Tytuł oryginału
OSTFRIESENKILLER

Copyright © S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main 2007
Copyright © 2015 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Ula Pągowska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-082-9

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Inspektorat policji w mieście Aurich, jak również opisane w tej książce krajobrazy, promy, budynki i restauracje rzeczywiście odnaleźć można we Fryzji Wschodniej. Lecz chociaż niniejsza powieść osadzona jest w realnie istniejącej scenerii, to jednak akcja i bohaterowie zostali przeze mnie wymyśleni. Ewentualne podobieństwa do rzeczywistych osób lub istniejących placówek czy organizacji są zatem czysto przypadkowe i nie były zamierzone.

Wymyśliłem nawet Gimnazjum im. Hansa Bödeckera, ponieważ uważam, że we Fryzji Wschodniej już dawno powinno być gimnazjum jego imienia.

Pamięci tego wielkiego człowieka
dedykuję z wdzięcznością tę książkę

CZWARTEK 28 KWIETNIA, GODZ. 17.32

Ulf Speicher nie wiedział, że zostały mu tylko cztery godziny życia.

Był raptem koniec kwietnia, ale w przejrzystym powietrzu słońce już przyjemnie łaskotało go w skórę. Małe kałuże rozsiane pośród osuchów¹ połyskiwały, jak gdyby morze po swojej ostatniej wizycie pozostawiło za sobą dywan z diamentów.

Mogło się zdawać, że trwa jeszcze odpływ, że z lądu da się z łatwością przejść na piechotę na wyspę Juist czy Norderney. Ale przypływ już wtłaczał wodę z powrotem do wydrążonych w dnie korytarzy zwanych prilami. Za niecałą godzinę, gdy słońce zajdzie za wyspą Juist, Morze Wattów stanie się dla turystów śmiertelną pułapką. Całkiem niedawno, ledwie przed kilkoma tygodniami, morze zabrało pewnego ojca rodziny, który bez przewodnika² chciał się przedostać na piechotę z nadbrzeżnej miejscowości Norddeich na wyspę Norderney, gdzie umówił się z żoną i dziećmi w restauracji Oaza.

Ulf Speicher lubił opowiadać takie historie. Na przykład o zatopionym mieście ukrytym pod łachami muszli.

— Czasem w niedzielę, gdy wieje korzystny wiatr — mówił z przekonaniem — zdaje się, że słychać, jak biją zatopione kościelne dzwony.

Opowiadał też o kobiecie, która po samą szyję utknęła w mule, nie miała odwagi się poruszyć, i podobno trzeba ją było wyciągać dźwigiem. I o szkolnej wycieczce, która wyruszyła na wędrówkę po osuchach ze swoim nauczycielem, a wróciła bez niego.

Przywoływał te współczesne horrory z przymrużeniem oka. Mieszczuchy lubiły słuchać takich opowieści w czasie swojego urlopu nad morzem.

Ulf Speicher był szczęśliwy, gdy czuł pod nogami wilgotne dno morskie, gdy muł przeciskał się między palcami u stóp. Czuł, że żyje pełną piersią, chociaż miał pięćdziesiąt pięć lat, brzuch w kształcie piłki i początki łysiny. Ale jeszcze nigdy w życiu nie zażywał tak intensywnego i satysfakcjonującego seksu jak właśnie w ostatnich latach.

Nie żałował, że przeprowadził się z Frankfurtu właśnie tutaj: nad Morze Północne. Od kiedy zamieszkał na północnych rubieżach, jego życie zmieniło się radykalnie. Był teraz prezesem Stowarzyszenia Tęcza, które opiekowało się niepełnosprawnymi oraz ich rodzinami.

Większość małżeństw rozpada się, gdy na świat przychodzi niepełnosprawne dziecko, bo często okazuje się ono zbyt dużym obciążeniem dla związku. Stowarzyszenie Tęcza Ulfa Speichera odciążało rodziny: matki mogły wreszcie zrobić sobie urlop i odprężyć się, wiedząc, że ich dzieci są pod dobrą opieką. Niejedna z nich miała wreszcie po raz pierwszy od wielu lat coś na kształt wolnego czasu i już z samej wdzięczności wdawała się z nim w romans. Ulf Speicher naprawdę nie miał powodów, żeby narzekać na swoje obecne życie.

ODWRÓCIŁ SIĘ w stronę dwóch kobiet, które szły za nim. Nabrały rumieńców od morskiego powietrza i słońca. Nie potrafiły iść po przybrzeżnym mule tak szybko jak on.

Te dwie kobiety z pewnością nie wyglądały na siostry. Aleksa Guhl, matka niepełnosprawnego dziecka, była raczej przy kości. Zupełnie odwrotnie niż jej siostra, Liane Rottland, która robiła wrażenie delikatnej i kruchej. Sfrustrowane mężczyznami i niepowodzeniami w małżeństwie zbliżyły się do siebie i we wzruszający sposób troszczyły się wspólnie o umysłowo opóźnionego Markusa.

Aleksa, której kąciki ust układały się w smutny grymas, Ulfowi Speicherowi podobała się bardziej. Z nią mógł sobie wyobrazić niejedną miłą chwilę w odosobnieniu. Musiał tylko jakoś pozbyć się jej chudej siostry.

Wiatr przywiał do niego jej wołanie — właśnie utknęła w mule.

Ulf Speicher tylko przez chwilę pomyślał o Jutcie Breuer, swojej partnerce życiowej. Ona na pewno w niczym mu nie przeszkodzi. Gdy się poznali przed kilku laty, od razu postawił warunek, że chce być niezależny i mieć osobne mieszkanie. To on ustalał w Stowarzyszeniu Tęcza godziny dyżurów, więc zawsze wiedział, co, gdzie i kiedy robi Jutta. Właśnie teraz odbywała wizytę domową i będzie zajęta przynajmniej do dwudziestej drugiej. Potem i tak już do niego nie przyjdzie, a co najwyżej wyśle mu SMS-a na dobranoc.

ALEKSA GUHL i Liane Rottland z trudem szły pod wiatr wiejący od lądu, żeby przed przypływem dotrzeć na brzeg. Nie wpadały w panikę, bo dzięki obecności Ulfa Speichera czuły się bezpieczne. On jednak naciskał, by się pospieszyły.

Ich kalosze ciągle utykały w mule. Miękkie dno morskie wydawało mlaskające odgłosy za każdym razem, gdy kobiety wyciągały z niego nogi. Brzmiało to wręcz nieprzyzwoicie. Jakby pożądliwie.

Spojrzały na siebie. Nie miały odwagi głośno tego powiedzieć, ale obie pomyślały o tym samym: brzmiało to tak, jakby morze było głodne.

Ulf Speicher kazał obydwu kobietom zdjąć kalosze i iść na boso tak jak on. W tej chwili do Norddeich, płynąc przez farwater, zawijał prom Frisia V. Wyglądało to, jakby jechał po mule na kołach. Nieco upiorne wrażenie: statek, który sunie po suchym lądzie.

Ulf Speicher wykrzywił twarz w uśmiechu, gdy na burcie promu dostrzegł ogromne graffiti: Morze morduje. Napis w obramowaniu z trupich czaszek miał pewnie parę metrów wysokości. Wśród swoich pracowników miał kilku takich artystów graficiarzy, którzy w stowarzyszeniu odbywali zastępczą służbę wojskową.

— Może to zrobił Kai? — pomyślał nie bez dumy.

Ulf Speicher podniósł z wody muszlę, pokazał ją obydwu kobietom i demonstracyjnie wyjadł jej zawartość. Wiedział, że ten widok będzie je trochę brzydzić. Od razu uderzył w swoją zwykłą gadkę: Bardziej świeżych nigdzie się nie dostanie…

Wyssał wnętrze muszli i z premedytacją rozgłośnie przełknął. Aleksa poczuła na plecach gęsią skórkę. Sposób, w jaki ten mężczyzna wysysał muszlę, miał w sobie coś zwierzęcego. A teraz schylał się po następną.

Podał jej muszlę. Jej siostra cofnęła się z obrzydzeniem.

— Chyba tego nie zjesz!

Aleksa wzięła muszlę. Bo tu nie chodziło o jakiś owoc morza. Tu chodziło o coś innego. To było zaproszenie — zaproszenie do seksu. Wiedziała o tym, a Ulf Speicher wiedział, że ona wie.

Chwyciła muszlę ustami i połknęła jej zawartość z lekkim uczuciem wstrętu.

Ulf Speicher objął ją ramieniem i roześmiał się. Pogratulował Aleksie odwagi, a następnie zaprosił obie miłe panie do siebie do domu na wspólne jedzenie muszli.

Liane oczywiście od razu pojęła, że to zaproszenie tak naprawdę wcale jej nie dotyczy. Ale ucieszyła się ze względu na swoją siostrę, która w ostatnich latach naprawdę nie miała łatwego życia, i postanowiła jej nie przeszkadzać. Mimo wszystko była jednak nieco zdziwiona, że jej przyzwoita siostra ma zamiar wdać się w romans z mężczyzną, którego poznała dopiero dzisiejszego ranka.

Liane grzecznie podziękowała za zaproszenie, mówiąc, że chce wrócić do pensjonatu, żeby trochę odpocząć, bo najwyraźniej — w czasie tej wędrówki przez Morze Wattów — nieco przeliczyła się z siłami.

Gdy dotarli do stałego lądu, Ulf i Aleksa szli już obok siebie ręka w rękę jak świeżo zakochana para. Liane szła dobre dwadzieścia metrów za nimi, żeby im nie przeszkadzać.

JAZDA Z NORDDEICH do Süderneuland trwała niecały kwadrans. Ulf Speicher dociskał gaz. W samochodzie nie rozmawiali. Aleksa była podenerwowana, jakby to był jej pierwszy raz. Była wdzięczna swojej siostrze, że tak naturalnie dała jej przyzwolenie na tę miłosną przygodę.

Ulf Speicher zamieszkiwał połowę bliźniaka, sto dwadzieścia siedem metrów kwadratowych. Wystarczająco dużo miejsca dla niego i jego biblioteki liczącej prawie cztery tysiące książek.

Dom spodobał się Aleksie. Zawsze o takim marzyła. Od czerwonych cegieł biła fryzyjska przytulność. Garaż otwierał się na pilota. Na jego bramie namalowana była głowa Johna Lennona nadnaturalnej wielkości. Aleksa się uśmiechnęła. Teraz wiedziała przynajmniej, jakiej muzyki słucha Ulf Speicher.

W przedpokoju, jeszcze stojąc, od razu zaczęli się nawzajem rozbierać. Nie nadążali ze zdejmowaniem ubrań.

Próbowała sobie przypomnieć, kiedy po raz ostatni rozbierała się do naga przed mężczyzną. Musiało to być co najmniej cztery, pięć lat temu, a skończyło się katastrofalnym związkiem. Po tym wszystkim jakoś z siebie zrezygnowała i spuchła jak drożdżowe ciasto. Jej siostra mówiła, że zbudowała wokół siebie ochronny pancerz — pancerz z tłuszczu.

Brzuch Ulfa i jego figura pluszowego misia ułatwiały jej sprawę.

A on oznajmił chytrze, że nigdy nie działały na niego te na pół zagłodzone kobiety z kolorowych gazet i że bardziej podobają mu się rubensowskie kształty, prawdziwe kobiety — takie jak ona. Była mu wdzięczna za te słowa.

Podczas, gdy Ulf Speicher delikatnie gładził jej wielkie piersi i czule je całował, kula przeznaczona, by zakończyć jego życie, została załadowana do lufy.

NADKOMISARZ ANN Kathrin Klaasen głupio się z tym czuła, ale mimo to nie ustawała. Przyszedł teraz właściwy moment. Siedziała sama w biurze, a jej współpracownicy, Weller i Rupert, toczyli w korytarzu euforyczną rozmowę o awansie piłkarzy ręcznych z Aurich z ligi powiatowej do drugiej ligi.

Ann Kathrin Klaasen musiała dwa razy wystukać na klawiaturze imię i nazwisko, bo za pierwszym razem napisała „Susanne” przez „i”. Takie literówki właściwie się jej nie zdarzały. Jej palce były narzędziami wyszkolonymi bardzo precyzyjnie. W przeciwieństwie do kolegów z pracy nauczyła się pisać dziesięcioma palcami i nie wisiała jak oni z dwoma palcami nad klawiaturą, przypominając orła wypatrującego zdobyczy. Bez trudu pisała w tempie trzystu uderzeń na minutę.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie Susanne Möninghoff. Ann Kathrin tak naprawdę wcale się tego nie spodziewała. Przyjrzała się kobiecie pogardliwie. Zdjęcie musiało być sprzed kilku lat. A może ona naprawdę jest taka młoda? Miała długie falowane włosy pofarbowane na brąz i rozmiar biustonosza co najmniej 85 B. Nic dziwnego. Hero był fanem kobiecych piersi. Niemal nie dostrzegał kobiet o mniejszym rozmiarze biustu.

Ann Kathrin poczuła przypływ mdłości, a równocześnie narastało w niej dziwne uczucie triumfu. Tego to on z pewnością nie wiedział, że jego mała słodka Susanne była odnotowana w jej kartotece.

Ann Kathrin postanowiła wydrukować jej dane. Spojrzała w stronę drzwi, jeszcze kilka sekund, a potem…

Za późno. Rupert wszedł do biura jak ktoś, kto nie spodziewa się nikogo w pomieszczeniu. Prawą ręką chwycił się za krocze. Często nosił za ciasne slipy i ciągle je sobie poprawiał, gdy sądził, że nikt go nie widzi.

Potrząsnął głową, żeby ukryć zażenowanie:

— Najpierw robisz tu cyrk, żeby dostać urlop za swoje nadgodziny, a potem…

Demonstracyjnie postukał palcem w swój zegarek. Wyglądało to tak, jakby chciał, by szybko zapomniała, gdzie dopiero co trzymał rękę. Ann Kathrin Klaasen wyjęła kartkę z drukarki. Złożyła ją i schowała do swojej czarnej torebki marki Esprit.

Rupert stanął za nią, by móc zerknąć na ekran komputera. Jego nadmierna ciekawość pomogła mu już rozwiązać niejedną sprawę. Ale Ann Kathrin nie chciała pozwolić, by dzięki wychwalanemu przez wszystkich darowi dedukcji zgadł, co właśnie tutaj robiła. Coś, co wyglądało na sprawę czysto służbową, było ściśle prywatne i właściwie nie całkiem legalne.

Szybko zamknęła program. Chyba nieco za szybko, bo Rupert był wyraźnie zdziwiony.

— Twój urlop zaczął się już godzinę temu. Czego tu jeszcze szukasz?

— Półtorej godziny temu — poprawiła go.

Potem wstała i włożyła płaszcz. Musiała wyjść stąd jak najszybciej.

W drzwiach natknęła się na Wellera. Trzymał pod pachą trzy tomy akt i próbował wcisnąć je Ann Kathrin. A ponieważ ta nie zareagowała, dokumenty spadłyby na podłogę, gdyby Weller w ostatnim momencie bohatersko ich nie uratował.

Weller miał czerwone plamy na twarzy. Jego skóra reagowała na każdą stresującą sytuację. Pachniał nikotyną i zbyt ostrą wodą po goleniu.

— Nie wyrobię się w terminie, żeby zbadać podstawy aresztowania. Ann, czy mogłabyś za mnie…

Ann Kathrin demonstracyjne skrzyżowała ręce na piersi. Dała odpór.

— Nie. Na pewno nie. W zasadzie to mnie tutaj w ogóle już nie ma.

Zostawiła go tak, jak stał, i pognała przez korytarz na dwór. Weller popatrzył za nią nieco obrażony i machnął ręką, jakby wszelkie słowa nie miały już sensu. Z głębi biura dobiegło go wołanie Ruperta:

— Odpocznij, Ann!

Ann Kathrin czuła, że teraz, w inspektoracie policji, łatwo można było ją zranić. Uciekła stamtąd jak śmiertelnie ranione zwierzę. Zastanawiała się, czego się właściwie bała. Rupert i Weller byli miłymi kolegami z pracy. Czasem bywali nieco opryskliwi czy szorstcy w obejściu, ale to nie o to chodziło.

Nie mogli jej zobaczyć w tym stanie. Ann Kathrin była bliska płaczu, a to mogło zniszczyć wizerunek twardej pani nadkomisarz, która zawsze miała nad wszystkim kontrolę — nieważne, czy to była praca, dom, rodzina czy wygląd.

SEKS Z ALEKSĄ GUHL przebiegał zupełnie inaczej, niż Ulf Speicher to sobie wcześniej wyobrażał. Gdy zrozumiała, jak bardzo mu się podoba, straciła wszelkie zahamowania i przejęła inicjatywę. Formułowała oczekiwania, żądała, by pieścił ją tu, a dotykał tam. Całkowicie przejęła reżyserię w tej grze. Już po chwili miał wrażenie, że jest uczniem, który wysłuchuje poleceń swojej nauczycielki.

Zrobili sobie małą przerwę. On sam lubił przerywniki w postaci kawy czy lampki szampana, co pozwalało mu rozciągać zabawę na cały wieczór.

Słońce właśnie zaszło za wyspą Juist. Musieli zapalić światło. Nagi Ulf Speicher poszedł do kuchni zaparzyć kawę. Nie wiedział, że jest obserwowany przez celownik optyczny i że w jego obiektywie stanowi wspaniały cel. Znacznik celownika wędrował po jego ciele — z brzucha przez pierś aż do głowy.

W tym momencie do kuchni wśliznęła się Aleksa — także ona była nadal naga. Na zewnątrz ktoś przejechał pod oknem na rowerze. Aleksa za żadne skarby nie chciała, by ktoś zobaczył ją bez ubrania w kuchni Ulfa. Wyłączyła światło. W ten sposób uratowała Ulfowi życie.

Na jedną godzinę.

ANN KATHRIN KLAASEN prosto z pracy pojechała do Nessmersiel, żeby popatrzeć na zachód słońca. Potrzebowała czasu, by uporządkować myśli. Nie wiedziała, jak długo tak siedzi i gapi się na morze. W każdym razie już zaczęło się jej robić zimno.

Zaparkowała swoje twingo przed kawiarnią Aggis Huus. Lubiła tu przyjeżdżać, gdy chciała sobie coś przemyśleć lub potrzebowała dla siebie nieco czasu.

W sklepie obok zawsze musiała podejść do półki z książkami dla dzieci. Gdy jej syn był mały, miała dobrą wymówkę, by wrócić do domu z nowymi książkami obrazkowymi i historyjkami dla początkujących czytelników. Teraz było trudniej. Była świadoma swojej pasji. Tak, kochała książki dla dzieci. Książki dla młodzieży już jej tak nie interesowały. Hero oczywiście miał na podorędziu psychologiczną hipotezę. Jego zdaniem w ten sposób pielęgnowała w sobie małe dziecko. Twierdził, że czasem dziecko przejmowało nad nią kontrolę — jak lalkarz nad swoją marionetką.

Nienawidziła, gdy tak z nią rozmawiał, a jednak wiedziała, że ma rację.

Zdecydowała się na Czarodziejskie historie Ulricha Maske. Obrazek z czarodziejem na okładce przemawiał do niej. Jej ojciec zawsze kochał opowieści o czarodziejach, wiedźmach i elfach. Z książką usiadła w kawiarni Aggis Huus. Lubiła tutejszą domową atmosferę. Nawet obecność grupy turystów nie mogła zmienić faktu, że to nie była zwykła kawiarnia. Każdy gość czuł się tutaj trochę jak w domu.

Zamówiła sobie bezalkoholowe piwo Jever i danie dnia: gęsty eintopf z kiełbasą. Właśnie takie jedzenie pasowało do tego miejsca. Ann Kathrin uważała, że tutaj nie powinno się serwować sushi czy podobnie wyrafinowanych specjałów, lecz właśnie solidny eintopf i domowe ciasto.

Ann Kathrin mogła tu rozprostować nogi i przez moment poczuć się nieco pewniej. Tutaj świat był prosty i piękny. Całe zło, wszystkie problemy współczesnej cywilizacji — zostały za drzwiami. Czekając na jedzenie, Ann Kathrin kartkowała swoją nową książkę dla dzieci, ale tak naprawdę wcale jej nie czytała. Wiedziała, że jeszcze coś ją dzisiaj czeka. Coś, przed czym najchętniej by uciekła.

Gdy młoda kelnerka postawiła przed nią koszyk z chlebem i eintopf, Ann Kathrin natychmiast pojęła, że dzisiaj nic nie przełknie. Było jej głupio, że teraz nic nie zje. Nie chciała obrazić kuchni. Przez chwilę siedziała przy swoim talerzu i wpatrywała się w niego. Nabiła kiełbasę na widelec, pokroiła na małe kawałki i zanurzyła w zupie ziemniaczanej, ale na koniec po prostu zapłaciła rachunek w ogóle nie spróbowawszy potrawy.

W spojrzeniu kelnerki widać było pytanie: „Czy coś jest nie tak z naszym jedzeniem? A może przynieść pani coś innego?”. Ann Kathrin wyszła z Aggis Huus, zapewniając solennie, że zupa była wspaniała, ale ona musiała chyba złapać jakiegoś wirusa.

Wsiadła do swojego zielonego twingo. Samochód był dla niej jak schronienie. Wbrew swoim przyzwyczajeniom wcisnęła przycisk zamykający wszystkie drzwi. To było jak ucieczka od zewnętrznego świata. Zupełnie niepotrzebna, a jednak dobroczynna w skutkach. Niech nikt jej tutaj nie przeszkadza.

ZANIM URUCHOMIŁA SILNIK, przyjrzała się swojej twarzy w lusterku wstecznym. Nie, nie wygląda na swoje trzydzieści siedem lat. Wygląda o wiele starzej. Wygląda raczej na czterdzieści siedem. Tak, jeszcze niedawno sprawiała wrażenie o wiele młodszej — ledwie po trzydziestce. Zawsze uchodziła za młodszą, niż była w rzeczywistości. W okresie dojrzewania straszliwie ją to denerwowało.

Inne kobiety w jej wieku próbowały zrobić coś ze sobą i zaczynały sypiać ze swoimi mężami częściej niż dotąd. Ale ona tak nie potrafiła. Coś w niej kompletnie zamarzło.

Zaczęła nosić obszerne swetry i przestała chodzić do fryzjera. Rankiem szybko przeczesywała włosy szczotką i spinała je z tyłu klamrą. Przestała się malować. Tylko ciemne worki pod oczami tuszowała korektorem.

Ann Kathrin wyłowiła z torebki wydruk. Powstrzymała odruch, by podrzeć kartkę na kawałki. Postanowiła przechować ją jako dowód w sprawie. Potem wyprowadziła samochód z parkingu i próbowała skupić się na jeździe.

Czuła ogromne napięcie. Znała sposoby radzenia sobie ze stresem, ale nie zależało jej na tym, żeby się uspokoić. Potrzebowała wściekłości i siły, by przeprowadzić prawdziwą konfrontację. Tym razem nie da się omamić jego głosowi, łagodnemu jak zmiękczacz do ubrań. Tym razem przejdą do rzeczy.

Najpierw jechała przez Störtebekerstrasse na północ, cały czas mając w zasięgu wzroku po prawej nadmorską groblę³. Potem jednak poczuła, że nie ma jeszcze siły potrzebnej do spodziewanego starcia. Przekonała siebie, że musi najpierw zaczerpnąć powietrza i pozwolić spokojnie zasnąć swojemu synowi Eike. On nie powinien dowiedzieć się o grożącym nieszczęściu. Skręciła więc w kierunku Hage i pojechała ku torfowiskom Meerhusener Moor. Tutaj na skraju obszaru chronionego zatrzymała samochód i w całkowitej niemal ciemności poszła na spacer w kierunku jeziorka Eversmeer.

Najpierw nie czuła pod stopami twardego gruntu, ale później, gdy weszła głębiej na teren wokół jeziora Ewige Meer, droga wykonana z dębowych bali zaprowadziła ją pewnie ku ciszy torfowisk. W końcu dotarła do platformy widokowej nad jeziorem. Tutaj posiedziała przez chwilę bez ruchu.

Potem podniosła się z głębokim westchnieniem, przeciągnęła, jak gdyby budziła się z długiego snu, i zdecydowała, że już wystarczy.

Chętnie poszłaby dalej w głąb bagien, ale bezpieczniej było pozostać na drewnianych belkach. O tej godzinie nie mogła tu liczyć na żadną pomoc. Torfowisko potrafi być podstępne. Tak samo jako Morze Wattów.

KORZYSTNA POZYCJA do strzelania nadarzyła się, gdy Aleksa Guhl zapaliła dwie świeczki w salonie, a Ulf Speicher w świetnym humorze odkorkował butelkę wina.

Aleksa nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz czuła się tak swobodnie, w takiej harmonii ze sobą i swoim ciałem.

Wtedy ktoś zadzwonił do drzwi. Obydwoje zamarli i spojrzeli na siebie. Aleksa zrobiła rozczarowaną, wręcz przerażoną minę. Najbardziej bała się, że za chwilę stanie przed drugą kobietą: jego żoną lub życiową partnerką. Błyskawicznie zdała sobie sprawę, że w ogóle nie znała jego sytuacji życiowej. Wiedziała jedynie, że nazywał się Ulf Speicher. Że był dobrym człowiekiem o wielkim sercu dla niepełnosprawnych i ich krewnych oraz o wielkiej sile przebicia, która w tych trudnych czasach pozwalała mu na sterowanie organizacją taką jak Stowarzyszenie Tęcza i omijanie rafy cięć finansowych.

Ulf Speicher położył palec na ustach, potrząsnął głową i zdmuchnął świeczki. W żadnym razie nie miał zamiaru otwierać drzwi. Nikomu.

Niezapowiedziany gość pod drzwiami raz jeszcze załatwił Speicherowi krótkie odroczenie.

ANN KATHRIN KLAASEN świadomie przekroczyła ograniczenie prędkości, jak gdyby sama musiała sobie udowodnić, że jest już gotowa na konfrontację. Po prawej mijała dworzec. Przed budynkiem czekała samotna taksówka. Taxi van Hülsen, 2-1-4-4.

Palący fajkę taksówkarz kiwnął przyjacielsko głową. W poprzednim roku kilka razy odbierał ją z dworca, gdy późną nocą wracała pociągiem ze szkoleń w Hanowerze czy Oldenburgu.

Do domu w miasteczku Norden najchętniej wracała własnym samochodem. Dworzec zawsze miał w sobie coś ponurego, gdy przetoczyły się już przez niego tłumy turystów. Przyklejony do zakurzonych szyb plakat obwieszczał, że kiedyś grało się tutaj w lotki i piło kawę. Teraz zdemontowano nawet automat, w którym latem można było kupić napoje i słodycze.

Lecz jeśli wjechać do Norden samochodem drogą B72 prowadzącą do Bahnhofstrasse, wówczas miasteczko robi przychylne wrażenie. Zaraz przy wjeździe znajduje się sklep z ezoteryką. Na zewnątrz wisi szyld „Reiki”. Bez względu na to, co ten szyld oznacza, według Ann Kathrin robi o wiele sympatyczniejsze wrażenie niż na przykład reklama Marlboro.

Po lewej i prawej stały wiatraki. Przejeżdżała między nimi jak przez bramę miasta. Widok tych wiatraków sprawiał, że od razu brała głębszy oddech, jak gdyby mogła już wyczuć zapach morza. A potem ta wielka butelka ze sznapsem marki Doornkaat. Na tę butelkę zawsze patrzyła bardzo uważnie. Inne miasta miały swoje pomniki z jeźdźcami. Z jakimiś królami czy generałami. A miasteczko Norden miało swoją butelkę Doornkaatu. Uśmiechnęła się do tego zielonego monstrum. Za każdym razem przypominało jej to, że Doornkaat był ulubionym sznapsem jej ojca. W zamrażalniku zawsze trzymał jedną butelkę. A obok dwa zamrożone kieliszki.

— Doornkaat — oświadczał jej ojciec, jak gdyby obwieszczał głęboką prawdę filozoficzną — należy pić zimny. Zimny jak lód!

A wszystko to ku ubolewaniu jej matki, gdyż wtedy nie posiadali jeszcze osobnej zamrażarki, lecz tylko małą półkę w lodówce, którą butelka Doornkaatu wypełniała do połowy.

Ann Kathrin rzadko piła sznapsa, ale jeśli już, to tylko zmrożonego na lód Doornkaata. Butelkę i kieliszki trzymała w tym samym miejscu lodówki co dawniej jej ojciec. I kiedy, dokładnie jak on niegdyś, stojąc przed lodówką nalewała sobie kieliszek i wychylała go, za każdym razem mówiła:

— Twoje zdrowie, tato.

„Jak masz kłopot, kolego, to se walnij jednego!” — to powiedzonko, wypowiadane z ironicznym uśmiechem, było aluzją do ojcowej przeszłości w robotniczym środowisku Zagłębia Ruhry i należało do wielu często cytowanych przez niego mądrości życiowych.

On, który musiał mieć w życiu cholernie dużo kłopotów, nigdy nie zaczął pić. Wytrwale i odważnie toczył swoją życiową walkę aż do końca.

Jeśli więc stała przed lodówką z zamrożonym kieliszkiem przy ustach, to zwykle dlatego, że musiała utopić jakiś problem, gdyż wcześniej zbyt dużo musiała przełknąć i zbyt długo zaciskać zęby, a w środku niemal eksplodowała.

Błogie ciepło alkoholu za każdym razem wypełniało ją całą. Otrząsała się potem i wzdychała, jak gdyby chciała wyrzucić z siebie wszelkie złe fluidy, które po takim dniu przyklejały się do niej jak błoto do butów. To był dla niej wręcz rytuał.

Zawsze odstawiała kieliszek na lodówkę, na wysokości oczu, jak zwykł to robić jej ojciec. Lubiła przyglądać się kieliszkowi, na którym ciepło jej palców zostawiło ślady. Stała zwykle przez chwilę bez ruchu i przyglądała się, jak w pokojowej temperaturze kryształki lodu roztapiały się w krople, które pełzły w dół powoli, jak srebrne ślimaki. To była chwila jej medytacji.

Za każdym razem po odbyciu tego rytuału znowu była gotowa stawić czoło światu. Ann Kathrin Klaasen — wojowniczka. Ann Kathrin Klaasen — nieustraszona.

Prawdopodobnie w taki sposób również dzisiaj mogłaby wziąć się w garść. Ale właśnie tego nie chciała. To nie był ten dzień, aby zalewać troski i łapać równowagę. Dzisiaj chciała rozstrzygnięcia. A dopiero potem może kieliszek sznapsa. Może…

Jej dom znajdował się na północy Norden, w tak zwanej Dzielnicy Zbożowej. W linii prostej od morza dzielił ich niecały kilometr. Minęła ulicę Kornweg i skręciła w Haferkamp. Im bliżej była celu, tym szybciej biło jej serce. Księżyc wisiał prawie nad samym dachem jej domu, jak gdyby wszechświat chciał wskazać jej drogę. Swoje twingo skierowała na duży podjazd domu numer 13 przy ulicy Distelkamp. Wiatr się zmienił. Miała wrażenie, że główki tulipanów na klombie przed domem kłaniają się jej na powitanie.

Zaparkowała przed garażem. Samochód Hero był już w środku. Przez głowę przemknęła jej myśl, że będzie postępować dokładnie tak, jak gdyby miała zaaresztować mordercę. Jego garaż został właśnie odcięty. Nie mógł teraz uciec samochodem. Niebezpiecznemu przestępcy trzeba najpierw zamknąć wszystkie drogi odwrotu. Zgodnie z jej doświadczeniem najwięksi twardziele poddawali się, gdy nie widzieli już żadnej szansy ucieczki.

Chociaż Ann Kathrin Klaasen wysiadła przed samymi drzwiami do domu, nie dostała się do środka przez główne wejście, lecz przez garaż. Światło zapalało się tam automatycznie. Zajrzała od strony kierowcy do granatowego renault megane należącego do Hero, wyjęła z torebki swój notatnik i spisała stan licznika. Obwąchała fotel pasażera. Nie, nie wyczuła tam obcych perfum. Jednak cyfry na liczniku powiedziały jej wystarczająco dużo.

Ann Kathrin rozprostowała się i poprawiła na sobie ubranie. Odchrząknęła jak śpiewaczka operowa, która przed wielkim występem obawia się, że głos ją zawiedzie. Dopiero wtedy weszła do środka.

Wzięła głęboki oddech i ruszyła, by zmierzyć się z awanturą.

Wzdłuż wybrzeży Fryzji Wschodniej ciągnie się tzw. Morze Wattów, czyli akwen wód przybrzeżnych odsłanianych całkowicie w czasie odpływów. Morze Wattów obejmuje wody przybrzeżne od Holandii aż po Danię, a w roku 2009 zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dno morskie odsłaniane w czasie odpływów nazywane jest „wattami” lub „osuchami”. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki). [wróć]

Po osuchach można wędrować i w czasie odpływów przechodzić na piechotę na pobliskie wyspy, jednakże turystom zaleca się wędrówki z licencjonowanym przewodnikiem, który orientuje się w godzinach przypływów oraz w topografii prilów, czyli korytarzy wyżłobionych w dnie przez wodę, które w czasie przypływu stają się w krótkim czasie rwącymi rzekami. [wróć]

Groble, o których mowa, to wały oddzielające Morze Północne od lądu. [wróć]

CZWARTEK 28 KWIETNIA, GODZ. 21.32

Ulf Speicher zapalił światło i poszedł raz jeszcze do kuchni, by przynieść następną butelkę wina.

To światło wystarczyło, by śmiercionośna kula trafiła w cel.

O, super. Tak. Teraz cię mam. Nie narobisz już więcej szkód — ani w moim życiu, ani w życiu innych ludzi.

Dobranoc, ty zakłamany wieprzu. Wreszcie cię mam…

Palec wskazujący zbliżył się do cyngla.

ALEKSA LEŻAŁA na sofie z zamkniętymi oczami i wyobrażała sobie, jak wyglądałoby jej życie, gdyby została u Ulfa. Gdyby zamieszkała z nim w tym domu. Dla niego Markus nie byłby z pewnością żadnym problemem. Jeśli w ogóle istniał mężczyzna, który potrafił obchodzić się z niepełnosprawnymi dziećmi, to był to właśnie Ulf. A dom był wystarczająco duży. Poza tym nic nie trzymało jej w Oberhausen. Straciła już dawno i przyjaciół, i pracę. Lepszą opiekę dla Markusa z pewnością znajdzie tutaj, we Fryzji Wschodniej.

Aleksa zastanawiała się, czy może właśnie teraz jest bliska tego, by się na nowo zakochać. Coś na zewnątrz huknęło. Brzęku szyby nie słyszała. Ale potem coś z potężną siłą zwaliło się na podłogę. Zdziwiona podniosła się i przeszła do kuchni. Zobaczyła, że na posadzce leży Ulf — z okrągłą dziurą w czole. Wtedy zaczęła krzyczeć tak, jak jeszcze nigdy w swoim życiu nie krzyczała.

Numer jeden.

W PRZEDPOKOJU stała torba na sportowe rzeczy. Sztruksowa kurtka Hero wisiała na wieszaku. Niech naiwna małżonka myśli, że znowu był na treningu piłki ręcznej.

Ann Kathrin otworzyła torbę tak cicho, że Hero w salonie nie mógł usłyszeć odgłosu otwieranego zamka błyskawicznego. Oglądał właśnie boks w telewizji.

Obmacała ubrania. A potem zjawiła się w salonie jak anioł zemsty. Oparła się prawą ręką o framugę drzwi w taki sposób, że Hero nie mógł jeszcze dostrzec jej lewej ręki, w której trzymała jego torbę.

Starała się mówić przyjaznym, wyrażającym zainteresowanie głosem, ale ledwo była w stanie ukryć drżenie, które zapowiadało nadchodzącą burzę:

— Jak tam, skarbie? Jak było na treningu? Wygraliście?

Hero Klaasen odłożył pilota, spojrzał przelotnie w jej stronę, a potem z powrotem wbił oczy w ekran telewizora. Miał na sobie swoją ulubioną koszulę. Białą w niebieskie paski z niedbale podwiniętymi rękawami. Włosy miał jeszcze wilgotne po kąpieli. Machnął ręką z uśmiechem:

— Ech…

— Czyli przegraliście?

Kiwnął głową, jakby to, po pierwsze, nie miało znaczenia, a po drugie, jakby było oczywiste, po czym wziął do ręki pilota i podkręcił dźwięk. W przerwach między rundami walk bokserskich lubił słuchać wskazówek trenerów, którzy przemawiali do swoich umęczonych podopiecznych.

Ann Kathrin zamachnęła się i wrzuciła do salonu torbę, która poszybowała i upadła na kanapę. Prawie trafiła go w głowę.

— Co ty wyprawiasz?

Z triumfalnym milczeniem przeszła obok niego, otworzyła torbę i wysypała przed nim jego rzeczy na podłogę. Wszystko było dokładnie złożone, więc nieużywane. Koniuszkami palców, zupełnie jakby dotykała jakiejś obrzydliwie wybrudzonej szmaty, chwyciła jego koszulkę z numerem „4” i powąchała.

— Kiedyś mój dzielny sportowiec na każdym meczu był cały mokry z wysiłku. A dzisiaj ubrania pachną, jak gdyby właśnie wróciły z pralni.

Trafiony. Jasne przeprowadzenie dowodu. Z tego numeru tak łatwo się nie wywinie.

Przewrócił oczami i spojrzał na sufit, prosząc niebiosa o wybaczenie jej przerażającej głupoty. Potem podniósł obie ręce do góry jak ktoś, kto chce się poddać, i powiedział:

— Mój Boże, tak, przyznaję się! Wcale nie pojechałem na trening. Byłem w domu i oglądałem telewizję. Potrzebuję tego. Boks mnie odpręża.

Natychmiast poważnie potraktowała jego wymówkę, zrobiła dwa kroki w kierunku telewizora i położyła na nim dłoń. Spojrzała na Hero, jakby chciała dać mu szansę, by się przyznał, zanim udowodni mu winę.

— To pudło jest włączone od jakichś pięciu minut. Inaczej byłoby ciepłe.

Hero skoczył na równe nogi. Podniósł pilota do góry jak broń i wyłączył telewizor.

— Czego pani chce, pani komisarz? O co jestem oskarżony? Czy potrzebuję adwokata?

Ann Kathrin uznała, że udowodniła mu winę, i postawiła mu teraz już tylko jedno — naprawdę ważne pytanie:

— Dlaczego mi to robisz?

Wzruszył ramionami i udawał, że nie ma pojęcia, o czym mówi. Czuła jednak, że w gruncie rzeczy jest przestraszony. Próbował jeszcze wypracować sobie przekonującą pozycję, którą mógłby zająć. Przeczuwał, że ona wszystko wie, ale miał nadzieję, że jeszcze uda mu się uniknąć kary.

— Co ci robię?

— Co takiego ma twoja mała przyjaciółeczka, czego ja nie mam?

Było jej trudniej wydusić z siebie to zdanie, niż mogłaby przypuszczać. Czuła, że przy słowach o „małej przyjaciółeczce” do jej lewego oka napłynęła łza. A w żadnym razie nie chciała się poryczeć. Najgorsze byłoby teraz to, gdyby on zaczął ją pocieszać.

— Nie mam żadnej małej przyjaciółeczki.

Ann Kathrin zaczęła chodzić tam i z powrotem. Jej salon był o wiele większy niż pokój przesłuchań w komisariacie, ale zachowywała się w nim dokładnie tak, jak robiła to w czasie przesłuchań. Trzy kroki, w tył zwrot, trzy kroki, w tył zwrot. Przy każdym drugim kroku rzut oka na podejrzanego.

Starała się referować na zimno dowody tak, jak była do tego przyzwyczajona jako nadkomisarz: należało skonfrontować podejrzanego z faktami, aby pojął, jak bezsensowna jest obrona, i przyznał się.

— To trwa już od pół roku. Myślisz, że tego nie widzę? Hala sportowa jest oddalona od nas o dwa kilometry. A ty za każdym razem jedziesz trzydzieści siedem kilometrów tam i z powrotem. Dzisiaj też.

Hero patrzył na nią skonsternowany.

— Sprawdzasz mój licznik? — Potrząsnął głową z niedowierzaniem. — To jest chore!

— Chore? To są fakty!

Hero potrzebował teraz nieco dystansu. Podczas gdy Ann Kathrin zaznaczyła swój rewir w salonie — robiąc trzy kroki, w tył zwrot, trzy kroki — on poszukał schronienia w najbardziej oddalonym od niej kącie pokoju i oparł się o regał z książkami. Wskazał na nią palcem:

— To jest po prostu nie do zniesienia! Kiedy zaczniesz wreszcie akceptować siebie taką, jaka jesteś? Wtedy nie będziesz już musiała kontrolować ani mnie, ani swojej wagi.

Jego słowa podziałały na nią jak środek wymiotny. Poczuła, że wściekłość podchodzi jej do gardła jak stęchła zupa rybna, którą żołądek wypycha w górę, by pozbyć się trucizny.

— Nie pozwolę, by pan psycholog zrobił sobie ze mnie pacjentkę. Jestem twoją żoną!

Na koszuli Hero pod pachami pokazały się plamy potu. Próbował wytrzymać jej spojrzenie.

— Ach tak? Nie pozwolisz robić z siebie pacjentki? To dlaczego ja ciągle czuję się jak na przesłuchaniu?

— A więc wcale mnie z nią nie zdradzasz?

Hero chciał odpowiedzieć. Wziął głęboki oddech. Najchętniej coś znaczącego. Coś, co pozbawiłoby ją impetu. Ale brakowało mu dobrego argumentu. Potrzebował jednej, może dwóch sekund, by się zastanowić. Ale ona nie dała mu tego czasu.

— Prawdopodobnie jest tylko jedną z twoich pacjentek — dorzuciła z drwiną — pacjentek, która w ramach terapii zakochała się w tobie. Wiem oczywiście, że to zwykła projekcja. I że z perspektywy czysto profesjonalnej jest to, by tak rzec, element terapii. Przecież już wiele razy mi to tłumaczyłeś.

Z jednej strony te słowa ugodziły go, ale z drugiej strony zyskał znowu nieco gruntu pod nogami. Takie kłótnie nie były niczym nowym.

— Ja mam zasadniczo do czynienia z kobietami, a ty w swojej pracy z mężczyznami — jęknął. — Mamy tu sobie chyba niewiele do zarzucenia. Mężczyźni wolą wyładowywać swoją frustrację i zranienia i często popełniają z tego powodu przestępstwa, podczas gdy kobiety często kierują swoją agresję przeciwko sobie, popadają w anoreksję albo…

O nie, tego Ann Kathrin nie chciała teraz wysłuchiwać. Żadnych wykładów. Nie teraz.

— Czy ona jest tak bardzo zagrożona samobójstwem? — wpadła mu w słowo. — Bo niby po co w ostatnim miesiącu dzwoniłeś do niej siedemnaście razy?

Hero nie mógł w to uwierzyć. Zrobił gwałtowny wydech. Podczas gdy Ann Kathrin nadal utrzymywała swój krok na trzy takty i czuła przy tym, jak od nóg do jej ciała napływa poczucie pewności, on podszedł do kredensu, wyjął szklankę i pognał z nią do łazienki.

Z konieczności Ann Kathrin przerwała swoje profesjonalne krążenie po pokoju i podążyła za swoim mężem. Napełnił właśnie szklankę wodą z kranu i wypił ją jednym haustem. Twarz w okolicy nosa całkiem mu zbladła. Bał się, że zaraz wysiądzie mu krążenie. Odstawił gwałtownie szklankę na brzeg umywalki.

— Kontrolujesz też moje rozmowy telefoniczne! — wrzasnął.

— Czy myślisz, że nie umiem czytać rachunków? — skontrowała. — Przecież każda rozmowa jest tam osobno zaznaczona.

Ich syn Eike obudzony przez kłótnię rodziców pojawił się właśnie w piżamie. Gumka w jego pasiastych spodniach była urwana i musiał przytrzymywać je ręką, żeby nie zjechały mu z pupy.

— Mamo, tato, co się dzieje?

— Widzisz? Teraz jeszcze obudziliśmy małego. Pisze jutro klasówkę z matmy, do której cały tydzień razem się uczyliśmy…

Eike zjawił się w dogodnym momencie dla Hero. Ann Kathrin próbowała przyjąć stanowczą postawę i podparła się rękoma pod boki.

— Ach tak, teraz więc jeszcze będę winna, jeśli zawali klasówkę?

— Mamo, tato! — Eike podbiegł do rodziców.

Miał już trzynaście lat, ale ciągle nie potrafił radzić sobie z ich kłótniami. Najchętniej objąłby teraz obydwoje, ale stali naprzeciw siebie z tak wrogimi minami, że od razu poczuł: to się nie uda.

Ann Kathrin spojrzała na syna. Był blady. Ale nie umiała go teraz oszczędzić.

— Twój tata ma przyjaciółkę. Nazywa się Susanne Möninghoff.

Hero stanął przed chłopcem, jak gdyby musiał go ochronić przed własną matką.

— Proszę, Ann. Nie wciągaj w to chłopca. To jest sprawa tylko między nami.

Nie spodobał się jej sposób, w jaki stanął przed ich synem w pozie obrońcy. W tej pozie przypisywał jej rolę tego złego. Nigdy nie uderzyła swojego dziecka, przez wszystkie te lata nigdy nie omsknęła jej się ręka. Więc dlaczego miałaby to zrobić teraz? Jeśli w ogóle, to wyłącznie Hero mógłby się spodziewać kilku policzków. Ale on lubił zachowywać się tak, jakby — przynajmniej w sferze emocji — musiał chronić syna przed nią. Lubił odgrywać dobrego dorosłego. Gdy wracała późno ze służby, on oczywiście już dużo wcześniej przygotował obiad. Sprawdzał jego zadania domowe. Pomagał w nauce. Gdy zawodził transport publiczny, woził syna, aby zdążył na wszystkie swoje zajęcia.

— O nie, to w żadnym razie nie jest coś tylko między nami dwojgiem! — zaoponowała Ann Kathrin. — Myślisz, że jego to nie dotyczy, że nasze małżeństwo może się rozpaść w drzazgi? Teraz sobie wszystko wyjaśnimy. Albo ją zostawisz, albo się stąd wyprowadzisz. Decyduj.

Hero odwrócił się do niej plecami i przytulił Eike. Próbował uzyskać przewagę, zachowując spokój i mówiąc wyraźnie ciszej niż ona:

— Chyba nie oczekujesz, że po czternastu latach małżeństwa dzisiaj wieczorem po prostu…

— Właśnie że tak! — ryknęła, by sprowokować jego reakcję.

Ale on wciąż próbował zyskać na czasie. Teraz stanął obok Eike i znowu spojrzał na żonę:

— A jeśli się rozstaniemy, to co będzie z nim?

Ann Kathrin wpatrywała się w męża z mieszaniną surowości i pogardy w oczach:

— Eike nie jest już dzieckiem. Może sam zadecydować.

Potem zwróciła się do syna. Jej głos złagodniał, ale wciąż słychać było w nim zdenerwowanie:

— Nie bój się, Eike. Do niczego cię nie zmuszamy. Możesz dalej tutaj mieszkać i widywać tatusia, jak często zechcesz.

Eike uwolnił się z objęć ojca.

— Ale ja…

Nie był w stanie mówić dalej. Jego dolna warga drżała. Łzy płynęły mu po policzkach.

Wyrozumiałym głosem terapeuty, może nieco zbyt profesjonalnie, Hero powiedział:

— Nic się nie martw, chłopcze. Nie będziemy teraz robić nic pochopnie. Wszyscy jesteśmy nieco zdenerwowani. Jutro świat będzie wyglądał inaczej.

I wymierzył Ann Kathrin tak energiczny cios spojrzeniem, że aż się otrząsnęła. Poczuła nagle, że ma w gardle kluchę.

— Czego właściwie chcesz? — syknął.

— Jasności! Chcę jasności! I to jeszcze dzisiaj wieczorem! — usłyszała swój krzyk.

Nagle dobiegł ich dźwięk z oddali, jak gdyby z zupełnie innego świata. On pierwszy domyślił się, co to było: dzwoniła jej komórka. Odgadła to z jego spojrzenia, którym mówił: „O proszę. Typowe. Właśnie w takiej sytuacji”. I ten wyrzut: „Nigdy nie masz dla nas czasu”.

Ann Kathrin sięgnęła pod sweter i wydobyła komórkę zza paska od spodni. Nie sprawdzając, kto do niej dzwoni, otworzyła klapkę i powiedziała jasno i wyraźnie:

— Nie, nie teraz.

Potem zatrzasnęła klapkę i chciała schować komórkę z powrotem pod swetrem. Ale telefon natychmiast ponownie zadzwonił.

Jej mąż i syn wymienili znaczące spojrzenia. Jęknęła, odwróciła się plecami do obu i znowu otworzyła klapkę.

— Przecież powiedziałam, nie…

Ale sam głos Ruperta wystarczył, by drugi raz nie przerwała rozmowy. Coś się zdarzyło. Coś dramatycznego. Ann Kathrin poszła z telefonem w stronę kuchni, żeby nikt jej nie przeszkadzał.

Trup to nie było codzienne wydarzenie. Morderstwo było wystarczającym powodem, by przerwać urlop, nawet jeśli dopiero co się rozpoczął. Trup zrelatywizował też ich kłótnię. Ann Kathrin musiała teraz ponownie przeobrazić się w panią nadkomisarz. Poczuła nawet coś na kształt ulgi. W domu wszystko już zostało powiedziane. Karty leżały odkryte na stole, a ona miała powody, by się teraz wycofać, a później z nowymi siłami przejść do następnej rundy.

— Dobrze, zaraz będę.

Chciała wrócić do męża i syna, ale oni stali już obok siebie w drzwiach kuchennych.

— Przepraszam. Musimy niestety przenieść naszą rozmowę na…

— Widzisz? — Hero klasnął w dłonie. — Tak jest zawsze. Jeśli to prawda, że w kropli wody odbija się całe morze, to ta sytuacja pokazuje stan naszego małżeństwa. Pojawiasz się nagle, robisz koszmarne zamieszanie i zanim cokolwiek się wyjaśni, już cię nie ma, a my dwaj zostajemy z tym kramem.

— Przepraszam pana bardzo, panie psychologu — Ann Kathrin przyjęła piłeczkę i mocno skontrowała — ale nie mam z moimi mordercami żadnej umowy, w której byłoby napisane, że muszą przestrzegać godzin moich dyżurów. Moi klienci nie są również zobowiązani do odwołania spotkania z dwudziestoczterogodzinnym wyprzedzeniem, gdy nie mogą przyjść. Przesłuchanie nie jest też ograniczone do pięćdziesięciu minut i nie jest opłacane przez kasę chorych.

Przechodząc, dotknęła Eike i pogłaskała go po głowie.

— Idź spać. Pospieszę się. Pogadamy jutro rano. Kocham cię i przepraszam.

Gdy zamknęła za sobą drzwi, przez chwilę oparła się o nie plecami i wzięła głęboki oddech. Z domu dobiegł ją głos Hero:

— Dziękujemy za miły wieczór, pani komisarz! Było czarująco — jak zawsze.

ANN KATHRIN ciągle jeszcze była zbyt wzburzona i zbyt zajęta swoimi problemami, by móc się teraz poświęcić wyjaśnianiu morderstwa. Wciąż przepełniała ją uraza oszukanej żony, która czuje, jak bardzo boli to, że ma rację.

Konfrontacja wcale nie potoczyła się tak, jak tego oczekiwała, a jednak była z siebie dumna, że tym razem nie dała się zbyć. Gdy myślała o Eike, jej wściekłość na Hero narastała. Przeciągał syna na swoją stronę, przywiązywał go do siebie, wykorzystywał jak broń w ich małżeńskiej wojnie. Czasem Eike patrzył na nią jak Hero. Twarz skierowana do dołu, lekko zażenowane spojrzenie. Jego ciemnobrązowe oczy potrafiły patrzeć na nią tak, jakby chciał powiedzieć: „Mnie nie nabierzesz” i „Już dawno cię przejrzałem”.

Ann Kathrin Klaasen pojechała do bliźniaka w Süderneuland. Podróż była zbyt krótka, by mogła przetrawić kłótnię z Hero i poświęcić się nowej sprawie wolna od prywatnych trosk. Już po kilku minutach była na miejscu.

Osiedle było podobne do tego, na jakim sama mieszkała. Całkiem nowe budynki jedno- i dwurodzinne, czerwona cegła, zadbane klomby przed domami. Także tutaj kwitły już pierwsze tulipany i krokusy. W świetle reflektorów widziała białe kwiaty na gruszach.

Każdy dom zbudowany był w innym stylu, ale wszystkie razem tworzyły harmonijną całość. Spokojna idylla. Piękne miejsce do mieszkania.

Nie musiała szukać numeru domu. Przed bliźniakiem parkowały już dwa wozy policyjne z pulsującymi na niebiesko kogutami. Grupa umundurowanych funkcjonariuszy z Norden pilnowała miejsca przestępstwa. Poza tym byli tam też jej koledzy z Aurich, z sekcji zabezpieczania śladów. Wokół klombu przeciągnięta była czerwono-biała taśma broniąca dostępu osobom postronnym.

W świetle reflektorów Ann Kathrin dostrzegła bramę garażu. Uśmiechała się do niej ogromna twarz Johna Lennona, wypełniająca cały wjazd, a otaczało ją obramowanie wykonane jakby z żałobnej krepy.

Rupert i Weller byli już w środku. Najwyraźniej długo się wcześniej zastanawiali, czy odwołać Ann Kathrin z urlopu, gdyż ich droga z Aurich na miejsce zbrodni była o wiele dłuższa niż jej droga z domu. Prawdopodobnie podjęli decyzję dopiero, gdy zobaczyli ciało.

Ann Kathrin ostrożnie weszła do domu. Zaraz za drzwiami wejściowymi na podłodze leżała bielizna. Ann Kathrin rzucił się w oczy biustonosz w sporym rozmiarze, a nieco dalej męskie slipy. W środku zastała typowe mieszkanie urządzone w stylu Ikei. Niezbyt biedne, niezbyt bogate, ale gustownie urządzone. Dużo książek, kilka ręcznie malowanych akwarel na ścianach. Rupert stał przy drzwiach jak ochroniarz, który musi pilnować, by do obszaru zarezerwowanego dla VIP-ów nie wszedł nikt nieuprawniony.

Parter domu zajmowało otwarte, przestronne pomieszczenie. Kanapy i sofy oddzielały miejsce do pracy od reszty wnętrza. Przy regałach z segregatorami stało duże biurko, a jednak gabinet nie robił wrażenia nudnego biura, gdyż grzbiety segregatorów oklejone były zdjęciem Morza Północnego zrobionym w czasie przypływu i przy dobrej pogodzie. Razem wyglądały jak puzzle. Zdjęcie ciągnęło się przez wszystkie segregatory, gdyż było to ujęcie panoramiczne. Między literami E i L widać było wyspę Juist. Zajmowała ona trzy segregatory i osiem liter.

Wszystko w tym pomieszczeniu było wykonane i zmontowane własnymi rękami i z wielką pieczołowitością. Jego mieszkaniec musiał się tu bardzo dobrze czuć.

Weller stał przy oknie. Przyglądał się kilku kawałkom szkła, które znalazły się w wazonie. Na liściach, wyrastających z długich łodyg, na kształt świeżego śniegu osadziły się odłamki szkła, małe jak drobinki kurzu. Dopiero teraz Weller odwrócił się do Ann Kathrin Klaasen i powiedział:

— Przykro mi, że musieliśmy przerwać twój urlop, ale sama widzisz…

Machnęła ręką i nie podjęła tematu. W obliczu morderstwa jej prywatna sytuacja stawała się nieistotna. Była już teraz w pełni panią nadkomisarz. Zdziwiła się, jak szybko się to stało. Morderstwo miało pierwszeństwo. Bez dwóch zdań.

Weller pierwszy spojrzał w twarz swojej koleżance.

— Co z tobą? Przecież to nie twój pierwszy nieboszczyk.

— Ja… ja dzisiaj jeszcze prawie nic nie jadłam. — Ann Kathrin Klaasen potrząsnęła głową.

Nie całkiem jej uwierzył. Potrafiła przecież głodować całymi dniami, a nigdy tak nie wyglądała. Ona nazywała to „zdrowotnym postem”, a on — „manią odchudzania”.

— Kłopoty w domu?

Ann Kathrin nie sądziła, że wolno było mu zadać takie pytanie. W żadnym wypadku nie miała zamiaru opowiadać mu o swym nieudanym małżeństwie.

Spojrzała na zegarek. Była dwudziesta druga trzydzieści. Od godziny szesnastej miała urlop.

— Bierzmy się za to, panowie.

Rupert skinął głową.

— Co wiemy? — spytała rzeczowo.

To pytanie dobrze podziałało na Ruperta. W takich sytuacjach potrzebował właśnie rzeczowości. Gdy Weller referował sprawę, Ann Kathrin oglądała zwłoki. Denat, leżąc na kuchennej podłodze, robił niepokojąco spokojne wrażenie. Oczy miał na wpół otwarte. Nie było w nich strachu. Ten mężczyzna umarł, niczego nie podejrzewając. Kula tak szybko położyła kres jego życiu, że jego umysł nie pojął, co się stało.

— Strzelec musiał stać za domem. Kula najpierw przebiła szybę w tym miejscu, a potem trafiła pana Speichera w głowę. To właściciel domu. Ulf Speicher.

— Ten Ulf Speicher? — zapytała Ann Kathrin.

— Tak, ten Ulf Speicher — potwierdził Weller.

Ann Kathrin często widywała zdjęcia tego mężczyzny w gazecie, jednakże nie był na nich nagi i oczywiście nie miał też dziury w czole. Nigdy nie spotkała go osobiście, ale dwa razy przekazała pieniądze na jego stowarzyszenie. Za pierwszym razem całą sumę zebraną podczas imprezy gwiazdkowej w pracy — na jednomyślną prośbę wszystkich współpracowników, a drugi raz, by wesprzeć projekt tworzenia miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych we Fryzji Wschodniej.

— Zadzwoniła do nas Aleksa Guhl.

— Jego partnerka?

— Raczej nie. — Weller spojrzał wymownie i odchrząknął. — To tutaj wygląda raczej na przerwany znienacka jednorazowy numerek. Ona jest obok w salonie. Jest jeszcze w szoku. Właśnie dostaje środki uspokajające.

Rupert pochylił się nad Ulfem Speicherem.

— Ma szminkę na fiucie. Albo to ślady krwi. Jak myślicie?

Ann Kathrin gwałtownie się odwróciła i przeszła do salonu.

— Co jest? — zapytał Rupert. — Znowu powiedziałem coś nie tak?

— Wiesz przecież, jaka ona jest — wzruszył ramionami Weller.

ANN KATHRIN znała doktora Waldemara Billa. Od kiedy została jego pacjentką, przestała chorować. Kazał jej odświeżyć szczepienia ochronne i każdego roku zalecał szczepienie przeciw grypie.

Ucieszyła się na jego widok. Jego obecność pomogła także uspokoić się Aleksie Guhl, która miała rozczochrane włosy, bose stopy, a na sobie męski szlafrok w biało-niebieskie paski z wielkim napisem „Sauna”. Doktor Bill właśnie zrobił jej uspokajający zastrzyk, który już upośledzał jej zdolność mówienia. Mówiła powoli i niepewnie, przeciągając wyrazy. Poczuła ulgę, gdy pojawiła się policjantka. Aleksa nie chciała wcześniej rozmawiać z Rupertem czy Wellerem, nawet nie chciała ich poprosić o to, by pozwolili jej się ubrać.

Jej bielizna leżała jeszcze w przedpokoju, a ona nie miała siły, by tam pójść, podnieść ją z podłogi i przebrać się w łazience. Bo wtedy musiałaby przejść obok kuchni. Obok zwłok.

Czuła, że obydwoje zostali ukarani za tak piękne rżnięcie. Jak gdyby to było niedozwolone: tyle szczęścia i przyjemności naraz. Teraz bała się, że zostanie ośmieszona, oceniona i osądzona. Chciała, żeby była przy niej siostra.

— A więc była pani tutaj w domu w chwili przestępstwa? — zapytała Ann Kathrin tak rzeczowo, jak tylko potrafiła.

Aleksa Guhl kiwnęła głową bez słowa.

— Czy widziała pani mordercę?

Aleksa potrząsnęła głową.

— Gdzie dokładnie znajdowała się pani w chwili popełnienia przestępstwa?

Aleksa spojrzała na mężczyzn w pomieszczeniu. Ann Kathrin natychmiast zrozumiała, ale zanim cokolwiek powiedziała, Waldemar Bill pożegnał się, a Rupert z Wellerem również wyszli z pokoju.

— Ja… my… — Nie, nie była w stanie tego powiedzieć.

Ann Kathrin uznała, że i tak zna odpowiedź, więc zapytała:

— Czy od dawna utrzymywała pani stosunki seksualne z panem Speicherem?

— O, Boże, strasznie mi wstyd! — Aleksa Guhl ukryła twarz w dłoniach. — Dopiero dzisiaj go poznałam. Mieszkam razem z siostrą w ośrodku wypoczynkowym Groot Plaats.

— W Norddeich? — dopytała się Ann Kathrin.

— Przy Deichstrasse — uściśliła Aleksa Guhl — prawie przy samym morzu.

W Ann Kathrin zakiełkowało podejrzenie. Wyobraziła sobie, że zazdrosny mąż obserwuje przez okno, jak jego żona zdradza go z Ulfem Speicherem. W bagażniku samochodu ma broń. Może jest myśliwym albo kimś ze związku strzeleckiego. W porywie zazdrości zabija znienawidzonego gacha swojej żony.

— Czy jest pani zamężna?

— Nie, jestem rozwiedziona.

— A pan Speicher? Może pani wie, czy miał żonę?

— W każdym razie nie nosił obrączki.

Zatem nie znali się na tyle długo, by wiedziała, czy on był żonaty — pomyślała Ann Kathrin. W dzisiejszych czasach tak to szybko idzie… Poczuła, jak wzbiera w niej wściekłość, zupełnie jak gdyby Hero zdradzał ją nie z Susanne Möninghoff, lecz z Aleksą Guhl.

— Czy coś się pani rzuciło w oczy? Czy powiedział pani, że się czegoś boi? Czy w drodze do domu byliście śledzeni?

Aleksa Guhl spojrzała na nią, jak gdyby te pytania zupełnie ją przerastały. Potem odpowiedziała, jak gdyby wróciła z dalekich stron:

— Ktoś dzwonił do drzwi.

— Kiedy?

— Chyba pół godziny przedtem, zanim…

— Czy pan Speicher otworzył?

Potrząśnięcie głową.

— Nie. Byliśmy zupełnie cicho. Nie chcieliśmy żadnych gości. Proszę, czy mogę już iść? Chcę wrócić do mojej siostry.

— Funkcjonariusz może panią zaraz odwieźć. Czy to pani ubrania leżą w przedpokoju?

Teraz Aleksa Guhl najchętniej zapadłaby się pod ziemię. Nie miała nawet odwagi kiwnąć głową. Oby ten koszmar już się skończył — myślała.

— Jeszcze jedno: czy słyszała pani samochód? To spokojna okolica — pewnie słychać, gdy przejeżdża auto.

— Mieliśmy włączoną muzykę — Beatlesów.

— Zatem podsumuję: była pani z ofiarą w jednym pomieszczeniu, ale nic pani nie słyszała ani nie widziała. Potem pani zadzwoniła do nas.

— Tak, tak było.

Ann Kathrin domyślała się, ile trudu kosztuje tę kobietę, by pójść teraz do przedpokoju po swoją bieliznę. Heiko Reuters, policjant z sekcji zabezpieczania śladów, trzymał właśnie w ręku biustonosz. Ann Kathrin przywołała go krótko do porządku:

— Nie sądzę, żebyśmy tutaj w mieszkaniu znaleźli wskazówki prowadzące do sprawcy. Ale chcę mieć wszystko z tego, co jest na zewnątrz: każdy odcisk buta, każdy niedopałek papierosa, każdą nitkę z ubrania. Kto wie, ile czasu morderca spędził przed domem.

Wyjęła koledze bieliznę z ręki i podała Aleksie Guhl, a ta z wdzięcznością zabrała ją i zniknęła w łazience.

Aleksa Guhl zrezygnowała z podwiezienia przez policję. Wolała zamówić sobie taksówkę.

ANN KATHRIN zaczęła wydawać polecenia:

— Potrzebna będzie lista wszystkich wychodzących i przychodzących rozmów telefonicznych z ostatnich dwóch tygodni.

— Już się robi. Kopnąłem w zadek typka z telekomunikacji. Tym razem nie będziemy musieli czekać do końca miesiąca — odpowiedział Weller nie bez dumy w głosie.

Ann Kathrin mimowolnie popadła w swój automatyzm. Trzy kroki. W tył zwrot. Trzy kroki. Wellera doprowadzało to do białej gorączki, ale milczał. Wiedział, jak bardzo była dokładna. Czasem w miejscu przestępstwa dostrzegała rzeczy niedostrzegalne dla innych i potrafiła znaleźć między nimi związek, który wszystkim umknął. Wziął swoją komórkę i wyszedł do przedpokoju.

— Potrzebujemy analogicznych przypadków — powiedziała Ann Kathrin.

— Facetów, którzy zostali zastrzeleni w czasie stosunku? — zapytał Rupert.

— Nie. Myślałam raczej o przypadkach, gdy ktoś z zewnątrz strzelał do wnętrza domu. — Ann Kathrin nie lubiła, gdy był taki sarkastyczny. — Jeszcze o niczym takim nie słyszałam.

— Jasne! — Rupert zaczął notować.

Majtki go cisnęły. Próbował w niezauważalny sposób podciągnąć je do bardziej wygodnego położenia. Ann Kathrin spojrzała na niego przyzwalająco. Wiedziała, że uspokoi się dopiero, gdy chwyci się za krocze. I wreszcie to zrobił. Jego twarz się odprężyła. Nie umiał jasno myśleć, gdy miał przygniecione jaja albo cisnęła go gumka.

— Trzeba wypytać sąsiadów. Może ktoś widział sprawcę. Musimy zabezpieczyć ślady na drzwiach. Może na dzwonku znajdują się odciski palców. Czy sprawca przyjechał samochodem? Mógł strzelać z zaparkowanego pojazdu. Albo i z roweru. Założę się, że wieczorem na tym osiedlu nie ma zbyt dużo obcych samochodów. Kto tu nie mieszka albo nie przyjeżdża z wizytą, nie ma tu czego szukać. Na tej ulicy ani nie zrobisz zakupów, ani nie pójdziesz do knajpy.

Ann Kathrin Klaasen nauczyła się już, że najpierw trzeba pozbierać fakty, zanim zacznie się spekulować, dlatego swoje wnioski zachowała dla siebie. Ale tak naprawdę nie potrafiła panować nad strumieniami swoich myśli. Jej umysł tworzył związki tam, gdzie być może wcale ich nie było.

Zatrzymała się i ruszyła wzdłuż jednego z regałów. Czasem książki mówią o człowieku więcej niż wszystkie wyciągi z jego konta. Ulf Speicher interesował się chorobami. Kilka książek o raku. Zdrowe odżywianie. Pedagogiczna literatura fachowa. Piosenki Beatlesów. Profilaktyka uzależnień. Powieści historyczne Tilmana Röhriga.

— Mam przeczucie, że ta sprawa będzie nas długo zajmować! — jęknęła Ann Kathrin. — Mogę chwilowo zapomnieć o urlopie.

Czuła przy tym jakąś szczególną satysfakcję. Tak, właściwie było jej całkiem na rękę, że jest teraz potrzebna. W pracy czuła się ważna. A to w tej chwili znaczyło dla niej więcej niż rozmyślania o nieudanym małżeństwie.

Z dworu wrócił radosny Weller. Zamknął swoją komórkę i powiedział:

— Wiemy już, kto dzwonił do drzwi. To Kai Uphoff z Lütetsburga. Dwadzieścia dwa lata. Rozpoznała go sąsiadka, nazywa się Doris Raab. Nauczycielka z Gimnazjum imienia Hansa Bödeckera. Zdawał u niej maturę. Jest całkowicie pewna, że to był on. Znamy go. To graficiarz. Maże po pociągach, blokach w Emden, w Aurich, w…

— Czy istnieje jakiś związek między zmarłym a tym Kaiem Uphoffem? — zapytała Ann Kathrin Klaasen.

— Tak, Kai odbywa służbę zastępczą w Stowarzyszeniu Tęcza.

Rupert chciał sobie właśnie wetknąć w usta papieros bez filtra. Oczywiście nie wolno mu było tutaj palić. Wprawdzie uważał to za przesadę, ale trzymał się przepisów.

— No, to złożymy temu chłoptasiowi wizytę — zdecydowała Ann Kathrin.

POJECHAŁA ZA RUPERTEM i Wellerem. Chciała być kilka minut sama w samochodzie. Złościła się, że Weller coś zauważył. Przecież to nie jest twój pierwszy nieboszczyk.

RODZICE KAIA UPHOFFA zaadaptowali dla syna strych. Drzwi otworzył ojciec w piżamie. Wyglądał jak ktoś, kto przy nocnych wizytach najpierw wyciąga broń, a dopiero potem otwiera drzwi. Ale uprzejmie wpuścił policję do środka. Za drzwiami nie trzymał śrutówki.

Nie, syna nie ma w domu. Jest u swojej dziewczyny w Hage. Mimo to Ann Kathrin Klaasen poprosiła, by wolno jej było zobaczyć jego pokój. Był to rodzaj pracowni z miejscem do spania. Bloki rysunkowe i rolki tapet walały się wokoło. Wszędzie pisaki, farby, puszki z farbą w sprayu. Wcześniej wypróbowywał tutaj motyw z promu Frisia V we wszystkich rozmiarach, czcionkach i kolorach — tyle że były to jeszcze szkice, a nie graffiti malowane sprayem.

Rupert i Weller nie od razu się połapali, za czym rozgląda się Ann Kathrin. Czy sądziła, że znajdzie tutaj broń lub amunicję? Brali udział w poszukiwaniach, chociaż Weller uznał, że żaden człowiek nie może być tak głupi, by we własnym pokoju pozostawić wyraźne wskazówki dowodzące morderstwa.

Ale Ann Kathrin Klaasen znalazła coś innego, co wprawiło ją w osłupienie. Kai Uphoff malował nie tylko sprayem. Malował także farbami akrylowymi: obrazy rozpłatanych zwierząt. Połówki świniaka na haku. Noże, które rozcinały mięśnie.

Jego ojciec stał spokojnie w pomieszczeniu i obserwował komisarzy. Nie pytał, czy mają nakaz przeszukania. Coś takiego mogli szybko załatwić. A on chciał być pomocny, bo wiedział, że syn niejedno dotąd przeskrobał. To cholerne graficiarstwo…

— Chłopak pracował podczas wakacji w rzeźni — skomentował niepytany o rysunki. — Źle mu to zrobiło. Jest zbyt wrażliwy na coś takiego. Dusza artysty. Czy znowu narobił głupstw? Nabazgrał coś? Obiecał, że z tym skończy. Ale to jest jak uzależnienie. Potrzebuje terapii.

— Nie dlatego tu jesteśmy. — Ann Kathrin Klaasen spojrzała na zatroskanego ojca. — Czy zna pan Ulfa Speichera?

— Oczywiście, mój syn odbywa u niego służbę zastępczą.

— Ulf Speicher został zamordowany.

— O Boże, ale nie sądzicie chyba, że… — Pan Uphoff cofnął się, jakby ktoś do niego wystrzelił.

Rupert znalazł nagie zdjęcia młodej kobiety. Pięćdziesiąt, a może nawet i sto ujęć. We wszystkich pozycjach. Poświęcił tym zdjęciom wiele uwagi.

— Mój syn nie ma z tym nic wspólnego! — pan Uphoff doszedł już do siebie. — Mój syn i pan Speicher dobrze się rozumieli. Kai nie tylko pracował dla niego w Tęczy, ale robił też dla niego całkiem legalne graffiti.

— Jak mam to rozumieć?

— Zrobił graffiti na jego bramie garażowej — powiedział pan Uphoff nie bez dumy.

— John Lennon?

— Tak, właśnie tak.

— O resztę zapytamy go sami. — Weller uznał, że zobaczyli już wystarczająco dużo. — Pan mówił, że gdzie on jest?

— U swojej dziewczyny.

— Czy to ona? — Rupert wziął pierwsze zdjęcie z brzegu.

Ojca jakby sparaliżowało. Ann Kathrin zastanawiała się, co jej kolega chciał osiągnąć. Czy był po prostu niedyskretny, czy też miała to być jakaś szczególnie sprytna prowokacja?

— Nazywa się Kira Sassmannshausen i mieszka w Hage.

— Wiem — powiedział Rupert. — Na zdjęciach z tyłu jest pieczątka z jej adresem. Mieli zamiar to sprzedawać, czy co?

Ann Kathrin chciała jakoś z tego wybrnąć: pożegnała się z panem Uphoffem i opieczętowała drzwi do pokoju Kaia. Poprosiła ojca, by nie wchodził do środka i niczego nie dotykał. Gdy już byli na ulicy, zauważyła, że Rupert trzyma jeszcze zdjęcia w ręku.

— Musiały ci się chyba bardzo spodobać — zaśmiał się Weller.

Rupert już miał wrócić i oddać zdjęcia, ale Ann Kathrin uznała, że to niestosowne. Zaproponowała, by oddać je owej młodej kobiecie, którą przedstawiały. Oczywiście za pokwitowaniem.

U KIRY SASSMANNSHAUSEN w Hage Kaia Uphoffa już nie było. Kira była blada, jak gdyby długo nie spała i niezdrowo się odżywiała. Była bez wątpienia kobietą ze zdjęć. Także ona mieszkała jeszcze u swoich rodziców, więc w ich obecności Rupert nie chciał przekazać jej fotografii. Miał przynajmniej jeszcze tyle taktu.

Jej matka od razu wszystko wygadała: zadzwonił pan Uphoff i chciał rozmawiać z synem. Właściwie to Kai chciał nocować u Kiry, ale po tym telefonie od razu wyszedł. Nawet butów sobie porządnie nie zasznurował.

Ann Kathrin zarządziła obławę — nie mógł uciec daleko.

EIKE KLAASEN leżał na łóżku. Nie mógł znieść na sobie dotyku kołdry. Na bose stopy wciągnął buty do biegania. Ręce skrzyżował za głową i wbił wzrok w buty. Chciał mieć poczucie, że w każdej chwili może stąd uciec.

Wyobrażał sobie drogę rowerową na grobli nad morzem, gdzie tak często biegał z ojcem. Lubili razem trenować. Jego ojcu, Hero, krople potu spływały po twarzy, podczas gdy on, Eike, jeszcze nawet nie poczuł zmęczenia. Lubił tę spoconą twarz ojca. To rozemocjonowane, kumplowskie spojrzenie, gdy wołał, motywując bardziej siebie samego niż Eike: „Nie leń się, chłopaku! Nie ma to jak kondycja!”.

Eike miał twarz mokrą od łez. Nienawidził, gdy rodzice się kłócili. W prawej ręce trzymał włącznik swojej nocnej lampki. Mechanicznie wciskał go, by po chwili znowu wyłączyć światło. Jasno. Ciemno. Jasno. Ciemno.

Na dole awanturowali się rodzice. Przy każdej zmianie głosu Eike przełączał lampkę. Gdy słyszał matkę, wyłączał światło. Gdy zaczynał jego ojciec, włączał. Czasem wpadali sobie w słowo. Wtedy szybka zmiana między jasnym a ciemnym sprawiała, że światło w pokoju migotało mu przed oczami. Słyszał, jak matka krzyczy:

— To mnie obraża! To mnie rani! Czuję się, jakby ktoś mnie kroił żywcem! Nie wytrzymam już tego! Wynoś się!

Także odpowiedzi ojca już od dłuższego czasu nie były utrzymane w jego zwykle ugodowym, rzeczowym tonie pod hasłem: „Przecież o wszystkim możemy spokojnie porozmawiać”. Być może dlatego, że wiedział, iż to doprowadza Ann Kathrin do wściekłości, zamiast ją uspokoić. A może dlatego, że on też był naprawdę zdenerwowany. Eike nigdy nie był pewny intencji ojca, bo ten bardzo rzadko zachowywał się zgodnie ze swoimi uczuciami. Swoimi reakcjami chciał zwykle coś osiągnąć. Robił coś tak a nie inaczej tylko po to, żeby innych do czegoś skłonić. Jego matka nazywała to manipulacją. Jego ojciec z kolei uważał swoje działanie za przemyślane i dojrzałe, o wysokiej wartości dydaktycznej.

— I tak muszę się stąd wynieść. Duszę się tutaj! Ciągle się wszystkiego czepiasz. Nigdy nie zostawisz człowieka w spokoju! Twoja żądza kontrolowania zabiera mi tlen! — wrzeszczał Hero Klaasen, a Eike był pewny, że ojciec nienawidzi siebie za to, że tak się dał ponieść emocjom.

— Co tam robisz?

— Pakuję się. Chyba widzisz.

— Masz, łap za telefon. Zadzwoń do niej i powiedz, że z nią kończysz. Skończ z nią — teraz, przy mnie. Wtedy powiem: było, minęło. Wtedy będziemy mogli jeszcze raz spróbować. Jestem gotowa raz jeszcze ci przebaczyć, jeśli…

— A ja tobie nie! — wrzasnął ojciec. — Mam już tego potąd! Potąd!

— Chłopiec i ja… damy sobie radę bez ciebie… — Głos matki przeszedł w falset.

Przy tym zdaniu Eike wyłączył lampkę i tak ją zostawił, bo usłyszał kroki na schodach. Matka wbiegała bez tchu po stopniach. Eike naciągnął kołdrę na swoje nogi w butach i odwrócił się do ściany.

Ann Kathrin otworzyła drzwi. Wiązka światła z korytarza wpadła do pokoju i oświetliła łóżko. Matka po cichu podeszła do łóżka i popatrzyła na syna. Miała lekko świszczący oddech byłej palaczki. Rzuciła palenie jakieś pięć, sześć lat temu, a jednak jej płuca nadal jeszcze odgrywały się za złe traktowanie w przeszłości.

Ucieszyła się, że Eike śpi. Chciała, by jak najmniej ucierpiał z powodu tych przykrych wydarzeń. Pogłaskała go po włosach, prawie ich nie dotykając. Tylko kilka nastroszonych, naelektryzowanych włosków połaskotało wnętrze jej dłoni.

Ann Kathrin nie była pewna, czy Eike naprawdę przysnął czy jedynie udawał.

— Kocham cię, mój mały — powiedziała po cichu, zanim zamknęła za sobą drzwi.

Ann Kathrin nie była w stanie spać z mężem w jednym pokoju. Przygotowała sobie posłanie w salonie na szerokiej sofie. Położyła się twarzą do okna. W ten sposób mogła patrzeć na gwiazdy.

Teraz w domu zapanował spokój. A w niej wzbierał płacz. Mąż nie musiał już czynić jej wyrzutów. Sama je sobie robiła.

Wszystko psuję, jestem głupią krową, myślała. Kiedy po raz ostatni zrobiłam się dla niego na bóstwo? Kiedy go uwodziłam, pokazałam mu, że go kocham? Rano jadę wypoczęta i w dobrym humorze do pracy, rozsiewam tam moją dobrą energię, jestem miłą i szanowaną pracowniczką. Ale jakie robię na nim wrażenie wieczorem? Mam rozładowane baterie, jestem kompletnie wykończona. Nie mam siły na nic więcej niż trochę telewizji. A potem zwykle zasypiam przy nocnym filmie.

Wspominała początki ich związku, gdy czasem przez cały weekend w ogóle nie wychodzili z łóżka i kochali się znowu i znowu aż do zupełnego wyczerpania. Zrobiło się jej smutno, gdy zaczęła porównywać to do okazjonalnych numerków, które wykonywali teraz, żeby mieć to za sobą, bo przecież dobre małżeństwo tego wymaga. Miała wrażenie, że jest teraz kimś innym.

Ile razy, gdy leżała obok niego wieczorem z kołdrą naciągniętą aż pod brodę, pytała go: „Masz jeszcze ochotę?”. I tak leżeli obok siebie, każde ze swoimi potrzebami, niewypowiedzianą wściekłością, sfrustrowani i bezradni.

Ann Kathrin przypomniała się Aleksa Guhl, która poszła z Ulfem Speicherem do łóżka od razu, tego samego dnia, gdy go poznała. To było takie żałosne. Coś takiego nigdy nie zdarzyło się Ann Kathrin. Ale po chwili opanowało ją uczucie, że być może coś w życiu przegapiła.

Wstała i otworzyła okno. Na osiedlu było tak cicho, że zdawało się jej, że słyszy morze. Wiatr wiał z zachodu i czesał korony drzew rosnących przy torach kolejowych. Ostatni pociąg przejeżdżał tutaj o dwudziestej trzeciej piętnaście. Pierwszy poranny pociąg jechał dopiero po wschodzie słońca. Zostawiła otwarte okno.

NA RÓŻOWEJ BIBULE jedno pod drugim starannym pismem zapisane było sześć nazwisk. Ulf Speicher, na samej górze, był przekreślony. Drugi w kolejności był Kai Uphoff. Karabin trafił z powrotem do szafy: na swoje miejsce obok innych karabinów. Spisał się. Bardzo dobry karabin. Precyzyjny i śmiercionośny. Teraz już dowiedzieli się, że ktoś się im dobiera do skóry. Może będą próbowali dać nogę. Kolejny atak musiał nastąpić szybko. Nie mogą zaznać spokoju i nie mogą się dowiedzieć, kto przekreśla ich plany. Jeszcze dzisiejszej nocy miał umrzeć następny na liście.

KAI UPHOFF nie wiedział, dokąd jechać. Pedałował w kierunku Lütetsburga. Ruch był niewielki, a gdy z naprzeciwka jechał jakiś samochód, Kai zeskakiwał z roweru i szukał schronienia na poboczu drogi, jakby był mieszkańcem któregoś z domów przy ulicy. Co powiedział jego ojciec? Że zamordowano Ulfa Speichera? Może ojciec był pijany? A może coś źle zrozumiał? Kryminalni byli u niego z powodu jego graffiti na Frisia V. Ale to było nielogiczne. Przecież już wcześniej do wszystkiego się przyznał. Dlaczego mieliby go zabierać w środku nocy?

Gdy zadzwoniła komórka, myślał najpierw, że to dzwoni Kira. Ale wtedy usłyszał inny, bardzo dobrze znany mu głos.

— Czego chcesz o tej godzinie? — zapytał i zaraz pożałował swojego zgryźliwego tonu.

Osoba na drugim końcu linii prosiła go o pomoc. Błagała, żeby przyjechał nad groblę. W Norden. Za lotniskiem. Nie zapytał, dlaczego o tej późnej porze ma pojechać w tak odosobnione miejsce. W głosie było coś tak błagalnego, że nie dopuszczało sprzeciwu. Ta osoba czegoś się bała. Czy znała mordercę?

Kai przestawił przerzutkę na piąty bieg i pognał w kierunku lotniska. Zostało mu jeszcze dokładnie siedemdziesiąt minut życia.

Przez cały dzień była naprawdę ładna pogoda, ale teraz, około północy, zaczął nagle padać grad. Opady trwały zaledwie kilka minut, ale to wystarczyło, by ubranie Kaia całkowicie przemokło.

Kiedyś leciał już z tego lotniska w Norddeich razem z Ulfem Speicherem na Juist. To było latem. Cały lot trwał niecałe pięć minut i mieli cudowny widok na Morze Wattów. Kai natychmiast zrozumiał uwielbienie Ulfa Speichera dla tej wyspy.

— Juist — powiedział wtedy Speicher — jest jak Karaiby, tyle że bez tych cholernych palm.

Gdy Kai dotarł do grobli, było ciemno jak w grobie. Oparł rower przy ogrodzeniu i otworzył drucianą furtkę prowadzącą na pastwisko dla owiec. Pobiegł schodami na kraniec grobli i rozejrzał się. Wiedział, że nie jest sam i czuł obecność jakiejś osoby. Ale jej nie widział.

W mokrym ubraniu od razu poczuł przenikliwy chłód wiatru. Nie będzie tutaj tak stał i czekał. Nie da robić z siebie głupka.

Zwykle na łące pasło się tutaj jakieś dwieście owiec. Ale ten szelest za nim nie pochodził od nich. Kai odwrócił się. Ostrze miecza przecięło powietrze i roztrzaskało mu czaszkę.

Numer dwa.

PAULA WINTERA zbudził krzyk w chwili, gdy nazwisko Kaia Uphoffa zostało wykreślone z listy na różowej bibule. W pierwszej chwili Paul Winter nie wiedział, czy mu się to śniło, czy naprawdę słyszał krzyk. Potem uświadomił sobie, że to jego córka Jenny. Obok niego w łóżku przeciągnęła się jego żona — Lioba:

— Pójdziesz do niej?

Otumaniony snem odpowiedział jedynie „mhm” i, nie zapalając światła, pewnym krokiem lunatyka poszedł do pokoju dziecięcego. Jenny była cała spocona. Jej głos brzmiał ochryple i niezdrowo. Dał jej do picia wody i przyniósł termometr. Mała płakała.

— Śniło mi się coś strasznego — powiedziała.

Ciemna chmura połknęła jakoby ich dom i wszystkich zjadła.

Paul Winter wiedział, że jego córka ma bujną wyobraźnię. Chociaż była już w pierwszej klasie, nadal żyła w wymyślonych światach, rozmawiała ze swoimi misiami, jak gdyby były żywe, a sny i fantazje brała za rzeczywistość. Miała lekko podwyższoną temperaturę, więc Paul Winter nie martwił się. Mała zwykle reagowała gorączką na chorobę. Czasem dwie noce z rzędu miała temperaturę i nic nie jadła. W ten sposób udawało jej się zwalczyć prawie każdą infekcję.

Najchętniej znowu położyłby się spać, jednak Jenny mocno się w niego wtuliła. Czuł, że ona naprawdę się boi. Zażądała, by zamknął okno, żeby chmura nie weszła do środka.

Wziął ją na ręce, owinął w miękki koc i zaniósł do okna. Otworzył je i wpuścił trochę świeżego powietrza. Trzymała się jego szyi dwoma rękami tak mocno, że z trudem oddychał. Lioba nazywała Jenny córeczką tatusia. Gdy Jenny miała jakiś problem albo była chora, było pewne, że pobiegnie do ojca, podczas gdy ich dziewięcioletni syn Tobiasz w podobnych sytuacjach szedł do matki. I tak podzielili swoje dzieci między siebie.

Oczywiście Paul Winter każdemu powiedziałby bez mrugnięcia okiem, że kocha obydwoje dzieci tak samo. Ale to nie była prawda. Czuł się bardziej odpowiedzialny za Jenny niż za Tobiasza. Być może — myślał — nie wstałby tak ochoczo w nocy, gdyby chodziło o Tobiasza, a nie Jenny.

Gdy zamykał okno, wiedział już, że tę noc spędzi w łóżku Jenny. Oparła głowę na jego piersi. Już jako niemowlę zasypiała w ten sposób, gdy nic innego nie pomagało. Słyszała bicie jego serca, i to ją powoli usypiało.

Gdy trochę podrosła, zaczął jej też opowiadać różne historie. A ona zawsze chciała słuchać wciąż tych samych opowieści i absolutnie nie lubiła zmian. Musiała wiedzieć, jak historia się skończy. Dzięki temu była w stanie znieść napięcie.

Najbardziej lubiła historie o smokach, rycerzach i piratach, które dla Tobiasza były raczej nudne. Jego interesował kosmos i najchętniej w sobotnie wieczory razem z mamą oglądał w telewizji serial kryminalny Tatort.

Z poduszką wciśniętą pod głowę Paul Winter opowiedział córce historię o smoku, którego bolały zęby. Żaden dentysta nie miał odwagi podejść bliżej, by mu pomóc, bo smok był znanym ludożercą. Tylko mała dziewczynka o imieniu Jenny poczuła litość dla smoka i pomogła mu, bo sama była niedawno u dentysty z powodu fatalnego bólu zęba i przecież wcale tego dentysty nie zjadła.

We wszystkie historie, jakie opowiadał Paul Winter, wplatał imiona swoich dzieci i ich kolegów. Dzieci to uwielbiały. Wtedy jego opowieści były dla nich o niebo ciekawsze. Mieli wrażenie, że sami przeżywają wszystkie te przygody.

Jenny zasnęła na jego piersi. Słyszał jej miarowy oddech. Nadal była spocona. Leżał więc wciąż bez ruchu.

Paul Winter był kościelnym organistą, chociaż już dawno stracił wiarę w Boga. A jednak nie uważał, że życie po prostu kończy się w chwili śmierci. To wydawało mu się takie banalne. Nieustannie zadawał sobie pytanie, co dzieje się z duszą człowieka, gdy ciało rozpada się w ziemi na proch.

Nie przypuszczał, jak blisko był odpowiedzi na te pytania.

KOLEJNYM NAZWISKIEM na różowej liście było nazwisko Paula Wintera. Woda z kranu opłukała ostrze miecza. Krew spłynęła do odpływu. Jak łatwo było zabijać. Uwalniało to głowę, dawało jasność. Działało prawie jak aspiryna po nocy pełnej alkoholu i nikotyny.

Broń do następnego ataku zostanie wybrana starannie. Żadnych powtórek. Każdy atak musi różnić się od poprzedniego.

PIĄTEK 29 KWIETNIA, GODZ. 6.20

Ann Kathrin Klaasen nie potrzebowała budzika, bo nie potrafiła spać w jasnych pomieszczeniach. Gdy przez otwarte okno pokoju dziennego wpadło wystarczająco dużo światła, obudziła się. Była przemarznięta. Kołdrę miała wilgotną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki