Tytuł oryginału
FINDING AUDREY

Copyright © 2015 by Sophie Kinsella
Copyright © 2016 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.
Jacket art by Will Staehle

Zdjęcie autorki na okładce © John Swannell

Polska wersja okładki
Scriptor s.c.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-267-0

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

Dla wszystkich moich dzieci, które – każde na swój sposób – zainspirowały mnie do napisania tej książki.

Spójrz mi w oczy Audrey

Ja nie mogę, mama zwariowała.

Ale nie tak zwyczajnie, jak to mama. Tym razem kompletnie jej odbiło.

Normalnie jej fiksacja wygląda tak, że mama mówi:

– Słuchajcie, przechodzimy na dietę bezglutenową. Jest niesamowita! Czytałam o niej w „Daily Mail”.

Idzie do sklepu i kupuje trzy bochenki chleba bezglutenowego. Jest w smaku tak ohydny, że wykrzywia nam twarze. Cała rodzina się buntuje, a mama ukradkiem zakopuje swoje kanapki w ogrodzie, więc już po tygodniu kończymy dietę.

To normalna szajba. Tym razem jednak sprawa jest poważna.

Mama stoi przy oknie swojej sypialni z widokiem na placyk przy Rosewood Close, gdzie mieszkamy. Chociaż nie – „stoi” to zbyt normalne słowo, a mama w żadnym razie nie wygląda na normalną. Z obłędem w oczach wychyla się i niemal wisi za oknem. Trzyma w rękach komputer mojego brata Franka. Komputer niebezpiecznie balansuje na krawędzi parapetu. Zaraz spadnie i roztrzaska się o ziemię. Kosztował siedemset funtów.

Zapomniała? Siedemset funtów. Wciąż nam powtarza, że nie znamy prawdziwej wartości pieniądza. Ciągle mówi coś w stylu: „Wiecie, ile się trzeba naharować, żeby zarobić dziesięć funtów?” albo: „Nie marnowalibyście tyle prądu, gdybyście sami musieli za niego płacić”.

No i jak to się ma do harowania na sprzęt wart siedemset funtów tylko po to, żeby go wywalić za okno?

Na trawniku pod oknem miota się Frank w T-shircie z nadrukowaną scenką z Teorii wielkiego podrywu. Trzyma się za głowę i jest tak spanikowany, że usta mu się nie zamykają.

– Mamo! – Ze strachu ma piskliwy głos. – Mamo, to komputer. Mój komputer!

– No pewnie, że to twój komputer! – odkrzykuje histerycznie mama. – Myślałeś, że nie wiem?

– Mamo, proszę, możemy o tym porozmawiać?

– Już próbowałam z tobą rozmawiać! – odgryza się mama. – Próbowałam do ciebie dotrzeć po dobroci i złością, błaganiem, logiczną argumentacją, a nawet przekupstwem… Próbowałam wszystkiego! Wszystkiego, Frank!!!

– Komputer jest mi potrzebny!

– Wcale ci nie jest potrzebny! – Mama krzyczy tak wściekle, że aż przechodzą mnie dreszcze.

– Mamusia wyrzuca komputer! – woła Felix. Wybiega na trawnik i zadziera głowę, patrząc z radosnym niedowierzaniem.

Felix to nasz młodszy brat. Skończył cztery lata. Radosne niedowierzanie to jego typowa reakcja na większość zdarzeń w życiu. Ciężarówka na ulicy! Keczup! Długaśna frytka! Mama wyrzucająca komputer za okno to dla niego po prostu jeden z codziennych małych cudów.

– No właśnie – mówi przez zaciśnięte zęby Frank. – Jeśli to zrobi, komputer się zepsuje i już nigdy, przenigdy nie zagrasz w Gwiezdne wojny.

Felix marszczy się, na jego twarzy pojawia się przerażenie, co wzbudza u mamy nową falę złości.

– Frank! – wrzeszczy. – Nie strasz brata!

Po jakimś czasie nasi sąsiedzi z naprzeciwka, McDuggansowie, podchodzą pod dom, żeby popatrzeć, co się dzieje. Kiedy do ich dwunastoletniego syna Olliego dociera, co mama zamierza zrobić, chłopak wydaje z siebie przeciągły krzyk:

– O nieeee! Pani Turner!

Przebiega przez ulicę na nasz trawnik i razem z Frankiem błagalnie unosi wzrok.

Ollie od czasu do czasu gra z Frankiem w Ziemię zdobywców, kiedy mój brat jest w łaskawym nastroju i nie ma z kim zagrać. Wygląda na zdruzgotanego jeszcze bardziej niż Frank.

– Proszę, pani Turner, niech pani nie psuje komputera – mówi łamiącym się głosem. – Są na nim zapisane wszystkie komentarze Franka do gry. Takie śmieszne. – Zerka na Franka. – Naprawdę są śmieszne.

– Dzięki – mamrocze Frank.

– Twoja mama zachowuje się jak… – Ollie nerwowo mruga. – Jest jak Wzmocniona Bogini Wojny z poziomu siódmego.

– Jak kto? – chce wiedzieć mama.

– To komplement – odpowiada Frank i zdegustowany przewraca oczami. – Nie zadawałabyś takich pytań, gdybyś chociaż raz zagrała. – Potem poprawia Olliego: – Z poziomu ósmego.

– Aha, rzeczywiście, z ósmego. – Ten gorliwie potakuje.

– Nie umiecie się nawet porozumiewać po ludzku! – denerwuje się mama. – Prawdziwe życie nie składa się z poziomów!

– Mamo, proszę – jęczy Frank. – Zrobię, co zechcesz. Załaduję zmywarkę. Będę co wieczór dzwonił do babci. Będę… – desperacko szuka pomysłu. – Będę czytał głuchym.

Będzie czytał głuchym? Czy on sam słyszy, co wygaduje?

– Głuchym?! – wybucha mama. – Głuchym?! Nie każę ci czytać głuchym! Jedynym głuchym w okolicy jesteś ty! Nigdy nie słyszysz, co do ciebie mówię, bo wciąż nosisz na uszach te cholerne słuchawki…!

– Anne!

Odwracam się i widzę, że tata wkracza do akcji, a kolejna para sąsiadów wychodzi przed drzwi swojego domu. Zatem już mamy sprawę dla patrolu sąsiedzkiego.

– Anne! – znowu krzyczy tata.

– Nie próbuj mnie powstrzymać, Chris – ostrzega mama i widzę, jak tacie podskakuje grdyka.

Tata jest wysoki i przystojny, pasowałby na przykład do reklamy samochodów, a właściwie wygląda jak boss, ale tak naprawdę nie jest samcem alfa.

Nie, to niezupełnie odpowiada prawdzie. Pod wieloma względami chyba jest alfą. Tyle że mama jest nią jeszcze bardziej. Silna, władcza, ładna i władcza.

Powiedziałam dwa razy „władcza”?

No cóż, sam wyciągnij z tego wniosek.

– Wiem, że się złościsz, kochanie – mówi polubownym tonem tata. – Ale nie sądzisz, że trochę przesadzasz?

– Przesadzam?! To on przesadza! Chris, on jest uzależniony!

– Nie jestem uzależniony! – wrzeszczy Frank.

– Chcę tylko powiedzieć, że…

– Co? – Mama w końcu odwraca głowę, żeby dobrze przyjrzeć się tacie. – Co chcesz powiedzieć?

– Że jeśli zrzucisz go tutaj, to uszkodzisz samochód. – Twarz taty wykrzywia na chwilę grymas. – Może przesuń się trochę w lewo…

– Mam w nosie twój samochód! Przebrała się miarka, kochany syneczku!

Jeszcze bardziej odchyla komputer na krawędzi parapetu, wywołując głośne westchnienie u wszystkich – nawet u sąsiadów.

– Kochany?! – Teraz Frank krzyczy na mamę. – Gdybyś mnie kochała, nie próbowałabyś zniszczyć mi komputera!

– A gdybyś ty mnie kochał, Frank, nie wstawałbyś o drugiej w nocy, żeby w tajemnicy przede mną pograć w sieci z Koreańczykami!

– Wstałeś o drugiej w nocy? – Ollie robi wielkie oczy i zerka na Franka.

– Dla treningu. – Frank wzrusza ramionami. – Trenowałem – powtarza z naciskiem, patrząc na mamę. – Czeka mnie turniej! Zawsze powtarzałaś, że powinienem mieć w życiu jakiś cel! No to mam!

– Gra w Ziemię zdobywców nie jest celem! O Boże… – Mama opiera się czołem o komputer. – Gdzie popełniłam błąd?

– Och, Audrey – mówi Ollie. Dostrzegł mnie. – Cześć, co u ciebie?

Spłoszona cofam się w głąb pokoju. Moje okno, dyskretnie oddalone, znajduje się na rogu domu. Nie spodziewałam się, że ktoś mnie zobaczy. A już na pewno nie Ollie, który – jestem tego pewna – trochę się we mnie zakochał, chociaż jest dwa lata młodszy ode mnie i sięga mi ledwie do piersi.

– Patrzcie, jest i gwiazda! – dowcipkuje tata Olliego, Rob. Od czterech tygodni nazywa mnie gwiazdą, chociaż mama i tata prosili go, żeby przestał. Wydaje mu się, że jest zabawny, a moim rodzicom brakuje poczucia humoru. (Często odnoszę wrażenie, że ludzie utożsamiają żartobliwość z byciem nietaktownym dupkiem).

Tym razem jednak wygląda na to, że moi rodzice nawet nie usłyszeli tej arcyśmiesznej uwagi. Mama dalej jęczy: „Gdzie popełniłam błąąąąd?”, a tata zerka na nią zaniepokojony.

– Nigdzie nie popełniłaś błędu! – krzyczy do niej. – Nie ma się czym przejmować! Kochanie, chodź się napić. Odstaw ten komputer… na razie – dodaje czym prędzej, widząc jej minę. – Później możesz go wyrzucić przez okno.

Mama pozostaje nieruchoma. Komputer jeszcze niebezpieczniej kołysze się na parapecie, wywołując u taty spazm.

– Kochanie, boję się o samochód… Dopiero go spłaciliśmy…

Podchodzi do auta i rozkłada ręce, jakby chciał go ochronić przed spadającym żelastwem.

Ollie jakby nagle się ocknął.

– Przynieście koc! – mówi. – Ratujcie komputer! Potrzebujemy koca. Staniemy w krąg…

Mama chyba go nie słyszy.

– Wykarmiłam cię! – skrzeczy na Franka. – Czytałam ci Kubusia Puchatka! Chciałam, żebyś wyrósł na takiego człowieka, który lubi książki, sztukę, przebywanie na świeżym powietrzu, muzea, a może też jakiś sport oparty na rywalizacji…

– Ziemia zdobywców to właśnie rywalizacja! – krzyczy Frank. – Nic o niej nie wiesz! To poważna sprawa! Pula nagród w międzynarodowym turnieju Ziemi w Toronto wynosi w tym roku sześć milionów dolarów!

– Już to słyszałam! – wybucha mama. – I co? Może masz zamiar wygrać? Myślisz, że zbijesz fortunę?

– Możliwe. – Frank patrzy na nią morderczym wzrokiem. – Jeśli wystarczająco długo potrenuję.

– Frank, otrząśnij się! – Głos mamy odbija się echem od ścian domów wokół placyku. Jest tak przenikliwy, że można się przestraszyć. – Nie weźmiesz udziału w międzynarodowym turnieju Ziemi zdobywców, nie wygrasz tych cholernych sześciu milionów ani nie utrzymasz się z grania na komputerze! TO SIĘ NIE ZDARZY!

Miesiąc wcześniej

Wszystko zaczęło się od „Daily Mail”. Wiele spraw toczących się w naszym domu zaczyna się od artykułów w „Daily Mail”.

Mama zaczyna się niespokojnie wiercić, jak to ona. Zjedliśmy kolację i sprzątnęliśmy ze stołu, a teraz mama czyta gazetę przy lampce wina. Nazywa to „czasem dla siebie”. Zatrzymała się na dłużej przy jednym z artykułów. Zerkam nad jej ramieniem i widzę tytuł:

OSIEM SYMPTOMÓW, KTÓRE ŚWIADCZĄ O UZALEŻNIENIU TWOJEGO DZIECKA OD GIER KOMPUTEROWYCH.

– O mój Boże – mamrocze pod nosem. – O Boże.

Przesuwa palcem w dół strony i słyszę, jak jej oddech przyspiesza. Zaglądam jeszcze raz i udaje mi się wyłowić jeden z podtytułów:

7. Drażliwość i huśtawka nastrojów.

Ha. Ha, ha.

Jeśli masz wątpliwości, tak brzmi w moim wykonaniu pusty śmiech.

No bo wiesz – „huśtawka nastrojów”? Poważnie? James Dean był humorzastym nastolatkiem w Buntowniku bez powodu (mam plakat do tego filmu – najlepszy plakat filmowy wszech czasów, najlepszy film wszech czasów, najseksowniejszy aktor wszech czasów – dlaczego, ach, dlaczego musiał umrzeć?). Czy to znaczy, że James Dean był uzależniony od gier komputerowych? Zaraz, zaraz.

Na pewno.

Nie ma jednak sensu wytykać tego mojej mamie, bo tu chodzi o logikę, a mama w nią nie wierzy. Woli wierzyć w horoskopy i zieloną herbatę. Aha, i oczywiście wierzy „Daily Mail”.

OSIEM SYMPTOMÓW, KTÓRE ŚWIADCZĄ O UZALEŻNIENIU MOJEJ MAMY OD „DAILY MAIL”

Czyta ją codziennie.

Wierzy we wszystko, co tam piszą.

Jeśli próbujesz zabrać gazetę, wyrywa ci ją z rąk i tuli do siebie, jakbyś usiłował wykraść jej ukochane dziecko.

Kiedy przeczyta sensacyjny artykuł o witaminie D, każe nam zdjąć bluzki i „zażyć kąpieli słonecznej”. (Nawet kosztem odmrożenia).

Kiedy przeczyta sensacyjny artykuł o czerniaku, każe nam się smarować kremami z filtrem UV.

Kiedy przeczyta artykuł o „kremie do twarzy, który NAPRAWDĘ działa”, od razu go zamawia. To znaczy, wyjmuje iPada i robi to w tej samej chwili.

Jeśli na wakacjach nie może dostać „Daily Mail”, wykazuje objawy silnego zespołu odstawienia. Patrz: drażliwość i huśtawka nastrojów.

Pewnego razu próbowała przerzucić się na „Lent”. Wytrzymała pół przedpołudnia.

No trudno. Nic nie poradzę na to tragiczne uzależnienie mojej mamy. Mogę jedynie mieć nadzieję, że nie wyrządzi zbyt wielu szkód w jej życiu. (Wyrządziło już dosyć szkód w naszym salonie, kiedy mama przeczytała artykuł z działu „Wnętrza” pod tytułem Pomaluj swoje meble).

W pewnej chwili Frank beztrosko wchodzi do kuchni. Ma na sobie czarny T-shirt z napisem: MODUJĘ, WIĘC JESTEM, wetknął do uszu słuchawki, a w ręce trzyma telefon. Mama zerka na niego znad gazety, jakby nagle spadły jej łuski z oczu.

(Nigdy tego nie kumałam. Jakie łuski???

Zresztą nieważne. Niech już będzie, że łuski).

– Frank, ile godzin w tym tygodniu spędziłeś przy grach komputerowych? – pyta.

– Zdefiniuj, czym dla ciebie są gry komputerowe – odpowiada Frank, nie odrywając wzroku od wyświetlacza telefonu.

– Co? – Mama niepewnie patrzy w moim kierunku, a ja wzruszam ramionami. – No wiesz, gry komputerowe. Ile godzin? FRANK! – wrzeszczy, bo ten nie reaguje. – Ile godzin? Wyjmij z uszu to coś!

– Co? – pyta Frank, zdejmując słuchawki. Mruga, jakby nie dosłyszał pytania. – Chodzi o coś ważnego?

– Tak, bardzo ważnego! – groźnie prycha mama. – Masz mi powiedzieć, ile godzin tygodniowo spędzasz przy grach komputerowych. Tu i teraz. Szybko podlicz i mi powiedz.

– Nie mogę – mówi flegmatycznie Frank.

– Nie możesz? Jak to, nie możesz?

– Nie wiem, o co ci dokładnie chodzi – odpowiada z niezmąconą cierpliwością Frank. – Masz na myśli konkretnie gry przeznaczone dla komputerów czy wszystkie gry wideo? Na Xboxa i PlayStation też? Mam uwzględnić gry w telefonie? Określ swoje wymagania.

Frank czasami zachowuje się jak debil. Nie widzi, że mama właśnie się nakręca i jest o krok od wybuchu?

– Mam na myśli wszystko, co rozmiękcza ci mózg! – mówi mama, wymachując gazetą. – Zdajesz sobie sprawę, jak niebezpieczne są te gry? Wiesz, że twój mózg niewłaściwie się rozwija? Twój mózg, Frank! Najważniejszy narząd w organizmie człowieka.

Frank dostrzega nieprzyzwoitą dwuznaczność tego określenia i parska śmiechem, ja też mimowolnie chichoczę pod nosem. Frank w gruncie rzeczy jest całkiem zabawny.

– Udam, że tego nie słyszałam. – Głos mamy brzmi lodowato. – Twoje zachowanie jedynie potwierdza, że mam rację.

– Nieprawda – mówi Frank i otwiera lodówkę. Wyjmuje karton mleka o smaku czekoladowym, które wypija wprost z opakowania. To obrzydliwe.

– Nie rób tego! – gniewnie go upominam.

– Spokojnie. Jest jeszcze jedno.

– Od dzisiaj obowiązuje cię limit na granie, młody człowieku. – Mama trzaska gazetą o kolano, żeby podkreślić swoje słowa. – Dosyć tego dobrego.

Oho, „młody człowieku”. To znaczy, że zamierza wciągnąć w spór tatę. Za każdym razem, gdy mama wyjeżdża z „młodym człowiekiem”, możemy być pewni, że następnego dnia czeka nas koszmarne spotkanie w gronie rodzinnym, podczas którego tata będzie próbował we wszystkim popierać mamę, chociaż nie ogarnia co najmniej połowy problemu.

Zresztą to nie moja sprawa.



Nie moja, ale tylko do wieczora, bo mama wchodzi do mojego pokoju i stanowczym głosem pyta:

– Audrey, czym jest ta Ziemia zdobywców?

Odkładam „Grazię”, którą czytałam, i przyglądam się mamie. Wygląda na spiętą. Ma wypieki na twarzy, a jej prawa dłoń jest zaciśnięta, jakby zdrętwiała od trzymania myszy komputerowej. Szukała w Google informacji o „uzależnieniu od gier komputerowych” – bez dwóch zdań.

– To gra.

– Wiem, że to gra – odpowiada poirytowanym głosem mama. – Ale dlaczego Frank spędza przy niej tyle czasu? Ty nie grasz w nią cały czas, prawda?

– Nie.

Grałam w Ziemię zdobywców, ale nie wpadłam w obsesję. Wiesz, ta gra jest w porządku, ale tylko na godzinę, może dwie.

– Co więc tak go w niej pociąga?

– No wiesz… – Zastanawiam się przez chwilę. – Chodzi o ekscytację. Zdobywasz nagrody. A sami bohaterowie też nieźle się prezentują. To znaczy, grafika w tej grze stoi na najwyższym poziomie. Poza tym niedawno pojawił się w sprzedaży dodatek z nową drużyną wojowników, którzy mają niespotykane do tej pory właściwości, więc… – Wzruszam ramionami.

Mama patrzy z konsternacją, jakiej nigdy przedtem u niej nie widziałam. Problem w tym, że sama w nic nie gra. Nie da się jej zatem wytłumaczyć różnicy między Ziemią zdobywców 3 a na przykład Pacmanem z 1985 roku.

– Na YouTubie są filmy z rozgrywki – mówię w nagłym przypływie olśnienia. – Z komentarzami. Poczekaj.

Kiedy szukam odpowiedniego filmu na iPadzie, mama siada i rozgląda się po pokoju. Udaje swobodę, ale jej niebieskie oczy czujnie skanują moje rzeczy osobiste. Próbują wśród nich wyłowić… co? Cokolwiek. Wszystko. Szczerze mówiąc, od jakiegoś czasu moich relacji z mamą nie można nazwać swobodnymi. Wszystko ma ogromny ciężar gatunkowy.

Właśnie to jest najsmutniejsze, zwłaszcza w świetle ostatnich zdarzeń. Już nie umiemy się normalnie zachowywać w swoim towarzystwie. Mama czepia się każdego słówka, które powiem, nawet jeśli sama nie zdaje sobie z tego sprawy. Jej umysł od razu zaczyna pracować na przyspieszonych obrotach: „Co to mogło znaczyć?”, „Czy z Audrey wszystko w porządku?”, „Co Audrey naprawdę chciała przez to powiedzieć?”.

Widzę, że uważnie patrzy na parę starych, podartych dżinsów na krześle, jakby sądziła, że skrywają jakąś mroczną tajemnicę. Tymczasem skrywają tylko jedną prozaiczną prawdę – że z nich wyrosłam. W ubiegłym roku wystrzeliłam w górę mniej więcej o osiem centymetrów, czyli mam metr siedemdziesiąt siedem wzrostu. Jestem więc dosyć wysoka jak na czternastolatkę. Wszyscy mówią, że wyglądam jak mama, ale nie jestem taka ładna jak ona. Oczy mamy są błękitne jak niebieskie diamenty, a moje dość nijakie – zresztą ostatnio mało kto je widzi.

Żeby łatwiej ci było mnie sobie wyobrazić – jestem dosyć chuda, przeciętna, noszę czarny top bez rękawów i obcisłe dżinsy. Aha, i okulary przeciwsłoneczne – zawsze i wszędzie, nawet w domu. To… No wiesz. Takie skrzywienie. Moja fiksacja. Stąd się biorą uszczypliwe żarty Roba z sąsiedztwa. Pewnego razu zobaczył mnie, kiedy z okularami przeciwsłonecznymi na nosie wysiadłam z taksówki w ulewnym deszczu, i od razu wyskoczył z tekstami w rodzaju:

– Dlaczego włożyłaś okulary? Jesteś Angeliną Jolie?

Wcale nie pozuję na spoko laskę. Jest inny powód.

Który teraz oczywiście chciałbyś poznać.

Jak sądzę.

Okej, to dość intymna sprawa. Nie wiem, czy już jestem gotowa, żeby ci o niej opowiedzieć. Jeżeli chcesz, możesz myśleć, że mi odbiło. Wiele osób już i tak ma mnie za wariatkę.

– O, jest. – Znajduję film przedstawiający potyczkę w Ziemi zdobywców z komentarzem Archy’ego. Archy to użytkownik YouTube’a ze Szwecji. Wrzuca do sieci filmiki, które Frank uwielbia. Nagrywa przebieg rozgrywki z zabawnym komentarzem. Jak można było się spodziewać, wyjaśnienie mamie tej koncepcji zajmuje mi wieki.

– Ale po co ktoś miałby oglądać, jak inni grają? – Mama nie może tego zrozumieć. – Dlaczego? Czy to nie kompletna strata czasu?

– No wiesz. W każdym razie… – Wzruszam ramionami. – To właśnie Ziemia zdobywców.

Na chwilę zapada milczenie. Mama wpatruje się w monitor niczym profesor starej daty, który próbuje rozszyfrować pradawne egipskie hieroglify. Nagle krzywi się na widok jakiejś szczególnie silnej eksplozji.

– Dlaczego to zawsze musi polegać na zabijaniu? Gdybym ja zaprojektowała grę, byłaby oparta na ideach. Na polityce. Na czymś ważnym. Tak! Czemu nie? – Widzę, że w jej głowie rodzi się nowy pomysł. – Może by stworzyć grę pod tytułem Dyskurs? Elementem rywalizacji byłoby zdobywanie punktów za debatę!

– I właśnie dlatego nie śpimy na pieniądzach. – Mówię to tak, jakbym zwracała się do jakiejś trzeciej osoby.

Zaczynam szukać innego filmu. Nagle do pokoju wchodzi Felix.

– Candy Crush! – woła radośnie, gdy tylko wpada mu w oko mój iPad.

Z ust mamy wyrywa się stłumiony okrzyk przerażenia.

– Skąd on to zna? – pyta. – Wyłącz iPada. Nie chcę mieć drugiego uzależnionego członka rodziny!

Do licha! To chyba ja pierwsza pokazałam Feliksowi Candy Crush. Jednak jest za mały i nie rozumie, na czym polegają zasady tej gry.

Zamykam pokrywę iPada, a Felix patrzy na niego zawiedziony.

– Candy Crush! – jęczy. – Chcę zagrać w Candy Cruuuuush!

– Gra się zepsuła – mówię i udaję, że włączam iPada. – Widzisz? Zepsuta.

– Zepsuta – potakuje mama.

Felix zerka na nas znad iPada. Wyraźnie widać, że jego umysł pracuje na najwyższych obrotach, na jakie pozwala mu mózg czterolatka.

– Trzeba kupić wtyczkę – proponuje. Nagle się ożywia i chwyta iPada. – Możemy kupić wtyczkę i naprawić grę.

– Sklep z wtyczkami jest zamknięty – tłumaczy bez mrugnięcia okiem mama. – Jaka szkoda. Zrobimy to jutro. Ale wiesz co? Chodź, zjemy tost z nutellą!

– Tost z nutellą! – Twarz Feliksa rozjaśnia promienny uśmiech. Kiedy triumfalnie unosi ręce, mama zabiera mu iPada i daje go mnie. Za pięć sekund iPad jest już schowany za poduszką na łóżku.

– Gdzie Candy Crush? – Felix nagle przypomina sobie o grze i wykrzywia buzię do płaczu.

– Musimy wziąć tablet do sklepu z wtyczkami. Pamiętasz? – odpowiada bez wahania mama.

– Do sklepu z wtyczkami – potakuję. – Ale, hej, co z tym tostem z nutellą? Ile tostów dzisiaj zjesz?

Biedny mały Felix. Wciąż trochę zdezorientowany pozwala się wyprowadzić z pokoju. Mamie udało się zrobić go w konia. Taki już los czterolatka. Założę się, że mama żałuje, że te same sztuczki nie działają na Franka.

Mama zatem już wie, czym jest Ziemia zdobywców. A „wiedza to potęga”, jak mówi Kofi Annan. Chociaż Leonardo da Vinci twierdził, że „Gdzie jest dużo krzyku, tam nie ma prawdziwej wiedzy”, co jeszcze lepiej pasuje do naszej rodziny. (Proszę, nie myśl, że jestem wyjątkowo oczytana czy coś w tym rodzaju. W ubiegłym miesiącu mama kupiła mi na urodziny księgę cytatów, po którą czasami sięgam, oglądając telewizję).

Tak czy inaczej, motto „wiedza to potęga” nas nie dotyczy, bo mama nie ma żadnego wpływu na Franka. Jest sobotni wieczór, a on już od lunchu gra w Ziemię zdobywców. Od razu po deserze znikł w pokoju zabaw. W pewnej chwili zadźwięczał dzwonek u drzwi, więc czmychnęłam do mojej kanciapy – kryjówki, gdzie nikt mnie nie nachodzi.

Dochodzi szósta. Zakradam się do kuchni po ciasteczka Oreo i widzę, że mama krąży w tę i z powrotem napięta jak struna. Głośno sapie, zerka na zegar i znowu sapie.

– Oni wszyscy są uzależnieni od komputerów! – wybucha nagle. – Mniej więcej dwadzieścia pięć razy prosiłam ich, żeby je wyłączyli! Dlaczego to takie trudne? Wystarczy wcisnąć jeden przycisk!

– Może akurat są na poziomie, którego… – zaczynam.

– Poziomy! – Mama z pasją wpada mi w słowo. – Mam dosyć słuchania o poziomach! Daję im jeszcze minutę. Koniec żartów.

Wyjmuję ciastko i rozdzielam je na warstwy.

– Kto jest z Frankiem?

– Kolega ze szkoły. Nigdy przedtem go nie widziałam. Zdaje się, że ma na imię Linus…

Linus. Pamiętam Linusa ze szkolnej adaptacji Zabić drozda, w której grał Atticusa Fincha. Frank był w niej członkiem tłumu.

Frank uczy się w szkole imienia Kardynała Nichollsa, która znajduje się przy tej samej ulicy, co moja szkoła żeńska Stokeland, dlatego od czasu do czasu obie szkoły organizują wspólne spektakle, koncerty i tego rodzaju imprezy. Jednak trzeba uściślić, że już nie mogę nazwać Stokeland moją szkołą. Od lutego nie byłam na zajęciach z powodu pewnych zdarzeń, do których tam doszło. Nieprzyjemnych spraw.

Nieważne.

No. W każdym razie potem się rozchorowałam. Teraz jestem przed zmianą szkoły i powtarzaniem klasy, żeby nadrobić materiał. Nowa szkoła nazywa się Heath Academy i wszyscy mówią, że lepiej zacząć naukę od września, a nie w semestrze letnim, kiedy większość czasu zajmują egzaminy. Tak więc do końca wakacji zostanę w domu, nie chodzę do szkoły.

To nie znaczy, że nic nie robię. Dostałam ze szkoły listę lektur, podręczników do matematyki i zestaw słówek z francuskiego do wykucia. Wszyscy zgodnie doszli do wniosku, że koniecznie muszę być na bieżąco z materiałem: „Dzięki temu poczujesz się o wiele lepiej, Audrey!”. (W najmniejszym stopniu nie poczułam się lepiej). Dlatego od czasu do czasu wysyłam moim nauczycielom wypracowanie z historii albo z innego przedmiotu, a oni poprawiają je na czerwono i przysyłają mi z powrotem. Wszystko dzieje się właściwie od przypadku do przypadku.

Mniejsza z tym. Mówiłam, że Linus grał w szkolnym przedstawieniu i był naprawdę dobrym Atticusem Finchem. Roztaczał aurę bohaterstwa i szlachetności, w którą widownia uwierzyła. Na przykład, w jednej scenie miał zastrzelić wściekłego psa. Podczas spektaklu strzelba-rekwizyt nie wypaliła, ale nikt z widzów się nie zaśmiał, ani nawet nie rozległy się stłumione głosy. Taki był dobry.

Kiedyś wpadł do nas po drodze na próbę. Zatrzymał się na jakieś pięć minut, ale wciąż to pamiętam.

Właściwie to nie ma żadnego związku z dzisiejszą sytuacją.

Już otwieram usta, żeby przypomnieć mamie, że Linus grał Atticusa Fincha, ale nagle zdaję sobie sprawę, że wyszła z kuchni. Po chwili dobiega mnie jej głos:

– Dosyć grania, młody człowieku!

Oho, „młody człowieku”.

Rzucam się do drzwi i patrzę przez szparę. Frank wychodzi z mamą na korytarz. Jego twarz przecinają nerwowe skurcze.

– Nie doszliśmy do końca poziomu! Nie możesz tak po prostu wyłączyć tej gry! Wiesz, co narobiłaś, mamo?! Czy ty w ogóle cokolwiek wiesz o mechanice gry w Ziemię zdobywców?

Grzmi świętym oburzeniem. Zatrzymał się tuż pod moimi drzwiami. Czarne włosy opadają mu na blade czoło, wściekle gestykuluje patykowatymi rękami i dużymi, kościstymi dłońmi. Mam nadzieję, że Frank kiedyś dorośnie do swoich dłoni i stóp. Chyba nie zostaną na zawsze tak komicznie nieproporcjonalne, no nie? Reszta ciała powinna je w końcu dogonić. Skończył piętnaście lat, więc jeszcze może urosnąć o jakieś trzydzieści centymetrów. Tata ma ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, ale zawsze powtarza, że Frank będzie wyższy od niego.

– No dobrze – rozbrzmiewa znajomy głos. To Linus, ale nie widzę go przez szparę w drzwiach. – To ja już pójdę do domu. Dziękuję, że mogłem spędzić tu trochę czasu.

– Ależ nie idź! – wykrzykuje mama swoim najprzymilniejszym tonem, zarezerwowanym dla gości. – Proszę, Linus, nie musisz jeszcze iść do domu. Zupełnie nie o to mi chodziło.

– Ale jeżeli nie możemy pograć… – Linus jest zdezorientowany.

– Chcesz powiedzieć, że jedyną formą spędzania wspólnie czasu jest dla was granie na komputerze? Wiesz, jakie to smutne?

– Niby co mielibyśmy robić? – mamrocze nadąsany Frank.

– Moim zdaniem powinniście zagrać w badmintona. Zapada ciepły letni zmierzch, w ogrodzie jest pięknie i zobaczcie, co znalazłam!

Wyciąga rękę i pokazuje Frankowi stary, zdezelowany zestaw do badmintona. Siatka jest totalnie poplątana i widzę, że jakieś zwierzę nadgryzło lotki.

Chce mi się śmiać, kiedy patrzę na minę Franka.

– Mamo… – Wygląda, jakby go zamurowało z przerażenia. – Skąd ty to w ogóle wygrzebałaś?

– Albo w krykieta! – świergocze radośnie mama. – To dobra zabawa.

Frank nawet nie odpowiada. Zdaje się tak zbity z tropu pomysłem gry w krykieta, że jest mi go trochę żal.

– A może w chowanego?

Parskam śmiechem i muszę zasłonić dłonią usta. Nie mogę się powstrzymać. W chowanego!

– No to w rummikub! – Mama jest coraz bardziej zdesperowana. – Zawsze uwielbiałeś grać w rummikub.

– Lubię rummikub – wtrąca Linus, czym zdobywa sobie moje uznanie. Do tej pory już śmiało mógłby olać kumpla, wyjść i napisać na Facebooku, że u Franka na chacie jest kicha. Tymczasem z jego głosu można wywnioskować, że chce jakoś udobruchać mamę. Brzmi jak człowiek, który rozgląda się dookoła i dochodzi do wniosku, że warto by wszystkim ułatwić życie. (Zwróć uwagę, że wyciągam takie wnioski na podstawie dwóch słów…).

– Naprawdę zagrałbyś w rummikub? – Frank pyta z niedowierzaniem.

– Czemu nie? – odpowiada swobodnie Linus i po chwili obaj znów zamykają się w pokoju zabaw. (Kiedy skończyłam trzynaście lat, rodzice przemalowali go i zaczęli nazywać pokojem nauki, ale dla nas to wciąż pokój zabaw).

Po chwili mama znowu jest w kuchni, nalewa sobie kieliszek wina.

– Widzisz? – mówi. – Wystarczy skierować ich na właściwą drogę. Trochę kontroli rodzicielskiej. Otworzyłam im oczy i już nie są uzależnieni od komputera. Ktoś po prostu musiał im przypomnieć, że istnieje coś więcej.

Nie zwraca się do mnie. Mówi do wyimaginowanego arbitra z „Daily Mail”, który bez przerwy obserwuje jej poczynania i ocenia je w skali od jednego do dziesięciu.

– Wydaje mi się, że rummikub to nie jest najlepsza gra dla dwóch osób – zauważam. – Trzeba grać bardzo długo, żeby każdy mógł wyłożyć na stół wszystkie kostki.

Czuję, że ta uwaga zasiała ziarno niepewności. Mama na pewno wyobraża sobie to samo, co ja: Frank i Linus w ponurych nastrojach siedzą naprzeciw siebie, coraz bardziej nienawidzą rummikuba i utwierdzają się w przekonaniu, że gry planszowe są do bani.

– Masz rację – mówi w końcu. – Chyba pójdę z nimi zagrać. Będzie weselej.

Nie pyta, czy ja też chcę zagrać. Jestem jej za to bardzo wdzięczna.

– Baw się dobrze – rzucam i wyjmuję z szafki opakowanie Oreo. Szybko uciekam z kuchni do swojej kanciapy i dopiero gdy włączam telewizor, dobiega mnie z pokoju zabaw głos mamy, który odbija się echem w całym domu:

– NIE CHODZIŁO MI O RUMMIKUB PRZEZ INTERNET!

Nasz dom jest jak pogoda. Następują w nim przypływy i odpływy, to się burzy, to uspokaja. Po błogim okresie czystego, błękitnego nieba nadchodzą posępne, szare dni i nawałnice. Właśnie teraz nadciąga burza. Grzmot-błyskawica-grzmot- -błyskawica, Frank-mama-Frank-mama.

– Co to za różnica?

– Wielka różnica! Kazałam wam oderwać się od komputerów!

– Mamo, do diabła, to przecież ta sama gra!

– Nieprawda! Nie chcę, żebyś znowu się gapił w ekran! Chciałam, żebyś zagrał z kolegą! Na żywo!

– We dwóch to żadna zabawa. Równie dobrze moglibyśmy grać w państwa-miasta.

– Wiem! – Mama znowu niemal wrzeszczy. – Właśnie dlatego przyszłam z wami zagrać!

– Przecież nie wiedziałem, że masz taki zamiar, no nie, do cholery?!

– Przestań przeklinać! Jeśli dalej będziesz używał przy mnie takiego języka, młody człowieku…

„Młody człowieku”.

Słyszę, że Frankowi wyrywa się z gardła wściekły skowyt. Brzmi jak coś pomiędzy rykiem nosorożca a jękiem frustracji.

– „Do cholery” to nie jest przekleństwo – mówi i dyszy, jakby jego cierpliwość się wyczerpywała.

– Oczywiście że jest!

– Tak mówią w filmach o Harrym Potterze, nie słyszałaś? O Harrym Potterze! Jak to się ma do przeklinania?

– Co?

Po głosie poznaję, że mama nie wie, co powiedzieć.

– Harry Potter też tak mówi. Chyba nic więcej nie muszę dodawać.

– Nie odwracaj się ode mnie, kiedy do ciebie mówię, młody człowieku!

„Młody człowieku”. Po raz trzeci. Biedny tata. Nieźle się nasłucha, kiedy wróci do domu…

– Cześć.

Głos Linusa rozlega się tak niespodziewanie, że aż podskakuję w miejscu. Dosłownie. Mam dosyć gwałtowne odruchy. Są przeczulone. Tak jak i cała ja.

Stoi w drzwiach. „Atticus Finch” – przemyka mi przez głowę. Tyczkowaty nastolatek o brązowych włosach średniej długości, wystających kościach policzkowych i uśmiechu przywodzącym na myśl cząstkę pomarańczy. Nie, nie ma pomarańczowych zębów. Ale jego usta układają się w taki kształt, kiedy się uśmiecha. A właśnie teraz to robi. Nie widziałam, żeby inni koledzy Franka kiedykolwiek się uśmiechali.

Wchodzi do mojej kanciapy, a ja instynktownie zaciskam ze strachu pięści. Na pewno wymknął się z pokoju zabaw, kiedy mama kłóciła się z Frankiem. Nikt jednak nie ma wstępu do tego pokoju. To moja prywatna przestrzeń. Frank go o tym nie uprzedził?

Nic mu nie powiedział?

Panika wzbiera mi w piersi. Do oczu już napłynęły łzy. Czuję, jakbym miała skute lodem gardło. Muszę stąd uciec. Muszę… Nie mogę…

Nikt tu nie wchodzi. „Nikomu nie wolno tu zaglądać”.

Słyszę w głowie głos doktor Sarah. Wyrwane z kontekstu zdania z naszych sesji:

„Weź głęboki wdech, licząc do czterech, a potem zrób wydech, licząc do siedmiu”.

„Audrey, twój organizm wierzy, że zagrożenie jest rzeczywiste, ale naprawdę tak nie jest”.

– Cześć – powtarza mój niespodziewany gość. – Mam na imię Linus. A ty Audrey, tak?

„Zagrożenie nie jest rzeczywiste”. Próbuję się zmusić do myślenia, ale słowa toną w przypływie paniki. To uczucie mnie przytłacza. Jest jak chmura radioaktywna.

– Cały czas je nosisz? – Wskazuje ruchem głowy na moje okulary.

Przerażenie wypełnia moje ciało. Jakoś udaje mi się go minąć.

– Przepraszam – mówię zdławionym głosem i wybiegam do kuchni niczym ścigany lis.

Pędzę po schodach do mojej sypialni na piętrze. Chowam się w najdalszym kącie. Kucam za zasłoną. Mój oddech wydobywa się z płuc niczym z silnika parowego, a po policzkach płyną łzy. Powinnam wziąć clonazepam, ale w tej chwili nie jestem nawet w stanie wyjść z mojej kryjówki, żeby go zażyć. Kurczowo trzymam się zasłony, jakby to była ostatnia deska ratunku.

– Audrey? – Mama stoi w drzwiach. Jej głos brzmi nienaturalnie piskliwie. – Kochanie, co się stało?

– Tylko… no wiesz. – Przełykam ślinę. – Ten chłopak wszedł tak niespodziewanie…

– Już dobrze. – Mama podchodzi i głaszcze mnie po głowie. – Już dobrze. Wszystko rozumiem. Chcesz, no wiesz…?

Mama nigdy nie wymawia głośno słów związanych z moimi lekarstwami.

– Tak.

– Przyniosę ci to.

Wychodzi do łazienki i słyszę szum wody z kranu. Czuję jedynie, że jest mi głupio. Tak bardzo głupio.



No to już wiesz.

A właściwie domyślam się, że nie wiesz – ale próbujesz zgadnąć, o co chodzi. Żeby skrócić twoje cierpienia, oto pełna diagnoza: fobia społeczna, zespół lęku uogólnionego z epizodami depresyjnymi.

Epizodami. Tak, jakby depresja była sitcomem, a każdemu odcinkowi towarzyszyła zabawna puenta. Albo innym serialem telewizyjnym naładowanym momentami, które utrzymują widza w niepewności. Jedyną rzeczą w moim życiu, która utrzymuje mnie w niepewności, jest pytanie: „Czy kiedykolwiek pozbędę się tego gówna?”. I możesz mi wierzyć, że szybko potrafi się znudzić.

Podczas następnej sesji z doktor Sarah opowiadam jej o Linusie i o ataku paniki, a ona słucha z namysłem. Doktor Sarah wszystko robi z namysłem. Słucha z namysłem, notuje z namysłem (ma piękny, okrągły charakter pisma), a nawet z namysłem stuka w klawisze komputera.

Naprawdę nazywa się McVeigh, ale zwracamy się do niej per doktor Sarah, bo przeprowadziliśmy na ten temat burzę mózgów w dużym gronie i zdecydowaliśmy, że imię jest przystępniejsze, ale tytuł dodaje autorytetu i działa uspokajająco, więc doktor plus imię będzie się najlepiej sprawdzać na oddziale dziecięcym.

(Kiedy powiedziała: „doktor plus imię”, przez dobre dziesięć minut sądziłam, że wszystkim uczestnikom terapii zostaną przypisane pseudonimy Doktor Plus. Poważnie. Odkryłam swój błąd dopiero, kiedy to wyjaśniła).

Oddział dziecięcy to część dużego prywatnego szpitala imienia Świętego Jana, gdzie nasza rodzina leczy się dzięki ubezpieczeniu z zakładu pracy taty. (Pierwsze, o co cię pytają przy rejestracji, nie jest: „Co ci dolega?”, tylko: „Czy jesteś ubezpieczony?”). Spędziłam tam sześć tygodni, gdy rodzice doszli do wniosku, że naprawdę coś jest ze mną nie tak. Problem w tym, że depresji nie towarzyszą żadne wyraźne objawy, takie jak wysypka czy gorączka, więc niełatwo ją zauważyć. Mówisz ludziom, że wszystko w porządku, chociaż wcale nie czujesz się dobrze. Myślisz, że powinieneś dobrze się czuć. Cały czas powtarzasz w duchu: „Dlaczego tak źle się czuję?”.

Mniejsza z tym. Przynajmniej mama i tata zaprowadzili mnie do lekarza rodzinnego, który mnie zbadał, i tak trafiłam tutaj. Byłam w nieciekawym stanie. Szczerze mówiąc, nie pamiętam pierwszych dni, które tu spędziłam. Teraz przychodzę dwa razy w tygodniu. Mogłabym przychodzić częściej, gdybym czuła taką potrzebę – wciąż mi to powtarzają. Nauczyłabym się piec babeczki. Jednak piekłam je już z pięćdziesiąt pięć trylionów razy i przepis zawsze jest ten sam.

Kiedy kończę opowiadać doktor Sarah o tym, jak czmychnęłam za zasłonę, ta przez chwilę studiuje kwestionariusz, który wypełniłam przed wizytą. Były w nim te same pytania, co zwykle.

„Czy masz poczucie klęski?” Oczywiście.

„Czy zdarza ci się myśleć, że wolałabyś nie istnieć?” Bardzo często.

Doktor Sarah nazywa ten kwestionariusz moją „listą objawów”. Czasami zastanawiam się, czy nie powinnam po prostu skłamać i napisać, że wszystko jest cacy. Jednak, może to dziwne, ale nie kłamię. Nie mogłabym tego zrobić doktor Sarah. Tkwimy razem w tym bagnie.

– Jak się czujesz w związku z tym, co się stało? – pyta typowym dla niej łagodnym, spokojnym tonem.

– Jakbym grzęzła.

Słowo „grzęzła” wpada mi do głowy zupełnie bez zastanowienia. Sama nie wiedziałam, że tak się czuję.

– Jakbyś grzęzła?

– Jakby ta choroba trwała wieki.

– Nie trwa wieki – mówi łagodnie doktor Sarah. – Po raz pierwszy spotkałyśmy się… – Zerka na ekran monitora. – …szesnastego marca. Prawdopodobnie twoja choroba już od jakiegoś czasu się rozwijała, chociaż nie zdawałaś sobie z tego sprawy. Jednak dobra wiadomość jest taka, że przebyłaś długą drogę, Audrey. Z każdym dniem twój stan się poprawia.

– Poprawia? – Staram się, żeby mój głos brzmiał spokojnie. – We wrześniu mam zacząć nowy rok szkolny, a tymczasem nie jestem w stanie nawet rozmawiać z ludźmi. W naszym domu zjawia się obcy człowiek, a ja od razu wariuję. Jak zatem mam iść do szkoły? Jak mogę cokolwiek zrobić? A jeśli to mi zostanie już na zawsze?

Pojedyncza łza spływa po moim policzku. Skąd się, do diabła, wzięła? Doktor Sarah bez słowa podaje mi chusteczkę, a ja wycieram oczy, unosząc na chwilę okulary przeciwsłoneczne.

– Przede wszystkim ten stan nie będzie trwał wiecznie – mówi doktor Sarah. – Twoja choroba jest w pełni uleczalna. W pełni uleczalna.

Chyba już tysiąc razy mnie o tym zapewniała.

– Zrobiłaś postępy, odkąd zaczęłyśmy terapię – tłumaczy dalej. – Mamy dopiero maj. Jestem całkowicie pewna, że we wrześniu będziesz gotowa, by iść do szkoły. Wymaga to jednak…

– Wiem. – Krzyżuję ręce na piersi. – Wytrwałości, praktyki i cierpliwości.

– Zdejmowałaś okulary w tym tygodniu? – pyta dalej.

– Rzadko.

Czyli wcale, co ona w lot rozumie.

– Nawiązałaś z kimś kontakt wzrokowy?

Nie odpowiadam. Kazała mi próbować. Z członkiem rodziny. Po kilka sekund dziennie.

Nawet nie powiedziałam mamie o tym ćwiczeniu. Zrobiłaby z niego wielkie halo.

– Audrey?

– Nie – mamroczę ze zwieszoną głową.

Kontakt wzrokowy to dla mnie wielka trudność. Największa. Już na samą myśl o tym żołądek podchodzi mi do gardła, czuję się sparaliżowana.

Logicznie rzecz biorąc, wiem, że nie ma się czego bać. Oczy to tylko nieszkodliwa galaretowata tkanka. Stanowią bardzo mały element organizmu. Wszyscy je mają. Co więc tak bardzo mi w nich przeszkadza? Miałam jednak dużo czasu, żeby się nad tym zastanowić, i jeżeli chcesz wiedzieć, to ludzie nie doceniają oczu. Przede wszystkim jest w nich wielka moc. Mają daleki zasięg oddziaływania. Skupiasz wzrok na kimś, kto stoi trzydzieści metrów od ciebie, a on wie, że na niego patrzysz, nawet jeśli dzieli was tłum. Jaki inny narząd jest do tego zdolny? Właściwie mamy do czynienia ze zjawiskiem paranormalnym.

Jednocześnie oczy są niczym wiry. Przepastne. Patrzysz komuś prosto w oczy i czujesz, że w jednej nanosekundzie mogą ci wyssać duszę. Tak się czuję. Ludzkie oczy są bezdenne i to mnie w nich przeraża.

W gabinecie przez chwilę panuje milczenie. Doktor Sarah się nie odzywa. Jest zamyślona. Lubię, kiedy się zamyśla. Gdybym mogła się wtulić w czyjś umysł, wybrałabym właśnie ją.

– Mam dla ciebie pewien pomysł. – Unosi wzrok. – Chciałabyś nakręcić film?

– Słucham?

Patrzę na nią zdziwiona. Nie spodziewałam się tego. Oczekiwałam raczej arkusza z ćwiczeniami.

– Mam na myśli film dokumentalny. Wystarczy jakaś tania cyfrowa kamera. Może rodzice będą mogli ci ją kupić albo spróbujemy tutaj coś dla ciebie znaleźć.

– I co miałabym z nią zrobić?

Specjalnie strugam wariata i udaję brak zainteresowania, bo tak naprawdę czuję się nieco skołowana. Film? Do tej pory jeszcze nikt nie wyszedł z takim pomysłem. Czy właśnie to jest złoty środek? Czy raczej nowoczesny odpowiednik pieczenia babeczek?

– Myślę, że to może ci pomóc ruszyć się z miejsca i… – Doktor Sarah na chwilę milknie. – I dotrzeć tam, gdzie chciałabyś się znaleźć. Na początku możesz filmować z pozycji outsidera – muchy na ścianie. Wiesz, co mam na myśli?

Kiwam głową, ale próbuję ukryć wzbierającą panikę. Sytuacja rozwija się zbyt szybko.

– Potem, po jakimś czasie, chciałabym, żebyś zaczęła prowadzić z ludźmi wywiady. Jak sądzisz, czy przez obiektyw kamery będziesz w stanie nawiązać z kimś kontakt wzrokowy?

Oślepiający strach przeszywa mnie niczym włócznia. Staram się nie zwracać na to uwagi, bo mój mózg często wysyła mi nieprawdziwe informacje i wcale nie muszę go słuchać. To podstawowa rzecz, którą wpajają ci w szpitalu Świętego Jana: „Twój mózg jest ignorantem”.

– Nie wiem. – Przełykam ślinę i czuję, że dłonie same mi się zaciskają. – Może.

– Świetnie. – Doktor Sarah patrzy na mnie z anielskim uśmiechem. – Wiem, Audrey, że to zadanie wydaje ci się trudne i przerażające. Sądzę jednak, że dobrze ci zrobi.

– Okej, nie rozumiem tylko… – Milknę i zbieram się w sobie. Powstrzymuję łzy strachu napływające do oczu. Nie jestem pewna, czego właściwie się boję. Kamery? Nowego pomysłu? Tego, że ktoś oczekuje ode mnie zrobienia rzeczy, której się nie spodziewałam?

– Czego nie rozumiesz?

– Co mam filmować?

– Cokolwiek. Wszystko, co wpadnie ci w oko. Włącz kamerę i nagrywaj. Dom. Mieszkańców. Stwórz portret twojej rodziny.

– Jasne. – Nie mogę powstrzymać kąśliwego prychnięcia. – Zatytułuję go: „Moja radosna, czuła rodzinka”.

– Może być. – Doktor Sarah śmieje się. – Już się nie mogę doczekać, kiedy go obejrzę.

MOJA RADOSNA, CZUŁA RODZINKA

SCENARIUSZ FILMOWY

WNĘTRZE DOMU. ROSEWOOD CLOSE 5. DZIEŃ

Panorama pozioma. Kamera filmuje bałagan w kuchni.

AUDREY (z offu)

Zapraszam do obejrzenia mojego filmu dokumentalnego. To nasza kuchnia. A to stół kuchenny. Frank nie sprzątnął po śniadaniu. Ohyda.

Zbliżenie na stół z surowego drewna sosnowego. Na blacie stoi brudna miseczka po owsiance, talerz z okruszkami i słoik nutelli z wetkniętą łyżką.

AUDREY (z offu)

A tutaj szafki kuchenne.

Zbliżenie na rząd pomalowanych na szaro szafek w stylu Shaker. Kamera wolno przesuwa się wzdłuż nich.

AUDREY (z offu)

To głupie. Nie wiem, co mam filmować. To jest okno.

Zbliżenie na okno wychodzące na ogród, gdzie widać starą huśtawkę i nowy zestaw do grillowania z wciąż jeszcze przyczepionymi etykietkami. Najazd na zestaw.

AUDREY (z offu)

Tato dostał go na urodziny. Powinien chociaż raz coś na nim upiec.

Rozchybotana kamera zwraca się w kierunku drzwi.

AUDREY (z offu)

Okej, powinnam się przedstawić. Nazywam się Audrey Turner i kręcę ten film, bo…

(pauza)

A tak w ogóle to dostałam kamerę od rodziców. Ekscytowali się i cały czas powtarzali: „Może zostaniesz prawdziwą reżyserką!”. Wiesz, byli na maksa nakręceni i wydali zdecydowanie za dużo kasy na tę kamerę. Mówiłam im, żeby kupili najtańszy model, ale się uparli, więc…

Kamera niespokojnie przemieszcza się wzdłuż korytarza, jej obiektyw jest skierowany na schody.

AUDREY (z offu)

Oto schody. Zresztą widzisz. Przecież nie jesteś kołkiem.

(pauza)

Nawet nie wiem, kim jesteś. Kto to będzie oglądać? Pewnie doktor Sarah. Dzień dobry pani, doktor Sarah.

Kamera nierówno pokonuje kolejne stopnie schodów.

AUDREY (z offu)

A zatem wchodzimy na piętro. Kto mieszka w tym domu?

Najazd kamery na koronkowy czarny stanik przewieszony przez balustradę.

AUDREY (z offu)

To należy do mamy.

(zmiana tempa)

Wolałaby pewnie, żeby nikt tego nie widział.

Kamera mija zakręt korytarza i kadr wypełniają otwarte na oścież drzwi.

AUDREY (z offu)

Tam jest pokój Franka, ale nie mogę podejść. Nie pozwala na to smród. Po prostu zrobię zbliżenie.

Najazd kamery na podłogę za drzwiami. Widać trampki, brudne skarpetki, wilgotny ręcznik, trzy komiksy o Scotcie Pilgrimie i napoczęte opakowanie żelków Haribo. Wszystko leży na jednej stercie.

AUDREY (z offu)

Cały pokój tak wygląda. Wyobraź to sobie.

Kamera oddala się i podąża wzdłuż korytarza na piętrze.

AUDREY (z offu)

A tutaj pokój mamy i taty…

Kamera kieruje się na półprzymknięte drzwi. Ze środka dobiega głos. To głos MAMY – mamy Audrey. Ta mówi zaaferowanym, przyciszonym głosem, który jednak słychać na nagraniu.

MAMA (z offu)

Wspomniałam o nim na spotkaniu klubu czytelnika, a Caroline zapytała, czy on ma dziewczynę. No właśnie, nie ma! Ciekawe, czy w tym tkwi problem? Gdyby miał dziewczynę, to może częściej wychodziłby na dwór, zamiast garbić się przed ekranem. No bo zastanów się – dlaczego nie ma dziewczyny?

TATA (z offu)

Nie wiem. Nie patrz tak na mnie! To nie moja wina!

AUDREY (z offu)

(półgłosem)

To mama i tata. Chyba rozmawiają o Franku.

MAMA (z offu)

Wiesz co? Mam pomysł. Musimy mu wyprawić przyjęcie. Poznać go z jakimiś miłymi dziewczynami.

TATA (z offu)

Przyjęcie?! Poważnie?

MAMA (z offu)

A czemu nie? Mogłoby być zabawnie. Kiedyś urządzaliśmy dla niego wspaniałe przyjęcia.

TATA (z offu)

Tak, kiedy miał osiem lat! Anne, ty wiesz, jak wyglądają imprezy nastolatków? Co zrobisz, jeśli zaczną się dźgać nożem i uprawiać seks na trampolinie?

MAMA (z offu)

Na pewno tego nie zrobią! Prawda? O Boże…

Drzwi przymykają się nieco bardziej. Kamera zbliża się, żeby lepiej rejestrować dźwięk.

MAMA (z offu)

Chris, przeprowadziłeś już z Frankiem poważną rozmowę jak ojciec z synem?

TATA (z offu)

Nie. A ty? Rozmawiałaś z nim jak matka z synem?

MAMA (z offu)

Kupiłam mu książkę. Z ilustracjami… wiesz czego.

TATA (z offu)

(zainteresowany)

Naprawdę? Z jakimi ilustracjami?

MAMA (z offu)

No, wiesz.

TATA (z offu)

Nie wiem.

MAMA (z offu)

(zniecierpliwiona)

Oczywiście, że wiesz. Możesz sobie wyobrazić.

TATA (z offu)

Nie chcę sobie wyobrażać. Chcę, żebyś dokładnie mi je opisała, powoli, z francuskim akcentem.

MAMA (z offu)

(jednocześnie rozbawiona i poirytowana)

Chris, przestań!

TATA (z offu)

Dlaczego tylko Frank ma czerpać z tego przyjemność?

Drzwi się otwierają i TATA wychodzi z pokoju. Jest przystojnym mężczyzną po czterdziestce, ma na sobie garnitur i trzyma w ręce maskę do nurkowania. Na widok kamery podskakuje zaskoczony.

TATA

Audrey! Co ty tu robisz?

AUDREY (z offu)

Kręcę film. No wiesz, do mojego ćwiczenia.

TATA

Ach, tak. Tak, oczywiście.

(w kierunku drzwi, ostrzegawczo)

Kochanie, Audrey nagrywa film…

Mama staje w drzwiach, ma na sobie spódnicę i stanik. Widząc kamerę, zasłania dłońmi górną część ciała i wydaje stłumiony krzyk.

TATA

Właśnie to miałem na myśli.

MAMA

(speszona)

Aha, rozumiem.

Zdejmuje szlafrok z haczyka na drzwiach i szczelnie się nim otula.

MAMA

Brawo, kochanie. Powodzenia z tym filmem. Może jednak zechciałabyś nas uprzedzić następnym razem, kiedy będziesz nas nagrywać?

(zerka na tatę i odkasłuje)

Właśnie rozmawialiśmy o… uhm… kryzysie… na Bliskim Wschodzie.

TATA

(kiwa głową)

Na Bliskim Wschodzie.

Oboje rodzice patrzą niepewnie w obiektyw kamery.

W porządku, a teraz trochę historii. Pewnie chcesz się dowiedzieć, jak do tego doszło. „W poprzednim odcinku życia Audrey Turner…”.

Tyle że, Jezu… Nie chce mi się do tego wracać. Sorry, po prostu nie mam na to siły. Tyle razy siedziałam w różnych gabinetach z nauczycielami, lekarzami i bezmyślnie powtarzałam tę samą historię, używając wciąż tych samych słów, że zaczęłam się czuć tak, jakbym opowiadała o rzeczach, które przytrafiły się komuś obcemu.

Wszyscy uczestnicy tych zdarzeń stali się odrealnieni. Wszystkie dziewczyny ze szkoły żeńskiej w Stokeland i panna Amerson, nasza wychowawczyni, która twierdziła, że coś sobie uroiłam i jedynie szukam uwagi. (Nieźle, no nie? Boże ironii, słyszysz i nie grzmisz?).

Nikt nie stwierdził na sto procent, skąd się to u mnie wzięło. Właściwie w pewnym sensie znaleźliśmy bezpośrednią przyczynę, ale nie udało się ustalić źródła problemu.

Wybuchł wielki skandal, było dużo kłapania dziobami. Trzy dziewczyny wyleciały ze szkoły, bijąc w ten sposób swego rodzaju rekord. Rodzice od razu zabrali mnie ze Stokeland i od tamtej pory siedzę w domu. No i w szpitalu, o którym już ci opowiedziałam. W zamierzeniu miałam zacząć wszystko od nowa w Heath Academy. Tyle że jeśli chcesz zacząć wszystko od nowa, to przede wszystkim musisz pokonać etap „wyjścia na dwór”, a z tym mam pewien mały kłopot.

Nie chodzi konkretnie o przebywanie na dworze. Drzewa, powietrze ani niebo mi nie przeszkadzają. Przeszkadzają mi ludzie. Ale też nie wszyscy. Pewnie nie ty – ty byłbyś w porządku. Mam grupę ulubionych osób – ludzi, z którymi mogę pogadać, pośmiać się i wyluzować. Szkoda tylko, że to taka mała grupa. Można powiedzieć, że to mikrogrupa w porównaniu na przykład z populacją całego świata. Albo nawet z liczbą pasażerów pierwszego lepszego autobusu.

Jestem w stanie zjeść kolację razem z resztą rodziny. Mogę też jeździć na wizyty do doktor Sarah – pozostając cały czas w mojej małej bańce bezpieczeństwa, na którą składają się: samochód, poczekalnia, gabinet, znowu samochód i dom. Wszyscy członkowie grupy terapeutycznej w szpitalu Świętego Jana też należą do tej grupy ludzi. Bo nie stanowią zagrożenia. (No dobra, wiem, że naprawdę nie muszę bać się ludzi, ale spróbuj to wytłumaczyć mojemu głupiemu umysłowi).

Problemem są dla mnie wszyscy inni. Przechodnie na ulicy, goście za drzwiami mojego domu, ci, z którymi rozmawiam przez telefon. Nie zdajesz sobie sprawy z tego, ilu ludzi jest na świecie, dopóki nie zaczną cię przerażać. Doktor Sarah mówi, że mogę już nigdy nie czuć się komfortowo w wielkim tłumie, i to jest okej, ale muszę utemperować myśli, które wpędzają mnie w panikę. Kiedy to mówi, jej słowa brzmią absolutnie logicznie, więc myślę: „Tak! Umiem to zrobić! Łatwizna”. Jednak potem listonosz dzwoni do drzwi, a ja uciekam w popłochu.

Widzisz, nigdy nie byłam szczególnie ekstrawertyczna, nawet przed chorobą. Wśród dziewczyn to zawsze ja stałam z boku, ukryta za zasłoną opadających na oczy włosów. To ja próbowałam uczestniczyć w ploteczkach o stanikach, myśląc: „Stanik? Pff, do czegoś takiego trzeba najpierw mieć kobiecą figurę”. To mnie dręczyło paranoiczne przeczucie, że wszyscy na mnie patrzą i nie mogą się nadziwić, jaka ze mnie ofiara losu.

Jednocześnie to właśnie mnie pokazywano wszystkim gościom: „Nasza wzorowa uczennica Audrey. Same piątki w dzienniczku” albo: „Audrey, nasza gwiazda netballu”.

Mam przy okazji ważną radę dla czytających to nauczycieli (czyli zapewne dla nikogo): nie chwalcie się przed wszystkimi uczennicą, która wije się, ledwo ktoś na nią spojrzy. To nie pomaga. Nie pomaga też, kiedy mówicie przy całej klasie: „Ona jest wielką nadzieją tej grupy. Ma wielki talent”.

Kto chciałby być wielką nadzieją? Komu zależy na „wielkim talencie”? Kto by się cieszył, gdyby koleżanki z całego rocznika wbijały w niego oczy niczym sztylety?

Nie dziwię się nauczycielom ani ich nie winię. Musiałam to jednak powiedzieć.

No i jak to bywa, nagle spadło na mnie nieszczęście. Czułam się tak, jakbym runęła ze stromego klifu. I teraz jestem tu, uwięziona w moim głupim umyśle.

Tata mówi, że to zupełnie naturalne – że przeżyłam traumę i obecnie jestem jak małe dziecko, które wpada w panikę, kiedy bierze je na ręce ktoś, kogo nie zna. Widziałam nieraz takie dzieciaki – w jednej chwili szczęśliwe gaworzą, aż tu nagle ni stąd, ni zowąd zaczynają wyć. No nie, ja nie wyję. Jeszcze.

Ale czasami chce mi się wyć.

Nadal nie zaspokoiłam twojej ciekawości, prawda? Nadal się zastanawiasz. Wiesz, wcale ci się nie dziwię.

No ale zrozum – czy to ważne, co dokładnie się stało i dlaczego tamte dziewczyny zostały wyrzucone ze szkoły? To zbędne informacje. Stało się i już. Wolałabym nie drążyć tego tematu.

Nie musimy o sobie wszystkiego wiedzieć. To jedna z rzeczy, których nauczyłam się na terapii: że każdy ma prawo do tajemnicy. Że masz prawo odmawiać. Że zawsze możesz powiedzieć: „Nie chcę się z nikim dzielić tymi sekretami, więc nie obraź się, ale już o nich nie rozmawiajmy”.

Żebyśmy się dobrze zrozumieli: doceniam twoje zainteresowanie i to, że tak się mną przejmujesz. Naprawdę. Ale nie musisz zaśmiecać sobie głowy tymi sprawami. Lepiej posłuchaj jakiejś dobrej piosenki czy czegoś w tym rodzaju.

MOJA RADOSNA, CZUŁA RODZINKA

SCENARIUSZ FILMOWY

WNĘTRZE DOMU. ROSEWOOD CLOSE 5. DZIEŃ

Kamera filmuje korytarz, potem kieruje się na płytki podłogowe.

AUDREY (z offu)

To stara wiktoriańska terakota czy coś w tym guście. Mama znalazła te płytki w kontenerze z gruzem i kazała nam przytaszczyć je do domu. Trwało to wieki. Nasza poprzednia podłoga była całkiem w porządku, ale mama piała z zachwytu: „To kawałek historii!”. No wiesz! Przecież ktoś wyrzucił je do śmieci. Nie zauważyła czy co?

MAMA

Frank!

Mama stanowczym krokiem wychodzi na korytarz.

MAMA

Frank!!!

(do Audrey) Gdzie twój brat? Och, filmujesz.

Odgarnia włosy i wciąga brzuch.

MAMA

Świetnie ci idzie, kochanie!

Frank bez pośpiechu wychodzi z pokoju.

MAMA

Frank! Zobacz, co znalazłam w plastikowym domku Feliksa.

Wyciąga rękę, w której trzyma garść zgniecionych papierków po słodyczach.

MAMA

Po pierwsze, nie chcę, żebyś siadał na domku – dach się kiwa, a ponadto dajesz Feliksowi zły przykład. Po drugie, ciekawa jestem, czy wiesz, jak szkodliwy jest cukier dla twojego organizmu. No, wiesz?

Frank milczy i tylko złowrogo na nią łypie.

MAMA

Ile godzin tygodniowo przeznaczasz na ćwiczenia?

FRANK

Dużo.

MAMA

Cóż, to i tak za mało. Jutro idziemy razem biegać.

FRANK

(w szoku)

Biegać? Poważnie? Biegać?

MAMA

Musisz częściej wychodzić na świeże powietrze. Kiedy byłam w twoim wieku, właściwie cały czas spędzałam na dworze. Zawsze uprawiałam jakiś sport, podglądałam przyrodę, chodziłam po lesie, cieszyłam się światem poza domem…

FRANK

W ubiegłym tygodniu mówiłaś, że kiedy byłaś w naszym wieku, cały czas czytałaś książki.

MAMA

Bo to prawda. Robiłam obie te rzeczy.

AUDREY

(zza kamery)

Rok temu twierdziłaś, że w naszym wieku wciąż chodziłaś do muzeów i na imprezy kulturalne.

Mama wygląda jak ktoś przyłapany na kłamstwie.

MAMA

(ostro)

Robiłam to wszystko. W każdym razie jutro idziemy biegać. Koniec dyskusji.

(Frank otwiera usta, żeby coś powiedzieć).

Koniec dyskusji. Bez gadania, Frank.

FRANK

Dobrze. Dobrze.

MAMA

(niby mimochodem)

Och, i jeszcze jedno, Frank. Tak sobie pomyślałam, że w waszym szkolnym przedstawieniu występowały bardzo ładne dziewczyny. Masz kogoś… no wiesz… na oku? Powinieneś którąś zaprosić!

Frank posyła jej miażdżące spojrzenie. Brzęczy dzwonek u drzwi i Frank ostrzegawczo patrzy w obiektyw kamery.

FRANK

Hej, Aud, to Linus. Pewnie chcesz… no wiesz. Sprawdź, czy cię nie ma gdzie indziej.

AUDREY (z offu)

Dzięki.

Mama znika w kuchni. Frank idzie wpuścić gościa. Kamera cofa się, ale jej obiektyw dalej jest skierowany na drzwi.

Frank otwiera drzwi, za którymi stoi LINUS.

FRANK

Cześć.

LINUS

Cześć.

Linus zerka na kamerę, która czym prędzej odwraca się i oddala.

Po chwili z drugiego końca korytarza kamera wolno się unosi i w kadrze znowu pojawia się twarz Linusa. Zbliżenie.

Sfilmowałam go tylko dlatego, że jest kolegą Franka. Chciałam, no wiesz, pokazać rodzinę w szerszym kontekście i takie tam różności.

No dobra, poza tym Linus ma ładną twarz.

Której kilka razy dobrze się przyjrzałam z playbacku.

Następnego dnia po śniadaniu mama schodzi na parter w legginsach, krótkim różowym T-shircie i sportowych butach. Na piersi ma przyczepiony monitor pracy serca, a w ręce trzyma butelkę wody.

– Gotowy?! – woła, patrząc w górę schodów. – Frank! Idziemy! Frank! Frank!!!

Mija wieczność, ale w końcu Frank się pojawia. Ma na sobie czarne dżinsy, czarny T-shirt i te same trampki, co zwykle. Patrzy wilkiem.

– Nie możesz biegać w takim stroju – mówi mama.

– Właśnie, że mogę.

– Nie możesz. Nie masz spodenek gimnastycznych?

– Spodenek gimnastycznych???

Widoczne na twarzy Franka zgorszenie jest tak totalne, że mimowolnie parskam śmiechem.

– Co złego jest w spodenkach gimnastycznych? – pyta obronnym tonem mama. – Wy, młodzi, macie poważny problem. Wasze umysły są za ciasne. Jesteście pełni uprzedzeń.

„Wy, młodzi”. Te dwa słowa zwiastują tyradę. Patrzę na mamę zza drzwi do salonu i widzę wszystkie znaki, które potwierdzają moje przypuszczenia. Po oczach poznaję, że w jej głowie kłębią się myśli… ma wiele do powiedzenia… ciężko oddycha…

A potem: Bingo!

– Wiesz co, Frank? Masz tylko jedno ciało! – Zwraca się w jego kierunku. – Musisz o nie dbać jak o skarb! Powinieneś na nie chuchać i dmuchać! Martwi mnie, że nie masz bladego pojęcia o zdrowiu ani o sprawności fizycznej. Tylko byś jadł puste kalorie…

– Kiedy będziemy w twoim wieku, każdy będzie miał dostęp do elektronicznych implantów, które zastąpią nam części ciała – wtrąca beznamiętnie Frank. – O co tyle krzyku?

– Wiesz, ilu twoich rówieśników cierpi na cukrzycę? – pyta dalej mama. – Wiesz, jaką plagą wśród nastolatków jest otyłość? Nie mówiąc już o kłopotach z sercem.

– Okej, to nie mów o nich – odpowiada Frank niewzruszony, czym jeszcze bardziej podsyca jej złość.

– A wiesz, skąd się to bierze? To wina tych waszych monitorów. Niektóre dzieci w waszym wieku nawet nie są w stanie bez pomocy wstać z kanapy!

– Ilu? – odpiera atak Frank.

– Co: ilu?

Mama patrzy na niego zbita z tropu.

– Ilu nastolatków nie jest w stanie samodzielnie wstać z kanapy? Bo moim zdaniem, to są brednie. Naczytałaś się ich w „Daily Mail”?

Mama wbija w niego gniewny wzrok.

– Bardzo wielu.

– Może ze trzech. Bo złamali nogę.

Nie mogę powstrzymać chichotu, więc i mnie mama mrozi spojrzeniem.

– Możesz się ze mnie naigrawać, ile chcesz – mówi do Franka. – Ale przynajmniej poważnie traktuję swoje obowiązki rodzicielskie. Nie dopuszczę, żebyś całe życie spędził na kanapie. Nie pozwolę, żeby zwapniały ci żyły. Nie będziesz kolejnym numerem w statystyce. Rusz się! Idziemy biegać. Zaczniemy od rozgrzewki. Za mną!

Zaczyna maszerować, energicznie wymachując rękami. Poznaję to ćwiczenie z treningu Daviny McCall na DVD. Po chwili Frank dołącza do niej: macha rękami i stroi komiczne miny. Muszę zasłonić usta dłonią, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

– Poczuj pracę kręgosłupa – mówi mama do Franka. – Powinieneś trenować pilates. Słyszałeś o ćwiczeniu zwanym „deska”?

– Daj mi spokój – mamrocze Frank.

– Teraz rozciąganie…

Kiedy pochylają się, żeby rozciągnąć ścięgna udowe, Felix wpada jak pocisk do pokoju.

– Joga! – wykrzykuje radośnie, jak to on. – Umiem. Umiem robić jogę bardzo szybko.

Kładzie się na plecach i podrzuca nogi do góry.

– Świetna joga – chwalę go. – Bardzo szybka.

– I silna joga. – Felix patrzy na mnie poważnie. – Jestem najsilniejszą jogą na świecie.

– Tak, jesteś najsilniejszą jogą – potakuję.

– Wystarczy, Frank. – Mama unosi głowę. – Dzisiaj nie będziemy się przemęczać. Wystarczy nam krótka przebieżka…

– A pompki? – wchodzi jej w słowo Frank. – Nie powinniśmy zrobić kilku pompek, zanim wyjdziemy?

– Pompek?

Na mgnienie oka mamie rzednie mina.

Widziałam, jak mama ćwiczy pompki przy DVD Daviny. Nie polecam tego widoku. Klnie, poci się i wysiada mniej więcej po piątej.

– No… dobrze. – Odzyskuje pewność siebie. – Dobry pomysł, Frank. Możemy zrobić parę pompek.

– Trzydzieści?

– Trzydzieści? – Mamie odpływa krew z twarzy.

– Ja zacznę – mówi Frank.

Opiera dłonie na podłodze i już po chwili rytmicznie zgina i prostuje ręce, jego głowa to wznosi się nad podłogą, to obniża. Dobry jest. Naprawdę dobry.

Mama przygląda się mu, jakby nagle zmienił się w słonia.

– Nie dołączysz? – pyta Frank, niemal bez zatrzymywania.

– Jasne – zgadza się mama. Opada na czworaki. Robi dwie pompki i przerywa ćwiczenie.

– Nie dajesz rady? – pyta Frank, dysząc. – Dwadzieścia trzy… dwadzieścia cztery…

Mama robi jeszcze kilka pompek, a potem się poddaje. Widać, że to ćwiczenie nie sprawia jej przyjemności.

– Frank, gdzie się tego nauczyłeś? – pyta, kiedy chłopak kończy. W jej głosie słychać niemal irytację, jakby się czuła oszukana.

– W szkole – odpowiada lakonicznie Frank. – Na wuefie. – Przyklęka i posyła jej złośliwy uśmieszek. – Biegać też umiem. Jestem w drużynie przełajowej.

– Co?! – Mama wygląda tak, jakby miała zemdleć. – Nic mi nie powiedziałeś.

– No to jak? Idziemy? – Frank wstaje. – Nie chcę zostać otyłą nastoletnią ofiarą zawału serca. – Kiedy ruszają w kierunku drzwi, jeszcze słyszę jego słowa: – Słyszałaś, że większość kobiet w średnim wieku zdecydowanie za rzadko ćwiczy pompki? Pisali o tym w „Daily Mail”.



Czterdzieści minut później wracają zdyszani do domu. Zdyszani to mało powiedziane. Frank ledwo się spocił, za to mama leci z nóg. Ma kompletnie czerwoną twarz i mokre włosy. Przytrzymuje się poręczy schodów, żeby nie upaść, i sapie jak lokomotywa.

– Udało się wspólne bieganie? – pyta tata, wchodząc na korytarz, ale na widok mamy staje jak wryty. – Anne, dobrze się czujesz?

– Nic mi nie jest – wykrztusza mama. – Wszystko w porządku. Muszę przyznać, że Frankowi nieźle poszło.

– Mniejsza o Franka, co z tobą? – Tata wciąż się jej przygląda. – Anne, przesadziłaś? Myślałem, że masz dobrą kondycję.

– Bo mam! – Mama niemal krzyczy. – To on wystrychnął mnie na dudka!

Frank ze smutkiem potrząsa głową.

– Warto by zerknąć na pulsometr mamy, bo chyba się zepsuł – mówi. – Mamo, masz tylko jedno ciało. Musisz o nie dbać jak o skarb.

Potem mruga do mnie i jakby nigdy nic idzie do pokoju zabaw.

No wiesz, Frank ma rację.

Ale mama też ma rację. Wszyscy mają rację.

Po bieganiu z mamą Frank spędził dziesięć kolejnych godzin, grając w gry komputerowe. Bite dziesięć godzin. Mama i tata przez cały dzień jeździli z Feliksem na przyjęcia urodzinowe. Kazali Frankowi odrobić w tym czasie lekcje, a on tylko mruknął: „Dobrze”, a potem zalogował się do sieci i przepadł.

Jest niedziela rano. Mama poszła grać w tenisa, tata robi coś w ogrodzie, a ja oglądam telewizję w mojej kanciapie. Nagle Frank staje w drzwiach.

– Cześć.

– Cześć.

Ciemne okulary już mam na nosie, nie odwracam głowy.

– Słuchaj, Audrey, Linus będzie spędzał u nas dużo czasu. Myślę, że powinnaś go bliżej poznać. Jest w mojej drużynie Ziemi zdobywców.

Wystarczył dźwięk imienia Linus i słowa: „bliżej poznać”, żebym całkiem stężała.

– Dlaczego miałabym go poznać? – obruszam się.

– Dziwnie się czuje, kiedy do nas przychodzi. No wiesz, tak jak tamtym razem, kiedy przed nim uciekłaś. Napędziłaś mu strachu.

Patrzę gniewnie na Franka. Nie chcę, żeby mi o tym przypominał.

– Wcale nie musi się dziwnie czuć – mówię, obejmując rękami kolana.

– Ale tak się czuje. Myśli, że czymś cię zdenerwował.

– W takim razie powiedz mu. No wiesz… O…

– Już to zrobiłem.

– W takim razie trudno.

Milczymy. Frank wciąż ma żałosną minę.

– Jeżeli Linus nie będzie chciał do nas przychodzić, to może dołączyć do innej drużyny Ziemi zdobywców – mówi. – A jest naprawdę dobry.

– Kto jeszcze należy do drużyny?

Odwracam się, żeby popatrzeć Frankowi w oczy.

– Dwaj chłopacy ze szkoły. Nick i Rameen. Grają online. Ale my z Linusem jesteśmy kimś w rodzaju strategów. Mamy zamiar wziąć udział w międzynarodowym turnieju, a kwalifikacje są już osiemnastego lipca, więc musimy intensywnie trenować. Główna wygrana to sześć milionów dolarów.

– Słucham?

Unoszę głowę i gapię się z niedowierzaniem.

– Poważnie.

– Można wygrać sześć milionów dolarów? Za samo granie w Ziemię zdobywców?

– Nie powiedziałbym, że za „samo” granie – mówi zniecierpliwiony Frank. – To nowa dyscyplina sportowa. Została już oficjalnie wpisana na listę. – Od lat nie widziałam go tak ożywionego. – W Toronto, gdzie organizują ten turniej, właśnie powstaje ogromny stadion specjalnie na tę okazję, żeby ściągnąć tłumy. W grę wchodzi wielka kasa. Właśnie tego nie kumają rodzice. W dzisiejszych czasach gra na komputerze jest rodzajem kariery zawodowej.

– Uhm – potakuję z powątpiewaniem.

Jeszcze w szkole wzięłam udział w targach pracy. Jakoś nie zauważyłam tam stoiska z plakatem: ZOSTAŃ GRACZEM!

– Musisz się więc postarać, żeby Linus czuł się tu komfortowo – kończy Frank. – Nie mogę sobie pozwolić na jego odejście z drużyny.

– Nie możecie się spotykać u niego?

Frank potrząsa głową.

– Próbowaliśmy. Ale on mieszka z babcią, która cierpi na demencję. Nie daje nam spokoju. Ciągle krzyczy, płacze, a czasami w ogóle nie poznaje Linusa albo wyjmuje wszystko z zamrażarki. Muszą ją mieć na oku dwadzieścia cztery godziny na dobę. Linus odrabia lekcje w szkole.

– Rozumiem. – Próbuję przetrawić te informacje. – Biedny Linus. Cóż… no wiesz. Powiedz mu, że wszystko w porządku.

– Prosił mnie o twój numer telefonu, ale… – Frank wzrusza ramionami.

– Jasne.

Obecnie nie mam telefonu. Jakby jeszcze wszystkiego było mało, zniechęciłam się do telefonów. Nie mam fobii – po prostu ich nie lubię.

Frank nie zrozumie tego, nawet gdyby próbował przez milion lat.

Wychodzi, a ja przełączam kanał i zaczynam oglądać Mamy cię! Felix chce obejrzeć ze mną program, więc siadamy obok siebie na sofie. Jest jak chodzący, gadający pluszowy miś albo miękka przytulanka, a kiedy naciśniesz mu brzuch, wybucha śmiechem – dosłownie za każdym razem. Ma burzę jasnych loczków, więc wygląda jak dmuchawiec, a jego twarz jest zawsze szczera i ufna. Czujesz, że musisz go chronić, żeby nigdy nic złego go nie spotkało.

Domyślam się, że rodzice czuli to samo do mnie.

– Co słychać w szkole, Felix? – pytam. – Dalej się przyjaźnisz z Aidanem?

– Aidan ma ospę wieczną – odpowiada.

– Ospę wietrzną?

– Wieczną – poprawia mnie, jakby rozmawiał z półgłówkiem. – Ospę wieczną.

– Niech ci będzie – potakuję. – Mam nadzieję, że się od niego nie zarazisz.

– Pokonam ospę wieczną moim mieczem – deklaruje z pełną powagą. – Jestem bardzo silnym wojownikiem.

Zdejmuję okulary przeciwsłoneczne i patrzę na jego okrągłą, szczerą twarzyczkę. Felix jest jedyną osobą, której jestem w stanie spojrzeć w oczy. Gdybym miała zrobić to samo z rodzicami – zapomnij. Ich oczy są pełne zmartwień i obaw – mają taki wyraz, jakby skrywały zbyt wielką wiedzę. I zbyt wielką miłość, jeśli rozumiesz, o czym mówię. Kiedy w nie patrzę, tamte zdarzenia wracają do mnie gwałtowną falą – wzmocnioną przez złość rodziców, przez ich święte oburzenie. Oczywiście nie złoszczą się na mnie, jednak złość to złość. Toksyczne uczucie.

Kiedy Frank na mnie patrzy, za każdym razem poznaję po wzroku, że trochę pęka. Na pewno myśli: „Ratunku! Mojej siostrze odbiło, nie wiem, co robić!”. Nie chce się bać, ale to silniejsze od niego. Nic dziwnego. Jego siostra chowa się po kątach i nosi w domu okulary przeciwsłoneczne – kto by nie spękał?

Tymczasem błękitne oczy Feliksa są tak transparentne i czyste, działają tak ożywczo jak łyk wody. Maluch wie niewiele ponad to, że ma na imię Felix.

– Hello, mały – mówię i zbliżam twarz do jego policzka.

– Hello, mała. – Przytula się jeszcze mocniej. – Ulepimy dziś bałwana?

Felix ma fioła na punkcie Krainy lodu, czemu zresztą trudno się dziwić. Sama identyfikuję się z królową Elsą. Tylko nie jestem pewna, czy uda mi się stopić lód za pomocą uczuć. Raczej będę musiała go mozolnie kruszyć szpikulcem do lodu.

– Audrey. – Słyszę głos Franka. – Linus tu jest. Kazał ci to dać.

Kiedy unoszę głowę nad policzkiem Feliksa, moje okulary są już z powrotem na swoim miejscu. Frank wyciąga do mnie rękę, w której trzyma złożoną na pół kartkę.

– Och – mówię zaskoczona i biorę liścik. – Okej.

Frank oddala się, a ja rozkładam kartkę i czytam napisaną obcym charakterem pisma wiadomość.

Cześć. Przepraszam za tamto. Nie chciałem Cię przestraszyć.

Linus

O Boże.

I to „o Boże” w każdym sensie. Po pierwsze, Linus myśli, że mnie przestraszył. (To prawda, ale nie dlatego, że powinnam się go bać). Po drugie, sądził, że musi mnie przeprosić, przez co mam wyrzuty sumienia. Po trzecie, co teraz?

Chwilę się zastanawiam, a potem piszę pod spodem:

Nie, to ja przepraszam. Mam taką dziwną przypadłość. Nie chodzi o Ciebie.

Audrey

– Felix. – Idź i daj to Linusowi. Linusowi – powtarzam, widząc jego zagubiony wzrok. – Kojarzysz Linusa? To kolega Franka. Taki duży chłopak.

Felix bierze kartkę i przez chwilę się jej przygląda. Potem składa ją na pół, chowa do kieszeni i zaczyna bawić się kolejką.

– Felix, no idź – ponaglam. – Daj to Linusowi.

– Ale tak dobrze pasuje do mojej kieszeni – protestuje. – Będzie moim papierem kieszeniowym.

– To nie twoje. To list.

– Chcę papier kieszeniowy!

Felix wykrzywia buzię w podkówkę, zaraz się rozbeczy.

Na litość boską. W filmach przypinają liścik psu do obroży, a ten posłusznie idzie tam, gdzie mu każą – zero problemów.

– Dobrze, Felix, dam ci papier kieszeniowy – mówię poirytowana. – Chociaż nie wiem, co to w ogóle jest. Proszę. – Wyrywam kartkę z gazety, składam ją i wsuwam mu do kieszeni. – A teraz zanieś tę wiadomość Linusowi. Jest w pokoju zabaw.

W końcu Felix wychodzi, ale wcale nie jestem pewna, czy mój liścik dotrze do celu. O wiele bardziej prawdopodobne jest to, że mały wyrzuci go do kosza, włoży do odtwarzacza DVD albo zapomni o jego istnieniu. Pogłaśniam dźwięk telewizora i oglądam Mamy cię!, żeby już o tym nie myśleć.

Jednak mniej więcej dwie minuty później Felix podaje mi kartkę i mówi podniecony:

– Przeczytaj! Przeczytaj, co jest na papierze kieszeniowym!

Rozkładam kartkę – Linus dopisał kolejną wiadomość. Nasza korespondencja zaczyna przypominać zabawę w dopisywanie zdań, żeby ułożyć historyjkę.

Frank mi wytłumaczył, o co chodzi. Musi Ci być ciężko.

Wygładzam kartkę na kolanie i dopisuję:

Nie jest źle. Prawdę mówiąc, jest źle, ale nic na to nie poradzę. Mam nadzieję, że wygrywasz. A przy okazji – byłeś świetny jako Atticus Finch.

Wysyłam liścik za pośrednictwem niesamowitego psa pocztowego Feliksa i gapię się na ekran – ale nie oglądam Mamy cię! Czekam. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz coś takiego robiłam. Sama nie wiem, jak długo broniłam się przed kontaktem z ludźmi spoza mojego bezpiecznego kręgu. To wciąż tygodnie czy już miesiące? Zanim sobie odpowiadam na to pytanie, Felix wraca, więc biorę od niego kartkę.

Dzięki. Właściwie mamy przerąbane. Frank na mnie krzyczy, bo piszę do Ciebie, zamiast grać. Masz na mnie zły wpływ, Audrey.

Uderza mnie sposób, w jaki napisał moje imię. Brzmi intymnie. Jakby przywłaszczył sobie część mnie. Próbuję sobie wyobrazić jego głos, kiedy mówi: „Audrey”.

– Narysuj słowa – instruuje mnie Felix. Totalnie wczuł się w rolę pośrednika. – Narysuj słowa. – Stuka palcem w papier. – Słowa!

Nie chcę już więcej powierzać tej kartki Feliksowi. Mam ochotę starannie ją złożyć i przechowywać w miejscu, gdzie będę mogła w spokoju ją analizować. Badać charakter pisma Linusa. Myśleć o tym, jak spod jego długopisu wyszło moje imię. Audrey.

Biorę czystą kartkę A4 ze stolika, na którym trzymam przybory szkolne, i szybko piszę:

Miło było z Tobą pogadać, czy jak to nazwać.

Do zobaczenia.

Wysyłam Feliksa z tą wiadomością i w pół minuty nadchodzi odpowiedź:

Do zobaczenia.

Nadal trzymam w ręce pierwszą kartkę – tę z moim imieniem. Unoszę ją do twarzy i wdycham zapach. Zdaje mi się, że czuję jego mydło albo szampon czy coś w tym rodzaju.

Felix wbija nos w drugą kartkę i patrzy nad nią na mnie oczami wielkimi jak spodki.

– Twój papier kieszeniowy pachnie kupką – mówi i wybucha śmiechem.

Nie ma to jak czterolatek. Zawsze gotowy zepsuć ci nastrój.

– Dzięki, Felix. – Targam mu włosy. – Jesteś wspaniałym posłańcem.

– Narysuj więcej słów – mówi, poklepując kartkę. – Więcej słów.

– Skończyliśmy naszą rozmowę – tłumaczę, ale Felix sięga po kredkę i podaje mi ją.

– Zrób czerwone słowa – domaga się. – Zrób napis: „Felix”.

Piszę więc „Felix”, a on patrzy z zachwytem. Potem obejmuję go i przytulam.

Czuję się w pewnym sensie wyczerpana. I tak, jakbym wyrzuciła z siebie wielki ładunek emocji. Może ci się zdawać, że jestem przewrażliwiona, ale jeśli jeszcze tego nie zauważyłeś, to na wszelki wypadek przypominam, że masz przed sobą mistrzynię nadwrażliwości.

Prawda jest taka, że jeśli nie utrzymujesz z nikim nowym żadnych kontaktów, to wychodzisz z wprawy. A kiedy zdarzy się okazja powrotu do dawnych zwyczajów, jest to dość wyczerpujące doświadczenie. Doktor Sarah uprzedziła mnie, że tak będzie. Mówi, że muszę się przygotować na fakt, że będą mnie męczyć nawet najdrobniejsze ćwiczenia i nowe kroki. I wierz mi albo nie, ale ta nic nie znacząca wymiana liścików potwierdziła jej słowa.

Była jednak całkiem miła.

MOJA RADOSNA, CZUŁA RODZINKA

SCENARIUSZ FILMOWY

WNĘTRZE DOMU. ROSEWOOD CLOSE 5. DZIEŃ

Kamera zbliża się do zamkniętych drzwi.

AUDREY (z offu)

Tu znajduje się gabinet taty. Kiedy tata nie siedzi w biurze, pracuje tutaj.

Dłoń w kadrze popycha drzwi i otwiera je. Widzimy tatę pochylonego nad biurkiem i pochrapującego. Na ekranie monitora widać sportową alfę romeo.

AUDREY (z offu)

Tato, śpisz?

Tata podrywa głowę znad blatu i nerwowo zasłania ekran.

TATA

Nie, nie śpię. Myślę. Zapakowałaś już prezent dla mamy?

AUDREY (z offu)

Właśnie dlatego przyszłam. Masz papier ozdobny?

TATA

Tak.

Znajduje rolkę papieru i podaje ją Audrey.

TATA

Zobacz, co jeszcze mam!

Wyjmuje zza biurka białe pudełko z cukierni i otwiera je, żeby pokazać duży tort urodzinowy, ozdobiony wielką liczbą 39 z lukru.

Przez chwilę panuje milczenie.

AUDREY (z offu)

Tato, dlaczego kazałeś napisać na torcie mamy trzydzieści dziewięć?

TATA

Nikt nie jest za stary na tort urodzinowy ze specjalną dedykacją.

(Mruga do obiektywu)

W każdym razie ja nie jestem za stary.

AUDREY (z offu)

Ale mama nie kończy trzydziestu dziewięciu lat.

TATA

(skonsternowany)

Ależ oczywiście.

AUDREY (z offu)

Właśnie że nie.

TATA

Właśnie, że tak…

Milknie i głęboko nabiera powietrza. Zerka na tort z przerażeniem, a potem z powrotem na kamerę.

TATA

O Boże! Myślisz, że będzie jej przykro? Nie. Oczywiście że nie. Przecież to tylko różnica jednego roku. Nie ma się czym przejmować…

AUDREY (z offu)

Tato, mogę cię zapewnić, że będzie jej bardzo przykro.

Tata wpada w panikę.

TATA

Potrzebny nam nowy tort. Ile mamy czasu?

Z dołu dobiega trzask drzwi wejściowych.

MAMA (z offu)

Cześć! Już wróciłam!

Tata się miota.

TATA

Audrey, co robić?

AUDREY (z offu)

Możemy to naprawić. Przerobimy dziewiątkę na ósemkę.

TATA

Tylko czym?

Sięga po buteleczkę korektora Tipp-Ex.

AUDREY (z offu)

Nie!

Słychać pukanie do drzwi i do pokoju wchodzi Frank.

FRANK

Mama wróciła. Kiedy złożymy jej życzenia?

Tata zdejmuje zatyczkę z markera Sharpie.

TATA

Tym powinno się udać.

AUDREY (z offu)

Nie! Frank, leć do kuchni. Potrzebny nam lukier w tubce czy coś w tym rodzaju. Coś jadalnego, czym da się pisać. Ale nie mów mamie, co robisz.

FRANK

(zdumiony)

Coś jadalnego, czym da się pisać?

TATA

Szybko!

Frank znika z kadru. Kamera filmuje tort.

AUDREY (z offu)

Dlaczego pomyliłeś jej wiek? To znaczy, jak to się stało?

TATA

(obejmując dłońmi głowę)

Nie mam pojęcia. Przez cały miesiąc przygotowywałem prognozy finansowe na przyszły rok. Cały czas o tym myślę. Chyba dlatego jeden rok mi umknął.

Frank wpada do pokoju z plastikową butelką ketchupu Heinza.

AUDREY (z offu)

Ketchup? Poważnie?

FRANK

(obronnym tonem)

Przecież nie wiedziałem, do czego go potrzebujecie!

Tata chwyta butelkę.

TATA

Damy radę przerobić dziewiątkę na ósemkę za pomocą ketchupu?

FRANK

Mama i tak się skapnie.

AUDREY (z offu)

Obrysuj ketchupem całą liczbę. W ogóle zrób z tego tort ketchupowy.

FRANK

Kto lukruje ciasto ketchupem?

TATA

Mama uwielbia ketchup. Może być. Będzie świetne.

Okej, a teraz lekcja życia. Nie próbuj ratować tortu urodzinowego ketchupem. Tipp-Ex sprawdziłby się lepiej.

Kiedy tata wszedł z tortem, mama zaniemówiła. I to nie z zachwytu. Bo wiesz, jeśli weźmiesz tort z białym lukrem i zbryzgasz go ketchupem, to efekt będzie wyglądał jak teksańska masakra piłą mechaniczną.

Zaczęliśmy śpiewać Sto lat dwa razy głośniej niż zwykle, a kiedy skończyliśmy i mama zdmuchnęła świeczkę (jedną), tata powiedział:

– Wspaniale! Zaniosę go teraz do kuchni i pokroję…

– Poczekaj. – Mama złapała go za rękę. – Co to właściwie jest? Chyba nie ketchup?

– Specjalny przepis Hestona Blumenthala – odparł bez mrugnięcia okiem tata. – Eksperymentalny.

– Aha… – Mama nadal nie wyglądała na przekonaną. – A czy to nie…? – Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, zaczęła ścierać ketchup chusteczką. – Tak myślałam! Pod spodem jest napis.

– Och, to nic – rzucił szybko tata.

– Ale został specjalnie umieszczony! – Starła resztki sosu pomidorowego i po chwili wszyscy w milczeniu przyglądaliśmy się pomazanemu biało-czerwonymi plamami tortowi.

– Chris – powiedziała dziwnym głosem mama. – Dlaczego tu jest liczba trzydzieści dziewięć?

– Nieprawda! Trzydzieści osiem. Zobacz. – Tata przesunął palcem wzdłuż pomidorowych smug po ketchupie. – To jest ósemka.

– Dziewięć – z pełnym przekonaniem Felix, wskazując na tort. – Liczba dziewięć.

– To przecież osiem, Felix! – odparł ostro tata. – Osiem!

Kiedy popatrzyłam na Feliksa, który z konsternacją wpatrywał się w tort, ogarnęło mnie współczucie. Jak on ma się czegoś nauczyć, mając za rodziców takich świrów?

– To dziewięć, Felix – szepnęłam mu do ucha. – Tatuś żartuje.

– Sądziłeś, że kończę trzydzieści dziewięć lat? – Mama uniosła wzrok na tatę. – Czy ja wyglądam na trzydzieści dziewięć? Tak myślisz? – Przyłożyła dłonie do policzków i gniewnie patrzyła na tatę. – To twarz trzydziestodziewięcioletniej kobiety? Chciałeś mi dać coś do zrozumienia?

Moim zdaniem trzeba było po prostu wyrzucić ten tort.



Tak więc dzisiaj wieczorem tata zabiera mamę na urodzinową randkę – łatwo się tego domyślić po oparach perfum, które ni stąd, ni zowąd rozpływają się po całym piętrze. Mama nie jest szczególnie subtelna, kiedy wychodzi na imprezę. Zawsze nam powtarza, że jej życie towarzyskie właściwie nie istnieje, odkąd urodziła troje dzieci, więc jeśli już wychodzi, to nadrabia perfumami, makijażem, lakierem do włosów i obcasami. Kiedy idzie niepewnym krokiem po schodach, widzę plamkę niedokładnie rozprowadzonego kremu samoopalającego z tyłu na jej ręce, ale nie zwrócę jej na to uwagi. Nie w urodziny.

– Poradzisz sobie, kochanie? – Opiera dłonie na moich ramionach i patrzy na mnie zatroskana. – Pamiętasz nasze numery telefonów? W razie problemów każ Frankowi od razu dzwonić.

Mama wie, że jeśli chodzi o telefony, to nie jestem szczególnie błyskotliwa. Dlatego właśnie Frank oficjalnie pełni rolę niańki, a nie ja.

– Dam sobie radę, mamo.

– Oczywiście – mówi, ale nie zdejmuje dłoni z moich ramion. – Kochanie, nie przemęczaj się. Idźcie wcześnie spać.

– Dobrze – obiecuję.

– A Frank… – Zerka w jego kierunku, kiedy ten wchodzi na korytarz. – Ty dzisiaj zajmiesz się tylko odrabianiem lekcji. Bo biorę ze sobą to.

Triumfalnie pokazuje mu kabel zasilania, na co Frank rozdziawia usta.

– Odłączyłaś…?

– Komputer? Tak, młody człowieku, odłączyłam. Chciałam się upewnić, że ten komputer nie będzie działał choćby przez nanosekundę. Kiedy odrobisz zadanie domowe, możesz pooglądać telewizję albo poczytać książkę. Przeczytaj sobie Dickensa!

– Dickensa! – Frank powtarza jak echo pogardliwym tonem.

– Tak, Dickensa! Czemu nie? Kiedy byłam w twoim wieku…

– Wiem. – Frank wchodzi jej w słowo. – Byłaś na występie Dickensa na żywo. I było zarąbiście.

Mama robi zbolałą minę.

– Ale śmieszne.

– No to gdzie jest jubilatka? – Tata zbiega po schodach, ciągnąc za sobą opary wody kolońskiej. Dlaczego rodzice tak lubią przesadzać z perfumami? – Wszystko w porządku, dzieciaki? – Patrzy na mnie i Franka. – Będziemy tuż za rogiem.

Rodzice nie są w stanie po prostu wyjść z domu. Mama jeszcze ostatni raz zagląda do Feliksa, a tata przypomina sobie, że zostawił włączony zraszacz w ogrodzie, a potem mama postanawia się upewnić, czy jej Sky+ jest nastawiona na nagrywanie EastEnders.

W końcu wyganiamy ich z domu i patrzymy na siebie.

– Pewnie za godzinę będą z powrotem – prorokuje Frank i idzie do pokoju zabaw.

Idę tam z nim, bo nie mam nic innego do roboty, a ponadto może uda mi się przeczytać kolejny tom Scotta Pilgrima. Frank podchodzi do biurka, buszuje w swojej szkolnej torbie i wyciąga z niej kabel zasilania. Potem włącza komputer, loguje się i na monitorze pojawia się Ziemia zdobywców.

– Wiedziałeś, że mama zabierze ci kabel? – pytam. Jestem pod wrażeniem.

– To jej stary numer. Mam ich z pięć.

Kiedy zaczyna grać, jego oczy robią się szkliste i wiem, że nie ma sensu dalej go zagadywać. Rozglądam się, szukając komiksu o Scotcie Pilgrimie, i znajduję go pod pustą wielką paką po chipsach Hula Hoops. Siadam z podwiniętymi nogami na sofie, żeby poczytać.

Zdaje mi się, że minęła tylko chwila, gdy unoszę głowę i widzę w drzwiach mamę na tych jej wysokich obcasach. Jak to się stało?

– Mamo? – Mrugam zdezorientowana. – Myślałam, że wyszłaś.

– Wróciłam po telefon. – Jej słodki głos zwiastuje nieszczęście. – Frank? Co robisz?

O Boże. Frank. Frank! Przerażona szybko odwracam głowę. Frank wciąż porusza myszą po podkładce, na uszach ma słuchawki.

– Frank! – krzyczy mama, a on dopiero wtedy odrywa wzrok od monitora.

– Tak?

– Co robisz? – pyta mama tym samym słodkim, złowieszczym tonem.

– Laborki językowe – odpowiada bez zająknięcia Frank.

– Językowe… co?

Mama wygląda na zbitą z tropu.

– Zadanie domowe z francuskiego. To taki program testujący znajomość słownictwa. Musiałem znaleźć stary kabel, żeby włączyć komputer. Pomyślałem, że nie będziesz się gniewać.

Wskazuje na monitor, po którym płynnie porusza się słowo armoire napisane wielką czerwoną czcionką i niebieskie: „garderoba”.

Niesamowite. Musiał się wykazać niezwykłą szybkością, żeby wywołać ten wygaszacz.

Prawdę mówiąc, granie w Ziemię zdobywców dobrze wpływa na refleks. To fakt.

– I cały czas rozwiązywałeś zadania językowe? – Mama zerka na mnie, podejrzliwie mrużąc oczy, więc odwracam głowę. Nie mam zamiaru się w to mieszać.

– Ja nic nie wiem. Czytałam Scotta Pilgrima – mówię zgodnie z prawdą.

Mama znowu skupia się na Franku.

– Na pewno nie kłamiesz?

– Ja kłamię?

Frank robi urażoną minę.

– Nie wciskaj mi kitu! Chcesz mi powiedzieć z ręką na sercu, że odrabiałeś lekcje i nie robiłeś nic więcej?

Frank przez chwilę tylko się jej przygląda. Potem ze smutną miną potrząsa głową.

– Ech, wy dorośli. Myślicie, że nastolatki potrafią tylko kłamać. Zakładacie, że kłamią. I z takim nastawieniem startujecie do rozmowy. Można się totalnie załamać.

– Niczego nie zakładam… – zaczyna mama, ale Frank wchodzi jej w słowo:

– Właśnie, że tak! Wszyscy idziecie na łatwiznę i stawiacie hipotezę, że każdy poniżej osiemnastego roku życia jest patologicznym, nieszczerym podczłowiekiem bez charakteru. Ale jesteśmy ludźmi, tak samo jak wy, tyle że nie chcecie tego przyjąć do wiadomości! – mówi z niespodziewaną pasją. – Mamo, dlaczego chociaż raz nie uwierzysz, że twój syn robi coś wartościowego? Czy nie potrafisz obdarzyć mnie choć odrobiną zaufania? Ale zgoda, jeżeli chcesz, żebym wyłączył komputer i nie odrabiał lekcji z francuskiego, to w porządku. Wytłumaczę to jutro nauczycielce.

Zdaje się, że ta przemowa kompletnie zaskoczyła mamę. Prawdę mówiąc, wygląda na zawstydzoną.

– Nie powiedziałam, że kłamiesz! Po prostu… Posłuchaj, jeśli odrabiasz zadanie z francuskiego, to wszystko w porządku. Nie wyłączaj. Do zobaczenia wkrótce.

Stukając obcasami, idzie korytarzem i po chwili słyszymy trzask drzwi.

– Jesteś chory – mówię, nie odrywając wzroku od komiksu.

Frank nie odpowiada. Już wrócił do gry i odciął się od rzeczywistości. Przerzucam stronę komiksu, wsłuchuję się w mamrotanie Franka i zastanawiam się, czy nie przyrządzić sobie gorącej czekolady. Nagle ktoś za oknem bardzo głośno łomocze w szybę.

– FRAAAAAANK!!!

Podskakuję niemal pod sufit i oddycham tak szybko, że chyba zaraz się zapowietrzę. Mama stoi za oknem i zagląda do środka, a jej twarz przypomina maskę jakiegoś przerażającego demona. Nigdy nie widziałam, żeby była aż tak wściekła.

– Chris! – wrzeszczy. – CHODŹ TUTAJ! PRZYŁAPAŁAM GO NA GORĄCYM UCZYNKU!

Skąd ona się tam w ogóle wzięła? Okna pokoju zabaw znajdują się prawie dwa metry nad ziemią.

Zerkam na Franka, który tym razem zdaje się naprawdę wystraszony. Wyłączył Ziemię, ale mama i tak zdążyła go nakryć. Nie mogła nie zauważyć, że gra.

– Dostanie ci się – mówię.

– Kurde. – Frank jest wkurzony. – Nie spodziewałem się, że będzie mnie szpiegować.

– Chris! – krzyczy mama. – Ratunku! Nie… Aaaach!

Jej twarz znika z okna i z zewnątrz dobiega głośny trzask.

O mój Boże. Co się stało? Zrywam się na równe nogi i biegnę do drzwi kuchennych. Okno pokoju zabaw wychodzi na ogród, ale kiedy wyglądam na dwór, nie widzę tam mamy – jedynie należący do Feliksa plastikowy domek do zabawy przestawiony pod okno. Wygląda na to, że jego dach jest złamany i…

Nie.

To niemożliwe.

Wystają z niego stopy mamy – wciąż w butach na wysokim obcasie.

Frank staje na schodach przed wejściem kuchennym i widzi to samo, co ja. Zasłania dłonią usta, a ja daję mu kuksańca w bok.

– Ani słowa! Może coś jej się stało! Mamo, wszystko w porządku?! – krzyczę, podbiegając do domku.

– Anne! – Tata w końcu pojawił się na miejscu wypadku. – Co się stało? Co tam robiłaś?

– Zaglądałam przez okno – dobiega z domku stłumiony głos mamy. – Wyciągnij mnie stąd. Kompletnie się zaklinowałam.

– Myślałem, mamo, że wchodząc na ten domek, dajemy zły przykład Feliksowi – mówi beznamiętnie Frank i ze środka dobiega wściekły syk.

– Ty mały…

To chyba dobrze, że w tej chwili głos mamy jest stłumiony.

Dopiero połączonymi siłami udaje nam się razem z tatą i Frankiem wyciągnąć mamę z domku. Nie mogę powiedzieć, że dzięki temu poprawił się jej nastrój. Szczotkuje włosy, trzęsąc się z wściekłości.

– No dobrze, młody człowieku – mówi do Franka, który z nadąsaną miną intensywnie wpatruje się w podłogę. – Miarka się przebrała. Masz zakaz grania na komputerze przez… Jaki okres sugerujesz, Chris?

– Jeden dzień – mówi zdecydowanym głosem tata.

Dokładnie w tej samej chwili mama proponuje dwa miesiące.

– Chris! – oburza się mama. – Tylko jeden dzień?

– Skąd mam wiedzieć?! – broni się tata. – Nie stawiaj mnie w takiej sytuacji.

Rodzice konspiracyjnie obejmują się, odchodzą na bok i zaczynają szeptać, a my z Frankiem czekamy i nie bardzo wiemy, jak się zachować. Domyślam się, że mogłabym wrócić do domu, ale chcę zobaczyć, co z tego wyniknie.

Muszę przyznać, że głupio jest tak stać bez sensu, kiedy oni szepczą do siebie słowa w rodzaju: „Żeby wreszcie do niego dotarło…” albo „Dajmy mu odczuć…”.

Słowo daję, że kiedy sama będę miała dzieci, rodzaj kary będę zawsze ustalać na początku.

– No dobrze. – Tata w końcu kończy naradę z mamą. – Dziesięć dni bez komputera, telefonu, bez niczego.

– Dziesięć dni? – Frank patrzy na tatę swoim firmowym morderczym wzrokiem, z jego oczu strzelają śmiercionośne laserowe promienie. – To nieadekwatna kara.

– Nieprawda. – Mama wyciąga rękę. – Telefon, proszę.

– Ale co powiem chłopakom z drużyny? Nie mogę ich zostawić na lodzie. Cały czas wciskasz mi kit o „duchu współpracy” i „wszystkich rękach na pokład”, a teraz każesz mi ich zawieść?

– Jakim chłopakom z drużyny? – Mama jest skołowana. – Mówisz o drużynie przełajowej?

– O chłopakach z Ziemi zdobywców! – stanowczo oponuje Frank. – Mówiłem ci milion razy, że trenujemy do turnieju.

– Do turnieju gier komputerowych? – pyta ze ślepą pogardą mama.

– Do międzynarodowego turnieju Ziemi zdobywców! Główna wygrana to sześć milionów dolarów! Właśnie dlatego Linus wciąż u nas przesiaduje. Co mam mu powiedzieć?

– Powiedz, że jesteś zajęty – radzi szorstko mama. – Szczerze mówiąc, wolałabym, żeby Linus już do nas nie przychodził. Moim zdaniem, powinieneś znaleźć kolegów o szerszych zainteresowaniach. Ponadto jego obecność źle działa na Audrey.

– Linus jest moim przyjacielem! – Frank wygląda tak, jakby zaraz miał wybuchnąć. – Do cholery, nie możesz zakazać moim przyjaciołom przychodzić do mnie!

Okej, nie powinien mówić: „do cholery”. Widzę, że mama szykuje się do ataku niczym kobra.

– Proszę, Frank, tylko bez przekleństw – mówi lodowato. – Oczywiście, że mogę. To mój dom i ja decyduję, kto może tu przychodzić. Nie wiesz, że Audrey dostała ataku, kiedy go u nas zobaczyła?

– Nie będzie miała więcej ataków – odpowiada szybko Frank. – Przyzwyczaja się do jego obecności. Prawda, Audrey?

– Jest w porządku – odzywam się niepewnie.

– Jeszcze o tym porozmawiamy – mówi mama i mierzy Franka lodowatym spojrzeniem. – A tymczasem mogę zaufać, że zajmiesz się lekcjami i nie skombinujesz kolejnego kabla, czy muszę odwołać kolację urodzinową, na którą od miesiąca czekaliśmy z tatą i którą już udało ci się zepsuć? – Zerka na swoje nogi. – Moje rajstopy już do niczego się nie nadają.

Kiedy stawia sprawę w taki sposób, od razu czujesz się winny. To znaczy, przynajmniej ja czuję wyrzuty sumienia, chociaż nic nie zrobiłam, więc domyślam się, że Frank czuje się jeszcze gorzej – chociaż z nim nigdy nic nie wiadomo.

– Przepraszam – mamrocze i oboje patrzymy w milczeniu, jak rodzice idą na drugą stronę domu, żeby wziąć samochód. Słyszymy trzask drzwiczek i znowu zostajemy sami.

– Dziesięć dni – mówi w końcu Frank, zamykając oczy.

– Zawsze to lepiej niż dwa miesiące – próbuję go pocieszyć i od razu zdaję sobie sprawę, jak dennie i lamersko zabrzmiały moje słowa. – To znaczy… przepraszam. Totalna kicha.

– No.

Wracamy do domu i wchodzimy do kuchni. Wstawiam wodę na gaz, żeby zrobić gorącą czekoladę. Nagle słyszę głos Franka stojącego przy drzwiach:

– Audrey, będziesz musiała przyzwyczaić się do Linusa.

– Och.

Czuję dziwne poruszenie w piersi. To przez dźwięk jego imienia. Linus. Wywołuje u mnie taką reakcję.

– Musi tu przychodzić. Potrzebuje trochę swobody do trenowania.

– Ale mama nie pozwoli wam grać.

– Tylko przez dziesięć dni. – Niecierpliwie macha ręką. – Potem będziemy musieli poważnie się przyłożyć. Zbliża się termin kwalifikacji.

– Jasne.

Sypię do kubka czekoladowy proszek.

– Dlatego nie wolno ci świrować na jego widok. Mówię poważnie: nie świruj – powtarza, widząc moją minę. – Żadnych ataków ani nic w tym rodzaju. Wiem, to poważna sprawa. Wiem, że to choroba i tak dalej. Naprawdę wiem.

Parę razy zaciągnęliśmy Franka na rodzinną terapię grupową. Szczerze mówiąc, spisywał się wzorowo podczas tych spotkań. Mówił mi miłe rzeczy. O mnie, o tym, co się stało, i…

Mniejsza z tym.

– Chodzi o to, żeby Linus mógł do mnie przychodzić, a mama nie suszyła mi głowy – tłumaczy Frank. – Dlatego nie możesz uciekać, kiedy go widzisz, ani nic z tych rzeczy. Okej?

Następuje chwila milczenia. Zalewam czekoladę wrzątkiem i patrzę na wirujące drobiny w kubku, które w ciągu kilku sekund zmieniają się z pyłu w doskonały napój. Wystarczy tylko jeden składnik, żeby dokonała się ta transformacja. Zawsze o tym myślę, przyrządzając czekoladę.

Zresztą to wcale nie jest dobra cecha. Za dużo myślę. O wiele za dużo. Wszyscy się co do tego zgadzają.

– Przynajmniej spróbuj – mówi Frank. – Proszę.

– W porządku.

Wzruszam ramionami i popijam łyk czekolady.

MOJA RADOSNA, CZUŁA RODZINKA

SCENARIUSZ FILMOWY

WNĘTRZE DOMU. ROSEWOOD CLOSE 5. DZIEŃ

Mama, tata i Frank siedzą przy stole i jedzą śniadanie. Mama czyta „Daily Mail”. Tata coś sprawdza w swoim BlackBerry.

Najazd kamery na Franka, który zdaje się najeżony i nadąsany.

MAMA

Frank, co robisz dzisiaj po szkole?

Frank nie odpowiada.

MAMA

Frank?

Frank milczy.

MAMA

Frank!

Trąca stopą tatę. Ten unosi głowę, nie wie, o co chodzi.

MAMA

Chris!

Znacząco wskazuje głową na Franka. Tata w końcu orientuje się w sytuacji.

TATA

Frank, zachowuj się. Jesteśmy rodziną i mieszkamy pod jednym dachem. Współżycie wymaga komunikacji. Odpowiedz matce.

FRANK

(przewraca oczami)

Nie wiem, co będę robił po szkole. Na pewno nie będę grać na komputerze.

MAMA

Bo wiesz, chciałabym przejrzeć twoje koszule. Nie wiem, co ty z nimi robisz. Chris, twoje też możemy sprawdzić przy okazji.

Tata nie odrywa wzroku od smartfona.

MAMA

Chris? Chris!

Tata jest tak zajęty, że nic nie słyszy.

FRANK

Tato? Halo! Rodzina. Komunikacja. Rodzina.

Macha dłonią przed twarzą taty, a ten w końcu unosi głowę. Mrugając, patrzy na Franka.

TATA

Nie, nie możesz nigdzie iść. Masz szlaban, młody człowieku.

Widzi miny domowników i dociera do niego, że się pomylił.

TATA

To znaczy… załaduj zmywarkę.

(podejmuje jeszcze jedną próbę)

To znaczy, wkładaj swoje brudy do właściwego kosza.

(poddaje się)

Zrób to, co mama ci każe.

Wieczorem następnego dnia Frank staje przed drzwiami mojej kanciapy i mówi bez żadnego wstępu:

– Przyprowadzę Linusa, żebyście się przywitali.

– Dobrze. – Staram się, żeby moja odpowiedź brzmiała naturalnie i spokojnie. – Okej.

Naturalnie i spokojnie? Dobre sobie. Moje ciało już tężeje. Oddech już staje się coraz szybszy. Panika gwałtownie narasta. Tracę kontrolę. Słyszę głos doktor Sarah i próbuję sobie przypomnieć jej kojącą nerwy postać.

Nie broń się przed emocjami.

Odkryj swój „gadzi mózg”.

Uspokój swój „gadzi mózg”.

Mój cholerny „gadzi mózg”.

Może nie wiesz, że problem z mózgiem polega na tym, że nie jest jednolitą grudą galaretowatej masy. Mózg jest podzielony na części – moim skromnym zdaniem, niektóre z nich są bardzo fajne, a inne jedynie zajmują miejsce.

Część, bez której śmiało mogłabym się obejść, to „gadzi mózg”. W literaturze fachowej nazywa się amygdalą, ciałem migdałowatym. Kiedy paraliżuje cię strach, to właśnie „gadzi mózg” przejmuje kontrolę. Nazywa się „gadzim mózgiem”, bo podobno wszyscy go mieliśmy w czasach, gdy byliśmy gadami. Czyli w prehistorii. I trudno go kontrolować. To znaczy, wiesz, wszystkie części trudno kontrolować, ale „gadzi mózg” jest najgorszy. Krótko mówiąc, za pomocą związków chemicznych i bodźców elektrycznych dyktuje reakcje twojemu ciału. Nie szuka potwierdzenia empirycznego ani nie myśli – to czysty instynkt. Twój „gadzi mózg” nie działa racjonalnie ani logicznie. Jest nastawiony jedynie na obronę. Uciekać, uciekać, nie ruszać się.

Mogę więc racjonalnie tłumaczyć sobie, że jestem w stanie pogadać z Linusem, będąc z nim w jednym pomieszczeniu, i wszystko będzie dobrze. Nie ma problemu. Co może się stać? To tylko rozmowa. Jakie niebezpieczeństwo może się wiązać z rozmową?

Tymczasem mój „gadzi mózg” wrzeszczy: „Alarm! Alarm! Niebezpieczeństwo! Uciekaj! Panika! Panika!”. Jest przy tym głośny i przekonujący. Mój organizm zaś woli słuchać raczej jego niż mnie. No i tu jest pies pogrzebany.

Wszystkie mięśnie mojego ciała są napięte jak struny. Oczy rozglądają się ze strachem. Gdybyś mnie teraz zobaczył, pomyślałbyś, że w pokoju czai się smok. Mój głupi „gadzi mózg” działa na najwyższych obrotach. I chociaż próbuję sobie wmówić, że powinnam go zignorować, naprawdę trudno to zrobić, kiedy w mojej głowie tłucze się prehistoryczny jaszczur wrzeszczący: „W nogi!”.

Nagle w mój umysł wdziera się głos Franka:

– To Linus. Zostawię was samych.

Nie mam czasu na ucieczkę, bo Linus już stoi w drzwiach. Brązowe włosy, ten sam co zawsze, niewymuszony uśmiech. Czuję się tak, jakby to się nie działo naprawdę. Słyszę jedynie głos w mojej głowie, powtarzający: „Nie uciekaj, nie uciekaj, nie uciekaj”.

– Cześć – mówi Linus.

– Cześć – udaje mi się wykrztusić.

Myśl o tym, żeby stanąć przed Linusem albo na niego popatrzeć, jest nie do zniesienia, więc się odwracam. Stoję tyłem do niego i gapię się w kąt.

– Jak się czujesz?

Linus robi kilka kroków w głąb pokoju i zatrzymuje się.

– Świetnie.

– Na pewno? Można odnieść inne wrażenie.

– Masz rację. No cóż… – Próbuję wymyślić wyjaśnienia, w których nie będzie słów: „szurnięta” ani „wariatka”. – Czasami w moim organizmie gromadzi się za dużo adrenaliny – mówię w końcu. – To taka, no wiesz, wada. Oddycham wtedy za szybko i takie tam cuda.

– Och, aha.

Wydaje mi się, że kiwa głową, ale oczywiście nie mogę na niego popatrzeć, więc nie jestem pewna.

Wystarczy, że siedzę i nie uciekam, a i tak czuję się jak na rodeo. Wkładam w to dużo wysiłku. Moje dłonie same splatają się i zaciskają niczym węzły. Ogarnia mnie nieodparta ochota, żeby złapać swój T-shirt i rozszarpać go na strzępy, tyle że obiecałam doktor Sarah, że już więcej nie będę tego robić. Tak więc nie rozszarpię swojego ubrania, chociaż wiem, że poczułabym się po tym tysiąc razy lepiej; chociaż moje palce gorączkowo chcą znaleźć bezpieczny punkt zaczepienia.

– Powinni nas uczyć o tych sprawach na biologii – mówi Linus. – To o wiele ciekawsze niż cykl życiowy ameby. Mogę usiąść? – pyta niepewnie.

– Jasne.

Przysiada na brzegu sofy, a ja odsuwam się od niego – nie mogę się powstrzymać.

– Czy to ma związek z… tamtymi wydarzeniami?

– Częściowo – potakuję. – A więc wiesz?

– Słyszałem to i owo. No wiesz, wszyscy o tym mówili.

Robi mi się słabo. Ile razy doktor Sarah powtarzała: „Audrey, to nieprawda, że wszyscy o tobie plotkują”? No i co? Myliła się.

– Freyę Hill przeniesiono do szkoły, gdzie uczy się mój kuzyn – mówi dalej Linus. – Nie wiem, co się stało z Izzy Lawton ani Tashą Collins.

Wzdrygam się na dźwięk tych nazwisk.

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– Och. Okej. Rozumiem. – Waha się, a potem mówi: – Często nosisz okulary przeciwsłoneczne.

– Tak.

Następuje chwila ciszy. Czuję, że Linus czeka, żebym czymś ją wypełniła.

Właściwie, dlaczego nie? Mogę mu powiedzieć, w przeciwnym razie Frank i tak to zrobi.

– Kontakt wzrokowy sprawia mi trudność – przyznaję się. – Nawet z członkami mojej rodziny. To dla mnie… sama nie wiem. Za dużo.

– Okej… – Chwilę oswaja się z tą wiadomością. – Utrzymujesz z ludźmi jakąś inną formę kontaktu? Piszesz e-maile?

– Nie. – Tłumię lekceważący grymas. – Ostatnio nie używam poczty.

– Ale piszesz liściki.

– To prawda.

Linus znowu milczy, a potem na sofie tuż koło mnie ląduje karteczka. Jest na niej napisane tylko jedno słowo:

Cześć.

Uśmiecham się i sięgam po długopis.

Cześć.

Przesuwam kartkę na drugi koniec sofy. Po minucie znowu ją trzymam i dalej prowadzimy rozmowę w ten sposób – na papierze.

Czy to dla Ciebie łatwiejsze niż zwykła rozmowa?

Trochę.

Przepraszam za tę uwagę o Twoich okularach. Głupia sprawa.

Nic się nie stało.

Pamiętam Twoje oczy z dawnych czasów.

Z dawnych czasów?

Kiedyś wpadłem do Franka.

Zwróciłem uwagę na Twoje oczy.

Są niebieskie, prawda?

Nie do wiary, że zauważył kolor moich oczu.

Tak. Dobra pamięć.

Przykro mi, że musisz przez to wszystko przechodzić.

Mnie też.

To nie będzie wiecznie trwać. Posiedzisz w mroku tak długo, jak to konieczne, a potem stamtąd wyjdziesz.

Przyglądam się temu, co napisał, nieco zaskoczona. Z jego słów przebija niezwykła pewność siebie.

Tak sądzisz?

Moja ciotka hoduje w ciemnej szopie specjalną odmianę rabarbaru. Przez całą zimę trzyma go w ciemności, w cieplarnianych warunkach, a potem zbiera go przy świetle świecy. To najlepszy towar. Zresztą sprzedaje go po bajońskich cenach.

Czyli twoim zdaniem jestem rabarbarem?

Czemu nie? Jeżeli rabarbar potrzebuje ciemności, to może ty też?

Jestem dla Ciebie rabarbarem???

Długie milczenie. Potem kartka wraca pod mój nos. Linus narysował łodygę rabarbaru w okularach przeciwsłonecznych. Mimowolnie parskam śmiechem.

– Lepiej już pójdę. – Linus wstaje.

– Okej. Miło z tobą… no wiesz… Pogadać.

– Mnie też. No to na razie. Do zobaczenia wkrótce.

Unoszę dłoń, ale twarz wciąż mam zwróconą w przeciwnym kierunku. Rozpaczliwie pragnę odwrócić się do niego, nakazuję sobie na niego spojrzeć – ale to na nic.

Często słyszysz o „mowie ciała”, jakby wszyscy posługiwali się nią w ten sam sposób. Tymczasem każdy używa swojego dialektu. Na przykład w moim przypadku skręt ciała w kierunku przeciwnym do rozmówcy i gapienie się tępo w kąt oznacza: „Lubię cię”. Bo nie uciekłam i nie zamknęłam się w łazience.

Mam nadzieję, że Linus właściwie to odczyta.

Podczas następnej wizyty doktor Sarah ogląda film dokumentalny, który do tej pory nakręciłam, i robi notatki.

Mama też przyszła – od czasu do czasu dotrzymuje mi towarzystwa – i na bieżąco komentuje wszystkie sceny („Nie wiem, jak mogłam włożyć na siebie coś takiego…”, „Proszę, pani doktor, niech pani nie myśli, że w naszej kuchni zawsze panuje taki bałagan” albo „Audrey, na litość boską, dlaczego sfilmowałaś kompostownik?”), dopóki doktor Sarah uprzejmie nie każe się jej zamknąć. Na końcu lekarka opiera się na krześle i uśmiecha się do mnie.

– Podobało mi się. Byłaś niezłą muchą na ścianie, Audrey. Teraz chciałabym, żeby ta mucha polatała trochę po pokoju. Przeprowadź parę wywiadów z członkami rodziny. Może też z kimś z zewnątrz. Spróbuj lekko przesunąć granicę.

Na dźwięk słów „ktoś z zewnątrz” od razu się spinam.

– Kogo z zewnątrz ma pani na myśli?

– Kogokolwiek. Mleczarza. Albo któregoś z twoich dawnych znajomych ze szkoły.

Mówi to tak swobodnie, jakby nie wiedziała, że moi „dawni znajomi ze szkoły” są dla mnie tematem tabu. Przede wszystkim, jacy znajomi? Nigdy nie było ich wielu, a odkąd porzuciłam Stokeland, nie widziałam żadnego z nich.

Natalie była moją najbliższą przyjaciółką. Kiedy odeszłam ze szkoły, napisała do mnie list, jej mama przysłała kwiaty i wiem, że od czasu do czasu telefonują do mojej mamy. Nie jestem w stanie odpowiedzieć na te próby nawiązania kontaktu. Nie mogę się z nią spotkać. Nie mogę spojrzeć jej w twarz. Nie pomaga też fakt, że mama w pewnym sensie wini Natalie o to, co się stało. A w każdym razie uważa, że Natalie jest „współwinna”, bo „mogła zareagować wcześniej”. To niesprawiedliwe. Natalie nie miała wpływu na to, co się stało.

To znaczy, oczywiście, Natalie mogła coś powiedzieć. Nauczyciele też mogli mi wcześniej uwierzyć. Ale wiesz co? Natalie była pod wpływem takiego stresu, że czuła się sparaliżowana. Teraz ją rozumiem. Naprawdę.

– I co, Audrey? Podejmiesz to wyzwanie?

Doktor Sarah potrafi umiejętnie nalegać, dopóki się nie zgodzisz, a wtedy robi notatkę w zeszycie niczym zadanie domowe dla ciebie i już nie możesz udawać, że nic o tym nie wiesz.

– Spróbuję.

– Dobrze! Musisz zacząć poszerzać swoje horyzonty. Kiedy cierpimy na chroniczne stany lękowe, mamy tendencję do obsesyjnego koncentrowania się na sobie. Nie chcę jednak, żeby to brzmiało pejoratywnie – dodaje. – Po prostu takie są fakty. Wierzysz, że cały świat non stop o tobie myśli. Wierzysz, że wszyscy cię oceniają i mówią o tobie.

– Naprawdę o mnie mówią. – Korzystam z okazji, żeby wytknąć jej błąd. – Linus mi powiedział, że tak jest.

Doktor Sarah unosi głowę znad notatek i patrzy na mnie typowym dla niej przyjemnym, kojącym wzrokiem.

– Kim jest Linus?

– To taki jeden chłopak. Kolega mojego brata.

Doktor Sarah znowu patrzy w zeszyt.

– To właśnie on odwiedził was poprzednim razem? Wtedy, gdy konfrontacja okazała się dla ciebie za trudna?

– Tak. Ale on właściwie jest w porządku. Rozmawialiśmy.

Czuję, że moją twarz oblewa rumieniec. Doktor Sarah nic nie mówi, nawet jeżeli to widzi.

– Linus jest maniakiem gier komputerowych, tak samo jak Frank – wtrąca mama. – Doktor Sarah, co mam począć z synem? Powinnam go przyprowadzić do pani? Czy jego zachowanie jest normalne?

– Proponuję, żebyśmy dzisiaj skupiły się na Audrey – mówi doktor Sarah. – Proszę skonsultować się ze mną w sprawie Franka w innym terminie, jeśli sądzi pani, że to konieczne. Teraz wróćmy do twojego problemu, Audrey.

Uśmiecha się do mnie, niemal ignorując mamę.

Widzę, że mama się jeży, i wiem, że w drodze powrotnej do domu wygłosi w samochodzie gniewną tyradę pod adresem pani doktor. Łączą je dziwne relacje. Mama podziwia doktor Sarah tak samo jak reszta naszej rodziny, ale mam wrażenie, że jednocześnie jej nie znosi. Myślę, że potajemnie szykuje się na moment, w którym doktor Sarah powie: „No cóż, Audrey, wyraźnie widać, że to wina twoich rodziców”.

Oczywiście doktor Sarah nigdy nie dała jej tego do zrozumienia. I nie da.

– To prawda, Audrey – mówi doktor Sarah. – Zapewne jesteś przez jakiś czas obiektem wielu rozmów. Domyślam się, że tak samo pacjenci rozmawiają o mnie, i na sto procent nie zawsze wygłaszają pochlebne opinie. Jednak w końcu się znudzą i zmienią temat. Wierzysz, że tak będzie?

– Nie – odpowiadam szczerze, a doktor Sarah kiwa głową.

– Im bardziej się zaangażujesz w sprawy swojego otoczenia, tym lepiej uda ci się stłumić te zmartwienia. Przekonasz się, że są bezpodstawne. Zobaczysz, że świat jest miejscem, w którym dzieje się dużo rozmaitych rzeczy, a większość ludzi cechuje zdolność koncentracji nie większa niż u muchy. Już zapomnieli o tym, co się stało. Od twojego wypadku zdarzyło się pięć innych sensacji. Zgodzisz się ze mną?

Bez przekonania wzruszam ramionami.

– Trudno ci w to uwierzyć, kiedy jesteś uwięziona w swoim własnym małym świecie. Właśnie z tego powodu chciałabym, żebyś zaczęła wychodzić z domu.

– Słucham? – Przerażona unoszę głowę. – Dokąd?

– Na przykład na główną ulicę twojej dzielnicy.

– Nie. To niemożliwe.

Na samą myśl o tym gwałtownie łapię oddech, zaczyna mi szybciej pulsować krew, ale doktor Sarah nie zwraca uwagi na te objawy.

– Już rozmawiałyśmy o terapii przez bezpośrednie doświadczanie. Możesz zacząć od małego kroku. Wyjdź na minutę, dwie. Musisz powoli wracać do świata. W przeciwnym razie grozi ci, że naprawdę zostaniesz uwięziona.

– Ale… – Z trudem przełykam ślinę, nie mogę się wysłowić. – Ale…

Przed oczami latają mi czarne plamy. Gabinet doktor Sarah zawsze był bezpieczną przystanią, lecz teraz czuję się tak, jakby mnie pchała w ziejącą ogniem czeluść.

– Tamte dziewczyny mogą się kręcić po okolicy – mówi mama i opiekuńczym gestem chwyta mnie za rękę. – A jeśli Audrey wpadnie na którąś z nich? Dwie nadal się uczą w szkołach w naszej dzielnicy. To skandal. Powinni je przenieść gdzieś dalej. I kiedy mówię „dalej”, mam na myśli bardzo daleko.

– Wiem, że nie jest ci łatwo. – Doktor Sarah skupia uwagę tylko na mnie. – Nie chodzi mi o to, żebyś szła sama. Ale jestem zdania, że już czas, Audrey. Myślę, że jesteś gotowa. Niech to będzie „Projekt Starbucks”.

Starbucks? Chyba żartuje.

Łzy napłynęły mi do oczu. Krew tętni mi w żyłach. Nie mogę iść do Starbucksa. Po prostu nie dam rady.

– Jesteś dzielną, silną dziewczyną, Audrey – mówi doktor Sarah, jakby czytała w moich myślach, a potem podaje mi chusteczkę. – Musisz zacząć brać się w garść. Oczywiście, że dasz sobie radę.

Nie dam.



Następnego dnia leżę bite dwanaście godzin w łóżku. Już na samą myśl o Starbucksie ześliznęłam się tunelem strachu do najczarniejszego, najciemniejszego zakamarka mojej świadomości. Nawet powietrze zdaje się szorstkie i niewygodne. Każdy dźwięk sprawia, że kulę się ze strachu. Nie mogę otworzyć oczu.

Mama przynosi mi zupę, siada na łóżku i głaszcze mnie po głowie.

– Jeszcze za wcześnie – mówi. – Za wcześnie. Co ci lekarze sobie myślą? Wyjdziesz w swoim czasie.

„W swoim czasie?” – zastanawiam się, kiedy znowu zostaję sama. Co to znaczy? Jaki jest czas Audrey? Obecnie te słowa przywodzą na myśl ruch wahadła w spowolnionym tempie. Ociężale kołysze się raz w jednym, raz w drugim kierunku, ale zegar nie tyka. W ten sposób nigdzie nie dotrę.

Niepostrzeżenie minęły trzy dni i w końcu uniosła się zasłona mroku, a ja mogłam wstać z łóżka i pokłócić się z Frankiem.

– To były moje płatki. Przecież wiesz, że zawsze jem płatki na śniadanie.

– Nieprawda – upieram się tylko po to, żeby go podrażnić. – Czasami jesz naleśniki.

Frank wygląda tak, jakby w każdej chwili mogły wystrzelić z niego płomienie.

– Jem naleśniki tylko wtedy, kiedy mama je zrobi. Kiedy ich nie smaży, jem płatki. Każdego dnia od pięciu lat. Od dziesięciu. A ty jakby nigdy nic przychodzisz i mi je wyżerasz.

– Zjedz musli.

– Musli??? – Jest tak zdegustowany, że chce mi się śmiać. – Masz na myśli rodzynki i resztę tego gówna?

– Musli jest zdrowe.

– Ty nawet nie lubisz płatków – mówi oskarżycielsko. – Prawda? Zjadłaś je tylko po to, żeby mnie wkurzyć.

– Nie mam nic przeciwko płatkom. – Wzruszam ramionami. – Ale nie są tak dobre jak musli.

– Poddaję się. – Frank opiera głowę na dłoniach. – Próbujesz mi zrujnować życie. – Zerka na mnie ponuro. – Wolałem, kiedy nie wstawałaś z łóżka.

– A ja wolałam cię, kiedy byłeś przykuty do komputera – odgryzam się. – Przynajmniej nie marudziłeś, kiedy prawie cię nie widzieliśmy.

– Frank! – Mama wpada jak burza do kuchni, niosąc na ręce Feliksa. Na widok Franka rozwalonego w pozycji półleżącej na stole staje jak wryta. – Kochanie, dobrze się czujesz?

– Płatki! – krzyczy Felix, kiedy zauważa mój talerz. – Chcę płatki! Proszę – dodaje przymilnie i wyślizguje się z objęć mamy. – Proszę, mogę?

– Proszę bardzo. – Podsuwam mu talerz. – Wystarczyło ładnie poprosić – informuję Franka. – Spróbuj się czegoś nauczyć od brata.

Frank ani drgnie. Mama podchodzi i lekko go szturcha.

– Frank… Kochanie. Słyszysz mnie?

– Nic mi nie jest. – Przynajmniej unosi głowę. Jest blady i przygaszony. – Czuję się zmęczony.

Kiedy mu się przyglądam, rzeczywiście dostrzegam cienie pod oczami.

– Chyba trochę przesadziłem – mówi słabym głosem. – No wiesz, z lekcjami i w ogóle.

– Nie masz problemów z zasypianiem? – Mama patrzy na niego zaniepokojona. – Nastolatki potrzebują dużo snu. Powinieneś przesypiać w nocy czternaście godzin.

– Czternaście godzin???

Oboje patrzymy na nią z niedowierzaniem.

– Mamo, nawet chorzy na śpiączkę nie śpią po czternaście godzin – mówi Frank.

– W takim razie dziesięć – poprawia się mama. – Chyba. Muszę to sprawdzić. Łykasz witaminy?

Zaczyna na oślep wyciągać z szafki buteleczki z różnymi witaminami: TeenVit, KidVit, Well Woman, Osteocare… No mówię ci, kupa śmiechu. Nikt z nas nigdy ich nie brał.

– Proszę. – Kładzie przed Frankiem mniej więcej dziesięć tabletek, a drugie tyle przede mną. – Felix, kochanie, chodź po magnez.

– Nie chcę magnesu! – Felix włazi pod stół i zasłania dłonią usta. – Nie chcę magnesu!

– Ech, do licha. – Mama sama łyka tabletkę z magnezem i spryskuje się środkiem ujędrniającym skórę, który leżał w szafce już od trzech lat. Wiem to na sto procent.

– Potrzebujesz żelaza – mówi mama do Franka. – I idź dzisiaj wcześnie spać. Myślę, że wieczorem wszyscy możemy obejrzeć film na DVD, ale potem masz iść prosto do łóżka.

– To brzmi fascynująco – mamrocze Frank, ponuro patrząc w przestrzeń.

– Wypożyczyłam klasykę – dodaje mama. – Dickensa.

– Dickensa. Super.

Frank wzrusza ramionami, dając do zrozumienia, że mało go to obchodzi.

– Przynajmniej udało nam się oderwać cię od tych okropnych gier! – mówi mama bardziej optymistycznym głosem niż to konieczne. – To pokazuje, że wcale nie musisz w nie grać, zgodzisz się ze mną? Prawie ci nie doskwiera ich brak, prawda?

– Nie doskwiera? – Frank unosi głowę, żeby na nią popatrzeć. – Nie doskwiera? Żartujesz? Naprawdę myślisz, że nie doskwiera mi ich brak?

– No, nie zauważyłam, żebyś odliczał dni do…

Nagle milknie w pół słowa, bo Frank podciąga rękaw i pokazuje jej zegarek elektroniczny, który nosi na ręce.

– Jeszcze sześćdziesiąt jeden godzin, trzydzieści cztery minuty i dwadzieścia siedem sekund do odwołania zakazu – recytuje monotonnie. – Nie tylko ja odliczam ten czas. Wszyscy moi znajomi robią to ze mną. Tak, mamo, bardzo mi doskwiera ich brak.

Frank potrafi być zjadliwie sarkastyczny, kiedy się postara. Widzę, że na policzkach mamy pojawiają się czerwone plamy.

– Trudno, mam to gdzieś! – mówi ostro. – Dzisiaj wieczorem siadamy wszyscy jak normalna rodzina i oglądamy Wielkie nadzieje. I możesz mi wierzyć albo nie, Frank, ale będziesz zachwycony. Wy, dzieciaki, myślicie, że zjedliście wszystkie rozumy, ale Dickens był mistrzem opowiadania dobrych historii, więc ten film wbije cię w fotel.

Kiedy wychodzi, Frank osuwa się jeszcze bardziej na blat stołu.

– Ty to masz szczęście – mówi niewyraźnie. – Nikt ci nie suszy głowy. Możesz robić wszystko, na co masz ochotę.

– Mogę robić wszystko, na co mam ochotę! – bronię się. – Cały czas muszę kręcić ten głupi film. A teraz jeszcze mam iść do Starbucksa.

– Dlaczego właśnie do Starbucksa?

– Nie wiem. To ma być taka starbucksowa terapia. Nie mam pojęcia.

– Aha. – Frank wykazuje kompletny brak zainteresowania. Jednak po chwili nagle siada. – Hej. Możesz powiedzieć swojej terapeutce, że wyzdrowiejesz, jeśli pojedziesz na europejskie targi gier w Monachium, i że musisz wziąć na nie brata?

– Nie.

– Pfff.

Frank opada z powrotem na blat. Mama ma rację, że ostatnio coś źle wygląda.

– Możesz się poczęstować.

Daję mu resztę płatków, których Felix nie dokończył.

– Uhm, jasna sprawa. Rozmiękłą breję z trzeciej ręki z dodatkiem glutów Feliksa. Dzięki, Audrey.

Patrzy na mnie morderczym wzrokiem.

Po chwili sięga po łyżkę i zaczyna wcinać płatki.

MOJA RADOSNA, CZUŁA RODZINKA

SCENARIUSZ FILMOWY

WNĘTRZE DOMU. ROSEWOOD CLOSE 5. DZIEŃ

Kamera filmuje pogrążony w półmroku salon. Mama wpatruje się z zachwytem w ekran telewizora. Tata ukradkiem czyta coś w smartfonie. Frank gapi się w sufit.

Z telewizora dobiega głośna muzyka. Zbliżenie na ekran, na którym widać czarno-białą planszę z napisem KONIEC.

MAMA

No proszę! Czyż to nie cudowny film? Co za wciągająca historia!

FRANK

Był okej.

MAMA

„Okej”? Kochanie, to Dickens.

FRANK

(cierpliwie)

Rzeczywiście. To Dickens i był okej.

MAMA

W każdym razie lepszy niż twoje dziecinne gry komputerowe. Na pewno sam to przyznasz.

FRANK

Nie był lepszy.

MAMA

Ależ oczywiście że tak.

FRANK

Nie.

MAMA

(traci cierpliwość)

Chcesz mi wmówić, że twoje żałosne gierki mogą się równać z klasyczną powieścią Dickensa? Porównajcie sobie postaci! Weźcie Magwitcha. Magwitch jest jedyny w swoim rodzaju!

FRANK

(bez zachwytu)

Tak, w Ziemi zdobywców też jest postać, która nazywa się Magwitch. Tyle że jego historia jest jakby ciekawsza niż u Dickensa. On też jest skazańcem, ale może wesprzeć dowolnego gracza.

AUDREY (z offu)

Ma zdolność przekazywania mocy specjalnych.

FRANK

Pod warunkiem, że gracz weźmie też jedno z jego przestępstw i poniesie karę…

AUDREY (z offu)

No właśnie. Musisz się więc dobrze zastanowić, zanim wybierzesz ścieżkę rozwoju mocy. I…

FRANK

Zamknij się, Aud! Ja to wytłumaczę. Nie wiesz, jaka to kara, dopóki nie podejmiesz decyzji. Jesteś więc zdana na łut szczęścia, ale im więcej grasz, tym lepiej potrafisz ocenić ryzyko. To naprawdę fascynujące.

Mama patrzy kompletnie zdezorientowana na Franka, na Audrey i znowu na Franka.

MAMA

Przestańcie, nic z tego nie rozumiem. Nic. Jaką ścieżkę rozwoju mocy? Co to jest?

FRANK

Wiedziałabyś, gdybyś zagrała.

AUDREY (z offu)

Magwitch jest niesamowitym bohaterem.

MAMA

No właśnie! Dziękuję.

Pauza.

MAMA

Magwitch z Dickensa czy z Ziemi zdobywców?

AUDREY (z offu)

No jasne, że z Ziemi zdobywców.

FRANK

Ten z Dickensa jest trochę…

MAMA

(ostro)

Jaki? Co jest nie tak z Magwitchem Dickensa? Co może być nie tak z jednym z najwspanialszych bohaterów literackich naszych czasów?

FRANK

Jest mniej interesujący.

AUDREY (z offu)

Właśnie.

FRANK

Dwuwymiarowy.

AUDREY (z offu)

Właściwie nic nie robi.

FRANK

(pojednawczo)

Nie bierz tego do siebie. Jestem pewien, że Dickens był fajnym gościem.

MAMA

(do taty)

Czy ty słyszysz, co oni mówią?

Mama wciąż jest na nas wkurzona po aferze Dickensgate. Dzisiaj kazała nam posprzątać w naszych pokojach, co zdarza się jedynie od wielkiego święta, i w pokoju Franka znalazła cheeseburgera – od tego wszystko się zaczęło.

Nie mam na myśli kartonowego pudełka po cheeseburgerze, tylko kanapkę. Przed kilkoma tygodniami odgryzł może ze dwa kęsy i odłożył ją do pudełka na podłodze. Leżała pod śmierdzącą stertą sportowych spodenek i T-shirtów. Zastanawiające, że burger nie spleśniał, tylko zmienił się w skamienielinę. Ohydztwo.

Mama zaczęła wygłaszać nam gniewną tyradę na temat szczurów, robactwa i higieny, ale Frank tylko machnął ręką i powiedział:

– Muszę już iść, mamo. Linus tu będzie za jakąś minutę. Zawsze nas uczyłaś, że powinniśmy być mili dla gości i witać ich przy drzwiach.

Dudniąc stopami, zbiegł po schodach, a mnie nagle żołądek podszedł do gardła.

Znowu ten Linus. Nie sądziłam, że będziemy go często widywać, dopóki Frank musi przestrzegać zakazu używania komputera.

Widocznie mama pomyślała to samo, bo nieco zbita z tropu krzyknęła z piętra do Franka:

– Czy Linus wie, że nie wolno ci korzystać z komputera?!

– Oczywiście – odparł niecierpliwie Frank. Po chwili wyjrzał z salonu. – Ale Linus może grać w Ziemię zdobywców na moim komputerze, kiedy tu przychodzi, prawda?

Mamie zabrakło słów. Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Potem ruszyła w kierunku sypialni, zwracając się do męża:

– Chris? Chris, co ty na to?

To się działo przed mniej więcej dziesięcioma minutami. Wiem, że Linus już tu jest, bo kilka minut temu go słyszałam. Poszedł prosto do pokoju Franka i domyślam się, że od razu włączyli Ziemię zdobywców. Tymczasem z sypialni rodziców dobiegały mnie głosy.

– Chodzi o zasady! – powtarzała mama. – Lekcja życia!

Domyślam się, że tata przyjął taktykę: „To jeszcze dzieciaki, są niegroźne”, a tymczasem mama preferowała teorię, że „monitory są źródłem wszelkiego zła i wypaczają psychikę mojego syna”. Nie mogli zatem osiągnąć porozumienia, więc wkrótce znudziło mi się podsłuchiwanie ich dyskusji i zeszłam do kanciapy. Teraz tu siedzę i czekam.

Nie, nie czekam.

No, może w pewnym sensie.

Włączam stary odcinek Jak poznałem waszą matkę i próbuję nie myśleć o tym, jak długo może trwać rozgrywka Ziemi zdobywców ani czy Linus później wpadnie się przywitać. Na myśl o nim przechodzą mnie dreszcze. Dobre dreszcze. Tak mi się wydaje.

Właściwie wcale nie musi przyjść się przywitać. To zapewne ostatnia rzecz, na którą ma ochotę. Niby dlaczego miałoby mu na tym zależeć?

Z drugiej strony, powiedział: „Do zobaczenia wkrótce”. Czy mówiłby: „Do zobaczenia wkrótce”, gdyby zamierzał już do końca życia mnie ignorować?

Próbuję rozłączyć ciasno splecione ze sobą palce. Nie przyjdzie. Wpadł w odwiedziny do Franka, a nie do mnie. Muszę przestać o nim myśleć. Oglądam Jak poznałem waszą matkę i jednocześnie przerzucam strony tygodnika „Closer”, żeby wyłączyć umysł. Nagle Felix wbiega do pokoju i wskakuje na sofę.

– To papier kieszeniowy dla ciebie! – ogłasza i rzuca mi na kolana kartkę A4.

Cześć, Rabarbaro.

Znowu narysował łodygę rabarbaru w okularach przeciwsłonecznych. Czuję, że mimowolnie uśmiecham się na ten widok.

Cześć, Pomarańczku.

Jestem beznadziejna z rysunków, ale jakoś udaje mi się nagryzmolić twarz z włosami i cząstką pomarańczy w miejscu ust. Wysyłam Feliksa z tą wiadomością i czekam na odpowiedź.

Po jakimś czasie słyszę, że mama i tata schodzą po schodach, a potem z pokoju zabaw dochodzą głosy kłótni.

– Jesteście niesprawiedliwi! – Głos Franka odbija się echem od ścian domu.

– Proszę, żebyś na mnie nie krzyczał przy twoich kolegach! – wrzeszczy mama.

Instynktownie zasłaniam dłońmi uszy i zastanawiam się, czy już uciekać na górę do mojego pokoju, gdy nagle słyszę jakiś hałas przy drzwiach. Unoszę głowę i widzę, że to on – Linus.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki