Tytuł oryginału
BÖSER WOLF

Copyright © Ullstein Buchverlage GmbH, Berlin
Published in 2012 by List Taschenbuch Verlag
Copyright © 2014 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt graficzny okładki
Agata Wodzińska-Zając
Na okładce wykorzystano zdjęcia z iStockphoto

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-7278-992-1

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Matthiasa.
Heaven is a place on earth with you.

Niniejsza książka jest powieścią.
Wszystkie postaci i wydarzenia są fikcyjne, a jakiekolwiek podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i do prawdziwych wydarzeń jest przypadkowe i niezamierzone.

PROLOG

Odstawił siatki i zaczął wyjmować zakupy i upychać je w maleńkiej lodówce. Lody, jej ulubione Häagen-Dazs, zdążyły mocno rozmięknąć, lecz wiedział, że dokładnie takie lubi je najbardziej, delikatne i kremowe, z kawałkami chrupiących ciasteczek. Nie widział jej już od kilku tygodni. Mimo że było mu ciężko, nigdy nie naciskał. Nie chciał wywierać na nią presji, uważał, że musi być cierpliwy. Powinna przyjść sama, z własnej woli. Wczoraj w końcu się odezwała, przysłała SMS-a. I zaraz będzie! Serce dziko waliło mu ze szczęścia.

Przesunął spojrzeniem po wnętrzu kampera, który wczoraj wieczorem starannie posprzątał. Zatrzymał wzrok na zegarze nad aneksem kuchennym. Dwadzieścia po szóstej! Musi się pospieszyć, jeśli nie chce, żeby zobaczyła go w takim stanie, spoconego i nieogolonego. Po pracy wskoczył do fryzjera, lecz nie pozbył się woni zjełczałego i przypalonego tłuszczu z budki z fast-foodem, którą przeszły wszystkie jego rzeczy. Pospiesznie zrzucił z siebie ubranie, wcisnął przesiąknięte potem i fryturą rzeczy do jednej z pustych reklamówek i wszedł do ciasnej kabiny prysznicowej obok maleńkiej kuchni. Mimo ciasnoty i słabego ciśnienia wody wolał swój kamper od ogólnodostępnych i niehigienicznych, bo rzadko czyszczonych toalet kempingu.

Umył się starannie od stóp do głów, ogolił się i wyszczotkował zęby. Czasem się do tego zmuszał, bo kusiło go, by rzucić wszystko i pogrążyć się w letargu i żalu nad losem. I gdyby nie ona, pewnie w końcu by się poddał.

Kilka minut później włożył czystą bieliznę, świeżą koszulkę polo, wyjął dżinsy z szafki. Na koniec zapiął na nadgarstku zegarek. Właściciel lombardu na dworcu kilka miesięcy wcześniej zaproponował mu za niego sto pięćdziesiąt euro — bezczelność, biorąc pod uwagę, że trzynaście lat temu kupił to dzieło rzemieślników ze szwajcarskiej manufaktury za okrągłych jedenaście tysięcy marek. Zatrzymał go. Był ostatnią pamiątką z poprzedniego życia. Jeszcze jedno spojrzenie w lustro, potem otworzył drzwi i wyszedł na dwór.

Serce zabiło mu szybciej, bo ona już tam była; siedziała na chybotliwym krześle ogrodowym. Od tygodni żył myślą o tym spotkaniu. Nie ruszał się, żeby jej nie spłoszyć i móc napawać się jej widokiem. Chłonął go całym sobą.

Jakże była piękna! Jak cudownie delikatna! Malutki słodki aniołek. Miękkie blond włosy, których dotyk i zapach dobrze znał, opadały jej łagodnie na ramiona. Miała na sobie sukienkę bez ramiączek, odsłaniającą nagą opaloną skórę pleców i linię kręgosłupa. Ze skupioną miną pisała coś w telefonie komórkowym, dlatego go nie zauważyła. Nie chciał jej przestraszyć, więc odchrząknął. Podniosła głowę, a wtedy ich oczy się spotkały. Uśmiech pojawił się najpierw w kącikach jej ust, a potem rozlał się po całej twarzy. Zeskoczyła z krzesła.

Przełknął głośno, kiedy ruszyła w jego stronę i stanęła naprzeciw. Wyraz zaufania w jej ciemnych oczach niemal sprawił mu ból. Boże, jaka słodka! Była jedynym powodem, dla którego już dawno nie rzucił się pod pociąg albo w inny, równie ekonomiczny sposób nie pożegnał się przedwcześnie z życiem.

— Cześć, mała — powiedział zachrypniętym głosem i położył dłoń na jej ramieniu. Tylko na chwilę. Miała ciepłą, aksamitną skórę. Na początku zawsze miał opory, by jej dotknąć.

— Jak wytłumaczyłaś się matce? Co jej powiedziałaś?

— Poszła z ojczymem na jakiś taki festyn, chyba w remizie — wyjaśniła i schowała telefon do czerwonego plecaka. — Powiedziałam, że idę do Jessie.

— Świetnie.

Rozejrzał się, żeby sprawdzić, czy nie obserwują ich jacyś wścibscy sąsiedzi albo przypadkowi przechodnie. Już drżał z podekscytowania i miękły mu kolana.

— Kupiłem twoje ulubione lody — powiedział cicho. — Chodź do środka.

CZWARTEK 10 CZERWCA 2010

Miała wrażenie, że leci do tyłu. Ledwie otworzyła oczy, świat wokół zawirował. Zrobiło jej się niedobrze. To nie były zwykłe mdłości, nie, miała wrażenie, że zaraz umrze. W powietrzu unosił się zapach wymiocin. Alina jęknęła i spróbowała podnieść głowę. Gdzie była? Co się stało? Gdzie pozostali?

Wcześniej widziała wszystkich razem siedzących pod drzewem. Mart był obok niej i obejmował ją ramieniem. Było jej dobrze. Uśmiechnęła się, a on ją pocałował. Katharina i Mia ciągle narzekały na komary, słuchali muzyki i pili słodkie drinki — wódkę z red bullem.

Alina z trudem usiadła. Dudniło jej w głowie. Otworzyła oczy i się przeraziła. Słońce było już bardzo nisko. Zrobiło się późno, ale która to godzina? Nie mogła znaleźć komórki. Nie potrafiła sobie przypomnieć, jak się tu znalazła i gdzie w ogóle była. Ostatnie godziny jakby nie istniały. Urwał jej się film!

— Mart? Mia? Gdzie jesteście?

Doczołgała się do pnia potężnej wierzby płaczącej. Opierając się o niego, resztką sił dźwignęła się na nogi i rozejrzała. Kolana miała jak z waty, a wszystko dookoła wirowało w szaleńczym pędzie. Obrazy rozmazywały się jej przed oczyma. Pewnie kiedy wymiotowała, zgubiła szkła kontaktowe. W ustach czuła odrażający posmak, a policzki miała oblepione nieprzetrawionym jedzeniem. Wyschnięte liście szeleściły pod jej stopami. Spojrzała na nie. Nie miała butów!

— Cholera jasna! Cholera jasna! — wymamrotała i zacisnęła zęby, walcząc z napływającymi do oczu łzami. Spodziewała się wielkiej awantury, jeśli w takim stanie wróci do domu.

Z oddali dobiegały czyjeś głosy i śmiechy, a w powietrzu poczuła woń grillowanego mięsa, która wzmogła tylko nudności. Ale przynajmniej nie wylądowała na jakimś pustkowiu — gdzieś w pobliżu znajdowali się ludzie.

Alina odepchnęła się od pnia i zrobiła kilka nieporadnych, chwiejnych kroków. Wszystko dookoła wirowało, jakby siedziała na szalonej karuzeli. Mimo to zmusiła się, by iść dalej. Co za cholerni idioci! Że niby tacy przyjaciele! A zostawili ją samą w lesie, pijaną i to bez butów i komórki! Pewnie jeszcze ta gruba krowa Katharina i jej złośliwa koleżanka Mia świetnie się bawiły, porzucając ją w takim stanie. Oj, jutro, jak je zobaczy w szkole, to choć jeszcze nie wie, co im zrobi, zapamiętają to na długo. A z Martem nigdy już nie zamieni ani słowa! Nigdy w życiu!

Dopiero w ostatniej chwili Alina zauważyła stromo opadające zbocze i się zatrzymała. Tam ktoś leżał! Między pokrzywami, tuż nad wodą! Ciemne włosy, żółta krótka koszulka — to Alex! Cholera, jak on się tu znalazł? Co się stało? Przeklinając pod nosem, zaczęła do niego schodzić. Pokrzywy parzyły jej nagie stopy i łydki, a w dodatku nastąpiła na coś ostrego.

— Alex! — Przykucnęła obok i szarpnęła go za ramię. On również śmierdział wymiocinami i jęczał cicho. — Hej, no już! Obudź się!

Nerwowym gestem odgoniła komary, które uparcie krążyły wokół jej twarzy.

— Alex! Obudź się! No dalej! Otwórz oczy! — Szarpała go za nogi, ale to nic nie dawało. Leżał dalej bezwładnie jak kłoda.

Rzeką przepłynęła motorówka. Wzbudzona przez nią fala dotarła do brzegu i obmyła stopy Aleksa. Dokładnie przed twarzą Aliny z wody wychynęła blada dłoń, jakby chciała ją schwycić.

Odskoczyła i krzyknęła ze strachu. W wodzie, między trzcinami, niecałe dwa metry od Aleksa, leżała Mia! Alina była pewna, że dostrzegła jej twarz pod powierzchnią wody, jak w welonie długich, jasnych włosów wpatruje się w nią martwymi oczyma.

Dziewczyna stała jak sparaliżowana, nie mogąc oderwać wzroku od strasznego obrazu. Myśli wirowały w jej głowie jak szalone. Co tu się do diabła wydarzyło? Kolejna fala poruszyła martwym ciałem Mii, unosząc śmiertelnie bladą dłoń jeszcze wyżej, jakby dziewczyna błagała o pomoc.

Alina drżała na całym ciele, choć panował trudny do zniesienia upał. Ogarnęły ją mdłości. Zatoczyła się, schyliła i zwymiotowała w pokrzywy. Zamiast wódki z red bullem wyrzuciła z siebie samą żółć. Zrozpaczona, płacząc, wspięła się na czworakach na zbocze, kalecząc sobie dłonie i kolana. Ileż by dała, żeby znaleźć się teraz w domu, w swoim pokoju, pod kołdrą! W bezpiecznym kącie! Jedyne, o czym myślała, to uciec jak najdalej od tego okropnego miejsca i zapomnieć o wszystkim, co zobaczyła.

* * *

PIA KIRCHHOFF pisała ostateczny raport z dochodzenia w sprawie śmierci Veroniki Meissner. Od samego rana słońce prażyło niemiłosiernie, nagrzewając płaski dach budynku, w którym znajdowały się biura komisariatu 11, a wyświetlacz elektronicznej stacji pogodowej, która stała na parapecie przy biurku Kaia Ostermanna, pokazywał trzydzieści jeden stopni Celsjusza. Taka temperatura panowała wewnątrz, ale na dworze było co najmniej trzy stopnie więcej. Każda szkoła w takiej sytuacji zarządziłaby wolne z powodu upałów. Mimo otwartych na przestrzał drzwi i okien nie było przewiewu, który choć częściowo mógłby im ulżyć. Pia czuła, jak jej przedramiona lepią się do blatu biurka. Westchnęła, kliknęła drukowanie, a potem schowała gotowy dokument do cienkiej teczki. Teraz brakowało już tylko raportu z sekcji zwłok, lecz nie pamiętała, gdzie go odłożyła. Wstała i zaczęła przeglądać dokumenty na raszkach, by móc z czystym sumieniem zamknąć tę sprawę. Od dwóch dni jako jedyna przychodziła do pracy w K11, bo Kai Ostermann, z którym dzieliła biuro, od środy był na kursie w Wiesbaden, w siedzibie Federalnej Policji Kryminalnej. Kathrin Fachinger i Cem Altunay pojechali na ogólnokrajową konferencję do Düsseldorfu, a szef od poniedziałku był na urlopie, o którym nic nie chciał powiedzieć. Przez deficyt potencjalnych gości trzeba było zrezygnować z niewielkiej fety, którą dyrektor, doktor Nicola Engel zamierzała urządzić wczesnym popołudniem dla uczczenia awansu Pii na pierwszego nadkomisarza. To jednak policjantce nie przeszkadzało. Nie przepadała za robieniem szumu wokół swojej osoby, a zmiana stopnia zaszeregowania była w gruncie rzeczy krokiem czysto biurokratycznym, który właściwie nic nie zmieniał.

— Gdzie jest ten cholerny raport? — mruknęła rozzłoszczona. Zbliżała się piąta, a o siódmej wieczorem planowała pojawić się na spotkaniu swojej klasy maturalnej w Königstein. Obowiązki w gospodarstwie nie pozostawiały jej zbyt wiele czasu na podtrzymywanie kontaktów towarzyskich, więc cieszyła się już na spotkanie z koleżankami i kolegami, z którymi przed dwudziestu pięciu laty chodziła do szkoły.

Rozległo się pukanie w otwarte drzwi.

— Cześć, Pia.

Nie wierzyła własnym oczom. Stał przed nią Frank Behnke we własnej osobie. Wyraźnie zmienił styl — dotąd nosił dżinsy, koszulki z krótkimi rękawami i znoszone kowbojki, a dziś ubrany był w jasnoszary garnitur i koszulę z krawatem. Miał też nieco dłuższe włosy i zdrowszą cerę — wyglądał lepiej niż kiedyś.

— O, cześć Frank — odpowiedziała zaskoczona. — Kopę lat.

— A jednak od razu mnie poznałaś. — Wyszczerzył szeroko zęby, wsunął ręce w kieszenie i przyjrzał się jej dokładnie. — Świetnie wyglądasz. Słyszałem, że pniesz się po szczeblach kariery? Wygryziesz niedługo starego, co?

Jedno się za to nie zmieniło — wciąż posiadał zdolność, by w ułamku sekundy ją rozzłościć. Pia chciała zapytać go uprzejmie, jak się miewa, ale porzuciła ten zamiar.

— Nieprawda, że się gdziekolwiek wspinam. Zmieniła się de facto tylko nazwa stanowiska i nic więcej — odparła lodowatym tonem. — I kogo masz na myśli, mówiąc o starym? Bodensteina?

Behnke wzruszył ramionami. Żuł gumę i nie przestawał się uśmiechać. Tego zwyczaju również nie porzucił.

Po nieprzyjemnym rozstaniu z K11 przed dwoma laty zaskarżył swoje zawieszenie i sąd przyznał mu rację. Został przeniesiony do krajowej policji kryminalnej w Wiesbaden, czego w Hofheim nikt nie żałował.

Minął ją, odsunął sobie krzesło Kaia i usiadł.

— Co, wszyscy wyjechali?

Pia mruknęła coś w odpowiedzi i wróciła do poszukiwań raportu.

— A tak w ogóle, czemu zawdzięczam twoją wizytę? — zapytała po chwili.

Behnke skrzyżował ręce za głową.

— No tak, wielka szkoda, że tylko tobie mogę zakomunikować radosną wiadomość — oznajmił. — Ale pozostali też się szybko dowiedzą.

— O co ci chodzi? — Pia popatrzyła na niego nieprzyjaźnie.

— Miałem już dość roboty na ulicy. Wystarczająco długo zajmowałem się tym gównem — wyjaśnił, nie spuszczając z niej oczu. — Oddział realizacyjny, K11, to wszystko mam już za sobą. Zawsze miałem najlepsze oceny, więc mogłem liczyć na to, że szybko zapomną o moim małym potknięciu.

Małe potknięcie! Dobre sobie! Behnke w przypływie złości pobił jedną z policjantek, Kathrin Fachinger, i popełnił kilka innych wykroczeń, które w pełni uzasadniały karę zawieszenia.

— Ach wiesz, miałem wówczas problemy osobiste — ciągnął Frank. — I to też zostało uwzględnione. Najpierw w policji federalnej nauczyłem się kilku nowych rzeczy, a teraz przeszedłem do K134, do wydziału spraw wewnętrznych, gdzie jestem odpowiedzialny za doniesienia o przestępstwach, wykroczenia i budzące wątpliwości sytuacje, w które uwikłani są funkcjonariusze policji. No i oczywiście działania antykorupcyjne.

Pia miała wrażenie, że się przesłyszała. Frank Behnke w wydziale spraw wewnętrznych? To jakiś idiotyzm!

— Wspólnie z kolegami z pozostałych landów pracowaliśmy przez ostatnich kilka miesięcy nad nową strategią, która od pierwszego lipca będzie wprowadzana w całym kraju. Jej zadaniem jest poprawa nadzoru merytorycznego nad podległymi jednostkami, uwrażliwienie funkcjonariuszy na zagrożenia i tak dalej… — Założył nogę na nogę i kołysał stopą. — Doktor Engel jest bardzo profesjonalną i kompetentną szefową, ale z różnych komisariatów i jednostek docierają do nas informacje o wykroczeniach funkcjonariuszy. Sam zresztą pamiętam jeszcze z pracy tutaj wiele sytuacji budzących spore wątpliwości. Utrudnianie postępowań, odstępowanie od ścigania wykroczeń i przestępstw, niezgodne z prawem gromadzenie danych, przekazywanie wewnętrznych dokumentów osobom nieuprawnionym… że wymienię choćby parę przykładów.

Pia przerwała poszukiwanie zaginionego raportu z sekcji.

— Pijesz do czegoś?

Behnke uśmiechnął się nieprzyjemnie, a w jego oczach pojawił się zły błysk. Pia wiedziała już, że nic dobrego to nie wróży. Frank od zawsze miał paskudną skłonność do wykorzystywania swojej pozycji wobec słabszych i tych, którzy byli mu podporządkowani — to jedna z cech, z powodu których czuła do niego wstręt. Jako współpracownik Behnke był prawdziwym utrapieniem dla całego wydziału, bo nie hamował się w okazywaniu niezadowolenia i złego humoru. Jego nominacja do wydziału wewnętrznego zwiastowała katastrofę.

— Ty powinnaś wiedzieć to chyba najlepiej. — Wstał, obszedł biurko i stanął przed nią. — W końcu jesteś ukochaną pupilką starego.

— Nie mam pojęcia, o czym mówisz — odparła Pia lodowatym tonem.

— Doprawdy? — Behnke podszedł tak blisko, że poczuła się nieswojo, lecz opanowała się i nie cofnęła. — Od poniedziałku zaczynam tutaj kontrolę wewnętrzną. Nie będę musiał głęboko kopać, żeby trafić na pierwsze trupy.

Mimo nieznośnego upału panującego w biurze Pia poczuła dreszcz. Na szczęście udało jej się zachować zimną krew, choć wewnątrz gotowała się z wściekłości. Co więcej, zmusiła się do pogardliwego uśmieszku. Frank Behnke był mściwym, żałosnym człowieczkiem, który nie zapomina o urazach. Przepełniała go dawna frustracja, która zamiast zniknąć, przez ostatnie lata wciąż rosła. Frank od początku czekał na szansę, by zemścić się za rzekomą niesprawiedliwość, doznane upokorzenia i poniżenie. Lepiej nie było robić sobie z niego wroga, ale złość Pii zagłuszała zdrowy rozsądek.

— W takim razie — powiedziała z kpiną i wróciła do poszukiwań — życzę ci powodzenia w nowej pracy… psa do poszukiwania zwłok.

Behnke ruszył w stronę drzwi.

— Na mojej liście nie znalazło się twoje nazwisko. Ale to się może szybko zmienić. Miłego weekendu.

Pia nie zareagowała na jednoznaczną groźbę zawartą w jego słowach. Odczekała, aż zniknie, sięgnęła po komórkę i wykręciła numer Bodensteina. Bez skutku, nikt nie odebrał. Cholera! Szef z całą pewnością nie ma zielonego pojęcia, jaka przemiła niespodzianka czeka go w poniedziałek. Ona za to potrafiła się domyślić, co Behnke chciał dać do zrozumienia. A to mogło mieć dla Olivera von Bodensteina wyjątkowo nieprzyjemne konsekwencje.

* * *

TRZY BUTELKI ZWROTNE to paczka makaronu. Pięć butelek zwrotnych to warzywa. Butelki to waluta, na którą wszystko przeliczał.

Wcześniej, w dawnym życiu, nigdy nie zwracał uwagi na kaucję. Puste butelki wyrzucał bezrefleksyjnie do śmieci. Był dokładnie takim samym człowiekiem jak ludzie, którzy dziś zapewniali mu utrzymanie. Dwanaście i pół euro dostał w sklepie z napojami za dwie siatki pustych butelek. Sześć euro na godzinę płacił mu chciwy właściciel budki z jedzeniem ustawionej na obrzeżach dzielnicy przemysłowej w Fachenheim, u którego pracował na czarno, po jedenaście godzin dziennie smażąc hamburgery, grillując kiełbaski i przygotowując frytki. Jeśli wieczorem kasa się nie zgadzała, musiał co do centa wyrównać różnicę. Dzisiaj na szczęście wszystko było tak, jak powinno, więc nie musiał żebrać o należne pieniądze, co w zasadzie stało się jego codziennością. Grubas był w dobrym humorze i bez gadania zapłacił pełną kwotę za pięć dni pracy.

Razem z pieniędzmi ze sprzedaży butelek miał w portfelu trzysta euro. Prawdziwy majątek! Tylko dlatego zdecydował się na wizytę u tureckiego fryzjera, który prowadził salon naprzeciwko dworca głównego. W przypływie dobrego humoru zdecydował się nie tylko na ścięcie włosów, ale też pozwolił sobie na golenie. Następnie poszedł do Aldiego zrobić zakupy, a kiedy wrócił, miał jeszcze dość pieniędzy, by opłacić wynajem kampera za dwa miesiące z góry.

Zaparkował rozklekotany skuter obok wejścia do przyczepy, zdjął kask i z bagażnika wyjął siatki z zakupami.

Upał dawał mu się we znaki. Nawet noce nie przynosiły ochłody. Rankiem budził się zawsze skąpany w pocie, a w budce z fast foodem, w której pracował, panowały temperatury rzędu sześćdziesięciu stopni Celsjusza. Ściany i dach zrobione były z cienkiej blachy falistej, a niewydajna wentylacja sprawiała, że panująca wewnątrz wilgoć mieszała się ze smrodem przypalonej frytury, który wnikał głęboko w skórę i włosy.

Zniszczona przyczepa kempingowa na parkingu w Schwanheim zastawionym podobnymi przybytkami na samym początku miała być tymczasowym rozwiązaniem — to było dawniej, kiedy jeszcze wierzył, że los się odmieni, a on odzyska kontrolę nad swoją sytuacją finansową. Lecz w życiu nic nie jest tak trwałe jak prowizorki — w tej chwili mijał właśnie siódmy rok, odkąd tutaj zamieszkał.

Rozpiął zamek płóciennego przedsionka, który wiele, wiele lat temu miał najprawdopodobniej ciemnozieloną barwę. Od tamtego czasu słońce i słota zmieniły jego kolor na trudny do zdefiniowania odcień jasnej zieleni. W twarz uderzyła go fala gorącego powietrza: wewnątrz przyczepy panowała temperatura o dwa czy trzy stopnie wyższa niż na zewnątrz. Co gorsza, wszędzie czuć było stęchliznę i panował zaduch. Niezależnie od tego, ile wietrzył i szorował przyczepę w środku, nieprzyjemne wonie wżarły się przez lata w fugi i zakamarki do tego stopnia, że nie dało się ich pozbyć. Mimo siedmiu lat spędzonych w tym miejscu wciąż uważał, że to ohydne. Jednak na horyzoncie nie pojawiała się żadna alternatywa.

Po upadku na samo dno znalazł tu swoje miejsce: jako skazany przestępca należał do drugiej kategorii obywateli, tych z faweli i slumsów na obrzeżach metropolii. Tutaj nikt nie zapuszczał się z własnej woli. Nikt nie robił tu wycieczek, by podziwiać połyskujące fasady wieżowców Frankfurtu, te betonowe-szklane, sięgające nieba symbole władzy i pieniędzy, wznoszące się zaraz po drugiej stronie rzeki. Jego sąsiadami byli w większości ubodzy emeryci, którzy nie ze swojej winy potracili wszystko, co mieli, ale i wykolejeńcy, wyrzutki społeczne jak on sam, którzy z jakiegoś powodu stanęli na początku równi pochyłej, a potem nie potrafili się już zatrzymać. Często alkohol odgrywał główną rolę w historiach ich życia, które w niepokojący sposób były do siebie podobne. On sam nie pił, a jeśli już, to jedno piwo wieczorem i to wszystko. Nie palił też papierosów, dbał o formę i nigdy się nie zaniedbywał. Ze złością odrzucał wszystkie oferty skorzystania z pomocy społecznej, bo sama myśl, że miałby zdać się na łaskę zblazowanego i zobojętniałego urzędnika, była dla niego nie do zniesienia.

Odrobina poczucia własnej wartości była ostatnią rzeczą, jaka mu została z dawnego życia. Gdyby stracił i ją, równie dobrze mógłby popełnić samobójstwo.

— Halo?

Głos dobiegał sprzed namiotu pełniącego rolę przedsionka przyczepy kempingowej. Przy niskim, zasuszonym żywopłocie, oddzielającym mikroskopijną działeczkę z przyczepą od drogi, stał nieznajomy.

— Tak?

Mężczyzna podszedł bliżej. Zawahał się. Miał rozbiegane świńskie oczka, którymi rozglądał się niepewnie na wszystkie strony.

— Mam problem z urzędem skarbowym i ktoś mi powiedział, żebym zgłosił się do pana, bo pan może mi pomóc. — Mówił wysokim falsetem, co było w komicznej sprzeczności z masywnym, nalanym ciałem. Na łysiejącej głowie perlił mu się pot, a nieprzyjemny zapach nieświeżego ciała stapiał się z wonią czosnku, którą roztaczał dookoła.

— Aha. Kto panu tak powiedział?

— Rosi, z kiosku. Idź do Doktorka, powiedziała. I dodała, że pan mi na pewno pomoże.

Spocony grubas jeszcze raz rozejrzał się ostrożnie, jakby się bał, że ktoś go obserwuje, a następnie wyjął z kieszeni zwitek banknotów. Setek, a nawet pięćsetek.

— Dobrze zapłacę.

— Niech pan wejdzie.

Nieznajomy od samego początku wzbudzał jego antypatię, lecz nie zwracał na to najmniejszej uwagi. Nie miał luksusu dobierania sobie klientów, nie reklamował się w książkach telefonicznych i nie miał strony internetowej. Lecz mimo to nie każdy mógł skorzystać z jego usług, a wiadomość o jego działalności rozeszła się tylko w odpowiednich kręgach. Świadom ciążącego na nim wyroku i warunkowego zwolnienia z odbywania kary, nie pozwalał sobie na nic, co mogłoby ponownie zaprowadzić go za kratki. Nowych klientów zapewniali mu gadatliwi barmani i sprzedawcy fast foodów, którzy musieli prostować swoje papiery przed urzędami, zrozpaczeniu emeryci, którzy dali się namówić na horrendalnie drogie kołdry z wełny z lamy, bezrobotni emigranci, którzy ni w ząb nie rozumieli skomplikowanego systemu biurokratycznego, i młodzi ludzie, którzy wpadli w spiralę zadłużenia. Każdy, kto przychodził prosić go o pomoc, wiedział, że akceptuje zapłatę jedynie w gotówce.

Szybko pozbył się początkowych skrupułów wynikających ze współczucia: nie był Robin Hoodem, lecz najemnikiem. Za gotówkę wypełniał urzędowe formularze, przekładał niezrozumiały prawniczy żargon na przystępny język, udzielał porad prawnych na każdą sytuację życiową i dzięki temu mógł podreperować swój dochód.

— O co chodzi? — zapytał przybysza, który lustrował go niepewnym wzrokiem. Nie mógł przeoczyć oznak biedy, bo w jego oczach pojawił się wyraz odrazy.

— Matko, ależ tu upał — powiedział już znacznie pewniej. — Ma pan jakiegoś browca? Albo chociaż wodę?

— Nie. — Nie zadawał sobie trudu, by zachowywać się przyjaźnie.

Czasy rozmów w klimatyzowanych pomieszczeniach, przy mahoniowych stołach zastawionych butelkami wody, soku i odwróconych do góry dnem szklaneczek minęły bezpowrotnie.

Grubas stęknął i z wewnętrznej kieszeni zaplamionej skórzanej kamizelki wyjął plik dokumentów. Papier z recyklingu, przyjazny środowisku, co oznaczało pisma urzędowe. Gęsty, drobny druk. Urząd skarbowy.

Rozprostował zwilgotniałe od potu pisma, przesunął po nich dłonią i przejrzał treść.

— Trzysta euro — zażądał, nie podnosząc wzroku. Zwinięte w rulonik banknoty wciśnięte do kieszeni zawsze pochodziły z nieopodatkowanych źródeł. Grubas mógł sobie pozwolić na większy wydatek. Normalnie za podobną usługę brał niższe stawki, lecz najczęściej przychodzili do niego bezrobotni i emeryci.

— Słucham?! — zaprotestował klient, tak, jak się spodziewał. — Za kilka papierów?

— Niech pan znajdzie sobie kogoś, kto zrobi to taniej, proszę, droga wolna.

Tłuścioch wymamrotał coś niezrozumiałego, a potem wyjął niechętnie trzy zielone banknoty z rulonika w kieszeni.

— Dostanę chociaż pokwitowanie?

— Ależ oczywiście. Moja sekretarka wystawi je później i przekaże pana szoferowi — odparł, nie kryjąc sarkazmu. — A teraz proszę siadać. Potrzebuję od pana kilku informacji.

* * *

RUCH WOKÓŁ BASELER PLATZ przed mostem Friedensbrücke stanął w miejscu. Od kilku tygodni miasto przypominało jeden wielki plac budowy. Wściekała się na siebie, bo gdyby wcześniej o tym pomyślała, w ogóle nie jechałaby przez centrum, tylko Frankfurter Kreuz i obwodnicą w kierunku Sachsenhausen. Posuwając się ślimaczym tempem mostem nad Menem, zderzak w zderzak z pordzewiałą furgonetką na litewskich numerach, Hanna nie mogła przestać myśleć o nieprzyjemnej porannej rozmowie z Normanem. Wciąż jeszcze gotowała się ze złości z powodu jego głupoty i kłamstw. Naprawdę, miała wielkie opory, żeby zwolnić go z dnia na dzień po jedenastu latach współpracy — tym razem jednak nie pozostawił jej żadnego wyboru. Zanim wyszedł, trzaskając ze złości drzwiami, zdążył ją zwymyślać od najgorszych i obrzucić groźbami.

Niespodziewanie zabrzęczał smartfon Hanny. Kobieta sięgnęła po niego i uruchomiła program pocztowy. Asystentka przesłała jej wiadomość, której tytuł brzmiał: „Katastrofa!!!”, a cały tekst stanowił link do artykułu internetowego wydania magazynu „Focus”. Hanna kliknęła łącze kciukiem. Czytając tytuł materiału, poczuła, że robi jej się niedobrze.

Hanna Herzmann — jednak bez serca, głosiły grube czarne litery umieszczone obok zdjęcia, na którym wyglądała bardzo niekorzystnie. Serce zaczęło walić jej jak szalone i zauważyła, że nie jest w stanie opanować drżenia prawej dłoni. Zacisnęła ją mocniej na słuchawce. Zależy jej tylko na słupkach. Goście programu najpierw otrzymywali do podpisania umowy, a dopiero potem mogli pojawić się przed kamerami. Wszystko, o czym mówili, było wcześniej przygotowywane przez Hannę Herzmann (46). Murarz Armin V. (52) miał mówić o swoich problemach z nieuczciwymi wynajmującymi (Temat odcinka: Właściciel mieszkania chce się mnie pozbyć). Jednak kiedy włączono kamery, został oskarżony przez prowadzącą o unikanie płacenia za lokal. Po emisji programu zgłosił swój sprzeciw, lecz wtedy przyszło mu poznać drugą twarz współczującej i ludzkiej Hanny Herzmann, która nie czekając na rozwój wydarzeń, natychmiast wytoczyła przeciwko murarzowi najcięższe działa w postaci sztabu prawników. Teraz Armin V. jest bezrobotny, a wynajmujący wyrzucił go w końcu z mieszkania. Podobne przygody miała z Hanną Herzmann Bettina B. (34). Samotna matka pięciorga dzieci była gościem w jednym ze styczniowych odcinków programu Hanny Herzmann (Temat: Kiedy ojcowie się wymigują). Wbrew wcześniejszym ustaleniom Bettina B. została przedstawiona w nim jako alkoholiczka, która nie radzi sobie z wychowywaniem dzieci. Również w jej przypadku występ w programie miał nieprzyjemne skutki — w jej domu pojawiła się komisja z urzędu ds. dzieci i młodzieży.

— Niech to szlag — mruknęła Hanna. Co raz pojawi się w Internecie, już nigdy z niego nie zniknie. Przygryzła wargi i zaczęła intensywnie myśleć.

Niestety, artykuł w „Focusie” nie odbiegał zbytnio od prawdy. Hanna posiadała niewiarygodny zmysł, dzięki któremu wybierała interesujące tematy, a co więcej, nigdy nie cofała się przed zadawaniem niewygodnych pytań i praniem czyichś brudów. Przy tym ludzie, z którymi rozmawiała, i ich często tragiczne losy interesowały ją w rzeczywistości tyle, co zeszłoroczny śnieg. W wielu przypadkach gardziła nimi nawet, choć skrzętnie to ukrywała, bo brzydziła się tym, że za pięćdziesiąt minut wątpliwej sławy byli gotowi sprzedać swoją intymność. Hanna potrafiła sprawić, że przed kamerą spowiadali się z najbardziej osobistych tajemnic, a ona przysłuchiwała się temu, udając zainteresowanie i współczucie.

Jednakże czasem prawdziwa historia nie wystarczała — wtedy konieczne było podniesienie jej dramatyzmu. To zadanie należało właśnie do Normana, który z właściwym sobie cynizmem nazwał te działania „Pimp my boring life”. Nie wahał się też, by całkowicie wypaczać rzeczywistość. Hanny nie obchodziło, czy było to w zgodzie z etyką, czy nie. Koniec końców liczył się tylko sukces mierzony słupkami oglądalności, a ta taktyka zawsze przynosiła dobre efekty. Tymczasem zebrało się kilka skoroszytów listów z zażaleniami i oskarżeniami, bo niektórzy goście, wystawieni po programie na kpiny znajomych i sąsiadów, orientowali się poniewczasie, co z siebie zrobili. Wyjątkowo rzadko jednak były składane prawdziwe skargi, a to dzięki obszernej, starannie dopracowanej umowie uczestnictwa, którą każdy gość musiał podpisać, zanim trafił przed kamerę.

Trąbienie auta z tyłu wyrwało Hannę z zamyślenia. Korek ruszył się z miejsca. Uniosła dłoń, żeby przeprosić kierowcę za sobą i dodała gazu. Dziesięć minut później skręciła w Hedderichstrasse i wjechała na podwórze budynku, w którym mieściła się siedziba jej firmy. Schowała telefon do torebki i wysiadła. W mieście było kilka stopni cieplej niż w górach Taunus. Miała wrażenie, że upał gromadził się między wysokimi budynkami i przybierał na sile, aż robiło się jak w saunie. Hanna z ulgą weszła do klimatyzowanego holu i wsiadła do windy. W drodze na piąte piętro oparła się o chłodną ścianę i krytycznym wzrokiem przyjrzała się swemu odbiciu w lustrze. Pierwsze tygodnie po rozstaniu z Vinzenzem były wyniszczające, co odbiło się na jej wyglądzie. Dziewczyny w charakteryzatorni musiały wykorzystać wszystkie swoje umiejętności, by doprowadzić ją do stanu, w którym mogłaby pokazać się wiernym widzom. Na szczęście teraz, jak sama uważała, wyglądała całkiem dobrze — a przynajmniej takie miała wrażenie w niebieskawym świetle kabiny. Pierwsze siwe pasemka ukrywała, stosując farbę do włosów, lecz nie z próżności, tylko z dbałości o swoją przyszłość. Show-biznes jest bezlitosny — mężczyzna może mieć siwe włosy, natomiast dla kobiety to wyrok i zesłanie na stałe do programów kulturalnych i kulinarnych w paśmie popołudniowym.

Ledwie winda dotarła na piąte piętro i otworzyły się drzwi, przed Hanną pojawił się Jan Niemöller. Tropikalne upały na zewnątrz widać nie robiły na nim żadnego wrażenia, bo dyrektor zarządzający firmy Herzmann Production miał na sobie czarną koszulę i czarne dżinsy, a ukoronowaniem stylu był szal owinięty dookoła szyi.

— Co tu się dzieje! To nie do opisania! — Niemöller podskakiwał podniecony obok niej i wymachiwał chudymi ramionami. — Telefony się urywają, a do ciebie nie można się dodzwonić. No i dlaczego to od Normana się dowiaduję, że wyrzuciłaś go na zbity pysk? Dlaczego nie dałaś mi znać? Najpierw wyrzucasz Julię, teraz Normana — jak tak dalej pójdzie, nie będzie kto miał u nas pracować!

— Na miejsce Julii na czas wakacji wskoczy Meike, to już przecież mamy ustalone. A poza tym będziemy teraz współpracowali z niezależnym producentem.

— Nawet nie zapytałaś, co ja o tym myślę!

Hanna zmierzyła go lodowatym wzrokiem.

— Decyzje personalne to moja dziedzina. Zatrudniłam cię, żebyś załatwiał wszystkie sprawy finansowe i mnie odciążał.

— Ach, no proszę, czyli tak uważasz. — Poczuł się urażony. Hanna wiedziała, że Jan Niemöller darzył skrytym uczuciem nie tyle ją, co jej blask, w którym mógł się ogrzewać jako prowadzący jej firmę, lecz ona widziała w nim jedynie partnera w interesach. Jako mężczyzna zupełnie nie odpowiadał jej oczekiwaniom. Poza tym w ostatnim czasie był zbyt zaborczy, więc uznała, że najwyższa pora pokazać mu miejsce w szeregu.

— Nie, to nie tak, że ja tak uważam. Ja tylko mówię, jak jest — odpowiedziała jeszcze chłodniej. — Oczywiście szanuję twoje zdanie, ale decyzje podejmuję zawsze sama.

Niemöller otworzył usta, żeby zaprotestować, ale Hanna ucięła dyskusję zdecydowanym ruchem dłoni.

— Nasz nadawca nienawidzi tego typu wiadomości. Nie mamy zbyt mocnej pozycji do rozmów, bo w ostatnich miesiącach oglądalność leciała nam na łeb na szyję. Nie miałam innego wyjścia, jak zwolnić Normana. Jeśli nasz program spadnie z ramówki, możecie sobie wszyscy szukać nowej pracy. Czy to jasne?

Na korytarzu pojawiła się Irina Zydek, asystentka Hanny.

— Hanno, Matern trzy razy już do ciebie dzwonił. Podobnie jak naczelni chyba wszystkich gazet i wiadomości, z wyłączeniem Al-Dżaziry.

W jej głosie słychać było troskę.

W drzwiach biur stawali kolejni współpracownicy. W powietrzu było czuć napięcie i niepewność. Wiadomość o zwolnieniu Normana musiała dotrzeć chyba do wszystkich.

— Za pół godziny w sali konferencyjnej — zadecydowała Hanna i ruszyła dalej. Przede wszystkim musiała porozmawiać z Wolfgangiem Maternem. W obecnej sytuacji nie mogła sobie pozwolić na zatarg z nadawcą.

Weszła do swojego bardzo jasnego biura, ostatniego w korytarzu, rzuciła torebkę na krzesło dla gości i usiadła za biurkiem. Włączyła komputer i czekając, aż załaduje się system, zaczęła przeglądać prośby o oddzwonienie, które przygotowała jej Irina, zapisując numery na żółtych karteczkach Post-it. W końcu sięgnęła po telefon i podniosła słuchawkę. Nie lubiła odsuwać od siebie nieprzyjemnych spraw. Nacisnęła przycisk szybkiego wybierania, do którego przypisany był numer Wolfganga Materna, i nabrała głęboko powietrza. Po kilku sekundach Wolfgang odebrał.

— Hanna bez serca z tej strony — przywitała się.

— Dobrze słyszeć, że potrafisz podejść do tego z humorem — odparł szef kanału Antenne Pro.

— Właśnie wyrzuciłam szefa produkcji, bo dowiedziałam się, że przez całe lata podrasowywał historie moich gości, jeśli wydawały mu się zbyt nudne.

— A ty nic o tym nie wiedziałaś?

— Nie miałam pojęcia! — Włożyła w to kłamstwo całe oburzenie, jakie mogła z siebie wykrzesać. — Powiem ci szczerze, że kompletnie mnie to rozbiło. Nie mogłam przecież weryfikować każdej historii. Najgorsze, że mu ufałam. To jest, a właściwie było, jego zadanie!

— Chcę jedynie mieć pewność, że to nie skończy się katastrofą — powiedział Matern.

— Ależ oczywiście, że nie! — Hanna oparła się wygodniej. — Mam już nawet pomysł, jak to odwrócić na naszą korzyść.

— Mianowicie?

— Przyznamy się do wszystkiego i przeprosimy naszych gości.

Przez chwilę w słuchawce panowała cisza.

— Ucieczka do przodu. — Matern w końcu przerwał milczenie. — Właśnie za to ciebie podziwiam. Nie chowasz się, tylko chwytasz byka za rogi. Może porozmawiamy o tym jutro przy obiedzie?

Hanna uśmiechnęła się w duchu. Kamień spadł jej z serca. Czasem spontaniczne pomysły są najlepsze.

* * *

ZANIM AIRBUS zdążył się na dobre zatrzymać, słychać już było klikanie odpinanych pasów bezpieczeństwa, a pasażerowie zerwali się z miejsc, ignorując ostrzeżenie, by poczekać w fotelach, aż samolot zakończy etap kołowania. Bodenstein jednak siedział i czekał. Nie miał najmniejszego zamiaru tłoczyć się w przejściu, popychany przez innych pasażerów. Rzucił okiem na zegarek, by przekonać się, że ma całkiem dobry czas. Samolot wylądował zgodnie z rozkładem po pięćdziesięciu czterech minutach lotu, dokładnie o dwudziestej czterdzieści dwie.

Od dzisiejszego popołudnia miał znów pewność, że po dwóch latach zawirowań jego życie wróciło w końcu na właściwe tory. Decyzja, by polecieć do Poczdamu na proces przeciwko Annice Sommerfeld i zakończyć w ten sposób swój udział w tej historii, okazała się słuszna. Czuł, że zrzucił z ramion ogromny ciężar, który od zeszłych wakacji — nie, właściwie od pamiętnego listopada przed dwoma laty, kiedy dowiedział się o zdradzie Cosimy — przygniatał go do ziemi. Rozpad małżeństwa i romans z Anniką całkowicie go rozbiły i zachwiały poczuciem własnej wartości. Skomplikowane prywatne sprawy nie pozwalały mu się skupić w pracy. Popełnił przez to kilka błędów, które wcześniej na pewno by mu się nie zdarzyły. Dopiero niedawno zdał sobie sprawę, że jego małżeństwo z Cosimą nie było w gruncie rzeczy tak doskonałe, jak sądził przez dwadzieścia lat, które spędzili razem. Zbyt często zgadzał się na rozwiązania, które nie były po jego myśli, i działał wbrew sobie — wszystko to robił dla dzieci, dla spokoju i dla czegoś, w co wierzył, że jest miłością. Teraz zostawił to wszystko za sobą.

Kolejka w przejściu zaczęła się przesuwać. Bodenstein wstał, wyjął torbę ze schowka na bagaż podręczny i podążył za pozostałymi w stronę wyjścia. Gate A49 dzielił od wyjścia spory kawałek, który trzeba było przejść na piechotę i, jak zwykle zresztą na tym gigantycznym lotnisku, pomylił drogę, źle skręcił i znalazł się na powrót w hali odlotów. Ruchomymi schodami zjechał poziom niżej, do hali przylotów, i stamtąd wydostał się w końcu na dwór. Momentalnie uderzyła go fala gorącego powietrza. Zbliżała się dwudziesta pierwsza. A o dwudziestej pierwszej miała przyjechać po niego Inka. Bodenstein minął postój taksówek i stanął przy krawężniku na pasie dla samochodów zatrzymujących się jedynie, by wysadzić lub odebrać pasażerów. Już z daleka rozpoznał jej czarnego land rovera i odruchowo się uśmiechnął. Kiedy Cosima umawiała się, że go skądś odbierze, za każdym razem spóźniała się przynajmniej piętnaście minut, wzbudzając jego irytację. Z Inką było zupełnie inaczej.

Samochód terenowy zatrzymał się obok. Otworzył tylne drzwi, wrzucił torbę na kanapę, a potem usiadł z przodu.

— Cześć. — Uśmiechnęła się. — Jak lot?

— Cześć. — Bodenstein również się uśmiechnął i zapiął pas. — Dzięki, w porządku. Miło, że mogłaś mnie odebrać.

— Nie ma o czym mówić. Cała przyjemność po mojej stronie.

Wrzuciła lewy migacz, obejrzała się przez ramię i włączyła do ruchu, między sunące powoli samochody.

Bodenstein nikomu nie zdradził prawdziwego powodu swojej wyprawy do Poczdamu — Ince również nie, mimo że w ostatnim czasie stała się prawdziwą przyjaciółką. Ta sprawa była po prostu zbyt osobista. Oparł głowę o zagłówek. Sprawa z Anniką miała w ostatecznym rozrachunku jeden pozytywny skutek — w końcu zaczął myśleć o sobie. To był bolesny proces poznawania swoich potrzeb. W pewnym momencie uświadomił sobie, jak rzadko robił to, na co naprawdę miał ochotę. Przez całe życie realizowali marzenia i życzenia Cosimy, a on nigdy nie protestował — czy to z poczciwości, wygodnictwa czy w końcu z błędnie pojętego poczucia odpowiedzialności. Dziś to nie miało już znaczenia.

Jakkolwiek by patrzeć, skończył jako nudny oportunista i pantoflarz, za co zapłacił utratą atrakcyjności. Nic dziwnego, że Cosima, która ze wszystkich rzeczy najbardziej nienawidziła wszelkiej przewidywalności, nudy i rutyny, zdecydowała się na romans.

— Właśnie, mam klucz do domu — powiedziała Inka. — Jeśli chcesz, możesz go teraz obejrzeć.

— Świetny pomysł. — Bodenstein spojrzał na nią z boku. — Ale musiałabyś najpierw podjechać do mnie, bo muszę wziąć samochód.

— Spokojnie, potem podjedziemy do ciebie, bo zaraz zrobi się za późno. Tam jeszcze nie ma podłączonego prądu.

— Jeśli ty nie masz nic przeciwko, to jak najbardziej.

— Świetnie się składa. — Uśmiechnęła się szeroko. — Mam dzisiaj wolny wieczór.

— W takim razie z radością przyjmuję ofertę.

Doktor Inka Hansen była weterynarką i wspólnie z dwójką kolegów prowadziła klinikę dla koni w Kelkheim, w dzielnicy Ruppertshain. Dzięki kontaktom z pracy dowiedziała się o tej nieruchomości — połowie bliźniaka, którego dotychczasowy właściciel popadł w kłopoty finansowe. Pół roku wcześniej stanęły wszelkie prace budowlane, a dom trafił na rynek za stosunkowo okazyjną cenę.

Pół godziny później zatrzymali się przed działką z niedokończonym domem. Balansując na wąskiej desce do wprowadzania taczek, podeszli do drzwi, a Inka wyjęła klucz i otworzyła je na oścież.

— Właściciel zdążył położyć posadzki i ukończyć wszystkie instalacje. Ale na tym poprzestał — wyjaśniła, prowadząc go przez pomieszczenia na parterze.

Potem weszli na pierwsze piętro.

— O rany! Widok zapiera dech w piersiach! — Bodenstein aż sapnął. W oddali po lewej stronie widać było migotliwe światła centrum Frankfurtu, a po prawej mocno rozświetlone lotnisko.

— Cudowna panorama bez niebezpieczeństwa zabudowy — potwierdziła Inka. Kiedy jest jasno, widać stąd nawet majątek twoich rodziców.

Życie czasem potrafi robić niespodzianki. Kiedy Oliver miał czternaście lat, zakochał się bez pamięci w Ince Hansen, córce weterynarza z Ruppertshain, który leczył konie. Jednak wówczas nie znalazł w sobie dość odwagi, by wyznać jej swoje uczucia. W ten sposób doszło do zawirowań, które rzuciły go na studia w zupełnie inną część kraju. Tam najpierw poznał Nicolę, a potem los postawił na jego drodze Cosimę. O Ince w ogóle zapomniał, aż do dnia przed pięcioma laty, kiedy w trakcie dochodzenia w sprawie morderstwa ponownie się spotkali. Wówczas wierzył jednak, że jego małżeństwo z Cosimą będzie trwało wiecznie. I pewnie znów straciłby ją z oczu, gdyby nie to, że jego syn i córka Inki zapałali do siebie uczuciem. W zeszłym roku odbył się ich ślub, a na weselu, jako ojcu pana młodego, przypadło mu miejsce obok Inki, matki panny młodej. Świetnie im się rozmawiało, a później podtrzymywali kontakt, często do siebie telefonując, i kilka razy umówili się na obiad. Z biegiem czasu ich odnowiona znajomość przekształciła się w prawdziwą przyjaźń, a rozmowy telefoniczne i wspólne kolacje stały się rytuałem. Bodenstein chętnie przebywał w towarzystwie Inki, bo cenił ją jako partnerkę do rozmowy i świetną przyjaciółkę. Inka była zdecydowaną, pewną siebie kobietą, która bardzo ceniła sobie wolność i niezależność.

W końcu życie znów zaczęło mu się podobać, takie, jakie było — może z wyjątkiem jego sytuacji lokalowej. Nie mógł przecież do końca życia mieszkać nad powozownią w majątku rodziców.

W słabnącym świetle dnia oglądali razem dom, a Bodensteinowi coraz bardziej uśmiechała się myśl, że miałby przeprowadzić się właśnie tutaj, do Ruppertshain, gdzie mieszkałby blisko swojej najmłodszej córki. Kilka miesięcy wcześniej Cosima również przeprowadziła się w te okolice. Wynajęła mieszkanie w Zauberberg, dawnym szpitalu chorób płuc, gdzie również miała swoje biuro. Po całych miesiącach wyrzutów, wzajemnego oskarżania się i obrażania, Cosima i Bodenstein zaczęli rozumieć się tak dobrze, jak rzadko kiedy. Podzielili się opieką nad Sophią, co dla Olivera było absolutnym priorytetem. Co drugi tydzień zabierał swoją najmłodszą pociechę do siebie, a i w tygodniu, kiedy Cosima miała coś do załatwienia, również się nią zajmował.

— Idealne, bez dwóch zdań — powtórzył zachwycony, kiedy skończyli obchód. — Sophia miałaby swój pokój, a kiedy podrośnie, mogłaby sama przychodzić czy nawet jechać rowerem do dziadków.

— Tak właśnie pomyślałam — odparła Inka. — To co, mam cię umówić ze sprzedającym?

— Pewnie. Bardzo chętnie — potaknął Bodenstein.

Inka zamknęła drzwi i ruszyła przodem po desce w stronę ulicy, gdzie stał jej samochód. Noc była parna, a między domami panował upał uwięziony tam jeszcze za dnia. W powietrzu unosił się zapach węgla drzewnego i grillowanego mięsa, a z jednego z pobliskich ogrodów dobiegały głośne rozmowy i śmiechy. W powozowni, nieco oddalonej od głównych zabudowań, nie miał żadnych sąsiadów, nie widział rozświetlonych okien innych domów czy przejeżdżających w pobliżu samochodów, nie licząc oczywiście aut gości zamkowej restauracji. W czasie ciemnych nocy, szczególnie zimą, wraz z nastaniem zmroku życie zamierało i pogrążało się w ciszy lasów otaczających zabudowania. W zależności od nastroju, takie miejsce mogło albo uspokajać, albo przytłaczać, lecz niezależnie od wszystkiego, Bodenstein chciał stamtąd uciec.

— Wyobraź sobie — powiedział — że jeśliby to wyszło, bylibyśmy właściwie sąsiadami.

— A co, podoba ci się ta myśl? — wypaliła Inka bez wahania.

Stanęła przy samochodzie, odwróciła się i spojrzała na niego. W świetle latarni ulicznych jej naturalne blond włosy połyskiwały niczym miód. Bodenstein ponownie zachwycił się jej idealnymi rysami twarzy, wysokimi kośćmi policzkowymi i pięknymi ustami. Ani upływający czas, ani ciężka praca weterynarza nie odebrały jej wrodzonej urody. Po raz kolejny przemknęła mu przez głowę myśl, jak to możliwe, że nie ma nikogo na stałe, ani męża, ani chłopaka.

— Pewnie. — Obszedł samochód, otworzył drzwi pasażera i wsiadł do środka. — Byłoby super. To jak, wyskoczymy jeszcze na pizzę? Jestem głodny jak wilk.

Inka zajęła miejsce za kierownicą.

— Zgoda — powiedziała po krótkim wahaniu i uruchomiła silnik.

* * *

JUŻ PO raz trzeci Pia przejeżdżała tą samą brukowaną uliczką starego miasta Königstein, bez skutku szukając miejsca do zaparkowania, i pod nosem przeklinała wielkość swojego auta terenowego. Tuż przed nią z miejsca przy krawężniku wyjechało kombi, więc zwinnie cofnęła w zatoczkę i wyłączyła silnik. Przyjrzała się jeszcze swemu odbiciu w lusterku, sięgnęła po torebkę i wyskoczyła z auta. Nigdy jeszcze nie była na spotkaniu klasowym i szczerze się cieszyła, że znów zobaczy swoje koleżanki ze szkoły średniej. Kiedy minęła kawiarnię, zatrzymała na chwilę wzrok na kutym ogrodzeniu otaczającym parcelę z wykopem pod fundamenty budynku. Wcześniej w tym miejscu stał dom, w którym przed dwoma laty znaleziono zwłoki Roberta Watkowiaka. Martwy człowiek w domu wystawionym na sprzedaż okazał się chyba zbyt wielkim wyzwaniem dla agenta nieruchomości.

Pia przeszła kawałek deptakiem i na wysokości księgarni skręciła w stronę parku, do restauracji Villa Borgnis. Już z daleka słyszała radosne śmiechy i gwar rozmów mieszających się z pluskiem wody z fontann umieszczonych między kwietnikami. Wyszła zza narożnika i uśmiechnęła się szeroko. Ta sama stara ekipa!

— Piiiiiaaaa! — wrzasnęła ruda kobieta, rozłożyła ramiona i skoczyła w jej stronę. — O rany! Jak wspaniale cię widzieć!

Serdeczne przytulania i całusy z lewa i z prawa.

Twarz Sylvii rozpromieniał szeroki uśmiech. Pia popchnięta do przodu przez koleżankę, w następnej chwili znalazła się w otoczeniu znajomych twarzy. Zaskoczona stwierdziła, jak niewiele zmieniły się od czasu szkoły. Ktoś wcisnął jej w dłoń kieliszek z drinkiem Aperol Spritz. Dalsze buziaki, śmiech, przytulanie i szczera radość ze spotkania. Sylvia wygłosiła dowcipną mowę powitalną, przerywaną co rusz wybuchami śmiechu i gwizdami, a na koniec życzyła wszystkim gościom udanego wieczoru. Yvonne i Kristina przekazały jej w podziękowaniu od całego rocznika 1986 wielki bukiet kwiatów i karnet na weekend w SPA. Pia nie mogła powstrzymać uśmiechu: taki praktyczny prezent, typowe dla tych okolic! Jednak wiedziała, że został podarowany ze szczerego serca, a Sylvia była bliska łez ze wzruszenia.

Pia upiła łyczek drinka i wykrzywiła twarz. Napój był zbyt słodki, zdecydowanie nie w jej stylu, jednak obecnie panowała na niego moda i niemal całkowicie wyparł podczas takich okazji stare dobre Prosecco.

— Pia?

Odwróciła się. Stała przed nią ciemnowłosa kobieta. Pia momentalnie rozpoznała w niej piętnastoletnią trzpiotkę, którą zachowała w pamięci.

— Emma! — wykrzyknęła z niedowierzaniem. — Nie miałam pojęcia, że przyjedziesz! Cudownie cię widzieć!

— Też się nie mogę nacieszyć! W ostatniej chwili okazało się, że jednak dojadę.

Przyjrzały się sobie, a potem jeszcze raz uśmiechnęły i padły sobie w ramiona.

— Hej! — Pia dopiero teraz zauważyła zaokrąglony brzuch przyjaciółki z dzieciństwa. — Ty jesteś przecież w ciąży!

— Zgadza się. Uwierzyłabyś? Czterdzieści cztery lata na karku i masz.

— E tam, dzisiaj to żaden wiek — odparła Pia.

— Mam już córkę, Louisę. Skończyła pięć lat. Myślałam, że na tym koniec. Ale wiesz, wszystko można sobie zaplanować, a potem i tak wychodzi inaczej. — Emma wzięła ją pod rękę. — A ty? Jakieś dzieciaki?

Pia poczuła doskonale znane ukłucie, bo nie raz i nie dwa musiała już odpowiadać na to pytanie.

— Nie — uśmiechnęła się delikatnie. — Doczekałam się tylko psów i koni.

— Ciesz się, bo te to chociaż można gdzieś zamknąć.

Obie roześmiały się radośnie.

— Rany, nigdy bym nie przypuszczała, że się jeszcze spotkamy. — Pia postanowiła zmienić temat. — Wiesz, kilka lat temu widziałam się z Miriam. To chyba reguła, że w pewnym momencie wszyscy wracają do starego, pięknego Taunusu.

— Żebyś wiedziała… nawet ja. — Emma puściła jej ramię. — Wybacz, ale muszę na chwilę usiąść. Ten upał mnie dobija.

Z głębokim westchnieniem opadła na krzesło. Pia zajęła miejsce obok.

— Miriam, ty i ja — powiedziała Emma. — Byłyśmy nierozłącznym trio z piekła rodem. Rodzice nas nienawidzili. Co u Miri?

— Wszystko dobrze. — Pia upiła kolejny łyk pomarańczowego ulepku. Wciąż było strasznie gorąco, a jej od mówienia zaschło w ustach. — W zeszłym roku wyszła za mojego byłego męża.

— Co?! — Emma wytrzeszczyła oczy. — A… ty… to znaczy… O rany, to trochę niefajnie, co?

— No coś ty. Wszystko jest w porządku. Teraz rozumiemy się z Henningiem znacznie lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Czasem współpracujemy ze sobą. Poza tym też kogoś mam.

Pia oparła się wygodniej i rozejrzała po tarasie. Czuła się trochę jak dawniej, na wycieczce klasowej. Ci, którzy wcześniej się przyjaźnili, momentalnie odnaleźli wspólny język. Za wysokimi cedrami widać było oświetloną reflektorami wieżę ruin zamku. Wyraźnie odcinała się na tle ciemniejącego nieba, na którym pojawiły się już pierwsze gwiazdy. Przyjemny, rozluźniający wieczór. Pia cieszyła się, że mogła przyjechać. Zbyt mało czasu spędzała wśród ludzi.

— Opowiedz mi coś o sobie — poprosiła dawną przyjaciółkę. — Co porabiasz?

— Studiowałam pedagogikę, ale po dwóch latach w szkole podstawowej w Berlinie zdecydowałam się na pracę w fundacji wspierającej rozwój zacofanych krajów.

— Pojechałaś tam jako nauczycielka? — zainteresowała się Pia.

— Z początku tak. Ale potem zdecydowałam się jeździć w tereny objęte konfliktami. Sytuacje kryzysowe. Wiesz, chciałam coś zmieniać. W ten sposób dołączyłam do Lekarzy bez Granic. Zajmowałam się tam logistyką. I to był strzał w dziesiątkę.

— Logistyką? Czyli czym konkretnie?

— Organizacją wszystkiego. Transport leków i materiałów opatrunkowych. Byłam odpowiedzialna za łączność, za zabezpieczenie noclegów i miejsc do pracy, i za zatrudnianie lokalnych pracowników. Poza tym cła, przygotowanie tras, park maszynowy, utrzymanie całości, utrzymanie obozów na miejscu, zabezpieczenie projektowe i kontakt z lokalnymi decydentami.

— Wow. To brzmi naprawdę niesamowicie.

— Nie tylko brzmi. Zazwyczaj na miejscu, gdzie trafiamy, czekają nas katastrofalne warunki. Wiesz, zero infrastruktury, wszechobecna korupcja, walki plemienne. Sześć lat temu, w Etiopii, spotkałam mojego męża. Jest lekarzem i pracuje w Lekarzach bez Granic.

— To w jaki sposób trafiłaś z powrotem na stare śmieci?

Emma pogładziła delikatnie ciążowy brzuch.

— Zeszłej zimy, kiedy zorientowałam się, że jestem w ciąży, Florian, czyli mój mąż, zaczął naciskać, żebym wróciła z Louisą do Niemiec. Jakkolwiek by na to patrzeć, ciąża w moim wieku to zawsze ryzyko. Mieszkam u jego rodziców w Falkenstein. Może obiło ci się o uszy nazwisko mojego teścia: doktor Josef Finkbeiner. Przed laty założył Fundację Sonnenkinder.

— O tym słyszałam. — Pia pokiwała głową. — To ośrodek dla samotnych matek z małymi dziećmi.

— No właśnie. Fantastyczna inicjatywa — potwierdziła Emma. — Po porodzie będę mogła tam pomóc. W tej chwili jedyne, czym się zajmuję, to organizacja wielkiego jubileuszu osiemdziesiątych urodzin mojego teścia, na początku lipca.

— Twój mąż cały czas pracuje gdzieś na terenach dotkniętych katastrofami?

— Nie. Trzy tygodnie temu wrócił z Haiti i jeździ teraz po całym kraju jako przedstawiciel Lekarzy bez Granic i wygłasza wykłady. Nie widuję go zbyt często, ale przynajmniej weekendy spędza w domu.

Do kobiet zbliżył się kelner z tacą. Obie wzięły szklaneczki z wodą mineralną.

— Wiesz, świetnie cię widzieć, naprawdę! — Pia uśmiechnęła się i uniosła napój. — Miri też się ucieszy, jak jej powiem, że wróciłaś.

— Mogłybyśmy się spotkać we trójkę, jak za dawnych lat. Poplotkować trochę i w ogóle…

— Świetny pomysł. Poczekaj, dam ci wizytówkę. — Pia sięgnęła do torebki i zauważyła przy okazji, że ktoś dzwoni na jej komórkę, którą wcześniej przezornie wyciszyła.

— Wybacz na chwilę — powiedziała, podając wizytówkę Emmie. — Muszę szybko odebrać.

— Twój facet? — zapytała przyjaciółka.

— Nie. Moja praca.

Właściwie Pia miała dzisiaj wolne, lecz gdy zachodziło podejrzenie popełnienia morderstwa, dyżurujących kolegów czy koleżanek pracujących w innych wydziałach nie interesowało, co akurat robi. Tak, jak sądziła, ziściły się właśnie jej złe przeczucia: w Eddersheim znaleziono zwłoki dziewczynki.

— Już jadę — zapewniła prokuratora, który czekał już na miejscu. — Potrzebuję pół godziny na dojazd. Wyślijcie mi adres SMS-em.

— Jesteś w policji kryminalnej? — Emma spojrzała na nią zaskoczona. — Komisarz Pia Kirchhoff.

— Gwoli dokładności to od dzisiaj pierwsza nadkomisarz. — Pia uśmiechnęła się krzywo.

— Czego od ciebie chcą o tej porze?

— Znaleziono zwłoki. A to niestety moja działka.

— Wydział zabójstw? — Emma z wrażenia otworzyła szerzej oczy. — O rany, to musi być niesamowite! Masz rewolwer?

— Nie, ale mam pistolet. W rzeczywistości to wcale nie jest takie niesamowite. Zazwyczaj bardzo frustrujące. — Pia skrzywiła się lekko i wstała. — Oszczędzę sobie wielkich pożegnań. Gdyby ktoś o mnie pytał…

Wzruszyła ramionami. Emma również podniosła się z krzesła.

— Wiesz co, wpadnij na tę uroczystość do nas. Przynajmniej będziemy miały okazję pogadać. Jeśli Miriam znajdzie czas, to weź ją ze sobą, dobra? Byłoby mi bardzo miło.

— Chętnie przyjadę. — Pia przytuliła przyjaciółkę. — To do zobaczenia wkrótce!

Udało jej się wyjść po angielsku. Dziesięć po dziesiątej! Niech to szlag. Martwa dziewczyna. Zapowiadała się pracowita noc, a że poza nią wszyscy mieli urlopy, to jej przypadnie niewdzięczne zadanie rozmowy z rodzicami. Bezradność i rozpacz krewnych były chyba najgorszą rzeczą, z jaką spotykała się w tej pracy. Kiedy zmierzała deptakiem w stronę samochodu, usłyszała sygnał przychodzącego SMS-a. Dyżurny. „Mönchhofstrasse, Hattersheim-Eddersheim. Przy stopniu wodnym”. Pia wsiadła do samochodu, uruchomiła silnik i otworzyła okno, żeby wpuścić do środka choć trochę świeżego powietrza. Potem wprowadziła adres do nawigacji, zapięła pasy i ruszyła.

— Wyznaczam trasę — obwieścił przyjazny kobiecy głos. — Jedź prosto.

Dwadzieścia dwa kilometry siedemset metrów. Przewidywany czas dotarcia do celu dwudziesta druga czterdzieści trzy.

* * *

HANNA SKRĘCIŁA w ślepą uliczkę pod lasem, na końcu której znajdował się jej dom. Reflektory aktywowane czujnikami ruchu oświetlały cały podjazd. Zatrzymała się. W duchu miała nadzieję, że to nie Vinzenz, który mógłby chcieć ją niemile zaskoczyć, ani tym bardziej Norman. Dopiero wtedy dostrzegła czerwone mini z monachijską rejestracją, zaparkowane przed podwójnym garażem. Odetchnęła. Najwyraźniej Meike przyjechała dzień wcześniej, niż zapowiadała! Podjechała kawałek, zaparkowała obok wozu córki i wysiadła.

— Cześć, Meike! — zawołała i uśmiechnęła się, choć zupełnie nie było jej do śmiechu. Na początku potężna kłótnia z Normanem, a potem nieprzyjemna rozmowa z Wolfgangiem Maternem. Na koniec długie kryzysowe spotkanie ze współpracownikami, które przeciągnęło się niemal do siódmej. Ukoronowaniem ciężkiego dnia było spotkanie z wolną producentką, która, odpalając jednego papierosa od drugiego, przez półtorej godziny wymieniała warunki absolutnie nie do przyjęcia, a to wszystko w dusznym i mrocznym barze wypełnionym wystrojonymi w garnitury typami. Strata czasu.

— Cześć, Hanno. — Meike wstała z ostatniego stopnia schodów prowadzących do drzwi. Za jej plecami czekały dwie walizki i torba podróżna.

— Dlaczego nie zadzwoniłaś, że zobaczymy się już dzisiaj?

— Próbowałam. Ze dwadzieścia razy nawet. — Dziewczyna mówiła z wyrzutem w głosie. — Dlaczego wyłączyłaś telefon?

— Oj, dzisiaj miałam naprawdę ciężkie przejścia — westchnęła Hanna. — W pewnym momencie miałam dość i wyłączyłam to cholerstwo. Mogłaś zadzwonić do mnie do biura.

Pocałowała córkę w policzek, na co dziewczyna zareagowała skrzywioną miną, po czym otworzyła drzwi i pomogła wnieść Meike bagaże.

Przeprowadzka z Berlina do Monachium wyszła jej na dobre. Od ostatniego spotkania córka Hanny przybrała nieco na wadze. Miała też dłuższe włosy i ubierała się normalniej. Być może młodzieńczy bunt i moda na bezdomną powoli przechodziły do przeszłości?

— Świetnie wyglądasz — stwierdziła Hanna.

— Ty wręcz przeciwnie — odparła dziewczyna i przyjrzała się matce z dezaprobatą. — Bardzo się postarzałaś.

— Dzięki za komplement.

Hanna zsunęła buty i przeszła do kuchni. Z lodówki wyjęła zimne piwo.

Stosunki między nią a Meike od zawsze obciążone były problemami. Teraz, już na samym początku rozmowy, Hanna zaczęła mieć wątpliwości, czy wzywanie córki, by jako asystentka produkcji popracowała przy jej programie w czasie wakacji, było dobrym pomysłem. To, co inni mówili za jej plecami, nigdy nie miało najmniejszego znaczenia. Jednak wrogość ze strony własnej córki bardzo jej ciążyła i już teraz przyprawiała o ból głowy. Przez telefon Meike bez wahania postawiła sprawę jasno — przyjmie jej ofertę nie jako ukłon w stronę matki, tylko z czysto finansowych pobudek. Mimo to Hanna ucieszyła się, że będzie miała ją jakiś czas u siebie. Do samotności nie zdążyła się jeszcze przyzwyczaić.

Rozległ się szum spłukiwanej wody, a po chwili w kuchni pojawiła się Meike.

— Jesteś głodna? — zapytała matka.

— Nie. Wcześniej coś zjadłam.

Hanna usiadła ciężko na kuchennym krześle, wyciągnęła nogi i poruszała obolałymi palcami stóp. Hallux rigidus. Oba paluchy dotknięte chorobą — to cena, którą płaciła za trzydzieści lat noszenia szpilek. Chodzenie w butach na obcasach wyższych niż cztery centymetry z dnia na dzień stawało się coraz większą torturą, lecz przecież nie mogła pokazywać się wszędzie w trampkach.

— Jeśli chcesz zimnego piwa, to zajrzyj do lodówki. Powinnaś znaleźć jeszcze kilka butelek.

— Wolę zieloną herbatę. Czyli co, do tego wszystkiego zaczęłaś jeszcze pić? — Meike napełniła czajnik wodą, wyjęła z szafki kubek i zaczęła przeszukiwać szuflady, aż udało jej się trafić na pudełko z herbatą. — Pewnie dlatego Vinzenz cię zostawił. Nie wiem, jak to robisz, ale potrafisz zrazić każdego faceta.

Hanna nie zareagowała na prowokacyjne słowa córki. Była zbyt zmęczona, by wdawać się w pyskówki, które dawniej były dla nich codziennością. Po kilku godzinach Meike stała się spokojniejsza, więc Hanna starała się przez taki czas nie słuchać jej zbyt uważnie.

Meike była dzieckiem skrzywdzonym przez rozwód. Jej ojciec, notoryczny przemądrzalec i zrzęda, wyprowadził się, kiedy dziewczyna miała sześć lat, a później co drugi weekend zabierał ją do siebie, rozpuszczał jak dziadowski bicz i z sukcesem nastawiał przeciwko matce. Pranie mózgu, które jej zafundował, działało nawet po osiemnastu latach.

— Lubiłam Vinzenza — oznajmiła Meike i skrzyżowała przerażająco chude ramiona na piersiach, które ledwie zasługiwały na to miano. — Był zabawny.

Kiedyś była zwykłym dzieckiem, lecz później pojawiły się zaburzenia łaknienia i dobiła do niemal stu kilogramów. Mając szesnaście lat, prawie przestała jeść. Kilka lat temu przez anoreksję trafiła do szpitala. Przy wzroście metr siedemdziesiąt cztery ważyła zaledwie trzydzieści dziewięć kilogramów, a Hanna przez jakiś czas liczyła się z najgorszym: że w końcu odbierze telefon z wiadomością o śmierci córki.

— Ja też go bardzo lubiłam. — Hanna dopiła piwo. — Ale się nam nie układało.

— Zupełnie się nie dziwię, że dał nogę — parsknęła Meike pogardliwie. — Z tobą nie da się wytrzymać. Jesteś jak czołg, który toczy się, nie zważając na ofiary wśród swoich.

Hanna westchnęła. Nie czuła się zła ani dotknięta krzywdzącymi słowami córki, za to ogarnął ją smutek. Ta dziewczyna, która żeby jej coś udowodnić, zagłodziła się niemal na śmierć, nigdy jej nie pokocha. Hanna zdawała sobie sprawę, że sama jest temu winna. Kiedy Meike była dzieckiem, a potem nastolatką, dbała przede wszystkim o rozwój własnej kariery i dlatego niemal z uczuciem ulgi przywitała decyzję byłego męża i poddała mu się bez walki. Meike do dziś nie przejrzała cynicznej gry swego ojca i przez te wszystkie lata bezkrytycznie go uwielbiała. Nie pojmowała, że za jej pośrednictwem dokonywał okrutnej zemsty na byłej żonie. A Hanna bała się w ogóle poruszać tego tematu.

— Czyli tak mnie widzisz — powiedziała szeptem.

— Każdy cię tak widzi — odparła Meike ostro. — Myślisz tylko o sobie.

— To nieprawda. — zaprotestowała Hanna. — Przecież dla ciebie…

— Daruj sobie! — Meike przewróciła oczyma. — Nic dla mnie nie zrobiłaś! Zawsze liczyła się tylko praca i kolejni faceci!

Czajnik zaczął gwizdać. Meike zestawiła go z palnika, nalała wrzątku do kubka i zanurzyła w nim torebkę herbaty. Ostre, kanciaste ruchy zdradzały zdenerwowanie. Ileż Hanna dałaby za to, żeby móc wziąć ją w ramiona, przytulić i powiedzieć coś miłego, a potem rozmawiać z nią i śmiać się serdecznie, i wypytywać o jej życie — lecz nigdy się na to nie odważyła, bo zbyt mocno bała się odrzucenia.

— Przygotowałam ci łóżko w twoim dawnym pokoju na górze. Ręcznik znajdziesz w łazience — powiedziała zamiast tego i odstawiła butelkę do pojemnika na szkło. — Wybacz, proszę. Miałam strasznie ciężki dzień.

— Nie ma sprawy. — Meike nawet nie spojrzała w jej stronę. — O której mam się jutro pojawić?

— Dziesiąta rano będzie ci odpowiadać?

— Pewnie. Dobranoc.

— Dobranoc. — Hanna w ostatniej chwili ugryzła się w język, żeby nie zwrócić się do niej Mimi, zdrobnieniem z dzieciństwa, którego Meike na pewno nie chciałaby usłyszeć z jej ust. — Cieszę się, że jesteś.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Ale też nie starała się jej znowu obrazić. A to już sukces.

* * *

— CO MY TU MAMY? — Pia schyliła się i przeszła pod policyjną taśmą, do której musiała przepychać się przez tłum gapiów.

— W klubie sportowym, tam dalej, jest jakiś festyn — wyjaśnił jeden z umundurowanych policjantów.

— Aha. — Pia się rozejrzała.

Kawałek dalej stały wozy straży pożarnej, dwie karetki z włączonymi światłami na dachach, radiowóz, dwa cywilne samochody i srebrny mercedes kombi Henninga. Za nimi rozpoczynał się las. Obeszła boisko do siatkówki plażowej i zajrzała do wnętrza karetki, w której ratownicy zajmowali się młodą ciemnowłosą kobietą.

— To ona znalazła zwłoki — poinformował jeden z mężczyzn. — Jest w szoku, a poza tym ma dwa promile. Lekarz zszedł nad rzekę, bo tam jest jeszcze jeden zachlany dzieciak.

— Co im strzeliło do głowy? Zabawa w komu pierwszemu urwie się film?

— Nie mam pojęcia. — Ratownik wzruszył ramionami. — Według dowodu osobistego pacjentka ma dwadzieścia trzy lata. Jest trochę za stara na takie zabawy.

— Którędy trafię do pozostałych?

— Wydeptaną ścieżką, a potem na dół, nad rzekę. Pewnie już udało się otworzyć bramę.

— Dzięki. — Pia ruszyła przed siebie. Wydeptana dróżka prowadziła wzdłuż boiska do piłki nożnej. Ktoś włączył oświetlenie murawy, dzięki czemu widać było tłum ludzi zgromadzonych po drugiej stronie płotu. Zebrał się tłumek jeszcze większy niż przy blokadzie. Pia nie była przyzwyczajona do poruszania się na szpilkach, przez co miała trudności z utrzymaniem równowagi. Przez oślepiające światła reflektorów wozów strażackich i karetek nie mogła dostrzec, co ma bezpośrednio przed sobą. W końcu dotarła do żelaznej bramy. W otwartym przejściu stali strażacy i pakowali przenośny palnik do cięcia metalu.

Z ciemności po drugiej stronie wynurzyło się dwóch sanitariuszy z noszami, obok których szedł lekarz z pogotowia i w wysoko uniesionej dłoni trzymał woreczek z kroplówką.

— Dobry wieczór — przywitał się z Pią. Kiedyś poznali się przy okazji jakiejś innej sprawy, najpewniej również o tak niecywilizowanej porze.

— Dobry wieczór. — Policjantka spojrzała na chłopaka na noszach. — Co z nim?

— Leżał nieprzytomny obok zwłok. Jest bardzo pijany. Spróbujemy go wybudzić.

— Super. W takim razie do zobaczenia później. — Ruszyła dalej ścieżką, odprowadzana ciekawskimi spojrzeniami gapiów tłumnie zebranych pod płotem po drugiej stronie boiska. Przeklinała pod nosem wieczorowe buty.

Kilka metrów dalej natknęła się na dwójkę policjantów w mundurach i funkcjonariusza Ehrenberga z wydziału mienia, który dzisiaj akurat miał dyżur. To on do niej zadzwonił.

— Cześć — powiedziała. — Możecie zadbać, żeby ludzie nie weszli na boisko? Nie chcę potem oglądać zdjęć zwłok na Facebooku czy na YouTube.

— Oczywiście.

— Dzięki.

Pia wysłuchała Ehrenberga, który zreferował pokrótce sytuację, po czym ruszyła dalej, myśląc z zazdrością o kolegach, którzy rozkoszowali się wolnym wieczorem. Już z daleka usłyszała podniesione głosy. Nie miała problemów, by się domyślić, kto się kłócił. Po jakichś pięćdziesięciu metrach dotarła do skąpanego w świetle reflektorów miejsca na brzegu rzeki. U stóp stromego zbocza stali jej były mąż, doktor Henning Kirchhoff, i Christian Kröger, szef wydziału dochodzeniowo-śledczego z komendy w Hofheim. Obaj ubrani byli w białe kombinezony ochronne, a w zimnym świetle reflektorów wyglądali jak kosmonauci z Marsa. Zarzucali sobie nawzajem dyletanctwo i fuszerkę, przy czym jeden mówił z lekceważącą wyniosłością, a drugi odpowiadał mu ledwie panując nad wściekłością.

Na rzece, dokładnie naprzeciwko zejścia z urwiska, zawracała łódź policji wodnej, a już po chwili cały brzeg zalało światło jej reflektorów.

Trzech techników kryminalistycznych z ekipy zabezpieczającej ślady z odpowiedniej odległości przysłuchiwało się tej ostrej wymianie zdań. Na ich twarzach malowały się rezygnacja i znudzenie.

— O rany, pani komisarz! Ale kiecka! — zawołał jeden z nich i zagwizdał z uznaniem. — Co za nogi!

— Dzięki. Powiecie mi, o co znów poszło? — zapytała Pia.

— O to, co zawsze. Szef twierdzi, że doktor niszczy mu ślady — wyjaśnił inny i pokazał jej aparat. — Ale zdjęcia udało nam się zrobić już wcześniej.

Pia ruszyła w stronę zejścia. W duchu modliła się, żeby na oczach wszystkich nie wylądować wprost w metrowym gąszczu pokrzyw rosnących po obu stronach ścieżki.

— To jakiś żart! I to słaby! — ryknął Kröger rozzłoszczony, kiedy tylko ją zobaczył. — Teraz jeszcze ty zadeptujesz mi ślady DNA! Najpierw mądrala Ehrenberg i ten cholerny rzeźnik zwłok, a na koniec lekarz z pogotowia i ty! Dlaczego nie możecie zachowywać się choć trochę ostrożniej? Czy tu w ogóle da się sensownie pracować?

Pytanie było w pełni uzasadnione. Skrawek ziemi, na którym obaj stali, miał najwyżej pięć metrów kwadratowych.

— Dobry wieczór, również się cieszę, że was widzę. — Pia zignorowała wybuch Krögera, bo zdążyła się przyzwyczaić do takich zachowań. Kröger był perfekcjonistą, który najchętniej na kilka godzin zagarnąłby miejsce zbrodni na wyłączność, żeby nikt nie miał możliwości zniszczenia delikatnych śladów.

— Cześć, Pia — przywitał się Henning. — Byłaś świadkiem prymitywnej agresji werbalnej wymierzonej w moją osobę, której dopuścił się ten ordynus?

— Wasze problemy komunikacyjne nic a nic mnie nie interesują — odparła Pia. — Co się stało?

Kröger uniósł wzrok, by po chwili znieruchomieć z wytrzeszczonymi oczyma i wyrazem całkowitego zaskoczenia na twarzy.

— Co jest? Pierwszy raz widzisz kobietę w sukience? — warknęła policjantka. Bez dżinsów i porządnych, mocnych butów czuła się dziwnie bezbronna i nie na miejscu.

— Nie… nie o to chodzi… to znaczy, pierwszy raz widzę ciebie. — W innej sytuacji błysk uznania w jego oczach pewnie by jej schlebiał, lecz w obecnej podziałał na nią jak płachta na byka.

— To jak, napatrzyłeś się już? Jeśli tak, to słucham, co się tutaj stało? — Pstryknęła mu palcami przed jego twarzą i powtórzyła: — Czekam!

Kröger odchrząknął.

— No… tak. Hm. Zastaliśmy tu następującą sytuację: nieprzytomny chłopak leżał na brzuchu, dokładnie tam, gdzie stoi szanowny pan doktor od sekcji i tym podobnych. Lewą nogę miał w wodzie. Dziewczyny jeszcze nie ruszaliśmy.

Zwłoki unosiły się między trzcinami a brzegiem. Leżała na plecach i miała szeroko otwarte oczy. Jedno ramię zastygło uniesione nad wodą, przez co przy każdej fali dziewczyna sprawiała wrażenie, jakby się poruszała.

Pia patrzyła przez chwilę na ponury obraz przed sobą oświetlony jaskrawym światłem reflektorów. Przez chwilę myślała o przerażającym losie, który sprawił, że zginęła tak młoda osoba, jeszcze zanim na dobre zakosztowała życia.

— Kawałeczek stąd, pod wierzbą płaczącą znaleźliśmy puste butelki po wódce i puszki po red bullu. Poza tym trochę ubrań, buty, telefon komórkowy i masę śladów po wymiotach. — Christian Kröger mówił dalej: — Dla mnie to wygląda tak, że grupka znajomych dostała się tu mimo zamkniętej bramy, żeby nikt im nie przeszkadzał w libacji. Sprawy zaszły potem za daleko i dlatego tu jesteśmy.

— Co z chłopakiem? — Pia nie zareagowała na jego słowa.

Henning zbadał nieprzytomnego, zanim lekarz pogotowia zabrał go na noszach do karetki.

— Też nieźle zabalował — odparł. — Wymiotował. I miał rozpięte spodnie.

— Jakieś wnioski?

— Możliwe, że poszedł na stronę i spadł ze skarpy. Ma świeże zadrapania na dłoniach i przedramionach. Być może są wynikiem tego, że osłaniał się, spadając, albo chciał się zatrzymać.

Co tu się naprawdę mogło wydarzyć?

Pia odsunęła się kawałek, żeby zrobić miejsce ludziom Krögera. Dwóch policjantów weszło do wody i wyniosło zwłoki na brzeg.

— Ona nic nie waży. Sama skóra i kości — powiedział jeden z nich.

Pia przykucnęła obok martwej dziewczyny. Miała na sobie jasny top na ramiączkach i dżinsową minispódniczkę, zadartą teraz do góry i zwiniętą w talii. Nie było dość jasno, żeby Pia mogła obejrzeć ją dokładnie, lecz miała wrażenie, że szczupłe, kościste ciało dziewczyny pokrywają ciemne plamy i pręgi.

— Henning? Mógłbyś rzucić na to okiem? Wygląda na siniaki, prawda? — Pia wskazała na brzuch i uda denatki.

— Hm. Całkiem możliwe. — Henning poświecił sobie latarką i zmarszczył brwi. — Tak, zdecydowanie to wylewy i wymyte rany tłuczone.

Ujął najpierw jej lewą, a potem prawą dłoń i zbliżył do oczu.

— Kröger? — zawołał.

— Co jest?

— Mogę ją odwrócić?

— Jeśli musisz.

Henning podał Pii latarkę i dłońmi w lateksowych rękawiczkach odwrócił zwłoki na brzuch.

— Chryste Panie! — jęknęła policjantka. — Co to jest?

Plecy i pośladki dziewczyny były wręcz zmasakrowane. W obmytych wodą ranach połyskiwały biało kości kręgosłupa, żeber i miednicy, oklejone poszarpaną tkanką mięśniową.

— Uszkodzenia spowodowane śrubą napędową łodzi — zawyrokował Henning i spojrzał na byłą żonę. — Dziewczyna nie zginęła ani dziś wieczorem, ani tutaj. Od dłuższego czasu leży w wodzie, zobacz, co woda zrobiła ze skórą na jej dłoniach. Wygląda na to, że prąd ją tutaj zniósł.

Pia się podniosła.

— Chcesz powiedzieć, że nie miała nic wspólnego z pozostałymi dzieciakami, które tu piły? — zapytała.

— Ja jestem tylko lekarzem sądowym — odparł Henning. — Znalezienie odpowiedzi na to pytanie należy do twoich obowiązków. Jedno jest za to pewne: ta dziewczyna nie zginęła dzisiaj wieczorem.

Pia potarła w zamyśleniu ramiona i zadrżała, choć nie było wcale zimno. Rozejrzała się i zamyśliła. Próbowała odgadnąć, co tu się właściwie wydarzyło.

— Postaram się dowiedzieć czegoś od dziewczyny, która znalazła tych dwoje — powiedziała w końcu. — Zwłoki możecie przewieźć zaraz do Instytutu Medycyny Sądowej. Mam nadzieję, że prokurator nie będzie robił ceregieli ze zgodą na autopsję.

— Poczekaj! — Kröger zaproponował szarmancko ramię, by pomóc jej wejść na skarpę. Pia z wdzięcznością skorzystała.

— Dzięki. — Uśmiechnęła się, kiedy dotarli na górę. — Tylko się nie przyzwyczajaj.

— Nie obawiaj się. — Wyszczerzył szeroko zęby. — To tylko na okazje takie jak ta, kiedy pojawiasz się w letniej, wieczorowej garderobie i eleganckich butach w trudnym terenie.

— Chyba za dużo przebywasz z Henningiem. — Pia również się roześmiała. — To słychać już w doborze słownictwa.

— Doktorek jest strasznym zarozumialcem, ale rzeczywiście, słownictwo ma niesamowite. Każde wspólne zadanie to okazja do nauki.

— W takim razie możesz wpisać w CV kursy dokształcające. Trzymaj się.

Kröger uniósł na pożegnanie dłoń i ruszył na dół.

— Pia! — zawołał jeszcze. Policjantka się odwróciła.

— Jeśli jest ci zimno, to w samochodzie mam polar.

Pia skinęła głową i ruszyła do karetki.

* * *

WIECZÓR W TOWARZYSTWIE dawnych koleżanek ze szkoły średniej i zupełnie niespodziewane spotkanie z Pią bardzo poprawiły Emmie nastrój. Pełna energii i dobrego humoru otworzyła ciemnozielone masywne gregoriańskie drzwi wielkiej willi teściów, w której Florian, Louisa i ona zajmowali całe pierwsze piętro. Mając za sobą dzieciństwo w pozbawionym perspektyw otoczeniu szeregowców w Niederhöchstadt, Emma zakochała się od pierwszego wejrzenia w ogromnym domu z czerwonej cegły, z jego wszystkimi wykuszami, wieżyczkami i białymi oknami ze szprosami. Uwielbiała wysokie kasetonowe sklepienie salonu, przeszklone regały biblioteczne, zdobną podłogę czy misternie kute, pełne łuków poręcze schodów. Całość była po prostu urocza. Matka Floriana twierdziła, że dom został wybudowany w stylu rokoko, na co on zawsze odpowiadał, że to żadne rokoko, tylko styl cukrowo-lukrowy. Uważał, że trąci kiczem i przepychem i, ku rozpaczy Emmy, nie miał zamiaru zamieszkać tu na stałe. Gdyby chodziło o nią, nie zastanawiałaby się ani chwili.

Willa stała na obrzeżu rozległego parku, który kończył się na skraju lasu. Zaraz obok znajdował się budynek mieszkalny Fundacji Sonnenkinder. Zanim ojciec Floriana kupił go w latach sześćdziesiątych zeszłego wieku, służył on jako dom spokojnej starości. Później doszły jeszcze budynki stojące naprzeciwko, w których obecnie mieściła się cała administracja, przedszkole i sale do nauki. Nieco dalej, już w parku, zostały zbudowane trzy domy z osobnym dojazdem, w których mieszkali bliscy współpracownicy teścia Emmy wraz z rodzinami. Środkowy miał należeć do Floriana, lecz on postanowił się wyprowadzić od rodziców. Dlatego teraz, by dom nie stał pusty, został wynajęty.

Jeszcze w samochodzie Emma zdjęła buty. W takim upale puchły jej kostki i stopy, przez co wieczorami nie była w stanie wytrzymać w obuwiu. Drewniane schody trzeszczały delikatnie pod jej ciężarem. Za mlecznymi szybami potrójnych drzwi do ich mieszkania paliło się światło. Cicho otworzyła jedno skrzydło i wślizgnęła się na palcach do środka. Florian siedział przy kuchennym stole, a przed sobą miał włączony komputer. Był tak skoncentrowany na tym, co robił, że jej nie zauważył. Emma stała przez jakiś czas w drzwiach i przyglądała się jego stanowczej twarzy. Nawet po sześciu latach uwielbiała mu się przyglądać i, jak na początku, nie mogła oderwać od męża wzroku.

Uczucie między nimi nie było miłością od pierwszego wejrzenia. Po raz pierwszy spotkali się w Etiopii, gdzie ona pracowała jako kierownik techniczny projektu, a on był jej medycznym odpowiednikiem. Od samego początku strasznie się ścierali. Dla niego wszystko szło zbyt wolno, a ona nie mogła znieść jego arogancji i męczącej upierdliwości. A przecież transport leków i całego oprzyrządowania przez kilkaset kilometrów nieutwardzonych dróg to nie jest proste zadanie. Koniec końców pracowali jednak po tej samej stronie i choć tak bardzo się na niego wściekała, to jako lekarz zrobił na niej ogromne wrażenie. Pracował zawsze dopóki miał pacjentów, aż do całkowitego wyczerpania, czasem nawet siedemdziesiąt dwie godziny bez przerwy, a w sytuacjach wyjątkowych był gotów improwizować, żeby tylko pomagać innym i leczyć.

Doktor Florian Finkbeiner nic nie robił na pół gwizdka; jeśli już się do czegoś zabierał, poświęcał się temu cały i takim właśnie był lekarzem. Gdy nie udało mu się uratować ludzkiego życia, postrzegał to jako osobistą porażkę. I właśnie te sprzeczności, które widziała w jego charakterze i pracy, powoli, acz bezustannie przyciągały Emmę i przekonywały do niego. Z jednej strony potrafił być pełnym współczucia przyjacielem, a z drugiej melancholijnym sceptykiem, którego postawa zahaczała niemal o cynizm. Czasem pogrążał się w smutku, który graniczył z depresją, by potem zmienić się w dowcipnego i czarującego człowieka, duszę towarzystwa. Poza tym był bez wątpienia najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek spotkała.

Kiedy Emma wyznała koleżance, że się w nim zakochała, ta ostrzegła ją, by lepiej dała sobie spokój, jeśli nie chce sama siebie unieszczęśliwić. Według jej słów Florian był typem człowieka, który nie potrafi uwolnić się od problemów swoich pacjentów. Ale, dodała kpiąco, być może właśnie dlatego jest idealnym mężczyzną dla niej, skoro ona również cierpi na syndrom nadopiekuńczości. Opinia koleżanki wzbudziła w niej wątpliwości, lecz szybko je od siebie odepchnęła. Uznała, że choć człowiekiem takim jak Florian będzie musiała dzielić się z pacjentami, to to, co dla niej zostanie, powinno jej wystarczyć. Jej serce topniało z czułości, kiedy patrzyła, jak siedzi przy stole. Ciemne loki, dwudniowy zarost na brodzie i policzkach, ciepłe, ciemne oczy i delikatna skóra na szyi…

— Cześć — powiedziała półgłosem. Drgnął przestraszony, spojrzał na nią i z trzaskiem zamknął ekran laptopa.

— Chryste! Emmi! Dlaczego mnie straszysz? — wyrwało się mu.

— Wybacz. — Włączyła światło. Halogeny ukryte w suficie kuchni wypełniły pomieszczenie oślepiającą bielą. — Nie chciałam cię zaskoczyć.

— Louisa cały wieczór była nieznośna — powiedział, wstając od stołu. — Nie chciała jeść i bolał ją brzuch. Przeczytałem jej na dobranoc kilka bajek, aż w końcu usnęła.

Wziął ją w ramiona i pocałował w policzek.

— Jak było na spotkaniu klasowym? Dobrze się bawiłaś? — zapytał, kładąc dłoń na jej brzuchu. Od dawna tego nie robił. Jeszcze tylko pięć tygodni z niewielką górką i będzie po wszystkim; ta ciąża od samego początku była troszkę pechowa. Florian nie chciał drugiego dziecka — ona właściwie również nie, ale jakoś się zdarzyło.

— Tak. Świetnie zobaczyć te wszystkie znajome twarze po tylu latach. Miałam wrażenie, że się w ogóle nie zmienili. — Emma się zaśmiała. — Wyobraź sobie, że spotkałam moją dawną najlepszą przyjaciółkę. Od matury się nie widziałyśmy.

— Wspaniale. — Florian uśmiechnął się do niej, a potem spojrzał na zegar nad drzwiami. — Miałabyś coś przeciwko, gdybym wyskoczył z Ralfem na piwo?

— Nie, no co ty. Zasłużyłeś sobie, użerając się z Louisą przez cały wieczór.

— Nie będę siedział do późna. — Pocałował ją raz jeszcze w policzek, podszedł do drzwi i wciągnął mokasyny. — Do zobaczenia!

— Baw się dobrze.

Zamknęły się za nim drzwi, a na klatce schodowej zapaliło się światło. Emma westchnęła. Przez pierwszych kilka tygodni po powrocie z Haiti zachowywał się trochę dziwnie, lecz na szczęście przez kilka ostatnich dni wszystko zaczęło wracać do normy. Emma znała tę huśtawkę jego nastrojów, kiedy niespodziewanie robił się nieprzyjemny i zamknięty w sobie. Zazwyczaj po kilku dniach mu mijało, lecz tym razem niepokojąco długo zachowywał się w ten sposób. Mimo że to on sam zaproponował, by do urodzenia dziecka zamieszkali w Falkenstein, Emma domyślała się, jak dziwnie musiał się czuć, wracając do rodziców, od których w końcu kiedyś uciekł.

Emma otworzyła lodówkę, wyjęła butelkę wody mineralnej i nalała jej do szklanki. Potem usiadła przy stole i się zamyśliła. Po tylu latach koczowniczego życia w najbardziej niedostępnych miejscach na ziemi myśl o zapuszczeniu gdzieś korzeni wydawała jej się wyjątkowo kusząca. Za rok Louisa będzie musiała iść do szkoły, więc i tak już najwyższy czas, by porzucić tymczasowe obozy organizacji. Florian był wyśmienitym chirurgiem, więc z pocałowaniem ręki daliby mu pracę w każdej klinice w kraju. Z drugiej strony miał czterdzieści sześć lat, a to niemało. Sam powiedział niedawno w jakiejś rozmowie, że jego nowy szef byłby zapewne młodszy od niego. Poza tym nie potrafił sobie wyobrazić pracy, w której dzień w dzień zajmowałby się zdegenerowanymi i dobrze odżywionymi ofiarami dobrobytu. Powiedział to z naciskiem i determinacją, z którą zawsze parł do wyznaczonych sobie celów, a Emma wtedy pojęła, że nigdy się na to nie zgodzi.

Ziewnęła. Czas do łóżka. Odstawiła szklankę do zlewu i wyłączyła światło. W drodze do łazienki zajrzała do Louisy, jednak dziewczynka spała jak aniołek, otoczona ulubionymi pluszakami. Na chwilę zatrzymała spojrzenie na książce, którą Florian czytał małej przed snem. Nie mogła powstrzymać uśmiechu. Bóg jeden wie, ile bajek musiał jej przeczytać! Louisa pasjami słuchała sag, legend i baśni. Sporo z nich znała już na pamięć, niezależnie od tego, czy chodziło o Jasia i Małgosię, Roszpunkę, Królewnę Śnieżkę czy Czerwonego Kapturka. Ostrożnie zamknęła drzwi do pokoju córki. Florian w końcu odnajdzie się w swoim nowym życiu. Przyjdzie dzień, gdy będą mieli własny dom i staną się prawdziwą rodziną.

* * *

BOISKO ZOSTAŁO OCZYSZCZONE Z GAPIÓW, jednak za blokadą policyjną tłoczyła się jeszcze spora grupa ciekawskich, w tym przedstawicieli prasy. Pia ponownie spróbowała dodzwonić się do szefa, lecz bez powodzenia. Tym razem miał co prawda włączoną komórkę, lecz nie odbierał. Więcej szczęścia miała, dzwoniąc do komisarza Kaia Ostermanna, który natychmiast się zgłosił.

— Wybacz, że zawracam ci głowę — powiedziała. — Ale przed chwilą wyciągnęliśmy przy stopniu wodnym w Eddersheim zwłoki. Przydałaby mi się twoja pomoc.

— Nie ma o czym mówić — odparł Kai, w żaden sposób nie dając jej odczuć, że jest zbyt późno na takie telefony. — Co mam robić?

— Potrzebowałabym jak najszybciej zgody na przeprowadzenie sekcji zwłok jutro z samego rana. Gdybyś mógł, sprawdź też, proszę, listę osób zaginionych. Chodzi o młodą dziewczynę, czternaście do szesnastu lat. Blondynka, bardzo szczupła, ciemnobrązowe oczy. Henning twierdzi, że jej śmierć musiała nastąpić dobrych kilka dni temu.

— W porządku, już jadę do biura i zabieram się do roboty.

— Jeszcze jedna sprawa, spróbuj, proszę, dodzwonić się do szefa. — Pia zakończyła rozmowę i wysłała Bodensteinowi SMS-a. Od czterech dni nie było z nim kontaktu — przepadł jak kamień w wodę. A w zeszłym tygodniu obiecywał, że od czwartku będzie dostępny.

— Pani komisarz! — zawołał jeden z mężczyzn z kamerą telewizji krajowej na ramieniu. — Da radę cyknąć kilka fotek?

Z czystego przyzwyczajenia Pia chciała odmówić, ale zastanowiła się i zmieniła zdanie. Wiadomość w telewizji może pomóc ustalić tożsamość martwej nastolatki.

— Pewnie — powiedziała, po czym poprosiła jednego z umundurowanych policjantów stojących przy blokadzie, by zaprowadził dziennikarzy na miejsce znalezienia zwłok. Stacje HR, SAT1, RTL Hesja, Antenne Pro, rheinmaintv. Wszyscy woleli słuchać skanerów radiowych ustawionych na policyjne częstotliwości niż muzyki.

Jedna z karetek, ta, do której trafił nieprzytomny z przepicia nastolatek, odjechała już do szpitala, a na jej miejscu stanął wóz do transportu zwłok.

Pia zapukała do drzwi drugiej karetki. Ratownicy natychmiast jej otworzyli.

— Mogę z nią porozmawiać?

Lekarz potaknął.

— Jest w szoku, ale udało się nam ją ustabilizować. — Pia wdrapała się do auta i usiadła obok dziewczyny na rozkładanym siedzeniu. Nastolatka była bardzo blada, ale miała ładną, dziecięcą buzię i wielkie oczy, które dodatkowo rozszerzał strach, kiedy patrzyła na Pię. Trauma, którą przeżyła, będzie jej towarzyszyć do końca życia.

— Witam — powiedziała Pia przyjaznym głosem. — Nazywam się Pia Kirchhoff, jestem z policji w Hofheim. Mogłaby się pani przedstawić?

— A… Alina Hindemith.

Roztaczała nieprzyjemny zapach alkoholu i wymiocin.

— Wcześniej powiedziała nam pani, że ma pani na imię Sabrina? — Do rozmowy wtrącił się jeden z ratowników. — Poza tym w dowodzie…

— Możemy zostać na chwilę same? — przerwała mu Pia.

— Ja… ja mogę wszystko wyjaśnić… — wyszeptała dziewczyna i wbiła wzrok w sufit karetki. — To… ja wiem, że to było… głupie… ale… zabrałam dowód mojej siostrze. My… jesteśmy bardzo podobne…

Pia westchnęła. Niestety, ten numer jak na razie przechodził praktycznie wszędzie.

— Ja… to zrobiłam… żeby kupić alkohol. Wódkę i śliwowicę. — Dziewczyna zaczęła szlochać. — Rodzice mnie zabiją, jak się dowiedzą!

— Alino, ile lat masz naprawdę?

— Pię… piętnaście.

Piętnaście lat i dwa promile alkoholu we krwi. Niezły wynik.

— Potrafisz sobie przypomnieć, co się właściwie stało?

— Przeszliśmy przez bramę. Mart i Diego byli tu wcześniej i mówili, że nikt nie będzie nam przeszkadzał. Potem… potem siedzieliśmy sobie… i piliśmy…

— Ile osób?

Dziewczyna zamrugała, a potem zmarszczyła czoło, jakby miała problem z przypomnieniem sobie.

— Mart i Diego, i… i ja. I Katharina, i Alex… i… — Alina zamilkła i przerażona spojrzała na policjantkę. — Mia! Nie wiem… nie wiem, co się stało… urwał mi się film. Ale potem zobaczyłam Mię w wodzie! O Boże! Boże! Alex był tak pijany, że nie mogłam go dobudzić!

Wykrzywiła twarz i zalała się łzami.

Pia pozwoliła jej płakać. Dziewczyna z rzeki nie mogła być Mią, która piła z Aliną i jej przyjaciółmi. Henning bardzo rzadko się mylił, a rany powstałe w wyniku uderzenia śruby napędowej łodzi świadczyły o tym, że zwłoki już długo znajdowały się w wodzie. Nagle odezwał się telefon policjantki. Kai Ostermann. Niestety, zadzwonił tylko po to, żeby przekazać, że nic nie znalazł. Pia podziękowała i się rozłączyła.

Zapytała nastolatkę o adres i nazwisko nieprzytomnego chłopca, a potem poprosiła o telefon do jej rodziców. Kiedy wszystko zanotowała, wysiadła z karetki i zamieniła kilka słów z lekarzem.

— Jest w stosunkowo dobrym stanie, więc nie zostanie w szpitalu — powiedział. — Jutro będzie miała potężnego kaca, ale jakoś musi sobie z nim poradzić.

— Co z chłopakiem? — zapytała Pia.

— On jest już w drodze do Höchst. Obawiam się, że nie skończy się tylko na bólu głowy.

— Dobry wieczór — odezwał się ktoś zza jej pleców. Odwróciła się i ujrzała ciemnowłosego mężczyznę z trzydniowym zarostem, ubranego w sprane dżinsy, koszulkę z krótkim rękawkiem i mokasyny, który z jakiegoś powodu wydał jej się znajomy. Potrzebowała dobrych kilku sekund, zanim się zorientowała, że ma przed sobą szefa prokuratury krajowej, doktora Freya.

— Dobry… dobry wieczór — wyjąkała zaskoczona. W ostatniej chwili powstrzymała się, żeby nie skomentować jego wyglądu, co miała już na końcu języka. Nigdy nie widziała go ubranego inaczej niż w trzyczęściowy garnitur, pod krawatem, gładko ogolonego i z ułożonymi na żel włosami. Na jego twarzy malował się wyraz podobnego zaskoczenia i niedowierzania, kiedy się jej przyglądał.

— Byłam właśnie na spotkaniu klasowym, kiedy dostałam wezwanie — wyjaśniła powód swojego odświętnego wyglądu.

— A ja grillowałem z rodziną i znajomymi na działce. — Prokurator Frey również poczuł się w obowiązku wyjaśnić, dlaczego jest ubrany inaczej niż zazwyczaj. — Zostałem poinformowany o odnalezieniu zwłok, a że byłem i tak we Flörsheim, od razu zadecydowałem, że przejmuję sprawę.

— Aha… rozumiem… to wspaniale. — Pia była trochę rozbita niespodziewaną metamorfozą prokuratora, którego nie podejrzewałaby ani o posiadanie przyjaciół, ani o chęć spędzania wieczoru przy grillu. Mężczyzna pachniał nieco alkoholem zmieszanym z miętą. Najwyraźniej nie był również odporny na inne zwyczajne ludzkie pokusy. W ten sposób Pia dowiedziała się o istnieniu nieznanej i zupełnie zaskakującej strony osobowości prokuratora znanego z żelaznej siły woli, dyscypliny i pracoholizmu. Większość podejrzewała, że jeśli w ogóle wychodzi z biura, to tylko po to, żeby udać się do sądu.

— Zadzwoni pani do rodziców tych małych pijaczków? — zapytał Frey. Lekarz pogotowia zatrzasnął głośno drzwi wozu.

— Tak, oczywiście, zajmę się tym — zapewniła.

— Z tego, co wiem, pani będzie prowadziła dochodzenie, prawda? — Doktor Frey schwycił ją za ramię i odciągnął na bok, żeby przepuścić odjeżdżającą karetkę.

— Zgadza się — potaknęła Pia. — Szef jest akurat na urlopie.

— Hm. A wie pani, co tu się dokładnie stało?

Pia wyjaśniła w kilku słowach, co policja zastała na miejscu.

— Uważam, że z korzyścią dla nas będzie dopuścić prasę do miejsca znalezienia zwłok — zakończyła. — Jeden z moich współpracowników sprawdził szybko listę osób zaginionych, ale nie znalazł na niej nikogo choćby podobnego. Poinformowanie opinii publicznej może przyczynić się do ustalenia tożsamości martwej nastolatki.

— Sprawne i szybkie wyjaśnienie sprawy śmierci jest zawsze mile widziane — odparł mężczyzna. — Rozejrzę się jeszcze chwilę. Do zobaczenia.

Pia poczekała, aż prokurator zniknie w ciemności, a potem wybrała numer, który podała jej dziewczyna z karetki. Zaczął wiać słaby wiatr. Zrobiło jej się zimno. Z lasu wrócili dziennikarze.

— Dostaniemy krótkie oświadczenie?

— Tak, już, zaraz.

Pia odeszła kilka metrów dalej, w stronę rzeki, żeby nikt nie przeszkadzał jej w rozmowie. Po drugiej stronie ktoś odebrał. W słuchawce rozległ się zaspany męski głos.

— Dobry wieczór panu. Nazywam się Pia Kirchhoff, jestem z policji. Chodzi o pańską córkę, Alinę Hindemith. Nie, proszę się nie obawiać, nic jej nie jest. Jednak bardzo bym pana prosiła, żeby podjechał pan pod stopień wodny w Eddersheim. Nie da się nas przeoczyć.

Ludzie z firmy transportującej zwłoki wracali właśnie znad wody, niosąc plastikowy worek. Momentalnie rozległ się trzask migawek i lamp błyskowych. Pia podeszła do służbowego samochodu Krögera, jak zwykle otwartego, i z tylnego siedzenia wyjęła polar. Włożyła go, zebrała z pleców rozpuszczone włosy i ściągnęła je za pomocą gumki. W końcu poczuła się sobą. Teraz mogła wystąpić przed kamerami.

* * *

OD PÓŹNEGO POPOŁUDNIA na całym terenie osiedla przyczep kempingowych odbywało się wielkie grillowanie połączone z konsumpcją alkoholu. W miesiącach letnich życie towarzyskie mieszkańców tego terenu toczyło się głównie na wolnym powietrzu. Im było później, tym stawało się głośniej i bardziej dziko. Śmiechy, ryki, głośna muzyka — nikt nie zwracał uwagi na sąsiadów, a błahe z pozoru sprawy eskalowały nadspodziewanie szybko do niebezpiecznych rozmiarów i nierzadko kończyły się rękoczynami między lokatorami przyczep, którzy nawet na trzeźwo nie mogli na siebie patrzeć. W większości przypadków strażnik osiedla sprawnie radził sobie z uspokajaniem gorących głów najemców, lecz upał wzmagał agresję, przez co w ostatnich tygodniach regularnie wzywano dodatkowo policję, by zapobiec pobiciom czy nawet ofiarom śmiertelnym.

Już od lat nikt go nie zapraszał, bo od początku konsekwentnie odrzucał każdą propozycję wspólnej biesiady. Bratanie się z pozostałymi mieszkańcami kempingu było ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, a biorąc pod uwagę jego przeszłość, zdecydowanie lepiej, że nikt nie wiedział, kim naprawdę był i dlaczego tu mieszkał. Swoje prawdziwe nazwisko zdradził jedynie człowiekowi, od którego wynajmował przyczepę; miało to jednak miejsce kilka lat wcześniej i wątpił, by właściciel parku w ogóle je pamiętał. Na dodatek nie podpisał żadnej umowy na wynajem. Żeby nie wywoływać wilka z lasu, czynsz płacił terminowo i zawsze w gotówce. Jako adres korespondencyjny podawał skrzynkę pocztową na poczcie w Schwanheim. Tutaj, na terenie parku przyczep kempingowych, oficjalnie go nie było. I o to chodziło.

Od dłuższego czasu miał w zwyczaju wychodzić na długi spacer, kiedy wieczorami zaczynało się gremialne biesiadowanie. I to nie przez hałas, bo ten mu nie przeszkadzał, lecz przez zapachy. Od kiedy bowiem pracował w budce z fast foodem, nie potrafił znieść smrodu smażonego mięsa i kiełbasek z grilla, który nieuchronnie przenikał do jego przyczepy. Przez jakiś czas biegł ścieżką wzdłuż Menu, a potem usiadł na brzegu. Zazwyczaj widok płynącej poniżej wody działał na niego uspokajająco, lecz dzisiaj akurat ustawiczny szum poruszającej się tafli wprawiał go w rozdrażnienie; już od dawna nie widział tak wyraźnie, jak bardzo żałosne wiódł obecnie życie i jak mało miał widoków na przyszłość. Żeby wyrwać się z tej spirali złego nastroju, ruszył dalej. Pobiegł wzdłuż rzeki aż do Goldstein i dopiero tam zawrócił.

Całkowite wyczerpanie fizyczne to najlepszy sposób, by odegnać od siebie gorzkie myśli. Tym razem jednak niewiele mu pomogło. Może to przez upał nie do zniesienia? Zimny prysznic przyniósł ulgę tylko na chwilę, bo pół godziny później znów czuł się lepki od potu i niespokojnie przewracał się z boku na bok. Nagle odezwała się jego komórka, którą zostawił na stole, podłączoną do ładowarki. Kto mógłby dzwonić do niego o takiej godzinie? Wstał i spojrzał na wyświetlacz, po czym odebrał połączenie.

— Wybacz, że tak późno zawracam głowę — odezwał się ktoś chrapliwym basem. — Włącz telewizor. Obojętnie który kanał.

Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, w słuchawce rozległ się sygnał. Sięgnął więc po pilota i włączył niewielki odbiornik umieszczony w nogach łóżka.

Kilka sekund później na ekranie pojawiła się poważna twarz dziennikarki o blond włosach. Zza jej pleców błyskały niebieskie światła samochodów służb, a pomiędzy drzewami oświetlonymi przez potężne reflektory połyskiwała ciemna woda.

— …ciało nastolatki — usłyszał. — Zgodnie ze wstępnymi szacunkami, zwłoki znajdowały się w wodzie od kilku dni. Po zarządzonej już sekcji zwłok przekażemy państwu dalsze informacje.

Znieruchomiał.

Dwaj mężczyźni wsunęli nosze z czarnym workiem do ciemnej furgonetki. Za nimi podążało dwóch ludzi w jednorazowych kombinezonach. Obaj nieśli worki, które również umieścili w samochodzie. Po chwili kamera pokazała śluzę.

— Niedaleko stopnia wodnego na Menie w Eddersheim znaleziono dziś ciało młodej dziewczyny — popłynął z głośników głos niewidocznego dziennikarza. — Jak dotąd policja nie ustaliła jej tożsamości. Prosimy zatem widzów o przekazywanie informacji, które mogłyby pomóc rozwikłać zagadkę jej śmierci. Wśród osób przyglądających się pracy policji żywe są wspomnienia podobnej sprawy sprzed paru lat.

Kamera pokazała starszego mężczyznę, który zamrugał oślepiony jaskrawym światłem.

— Ech, bo to, pani, nie bedzie daleko stąd, jak z rzeki wyciungli inną dziewczynę. Tam, wyżej bedzie, w Höchst, przy parku. Dalij nikt nie wie, co to za nieboga. Jak pamiętam, to bedzie z dziesięć roków nazad…

Wyłączył telewizor i przez chwilę stał w ciemności. Oddychał szybko, jakby przed chwilą biegł.

— Dziewięć — wyszeptał zduszonym głosem. — Dziewięć lat temu.

Poczuł strach, który niczym gęsia skórka fizycznie dotykał jego ciała. Jego kurator wiedział, gdzie mieszka. Zatem policja i prokuratura dotrą tu, jeśli tylko będą chciały. Co teraz? Co się stanie? Czy przypomną sobie o nim?

Momentalnie zniknęło uczucie zmęczenia, a myśli zaczęły wirować jak szalone. Nie chciało mu się już spać. Włączył światło, sięgnął po wiadro z przyborami do sprzątania i z szafki pod zlewem wyjął butelkę Cloroxu. Kiedy przyjdą, przeszukają całą przyczepę i znajdą jej ślady DNA. Nie mógł na to pozwolić, bo natychmiast odwiesiliby mu wyrok i w jednej chwili z powrotem trafiłby do więzienia.

* * *

PIA OSTROŻNIE otworzyła drzwi do domu. Nie chciała, żeby zauważyły ją psy, bo rozradowanym szczekaniem natychmiast obudziłyby Christopha. Lecz żaden zwierzak nie oczekiwał jej we wiatrołapie; za to natychmiast poczuła zapach pieczonego mięsa i dostrzegła światło w kuchni. Odłożyła torebkę i kluczyki na komódce w korytarzu. W kuchni siedziały wszystkie cztery psiaki i synchronicznie poruszały głowami, śledząc w skupieniu każdy ruch Christopha, który stał przy kuchence, w szortach i wyciągniętej krótkiej koszulce, trzymając w dłoniach dwa widelce do mięsa. W powietrzu unosiła się para i mięsne aromaty.

— Cześć — powiedziała zaskoczona. — Lunatykujesz? Czy ty tak na serio?

Psy odwróciły na chwilę głowy i zamachały ogonami, by natychmiast wrócić do obserwowania fascynujących wydarzeń w pobliżu kuchenki.

— Hej, kochanie. — Christoph uśmiechnął się szeroko. — Położyłem się do łóżka i prawie już spałem, kiedy przypomniałem sobie o roladkach w lodówce. A przecież obiecałem Lilly, że na powitalny obiad zrobię jej roladki.

Pia nie mogła powstrzymać uśmiechu. Podeszła i pocałowała go.

— Nie jestem pewna, czy w całym kraju znalazłby się drugi taki facet, który w środku nocy, przy dwudziestu sześciu stopniach Celsjusza, z własnej woli poszedłby przygotowywać rolady. Jesteś niesamowity.

— Już je nawet zawinąłem — oznajmił z dumą w głosie. — W środku znajdziesz musztardę, ogórki, boczek i cebulę. Słowo to słowo, trzeba go dotrzymać.

Pia zdjęła polar Krögera, odwiesiła go na oparciu i usiadła ciężko na krześle.

— Jak było na spotkaniu klasowym? — zapytał Christoph. — Chyba wesoło, skoro wracasz dopiero o tej porze?

— Racja, spotkanie klasowe — przypomniała sobie Pia. Całkowicie wypadło jej z głowy. Rozgadane i roześmiane kobiety na tarasie Villi Borgnis, pod rozgwieżdżonym parasolem wieczornego nieba: przywołany w myślach obraz sprawiał teraz wrażenie sielankowego początku horroru, którym okazała się rzeczywistość. Rzeczywistość, w której zginęła nieznana nastolatka.

Zsunęła ze stóp szpilki, które po wycieczce przez las nadawały się jedynie do śmieci.

— Tak, było całkiem miło. Ale niestety, praca nie dała mi o sobie zapomnieć.

— Praca? — Christoph spojrzał na nią i uniósł brwi. Wiedział, co oznaczały nocne wezwania. Rzadko się zdarzało, żeby nie chodziło o jakąś tragedię. — Bardzo źle?

— Tak. — Pia oparła się łokciami o stół i potarła twarz. — Naprawdę niedobrze. Martwa nastolatka i dwójka pijanych do nieprzytomności rówieśników.

Christoph oszczędził jej wyrazów współczucia.

— Chcesz się czegoś napić? — zapytał.

— Zimnego piwa. Chyba tylko to może mi pomóc, choć dzisiaj w nocy po raz kolejny potwierdziła się uniwersalna prawda, że alkohol nie rozwiązuje żadnych problemów, tylko stwarza nowe.

Chciała wstać, ale mężczyzna potrząsnął głową.

— Siedź. Ja ci podam.

Odłożył widelce do mięsa, przykrył brytfannę i zmniejszył pod nią ogień. Potem wyjął z lodówki dwie butelki piwa i je otworzył.

— Szklanka?

— Nie, dzięki.

Podał Pii jedną z nich i usiadł obok przy stole.

— Dziękuję — powiedziała, po czym upiła duży łyk. — Obawiam się, że będziesz musiał sam pojechać odebrać Lilly. U mnie wszyscy są na urlopach, więc będę musiała osobiście pojechać na sekcję zwłok. Wybacz.

Rankiem przylatywała z Australii siedmioletnia wnuczka Christopha, która miała spędzić z nimi kolejne cztery tygodnie. Kiedy Pia się o tym dowiedziała kilka tygodni wcześniej, nie ukrywała niezadowolenia. Oboje z Christophem pracowali na pełen etat, a przecież tak małego dziecka nie można zostawiać samego w gospodarstwie. Najbardziej rozzłościł ją egoizm matki Lilly, Anny, drugiej córki Christopha. Jej partner i ojciec dziewczynki był biologiem morskim i wiosną został kierownikiem projektu badawczego na Antarktydzie. Anna koniecznie chciała mu tam towarzyszyć, lecz uniemożliwiała jej to szkoła córki. Christoph z początku odrzucił jej prośbę, by na ten czas zabrać małą do siebie, i wyjaśnił jej, że jako matka powinna wziąć odpowiedzialność za dziecko i zrezygnować z niektórych pomysłów. Anna tak długo wierciła mu jednak dziurę w brzuchu, że w końcu i on, i Pia zgodzili się na kompromisowe rozwiązanie. Miało ono polegać na tym, że Lilly trafiłaby do Niemiec na dwa tygodnie australijskich wakacji zimowych. Pia, która z trzech córek Christopha jedynie Anny nie darzyła sympatią, nie zdziwiła się, że po jakimś czasie z dwóch tygodni zrobiły się cztery. W jakiś sposób Anna przekonała szkołę córki, żeby przyznali małej dodatkowe dwa tygodnie wolnego. Typowe. W ten sposób po raz kolejny postawiła na swoim.

— Niczym się nie przejmuj. — Christoph uniósł dłoń i pogłaskał ją po policzku. — Co się tam wydarzyło?

— W sumie to sama nie wiem. Zagadkowa sprawa. — Upiła kolejny łyk piwa. — Szesnastolatek leży w śpiączce po popijawie, jaką urządził ze znajomymi, a z Menu wyciągnęliśmy martwą nastolatkę. Musiała od dłuższego czasu przebywać w wodzie, a dodatkowo jej zwłoki zostały okaleczone śrubą napędową jakiejś łodzi albo statku.

— Brzmi przerażająco.

— Żebyś wiedział. Nie mamy pojęcia, kim jest ta dziewczyna. W bazach brakuje zgłoszenia zaginięcia osoby, której opis by do niej pasował.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu przy stole i pili piwo. To była jedna z tych cech Christopha, które Pia najbardziej ceniła: mogła nie tylko z nim swobodnie rozmawiać, ale i naturalnie milczeć, przy czym cisza nigdy nie stawała się krępująca ani kłopotliwa. Christoph wyczuwał dokładnie, czy chce mówić, czy potrzebuje tylko towarzystwa i bliskości.

— Zaraz druga. — Pia podniosła się z krzesła. — Wskoczę szybko pod prysznic i kładę się spać.

— Ja też zaraz będę gotów. — Christoph również wstał od stołu. — Posprzątam jeszcze kuchnię.

Pia chwyciła go za nadgarstek. Zatrzymał się i spojrzał na nią.

— Dziękuję — powiedziała po cichu.

— Za co?

— Za to, że jesteś.

Na jego twarzy pojawił się uśmiech, który tak bardzo kochała.

— Mogę tylko powiedzieć: „Wzajemnie” — wyszeptał i mocno ją objął. Wtuliła się w jego klatkę piersiową i poczuła jego usta na swoich włosach. Przez chwilę znów wszystko było dobrze.

* * *

— JEDZIEMY do wujka Richarda, tylko ty i ja — powiedział tata i puścił do niej oko. — Będziesz mogła pojeździć na kucyku, a potem otworzysz prezenty, które już na ciebie czekają.

O tak, kucyki! I sama, tylko z tatą, bez mamy i rodzeństwa! Bardzo się na to cieszyła, nie mogła się doczekać. Kilka razy była już z tatą u wujka Richarda, a mimo to nie potrafiła sobie przypomnieć ani jego domu, ani kucyków. Dziwne. Jednak szalenie się cieszyła, bo tata przyniósł jej piękną, nową sukienkę, w którą zdążyła się już ubrać.

Podziwiała swoje odbicie w lustrze i, śmiejąc się, dotykała czerwonego kapturka na głowie. Sukienka miała tradycyjny ludowy krój, była krótka i zdobił ją niewielki fartuszek. Tata zaplótł jej włosy w dwa warkoczyki i teraz wyglądała jak najprawdziwszy Czerwony Kapturek z książki z bajkami.

Zawsze przynosił jej prezenty, ale to była tajemnica, jej i taty, bo innym nigdy nic nie dawał. Tylko ona coś dostawała. Była jego ukochaną córeczką. Mama wyjechała z rodzeństwem na weekend, więc miała tatę tylko dla siebie.

— To nie wszystko? Przyniosłeś mi coś jeszcze? — zapytała z ciekawością, bo w papierowej torbie chyba jeszcze coś było.

— O tak. — Uśmiechnął się łobuzersko. — Chcesz zobaczyć co?

Szybko pokiwała głową. Tata z torby wyjął jeszcze jedną suknię. Była czerwona i bardzo miękka w dotyku, kiedy przesuwała palcami po materiale.

— Królewska sukienka dla mojej małej księżniczki — oznajmił. — Kupiłem ci też buty do niej. Oczywiście czerwone.

— Jeju! Mogę zobaczyć?

— Nie, później ci pokażę. Teraz musimy już jechać. Wujek Richard na nas czeka.

Wziął ją na ręce, a ona się przytuliła. Kochała jego głęboki głos i woń tytoniu fajkowego, którym pachniały jego ubrania.

Nieco później siedzieli w samochodzie. Jechali już dość długo, a ona cieszyła się za każdym razem, kiedy rozpoznawała coś, co widziała wcześniej. To była gra, w którą zawsze grali, kiedy wyruszali na swoje sekretne wycieczki. Tak je w każdym razie nazywała, bo nie mogła wspomnieć o nich rodzeństwu. Żeby nie zazdrościli.

W końcu dotarli do miejsca, gdzie kończyła się ulica, i wjechali w las, gdzie na polanie stał duży drewniany dom z werandą i zielonymi okiennicami.

— Wygląda jak na obrazku w mojej książce z bajkami! — wykrzyknęła podekscytowana i rozradowana widokiem kucyków, które pasły się w trawie. — Mogę teraz pojeździć? — Kołysała się na siedzeniu, nie mogąc się już doczekać.

— Oczywiście. — Tata zaśmiał się i zaparkował mercedesa obok kilku innych samochodów. U wujka Richarda zawsze było radośnie i tłoczno, a ona cieszyła się na gości, bo wszyscy byli przyjaciółmi taty i wszyscy przynosili dla niej słodycze i prezenty.

Wyskoczyła z samochodu i pobiegła do kucyków, które z wdzięcznością przyjmowały jej głaskanie. Wujek Richard wyszedł z domu i zapytał, na którym chciałaby pojeździć. Najbardziej przypadł jej do gustu biały konik, który miał na imię Śnieżynka. Dziwne, że potrafiła przypomnieć sobie jego imię, a nie umiała powiedzieć, jak dom wygląda w środku.

Po pół godzinie zabawy weszli do domu. W środku czekali przyjaciele taty i wujka Richarda. Wszyscy cieszyli się na jej widok, witali ją radośnie i zachwycali się nową sukienką i czerwonym kapturkiem. A ona prezentowała je, obracając się to w jedną, to w drugą stronę i nie mogła powstrzymać śmiechu.

— A teraz zdejmij sukienkę. — Tata postawił papierową torbę na stole i wyjął z niej kolejne ubranie. Wujek Richard wziął ją na kolana i pomógł włożyć nową kreację i prawdziwe jedwabne pończochy, takie same, jakie miała mama. Pozostali śmiali się, widząc, jak nieporadnie walczy z podwiązkami i pasem do nich. To było naprawdę śmieszne!

Ale najładniejsza była oczywiście sukienka — prawdziwa szata godna księżniczki! Czerwona! I do tego czerwone trzewiki, na obcasach!

Przeglądała się w lustrze i wypełniała ją duma. Tata chyba czuł to samo. Poprowadził ją przez salon i schodami na górę, jakby była panną młodą. Wujek Richard wbiegł przed nimi i otworzył drzwi do jednego z pokoi. Zaparło jej dech w piersiach. W środku stało prawdziwe bajkowe łoże z książęcym baldachimem!

— W co będziemy się bawić? — zapytała.

— W coś bardzo fajnego — odpowiedział tata. — My też się przebierzemy. Poczekaj tu na nas i bądź grzeczna.

Pokiwała głową. Wspięła się na łóżko i poskakała po nim. Wszyscy podziwiali jej piękną sukienkę i byli dla niej tacy mili! Nagle drzwi się znów otworzyły, a ona krzyknęła przestraszona, bo zobaczyła wilka. Po chwili nie mogła jednak powstrzymać śmiechu: to nie był prawdziwy wilk, tylko tata, który się tak przebrał! Cudnie dzielić z nim takie sekrety. Szkoda tylko, że nic z nich później nie pamiętała. To naprawdę smutne.

PIĄTEK 11 CZERWCA 2010

Hanna Herzmann źle spała. Ledwie kończył się jeden koszmar, natychmiast zaczynał się następny. Śniła o tym, że Vinzenz był gościem w jej programie i ośmieszył ją przed kamerami. Potem pojawił się Norman i zaczął jej grozić, by w następnej chwili zmienić się w mężczyznę, który przez kilka miesięcy ją prześladował, aż wpadł w ręce policji i jako recydywista wylądował na dwa lata w więzieniu.

O wpół do szóstej wstała i poszła pod prysznic, żeby zmyć z siebie lepki pot niespokojnej nocy. Po toalecie zaparzyła kawę i usiadła przy komputerze. Tak jak się obawiała, Internet huczał od ujawnionych historii.

Szlag by trafił! Hanna zaczęła masować nasadę nosa. Jeśli jeszcze w ogóle istniała szansa, żeby ograniczyć straty, musiała szybko zacząć działać, zanim kolejni goście niezadowoleni ze swojego występu w jej programie zaczną wypłakiwać się w mediach, jak wcześniej Armin V. i Bettina B. Nie chciała nawet myśleć, do jakiego kryzysu może to doprowadzić. Pomimo że jeszcze nie istniało bezpośrednie zagrożenie dla jej programu, wiedziała, że zarząd stacji nie będzie ciągle stał za nią murem. Było jeszcze zbyt wcześnie, aby dzwonić do Wolfganga, dlatego postanowiła wyjść pobiegać, żeby uspokoić nerwy. W trakcie joggingu najlepiej jej się myślało. Włożyła sportowe ubranie, związała włosy w koński ogon i wsunęła stopy w buty do biegania. Dawniej jogging każdego dnia stanowił obowiązkowy punkt programu, lecz od kiedy pogłębiły się jej problemy ze stopą, zarzuciła ten zwyczaj.

Powietrze było rześkie i świeże. Hanna odetchnęła głęboko i na schodach prowadzących do domu rozpoczęła rozgrzewkę kilkoma ćwiczeniami rozciągającymi. Potem wsunęła w uszy słuchawki iPoda i wybrała muzykę, na którą miała ochotę. Przeszła ulicą do narożnika, gdzie znajdował się parking, skręciła w las i zaczęła biec. Każde wybicie sprawiało okropny ból, lecz zacisnęła zęby i zmusiła się do dalszego biegu. Już po kilkuset metrach złapała ją kolka, ale i to nie wystarczyło, by przerwała trening. Wiedziała, że się nie podda. Hanna Herzmann nigdy się nie poddawała! Wiatr w oczy? Problemy? Przez całe życie traktowała je jako wyzwanie i zachętę do działania, a nie powód, by spuszczać nos na kwintę czy chować głowę w piasek. Ból to tylko psychiczna dolegliwość, której nie można ulegać. Gdyby było inaczej, nigdy nie udałoby się jej zrobić kariery i z całą pewnością nie osiągnęłaby takiego sukcesu. Ambicja, upór i odporność — te cechy charakteru pozwalały jej przetrwać nawet najgorsze czasy.

Przed czternastoma laty Hanna stworzyła od podstaw formułę nowego cyklu reporterskiego „Z ręką na sercu”. Jej pomysł był całkowicie rewolucyjny i przełomowy i momentalnie zrobił furorę w telewizji ogólnokrajowej. Koncepcja była jednocześnie prosta i nowatorska: szerokie spektrum aktualnych i kontrowersyjnych tematów, które budzą emocje, na tle przeżyć i dramatów prawdziwych ludzi, a do tego towarzystwo prominentnych gości. Dziewięćdziesiąt minut w najlepszym czasie antenowym — niczego podobnego wcześniej nie próbowano. Sukces jej programu sprawił, że pojawiło się wielu naśladowców, lecz żadnemu nie udało się choćby zbliżyć do jej oglądalności. Obecność Hanny w mediach przyniosła jej wiele korzyści: z dnia na dzień stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji i zyskała ogromną popularność. Zaproszenia spływały ze wszystkich stron, a jeśli za propozycją szło odpowiednio wysokie honorarium, akceptowała zlecenie i prowadziła najróżniejsze imprezy, gale przyznania nagród, konsultowała nowe pomysły, pomagała wprowadzać nowe formaty i przede wszystkim zarabiała ogromne pieniądze. Dziesięć lat temu założyła firmę producencką Herzmann Production i od tamtego czasu sama produkowała swój program.

Sukces medialny miał też, niestety, swoje ciemne strony, a jedną z nich było zrujnowanie jej życia prywatnego. Nie trafiła dotychczas na mężczyznę, który wytrzymałby u jej boku. Słowa córki wypowiedziane poprzedniego wieczoru wciąż rozbrzmiewały echem w jej głowie. Czy Meike mogła mieć rację? Czy rzeczywiście była jak czołg, który miażdży ludzi?

— A jeśli nawet, to co! — wymamrotała w przypływie przekory. Bo właśnie taka była. Nie potrzebowała mężczyzny u boku.

Na pierwszym skrzyżowaniu w lesie wybrała dłuższą drogę i skręciła w prawo. Jej oddech zaczął się stabilizować, a kolejne kroki zyskiwały elastyczność. Odnalazła swój rytm i przestawała czuć ból. Z doświadczenia wiedziała, że lada chwila zniknie całkowicie; że jeszcze tylko kilka minut, zanim endorfiny zapanują nad jej ciałem i odsuną złe uczucia i zmęczenie. Teraz mogła skupić się tylko na problemie, który miała do rozwiązania i na otaczającej ją przyrodzie. Na korzennej woni, która unosiła się o poranku w lesie, i na miękkiej ziemi, po której biegło się znacznie przyjemniej niż po asfalcie. Chwilę po siódmej dotarła do skraju lasu i zobaczyła kopułę bahaickiego domu modlitwy, w której już odbijały się promienie słoneczne. Mimo że od dawna nie biegała, nie była zdyszana. W jakiś sposób zachowała dobrą kondycję. Potrzebowała dwudziestu minut, by wrócić przez las do osiedla domków weekendowych, jak nazywano dzielnicę Langenhain, w której mieszkała. Cała ociekała potem, kiedy przeszła z biegu w chód, lecz tym razem był to dobry pot, przyjemny i sportowy, a nie zimny i lepki, wyciśnięty z ciała przez strach. Udało jej się przemyśleć strategię, o której chciała porozmawiać z Wolfgangiem w trakcie obiadu. Hanna wyjęła z uszu słuchawki i sięgnęła do kieszeni kurtki po klucze do domu. Mijając auto, które poprzedniego dnia zostawiła przed garażem obok mini córki, rzuciła na nie okiem. Zatrzymała się jak wryta.

Co to miało znaczyć?

Nie wierzyła własnym oczom. Wszystkie cztery opony jej czarnego porsche panamery były przebite! Przedramieniem otarła czoło z potu i podeszła do samochodu. Jedną gumę można by uznać za przypadek, ale przecież nie cztery! Lecz dopiero kiedy uważniej obejrzała wóz, dostrzegła najgorsze. Zamurowało ją, a serce zaczęło walić jak oszalałe. Poczuła, że trzęsą się jej kolana, a w oczach zbierają łzy — łzy bezsilnej złości. Ktoś wydrapał na czarnym błyszczącym lakierze maski pojedyncze słowo. Brutalne i jednoznaczne: SUKA.

* * *

BODENSTEIN PODSTAWIŁ FILIŻANKĘ pod dyszę ekspresu do kawy i uruchomił urządzenie. Rozległ się szum młynka i już po kilku sekundach maleńką kuchnię wypełniła aromatyczna woń.

Inka odwiozła go do domu krótko po północy. Przez całą kolację mówił w zasadzie tylko on, lecz zdał sobie z tego sprawę dopiero, kiedy wysadziła go na parkingu przez powozownią. Od momentu wspólnego oglądania domu Inka zrobiła się milcząca jak nigdy wcześniej, a Bodenstein łamał sobie teraz głowę, co takiego się stało. Czy powiedział coś niewłaściwego? Albo zrobił coś, co mogło ją zdenerwować? Może nie dość serdecznie podziękował jej za odebranie z lotniska i za to, że zadbała o klucze do domu, który miał obejrzeć? Od powrotu z Poczdamu nie opuszczała go euforia wolności, rzeczywiście bez przerwy mówił tylko on i, jakby tego było mało, przez większość część czasu mówił o sobie. Zachowanie zupełnie nie w jego stylu. Bodenstein zdecydował, że później zadzwoni do Inki i przeprosi ją za miniony wieczór.

Dopił kawę i wcisnął się do maleńkiej łazieneczki bez okien, która po niemal luksusowym pomieszczeniu w hotelu w Poczdamie wydała mu się jeszcze ciemniejsza i ciaśniejsza niż zwykle.

Zdecydowanie nadszedł już czas na prawdziwe mieszkanie — własne meble, przyzwoitą łazienkę i kuchnię z kuchenką z więcej niż dwoma palnikami. Miał serdecznie dość dwuizbowego lokum nad powozownią, z niskimi sufitami, małymi okienkami, niewiele większymi niż otwory strzelnicze na zamkowej wieży i drzwiami przystosowanymi raczej dla krasnali, bo on bez przerwy uderzał się w głowę. Tak samo ciążyła mu świadomość, że z biegiem czasu stał się dość uciążliwym gościem w domu rodziców i brata, tym bardziej odkąd zdał sobie sprawę z tego, że bratowa znacznie chętniej widziałaby w ciasnym mieszkanku najemcę płacącego regularnie czynsz, a nie krewnego, który opłacał jedynie rachunki. Coraz częściej pytała, nie owijając w bawełnę, kiedy w końcu się wyprowadzi, a ostatnio nawet bez skrupułów przyprowadziła potencjalnego najemcę, żeby pokazać mu mieszkanie.

W żałośnie słabym świetle czterdziestowatowej żarówki wiszącej nad lustrem Bodenstein nie miał szans, by starannie się ogolić. Dom, który poprzedniego wieczoru oglądał z Inką, przez całą noc dręczył go we śnie. Nad ranem, na wpół obudzony, urządzał go już w myślach. Sophia dostanie swój pokój, a że mieszkała z matką bardzo blisko, często będzie mogła go odwiedzać. Dom w Kelkheim był już właściwie sprzedany i czekał tylko na podpisanie aktu notarialnego, na który umówieni byli w połowie tygodnia. Z połową pieniędzy z jego sprzedaży będzie mógł pozwolić sobie na kupienie połówki bliźniaka w Ruppertshain.

Z zewnątrz dobiegł hałas i czyjeś głosy. Kolejna kawa sprawiła, że działał szybko. Odstawił filiżankę do zlewu, sięgnął po marynarkę i zdjął z haczyka przy drzwiach kluczyki do samochodu. Na parkingu pracownicy jednej ze spółek komunalnych Kelkheim rozpakowywali z pomarańczowego auta płotki ochronne. Dopiero wtedy przypomniał sobie, że wieczorem w zamku ma się odbyć koncert jazzowy. Miasto regularnie wynajmowało historyczne wnętrza na potrzeby różnych projektów kulturalnych, a pieniądze w ten sposób uzyskane zawsze przydawały się rodzicom Bodensteina. Oliver zamknął drzwi i idąc do auta, przywitał się z robotnikami. Gdzieś za jego plecami rozległo się trąbienie. Odwrócił się i dostrzegł Marie-Louise, swoją bratową. Zatrzymała samochód tuż obok niego.

— Witaj! — zawołała energicznie. — Do ciebie trudniej się dodzwonić niż do papieża. Rosalie dostała zaproszenie na Concours des Jeunes Chefs Rôtisseurs we Frankfurcie! Co prawda sama chciała ci o tym powiedzieć, ale nie odbierasz telefonu. Zepsuł ci się?

Rosalie, starsza córka Bodensteina, przed dwoma laty zdecydowała, że po maturze nie pójdzie na studia, tylko rozpocznie naukę zawodu szefowej kuchni. Z początku oboje z Cosimą byli święcie przekonani, że powodem takiej decyzji był sławny kucharz, w którym Rosalie się potajemnie podkochiwała, i byli przygotowani, że po kilku miesiącach terminowania u surowego mistrza dziewczyna rzuci fartuch i zmieni zdanie. Okazało się jednak, że Rosalie ma talent i zachwycona nowym zajęciem coraz lepiej radziła sobie w kuchni. Egzamin na koniec nauki zdała z wyróżnieniem, a zaproszenie na konkurs Chaîne des Rôtisseurs było wielkim wyróżnieniem i uznaniem jej umiejętności.

— Od rana nie mogę złapać zasięgu — wyjaśnił Bodenstein i wzruszył ramionami, spoglądając na ekran smartfona. — Nie rozumiem, co się stało.

— Ja się na tym zupełnie nie znam — oznajmiła Marie-Louise.

— A ja tak! — zawołał jej ośmioletni syn i wychylając się z tylnego siedzenia, wyciągnął rękę za okno. — Stryjek, daj zobaczyć!

Bodenstein uśmiechnął się dobrotliwie i rozbawiony podał najmłodszemu bratankowi telefon, ale nie minęło nawet pięć sekund, a mina mu zrzedła.

— Tak nie mógł działać. Uruchomiłeś go, stryjku, w trybie samolotowym — wyjaśnił skrzat, przesuwając palcami po ekranie dotykowym. — Stryjku, popatrz tutaj. Widzisz symbol samolotu? No, teraz powinien działać.

— Eee… dzięki, Jonas — wyjąkał Bodenstein.

Dzieciak uśmiechnął się łaskawie, a Marie-Louise zachichotała, nie bez złośliwej satysfakcji.

— Koniecznie zadzwoń do Rosalie! — dodała na zakończenie i odjechała.

Rzadko kiedy Bodenstein czuł się aż tak głupio jak w tym momencie. Nie latał zbyt wiele i wczoraj rzeczywiście po raz pierwszy przestawił swojego iPhone’a w tryb samolotowy, a i to tylko dzięki pasażerowi z fotela obok, który poinstruował go, jak tego dokonać. Wracając, po prostu wyłączył telefon.

Idąc w stronę samochodu, słyszał kakofonię najróżniejszych sygnałów wydobywających się z iPhone’a: kilkanaście SMS-ów, poczta głosowa, informacje o nieodebranych połączeniach i dzwonek przychodzącej rozmowy.

— Witaj, Pia! — zawołał. — Dopiero teraz zobaczyłem, że wczoraj do mnie dzwoniłaś. Czy to coś…

— A ty co, nie czytałeś dzisiejszych gazet? — przerwała mu zniecierpliwionym głosem. Jednoznaczny sygnał, że była pod wpływem stresu. — Wczoraj wieczorem z Menu przy stopniu wodnym w Eddersheim wyłowiliśmy zwłoki nastolatki. Będziesz dzisiaj w biurze?

— Tak, oczywiście — zapewnił ją. — Już jadę — dodał, wsiadając za kierownicę. Kiedy skończył rozmowę z Pią, pomyślał, czy nie zadzwonić z auta do Inki, ale zdecydował, że wieczorem kupi kwiaty i osobiście je zawiezie.

* * *

JAZDA SAMOCHODEM z dnia na dzień sprawiała jej coraz więcej problemów. Jeśli tak dalej pójdzie, już wkrótce nie zmieści się z ogromnym brzuchem za kierownicą albo nie sięgnie stopami pedałów gazu i hamulca. Emma skręciła w lewo, w Wiesbadener Strasse i spojrzała w lusterko wsteczne. Louisa wyglądała przez okno. Przez całą drogę nie odezwała się ani słowem.

— Boli cię jeszcze brzuszek, kochanie? — zapytała z troską.

Dziewczynka potrząsnęła głową. Zazwyczaj buzia jej się nie zamykała, więc wyraźnie coś było z nią nie tak. Czyżby miała problemy w przedszkolu? Może pokłóciła się z innymi dziećmi?

Po kilku minutach Emma zatrzymała się przed budynkiem świetlicy dla dzieci i wysiadła. Louisa umiała sama się wypiąć i wyskoczyć z fotelika; bardzo zależało jej na samodzielności. Emma, w zaawansowanej ciąży, cieszyła się, że nie musi się schylać i wyjmować córki z auta.

— Co się dzieje, kochanie? — zapytała. Zatrzymała się przed drzwiami, przykucnęła i spojrzała uważnie na córkę. Już rano zauważyła, że coś się dzieje, bo dziewczynka nie miała humoru i bez sprzeciwu włożyła zieloną koszulkę z krótkim rękawkiem, której bardzo nie lubiła, bo, jak twierdziła, drapała ją w skórę.

— Nic — odparła Louisa i odwróciła głowę.

Emma nie widziała sensu, by ciągnąć teraz tę rozmowę. Postanowiła zadzwonić później do opiekunki w świetlicy i poprosić, by miała małą na oku.

— No dobrze. W takim razie baw się dobrze, słodzinko — powiedziała i pocałowała córkę w policzek. Dziewczynka odpowiedziała posłusznie tym samym, lecz nie widać było po niej radości, z którą witała zawsze otwarte drzwi do swojej grupy.

Emma nie mogła przestać o tym myśleć, kiedy wracała do Falkenstein. Tam zaparkowała samochód, wysiadła i postanowiła zrobić sobie spacer po rozległym terenie, na którym rozsiane były budynki należące do Fundacji Sonnenkinder. Willa jej teściów znajdowała się w pobliżu serca całej organizacji, czyli siedziby administracji z salami seminaryjnymi, domem rodzinnym, żłobkiem, świetlicą dla młodszych i salami dla starszych dzieci, których matki chodziły do pracy. Nieco dalej widać było dom dla matek z dziećmi, na potrzeby którego został zaadaptowany dawny dom spokojnej starości. Jeszcze dalej stały różne pomniejsze zabudowania, ogródek warzywny, warsztat i narzędziownia, a za nimi majaczyły trzy wille umiejscowione wzdłuż granicy ogromnej posiadłości.

Wczesnym rankiem powietrze było jeszcze chłodne i rześkie, a Emma potrzebowała odrobiny ruchu. Ruszyła drogą schowaną w cieniu prastarych dębów, buków i cedrów, wijącą się między rozległymi, soczyście zielonymi i zadbanymi trawnikami i kwitnącymi rododendronami. Zmierzała przez park w stronę budynku administracji. Uwielbiała radośnie świeżą naturę i cudowny zapach płynący z pobliskiego lasu, szczególnie intensywny w letnie wieczory. Mimo że mieszkała tu dopiero od sześciu miesięcy, wciąż jeszcze wszystkimi zmysłami chłonęła otaczające ją widoki i rozkoszowała się niezliczonymi odcieniami zieleni. Co za odskocznia od surowych krajobrazów, wśród których przyszło jej spędzić ostatnich dwadzieścia lat życia! Floriana natomiast wręcz denerwowała prowokacyjna niemal bujność tutejszej natury. Całkiem niedawno zarzucił ojcu odrażające marnotrawstwo wody i podlewanie trawników. Josef nie był zachwycony, słysząc te oskarżenia, i oznajmił, że cała woda pochodzi ze zbiorników na deszczówkę.

Każda rozmowa między Florianem a rodzicami już po kilku słowach zamieniała się w kłótnię. Z pozornie nieszkodliwej konwersacji rodziły się niepotrzebne słowne przepychanki, które kończyły się tym, że Florian wstawał i po prostu wychodził.

Emmie nie podobało się jego zachowanie. Dopiero teraz odkrywała przemądrzałą, upartą i pełną ignorancji stronę natury męża, której wcześniej nie znała. Nie mówił jej też tego wprost, lecz ona zauważyła, że w domu rodziców, w świecie swojego dzieciństwa, czuł się bardzo niedobrze. Wiele dałaby za to, by zrozumieć, dlaczego tak się dzieje. Teściowie zachowywali się bardzo przyjaźnie i nienatarczywie i nigdy nie mieszali się w ich sprawy, do tego stopnia, że nie przychodzili do nich w odwiedziny bez wcześniejszej zapowiedzi.

— Dzień dobry! — usłyszała czyjś głos zza pleców. Odwróciła się i zobaczyła brodatego mężczyznę z włosami związanymi w kucyk, który dogonił ją na rowerze i zatrzymał się niedaleko.

— Dzień dobry panu! — odpowiedziała i pomachała na powitanie Helmutowi Grasserowi.

Jej teściowie nazywali pana Grassera „dozorcą”, lecz w rzeczywistości był kimś znacznie więcej. Na terenie należącym do fundacji zajmował się właściwie wszystkim i zawsze miał dobry humor. Kiedy teściowie musieli dokądś jechać, służył im za kierowcę. Kiedy indziej składał świeżo zakupione meble, wymieniał żarówki i doglądał kotłowni budynków. Dokonywał bieżących napraw, zarządzał ogrodnikami dbającymi o park i pilnował, by trawniki były podlewane i koszone. Razem z matką, Helgą, która pracowała w kuchni, mieszkał w jednej z trzech willi na końcu posiadłości.

— Jak tam telewizor? Cały czas działa? — zapytał, a w jego ciemnych, otoczonych siateczką zmarszczek oczach pojawił się błysk rozbawienia.

— Ojeju, jest mi głupio za każdym razem, kiedy sobie o tym przypomnę! — Emma uśmiechnęła się zakłopotana. Dwa dni wcześniej zadzwoniła do Grassera i poprosiła go, żeby przyjechał sprawdzić jej telewizor, bo przestał działać. Tymczasem okazało się, że przez przypadek przełączyła pilotem źródło sygnału. Grasser musiał uznać ją za jakąś dziwaczkę, która nie potrafi obsługiwać telewizora!

— Lepiej tak, niż gdyby naprawdę coś się zepsuło. Chciałbym dzisiaj po południu wpaść do państwa wymienić baterię kuchenną. Czy około drugiej będzie pani pasować?

— Tak, oczywiście! — potaknęła Emma.

— To świetnie. W takim razie do zobaczenia. — Grasser jeszcze raz się uśmiechnął i wskoczył na siodełko.

Akurat kiedy Emma mijała budynek administracji i chciała skręcić w stronę willi, ze środka wyszła Corinna Wiesner, szefowa zarządu Fundacji Sonnenkinder. Pchnęła szklane drzwi i z komórką przy uchu wypadła na dwór. Na jej twarzy malował się wyraz skupienia, lecz kiedy dostrzegła Emmę, uśmiechnęła się szeroko i przerwała połączenie.

— Ta impreza będzie mnie kosztowała wszystkie nerwy! — zawołała radośnie i schowała telefon. — Witaj! Jak się czujesz? Wyglądasz na troszkę zmęczoną.

— Dzień dobry, Corinno — odparła Emma. — Chyba masz rację, bo ostatniej nocy niewiele spałam. Byłam na spotkaniu klasowym.

— No tak, teraz pamiętam. I co? Jak było?

— Świetnie. Dobrze się bawiłam.

Corinna wręcz kipiała energią. Kobieta posiadała najwyraźniej niewyczerpane pokłady dobrego samopoczucia, pamięć porównywalną do komputerowej i nigdy nie miewała złego humoru. Jako szefowa zarządu fundacji pracowała non stop, bez wolnych wieczorów i weekendów. Musiała zajmować się pozostałymi pracownikami, zakupami, organizacją, współpracą z pomocą społeczną i z urzędami do spraw dzieci i młodzieży, a mimo to znała z imienia każdą z matek, którymi opiekowała się fundacja, i każde z dzieci, które przebywało w świetlicy. Corinna nigdy nikogo nie odprawiała z kwitkiem — zawsze znajdowała czas na rozmowę. Sama miała przy tym czwórkę dzieci, z których najmłodsze było dwa lata starsze od Louisy. Emma nie potrafiła pojąć, jak Corinna może sprawnie funkcjonować z tak bardzo przepełnionym planem dnia i zachowywać przy tym opanowanie i humor. Corinna i jej mąż Ralf sami byli wychowankami Fundacji Sonnenkinder: Ralf się w niej wychował, a ona, jeszcze jako niemowlę, została adoptowana przez teściów Emmy. Oboje należeli też do najbliższych i najdawniejszych przyjaciół jej męża.

— Prawdę mówiąc, nie wyglądasz, jakbyś się wczoraj dobrze bawiła. — Corinna objęła ją ramieniem i uśmiechnęła się przyjaźnie. — Hej, powiesz, co się dzieje?

— Martwię się o Louisę. — Emma w końcu przyznała, co ją gnębi. — Od kilku dni zachowuje się jakoś dziwnie. Ciągle boli ją brzuch i zrobiła się apatyczna.

— Hm. Wzięłaś ją do pediatry?

— Florian ją zbadał, ale niczego niepokojącego nie zauważył.

Corinna zmarszczyła czoło.

— W takim razie obserwuj ją uważnie — poradziła. — Ale ty się dobrze czujesz, prawda?

— Ja tak, ale wiele bym dała, żeby już było po wszystkim — odparła Emma. — Ten upał mnie wykańcza. Na szczęście Florian chyba już lepiej się odnajduje, bo powiem ci szczerze, że ostatnie tygodnie były naprawdę trudne.

Jakiś czas temu rozmawiała z Corinną o nagłej zmianie w zachowaniu Floriana. Przyjaciółka doradziła jej wtedy trochę cierpliwości. Wyjaśniła, że dla dorosłego mężczyzny powrót do rodzinnego domu nigdy nie jest prostą sprawą, a już z całą pewnością nie dla kogoś, kto ostatnie dwie dekady spędził w rejonach dotkniętych klęskami żywiołowymi i wojnami. Teraz nagle znalazł się w krainie dostatku i przesytu. To nie mogło nie zostawić śladu.

— Cieszę się. — Corinna uśmiechnęła się radośnie. —Może w końcu uda nam się spotkać na jakimś grillu, jeszcze zanim urodzisz. Mam wrażenie, że od wieków nie widziałam się z Florim, chociaż mieszkamy przecież ledwie kilkaset metrów od siebie.

W tym momencie zadzwoniła jej komórka. Kobieta spojrzała na wyświetlacz.

— O rany, wybacz, ale muszę odebrać. Pamiętaj, że widzimy się później u Josefa i Renate, żeby ustalić ostateczną listę gości na uroczystość!

Emma patrzyła zaskoczona, jak Corinna zmierza sprężystym krokiem w stronę domu dla matek. Dlaczego powiedziała, że od wieków nie widziała się z Florianem? Przecież ten wczoraj wieczorem poszedł do Ralfa do domu?

W związku takim jak ich, w którym partnerzy często muszą się rozstawać na dłuższy czas, zaufanie to sprawa absolutnie podstawowa. Emma ufała swojemu mężowi i nie była o niego zazdrosna. Nigdy nie wątpiła w prawdziwość jego słów. Teraz jednak niespodziewanie zapaliło się w jej głowie światełko niepewności. Samo podejrzenie, że Florian mógłby ją celowo okłamać, sprawiło, że poczuła chłód.

Powoli ruszyła przed siebie.

Z całą pewnością istniało jakieś proste wytłumaczenie, dlaczego Corinna nie widziała się poprzedniego wieczoru z Florianem. Kiedy mąż Emmy wychodził z domu, było bardzo późno, więc mogła, zmęczona pracowitym dniem, leżeć już w łóżku.

Tak, właśnie. Na pewno tak to wyglądało. Florian by jej przecież nie okłamał.

* * *

ZAKOŃCZYŁ ROZMOWĘ TELEFONICZNĄ i wpatrywał się w ekran telewizora. Biało-czerwone taśmy odgradzały policję od żądnego sensacji tłumu, ratując miejsce znalezienia zwłok przed zadeptaniem. Na miejscu wciąż jeszcze pracowały ekipy techników kryminalistycznych, szukając śladów popełnionej zbrodni — śladów, których nigdy tam nie znajdą. Nie w Eddersheim. Stopień wodny znajdował się tylko kilka kilometrów dalej w dół rzeki. Dobrze wiedział gdzie.

Cięcie, zmiana obrazu.

Budynek Instytutu Medycyny Sądowej we Frankfurcie przy Kennedyallee. Do kamery przemawia poważnym głosem młoda reporterka. Obraz przechodzi płynnie w portret znalezionej nastolatki. Oglądając to, głośno przełyka ślinę. Taka śliczna blondynka i taka… martwa. Delikatna młoda twarz z wydatnymi kośćmi policzkowymi i pełnymi ustami, które nigdy już się nie uśmiechną. W Instytucie Medycyny Sądowej naprawdę przyłożyli się do swojej pracy. Dziewczyna zupełnie nie wygląda, jakby nie żyła — raczej jakby spała. Sekundę później otwiera oczy i spogląda na niego niemal z wyrzutem. Serce zaczyna mu bić jak szalone. Dopiero po chwili dociera do niego, że to nie zdjęcie, a cyfrowa rekonstrukcja twarzy. Animacja komputerowa przygotowana nieprawdopodobnie realistycznie.

Sięga po pilota i zgłaśnia.

…wiek między piętnaście a szesnaście lat. Ubrana była w jasną krótką spódniczkę i żółty top marki H&M, rozmiar trzydzieści cztery. Ktokolwiek ją widział lub posiada informacje mogące pomóc w ustaleniu miejsca jej przebywania w dniach i tygodniach poprzedzających tragedię, proszony jest o zgłoszenie się na najbliższy posterunek policji.

Nieco zaskoczyła go szybkość, z jaką policja zwróciła się o pomoc do mieszkańców okolicy. Najwyraźniej gliniarze nie mieli zielonego pojęcia, kim jest znaleziona nastolatka, i nie wiedzieli, jak ustalić jej tożsamość. Jak zazwyczaj w podobnych przypadkach, liczyli na łut szczęścia.

Niestety — a wiedział to od rozmowy telefonicznej — najpewniej nie zgłosi się nikt, kto dysponowałby użytecznymi informacjami, mogącymi pomóc wyjaśnić sprawę. W zamian za to policję zaleje fala telefonów od wariatów zarzekających się, że tak, widzieli ją przecież. Setki bezsensownych połączeń, z których większość będą musieli sprawdzić. Co za idiotyczne marnotrawstwo czasu i utrudnianie pracy policjantów, którzy mogliby w tym czasie robić coś pożytecznego!

Kiedy chciał wyłączyć telewizor, żeby pojechać do pracy, na ekranie pojawiła się znajoma twarz. Drgnął na jej widok. Poczuł jak wypełnia go fala uczuć, o których starał się zapomnieć. Zadrżał z wściekłości.

— Ty cholerny gnoju — wymamrotał, walcząc ze znajomą bezradną wściekłością i znajomym rozgoryczeniem. Bezwiednie zacisnął dłoń na pilocie i zwarł ją z taką siłą, że gruby plastik poddał się z trzaskiem i baterie wyskoczyły z przegródek. Nawet tego nie zauważył.

— Wciąż jeszcze jesteśmy na początku dochodzenia — wyjaśnił prokurator naczelny, doktor Markus Maria Frey. — Dopóki nie będziemy dysponować pełnymi wynikami sekcji zwłok, nie możemy jednoznacznie stwierdzić, czy w tej sprawie chodzi o nieszczęśliwy wypadek, samobójstwo czy nawet morderstwo.

Kanciasta szczęka, ciemne, zaczesane prosto do tyłu włosy przyprószone pierwszymi pasmami siwizny, ciepły, spokojny ton głosu i ciemne oczy, ciepłe i budzące zaufanie, które każdego mogły zmylić. Tyle że on znał jego triki. Don Maria, jak nazywano go za plecami w prokuraturze krajowej, był człowiekiem o dwóch obliczach: jednym pełnym elokwencji, dowcipu i wdzięku, którymi potrafił oczarować i owinąć wokół palca każdego, kto wydawał mu się użyteczny, i drugim, będącym całkowitym zaprzeczeniem pierwszego.

Sam nie raz i nie dwa spoglądał mu głęboko w oczy, aż dostrzegł jego czarną, toczoną zarazą chorej ambicji duszę. Frey był bezwzględnym człowiekiem władzy, wyniosłym, zarozumiałym i mściwym. Dlatego zupełnie go nie zaskoczyło, że przejął nadzór nad tym dochodzeniem. Przypadek znalezionej nastolatki miał ogromny potencjał medialny, a od tego Don Maria był niemal uzależniony.

Naraz odezwała się jego komórka. Nie patrząc na ekran, odebrał połączenie. Dzwonił jego szef z budki z frytkami.

— Ty leniwy gnojku — ryknął z wściekłością. — Patrzałeś na godzinę, co? Ty darmozjadzie! — darł się grubas. — Siódma to siódma, a nie ósma czy dziewiąta! Jak za dziesięć minut cię tu nie będzie…

Decyzję podjął w chwili, kiedy na ekranie telewizora zobaczył twarz doktora Markusa Marii Freya. Pracę przy smażeniu frytek i hamburgerów mógł znaleźć w każdej chwili. Inne sprawy zyskiwały teraz daleko większe znaczenie.

— A weź pocałuj mnie w dupę. — Przerwał chciwemu grubasowi. — Poszukaj sobie innego idioty.

I, nie czekając na odpowiedź, przerwał połączenie.

Miał sporo do załatwienia. Musiał przygotować się na to, że prędzej czy później policja pojawi się i tutaj i przeszuka starannie jego skromny dobytek, przewracając wszystko w przyczepie do góry nogami. Od kiedy zobaczył Don Marię i dowiedział się, że to on nadzoruje dochodzenie, nie miał wątpliwości, że tak się stanie. Prokurator Frey miał pamięć jak słoń, szczególnie jeśli chodziło o niego.

Uklęknął na ziemi i wyjął spod ławy brązowy karton. Uniósł go i ostrożnie postawił na stole, a potem zdjął wieko. Na wierzchu leżała foliowa koszulka, a w niej fotografia. Wyjął ją ostrożnie i przez chwilę przyglądał się w zamyśleniu. Ile mogła mieć lat na tym zdjęciu? Sześć? Siedem?

Kciukiem pogładził czule dziecięcą twarzyczkę, pocałował ją i schował zdjęcie w szufladzie, pod ubraniami. Tęsknota sprawiła ból porównywalny do dźgnięcia nożem. Nabrał głęboko powietrza. Potem zamknął karton, złapał go pod ramię i wyszedł z przyczepy.

* * *

BODENSTEIN I PIA opuścili salę odpraw, znajdującą się w świetlicy na parterze regionalnej komendy policji. Pomieszczenie zostało pospiesznie przemianowane na centrum operacyjne zespołu zadaniowego, powołanego specjalnie na potrzeby aktualnego śledztwa. Sala ta była największą w budynku i już wcześniej wykorzystywano ją w podobnych celach, kiedy to jeszcze pod kierownictwem dyrektora Nierhoffa kilkukrotnie odbywały się w niej spektakularne konferencje prasowe. Dla nikogo nie było tajemnicą, że poprzednik doktor Nicoli Engel uwielbiał takie publiczne wystąpienia. W czasie dość nerwowej odprawy Pia cały czas łamała sobie głowę, bo nie pamiętała, po co konkretnie dzwoniła do Bodensteina. Z całą pewnością było to coś ważnego, lecz w tej chwili po prostu nie miała pojęcia, o co mogło jej chodzić.

— Nasza szefowa znowu pokazała klasę. — Pia pochwaliła doktor Engel, kiedy wraz z Oliverem von Bodensteinem minęła śluzę bezpieczeństwa i kiedy znaleźli się na parkingu.

— Zgadza się, kobieta jest w formie, bez dwóch zdań — potwierdził policjant.

Krótko przed dziewiątą rano przed policją wystąpił młody nadgorliwy wysłannik frankfurckiej prokuratury, który dał przedstawienie godne najlepszych filmowych produkcji. Wpadł do sali odpraw w towarzystwie dwójki kolegów, bez pytania zabrał głos i przy wszystkich członkach zespołu specjalnego „Rusałka” zaatakował Pię, krytykując ją bezwzględnie za to, że jego zdaniem niepotrzebnie włączyła do dochodzenia media i przekazała im zbyt wiele informacji. Drastycznie przekraczając swoje kompetencje, zażądał nawet, by przekazać jego urzędowi nadzór nad dochodzeniem. Zanim Pia miała szansę zareagować, do rozmowy włączyła się doktor Nicola Engel. Pia nie mogła powstrzymać uśmiechu na wspomnienie tego, jak szefowa kilkoma lodowatymi słowami osadziła małego zarozumialca i pokazała mu, gdzie jego miejsce.

Doktor Engel była drobną osobą, a w białym lnianym kostiumie wśród mężczyzn w garniturach i mundurach sprawiała wrażenie istoty zwiewnej i dziewczęco kruchej, co było nad wyraz mylące. Co rusz zdarzało się bowiem, że ktoś popełniał brzemienny w skutki błąd i próbował ją zlekceważyć. Natomiast młody i ambitny prokurator należał do tych mężczyzn, którzy z założenia pogardzają kobietami. Nicola Engel potrafiła długo przysłuchiwać się w milczeniu prowadzonej dyskusji, lecz kiedy w końcu coś powiedziała, jej słowa trafiały w sedno z precyzją sterowanego pocisku międzykontynentalnego i zazwyczaj miały równie niszczące działanie.

W obliczu sromotnej klęski swojej misji prokurator pospiesznie się oddalił, jednak wcześniej wydał Pii polecenie, by stawiła się we Frankfurcie na sekcji zwłok, w której i tak planowała uczestniczyć.

Jakby na przekór temu, co większość myślała na początku o doktor Engel, w ciągu kilku lat pracy na stanowisku dyrektora kryminalnej komendy okazała się ona bardzo wymagająca, ale również sprawiedliwa, i zawsze stawała po stronie swoich pracowników i nie pozwalała, by wewnętrzne problemy komendy wydostawały się na zewnątrz. Nikt nie podważał jej autorytetu, a ona, zupełnie inaczej niż jej poprzednik na tym stanowisku, nigdy nie mieszała pracy w policji z polityką i wykazywała się bardzo merytorycznym podejściem.

— Nie ma co, udała nam się ta Engel — dodała Pia i podała Bodensteinowi kluczyki do samochodu. — Mógłbyś poprowadzić? Bo chciałam zadzwonić jeszcze do Aliny Hindemith.

Bodenstein potaknął.

W ramach przygotowania do odprawy on, Ostermann i Pia rozmawiali z nastolatkami, którzy uczestniczyli w libacji nad rzeką. Pia wyciągnęła z dziewczyny, która znalazła zwłoki, nazwiska pozostałych amatorów alkoholu i wezwała całą czwórkę wraz z rodzicami na komisariat. Dwie dziewczyny i dwóch chłopców. Wszyscy skruszeni i poruszeni tym, co się wydarzyło, jednak żadne z nich nie wykazywało chęci pomocy. Wcześniej nikt nie zauważył zwłok nastolatki i, co więcej, żadne z nich nie pamiętało, co się właściwie wydarzyło. Wszyscy kłamali.

— Mówię ci, zwiali, jak zobaczyli trupa — stwierdziła Pia, szukając w torebce telefonu do Aliny. — Powiem więcej. Jestem święcie przekonana, że wiejąc, zostawili swojego kumpla Aleksa na pastwę losu. Alinę zresztą też.

— W ten sposób co najwyżej można by im zarzucić narażenie kolegi na niebezpieczeństwo. — Bodenstein zatrzymał się na wyjeździe i włączył lewy migacz. Z powodu braku klimatyzacji musieli opuścić wszystkie okna, by schłodzić rozgrzane nie do wytrzymania wnętrze samochodu, który stał zaparkowany w słońcu.

— Mógłbym się założyć, że to rodzice im zasugerowali, co powinni mówić.

— Też tak uważam — przyznała Pia. Ze szpitala, do którego trafił Alex, nie nadchodziły dobre wiadomości. Szesnastolatek wciąż był nieprzytomny i nie oddychał samodzielnie. Lekarze nie wykluczali trwałego uszkodzenia mózgu spowodowanego brakiem dopływu tlenu.

Mimo że w grę wchodziło całe morze wypitego alkoholu, pozostawienie nieprzytomnego kolegi bez pomocy nie należało do drobnych przewinień. Z całą pewnością żadne z nich nie było aż tak pijane, jak teraz utrzymywali, bo przecież inaczej nie wspięliby się na wysoki płot.

Od wczesnego ranka urywały się telefony w centrali. Jak zawsze w sytuacjach, kiedy policja prosiła społeczeństwo o pomoc, za słuchawki chwytali różnej maści żartownisie, by poinformować, w jakich dziwnych miejscach widzieli daną osobę. Sprawdzanie takich sygnałów było bardzo niewdzięczną pracą, bo nie można było z góry założyć, że wszystkie są fałszywe. W gąszczu takich informacji mogła kryć się ta, której poszukiwano — wtedy wysiłek by się opłacił. Poprzedniego wieczoru reporter lokalnej telewizji wspomniał o innym, niewyjaśnionym dotychczas przypadku znalezienia w Menie w 2001 roku zwłok innej nastolatki, więc dziennikarze znaleźli temat, który mogli drążyć. Żeby uspokoić opinię publiczną i nie dać powodów do krytyki pracy policji, potrzebny był natychmiastowy sukces, niezależnie od kosztów. W ten sposób Pia uzasadniała szybkie przekazanie mediom informacji na temat dochodzenia, a Nicola Engel bez sprzeciwu zaakceptowała tę strategię, podobnie zresztą jak poprzedniej nocy prokurator naczelny Frey.

Bodenstein zjechał na A66 w kierunku Frankfurtu, a Pia bez powodzenia usiłowała dodzwonić się do Aliny: ojciec nastolatki pilnował, żeby w żadnym razie nie odpowiadała na telefony.

— Rzygać mi się chce, kiedy mam do czynienia z takim łgarstwem — warknęła rozeźlona policjantka. — Gdyby to ich dziecko leżało teraz nieprzytomne pod respiratorem, robiliby nam z tyłków jesień średniowiecza.

— Dla mnie wyjątkowo niepokojące jest to, że rodzice uczą w ten sposób swoje dzieci, jak łatwo jest unikać odpowiedzialności za popełniane błędy. — Bodenstein potaknął, przyznając jej rację. — Ten odruch, by zawsze starać się zwalić winę na kogoś innego, jest oznaką całkowitego upadku standardów moralnych w naszym społeczeństwie.

Zadzwonił Kai Ostermann.

— Hej, Pia, gdzie położyłaś papiery ze sprawy Veroniki Meissner? Mam na biurku raport z jej sekcji i chciałem go dołączyć, żeby nie zginął.

Kai Ostermann sprawiał wrażenie rozkojarzonego maniaka komputerowego. Nosił okulary w niklowanej oprawce, miał długie włosy związane w koński ogon i ubierał się dość swobodnie — lecz w jego przypadku pozory myliły. Bez wątpienia należał do najbardziej zdyscyplinowanych i konkretnych ludzi, jakich Pia kiedykolwiek spotkała.

— A tak go wczoraj szukałam! — odparła. — Teczkę znajdziesz gdzieś na moim biurku.

I w tym momencie przypomniała sobie, o czym tak bardzo chciała porozmawiać z Bodensteinem.

— Tak przy okazji, nie zgadniesz chyba, kto wczoraj wpadł do nas do biura z wizytą — powiedziała, kiedy zakończyła rozmowę z Ostermannem. — Najlepiej skręć na Frankfurter Kreuz i pojedź wzdłuż stadionu. O tej porze nie przebijemy się przez miasto i będziemy spóźnieni.

— Nie, nie zgadnę. Nawet nie mam pomysłu. — Bodenstein włączył migacz. — Zdradzisz mi?

— Pewnie. Frank Behnke. W garniturze i pod krawatem. Jest jeszcze bardziej odpychający niż wcześniej.

— Co ty powiesz?

— Pracuje teraz w policji krajowej. Uwierzyłbyś? W wydziale spraw wewnętrznych! — westchnęła Pia. — Od poniedziałku rozpoczyna u nas dochodzenie. Twierdzi, że dotarły do nich sygnały o możliwych nieprawidłowościach w prowadzeniu dochodzeń.

— Nie do wiary. — Bodenstein potrząsnął głową.

— Zaniechanie ścigania, przekazywanie danych osobom nieuprawnionym i coś jeszcze. Oliver, powiem ci szczerze, że on się uwziął na ciebie. I to konkretnie. Nie daruje ci upokorzenia podczas sprawy Śnieżki.

— A co, że niby to była moja wina? — Bodenstein spojrzał na koleżankę. — To on się wtedy zachowywał poniżej wszelkiej krytyki. Postępowanie wewnętrzne i zawieszenie może zawdzięczać tylko i wyłącznie sobie, nikomu innemu. Ja z tym nic wspólnego nie miałem.

— Ale on najwyraźniej inaczej to widzi. Znasz go przecież, to skończony idiota!

— Niech sobie robi, co mu się żywnie podoba. — Bodenstein wzruszył ramionami. — Choćby nie wiem ile rył, niczego na mnie nie znajdzie.

Pia zmarszczyła czoło i przygryzła dolną wargę.

— Obawiam się, że coś może wykopać — odparła. — Pamiętasz może pierwszą sprawę, którą razem prowadziliśmy?

— Oczywiście. Co z nią było nie tak?

— Chodzi o Friedhelma Döringa. Kastracja. Zamknięte dochodzenie w sprawie ciężkiego uszkodzenia ciała przeciwko weterynarzowi, adwokatowi i aptekarzowi.

— Przecież nie zamknęliśmy tego dochodzenia z sympatii do nich! — odparł Bodenstein skonsternowany. — Wysłaliśmy zespół techników do kliniki tego weterynarza i w sali operacyjnej nie znaleźli żadnych śladów, które mogłyby posłużyć nam za dowód! Nie mogę przecież brać podejrzanych na tortury, żeby wyciągnąć od nich informacje!

Pia zauważyła, że im dłużej Oliver myśli o zarzutach Behnkego, tym bardziej wściekły się robi.

— Chciałam cię tylko ostrzec, żebyś w razie czego był przygotowany — powiedziała. — Bo jestem gotowa się założyć, że Behnke zacznie właśnie od tej sprawy.

— Dzięki. — Bodenstein uśmiechnął się ponuro. — Obawiam się, że możesz mieć rację. Ale sam nie powinien za bardzo wychodzić przed szereg, bo spotka go coś złego. Jakby był sam bez winy, mógłby rzucić kamieniem.

— Co masz na myśli? — Pia spojrzała na niego z zainteresowaniem. Pamiętała jeszcze wyjątkowo napiętą atmosferę między Behnkem a doktor Engel, która panowała przez cały okres współpracy tych dwojga. Po wydziale krążyły wtedy plotki, że powodem wzajemnej antypatii podwładnego i szefowej jest pewna stara sprawa, w którą oboje byli zaangażowani jeszcze za czasów pracy we Frankfurcie, w wydziale zabójstw. Miało ponoć w niej chodzić o nieudaną akcję policji, w trakcie której zginął jeden z ich ludzi pracujący pod przykrywką.

— Stare dzieje. — Bodenstein wyraźnie nie chciał drążyć tego tematu. — Stare, ale jeszcze nie przedawnione. Behnke powinien zdawać sobie sprawę, że piłuje gałąź, na której siedzi.

* * *

— NIECH TO SZLAG! — zaklęła Hanna, kiedy tuż przed nią światło oznaczające wolne miejsca zmieniło się z zielonego na czerwone. Ktoś wyprzedził ją o centymetry i zajął ostatnią kopertę na parkingu przy Junghofstrasse. Spojrzała w lusterko, wrzuciła wsteczny bieg i na wjeździe na parking zawróciła mini, którego pożyczyła od Meike. Na szczęście nikt za nią nie stał, a wjazd był dość szeroki, by wykonać taki manewr. Zostało już tylko dziesięć minut do dwunastej! A dokładnie w południe była umówiona w KUBU na lunch z Wolfgangiem. Na siedzeniu obok leżała teczka z papierami, na których nakreśliła strategię minimalizacji szkód, nad którą pracowała całe przedpołudnie.

Skręciła w prawo, w Junghofstrasse i na światłach w Neue Mainzer. Przed Hiltonem trzymała się prawej strony, potem skręciła w stronę giełdy papierów wartościowych i zauważyła miejsce po lewej stronie, między jakimś samochodem dostawczym a ciemną limuzyną. Włączyła lewy migacz, dodała gazu i skręciła. Rozległo się wściekłe trąbienie, a kierowca z tyłu wykonał w jej kierunku kilka obraźliwych gestów, bo zmusiła go do gwałtownego hamowania. Zignorowała go, skupiona na umówionym spotkaniu. Dobre maniery i kultura zmniejszały jedynie szanse przeżycia w codziennej wojnie o miejsca parkingowe. Jej porsche nie miałoby szans zmieścić się w przerwie między samochodami, lecz mini zmieściło się w nią doskonale.

Hanna wysiadła z auta i wsunęła aktówkę pod ramię. Z samego rana wezwała pomoc drogową, by odtransportowali jej panamerę do mechanika. Kiedy godzinę później auto dotarło na miejsce, zadzwonił do niej szef warsztatu i zapytał, czy chce zawiadomić policję o uszkodzeniu mienia.

— Pomyślę — obiecała i zgodziła się, by zachował opony i zniszczoną maskę jako ewentualne dowody. SUKA. Kto to mógł zrobić? Norman? Vinzenz? Czy ktoś jeszcze wiedział, gdzie mieszka? Przez całe przedpołudnie pracowała i starała się nie dopuszczać do siebie tych niepokojących myśli. Teraz jednak obawy znów wracały.

Hanna zdecydowała się pójść skrótem i szybko pożałowała tego pomysłu, na deptaku było bowiem prawdziwe pandemonium. Właściciele kawiarni i restauracji rozłożyli się na całą szerokość chodników ze stolikami i parasolami, pod którymi wszystkie miejsca zajęli pracownicy okolicznych biurowców. Wykorzystali przerwę na lunch, by zakosztować nieco słońca i coś zjeść. Do tego dookoła kręciły się tłumy skąpo ubranych nastolatków, spacerowały matki z dziećmi w wózkach, a między nimi truchtali emeryci. Upał spowolnił ruch całego miasta.

Hanna dopasowała tempo do spacerującego dookoła tłumu. Przed wyjściem zrezygnowała z wysokich obcasów i kostiumu na rzecz białych dżinsów, koszulki z krótkim rękawkiem i wygodnych sportowych butów. Minęła ulicę Neue Mainzer wśród armii japońskich turystów i od strony Opernplatz dotarła na taras KUBU. Dziewięćdziesiąt procent klienteli w tej południowej porze stanowili goście odziani w garnitury, zaludniający na co dzień biura w okolicznych biurowcach. Niewiele było wśród nich kobiet w biznesowych kostiumach i jeszcze mniej turystów. Wolfgang zajął stolik z brzegu tarasu, w cieniu platanu, i czekając na nią, przeglądał kartę dań.

Kiedy stanęła obok, podniósł wzrok i uśmiechnął się radośnie.

— Witaj! — Wstał, pocałował ją w oba policzki i szarmancko podsunął jej krzesło. — Pozwoliłem sobie zamówić już butelkę wody. I trochę chleba na początek.

— Dzięki. Świetny pomysł, bo jestem głodna jak wilk. — Mówiąc to sięgnęła po menu i spojrzała na dania polecane tego dnia przez szefa kuchni. — Wezmę danie dnia. Zupę krem z czosnku niedźwiedziego i solę.

— Brzmi smakowicie. Ja się dołączę. — Wolfgang zamknął kartę, na co sekundę później przy ich stoliku pojawiła się kelnerka i przyjęła zamówienia. Dwa razy danie dnia i butelka Pinot Grigio.

Wolfgang oparł łokcie na stole, splótł palce i przyjrzał się jej wyczekująco.

— Jestem diabelnie ciekaw, co też wymyśliłaś.

Hanna rozprowadziła nieco oliwy z oliwek na talerzu, doprawiła ją grubo mieloną solą i czarnym pieprzem, a potem umoczyła w niej kawałek białego pieczywa. Z powodu nerwów od samego rana niczego jeszcze nie jadła. Czuła już, jak burczy jej w żołądku i wiedziała, że niewiele dzieli ją od utraty dobrego humoru z głodu.

— Przejdziemy do ofensywy — wyjaśniła, jedząc, położyła torebkę na kolanach i wyjęła z niej przejrzystą koszulkę. — Nawiązaliśmy już kontakt z osobami, które poczuły się niewłaściwie potraktowane. Jutro jadę się z nimi spotkać, najpierw do Bremy, potem do Dortmundu. Obie były nadzwyczaj rozmowne i otwarte na propozycje.

— Cudownie to słyszeć. — Wolfgang pokiwał głową. — Rada nadzorcza i przedstawiciele akcjonariatu zaczęli się już trochę denerwować. Nie możemy sobie w tej chwili pozwolić na złą opinię.

— Wiem, wiem. — Hanna odgarnęła z czoła niesforne pasemko włosów i upiła łyk wody. W cieniu temperatura była nawet do zniesienia. Wolfgang zdjął krawat, zwinął go starannie i wsunął do wewnętrznej kieszeni marynarki, którą powiesił na oparciu krzesła. Hanna w kilku słowach wyjaśniła mu strategię, a on uważnie jej wysłuchał.

Kiedy obsługa przyniosła zupę, byli już zgodni co do tego, że należy podjąć próbę ograniczania strat wizerunkowych.

— A poza tym? Co u ciebie słychać? — zapytał mężczyzna. — Wyglądasz na strasznie zmęczoną.

— To wszystko nieco mnie przytłoczyło — przyznała się niechętnie. — Najpierw sprawa z Normanem, a potem już wszystko naraz. Do tego Meike wczoraj wieczorem naprawdę dała mi popalić. Boję się, że już nigdy nie dojdę z nią do ładu.

W rozmowie z Wolfgangiem mogła pozwolić sobie na szczerość. Przy nim nie musiała grać kogoś, kim nie była. Znali się właściwie od zawsze. Mężczyzna był przy niej blisko, kiedy błyskawicznie wspinała się na sam szczyt medialnego olimpu i z szeregowej spikerki lokalnej rozgłośni radiowej stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych telewizyjnych twarzy. Kiedy musiała się gdzieś pokazać, a akurat była sama, zawsze mogła liczyć na jego towarzystwo. Przed Wolfgangiem nie miała żadnych tajemnic. To jemu pierwszemu powiedziała o ciąży — jeszcze zanim przekazała nowinę ojcu Meike. Wolfgang był jej świadkiem na ślubie i ojcem chrzestnym jej córki. Potrafił cierpliwie słuchać, kiedy miała problemy sercowe i musiała się przed kimś wygadać, i cieszył się z nią, kiedy była szczęśliwa. Była pewna, że może nazwać go swoim najlepszym przyjacielem.

— I jakby tego było mało, dzisiaj w nocy ktoś poprzecinał wszystkie opony w moim samochodzie i zniszczył maskę. — Powiedziała to, jakby nieszczególnie przejęła się tym faktem. Wiedziała, że jeśli wpuści do swojego życia demony strachu, te nigdy jej już nie opuszczą i przejmą nad nią kontrolę.

— Co proszę?! — Wolfgang drgnął przestraszony. — Kto mógłby posunąć się do czegoś takiego? Zadzwoniłaś na policję?

— Nie. Jeszcze nie. — Hanna osuszyła talerz ostatnim kawałkiem chleba i potrząsnęła głową. — Pewnie jakiś zazdrosny idiota, który nie mógł wytrzymać, że to nie jego panamera.

— Hanno, nie powinnaś tego lekceważyć. Boję się o ciebie. Pomyśl, mieszkasz sama w wielkim domu na odludziu. Masz przynajmniej zamontowane kamery systemu alarmowego?

— Mam, ale nadają się tylko do wymiany — uśmiechnęła się smutno. — W tej chwili to po prostu atrapy.

Do stolika zbliżyła się kelnerka, podała białe wino i zebrała talerze po zupie. Wolfgang poczekał, aż zniknie z pola widzenia, a potem położył dłoń na dłoni przyjaciółki.

— Gdyby cokolwiek się działo… gdybym mógł ci jakoś pomóc… wiesz chyba, że wystarczy jedno słowo.

— Dzięki. — Hanna uśmiechnęła się ciepło. — Wiem.

Całkiem nagle przemknęła jej przez głowę myśl, jakie ma wielkie szczęście, że Wolfgang nie ożenił się jeszcze ani nie związał z nikim na poważnie. Przy czym z całą pewnością powodem nie była jego aparycja. Może i nie przypominał Adonisa, ale też nie można było powiedzieć, by był nieatrakcyjny. W przeciwieństwie do większości mężczyzn, których znała, upływający czas obchodził się z nim bardzo łaskawie i łagodnie, młodociane rysy zastępując kanciastą męskością. Bardzo było mu z tym do twarzy. Włosy na skroniach przyprószyła siwizna, a zmarszczki wokół oczu pogłębiły się nieco, lecz i to tylko dodawało mu zdecydowaniego wyglądu.

Przed kilkoma laty miał dziewczynę, nudną i nijaką prawniczkę, z którą wiązało go coś naprawdę poważnego, lecz kobieta nie znalazła uznania w oczach jego ojca i ich związek się rozpadł. Wolfgang nigdy z nią o tym nie rozmawiał, ale też nigdy później nie związał się z nikim na stałe.

Kelnerka podała solę. W KUBU w południe nigdy nie trzeba było długo czekać na posiłek. Obsługa zdawała sobie sprawę, że goście przychodzący na biznesowy lunch nie mają zbyt wiele czasu.

Hanna sięgnęła po serwetkę.

— Nie dam się zapędzić w kozi róg — zapewniła go z energią. — Teraz najważniejsze to uporać się z tym problemem. Powiedz mi, co myślisz o mojej strategii? Zadziała?

— Jestem o tym przekonany — odparł Wolfgang. — Potrafisz być przekonująca, nawet jeśli sama nie jesteś do czegoś przekonana.

— Żebyś wiedział! — Hanna sięgnęła po kieliszek i przepiła do przyjaciela. — Damy radę!

Wolfgang uniósł swój. Troska w jego oczach ustąpiła miejsca delikatnemu rozczarowaniu. Lecz tego Hanna już nie zauważyła.

* * *

WOKÓŁ INSTYTUTU MEDYCYNY SĄDOWEJ przy Kennedyallee we Frankfurcie nie dało się znaleźć ani jednego wolnego miejsca. Bodenstein dał w końcu za wygraną i zaparkował przy Eschenbachstrasse i kilkaset metrów dzielące ich od wejścia pokonali na piechotę. Wczorajsza decyzja Pii, by włączyć media w dochodzenie, przyczyniła się zapewne do zwabienia nadzwyczajnej liczby dziennikarzy. Przedstawiciele mediów tłoczyli się na chodnikach i jak stado wilków rzucali się na każdego, kto wchodził albo wychodził z Instytutu. Jeden z reporterów rozpoznał Bodensteina i Pię i w jednej chwili otoczyli ich żywym kręgiem. Z wykrzykiwanych jednocześnie pytań Pia zrozumiała, że wśród dziennikarzy musi krążyć wiadomość, jakoby wczorajsza libacja nastolatków zakończyła się śmiercią jednego z nich i wszyscy teraz domagali się od policji wyjaśnień. Przez krótką chwilę stała niezdecydowanie. Czyżby do opinii publicznej przedostały się bardziej aktualne wiadomości niż te, którymi ona dysponowała? Czy ktoś ze szpitala poinformował innych, że Alexander zmarł?

— Dlaczego przemilczeli państwo informację, że we wczorajszej sprawie są już dwa trupy? — krzyczał jakiś młody mężczyzna, celując w nią mikrofonem jak bronią. — Co policja chce osiągnąć, ukrywając przed nami ważne fakty?

Nie po raz pierwszy przyszło jej do głowy, że nigdy chyba nie zrozumie, dlaczego wielu reporterów odznacza się ponadprzeciętną agresją. Czy to możliwe, żeby żyli w przekonaniu, że krzycząc głośno, dowiedzą się czegoś więcej?

— Jak dotąd nie ma informacji o innych zgonach poza tym jednym, o którym zostali wczoraj państwo powiadomieni — oznajmił Bodenstein i odsunął zdecydowanie mikrofon. — A teraz niech państwo wybaczą.

Po kilku minutach dotarli do szklanych drzwi wejściowych Instytutu. Wewnątrz budynku panował chłód i zadziwiająco przyjemna cisza; słychać było jedynie stukanie klawiatury jakiegoś komputera. Drzwi do sali wykładowej na końcu wyłożonego drewnem korytarza stały otworem, a rzędy siedzeń były puste, lecz Pia, słysząc czyjś głos, zajrzała do środka. Prokurator naczelny prokuratury krajowej doktor Markus Maria Frey chodził tam i z powrotem, przyciskając telefon do ucha. Dziś ubrany był już w elegancki garnitur trzyczęściowy i miał starannie ułożoną fryzurę. Kiedy dostrzegł Pię, zakończył szybko rozmowę i schował komórkę do kieszeni, a z jego twarzy zniknęła złość, ustępując miejsca uprzejmemu uśmiechowi.

— Proszę przyjąć moje przeprosiny za zachowanie jednego z moich młodszych współpracowników dzisiejszego poranka — powiedział, podając dłoń najpierw Pii, a potem Bodensteinowi. — Pan Tanouti jest w zbyt gorącej wodzie kąpany.

— Nic się nie stało — odparła Pia. Widok doktora Freya w Instytucie Medycyny Sądowej szczerze ją zaskoczył, bo nie zdarzało się wcześniej, by osobiście uczestniczył w sekcjach.

— No cóż, dyrektor Engel udzieliła mu lekcji, która mu się uczciwie należała. — Przez jego twarz przemknął uśmiech, lecz już po chwili znów spoważniał. — O co chodzi z tą całą gadaniną o drugiej ofierze?

— Na szczęście to tylko humbug — zapewnił go Bodenstein. — Koleżanka Kirchhoff godzinę temu rozmawiała z personelem szpitala i z przekazanych informacji wynika, że choć stan chłopca pozostaje krytyczny, to od wczoraj wieczora nie uległ pogorszeniu.

Kiedy ruszyli schodami do podziemi Instytutu, ponownie odezwał się dzwonek telefonu prokuratora. Doktor Frey przeprosił ich i został z tyłu.

Sala sekcyjna numer 1 była zbyt mała, by pomieścić wszystkich przybyłych. Sekcję zwłok nastolatki wyłowionej z Menu mieli wspólnie przeprowadzić Henning Kirchhoff i jego szef, profesor Thomas Kronlage w asyście techników Instytutu. Prokuratura przysłała aż troje pracowników, w tym ambitnego służbistę, którego Pia i Bodenstein mieli okazję poznać rankiem. Do tego na wejście do sali czekał policyjny fotograf, którego imienia Pia nie potrafiła sobie przypomnieć.

— Zamknięte z racji nadmiernego zainteresowania — mruknął współpracownik Henninga Ronnie Böhme do Pii, kiedy wraz z Bodensteinem usiłowała przecisnąć się do sekcyjnego stołu.

— To nie jest wykład dla studentów prawa z medycyny sądowej. — Henning Kirchhoff poskarżył się prokuratorowi naczelnemu. Wszyscy dobrze się znali, bo lekarze medycyny sądowej nie raz i nie dwa byli powoływani jako biegli przez prokuraturę i stawali wówczas przed sądem, by złożyć zeznania. — Czy naprawdę czworo waszych ludzi jest potrzebnych na sali w czasie sekcji?

Przedstawiciele prokuratury zebrali się z boku, żeby się naradzić, po czym dwójka z nich opuściła salę, z trudem kryjąc przy tym ulgę. Na miejscu pozostał jedynie Don Maria Frey i cierpiący na przerost ambicji Merzad Tanouti.

— No, zaraz lepiej — mruknął Henning.

Sekcja zwłok nastolatki dla wszystkich obecnych oznaczała bardzo trudne doświadczenie: nawet Henning nie popisywał się swoim zwykłym cynizmem. Bodenstein i prokuratorzy nie po raz pierwszy mieli przyglądać się badaniu zwłok, a Pia spędziła wcześniej niezliczone wieczory i weekendy w tej sali i znajdującej się obok sali numer dwa, kiedy jeszcze była żoną doktora Henninga Kirchhoffa. Żeby choć trochę móc przebywać z mężem, często nie miała innego wyjścia, jak towarzyszyć mu w pracy, której był niemal fanatycznie oddany.

Pia widziała już ciała w niemal każdym stadium rozkładu i w każdym możliwym — lub niemożliwym — stanie i znała ich zapach. Była świadkiem sekcji zwłok topielców, osób zmarłych w pożarach, szkieletów, ofiar wypadków komunikacyjnych i samobójców. Nieraz stała obok męża przy stole sekcyjnym i w czasie pracy rozmawiali o codziennych sprawach, a bywało też, że spierali się o różne sprawy. Szczegółowe wywody na temat medycyny sądowej, wygłaszane przez kogoś tak wymagającego jak Henning Kirchhoff, zaowocowały tym, że Pia zmieniła sposób postrzegania miejsc zbrodni.

Jednak i ona nie pozostawała obojętna, kiedy wzywano ją na miejsce znalezienia zwłok. Wciąż jeszcze bywały sytuacje i okoliczności tak ekstremalne czy ponure, że z całych sił musiała walczyć o zachowanie profesjonalizmu. Jak większość kolegów i koleżanek z policji, Pia nie traktowała swojej pracy jako misji wyplenienia przestępców ze świata. Nie, jednym z najważniejszych powodów, dla których z entuzjazmem i chęcią wykonywała swoją pracę — najczęściej niewdzięczną, frustrującą i deprymującą — było przekonanie, że wyjaśnienie zagadki śmierci ofiar przestępstw i wskazanie winnych ich tragedii równało się okazaniu szacunku i przywróceniu im w ten sposób choć odrobiny człowieczej godności. Nie było bowiem niczego bardziej upokarzającego jak zbezczeszczone, bezimienne zwłoki osoby obrabowanej z tożsamości, które leżały gdzieś porzucone jak worek z odpadami. Nic nie wzbudzało większego smutku i współczucia jak tygodnie czy nawet miesiące samotności zmarłej osoby, której nikt nie szukał.

Na szczęście takie przypadki, które pozwalały Pii zrozumieć prawdziwy sens jej pracy, były stosunkowo rzadkie. Wiedziała też, że wiele jej kolegów i koleżanek myśli podobnie. Mimo wszystko większość wolała nie przychodzić do Instytutu Medycyny Sądowej. W przeszłości Pia zgłaszała się wtedy dobrowolnie w ich zastępstwie. Kiedy tylko zwłoki znajdowały się na metalowym stole sekcyjnym, oświetlone jasnymi reflektorami, przestawały przerażać i wzbudzać złe emocje. Autopsja nie miała w sobie niczego mrocznego ani tajemniczego, a otwarcie zwłok wykonywane na potrzeby dochodzenia przebiegało wedle ściśle określonej procedury, którą rozpoczynał opis cech zewnętrznych.

* * *

TAKI DYSTANS na skuterze był niemal jak wyprawa dookoła świata. Mimo że po półtorej godzinie na siodełku z gąbki i plastiku miejsce, w którym plecy tracą swoją szlachetną nazwę, paliło go żywym ogniem, potrafił dalej cieszyć się jazdą. Ciepły wiatr owiewał jego skórę, a słońce ogrzewało odsłonięte ramiona. Czuł się naprawdę młodo. Przez wiele lat nie miał albo czasu, albo możliwości, by pojechać gdzieś motorowerem. Podróż, którą najmilej wspominał, odbył dwie dekady wcześniej, ze swoim najlepszym przyjacielem. Wsiedli wtedy na swoje osiemdziesięciocentymetrowe maszyny i trzymając się bocznych dróg, dojechali aż nad Morze Północne. Nocami spali w namiotach, a czasem, kiedy nie chciało im się przygotowywać biwaku, kładli się pod gołym niebem. Nie mieli wówczas pieniędzy, ale czuli się wolni jak nigdy przedtem. I jak nigdy potem. Tamtego lata na plaży poznał Brittę i zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Pochodziła z Bad Homburg, więc po wakacjach dalej się spotykali. Kończył wtedy studia prawnicze i zaczynał aplikację, a ona kończyła technikum handlowe i pracowała w galerii handlowej w sklepie z odzieżą damską.

Niecałe pół roku później się pobrali. Rodzice Britty nie poskąpili grosza na tę uroczystość i zorganizowali bajeczne wesele. Urząd stanu cywilnego, kościół, karoca z czterema siwkami i impreza dla dwustu gości w zamku w Bad Homburg. Potem sesja zdjęciowa w pałacowym parku pod ogromnymi cedrami. Miesiąc miodowy na Krecie. Po drugim egzaminie państwowym dostał posadę w jednej z najlepszych kancelarii we Frankfurcie, gdzie zajmował się prawem gospodarczym i podatkowym. Zaczął dobrze zarabiać, więc kupili sobie działkę budowlaną i postawili na niej wymarzony dom. Potem na świecie pojawiła się ich córeczka, którą kochał ponad wszystko, a po niej syn. Ich życie było jak sen. Letnie popołudnia spędzali z przyjaciółmi i sąsiadami, grillując, zimą jeździli na narty do austriackiego Kitzbühel, a latem wypoczywali na Majorce czy Sylcie. On awansował i został partnerem — i to mając ledwie trzydzieści lat. Zmienił specjalizację na prawo karne. Jego klientami byli już nie ludzie uchylający się przed płaceniem podatków czy wprowadzeni w błąd szefowie firm, lecz mordercy, porywacze, szantażyści, gwałciciele, handlarze narkotyków i chuligani. Teściom nieszczególnie się to podobało, lecz dla Britty nie miało to najmniejszego znaczenia. Zarabiał więcej niż mężowie jej przyjaciółek i mogła sobie pozwalać na wszystko, na co miała ochotę.

Tak, życie było wówczas cudowne, mimo że w pracy spędzał osiemdziesiąt godzin tygodniowo. Sukces zawrócił mu w głowie, a prasa zaczęła pisać o nim jako o nowym Rolfie Bossim. Z niewymuszoną pewnością siebie poruszał się wśród swoich prominentnych klientów, był zapraszany na ich urodziny i wesela. Bez wahania żądał tysiąca marek za godzinę pracy, a klienci płacili, bo wiedzieli, że wart jest każdego grosza.

Lecz to wszystko należało do przeszłości. Zamiast Maserati Quattroporte i 911 turbo jeździł archaicznym motorowerem. Willę z ogrodem, basenem i wszystkimi luksusami, jakie można sobie wyobrazić, zamienił na przyczepę kempingową. Jednak niezależnie od tego jak bardzo zmieniały się warunki, w jakich przyszło mu żyć, pozostawał tym samym człowiekiem, którym był kiedyś, z tymi samymi skrytymi marzeniami, snami i ciągotami. Zazwyczaj udawało mu się nad sobą panować. Czasem nie. Czasem ciągnęło go tak mocno, że nie mógł wytrzymać. Nie słuchał wtedy rozsądku.

Minął ostatnie domy miasta Langenselbold. Miał przed sobą jeszcze trzy kilometry. Trudno było znaleźć ukryte w lesie gospodarstwo, lecz na tym właśnie zależało jego mieszkańcom. Długo szukali, zanim trafili na odpowiednią nieruchomość: podupadłe gospodarstwo z kawałkiem ziemi pod samym lasem, z dala od dróg, chronione przed wścibskimi spojrzeniami. Minęło kilka lat, od kiedy był tu po raz ostatni. Zatrzymał się i z zaskoczeniem rozejrzał, nie mogąc uwierzyć metamorfozie tego miejsca. Przed sobą miał wysoką, dwumetrową stalową bramę zwieńczoną sterczącymi kolcami. Jego obecność została zarejestrowana przez czujniki ruchu, a kamery skierowały na niego obiektywy. Dawne gospodarstwo zmieniło się w niezdobytą twierdzę otoczoną wysokim płotem, osłoniętym dodatkowo nieprzejrzystą osłoną. Zdjął kask.

— Benvenuto, dottore avvocato — popłynął czyjś głos z głośniczka domofonu. — Przyjechałeś idealnie na obiad. Znajdziesz nas za stodołą.

Oba skrzydła potężnej bramy drgnęły i otworzyły się, a on wjechał do środka. Tam, gdzie niegdyś stały obory i gdzie zalegały tony starego nawozu, dziś znajdowało się składowisko złomu. Starannie wyremontowana stodoła mieściła warsztat, a na wybrukowanym podjeździe stały rzędem błyszczące chromem harleye davidsony, przy których jego motorower wyglądał jak ubogi krewny. Po drugiej stronie podwórza szczekały staffordshire bullterriery, zamknięte w budzącym zaufanie wielkim kojcu.

Obszedł stodołę, ściskając karton pod pachą. Gdyby nie wiedział, co tam zobaczy, byłby pewnie przerażony, bowiem dookoła wiszącego grilla, na którym skwierczały smakowite steki, siedzieli ludzie, którzy za sam wygląd mogli liczyć na dożywocie. Jeden z nich, potężny barbarzyńca w chuście na głowie, podniósł się z ławki w cieniu i ruszył w jego stronę.

— Avvocato — powiedział zachrypniętym basem i objął go potężnie umięśnionymi ramionami, na których, włącznie z palcami, próżno było szukać kawałka wolnej od tatuaży skóry. — Witaj.

— Cześć, Bernd. — Uśmiechnął się szeroko. — Wspaniale was znowu widzieć. Dziesięć lat minęło, od kiedy byłem tu po raz ostatni.

— Sam jesteś sobie winien, że nas nie odwiedzasz. Warsztat funkcjonuje fantastycznie.

— Zawsze byłeś uzdolnionym mechanikiem.

— Święte słowa. Poza tym mam świetnych pomocników. — Bernd Prinzler zapalił papierosa. — Zjesz coś może?

— Nie, dzięki. Nie jestem głodny. — Już sam zapach pieczonego mięsa sprawiał, że zakotłowało mu się w żołądku. Poza tym nie po to przejechał pięćdziesiąt kilometrów bocznymi drogami, żeby marnować czas na jedzenie. Napięte oczekiwanie, które pojawiło się po wczorajszym telefonie Bernda, wzmogło się jeszcze i sprawiło, że serce waliło mu jak oszalałe. Jakże długo na to czekał! — Powiedziałeś przez telefon, że masz dla mnie coś nowego?

— Zgadza się. I to całkiem sporo. Zdziwisz się. — Barbarzyńca zmrużył oczy. — Pewnie nie możesz się już doczekać, co?

— Szczerze mówiąc, nie — przyznał. — Już dość długo wytrzymywałem, nie uważasz?

— Pewnie tak. Chodź w takim razie. — Bernd położył mu rękę na ramieniu. — Zaraz muszę jechać po dzieciaki do szkoły. Ale myślę, że poradzisz sobie beze mnie.

* * *

— CZTERDZIEŚCI JEDEN KILOGRAMÓW czterysta gramów przy wzroście metr sześćdziesiąt osiem — oznajmił profesor Kronlage. — To drastyczne niedożywienie.

Wychudzone ciało nastolatki pokrywały blizny — stare, i stosunkowo świeże. W jaskrawym świetle lamp sali sekcyjnej widać było wyraźnie ślady po poparzeniach, biciu, zadrapaniach i ogromną ilość siniaków — poruszające świadectwo wieloletniego maltretowania, które dziewczyna musiała znosić.

Do sali weszła młoda kobieta.

— Mam już zdjęcia — powiedziała i przepchnęła się niegrzecznie między Pią a Bodensteinem, nawet się z nimi nie witając. Potem usiadła przy komputerze, który stał na niewielkim stoliku pod ścianą, i zaczęła stukać w klawisze. Chwilę później na ekranie pojawił się szkielet denatki. Czasy, w których zdjęcia rentgenowskie oglądało się na podświetlonych ramkach zawieszonych na ścianie, należały do przeszłości.

Kronlage i Kirchhoff przerwali opis zwłok i podeszli do komputera, by przeanalizować otrzymane ujęcia. Ukazywały one złamania kości twarzoczaszki, żeber i kończyn, które, podobnie jak obrażenia widoczne gołym okiem, częściowo były stare i zagojone, a częściowo zupełnie świeże. Łącznie doliczyli się dwudziestu czterech złamań.

Pia zadrżała na myśl o tym, jak przerażający i pełen cierpienia los spotkał tę dziewczynę. Jednak ważniejsze niż złamania były oznaki dojrzałości, które dało się wyczytać ze szkieletu. Stopień skostnienia szwów czaszki i zamknięcia nasad kości długich pozwalał w miarę dokładnie ustalić wiek denatki.

— Miała przynajmniej czternaście lat, ale nie więcej niż szesnaście — wyjaśnił Henning po chwili. — Później ustalimy to jeszcze bardziej szczegółowo.

— Tak czy inaczej, ktoś przez całe lata znęcał się nad tym dzieckiem — dodał profesor Kronlage. — Do tego dochodzi nadmierna bladość skóry i, zgodnie z wynikami z laboratorium, niemal całkowity deficyt witaminy D we krwi.

— Czyli? — zapytał młody prokurator.

— Tak zwana witamina D nie jest w zasadzie witaminą, a steroidowym organicznym związkiem chemicznym. — Kronlage spojrzał na niego znad kościanych oprawek okularów. — Jest on produkowany przez ludzkie ciało w czasie ekspozycji na promienie słoneczne. Deficyt witaminy D przybrał w naszych czasach rozmiary epidemiczne, bowiem dermatolodzy i różnego rodzaju organizacje szerzą psychozę związaną z rakiem skóry, odradzając przebywanie na słońcu lub stosowanie kremów przeciwsłonecznych o faktorze trzydzieści i więcej. Przy tym…

— Co to ma wspólnego z naszą denatką? — przerwał mu zniecierpliwionym głosem Tanouti.

— Niech pan mnie wysłucha do końca — zganił go delikatnie Kronlage.

Prokurator przyjął reprymendę i tylko wzruszył ramionami.

— Poziom od piętnastu do osiemnastu nanogramów witaminy D na mililitr krwi, jak ustalono w powszechnych badaniach profilaktycznych w Stanach Zjednoczonych przeprowadzonych po miesiącach zimowych, to poziom poważnego niedoboru. Optymalny poziom zawartości tej witaminy to pięćdziesiąt do sześćdziesięciu pięciu nanogramów na mililitr krwi — ciągnął profesor. — U badanej nastolatki poziom ten wynosił około czterech nanogramów.

— No i? Co nam to mówi? — Tanouti nie ukrywał już swojego zniecierpliwienia.

— Nie mam pojęcia, co panu to mówi, młody człowieku — odparł profesor Kronlage z zadziwiającym opanowaniem. — Jednak dla mnie ta wiadomość, połączona z zaobserwowaną nadmierną bladością skóry i wynikającą ze zdjęć rentgenowskich porowatością tkanki kostnej stanowi podstawę do twierdzenia, że ta dziewczynka musiała przez dłuższy czas przebywać w miejscu pozbawionym dopływu światła słonecznego. A zatem można pokusić się o twierdzenie, że była gdzieś więziona.

Przez chwilę w sali sekcyjnej panowała całkowita cisza. Przerwał ją dzwonek czyjejś komórki.

— Przepraszam — odezwał się prokurator generalny Frey i wyszedł na korytarz.

Stan ogólny martwej nastolatki był bardzo zły. Była drastycznie niedożywiona i odwodniona i miała spróchniałe zęby bez śladów jakichkolwiek prób leczenia stomatologicznego. Przez to również nie było szans na identyfikację na podstawie stanu uzębienia.

Kiedy zakończony został opis zwłok, rozpoczęła się właściwa sekcja. Profesor Kronlage poprowadził skalpelem cięcie od jednego ucha do drugiego, by następnie odsunąć skórę twarzy i piłą elektryczną podaną przez asystentkę otworzyć czaszkę i wydobyć z niej mózg. Jednocześnie Henning jednym cięciem od szyi do bioder otworzył jej klatkę piersiową i jamę brzuszną. Żebra i mostek zostały przecięte, a wszystkie wewnętrzne organy trafiły na niewielki pulpit nad stołem sekcyjnym, gdzie zostały zbadane. Dodatkowo pobrano z nich próbki do dalszych testów. Do protokołu trafiały za każdym razem informacje na temat stanu danego organu, jego wielkości, formy, koloru i wagi.

— Co my tu mamy? — zapytał Henning, kierując to pytanie raczej do siebie niż do pozostałych. Rozciął właśnie żołądek martwej nastolatki, żeby pobrać próbki treści żołądkowej.

— Co takiego? — Pia uniosła brwi.

— Wygląda jak… jakiś materiał. — Henning rozprostował zwinięty fragment dwiema pincetami, a następnie uniósł go pod światło. — Ucierpiał w wyniku działania kwasu żołądkowego. No cóż, może w laboratorium uda się coś więcej dowiedzieć.

Ronnie Böhme podsunął mu woreczek na dowody i natychmiast go opisał.

Mijały kolejne minuty, potem godziny. Prokurator naczelny już się nie pojawił. Lekarze pracowali w skupieniu i ściśle trzymali się procedur. Henning, który był odpowiedzialny za przygotowanie protokołu posekcyjnego, podawał wszystkie ustalenia do mikrofonu, który nosił zapięty na szyi. O czwartej po południu Ronnie Böhme umieścił wszystkie wyjęte uprzednio organy w jamie brzusznej denatki i zaszył cięcie. W ten sposób sekcja zwłok dobiegła końca.

— Przyczyną śmierci było bez najmniejszych wątpliwości utopienie — stwierdził Henning, podsumowując kilkugodzinną pracę. — Jednak w trakcie przeprowadzonych czynności ujawniliśmy bardzo ciężkie obrażenia wywołane przez kopnięcia lub uderzenia w brzuch, klatkę piersiową, kończyny i głowę, które, prędzej czy później, również doprowadziłyby do śmierci. Stwierdzono pęknięcie śledziony, płuca, wątroby i jelita. Dodatkowo ciężkie obrażenia pochwy i odbytu wskazują na fakt, że denatka krótko przed śmiercią została wykorzystana seksualnie.

Bodenstein słuchał w milczeniu i zachowywał kamienną twarz. Co pewien czas potakiwał tylko skinieniem głowy, lecz nie zadawał żadnych pytań. Kirchhoff spojrzał mu w oczy.

— Przykro mi — powiedział. — Ale samobójstwo można całkowicie wykluczyć. Do was należy teraz ustalenie, czy chodzi o wypadek czy o morderstwo.

— Dlaczego wykluczyłeś samobójstwo? — zapytała Pia.

— Dlatego… — zaczął Henning, lecz nie dane mu było dokończyć.

— Doktorze Kirchhoff — młody prokurator wszedł mu w słowo. Nagle zaczęło mu się bardzo spieszyć. — Jutro z samego rana chciałbym mieć pana raport na biurku.

— Ależ oczywiście, z przyjemnością. Jutro z samego rana będzie czekał w koszyczku na pocztę. — Henning uśmiechnął się z przesadną uniżonością. — Czy życzy pan sobie, żebym osobiście go przepisał?

— Jak panu wygodnie. — Prokurator Tanouti był tak przekonany o swojej ważności, że nie zauważył, jak w ciągu jednej chwili awansował na pierwsze miejsce w rankingu najbardziej antypatycznych pracowników prokuratury. — W takim razie możemy przekazać prasie, że dziewczyna utopiła się w Menie.

— Tyle że czegoś takiego przecież nie powiedziałem — zaprotestował Henning, zdejmując z dłoni lateksowe rękawiczki. Kiedy skończył, wyrzucił je do wiadra na śmieci przy umywalce.

— Słucham? — Młody prawnik cofnął się z progu sali sekcyjnej. — Przed chwilą powiedział pan, że denatka się utopiła.

— To się akurat zgadza. Ale był pan łaskawy mi przerwać, zanim zdążyłem uzasadnić, dlaczego wykluczyłem samobójstwo. Chodzi mianowicie o to, że dziewczyna nie utopiła się w Menie.

Pia popatrzyła na byłego męża, a w jej wzroku widać było dezorientację.

— U topielców, którzy utopili się w słodkiej wodzie, tkanka płucna jest do tego stopnia nasączona wodą, że ta wypływa już przy otwieraniu klatki piersiowej. Zjawisko to nazywamy emphysema aquosum, czyli rozedma wodna płuc. W tym przypadku czegoś takiego nie stwierdziłem. Stwierdziłem za to obrzęk płuc.

— Może wyjaśni pan to po ludzku? — warknął prokurator, nie kryjąc zdenerwowania. — Nie potrzebuję wykładów z medycyny sądowej, tylko faktów!

Henning spojrzał na niego pogardliwie, a w jego oczach pojawiły się ironiczne błyski. Prokurator Tanouti skompromitował się bez możliwości rehabilitacji.

— Nieco szersza wiedza z tego zakresu z całą pewnością by panu nie zaszkodziła — wyjaśnił z sardonicznym uśmiechem. — A już w szczególności przy chęci ogrzania się w błysku fleszy.

Młody mężczyzna zaczerwienił się gwałtownie i uczynił krok w kierunku Henninga, lecz momentalnie musiał się cofnąć, bo Ronnie pchnął nosze z ciałem nastolatki wprost na niego.

— Obrzęk płuc występuje w przypadku utopienia na przykład w słonej wodzie. — Henning zdjął okulary i ze spokojem zaczął czyścić papierową chusteczką. Następnie uniósł je i mrużąc oczy, sprawdził pod światło czystość szkieł. — Ale również w przypadku utopienia w chlorowanej wodzie. Ot, choćby w basenie.

Pia i Bodenstein wymienili szybkie spojrzenia. To był chyba najważniejszy wniosek dzisiejszej sekcji: Henning, w typowy dla siebie sposób, zachował go na sam koniec.

— Ta dziewczyna utopiła się w chlorowanej wodzie — potwierdził w końcu. — Dokładniejsza analiza wody z płuc zostanie przeprowadzona przez laboratorium, a jej wyniki będą do państwa dyspozycji w ciągu najbliższych dni. A teraz proszę wybaczyć. Pia, Bodenstein, panie prokuratorze, życzę miłego dnia. Muszę pędzić, żeby przepisać protokół sekcyjny.

Mrugnął do byłej żony i opuścił salę.

— Co za zarozumiały idiota — warknął młody prawnik, kiedy Henning Kirchhoff zniknął na korytarzu. Po chwili wyszedł także.

— No cóż, trafiła kosa na kamień — mruknął Bodenstein oschle.

— I to dzisiaj nawet dwa razy — potwierdziła Pia. — Najpierw zbłaźnił się przy Engel, a teraz próbował z Henningiem. Do jutra powinno mu starczyć.

* * *

KIEDY EMMA wróciła z Louisą ze świetlicy, na tarasie stał już nakryty stolik kawowy. Teściowie siedzieli w rattanowych fotelach w cieniu pergoli porośniętej bluszczem i obsypanej fioletowymi kwiatami glicynii i grali w scrabble.

— Cześć! — Emma przywitała się z Renate i Josefem. — Już jesteśmy.

— Idealnie zdążyłyście na herbatę i ciasto. — Renate Finkbeiner zdjęła okulary, które zakładała do czytania, i uśmiechnęła się z radością.

— I na podziwianie mojego zwycięstwa trzy do dwóch! — dodał Josef Finkbeiner. — „Kwagga”. To daje mi dwadzieścia osiem punktów. Wygrałem.

— Ale co to w ogóle za słowo? — odparła Renate, udając oburzenie. — Chyba je sobie wymyśliłeś.

— O nie, moja droga. „Kwagga” to wymarły gatunek zebry. Zamiast się kłócić, przyznaj uczciwie, że dzisiaj byłem po prostu lepszy. — Josef Finkbeiner roześmiał się, nachylił w stronę żony i pocałował ją w policzek. Potem wstał z fotela i rozłożył ramiona. — No, księżniczko, chodź uściskać dziadka. Przygotowałem dla ciebie basenik. Może pójdziemy szybko po kostium kąpielowy?

— Świetny pomysł — powiedziała Emma. Sama najchętniej położyłaby się w dmuchanym baseniku pełnym zimnej wody. Dawniej jej organizm doskonale sobie radził z gorącem, lecz tutaj, kiedy do wysokiej temperatury dochodziła wysoka wilgotność powietrza, nie mogła dać sobie rady.

Louisa z uśmiechem dała się wziąć dziadkowi na ręce.

— To co, kochanie, pójdziemy po kostium? — zapytała Emma.

— Nie. — Louisa uwolniła się z uścisku dziadka, wspięła na jeden z foteli i skupiła się na zawartości stolika. — Wolę ciasto.

— Wspaniale. — Renate Finkbeiner roześmiała się radośnie i uniosła przykrycie, którym zabezpieczyła wypieki przed owadami. — Którego ci nałożyć? Placka z truskawkami czy sernika z bitą śmietaną?

— Sernika! — Louisie zaświeciły się oczka. — I dużo bitej śmietany! — wykrzyknęła.

Babcia nałożyła wnuczce i synowej po kawałku sernika, a potem podała Emmie filiżankę herbaty darjeeling. Dziewczynka w jednej chwili pochłonęła wszystko, co miała na talerzyku.

— Chcę jeszcze jeden kawałek! — zawołała z pełnymi ustami.

— A czarodziejskie słowo? — zapytał dziadek, który tymczasem sprzątnął planszę i płytki do gry w scrabble.

— Proszę! — wymamrotała Louisa i uśmiechnęła się łobuzersko.

— Dobrze, ale tylko mały kawałek — zgodziła się Emma.

— Nie! Duży! Jak największy! — zaprotestowała córka, prychając na stolik i okolice okruchami nieprzeżutego jeszcze ciasta.

— Ależ księżniczko, cóż to za zachowanie? — Josef Finkbeiner potrząsnął głową i spojrzał na nią z dezaprobatą. — Dobrze wychowane dziewczynki nie mówią z pełną buzią.

Louisa zwiesiła głowę i zrobiła skruszoną minę, choć nie miała pewności, czy dziadek tylko żartuje, czy mówi poważnie. Jednak Josef już się nie śmiał i surowym wzrokiem przyglądał się w wnuczce, więc posłusznie przełknęła wszystko, co miała w ustach.

— Poproszę, kochana babciu — powiedziała w końcu i podsunęła Renate talerzyk. — Poproszę o jeszcze kawałek sernika z bitą śmietaną.

Emmę zamurowało, kiedy zobaczyła spragnione uznania spojrzenie córki, którym ta wodziła za dziadkiem.

Josef skinął delikatnie głową i puścił do niej oko, na co wnuczka momentalnie się rozpromieniła, a Emma poczuła bolesne ukłucie zazdrości.

Niezależnie od tego, jak bardzo się starała, nie potrafiła nawiązać z córką nici porozumienia. Od kiedy zamieszkali w domu dziadków, miała z tym jeszcze większe problemy, czasem czuła się przez to niemal całkowicie wykluczona z wychowywania małej, która polecenia dziadka i Floriana wypełniała bez słowa sprzeciwu — ba, z radością nawet! Z czego to wynikało? Czyżby brakowało jej autorytetu? Co robiła nie tak? Corinna uważała, że to normalne, że małe dziewczynki zmieniają się często w córunie tatunia i ścierają się z matkami. Na podobne informacje Emma trafiała w różnych poradnikach dla rodziców, lecz nawet to nie mogło jej całkowicie uspokoić.

— No dobrze, to teraz pozostawiam damy na godzinkę, by w spokoju mogły delektować się herbatką — oznajmił Josef Finkbeiner, złapał pudełko z grą i wykonał dworski ukłon rozbawiając Louisę. — Renate, Emmo, księżniczko — życzę paniom udanego popołudnia.

— Dziadku, przeczytasz mi coś? — poprosiła wnuczka.

— Dzisiaj nie dam już rady — odparł dziadek. — Muszę wyjechać, więc mnie nie będzie. Ale jutro z przyjemnością.

— Dobrze — zgodziła się dziewczynka. I to wszystko.

Gdyby Emma jej odmówiła, Louisa wpadłaby w szał. Sięgając po ostatni kawałek ciasta, popatrzyła za oddalającym się teściem. Szanowała go bardzo i równie mocno lubiła, jednak w takich momentach jak ten zawsze miała wrażenie, że pokazuje jej, iż w ogóle nie nadaje się do wychowywania dzieci.

Ciepłe powietrze drżało niemal od bzyczenia pszczół, które zbierały nektar z kwiatów na klombach otaczających taras. Nieco dalej, w parku, było słychać pracującą kosiarkę. Czuło się zapach świeżej trawy.

— Masz może przy sobie listę gości? — Teściowa wyrwała Emmę z ponurego zamyślenia. — Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo się cieszę, że w końcu zobaczę wszystkie moje dzieci razem.

Emma wyjęła teczkę z torby, którą nosiła przewieszoną przez ramię, i podała papiery teściowej. Cieszyła się, że Corinna powierzyła jej przygotowanie listy gości oraz opracowanie i rozesłanie zaproszeń. Dzięki temu poczuła, że naprawdę należy do rodziny, a nie jest tylko jednym z gości. Listę wydrukowała z pliku Excela; dziewięćdziesiąt pięć procent nazwisk nic jej nie mówiło, za to Renate akceptując każdą kolejną pozycję, robiła znaczek i wydawała radosne okrzyki.

Emma poczuła wzruszenie, widząc jej szczery zachwyt.

Renate była kobietą, która przez życie szła z szerokim uśmiechem na twarzy i ignorowała wszystkie negatywne informacje. Nic a nic nie interesowało jej, co się dzieje na świecie, nie czytała gazet i nie oglądała wiadomości. Florian słabo kryjąc pogardę dla takiego podejścia, twierdził, że jest naiwną, nieznającą życia powierzchowną ignorantką. I rzeczywiście, czasem jej sztuczna radość była trudna do zniesienia, lecz Emma i tak uważała, że lepsze to niż ciągła krytyka i dołujące uwagi jej matki.

— Mój Boże, ależ ten czas leci! — westchnęła Renate i wytarła łzy z kącików oczu. — To wszystko teraz dorośli ludzie, mężczyźni i kobiety, a ja, czytając kolejne nazwiska, wciąż widzę ich jako małe dzieci.

Pogłaskała Emmę po dłoni.

— Tak bardzo się cieszę, że tym razem będziecie z Florianem świętować z nami.

— My też się bardzo cieszymy — odparła Emma, choć nie miała pewności, czy jej mąż rzeczywiście czuje to, co ona, na myśl o zbliżającej się uroczystości. Nie miał zbyt dobrego zdania o dziele życia rodziców, którzy utopili w nim większość swojego majątku.

— Starczy! — Emma w ostatniej chwili powstrzymała córkę przed nałożeniem sobie kolejnej porcji sernika z górą bitej śmietany. — Przecież masz jeszcze jedzenie na talerzu!

— Ale ja nie lubię tego twardego, tylko to miękkie! — zaprotestowała Louisa, nie przerywając żucia.

— Spód też trzeba jeść. Chyba nie chcesz, żeby babcia wyrzuciła dobre ciasto do śmieci, prawda?

Louisa wydęła usta.

— Chcę sernika! — zażądała.

— Ależ kochanie, przecież zjadłaś już dwa duże kawałki — odparła Renate.

— To co! Chcę sernika! — upierała się dziewczynka, robiąc obrażoną minę.

— Nie dostaniesz. I koniec dyskusji — odparła Emma zdecydowanym tonem i wzięła talerzyk z rąk córeczki. — Poza tym zaraz będzie kolacja. Opowiedz babci, co robiłaś dzisiaj w świetlicy.

Louisa skrzywiła się przekornie, a kiedy pojęła, że naprawdę nie ma co liczyć na kolejny kawałek sernika, zalała się łzami. Potem zeskoczyła z fotela i potoczyła dookoła dzikim wzrokiem.

— Ani mi się waż! — ryknęła Emma, ale było już za późno. Dziewczynka wzięła zamach i z całej siły kopnęła ceramiczne poidełko dla ptaków. To zsunęło się z kamienia, na którym stało, i rozbiło na kawałki.

— Ależ kochanie, takie piękne poidełko! — zawodziła teściowa.

Emma widziała, że Louise jeszcze nie skończyła i wybrała sobie kolejny cel — doniczkę z kwitnącym geranium. Zerwała się z krzesła i w ostatniej chwili złapała córkę za ramię, uniemożliwiając jej kontynuację dzieła zniszczenia. Dziewczynka broniła się rękoma i nogami, kwicząc przy tym tak przeraźliwie, że pewnie niedługo popękałyby kieliszki na stole. Emma zdążyła się już przyzwyczaić do okazjonalnych wybuchów złości córki, jednak intensywność tego napadu zaskoczyła ją i przestraszyła.

— Chcę ciasta! Ciasta! Chcę ciasta! — wrzeszczała Louisa. Mała była czerwona na twarzy i nie kontrolowała swojego zachowania. Po policzkach spływały jej łzy. W końcu rzuciła się na podłogę.

— Proszę natychmiast skończyć z tym przedstawieniem! — syknęła Emma. — Wracamy do siebie. Nie wyjdziesz, dopóki się nie uspokoisz!

— Jesteś głupia! Jesteś głupia! Sernik! Chcę sernika!

— Może daj jej jeszcze kawałek — wtrąciła się Renate.

— Mowy nie ma! — Emma spojrzała na nią ze złością. Jak miała wychowywać Louisę, skoro każdy jej wysiłek pedagogiczny był torpedowany przez teściów?

— Ciasto! Ja chcę ciasta! Ciasta! — darła się dziewczynka. Złość ustąpiła miejsce napadowi histerii. Emma, patrząc na jej zaczerwienione policzki, była bliska utraty cierpliwości.

— Idziemy na górę! — zakomenderowała. — Wybacz. Od kilku dni coś z nią jest nie tak.

Po czym pociągnęła wierzgającą i wyjącą córkę za sobą. Mogła już zapomnieć o spokojnym, odprężającym wieczorze.

* * *

BYWAJĄ DNI, które z racji powtarzających się na każdym kroku banalnych zdarzeń całkowicie pozbawionych znaczenia do tego stopnia nie odznaczają się niczym szczególnym, że nietrudno ich nie zapamiętać. Większość ludzi nie poświęca im żadnej uwagi i pozwalała im mijać niezauważenie, licząc upływ czasu urodzinami i świętami czy jakimikolwiek innymi wydarzeniami. Potem, patrząc wstecz na swoje życie, mają wrażenie, że nie składało się ono z niczego więcej. Pia już wiele lat wcześniej zaczęła prowadzić dziennik, w którym codziennie w kilku słowach opisywała, co się wydarzyło. Czasem bawiło ją niepomiernie, jak nieistotne rzeczy zaznaczała, lecz te trywialne informacje pozwalały jej później cieszyć się przekonaniem, że żyje bardziej świadomie i nie pozwala kolejnym dniom ot tak po prostu przemijać.

Pia zahamowała i zjechała na prawo, żeby przepuścić traktor. Uniosła dłoń w geście pozdrowienia, bo za kierownicą maszyny rolniczej siedział Hans Georg, właściciel gospodarstwa w Liederbach, który co roku prasował dla niej słomę i siano w kostki. Mężczyzna odpowiedział podobnym gestem.

Czasem po dniu takim jak ten kartka w dzienniku pozostawała pusta. Co miałaby zapisać? „Byłam na miejscu znalezienia ciała dziewczynki. Przesłuchałam pijane nastolatki. Sekcja zwłok od południa do szesnastej. Sto dwadzieścia sześć bezużytecznych zgłoszeń od społeczeństwa. Przez cały dzień nic nie zjadłam. Uspokoiłam Kathrin. Wieczorem skosiłam trawę”? Raczej nie.

Dojechała do gospodarstwa i pilotem otworzyła bramę wjazdową. Skrzydła powoli zaczęły się rozsuwać. Zarówno ten luksus, jak i cała masa innych udogodnień, pojawił się w ciągu ostatnich kilku miesięcy po tym, jak miasto Frankfurt zdecydowało się cofnąć nakaz rozbiórki, który wisiał nad nimi jak miecz Damoklesa. Przez opuszczoną szybę wpadał do środka wiatr, niosąc zapach świeżo ściętej trawy. To znaczyło, że Christoph musiał wrócić do domu przed nią. Trawnik między brzozami po lewej stronie wysypanego żwirem podjazdu był starannie skoszony.

Decyzja, by nie kupować gospodarstwa w Ehlhalten okazała się wyjątkowo trafna. Samo doprowadzenie budynków do stanu używalności i zagospodarowanie potężnego terenu kosztowałoby tyle, że nigdy nie byłaby w stanie spłacić kredytu, a że poprzedniego lata wydział budownictwa i architektury w końcu dał zielone światło przebudowie jej domu, wolała zainwestować te pieniądze w modernizację swojej prostej wiejskiej chałupy.

Pia zatrzymała się przed garażem i wysiadła. Po ostatnich dziesięciu miesiącach, które spędziła właściwie na placu budowy między rusztowaniami, górami gruzu, zrywanymi posadzkami i kubłami farb, w końcu zakończyli większość prac. Dom urósł o jedno piętro, zyskał nowy dach, nowe okna, izolację termiczną i przede wszystkim nowoczesne centralne ogrzewanie, bo elektryczne grzejniki niewiele pomagały, a zapewniały stan przedzawałowy przy każdym odczycie zużytej energii. Teraz dom przed utratą ciepła zabezpieczał dodatkowo system wentylacji z odzyskiem ciepła, a ogrzewanie wspomagały kolektory słoneczne zamontowane na dachu. Co prawda wykorzystali całą swoją zdolność kredytową, by przeprowadzić te inwestycje, lecz dzięki temu prowizorka, w której się gnieździli, zyskała miano pełnoprawnego domu. Christoph ściągnął piękne meble, które po sprzedaży swojego domu wstawił do magazynu.

Po wyczerpującym dniu Pia tęskniła jedynie za ciepłym prysznicem i wieczorem na tarasie, z kieliszkiem wina w dłoni. Konie były już na wybiegu, a drzwi do domu stały otworem. Mimo to nie dostrzegła nigdzie psów. W oddali słychać było jedynie warkot traktora. Pewnie Christoph pojechał na drugą, dalszą łąkę, a psy pobiegły mu towarzyszyć, pomyślała. Wtedy zza zakrętu wyłonił się czerwony traktor. Obok kierowcy, na dodatkowym rozkładanym siedzeniu podskakiwała drobna blondyneczka, wymachując radośnie ramionami.

— Pia! Piiiiaaa! — krzyczała, a jej przenikliwy głosik przebijał się przez warkot traktora. Wielkie nieba! Przy tym wszystkim, przez co przechodziła w pracy, na śmierć zapomniała o Lilly! Nie była szczególnie zachwycona tymi odwiedzinami. Żegnaj, spokoju! Żegnaj, odpoczynku przy lampce wina!

Christoph zatrzymał się pod orzechem, Lilly z małpią zwinnością zeskoczyła z siedzenia i pędem rzuciła się w jej stronę.

— Pia! Pia! Ale fajnie! Ekstra! — krzyczała bez przerwy, a jej piegowatą buzię rozpromieniał radosny uśmiech. — Tak bardzo się cieszę, że znowu jestem w Niemczech!

— Ja też się cieszę, że jesteś! I to jak! — Pia wykrzywiła usta w wymuszonym uśmiechu, rozłożyła ramiona i złapała dziewczynkę. — Witaj w domu, Lilly!

Wnuczka Christopha momentalnie objęła ją za szyję i przycisnęła buzię do jej policzka. Była tak szczęśliwa, bez żadnego podtekstu, ot tak, po prostu, że Pia poczuła ukłucie wzruszenia.

— Jejku! Jak tu jest pięknie! — wysapała dziewczynka. — Psy są przesłodkie! A konie to już w ogóle! I jest tak zielono! O wiele ładniej niż u nas!

— Naprawdę bardzo mnie to cieszy. — Pia się uśmiechnęła. — Widziałaś już swój pokój? Podoba ci się?

— Jest super! — W oczach Lilly pojawiły się iskierki. Trzymała Pię za rękę i nie chciała puścić. — A wiesz co Pia? W ogóle nie jesteś obca, bo tyle rozmawiałyśmy przez Skype’a! Ale super! Nic a nic nie będę tęskniła za domem!

Christoph odstawił traktor do szopy i przeszedł przez podwórze, eskortowany przez czwórkę psów, które biegły z wywieszonymi ozorami, niemal zamiatając nimi ziemię.

— Dziadek przewiózł mnie traktorem, a psy cały czas były z nami! — Lilly ani na chwilę nie przestawała się wszystkim zachwycać. — Zaprowadziłam z dziadkiem konie na wybieg, a dziadek zrobił dla mnie najlepsze jedzenie na świecie! Wiedziałaś? Na obiad miałam rolady!

Mówiąc to, wytrzeszczyła oczy i z takim ukontentowaniem pogłaskała się po brzuchu, że Pia nie mogła powstrzymać śmiechu.

— O, cześć, dziadku! — Pia przywitała się z Christophem i wyszczerzyła zęby. — Mam nadzieję, że zostawiliście mi trochę tego specjału? Bo dosłownie umieram z głodu!

* * *

LOUISA W KOŃCU zasnęła. Przez dwie godziny siedziała w kącie swojego pokoju ze wzrokiem utkwionym w jeden punkt i kciukiem w buzi. Kiedy Emma usiłowała ją objąć, zaczynała kopać. W końcu jednak zmęczenie wzięło górę, dziewczynka zamknęła oczy, a matka przeniosła ją na łóżko. Dziwne zachowanie córki przestraszyło ją bardziej niż wcześniejszy napad złości. Wzięła odbiornik elektronicznej niani i wyszła z mieszkania. Co prawda umówiła się z Corinną dopiero na siódmą, ale miała nadzieję, że przed spotkaniem uda jej się porozmawiać z teściem w cztery oczy. Liczyła na to, że Josef będzie miał dla niej jakąś radę w związku z zachowaniem Louisy.

Drzwi do mieszkania teściów na parterze nie były zamknięte na zamek. Emma zapukała i weszła. Ktoś wcześniej przymknął okiennice, by wnętrze domu się nie nagrzało, więc w środku panował półmrok i przyjemny chłód. W powietrzu unosił się aromat świeżo zaparzonej kawy.

— Halo? — zawołała. — Josef? Renate?

Brak odpowiedzi. Pewnie siedzieli na zewnątrz, na tarasie.

Emma zatrzymała się przed dużym lustrem w holu wejściowym i niemal przestraszyła na swój widok. Z niezadowoleniem wykrzywiła twarz. Atrakcyjna inaczej, pomyślała. Kosmyki włosów lepiły się jej do wilgotnego czoła, kok częściowo się rozsypał, miała zaczerwienioną twarz i skórę błyszczącą jak połeć słoniny. Pupa i uda od zawsze sprawiały jej problemy, lecz nauczyła się udatnie maskować ich mankamenty. Teraz jednak przybrały przerażająco wielkie rozmiary, a do tego w upale puchły jej nogi. Niezadowolona przesunęła dłońmi po pośladkach. Właściwie nie mogła się dziwić, że przy jej obecnym wyglądzie Florian od kilku miesięcy nie przejawiał ochoty, by z nią sypiać.

Nagle usłyszała przytłumione głosy, więc zaczęła nasłuchiwać. Emma nie należała do osób, które stoją pod drzwiami zamkniętych pokoi, podsłuchując, o czym się w nich mówi, lecz tym razem rozmowa była na tyle głośna, że chcąc nie chcąc stała się świadkiem ostrej wymiany zdań. Drzwi otworzyły się gwałtownie i Emma rozpoznała głos Corinny. Kobieta była wyjątkowo wzburzona.

— …mam powoli ochotę odwołać tę całą uroczystość! — syknęła głośno.

Odpowiedzi teścia Emma nie dosłyszała.

— To nie ma dla mnie żadnego znaczenia! Ostrzegałam go przecież, żeby nie przesadzał — odparowała Corinna ostro. — Mam już tego serdecznie dość! Zupełnie jakbym nie miała nic innego do roboty!

— Ależ dziecko, dajże spokój! Corinna! — krzyknął teść.

Czyjeś kroki szybko zbliżały się do wejścia. Było już za późno, by schować się w kuchni czy innym pomieszczeniu.

— Och, witaj Emmo. — Corinna zmierzyła ją dziwnym wzrokiem. Emma uśmiechała się z zakłopotaniem. Miała nadzieję, że nie podejrzewała jej o podsłuchiwanie!

— Cześć, Corinno. Ja… przyszłam trochę wcześniej… no i… usłyszałam głosy… więc pomyślałam, że już zaczęliście.

— Dobrze, że już jesteś. — Po jej wzburzeniu nie pozostał nawet ślad. Corinna uśmiechnęła się serdecznie jak zawsze. — W takim razie możemy omówić kilka spraw związanych z usadzeniem gości. Pewnie uda nam się coś ustalić, zanim przyjdą pozostali. Chodź, usiądziemy sobie na tarasie.

Emma potaknęła z ulgą. Co prawda bardzo chętnie by się dowiedziała, co tak wyprowadziło szwagierkę z równowagi, ale nie mogła przecież zapytać o to wprost, nie przyznając się, że podsłuchała część ich rozmowy, nawet jeśli przypadkiem. Mijając gabinet teścia, zajrzała do środka i zobaczyła go za biurkiem. Siedział schylony, kryjąc twarz w dłoniach.

PONIEDZIAŁEK 14 CZERWCA 2010

Atmosfera w sali odpraw komendy policji w Hofheim była bardzo napięta. Telefon policyjnej infolinii przez cały weekend dzwonił niemal bez przerwy. Wpłynęło kilkaset zgłoszeń od społeczeństwa, kilkadziesiąt osób twierdziło, że widziało nastolatkę przed śmiercią. Te najbardziej obiecujące zostały natychmiast sprawdzone, lecz żadne się nie potwierdziło.

W bazie zaginionych nie było osoby, której opis pasowałby do martwej dziewczyny. W sprawie o kryptonimie Rusałka brakowało śladów, które pomogłyby popchnąć śledztwo naprzód. Od piątku policja nie posunęła się ani o krok. Z każdym mijającym dniem szansa na szybkie rozwiązanie sprawy stawała się coraz mniejsza.

Pia podsumowała wyniki sekcji zwłok.

— Dziewczyna miała piętnaście lub szesnaście lat. Liczne obrażenia na całym ciele wskazują na długotrwałe i brutalne maltretowanie. Większość uszkodzeń ciała nie była opatrywana przez lekarza. Tutaj można wymienić liczne, zaleczone już złamania kości ramieniowych i przedramienia oraz obojczyka. — Brutalność, która się za tym kryła, była nie do pojęcia. — Liczne blizny na tułowiu, ramionach i nogach. Uszkodzenia ciała powstałe w wyniku wykorzystywania seksualnego, poparzenia przypominające gaszenie papierosów na skórze. Drastyczny niedobór witaminy D, chorobliwa bladość skóry, zwyrodnienia szkieletu wskazujące jednoznacznie na długotrwały i całkowity brak kontaktu ze światłem słonecznym.

— Jak długo ciało znajdowało się w wodzie? — zapytał jeden z policjantów, który na co dzień pracował w innym wydziale, lecz jak wszyscy funkcjonariusze komendy w Hofheim niezajmujący się akurat pilnymi śledztwami został przydzielony do Rusałki.

— Zgodnie z wynikami obdukcji czas ten określamy na około dwanaście do dwudziestu czterech godzin — wyjaśniła Pia. — Nie da się precyzyjnie wyznaczyć czasu śmierci, lecz należy przyjąć, że nastąpiła ona maksymalnie dwie doby przedtem, zanim ciało znalazło się w wodzie.

Kai Ostermann zapisywał najważniejsze informacje na tablicy ściennej, na której przed odprawą znajdowały się jedynie zdjęcia ciała i miejsca jego znalezienia.

— Przyczyną śmierci było utonięcie — ciągnęła Pia. — Jednak obrażenia zadane tępym narzędziem, w tym najprawdopodobniej kopnięcia i uderzenia w tułów i klatkę piersiową, okazały się na tyle poważne, że dziewczyna i tak nie miała szans na przeżycie. W trakcie sekcji zwłok zostały ujawnione pęknięcia wątroby, śledziony i przerwania jelit, które stały się źródłem masywnych krwotoków wewnętrznych. Gdyby nie utonęła, niedługo później wykrwawiłaby się na śmierć.

W sali panowała martwa cisza, tak głęboka, że słychać było dzwonienie telefonów w dyżurce niedaleko sali odpraw. Dwudziestu czterech mężczyzn i pięć kobiet, którzy na siedząco i na stojąco słuchali Pii, bało się nawet drgnąć. Policjantka widziała uczucia malujące się na ich twarzach i sama odczuwała je razem z nimi: bezradność, niedowierzanie, przerażenie i odrazę. W przypadkach przemocy popełnianych w afekcie często trudno było objąć rozmiary wyrządzonej krzywdy, lecz los, jaki zgotowano tej dziewczynce, która być może przez całe lata musiała znosić prawdziwe tortury, był nie do wyobrażenia. Większość kolegów i koleżanek na sali miała własne dzieci i dla nich było to jeszcze trudniejsze — jeśli nie w ogóle niemożliwe — by w przypadku takim jak ten zachować profesjonalny dystans do prowadzonego śledztwa.

— Największą niewiadomą i zagadką dla nas jest fakt, że dziewczyna nie utopiła się w Menie, tylko w chlorowanej wodzie. — Pia zakończyła referowanie wyników sekcji. — Na analizę fizykochemiczną płynu topielnego przyjdzie nam jeszcze poczekać. Czy ktoś ma jakieś pytania?

Kręcenie głowami. Brak pytań. Policjantka wróciła na swoje miejsce i przekazała głos Kaiowi Ostermannowi.

— Ubranie denatki to tanie rzeczy do kupienia w każdym supermarkecie, produkowane w milionach sztuk — ciągnął Kai. — Nie ma szans na ustalenie, gdzie, kiedy i przez kogo zostały nabyte. Nie ma również możliwości przeprowadzenia identyfikacji na podstawie uzębienia, bo dziewczyna prawdopodobnie nigdy w życiu nie była u dentysty. Poza tajemniczymi fragmentami materiału znalezionymi w jej żołądku, w treści żołądkowej nie znaleziono niczego, co mogłoby wskazać kierunek dla dalszych ustaleń. Jak widzicie, wciąż tkwimy w punkcie wyjścia.

— A prasa mocno nas naciska — dodała Pia. — Porównują obecną sprawę do tej sprzed dziewięciu lat. Wszyscy chyba wiedzą, o czym mówię.

W odpowiedzi większość policjantów i policjantek potaknęła. Przed dziewięcioma laty z Menu wyłowiono ciało dziewczynki prawdopodobnie zachodnioazjatyckiego pochodzenia. Zwłoki były zawinięte w narzutę na łóżko w lamparcie cętki i obciążone w nogach podstawą parasola ogrodowego. Policja powołała natychmiast zespół specjalny do rozwiązania sprawy, której nadano kryptonim „Lampart”. Funkcjonariusze robili, co tylko w ich mocy, by ustalić tożsamość ofiary, włącznie z podróżami do Afganistanu, Pakistanu i północnych Indii, gdzie za pomocą ogłoszeń starali się znaleźć osoby znające denatkę. Mimo obiecanej wysokiej nagrody zgłosiło się raptem kilkaset osób, z których żadna nie przyczyniła się do wyjaśnienia sprawy.

— Czy macie zaplanowane dalsze kroki? — zapytała doktor Nicola Engel.

— Oczywiście. Zamierzam zlecić analizę izotopową kości denatki, dzięki czemu możemy zyskać informacje o miejscu jej pochodzenia i o tym, gdzie spędziła ostatnie lata. To może być wskazówka, która pozwoli nam ruszyć z miejsca — wyjaśnił Bodenstein i odchrząknął. — Poza tym będziemy potrzebowali profil wody z Menu, by ustalić, w którym miejscu ciało trafiło do rzeki.

— Już zleciłem odpowiednie badania — wtrącił Christian Kröger. — Poprosiłem o nadanie sprawie maksymalnego priorytetu.

— Doskonale. — Bodenstein skinął głową. — A na razie wykonujemy wszystkie standardowe czynności, współpracujemy z prasą i sprawdzamy sygnały od ludzi. Wciąż mam nadzieję, że ktoś sobie o czymś przypomni i zgłosi się do nas z ważnymi informacjami.

— Dobrze. — Dyrektorka zaakceptowała taki plan. — Co z nastolatkiem, który został znaleziony w pobliżu zwłok?

— Wczoraj udało mi się z nim porozmawiać — wyjaśniła Pia. — Niestety, niczego nie pamięta. Urwał mu się film, co w jego wieku przy trzech i trzech dziesiątych promila alkoholu we krwi nie może budzić zdziwienia.

— Co z pozostałymi?

— Twierdzą, że nie widzieli zwłok. — Pia potrząsnęła głową. — Przy czym dwoje z nich nie było wcale tak pijanych, dlatego uważam, że to kłamstwo. Z drugiej strony nie sądzę, żeby zauważyli cokolwiek, co mogłoby nam pomóc. To był czysty przypadek, że znaleźli się w tym samym miejscu i czasie co zwłoki.

Jej komórka zaczęła wibrować.

— Przepraszam — powiedziała, po czym przyjęła połączenie i wyszła z sali. — Cześć, Henning. Co się dzieje?

— Pamiętasz może te kawałki materiału, które znaleźliśmy w żołądku dziewczyny? — odparł były mąż, jak zwykle nie tracąc czasu na choćby słowo powitania. — Laboratorium ustaliło, że materiał to bawełna z domieszką elastanu. Całkiem prawdopodobne, że zjadła materiał z głodu, bo ani w żołądku, ani w jelitach nie znaleźliśmy śladów pożywienia. Część fragmentów udało nam się rozwinąć. Być może cię to zainteresuje. Zdjęcia wysłałem mejlem.

Ponieważ odprawa i tak w zasadzie dobiegła końca, a Pia nie spodziewała się już usłyszeć niczego ważnego, ruszyła do swojego biura i usiadła przy komputerze. Otworzyła program pocztowy i sprawdziła nowe wiadomości. Czekając, aż komputer ściągnie z serwera mejla od Henninga, nie mogła zapanować nad nerwami i niecierpliwie stukała palcami w klawiaturę. Jej były mąż oczywiście nie zadał sobie trudu zmniejszenia rozmiarów zdjęć, przez co trzy pliki graficzne, każdy po 5,3 megabajta, ściągały się przez kilka minut. W końcu na ekranie pojawiła się pierwsza fotografia. Pia wpatrywała się w nią z niewyraźną miną.

Do biura weszła Kathrin Fachinger, a zaraz za nią Kai Ostermann.

— Co tam masz? — zapytał kolega zaintrygowany wyrazem jej twarzy.

— Henning przysłał mi zdjęcia kawałków materiału z żołądka dziewczyny — odparła Pia. — Ale nic z tego nie rozumiem.

— Daj, niech no spojrzę.

Nie wstając z krzesła, odsunęła się od biurka, by dopuścić Kaia do klawiatury i myszki. Policjant szybko pomniejszył zdjęcia, by na ekranie było je widać w całości, i we trójkę zaczęli je analizować.

— Ten duży fragment ma siedem na cztery centymetry — wyjaśnił. — Popatrzcie, to są przecież litery! To był chyba różowy materiał z białymi napisami.

Kathrin Fachinger nachyliła się w stronę monitora.

— Hm, zgadza się. To może być S? — zgadywała. — A potem I, jest też N albo M oraz D albo P.

— A na tym zdjęciu widać chyba O — potaknął Kai.

— S-I-N(M)-D(P) i O — zanotowała Pia na papierowej podkładce na biurku.

Kai przeczytał wiadomość, którą Henning przysłał razem ze zdjęciami.

— Kwas żołądkowy częściowo uszkodził materiał. Nie znaleziono na nim śladów obcego DNA ani śladów zębów. Został podarty na drobne kawałki. Podarty albo pocięty.

— Ciekawe, ile czasu znajdował się w jej żołądku. — Kathrin myślała na głos.

— Henning podejrzewa, że mogła go zjeść z głodu — wyjaśniła Pia.

— O Boże! — Kathrin zakryła dłonią usta. — To aż niewyobrażalne. Jak wielkiej trzeba desperacji, żeby jeść materiał?!

— Może ktoś ją zmusił? — zastanawiał się Kai. — Po tym wszystkim, czego doświadczyła, nie wykluczyłbym i tego.

Na korytarzu rozległy się podniesione głosy.

— …teraz czasu na takie dyrdymały — usłyszeli głos szefa. Kilka chwil później Bodenstein stanął w drzwiach biura.

— Przed chwilą wpłynęła informacja, która brzmi bardzo obiecująco — powiadomił pozostałych. — Pia, zbieraj się. Jedziemy ją sprawdzić.

Za jego plecami pojawił się Frank Behnke.

— Oficjalne dochodzenie wydziału wewnętrznego uważa pan za dyrdymały? — zapytał, rozkoszując się dźwiękiem własnego głosu. — Drogi kolego von Bodenstein, trochę mniej zarozumialstwa by się przydało, bo konsekwencje mogą być bardzo nieprzyjemne.

Bodenstein odwrócił się i poważnym wzrokiem zmierzył byłego pracownika, którego przewyższał o głowę.

— Kto jak kto, ale pan nie będzie mi groził — odparł lodowatym tonem. — Kiedy wyjaśnię obecną sprawę, jestem do dyspozycji wielkiego inkwizytora. Na razie nie mam jednak czasu na taką zabawę.

Behnke zrobił się czerwony jak burak, a po chwili krew całkowicie odpłynęła mu z twarzy. W końcu dostrzegł, że Bodenstein nie jest sam. Popatrzył na byłych kolegów z wydziału.

— O, Frank, cóż za niespodzianka. — Kathrin Fachinger uśmiechnęła się kpiąco. — Do twarzy ci w nowym przebraniu.

Frank Behnke od zawsze miał problem z kobietami, a już zupełnie się gubił, kiedy miały ten sam stopień co on lub nawet wyższy. Jednak szczególną nienawiścią darzył właśnie Kathrin Fachinger — fizyczny atak na nią zakończył jego karierę w wydziale zabójstw i doprowadził do zawieszenia go w obowiązkach.

I znów, jak kiedyś, dał o sobie znać jego brak opanowania.

— Ciebie też jeszcze dopadnę! Rozumiesz? Jesteś skończona! — W złości popełnił fatalny błąd, bo przy świadkach dał się wyprowadzić z równowagi. — Wszyscy jesteście skończeni! Dorwę was! Zobaczycie!

— Zawsze się zastanawiałam, jakim trzeba być człowiekiem, żeby szpiegować przeciwko współpracownikom — odparła Kathrin z pogardą mieszającą się z odrazą. — Teraz już wiem. Trzeba być żałosnym i pamiętliwym intrygantem z kompleksem niższości. Czyli w skrócie, trzeba być odrażającą świnią.

— Zapamiętam to — syknął Behnke, który dopiero zaczynał rozumieć, co przed chwilą powiedział. Odwrócił się na pięcie i wyszedł z biura.

— A tego już mogła koleżanka sobie oszczędzić — zganił ją Bodenstein ostro. — Nie chcę niepotrzebnie budzić dawnych antagonizmów.

— Przepraszam, szefie — odparła Kathrin, wyraźnie nie żałując tego, co zrobiła. — Ale ten smrodek nic mi nie może zrobić. Zbyt dużo o nim wiem… o nim i o Eriku Lessingu.

Na dźwięk tego nazwiska Bodenstein zamarł. Spojrzał na nią i uniósł brwi.

— O tym będziemy musieli porozmawiać — oznajmił groźnym głosem.

— Z przyjemnością. — Kathrin włożyła ręce do kieszeni dżinsów i wysunęła zadziornie brodę. — Z wielką przyjemnością.

* * *

— BYŁA ZŁA, bo nie dostała tego, co chciała. W jej wieku podobne zachowania są całkowicie normalne. Każde dziecko od czasu do czasu zaczyna się tak boczyć. — Florian wstał i odstawił filiżankę po kawie do zlewu. — Szczerze, Emmi? Chyba trochę przesadzasz. Poza tym dzisiaj zachowywała się całkiem normalnie, prawda?

Emma spojrzała bezradnie na męża.

— Tak. W miarę normalnie.

— To takie fazy. — Florian przytulił Emmę. — Żadnemu z nas nie jest teraz łatwo.

Objęła go w pasie i przytuliła się do jego piersi. Jakże rzadkie były takie chwile bliskości! Bała się, że kiedy dziecko przyjdzie na świat, staną się jeszcze rzadsze.

— Powinniśmy wyrwać się gdzieś na kilka dni. Tylko ty, Louisa i ja.

Jego słowa bardzo ją zaskoczyły.

— Znajdziesz na to czas?

— Cztery czy pięć dni wolnego wygospodaruję na pewno. — Odsunął się kawałek, ale wciąż trzymał dłonie na jej ramionach. — Od dziesięciu miesięcy nie brałem urlopu, a przez ostatnich kilka tygodni nie byłem pewnie szczególnie miły, co?

— No raczej nie — przyznała mu rację i się uśmiechnęła.

— To dlatego… dlatego, że… — zaczął i zaciął się, szukając właściwych słów. — Wiem, że ty się tu dobrze czujesz, ale ja… ja mam wrażenie, że to wszystko mnie przytłacza. Jakbym miał klaustrofobię. Pomyśl, nagle musiałem wrócić do domu rodziców…

— Pamiętaj, że to tylko na jakiś czas, a nie na zawsze — zapewniła go, choć wcale tak nie myślała.

— Naprawdę tak to widzisz?

Spojrzał na nią, a w jego oczach pojawiła się niepewność.

— Oczywiście. Co prawda całkiem dobrze się tu czuję — przyznała uczciwie. — Ale przecież potrafię cię zrozumieć. To dla ciebie musi być dziwna sytuacja. Jeśli znowu wyślą cię gdzieś za granicę, wtedy ja z dziećmi zostanę tutaj, u teściów, a jeśli zostaniesz w kraju, powinniśmy znaleźć coś własnego.

Tym razem na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi. Uśmiechnął się.

— Dzięki za zrozumienie — powiedział, po czym znów spoważniał. — W ciągu najbliższych tygodni zapadnie decyzja o mojej przyszłości. Wtedy będziemy mogli zacząć planować.

Po tych słowach poszedł do sypialni, żeby spakować walizkę, bo zaraz musiał ruszać w podróż z cyklem wykładów we wschodniej części kraju. I mimo że znów przez kilka dni miał być poza domem, Emmie kamień spadł z serca. Od bardzo dawna już się tak nie czuła. Obiema dłońmi pogłaskała się po brzuchu.

Jeszcze tylko pięć tygodni do rozwiązania.

Florian w końcu otwarcie przyznał, że nie czuje się tu dobrze, choć przez ostatnie dni i tygodnie, poza omawianiem codziennych spraw i obowiązków, właściwie nie rozmawiali.

Czyli wszystko będzie dobrze.

Pół godziny później pożegnał się, by ruszyć w drogę, a Emma z trudem pokonała chęć, by objąć go z całej siły i nie pozwolić odjechać.

— Zadzwonię, jak tylko dojadę na miejsce, dobrze?

— Proszę. Tylko jedź ostrożnie, dobrze?

— Oczywiście. Ty też na siebie uważaj.

Przez chwilę słyszała jego kroki na drewnianych stopniach, potem rozległo się szczęknięcie zamka w drzwiach wejściowych, zgrzytnięcie zawiasów i trzask, kiedy się zamknęły.

Emma westchnęła ciężko, a potem ruszyła do pralni. Może rzeczywiście zrobiła się zbyt wrażliwa? Corinna miała trochę racji — cała ta sytuacja zdawała się przytłaczać jej męża. Martwiła się, co będzie, kiedy na świecie pojawi się drugie dziecko…

Emma otworzyła drzwi do pralni i przekręciła archaiczny włącznik. W końcu rozległo się delikatne kliknięcie i rozświetliły się zawieszone pod sufitem jarzeniówki. Przez świetlik w dachu trochę dziennego światła wpadało do pomieszczenia z pralką, suszarką i rozciągniętymi linkami do wieszania prania. W powietrzu unosił się zapach detergentów i płynów do płukania. Sortując brudne rzeczy na jasne, ciemne, do gotowania i do prania ręcznego, Emma zaczęła rozmyślać o swoim związku. Kiedy zorientowali się z Florianem, że oboje wychowali się w cieniu gór Taunus, naraz poczuli się sobie nieco bliżsi, jakby nie byli w dalekim kraju, a w rodzinnych stronach. Gdzieś hen, na końcu świata, zaczęli rozmawiać o wspólnych znajomych, tworząc ułudę bliskości, której nigdy między nimi nie było. Nie mieli dość czasu, by się dobrze poznać, bo już po kilku tygodniach Emma zaszła w ciążę. Pospieszny ślub odbył się na miejscu, w obozie, bo Florian musiał się przenieść do Indii. Przez długie miesiące porozumiewali się jedynie mejlowo, lecz to wystarczyło, by Emma zakochała się w końcu w człowieku ukrytym za pięknymi sformułowaniami, krytycznymi refleksjami na temat życia, wyrazami przywiązania i mile łechcącymi oznakami pożądania. Florian pisał do niej o otwartości, zaufaniu i o tym, jak bardzo jest szczęśliwy, że się odnaleźli. Rozmowy między nimi były natomiast bardzo powierzchowne i nigdy nie zbliżyły się nawet do jakości refleksji i głębi wymiany myśli, które wyrażali w niezliczonych listach poczty elektronicznej. Co pewien czas czuła gorzki smak rozczarowania, opór i przerażający strach, że zbyt mocno naciska i osacza go swoją potrzebą czułości i bliskości. Kiedy się przytulali, to nigdy tak długo, jakby chciała. Nie mogła się tym cieszyć, bo od początku oczekiwała ze strachem momentu, kiedy uścisk Floriana osłabnie, a on się od niej odsunie. Nigdy nie starał się wzbudzić w niej uczucia przywiązania i bezpieczeństwa, za którym tęskniła każdą komórką ciała.

Emma żyła nadzieją i wierzyła, że to zmieni się z czasem, że w końcu otworzy się i pokaże, że rozumie, czego od niego oczekuje. Na razie jednak nic nie wskazywało, by cokolwiek miało się zmienić. Na dodatek od kiedy zamieszkali w domu jego rodziców, bardziej niż kiedykolwiek docierało do niej, że tak naprawdę w ogóle nie zna człowieka, za którego wyszła.

— Niech to diabli, przestań to roztrząsać! — powiedziała do siebie na głos. — Jest, jaki jest, i tyle.

Ze stosu rzeczy wyjęła dżinsy Floriana, przewinęła je na lewą stronę i zabrała się za sprawdzanie kieszeni, by nie zostawić w nich monet, chusteczek jednorazowych czy kluczy. Jej palce trafiły na coś gładkiego, więc wyjęła to z kieszeni i znieruchomiała. Nie dowierzając własnym oczom, wpatrywała się w przedmiot, który jeszcze przed chwilą znajdował się w dżinsach męża, a jej umysł bronił się jak oszalały przez nazwaniem tego drobiazgu i uznaniem znaczenia, jakie miało jego pojawianie się. Na przemian robiło jej się gorąco i zimno, bolało ją serce, a z oczu płynęły łzy bezsilnej złości.

W ułamku sekundy zawalił się jej świat. W dłoni trzymała otwarte opakowanie po prezerwatywie. Puste.

* * *

— DZIEŃ DOBRY. Próbowałam dodzwonić się na pani komórkę, ale jest wyłączona, dlatego dzwonię na telefon stacjonarny. Proszę oddzwonić, niezależnie od godziny. To bardzo ważne. Dziękuję!

Leonie Verges nigdy jeszcze nie dzwoniła do Hanny, a poza tym w jej głosie słychać było ten specjalny alarmujący ton, który sprawił, że Hanna Herzmann momentalnie chwyciła za telefon i wybrała numer do swojej terapeutki, choć była wykończona po pracowitym dniu i marzyła jedynie o zimnym piwie i wygodnym łóżku. Kobieta musiała chyba czekać przy aparacie, bo odebrała w połowie pierwszego sygnału.

— Pani Hanno, przepraszam, że tak późno zawracam głowę… — Leonie Verges zamilkła, bo zorientowała się, że przecież to nie ona dzwoni. — To znaczy… dziękuję za telefon.

— Leonie, czy wszystko w porządku? — zapytała Hanna. Jak dotąd jej terapeutka zachowywała się zawsze bardzo spokojnie i nigdy się nie denerwowała. Po rozpadzie czwartego małżeństwa w ciągu dwudziestu lat, Hanna uświadomiła sobie, że ma więcej problemów, niż dopuszczała do świadomości. Dlatego po rozstaniu z Vinzenzem zdecydowała się na psychoterapię. Nikt nie mógł się o tym dowiedzieć, bo gdyby tylko prasa bulwarowa zwęszyła temat, następnego dnia jej zdjęcia znalazłyby się na pierwszych stronach wszystkich szmatławców w kraju. Psychoterapeutkę Leonie Verges znalazła w Internecie niemal przypadkiem. Miała gabinet na tyle daleko, żeby ułatwiało to zachowanie dyskrecji, a jednocześnie dość blisko, żeby nie było kłopotów z dojazdem. Na zdjęciu wyglądała bardzo sympatycznie, a spektrum problemów, którymi się zajmowała, odpowiadało zapotrzebowaniu Hanny Herzmann.

Mimo dwunastu sesji, które miały już za sobą, Hanna wciąż nie była przekonana, czy to właśnie to, czego potrzebuje. Jej postawa życiowa kłóciła się z założeniami psychoterapii — nie chciała drążyć ukrytej w zapomnieniu przeszłości. Ona żyła tu i teraz i patrzyła jedynie przed siebie. Po ostatnim spotkaniu chciała podziękować i przerwać sesje, lecz w ostatniej sekundzie ugryzła się w język.

— Tak… to znaczy, nie — odparła Leonie. — Tak naprawdę nie mam pojęcia, jak powinnam to powiedzieć… chodzi o to… że… to naprawdę poważna sprawa. Czy mogłybyśmy się spotkać?

— Jak to, spotkać? Teraz? — Hanna odruchowo spojrzała na zegarek na wyświetlaczu stacji dokującej telefonu. — Jest już prawie dwudziesta druga! Niech mi pani powie, co się stało?

Bogiem a prawdą, nie miała najmniejszej ochoty po raz kolejny wsiadać do samochodu i jechać do Liederbach.

— Chodzi o… wyjątkową historię, która powinna zainteresować panią jako dziennikarkę. — Leonie Verges zniżyła głos do szeptu. — Nic więcej nie mogę powiedzieć przez telefon.

Bystra psychoterapeutka wiedziała doskonale, jakich słów użyć, by wywołały w Hannie reakcję jak odruch u psów Pawłowa na dźwięk dzwonka. Najśmieszniejsze, że Hanna była przy tym całkowicie świadoma manipulacji, jednak zawodowa ciekawość okazała się silniejsza niż zmęczenie.

— Będę za pół godziny — odpowiedziała i zakończyła rozmowę.

Meike nie zamierzała się wyprowadzać i wielkodusznie pozwoliła jej korzystać ze swojego samochodu. Pięć minut później Hanna włączyła bieg wsteczny i wyjechała tyłem z podjazdu. Odsłoniła port dokujący do iPhone’a na konsoli środkowej i wybrała muzykę, na którą miała ochotę. Hanna słuchała muzyki jedynie w trakcie prowadzenia samochodu i joggingu. Maleńkie auto zostało wyposażone w potężny sprzęt grający Harman Kardon, dzięki czemu nawet przy opuszczonym dachu jakość dźwięku była zachwycająca.

O tej porze powietrze było ciepłe i przyjemne, a pobliski las roztaczał kuszącą woń. Hanna nie czuła już zmęczenia.

Freddie Mercury, najbardziej utalentowany wokalista wszech czasów, zaczął śpiewać. Jego głos wywoływał ciarki na plecach. Hanna podkręciła dźwięk tak mocno, że czuła, jak basy masują jej przeponę. „Love don’t give no compensation, love don’t pay no bills. Love don’t give no indication, love just won’t stand still. Love kills, love drills you through your heart”…

Mini podskakiwał na nierównym asfalcie, który w poprzednich latach co chwila był cięty, kawałki zrywane i poprawiane, aż w końcu cała ulica przypominała patchworkową narzutę. Kiedy dojechała do głównej drogi, skręciła w lewo.

— No, naprawdę jestem ciekawa, o co może jej chodzić — mruknęła do siebie i dodała gazu.

* * *

NIEWINNA Z POZORU UWAGA Kathrin Fachinger od rana nie dawała Pii spokoju i przez całe popołudnie chodziła jej po głowie. Skąd Kathrin znała tajemnice z przeszłości Franka Behnke? Bodenstein bardzo ją zawiódł, ani razu nie nawiązując do słów koleżanki, jednak Pia domyślała się, że on również musiał mieć coś wspólnego ze sprawą, o której wspomniał, kiedy jechali do Instytutu Medycyny Sądowej. Tylko skąd wiedziała o niej również Kathrin?

Kiedy Pia wróciła do domu, było wpół do dziesiątej, a Lilly leżała już w łóżku. Zdjęła buty i wyjęła z lodówki zimne piwo. Christoph siedział na nowym tarasie, który w trakcie przebudowy powstał na tyłach domu. Wcześniej zadzwoniła do niego z pracy i uprzedziła, żeby nie czekał z kolacją.

— Cześć — powiedziała i pocałowała go.

— Cześć. — Zdjął okulary, które nosił tylko do czytania i pisania, i odłożył książkę na stół, obok stosu gazet, czasopism i wydruków komputerowych.

— Co porabiasz? — zapytała i usiadła na ławce. Rozpuściła włosy i wyciągnęła nogi. Niemal nie słyszała szumu pobliskiej autostrady, podziwiając widok przed sobą — ogród, sad jabłoni należący do sąsiadki i w oddali panoramę gór Taunus — znacznie piękniejszy od tego, który mogła zobaczyć ze starego tarasu.

— Tak w sumie to chciałem napisać artykuł do jednego z czasopism branżowych, bo od kilku dni odsuwam to od siebie — odparł Christoph i ziewnął szeroko. — Obiecałem, że dostaną go do jutra rana, ale jakoś tak czuję, że brakuje mi weny.

Pia przypuszczała, że Lilly przez cały dzień nie dawała mu spokoju, lecz wbrew jej obawom okazało się, że Christoph całkiem dobrze sobie z nią poradził. Dziewczynka cały dzień spędziła z nim w zoo i zachowywała się bardzo grzecznie: oddał ją pod opiekę dwójki pedagogów pracujących tam na etacie.

— No i? Żyją jeszcze? — zapytała Pia, uśmiechając się z lekką kpiną.

— Tak, i powiem szczerze, że byli nią zachwyceni.

— A co mieli powiedzieć po całym dniu z wnuczką pracodawcy? — Pia potrząsnęła głową, bo wciąż jeszcze była przekonana, że mała jest rozpuszczona jak dziadowski bicz. Może i była słodka, ale z całą pewnością działała jej na nerwy.

— E tam, w ogóle ich nie znasz — odparł Christoph. — Poza tym nie jestem krwawym dyktatorem, żeby się mnie bali.

Świece na stole zamigotały, a trzy ćmy z samobójczymi skłonnościami zbliżyły się niebezpiecznie blisko płomieni. Cztery psy spały na kamiennych płytach, które przyjemnie emanowały ciepłem nagromadzonym za dnia. Dołączył do nich gruby czarny kocur z prążkowaną partnerką, która wiosną pojawiła się niespodziewanie w obejściu i od tamtego czasu traktowała ich gospodarstwo jak swój dom. Kocica trzymała się nieco z boku, a kocur dumnie i bez strachu władował się w plątaninę psich łap i ogonów i po chwili moszczenia się znalazł wygodną pozycję. Zwinął się między łapami i brzuchem Simby, mieszańca husky’ego. Z gardła psiska wydobył się głęboki warkot, lecz nie będący ostrzeżeniem, a raczej wyrazem zadowolenia.

— Tak à propos tej dyktatury — powiedziała i upiła łyk piwa. — Dzisiaj mieliśmy naprawdę niesamowite przeżycia. Nie uwierzysz po prostu: klasyczny przypadek donosicielstwa jak za komunizmu. Stasi z Glashütten.

— Zaczyna się interesująco.

— A przede wszystkim żałośnie. — Pia, która myślała, że niewiele rzeczy jest ją jeszcze w stanie zaskoczyć, wciąż nie potrafiła się otrząsnąć z wrażenia, jakie zrobili na niej ludzie dogłębnie źli.

— Wyobraź sobie, że zadzwoniło do nas starsze małżeństwo z Glashütten — zaczęła opowieść. — Stwierdzili, że dziewczynę, którą wyłowiliśmy z Menu, ich sąsiedzi więzili u siebie przez ponad pół roku i zmuszali w tym czasie do niewolniczej pracy. Biedactwo musiało znosić poniżanie i przemoc i nigdy nie wypuszczali jej na dwór. Dlatego zrobiła się biała jak albinos. A kilka dni temu po prostu zniknęła.

Potrząsnęła głową na wspomnienie tej sytuacji.

— Staruszkowie zaczęli nam serwować historie rodem z horroru. Poniżanie, bicie, tortury, nocne orgie seksualne, wrzaski i sadystyczne gwałty. W nocy z wtorku na środę widzieli sąsiada, jak wynosił z domu zwłoki i pakował je do bagażnika samochodu. Oliver zapytał, dlaczego wtedy nie wezwali policji, na co oni odpowiedzieli, że bali się sąsiada, bo jest agresywny. Wzywamy wsparcie i z czterema funkcjonariuszami ruszamy do tego domu i dzwonimy. Otwiera nam kobieta z dzieckiem na ręku. Boże, mało nie spaliłam się ze wstydu! — Pia przewróciła oczyma. — Otóż tą morderczynią okazała się moja koleżanka z klasy w liceum, Moni. Dopiero co widziałyśmy się na spotkaniu klasowym! Patrzy na mnie i się uśmiecha, a ja, słowo honoru, najchętniej zapadłabym się pod ziemię! Taki wstyd!

Christoph słuchał jej z mieszaniną rozbawienia i niedowierzania.

— Co się okazało: Moni gościła w domu opiekunkę do dziecka ze Szwecji. Rozmawialiśmy z dziewczyną, nic jej nie jest i czuje się dobrze. Z powodu silnego uczulenia na słońce niechętnie wychodzi na dwór. Moja koleżanka rzeczywiście dość często urządza różne przyjęcia, bo ostatnio było ku temu kilka okazji.

— A co ze zwłokami w samochodzie?

— Torba z kijami do golfa.

— Nie wierzę…

— Niestety, to szczera prawda. Moni z początku strasznie się na nich zdenerwowała, ale potem uśmiała się z tego serdecznie. Trzy lata temu postawili tam nowy budynek, wcześniej wyburzając dom dawnych przyjaciół staruszków. No i od tamtego czasu sąsiedzi opowiadają na prawo i lewo bajki — na przykład, że najstarszy syn Moni jest handlarzem narkotyków, przez co chłopak miał ponoć problemy w szkole… O córce rozpowiadali w kościele, że jest prostytutką!

— To by przecież wystarczyło, żeby założyć im sprawę o zniesławienie.

— Oliver jej to nawet doradził. — Pia nie mogła pojąć, dlaczego niektórzy tak się zachowują. — Powiedział, że oni inaczej niczego nie zrozumieją. Nie dotrze do nich, jaką krzywdę mogą komuś wyrządzić takimi głupimi plotkami.

— Nawet najporządniejszy człowiek będzie miał kłopoty, jeśli jego sąsiad się uprze, żeby zniszczyć jego dobre imię. — Christoph wstał. Przeciągnął się i ziewnął. — Oj, to był długi dzień, a jutro Lilly zerwie się pewnie o szóstej rano. Dziadek musi do łóżka.

Pia spojrzała na niego i zachichotała.

— Tylko lepiej się do tego nie przyzwyczajaj! — ostrzegła.

— Co masz na myśli? — zapytał Christoph zaskoczony.

— Że mówisz o sobie dziadek w trzeciej osobie! To jest takie nie sexy!

Christoph uśmiechnął się szeroko. W ciemności było widać błysk jego białych zębów. Zebrał gazety, wydruki i wziął pusty kieliszek po winie.

— A co powiesz na to, żeby mamuśka wskoczyła szybko pod prysznic i dołączyła do dziadka w łóżku? — zaczął się przekomarzać.

— Tylko jeśli znajdzie się dla mnie miejsce na materacu przeciwreumatycznym — odparowała Pia.

— Ależ oczywiście! — odparł Christoph i zgasił świece. Psy momentalnie zerwały się z ziemi, ziewnęły, przeciągnęły się i weszły do domu. Koty wolały sypiać na dworze.

— Chodź, zajrzymy jeszcze do Lilly — powiedział.

Otworzyli cicho drzwi do ich dawnej sypialni, która po przebudowie stała się pokojem gościnnym. Christoph objął Pię ramieniem i przez chwilę spoglądali na smacznie śpiące dziecko.

— Wiesz, ona nie jest taka zła — powiedział Christoph cicho. — Namalowała dla ciebie obrazek.

Wskazał na stolik.

— Ojej, ale słodko! — Pia była naprawdę wzruszona. Po chwili uważniej przyjrzała się rysunkowi i wzruszenie momentalnie minęło. — Widziałeś to dzieło?

— Nie — odparł Christoph. — Przygotowywała je w tajemnicy.

Pia podała mu rysunek. Kiedy na niego spojrzał, musiał wyjść, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem.

— Co za mały potwór! — warknęła Pia.

Obrazek przedstawiał mocno puszystą osobę o blond włosach związanych w koński ogon, która stała obok konia w towarzystwie czterech psów. Podpis głosił: „Dla Pii, mojej kohanej Cioci-Bapci”.

* * *

DUŻA BRAMA NA DZIEDZINIEC była zamknięta i Hanna musiała się trochę naszukać, by w słabym świetle ulicznej latarni znaleźć dzwonek. Zazwyczaj wjazd na teren gospodarstwa nie był zamknięty i każdy przechodzący mógł zajrzeć do środka, na zadbane podwórze. Leonie Verges miała niesamowity talent. Gdyby nie została psychoterapeutką, bez problemu odnalazłaby się jako ogrodniczka. Jej podwórze kwitło i zieleniło się dziką naturalnością przyrody. Między doniczkami, grządkami i pergolami stały rzeźby, a wszystko to dosłownie tonęło w kwiatach i krzewach ozdobnych. W osłoniętym miejscu, pod samą ścianą domu rosła nawet morela.

Hanna usłyszała czyjeś kroki, potem szczęknięcie skobla i skrzypnięcie niewielkiej furtki w bramie.

— Ach, to pani! — wyszeptała Leonie Verges.

Czyżby spodziewała się nie tylko jej o tej porze? Ktoś jeszcze miał przyjść? Psychoterapeutka wystawiła głowę na ulicę i rozejrzała się nerwowo.

— Czy coś się stało? — zapytała Hanna, nieco poirytowana dziwacznym zachowaniem kobiety. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywała.

— Proszę, niech pani wejdzie — odparła Verges, a kiedy Hanna znalazła się w środku, starannie zamknęła furtkę. Na podwórzu stało potężne auto terenowe, przypominające wyglądem opancerzony wóz piechoty. Dziwnie nie pasowało do idyllicznego zielonego raju, jakby przytłaczało naturę swoją groźną monstrualnością. Światło lamp zewnętrznych i ogrodowych odbijało się w czarnym lakierze, przyciemnianych szybach i chromowanych dodatkach.

Zegar na wieży pobliskiego kościoła wybił dwudziestą trzecią. Nagle Hanna poczuła się nieswojo. Zadrżała.

— Co… — zaczęła, lecz nie dokończyła, bo kobieta popchnęła ją delikatnie, acz zdecydowanie, naprzód, w stronę wejścia do domu.

W budynku zgromadziło się ciepło całego dnia, przez co było duszno i parno, do tego stopnia, że Hanna momentalnie zlała się potem. Dlaczego Leonie zwabiła ją do środka, zamiast omówić powód spotkania na dworze?

W przedpokoju kobieta zatrzymała się i ścisnęła jej nadgarstek.

— Wciąż nie jestem przekonana, czy to na pewno dobry pomysł, żeby i panią mieszać w tę sprawę — wyszeptała. Jej ciemne oczy były nienaturalnie rozszerzone. — Ale oni… oni uważają inaczej.

Oni! W połączeniu z zamkniętą starannie bramą na podwórze, niebezpiecznie wyglądającym samochodem za plecami i dziwacznym zachowaniem Leonie Verges słowo to zabrzmiało tak, jakby Hannę czekała w domu odrażająca inicjacja do jakiegoś tajnego stowarzyszenia!

— Leonie, niech pani poczeka! — Hanna nie szeptała. Nie znosiła takiego nastroju tajemniczości, tym bardziej że po wyczerpującym dniu nie miała najmniejszej ochoty na nieprzyjemne niespodzianki. — Powie mi pani w końcu, o co w tym wszystkim chodzi?

— Oni zaraz to pani wyjaśnią — odparła psychoterapeutka. — Sama pani zdecyduje, co o tym sądzić.

Puściła rękę Hanny i ruszyła korytarzem do kuchni. Kiedy weszły do środka, natychmiast umilkła prowadzona półgłosem rozmowa. Przy kuchennym stole siedział mężczyzna. Odwrócił się, słysząc ich kroki. Był tak potężny, że kuchnia zdawała się zbyt ciasna dla tej ogromnej góry mięśni opiętej wytatuowaną i opaloną skórą. Mężczyzna podniósł się z krzesła. Musiał mieć przynajmniej dwa metry wzrostu, a na jego widok Hanna była zmuszona opanować chęć rzucenia się do ucieczki. Ciemna, starannie przystrzyżona broda i długie włosy zaplecione w warkocz, a do tego bystre oczy, którymi w jednej chwili zlustrował ją od stóp do głów. Gigant miał na sobie buty kowbojskie, dżinsy i białą koszulkę z krótkim rękawkiem, spod której wyzierał tatuaż oplatający szyję. Hanna przełknęła głośno ślinę. Symbole, które dostrzegła, oznaczały jedno — mężczyzna był członkiem owianego złą sławą frankfurckiego gangu motocyklowego Road Kings. Czego, u diabła, szukał ktoś taki w kuchni jej psychoterapeutki?

— Dobry wieczór. — Olbrzym przywitał się grzecznie zachrypniętym głosem i podał jej dłoń. Na palcu prawej dłoni nosił gruby srebrny sygnet z trupią czaszką. — Bernd.

— Hanna — odparła i uściskała podaną dłoń.

Dopiero wtedy zauważyła drugiego mężczyznę. Spojrzenie jego błękitnych jak lodowiec oczu trafiło ją z mocą ciosu w splot słoneczny. Drgnęła, jakby poraził ją prąd, i ugięły się pod nią kolana. Poza oczyma niemal nie zwróciła uwagi na twarz nieznajomego. Na pewno za to był nieco wyższy od niej, choć przy umięśnionym towarzyszu i tak wyglądał jak karzeł. W tym samym momencie Hanna uświadomiła sobie, jak sama wygląda: zmęczona, bez makijażu, spocona, z włosami spiętymi w niedbały kucyk, w krótkiej koszulce, dżinsach i adidasach — tak się przecież nie chodzi nawet biegać do lasu!

— Podać coś do picia? — zapytała Leonie. — Mam wodę, colę light i piwo bezalkoholowe.

— Wodę poproszę — odparła dziennikarka i poczuła, że początkowa złość i obawy ustępują miejsca ciekawości, która była silniejsza nawet od czysto zawodowego zainteresowania dobrą historią. Cóż to za dziwaczne okoliczności? Napięcie? Dlaczego w kuchni psycholożki godzinę przed północą siedzą tak niezwyczajni osobnicy i chcą się z nią spotkać? I dlaczego akurat z nią, skoro nawet jej nie znają? Dlaczego uważają, że można ją w coś wtajemniczyć? Zamyślona wzięła do ręki szklankę i usiadła na narożniku kuchennej ławy, przy prostokątnym stole przykrytym ceratą w kratę. Po lewej stronie miała pana Blue Eyes, a Leonie i olbrzyma naprzeciwko siebie.

— Nie będzie pani przeszkadzało, jeśli zapalę? — zapytał wytatuowany motocyklista nadspodziewanie grzecznie.

— Nie.

Wyjął z kieszeni paczkę papierosów, trzasnęła metalowa zapalniczka, a na jego twarzy pojawił się uśmiech, bo musiał dostrzec wyraz pożądania w jej oczach.

— Proszę się częstować. — Podsunął jej kartonik. Hanna wyjęła papierosa, podziękowała skinieniem głowy i stwierdziła, że trzęsą jej się dłonie. Od czterech tygodni nie paliła, więc pierwszy haust dymu zadziałał na jej organizm jak joint. Po drugim i trzecim oddechu przestała drżeć. Czuła na sobie spojrzenie pana Blue Eyes. Było niemal jak dotyk na jej skórze. Zrobiło jej się gorąco, a serce przyspieszyło. Uświadomiła sobie, że nawet się nie przedstawił. A może nie zwróciła na to uwagi? Teraz nie wypadało już dopytywać.

Przez chwilę w kuchni panowała napięta cisza, a wszyscy obecni patrzyli na siebie niepewnie. W końcu Leonie zabrała głos. Siedziała spokojnie na krześle, niemal tak, jak w czasie sesji terapeutycznych, lecz mimo tego jej pozornego opanowania Hanna widziała, jak bardzo jest zdenerwowana. Mówiły jej o tym zmarszczki na czole, wokół oczu i ust, których na co dzień niemal nie było widać.

— Powodem, dla którego panią zaprosiliśmy, Hanno, na to spotkanie, nie jest w żadnym wypadku czyjaś osobista korzyść — zapewniła. — Zaraz pani usłyszy, o co chodzi, i sama pani zdecyduje, czy to historia, która ma dla pani potencjał i nadaje się do pani programu, czy nie. Jeśli nie będzie pani zainteresowana tym wszystkim, proszę zapomnieć o dzisiejszym spotkaniu. Ale zanim przejdziemy do szczegółów… — zawahała się — powinna pani wiedzieć, że to wyjątkowo trudna sprawa i dla wielu ludzi może okazać się problematyczna i nawet niebezpieczna.

To była zapowiedź problemów, a co jak co, ale problemy były Hannie potrzebne jak dziura w moście.

— Dlaczego zadzwoniła pani akurat do mnie? — zapytała psychoterapeutkę i w tym samym momencie co pan Blue Eyes sięgnęła po karafkę z wodą i kostkami lodu, którą gospodyni postawiła na stole. Dotknęli się dłońmi. Drgnęła, jakby ją jego dotyk sparzył.

— Przepraszam — szepnęła speszona.

Uśmiechnął się delikatnie, po czym nalał najpierw jej, a dopiero potem sobie.

— Dlatego, że nie boi się pani trudnych tematów — odparł olbrzym. — Oglądaliśmy pani programy.

— Nigdy nie rozmawiam z osobami postronnymi o moich pacjentach — dodała Leonie. — Ale ta sprawa jest tak specjalna, że pozwalam sobie zawiesić obowiązek milczenia, jak sąd, który czasem uchyla obowiązek tajemnicy lekarskiej. Mam nadzieję, że zaraz pani zrozumie dlaczego.

Hanna czuła się coraz bardziej zaintrygowana tym wszystkim, lecz mimo to się wahała. Zazwyczaj pracowała inaczej. Zespół jej współpracowników wynajdował interesujące tematy w gazetach, w Internecie i na ulicach. Jednak, jeśli miałaby być szczera, jakiś czas temu przejadły jej się codzienne sprawy. Rodziny zdane na pomoc społeczną, patologia, oszustwa na wnuczka, nastoletnie matki, przestępczość wśród dzieci z enklaw imigranckich, błędy lekarskie i podobne sprawy były wałkowane w programie jej i podobnych aż do znudzenia i nie wzbudzały w nikim zainteresowania. Najwyższy czas, by znaleźć historię, która podbije słupki oglądalności.

— No dobrze, to o co chodzi? — zapytała i wyjęła z kieszeni dyktafon. — Skoro znacie mój program, to wiecie też, jakimi tematami się zajmuję. Ludzkie tragedie to klucz.

Położyła dyktafon na stole.

— Czy mają państwo coś przeciwko, żebym nagrała tę rozmowę?

— Niestety — odparł mężczyzna o błękitnych oczach i potrząsnął smutno głową. Wciąż nie mogła sobie przypomnieć, czy się w ogóle przedstawił. — Na razie nie możemy się na to zgodzić. Niech pani posłucha, co mamy do powiedzenia, a potem zrobi pani z tym, co uzna za stosowne. Jeśli zrezygnuje pani z tematu, to to spotkanie w ogóle się nie odbyło.

Hanna przyjrzała się mu uważnie. Serce znów zaczęło jej bić jak szalone. Nie potrafiła długo wytrzymać jego spojrzenia. W oczach mężczyzny widziała siłę i wrażliwość, które ją równocześnie fascynowały i niepokoiły. Tym razem udało jej się skupić też na jego twarzy. Zdecydowana, ogorzała twarz z wysokim czołem. Prosty nos. Mocno zarysowana broda. Szerokie, delikatne usta i przyprószone siwizną włosy. Wyjątkowo atrakcyjny mężczyzna. W jakim mógł być wieku? Czterdzieści pięć lat? Może rok więcej. Co robił w towarzystwie członka gangu? W jaki sposób trafił do kuchni psychoterapeutki? Jaką tajemnicę skrywała jego dusza?

Odwróciła wzrok. W tej samej sekundzie podjęła decyzję. Sprawa, o której miała usłyszeć, oczywiście też ją interesowała, jednak impuls do pozostania przyszedł z innej strony: przystojny mężczyzna o niepokojąco błękitnych oczach trącił w niej jakąś strunę, o której nie miała pojęcia, że w ogóle jeszcze istnieje.

— Proszę, zacznijcie opowiadać — powiedziała. — Nie boję się trudnych tematów. A z dobrego tematu nigdy nie rezygnuję.

DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ

Czwartek 24 czerwca 2010

Odprawa wydziału K11 odbyła się w sali na pierwszym piętrze, bo policyjna świetlica za dyżurką została przed kilkoma dniami uprzątnięta i znów pełniła pierwotną funkcję.

Dwa tygodnie po znalezieniu zwłok nastolatki, mimo ogromnego wysiłku i szeroko zakrojonego śledztwa, nie doszło do przełomu. Policjanci pracujący w zespole specjalnym „Rusałka” sprawdzili niezliczoną ilość informacji i przesłuchali dziesiątki ludzi, jednak każdy z tropów okazywał się kończyć ślepą uliczką. Nikt nie wiedział, kim jest martwa dziewczynka, nie zgłosił się nikt, kto by ją znał, i nikt nie zgłosił jej zaginięcia. Analiza izotopowa kości pozwoliła ustalić, że pierwsze lata życia spędziła w okolicach Orszy na Białorusi, natomiast ostatnie lata na terenie pomiędzy Menem a Renem. Nic nie dała również analiza śladów męskiego DNA znalezionego pod paznokciem denatki. Mimo że wszyscy liczyli na łut szczęścia i z nadzieją czekali na wyniki z laboratorium, okazało się, że w policyjnych bazach danych nie ma o niej śladu informacji.

Ustalono dane wszystkich statków i łodzi, które w tamtym czasie pływały po Menie, a następnie przeprowadzono ich oględziny, przy czym oczywiście badanie ograniczyło się jedynie do jednostek, które były wyposażone w radar albo zostały ujęte w wykazach poszczególnych śluz. Sprawdzono nawet statki restauracyjne, zacumowane od lat przy nabrzeżach we Frankfurcie, podobnie jak jednostki wycieczkowe kursujące po rzece tam i z powrotem. Przez sito policyjnych działań przepuszczono sportowe jednostki należące do prywatnych właścicieli. Mając na uwadze fakt, że zwłoki mogły trafić do wody wrzucone z któregoś z mostów czy z jakiegokolwiek miejsca na brzegu, wysiłek osobowy i nakłady sprzętowe nijak miały się do wyników dochodzenia.

Prasa, która naciskała na wyniki, zarzucała policji tanie działania na pokaz i bezsensowne marnotrawienie pieniędzy podatników.

— Niestety, nawet współpraca z kolegami z Mińska nic nam nie dała — ciągnął Oliver von Bodenstein, wymieniając frustrujące porażki. — Tam również nie ma na listach osób zaginionych nikogo odpowiadającego opisowi naszej denatki. Akcja plakatowa w regionie Orszy nic nie dała.

Ani ubranie dziewczyny, ani strzępki materiału z jej żołądka nie pozwoliły popchnąć śledztwa naprzód, a co najgorsze, nie dawały nawet szans na to, że cokolwiek uda się na ich podstawie ustalić.

Bodenstein rozejrzał się po sali. Dwa tygodnie intensywnej pracy, ciągłe skupienie i presja opinii publicznej pozostawiły swój ślad na jego ludziach. Na zmęczonych twarzach funkcjonariuszy malowało się wyczerpanie i rezygnacja, co on doskonale rozumiał, bo sam czuł się podobnie. Rzadko kiedy zdarzały się sprawy, w których policja dysponowałaby tak nikłym materiałem dowodowym jak w sprawie Rusałki.

— No dobrze, moi drodzy. Proponuję, żebyście wszyscy udali się do domów i nieco odpoczęli — powiedział. — Tylko proszę, bądźcie cały czas dostępni, żebym mógł was ściągnąć, gdyby coś się wydarzyło.

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi i do sali wmaszerowała doktor Nicola Engel. Jednocześnie, jakby na komendę, z głośników laptopa Kaia Ostermanna rozległ się sygnał nadchodzącej wiadomości.

— Przed chwilą otrzymaliśmy zgodę — oznajmiła dyrektor kryminalna. — Kolego Bodenstein, w przyszłym tygodniu pojedzie pan do Monachium. Sprawa Rusałki będzie kanwą jednego z odcinków programu kryminalnego na temat niewyjaśnionych morderstw Aktenzeichen XY. Niezależnie od tego, czy to się nam podoba, czy nie, myślę, że warto spróbować.

Bodenstein potaknął. Omówił już to z Pią. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności w Hesji akurat zaczynała się przerwa wakacyjna i wielu ludzi wyjeżdżało na urlop. Tak czy inaczej, program telewizyjny wydawał się ich ostatnią deską ratunku i szansą na jakiekolwiek użyteczne informacje.

— Hej, posłuchajcie! — Kai włączył się do rozmowy i zmienił temat. — Właśnie dotarł mejl z centralnego laboratorium w Wiesbaden. W końcu mamy wyniki analizy wody znalezionej w płucach dziewczyny.

To, że nastolatka utopiła się w chlorowanej wodzie, stanowiło dla wszystkich zagadkę. Bodenstein nie należał do tych, którzy wiązali większe nadzieje z wynikami laboratoryjnymi wody, lecz to on nastawał, by jak najszybciej przeprowadzić te badania. Liczył, że wraz z ich zakończeniem pojawi się choćby cień szansy na przełom.

— No i? — zapytał niecierpliwie. — Coś ciekawego?

Ostermann ze skupioną miną wpatrywał się w monitor.

— Podchloryn sodu, wodorotlenek sodu — przeczytał głośno. — To składniki chlorowych tabletek odkażających stosowanych w basenach i jacuzzi. Do tego śladowe ilości siarczanu glinu. Czyli znowu nic, co mogłoby nam pomóc. Obawiam się, że to wciąż będzie szukanie igły w stogu siana.

— Wiemy jedynie, że nie utopiła się w publicznym basenie, bo ktoś by musiał to zauważyć i sprawa by wypłynęła — stwierdziła Kathrin Fachinger. — Co powiecie, gdybyśmy zaapelowali w mediach, by zgłaszali się do nas właściciele basenów i jacuzzi?

— Chory pomysł. — Pia potrząsnęła głową. — Tylko tutaj w okolicy takich ludzi będą tysiące. Wielu ludzi ma baseny, a jacuzzi jeszcze więcej.

— Poza tym ten, w którego basenie utopiła się nasza Rusałka, na pewno by się nie zgłosił — dokończył Kai Ostermann.

— Jeśli będziemy chcieli sprawdzać wszystkie prywatne baseny w okolicach, to mamy pracy na lata. I to wytężonej — dodał Cem Altunay, który zrezygnował chwilowo z urlopu i do Turcji wysłał samą żonę z dziećmi. — Jak byś to widziała? Żeby właściciele przynosili próbki do analizy?

— Bardzo zabawne. — Kathrin Fachinger zrobiła urażoną minę. — Chciałam tylko powiedzieć, że…

— Już dobrze, nie ma o czym mówić — przerwał jej Bodenstein. — Co prawda wyniki badań nie dały nam niczego, co popchnęłoby śledztwo naprzód, ale pamiętajcie, że to jednak kawałek naszej układanki, który może nam się przydać, kiedy już będziemy mieli podejrzanych.

— Czyli co, koniec na dzisiaj? — zapytała Pia i spojrzała na zegarek. — Przypominam, że mam urlop na drugą połowę dnia.

— No tak, racja, to dzisiaj. — Bodenstein stuknął się w czoło. — Pewnie, możesz lecieć. Ale bądź, proszę, pod telefonem, na wszelki, choć mało prawdopodobny wypadek.

Wszyscy kiwnęli sobie głowami na pożegnanie i w ten sposób zakończyła się kolejna odprawa. Kai zamknął komputer, chwycił go pod pachę i ruszył za Cemem i Kathrin.

— My też musimy już ruszać — oznajmiła doktor Engel.

Bodenstein uniósł brwi.

— Niby dokąd? — zapytał zaskoczony.

— W kalendarzu mam na dzisiaj zapisany termin twojego przesłuchania przez wydział wewnętrzny policji krajowej — odparła i spojrzała na niego dziwnie. — Zapomniałeś już?

— Szlag by trafił, no zapomniałem! — Bodenstein potrząsnął głową. O szesnastej mieli z Cosimą spotkanie u notariusza z kupcem ich wspólnego domu. Już i tak z racji prowadzonego dochodzenia musiał przesunąć je na wczesne popołudnie. Miał nadzieję, że przesłuchanie nie zajmie więcej niż godzinę.

Po przegranym dwa tygodnie wcześniej starciu z Bodensteinem Behnke jak niepyszny zwinął swój inwkizycyjny kram, z którym rozłożył się w przydzielonym biurze obok pomieszczeń K11 i wrócił do siedziby policji krajowej. W ten sposób już po dwóch dniach na biurku Bodensteina wylądowało wezwanie na przesłuchanie. „Przesłuchanie w charakterze świadka w sprawie zaniechania przeprowadzenia czynności śledczych, zaniedbania obowiązków i odmowy ścigania czynów zagrożonych grzywną lub karą pozbawienia wolności w sprawie śledztwa dotyczącego ciężkiego uszkodzenia ciała Friedhelma Döringa w dniu 7 września 2005 roku”.

— Dlaczego chcesz ze mną jechać? — zapytał Bodenstein, kiedy wyszli na korytarz. — Przecież wiesz, że to marnotrawstwo czasu.

— Nie pozwolę, żeby ktoś kopał dołki pod jednym z moich ludzi — odparła Nicola. — Oboje wiemy, że Behnke robi to z pobudek osobistych. To zemsta, a ja mam zamiar o czymś mu przypomnieć.

* * *

— CZEŚĆ, HANNO! — Wolfgang podniósł się zza biurka i z uśmiechem ruszył w jej stronę. — Cudownie cię widzieć!

— Witaj. — Podeszła i pozwoliła pocałować się w oba policzki. — Dzięki, że tak szybko znalazłeś dla mnie czas.

— Żebyś ty wiedziała, jak mnie zaintrygowałaś! — odparł mężczyzna i wskazał jej miejsce przy stole. — Napijesz się czegoś?

— Nie, dzięki. — Hanna odwiesiła torebkę na oparcie krzesła i potarła dłońmi nagie ramiona. — Chyba że masz grzane wino?

W przestronnym biurze panował delikatny półmrok, a klimatyzacja utrzymywała temperaturę na takim poziomie, że kobieta dosłownie drżała z zimna.

— Dostaniesz zawału, jak wyjdziesz na ten upał na zewnątrz! Przecież na dworze jest ze trzydzieści stopni, jak nie więcej.

— Kiedy skończę pracę i będę wychodził, minie pewnie dwudziesta trzecia, a o tej godzinie jest znacznie przyjemniej. — Wolfgang uśmiechnął się i usiadł naprzeciwko niej. — Długo się nie odzywałaś.

W jego głosie słychać było delikatny wyrzut, czy może nawet urazę, a Hanna momentalnie poczuła wyrzuty sumienia.

— Wiem, że nie zachowałam się tak, jak powinnam. Ale uwierz mi, miałam ku temu dobry powód — mówiła ściszonym głosem. — Przez przypadek trafiłam na niesamowitą historię! Prawdziwy dynamit. Jest tak mocna, że aż niewiarygodna. Musiałam porozmawiać z kilkoma osobami, zanim uwierzyłam, że to prawda. Daję ci słowo, że będzie o niej głośno! Najchętniej puściłabym to w pierwszym programie po wakacjach, bo wtedy moglibyśmy przeprowadzić kilkutygodniową kampanię zapowiadającą. W dniu emisji o dwudziestej pierwszej trzydzieści połowa kraju siedziałaby przed telewizorami i czekała na nasz program.

— O rany, ależ jesteś rozemocjonowana — stwierdził Wolfgang, po czym przekrzywił głowę i uśmiechnął się delikatnie. — Czyżby to nie tylko z powodu historii, o której opowiadasz?

— Nie wymyślaj bzdur! — Hanna zachichotała krótko, ale nawet dla niej brzmiało to sztucznie. Wolfgang naprawdę dobrze ją znał, a ona ciągle o tym zapominała. — Słuchaj, nigdy nie trafiłam na równie mocną historię. I mam ją na wyłączność.

Kryzys, który wywołał Norman swoją bezmyślną paplaniną, zażegnała tylko dzięki osobistemu uporowi i publicznej skrusze. W ten sposób zamiast stracić reputację i zakończyć karierę, odniosła zwycięstwo na punkty. Nadawca i akcjonariat byli zadowoleni, pospiesznie załatwili jej nowego producenta i nikt już nie wspominał o przejściowych kłopotach. Samochód wrócił do niej trzy dni po zniszczeniu i wyglądał jak nowy, a jej nie poruszyła nawet decyzja Meike, która przed kilkoma dniami oznajmiła, że pakuje się i przenosi do mieszkania koleżanki spędzającej wakacje w Chile albo w Chinach, czy też jeszcze gdzie indziej. Wszystko, co wydarzyło się przed nocnym spotkaniem, wydawało się takie nierealne i pozbawione znaczenia. Od telefonu Leonie Verges działo się z nią coś, czego nie potrafiła zrozumieć.

— Temat jest bardzo gorący, a osoby, których dotyczy, pozostaną co prawda anonimowe, ale to nie będzie akurat żaden problem. — Sięgnęła do torebki i wyjęła kilka kartek, by podać je Wolfgangowi. Kiedy mężczyzna sięgnął po nie, gwałtownie cofnęła dłoń. — Tylko pamiętaj, że to jest ściśle tajne. Wolfgang, ufam ci jak nikomu innemu. Z nikim, ale to absolutnie z nikim o tym nie rozmawiaj.

— Oczywiście, że nie będę — zapewnił ją i zrobił urażoną minę. — Nigdy jeszcze nie zdradziłem żadnego twojego sekretu.

Wtedy podała mu zadrukowane kartki. Wolfgang zaczął czytać.

Hanna z trudem zachowywała cierpliwość, czekając na jakąś reakcję.

Czytaj to szybciej, ponaglała go w myślach. No już, powiedz coś!

Wolfgang milczał, a jego twarz przypominała kamienną maskę. Jedyną oznaką, że przeżywa jakieś emocje, była głęboka zmarszczka u nasady nosa, która, im dłużej czytał, robiła się coraz głębsza.

Hanna musiała się powstrzymywać, żeby nie zacząć stukać palcami w stół.

W końcu podniósł głowę.

— No i? — zapytała niecierpliwie. — Nie przesadziłam, prawda? To będzie jak kilo trotylu! Masz tam wszystko, czego potrzeba, włącznie z apokaliptyczną tragedią! I to nie są żadne domysły czy plotki, bo rozmawiałam ze wszystkimi, których losami się zajmuję. Osobiście! Podali mi konkretne nazwiska, miejsca, daty, fakty! Chyba potrafisz sobie wyobrazić, jak do tego na początku podeszłam, prawda? Też nie mogłam w to uwierzyć! Pomyśl, w połączeniu z dużą kampanią medialną oglądalność tego odcinka pobije rekord!

Wolfgang wciąż milczał. Nie był specjalnie elokwentny. Bywało, że potrzebował kilku minut, żeby ubrać w słowa to, co chodziło mu po głowie, dlatego czasem Hanna wyrzucała sobie, że nie poczekała i nie dała mu dojść do słowa, tylko trajkotała jak najęta, by w końcu, kiedy otworzył usta, być już dziesięć myśli dalej.

— Hanno, nie chcę za bardzo mieszać się w twoje sprawy, ale jeśli mnie pytasz, to ten temat jest za bardzo… oklepany. Prasa ciągle na nim żeruje — dodał i zrobił długą przerwę. — Naprawdę myślisz, że to jeszcze kogokolwiek poruszy?

Jej pełne ekscytacji napięcie w jednej chwili minęło, bo w oczach przyjaciela dostrzegła niczym niemaskowany sceptycyzm. Była rozczarowana, ale i zła; zła na niego i przede wszystkim na siebie. Znów się pospieszyła i dała ponieść euforii.

— Tak, tak mi się wydaje. Poza tym wcale nie uważam, żeby ten temat był nadmiernie wyeksploatowany. — Wyciągnęła dłoń i mówiła dalej, starając się, by jej głos brzmiał obojętnie. — Przykro mi, że zmarnowałam twój cenny czas.

Wolfgang się zawahał. Nie wykonał najmniejszego gestu, żeby podnieść papiery i jej oddać. Zamiast tego ułożył kartki starannie, jedna na drugiej, aż powstał idealny stosik.

— Czego bym nie starał ci się powiedzieć, to i tak sama zadecydujesz, jakie tematy będziesz poruszać w swoim programie. — Wolfgang uśmiechnął się do niej. — Ale skoro poprosiłaś mnie o radę, to dam ci ją. — Nagle spoważniał. — Nie rób tego.

— Co proszę? — zapytała z niedowierzaniem. O co mu chodziło?

Mężczyzna gwałtownie opuścił głowę, jednak jej nie umknął dziwny wyraz jego twarzy. Był wyraźnie spięty! Co go mogło tak wzburzyć?

— Jako przyjaciel radzę ci, żebyś dała sobie spokój z tą historią — powtórzył stłumionym głosem. — To jest bardzo kontrowersyjna sprawa. Nie masz nawet pojęcia, na co się porywasz. Mam złe przeczucia. Jeśli to, co tu napisałaś, to prawda, to ludzie zaplątani w tę historię mogą się bardzo zdenerwować, że ktoś zrobił o nich program.

— Zaraz, zaraz! Obawiasz się o reputację nadawcy? — zapytała. — Boisz się, że ktoś was pozwie za zniesławienie? Czy może martwi cię coś innego?

— Nie. — Wolfgang potrząsnął głową. — Martwię się o ciebie. Niewłaściwie oceniłaś tę sprawę.

— Słuchaj, przecież od lat bierzemy na warsztat różne kontrowersyjne historie — zaprotestowała. — Na tym opiera się mój program!

Wpatrywali się w siebie w milczeniu, aż w końcu Wolfgang się poddał i westchnął.

— Zrobisz, jak uznasz. — Wyciągnął dłoń i dotknął jej dłoni. — Ale proszę, jeszcze raz to przemyśl.

Lubiła go, naprawdę go lubiła. Był jej najdawniejszym i najbliższym przyjacielem. Znała jego mocne i słabe strony. Abstrakcyjne myślenie nie było dla niego istotne. Liczył się rozsądek, bezpieczeństwo i pewność. Lecz jednocześnie mu to przeszkadzało, bo nie potrafił szybko podejmować decyzji, a co gorsza, brakowało mu odwagi, by podejmować odważne decyzje.

— W porządku. — Z przymusem skinęła głową. — Przemyślę to. Dzięki za radę.

* * *

W CENTRUM HANDLOWYM Men-Taunus panowało piątkowe szaleństwo zakupowe. Pia musiała dłuższą chwilę jeździć po parkingu, zanim znalazła miejsce.

— Co będziemy kupowały? — zapytała Lilly z ciekawością i podekscytowana podskakiwała wokół niej.

— Muszę odebrać buty od szewca — odparła Pia. — Ale przede wszystkim obie potrzebujemy sukienek na dzisiejszy wieczór.

— A co robimy dzisiaj wieczorem?

— Przecież już ci mówiłam. — Pia chwyciła wnuczkę Christopha za rękę, żeby nie zgubić jej w tłumie. — Babcia Miriam urządza przyjęcie i zostałyśmy na nie zaproszone.

— Dziadek też będzie?

— Nie, no coś ty! Przecież dziadek jest w Düsseldorfie.

— Szkoda.

— To moje towarzystwo już ci nie wystarcza? — droczyła się Pia.

— Jest super! — zapewniła ją Lilly. — Ale najchętniej jestem z wami naraz.

Pia pogłaskała małą po główce. Czasem dziewczynka potrafiła doprowadzić ją nieustanną paplaniną do białej gorączki, jednak jej rozbrajająca szczerość była wzruszająca. Czuła, że w jakiś sposób będzie za nią tęskniła, kiedy za dwa tygodnie wróci do domu, do Australii.

— Możemy iść kupić płytę z filmem? — zapytała Lilly, kiedy mijały Media Markt. Pia spojrzała przez wysoką szybę do środka. Widząc przewalający się między alejkami tłum klientów, potrząsnęła głową.

— Nie. Najpierw załatwimy to, co ważne.

Przez cały tydzień usiłowała znaleźć czas, żeby pojechać kupić letnią sukienkę, ale za każdym razem wracała do domu późnym wieczorem i nie miała już najmniejszej ochoty włóczyć się po sklepach. W Internecie natomiast znalazła bardzo ładny ciuszek, ale akurat jej rozmiar miał być dostępny dopiero na jesień. Czyli wtedy, kiedy nie będzie potrzebowała letniej sukienki.

— O! Lody! Tam mają lody! — wykrzyknęła Lilly i pociągnęła Pię za rękę. — Kupisz mi loda? Jest mi gorąco!

— Z lodem nie wpuszczą nas do żadnego sklepu. — Pia zaprotestowała. — Później ci kupię.

Zanim dotarły do sklepu, w którym Pia miała nadzieję znaleźć coś dla siebie, Lilly wymyśliła przynajmniej pięć rzeczy, bez których nie mogła dalej żyć.

Pia powili zaczynała tracić cierpliwość.

— Słuchaj, Lilly, jeszcze trochę takich ryków i nigdy już nie wezmę cię na zakupy! — powiedziała z naciskiem. — Teraz idziemy kupić ciuchy i koniec. Nie chcę słyszeć narzekania.

— Jesteś niedobra — odpowiedziała Lilly i zrobiła obrażoną minę.

— A ty jeszcze gorsza. — Słowa małej nie zrobiły na niej wrażenia.

Nie zastanawiała się, czy to było pedagogiczne, czy raczej nie, w każdym razie zadziałało i zamknęło małej na jakiś czas usta.

W pierwszym sklepie Pia nie znalazła niczego, co by jej odpowiadało. W drugim dwie sukienki przeszły do ostatniej rundy, ale obie źle na niej leżały i wyglądały, jakby włożyła jakiś kitel. Miała coraz gorszy humor. Nienawidziła przebierać się w taki upał w ciasnych przymierzalniach, tym bardziej że nie znosiła swojego spoconego odbicia oświetlonego jaskrawobiałym, nieprzyjemnym światłem jarzeniówek. Być może ktoś powinien doradzić handlowcom mały trik, który pomógłby im sprzedawać więcej ubrań: delikatniejsze i rozproszone światło w kabinach jest znacznie przyjaźniejsze i zachęca do zakupu. W sklepie numer trzy znalazła w końcu to, czego szukała. Poleciła Lilly poczekać przed kabiną, lecz akurat w momencie, kiedy w samej bieliźnie wkładała sukienkę, mała odsunęła zasłonkę i zajrzała do środka.

— Długo jeszcze? — zapytała. — Muszę siusiu.

— Już kończę. Wytrzymaj jeszcze chwilę, dobrze?

— Już kończysz, czyli ile jeszcze?

— Pięć minut.

— Tyle nie wytrzymam — jęczało dziecko.

Pia nie odpowiedziała. Pot zalewał jej czoło i spływał po plecach, a na dodatek nie mogła dosięgnąć zamka.

— Jesteś po prostu za gruba! — stwierdziła Lilly rzeczowym tonem.

— Starczy już! — fuknęła Pia ze złością. — Uciekaj! Poczekaj z łaski swojej na zewnątrz. Mówiłam, że zaraz kończę!

Mała wiedźma pokazała jej język i jednym ruchem ręki odsunęła całą zasłonkę, żeby ją zdenerwować. Dwie nastolatki o figurach modelek zachichotały na jej widok.

Pia przeklęła w myślach babcię Miriam za idiotyczny pomysł zapraszania jej na uroczystości charytatywne, a potem samą siebie, że w ogóle zgodziła się tam pojechać. Na szczęście widok nowej sukienki trochę jej to wszystko wynagradzał. Ubranie pasowało jak ulał, a do tego nie kosztowało Bóg wie ile.

Kiedy wyszła z kabiny, nie mogła nigdzie dostrzec małej. Pewnie na złość schowała się gdzieś między stojakami, pomyślała. Podeszła do kasy i stanęła w kolejce, która wydała jej się krótsza. Jak się okazało, był to błąd, bo przed nią czekała kobieta z czternastoma sztukami ubrań, której karta została odrzucona, i zrobiło się zamieszanie. Pia rozglądała się nerwowo za wnuczką Christopha. W końcu zapłaciła. Przyciskając do piersi torbę z zakupami, ruszyła na poszukiwania.

Ani w dziale z odzieżą damską, ani w dziale z odzieżą męską nie znalazła małej złośnicy! Zapytała jedną ze sprzedawczyń o toalety, które, jak się okazało, znajdowały się poziom niżej. Zjechała więc ruchomymi schodami na dół i zaczęła szukać, lecz i tam jej nie znalazła. W końcu złość Pii zaczęła ustępować miejsca trosce. Nie była przyzwyczajona do zajmowania się dziećmi i nie wiedziała, co to za ogromna odpowiedzialność. Po sprawdzeniu całego sklepu i przepytaniu każdej sprzedawczyni wyszła na korytarz. Szerokimi alejami wzdłuż wystaw kolejnych sklepów przesuwała się nieprzebrana masa kupujących. Jak pośród takiej ciżby miałaby znaleźć małą dziewczynkę? Zrobiło jej się gorąco. Pomyślała o przypadkach, kiedy dzieci znikały bez śladu właśnie z centrów handlowych, bo lekkomyślnie zaufały komuś obcemu, kto przekupił je lodami czy innymi słodyczami.

Nerwowym krokiem pobiegła do sklepu z tanią biżuterią, gdzie na wystawie Lilly wypatrzyła różowy naszyjnik, który koniecznie chciała dostać. Nikt jej tam nie widział. Podobnie w cukierni, w której mała chciała dostać lody, i w dziale z płytami DVD Media Marktu. Pia wpadła w panikę. Nie wiedząc, co robić, zaczęła biegać wokół jednej z fontann. Przepychała się między obcymi ludźmi i nie zważając na przekleństwa i krzyki, szukała dalej. Z początku była pewna, że kiedy tylko znajdzie dziewczynkę, zruga ją jak jeszcze nigdy. Jednak po pół godzinie bezowocnej bieganiny już tylko się modliła, żeby Lilly odnalazła się cała i zdrowa.

Przed stanowiskiem informacyjnym czekała kolejka.

— Przepraszam bardzo, czy mogliby mnie państwo przepuścić? — wysapała. — Szukam dziecka! Dziecko zginęło w tym tłumie i go nie ma!

Większość ludzi ze zrozumieniem zareagowała na jej prośbę, ale nie wszyscy, bo stojący na samym przodzie staruszkowie nie zgodzili się jej przepuścić, twierdząc uparcie, że mają do załatwienia sprawy zgoła równie ważne jak poszukiwanie zaginionej kilkulatki. I w ten sposób Pia, stojąc jak na szpilkach, musiała czekać, aż staruszek kupi bony podarunkowe dla trzech osób, a jego żona dopyta się o jakiś sklep, przy czym nie mogła zrozumieć, co mówi do niej kobieta ze stanowiska informacyjnego. W końcu nadeszła kolej Pii.

— Czy mogłaby pani przywołać moją… — przerwała i znieruchomiała. No właśnie, kim była dla niej Lilly? Czy miała prosić o poszukiwanie wnuczki swojego partnera? Nie, to brzmiało tak idiotycznie, że nie mogła tak powiedzieć.

— No słucham panią — jęknęła tłusta kobieta za ladą i spojrzała na nią znudzonymi oczyma, po czym podrapała się długimi, polakierowanymi na różne kolory paznokciami po wydatnym biuście.

— Ja… — zaczęła Pia, ale po raz kolejny się zacięła. W końcu zdecydowała się na najprostsze rozwiązanie.

— Moja córka zaginęła w centrum handlowym — wyrzuciła z siebie. — Czy mogłaby ją pani wezwać przez głośniki?

— Jak jej na imię? — zapytała korpulentna kobieta. — I dokąd ma przyjść?

— Ma na imię Lilly. Lilly Sander.

— Jak?

Cholera, niektórzy mają naprawdę pusto w głowach!

— L-I-L-L-Y! — przeliterowała niecierpliwie. — Niech przyjdzie do fontanny. Albo nie, proszę poczekać. Najlepiej, żeby czekała przy cukierni. Ona nie zna tego centrum.

W końcu zblazowana pracowniczka punktu informacyjnego wyrecytowała do mikrofonu niezrozumiałą formułkę. Pia była przekonana, że nawet jeśli Lilly ją usłyszy, i tak nie będzie miała pojęcia, że to chodzi o nią.

— Dziękuję — powiedziała i ruszyła w stronę cukierni, żeby czekać na dziewczynkę. Czy mogła zrobić cokolwiek więcej? Drżały jej kolana i z nerwów rozbolał ją brzuch. W końcu dotarło do niej, że naprawdę się boi. Starała się nie myśleć, co mogłoby się stać takiemu ślicznemu, siedmioletniemu blond aniołkowi.

Po raz pierwszy w życiu przeżywała to samo co rodzice zaginionych dzieci. Bezradność i niepewność były prawdziwym piekłem. Nie potrafiła sobie wyobrazić, co musieli czuć, czekając na dziecko tygodniami czy miesiącami, a nierzadko nawet latami. Zrozumiała też, jak mało mogły w takiej sytuacji znaczyć zapewnienia policji, która obiecywała robić wszystko, co w jej mocy, żeby odnaleźć zaginione dziecko.

Wydawało jej się, że każda mała blondynka to Lilly. Serce zaczynało jej bić jak szalone, ale kilka sekund później ogarniało ją rozczarowanie, które wyciskało łzy z oczu. Ludzie mijali ją obojętnie, aż w końcu Pia nie potrafiła dłużej bezczynnie czekać na to, co się stanie. Ruszyła szybkim krokiem przed siebie: musiała zacząć jej szukać na własną rękę, bo wiedziała, że inaczej zwariuje. Wszystkie rady, których udziela się rodzicom zaginionych dzieci, by nie panikowali i zachowywali spokój, wyleciały jej z głowy. Z torebką i torbą z sukienką biegała od sklepu do sklepu i wypytywała o Lilly. Jeszcze raz sprawdziła cukiernię, wróciła do sklepu z tanią biżuterią i do sklepu z dekoracjami, w którym dziewczynka wypatrzyła jakieś maskotki. Na koniec powtórnie sprawdziła Media Markt. Wypytywała mijanych ludzi, czy widzieli małą blondyneczkę bez opieki, ale nikt nie potrafił jej pomóc.

Postanowiła odłożyć pakunki do samochodu, by nieskrępowana torbą szukać dalej. W drodze na parking rozważała wezwanie na pomoc kolegów z policji, bo ludzie, widząc umundurowanego funkcjonariusza, będą przejawiać znacznie większą chęć współpracy niż ze spoconą i spanikowaną kobietą.

Tylko co powie Christoph? Nie mogła przecież wrócić do domu bez małej! Sięgnęła do torebki po klucze, a kiedy uniosła wzrok, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Przy tylnym kole samochodu siedziała Lilly i rękoma obejmowała kolana.

— Pia! — krzyknęła i zerwała się z ziemi. — Gdzie byłaś? Wiesz, ile na ciebie czekałam?

Policjantka miała wrażenie, że z serca nie spadł jej kamień, tylko połowa Mount Everestu. Znów zaczęły jej drżeć kolana i, nie mogąc powstrzymać wzruszenia, zaczęła szlochać. Rzuciła na ziemię torebkę, torbę i kluczyki i objęła Lilly ramionami.

— Boże! Lilly! Nie wiesz nawet, jak strasznie się bałam! — wyszeptała. — Obeszłam wszystkie sklepy w centrum!

— Mówiłam, że muszę iść siusiu — wyjaśniła Lilly i zarzuciła Pii małe ramionka na szyję. — Jak wróciłam, to już cię nie było. — Mówiąc to, przycisnęła policzek do jej policzka. — Myślałam… myślałam, że jesteś na mnie zła i… i że pojechałaś beze mnie.

Mała również zaczęła płakać.

— Oj, Lilly, Lilly! Nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobiła! — Pia pogłaskała ją po głowie i przytuliła jeszcze mocniej. Najchętniej w ogóle by jej nie wypuszczała z ramion. — Co powiesz na to, żebyśmy przegoniły strach lodami, a potem kupiły sukienkę dla ciebie?

— Chętnie. — Zapłakaną buzię rozjaśnił uśmiech. — To dobry pomysł.

— W takim razie chodź. — Pia wstała. Lilly ściskała jej dłoń.

— Już nigdy cię nie puszczę — przyrzekła.

* * *

JUŻ PO piętnastu minutach sprawa została wyjaśniona i zamknięta, a ofensywa Franka Behnkego usilnie pragnącego zdyskredytować swojego byłego szefa zakończyła się kompromitacją. Na podstawie zarchiwizowanych protokołów i raportów Bodenstein udowodnił ponad wszelką wątpliwość, że z należytą starannością zbadał wszystkie okoliczności sprawy z 2005 roku dotyczącej ciężkiego uszkodzenia ciała Friedhelma Döringa i prawidłowo obchodził się z trójką podejrzanych, a zamknięcie dochodzenia podyktowane było brakiem dowodów przeciwko nim.

Trzyosobowa komisja wydziału wewnętrznego z zadowoleniem przyjęła wyjaśnienia i Oliver von Bodenstein wraz z Nicolą Engel zostali zwolnieni. Behnke siedział chmurny i milczący, a szkarłatny kolor jego twarzy kazał przypuszczać, że gotował się ze złości. Bodenstein zupełnie by się nie zdziwił, gdyby w pewnym momencie eksplodował.

Podczas gdy doktor Engel została w środku, by zamienić kilka słów z koordynatorem z komendy głównej wyznaczonym do nadzorowania wszczętego postępowania, Bodenstein wyszedł na korytarz, żeby sprawdzić wiadomości w telefonie. Nic ważnego się nie wydarzyło. Cieszył się, że cała ta sprawa została błyskawicznie wyjaśniona, bo za nic nie chciał się spóźnić na spotkanie u notariusza. Z właścicielem połowy bliźniaka w Ruppertshain, który popadł w tarapaty finansowe, już wcześniej doszedł do porozumienia i dopełnił nawet wszystkich formalności w banku, otrzymując promesę finansowania, by móc dokonać zakupu nieruchomości. Inka błyskawicznie skontaktowała się z firmami wykończeniowymi, aby najpóźniej w połowie lipca wróciły na plac budowy i dokończyły rozpoczęte prace. Szansa na to, by najdalej za pół roku znów zamieszkać we własnych czterech ścianach i zakończyć przykry czas bycia najemcą w domu rodziców, dodała mu sił do działania. Po dwóch długich latach zagubienia i braku motywacji odzyskał kontrolę nad swoim życiem i dostrzegł, że ma przed sobą przyszłość. Wielu mężczyzn po pięćdziesiątce dotykał kryzys wieku średniego — on również przeżył coś takiego. Czekając na doktor Engel, zastanawiał się nad wyborem mebli i zagospodarowaniem ogrodu. Czy sprzedaż i opróżnianie domu, w którym spędził dwadzieścia pięć lat z Cosimą, okaże się bolesnym przeżyciem?

— Bodenstein!

Odwrócił się. W jego kierunku zmierzał Frank Behnke. Kipiał z trudem hamowaną złością, której nie potrafił zamaskować, a Bodenstein miał wrażenie, że zaraz wyciągnie broń i zacznie do niego strzelać, by rozładować frustrację.

— Nie wiem, co wy znowu odstawiliście — wysyczał. — Ale się dowiem! Już ja się dowiem! Wszyscy jesteście w zmowie!

Bodenstein przez chwilę patrzył w milczeniu na byłego pracownika. Nie czuł ani radości z porażki jego starań, by przypisać mu winy, których nie popełnił, ani nie czuł do niego antypatii. Jeśli już cokolwiek, to żal. W życiu Behnkego coś musiało pójść nie tak, przez co zgorzknienie i frustracja nie dawały mu spokoju, wpędzając w coraz głębszy kompleks niższości i po części podjudzając go do zemsty za wyimaginowane krzywdy. Oliver bardzo długo wspierał i chronił młodszego kolegę. Okazywał mu więcej zrozumienia i troski niż pozostałym ludziom z wydziału. I wszystko na próżno. Behnke nie słuchał żadnych rad, reagował agresją na krytykę i w końcu zapędził się tak daleko, że Bodenstein musiał się od niego odciąć, by nie pójść na dno razem z nim.

— Frank, kolego, niech pan da już spokój — powiedział spokojnym, niemal serdecznym tonem. — Ma pan moje słowo, że nie będę żywił do pana urazy za to wszystko.

— Cóż za łaska! — Behnke zaśmiał się ochryple. — Tak się składa, że mam pana żal w dupie! Pracowaliśmy razem, ale wystarczyło, że pojawiła się ta cała Kirchhoff i ja stałem się zbędny! Jak piąte koło u wozu! Od tamtego czasu była tylko ona i ona. I jeszcze coś. Doskonale wiem, że Kirchhoff i Fachinger naśmiewały się ze mnie. Robiły ze mnie durnia. Głupie suki! A pan na to pozwalał.

Bodenstein nie wierzył własnym uszom.

— Proszę nie przesadzać, bo posuwa się pan za daleko — powiedział zdecydowanie. — Nie pozwolę, by wypowiadał się pan w ten sposób o moich pracowniczkach. Poza tym to wszystko nieprawda…

— Oczywiście, że prawda! — Behnke wszedł mu w słowo. Bodenstein powoli zaczynał dostrzegać, jak naprawdę wielkie są zazdrość i frustracja Behnkego. — Poza tym wiem dobrze, że przespał się pan z Engel!

— Zgadza się. — Zza jego pleców rozległ się kobiecy głos. Doktor Nicola Engel zaśmiała się chłodno i ani na chwilę nie straciła panowania nad sobą. — I to nieraz, drogi kolego. Nieraz. Ale zapewne nie wie pan, że byliśmy zaręczeni. Jakieś trzydzieści lat temu.

Bodenstein przyglądał się Behnkemu, który nie wiedział, jak ma zareagować. Najwyraźniej nie liczył się z takim obrotem sprawy i utrata asa, którego długo chował w rękawie, całkowicie zniweczyła jego plany.

Nicola podeszła jeszcze bliżej, a on odruchowo się odsunął. Nie potrafił nad tym zapanować, co jeszcze bardziej go denerwowało.

— Mam nadzieję, że jest pan świadom, drogi kolego, że pracę w policji zachował pan tylko i wyłącznie dzięki mojej osobistej interwencji, kiedy poprosiłam o ostatnią szansę dla pana — wyjaśniła spokojnie, lecz groźnym tonem, a każde jej słowo brzmiało ostro jak cięcie nożem. — W przyszłości proszę nie kierować się w pracy osobistymi motywami, bo w najlepszym razie zostanie pan woźnym w szkole policyjnej. Przed chwilą rozmawiałam z pana przełożonym, drogi kolego. Zapewniłam go, że ani ja, ani kolega Bodenstein nie będziemy kontynuowali wątku pana dochodzenia i zapomnimy o sprawie. Tak więc po raz trzeci czy już nawet czwarty uratowałam panu dupę, Behnke. Ale to koniec. Mam nadzieję, że się zrozumieliśmy.

Frank Behnke zaciskał kurczowo zęby i głośno przełykał ślinę. Potaknął niechętnie. Wrogość w jego oczach była tak wielka, jakby chciał ją zamordować. Bez słowa odwrócił się na pięcie i odszedł.

— Oj, jeszcze przysporzy nam kłopotów — powiedziała Nicola, kręcąc głową. — Tak coś czuję. To tykająca bomba.

— Nie powinienem go tak długo chronić — odparł Bodenstein. — To był duży błąd. Trzeba było wysłać go na jakąś terapię albo coś.

Nicola Engel uniosła brwi i potrząsnęła głową.

— Nie. To on popełnił błąd, bo źle podszedł do sprawy i przeżył próbę samobójczą.

Chłód, z jakim wypowiedziała te okrutne słowa, zaszokował Bodensteina. I jednocześnie zaczął rozumieć, dlaczego ona robiła wielką karierę, a on nie: Nicola była pozbawiona skrupułów. Miała zadatki, by wspiąć się na sam szczyt.

* * *

EMMA CZUŁA SIĘ zraniona i zagubiona, od kiedy Florian wyprowadził się z domu. Dowód jego niewierności i uparte milczenie, jakim odpowiadał na jej wyrzuty i pytania, uświadomiły jej, że w głębi duszy nigdy nie była go pewna. Nie potrafiła mu już zaufać, a to było znacznie gorsze niż świadomość, że ją zdradził.

Śródmieście Königstein pulsowało życiem. Panował ogromny ruch i było tak tłoczno, że Emma dopiero w okolicach zamku luksemburskiego znalazła wolne miejsce do zaparkowania. Być może nie przechodziłaby tego tak ciężko, gdyby nie fakt, że była w ciąży i lada dzień miała rodzić. Z drugiej strony, całkiem możliwe, że w ogóle nie doszłoby do takiej sytuacji, gdyby nie wyglądała jak wieloryb. Walcząc ze łzami, przeszła przez plac zabaw i park, by dotrzeć do deptaka. Miała nadzieję, że nie spotka nikogo znajomego — nie powinni jej widzieć w takim stanie! Poza tym nie miała ochoty na żadne rozmowy, bezsensowne plotki czy żarty. Nie wiedzieć czemu ludzie oczekiwali od kobiet w ciąży jakiegoś uduchowionego uniesienia i radosnego oczekiwania na dziecko, a nie gorzkich łez zawodu.

W księgarni odebrała trzy książki, które wcześniej zamówiła, a potem udała się do pobliskiej kawiarenki Café Kreiner, gdzie usiadła przy ostatnim wolnym stoliku wystawionym pod markizę. Czuła, jak ścieka potem, a poza tym nogi dawały jej się we znaki — były tak spuchnięte, jakby zaraz miały eksplodować. Mimo to zamówiła mrożoną czekoladę z dodatkową porcją bitej śmietany. Co za różnica?

Co powinna zrobić? Jak żyć? Termin miała wyznaczony za nieco ponad dwa tygodnie, lecz nie wiedziała, co będzie potem. Zostanie z dwójką dzieci w domu teściów, bez własnego domu, bez męża i bez pieniędzy. Ta niepewność nie pozwalała jej spać i wisiała nad nią jak jakiś złowróżbny cień. Lecz jeszcze gorsze było to, że Florian już w ten weekend miał zabrać Louisę do siebie. Z początku wierzyła, że pozbycie się rodziny jest mu bardzo na rękę, lecz ku jej zaskoczeniu postanowił wyegzekwować prawo dające mu możliwość spędzania co drugiego weekendu z córką. Emmie bardzo się to nie podobało i gdyby mogła, odmówiłaby, kiedy zaproponował to rozwiązanie. Zastanawiała się, czy istnieje szansa, by to zablokować. Dokąd miałby ją wziąć? Ponoć wynajął jakieś mieszkanie. Na pewno nie jest to właściwe miejsce dla pięcioletniej dziewczynki, która najwyraźniej przechodziła trudny okres.

Emma upiła łyk czekolady. Ludzie dookoła śmiali się i plotkowali. Wszyscy się cieszyli i nikt nie robił smutnych min. Czyżby tylko ona jedna na całym świecie miała jakieś problemy?

W domu nikt nie wiedział, co się wydarzyło między nią a Florianem. Nikt w sumie też nie odczuł zbyt mocno tej zmiany, bo wcześniej jej mąż wyjeżdżał na całe tygodnie czy miesiące na wykłady i za granicę. Emma wspomniała teściom o jakiejś służbowej podróży, a oni bez drążenia tematu zaakceptowali to kłamstwo. Jednak najpóźniej w dniu, kiedy Florian przyjedzie po Louisę, będzie musiała wyjaśnić, co się wydarzyło.

— Emmo! Witaj!

Drgnęła przestraszona i podniosła wzrok. Przed nią stała Sarah, obładowana torbami z zakupami.

— Wybacz, nie chciałam cię przestraszyć. — Odwiesiła torebkę i odstawiła torby obok stolika. — Mogę się dosiąść?

— Cześć, Sarah, pewnie, siadaj.

— Ależ cudowna pogoda.

Temperatura nie robiła na niej najmniejszego wrażenia i nawet przy czterdziestu stopniach nie widać było, żeby się pociła. Sarah, przyrodnia siostra Floriana, była drobną, niemal kruchą osobą o wielkich, ciemnych oczach i delikatnych rysach twarzy. Kruczoczarne włosy zaplatała zazwyczaj w gruby warkocz, a dziś miała na sobie jasnozieloną letnią sukienkę bez rękawów i dopasowane kolorystycznie zamszowe szpilki z odsłoniętymi palcami. Całość doskonale kontrastowała z jej ciemnozłotą skórą po przodkach z Indii. Emma zazdrościła jej idealnej figury, którą zachowywała niezależnie od tego, co jadła.

— Smutno wyglądasz. — Sarah położyła jej dłoń na ramieniu. — Coś się stało?

Emma westchnęła głęboko i wzruszyła ramionami.

— Co się dzieje? Coś cię martwi? — drążyła przyjaciółka.

Emma otworzyła już usta, żeby coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie. Bo co miałaby powiedzieć? Że wszystko jest dobrze?

— To coś z Florianem, prawda? To przez niego?

Sarah czasem miewała przebłyski intuicji graniczące z jasnowidztwem. Emma zagryzła usta. Była przecież obowiązkową, pragmatyczną kobietą, która nie wypłakiwała się koleżankom w rękaw. Od małego była przyzwyczajona, by samodzielnie rozwiązywać swoje problemy. Jeśli więc sama nie dawała sobie z nimi rady, tym trudniejsze wydawało jej się dzielenie nimi z innymi. Najchętniej odepchnęłaby je gdzieś w niebyt, rzucając się w wir ciężkiej pracy. To zawsze zdawało egzamin.

Nagle uświadomiła sobie, że zbyt dużo o tym myśli. To nie mogło doprowadzić do niczego dobrego.

— Słuchaj, ze mną możesz zawsze porozmawiać. — Sarah mówiła delikatnym, miękkim głosem. — Wiesz chyba, że tak jest. A czasem bardzo pomaga, kiedy podzielimy się z kimś zmartwieniami.

Rozmawiać! Ale ona nie chciała rozmawiać!

— Florian mnie zdradza! — wyszeptała w końcu.

Nagle jej oczy zapełniły się łzami.

— Od listopada zeszłego roku ani razu ze mną nie spał! — wyrzuciła z siebie. — A wcześniej kochaliśmy się co najmniej trzy razy w tygodniu… jak go dotykam, odsuwa się ode mnie. To takie cholernie poniżające!

Otarła łzy, ale nie mogła przestać płakać, jakby w jej wnętrzu pękła jakaś tama.

— Ale przecież to też jego wina, że wyglądam, jak wyglądam! Mam wrażenie… że chce mnie za to ukarać! Cholera, nienawidzę ciąży! Nie chcę być w ciąży i nie cieszę się na dziecko!

— Emmo! — Sarah nachyliła się w jej stronę i złapała ją za dłoń. — Nie możesz tak mówić! Dziecko, nowy mały człowiek, to coś najwspanialszego na świecie! To ogromny przywilej dla nas, kobiet. Wiadomo, ciąża jest męcząca i trudna, a poród bolesny, i to my musimy ponosić największą ofiarę, ale jak maleństwo pojawia się na świecie, o wszystkim zapominamy. Wielu mężczyzn nie uświadamia sobie tego, ale czują zazdrość, a czasem nawet strach przed dzieckiem, które rozwija się w łonie ich partnerek. Ich zachowanie bywa nieracjonalne, ale przemija. Uwierz mi. Musisz starać się go zrozumieć. Jeśli cię krzywdzi, to nie robi tego celowo.

Emma zamrugała z niedowierzaniem.

— Ty… ty starasz się usprawiedliwić zachowanie Floriana? — wyszeptała. — Dwa tygodnie temu znalazłam w jego spodniach puste opakowanie po prezerwatywie, a on do dzisiaj mi nie wyjaśnił, skąd się tam wzięło! Nic nie powiedział! Kiedy pytałam, czy ma inną, spakował swoje rzeczy i się wyprowadził! Teraz mieszka w jakimś pokoju we Frankfurcie! A ja miałam wrażenie, że mu ulżyło! Że z radością się wyprowadził — ode mnie i od swoich rodziców. Powiedział, że powinnam zostać, dopóki nie urodzę dziecka.

Sarah słuchała w milczeniu.

— Skąd mam wiedzieć, co robił i ile razy mnie zdradził, kiedy jeździł na misje? — wyrzuciła z siebie Emma. — Cholera, ja już nie mogę! To za dużo!

Strząsnęła dłoń Sarah. Przed oczyma tańczyły jej czarne punkciki i kręciło się jej w głowie. Bała się, że przez upał będzie miała problemy z krążeniem. Dziecko nie spało — czuła, jak kopie. Naraz odniosła wrażenie, że nosi w sobie pasożyta, coś niechcianego i obcego.

— Jestem sama! Nie mam nikogo! — płakała. — Co mam zrobić z Louisą, kiedy będę jechała do szpitala? Jak mam dać sobie radę potem? Jak? Z dwójką dzieci i bez pieniędzy?

Sarah pogładziła ją po ramieniu.

— U nas nie jesteś sama — powiedziała współczująco. — Będziesz miała świetne warunki i doskonałą opiekę. Dziecko możesz urodzić na miejscu, w domu dla matek. Louisa zostanie u Renate, Corinny albo u mnie i będzie mogła przychodzić do ciebie, kiedy tylko będzie chciała. A jeśli wszystko pójdzie dobrze, następnego dnia wrócisz do domu.

O tym Emma rzeczywiście nie pomyślała. Jej sytuacja nie była przecież wyjątkowa — fundacja teściów zajmowała się właśnie takimi nieszczęśliwymi przypadkami na co dzień, a jej podopiecznymi były kobiety porzucone przez mężów! Lecz to jej nie pocieszyło — a wręcz odwrotnie. Dopiero teraz uświadomiła sobie swoje położenie. Jednocześnie w jej głowie zaczęło kiełkować przerażające podejrzenie. Czyżby Florian, który nie chciał drugiego dziecka, celowo zostawił ją u rodziców, żeby to oni przejęli odpowiedzialność za nią, a on, bez wyrzutów sumienia, mógł odejść z inną kobietą? Czy to mogła być ukartowana gra? Plan, który już dawno przygotował?

Z nagłą podejrzliwością przyjrzała się kobiecie, którą jeszcze przed chwilą gotowa była określić jako przyjaciółkę. Sarah mogła o wszystkim wiedzieć! Corinna również, tak samo, jak Renate!

— Co się dzieje? — Sarah była przestraszona, ale mogła tylko udawać. Emma zrozumiała, że nikomu już nie może ufać. Otworzyła portmonetkę, rzuciła pięć euro na stolik i wstała.

— Muszę… muszę odebrać Louisę — wyjąkała i pospiesznie odeszła.

* * *

ZAMIAST ZAPOWIADANEGO ICE na tor trzynasty dworca głównego w Hamburgu wtoczył się zwykły IC. Na dodatek miał piętnaście minut opóźnienia. Z powodu masy podróżujących miejscówka, która dawała mu nadzieję na miejsce siedzące, stała się bezwartościowym świstkiem papieru. Pociąg był tak przepełniony, że nie było szans na fotel i musiał jechać w korytarzu, stojąc okrakiem nad plecakiem.

Na niemieckich kolejach Deutsche Bahn można o tyle polegać, że nie można na nich polegać. Idąc z duchem czasu, operator umożliwiał kupno biletów przez smartfon czy rezerwację przez Internet, jednak w kwestii wygody i punktualności wciąż tkwią w epoce sprzed trzydziestu lat.

Nigdy nie lubił, kiedy musiał stać w tłumie i co chwila ktoś go dotykał. Dlatego w poprzednim życiu zawsze latał samolotami albo jeździł samochodem. Kobieta obok niego roztaczała przenikliwy zapach tanich perfum. Miał wrażenie, że musiała się w nich wykąpać albo co najmniej wyprać w nich ubranie. Z lewej strony czuł za to kwaśny zapach potu. Na dodatek ktoś niedaleko zalatywał czosnkiem.

Jego przewrażliwiony zmysł węchu, który niegdyś był powodem do dumy, w sytuacjach takich jak ta stawał się przekleństwem.

Miał przynajmniej satysfakcję, że opłaciła mu się podróż na północ kraju. Dostał to, czego szukał. Co prawda mógł jedynie rzucić pospiesznie okiem na część zdjęć zapisanych teraz na najzwyklejszej pamięci USB, jednak wiedział już, że przedstawiają dokładnie to, na co po cichu liczył. Tysiące zdjęć i filmików w świetnej rozdzielczości na czarnym rynku wartych było małą fortunę. Gdyby policja znalazła u niego te materiały, natychmiast odwieszono by mu resztę wyroku. Tak czy inaczej, musiał zaryzykować.

Sprawdził telefon. Żadnych nieodebranych połączeń, żadnych SMS-ów. A miał wielką nadzieję, że się odezwie.

Przesunął wzrokiem po wagonie bez przedziałów. W ciemnym garniturze włoskiej marki Brioni, pamiątki z dawnego życia, w koszuli z kołnierzykiem i pod krawatem, nie różnił się od biznesmenów i reprezentantów handlowych podróżujących pociągami. Nikt nie zwracał na niego uwagi, może z wyjątkiem ładnej szatynki, zajmującej miejsce nieco po skosie od niego, pod oknem. Kiedy tylko myślała, że tego nie widzi, rzucała mu ciekawskie spojrzenia. Uśmiechnęła się, kokieteryjnie i nieco zaczepnie, ale jej nie odpowiedział. Ostatnią rzeczą, na jaką miał teraz ochotę, była jakaś wymuszona rozmowa. Pierwotnie zaplanował sobie, że wracając albo się prześpi, albo będzie nadrabiał braki w lekturach, lecz w tych warunkach, na stojąco, obie czynności nastręczałyby zbyt dużych problemów. Dlatego oddał się marzeniom i wspomnieniom, które jednak z czasem zaczęły wpędzać go w coraz większy smutek.

Dlaczego nie pisała? Dlaczego nie odpowiedziała? Rankiem wysłał jej wiadomość, że przez cały dzień będzie pod telefonem, więc może dzwonić albo pisać SMS-y. Od tamtej chwili czekał w napięciu na jakąkolwiek reakcję. Na próżno. Im dłużej milczała jego komórka, tym bardziej tracił nadzieję. W myślach powtarzał całą rozmowę, słowo po słowie, i starał się zrozumieć, czy mógł ją jakoś urazić, obrazić czy odstraszyć. Poranny euforyczny nastrój wywołany podróżą do Hamburga ustąpił miejsca pustce.

Dopiero pół godziny przed Frankfurtem jego telefon zabrzęczał. W końcu! Co prawda to tylko SMS, lecz to bez znaczenia. Czytając wiadomość, nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu, a kiedy uniósł wzrok, napotkał czujne spojrzenie szatynki. Kobieta uniosła znacząco brwi, odwróciła głowę i wyjrzała demonstracyjnie przez okno. Przynajmniej ją miał już z głowy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki