Tytuł oryginału: Don’t Believe Her

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redaktor prowadzący: Mariola Hajnus

Redakcja: Sandra Popławska

Redakcja techniczna: Grzegorz Włodek/

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Monika Łobodzińska-Pietruś, Justyna Techmańska

Fotografia na okładce: © FoodAndPhoto/Shutterstock

Copyright © 2021 Jane Heafield

All rights reserved

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2022

© for the Polish translation by Jacek Żuławnik

ISBN 978-83-287-2332-0

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2022

– fragment –

CZĘŚĆ I

1

LUCY

Poznacie dwie wersje tej historii. Musicie jednak wiedzieć, że Mary kłamie. Dlatego nie wierzcie jej, nie wierzcie w ani jedno słowo. Tylko moja opowieść jest prawdziwa. A wszystko zaczęło się od perfidnego oskarżenia…

Zaskoczyło mnie pukanie do drzwi, tym bardziej że nie spodziewaliśmy się gości w Kaskadzie. Poszłam otworzyć i zobaczyłam dwóch kolegów Toma oraz jego siostrę.

Byliśmy z Tomem parą od ośmiu lat, małżeństwem od pięciu, i przez cały ten czas jakoś nigdy nie udało mi się znaleźć wspólnego języka z Mary. Nie łączyło nas nic poza tym, że byłyśmy w podobnym wieku. Lubiłam inną muzykę niż ona, miałam inne zainteresowania, smakowały mi inne potrawy; różniłyśmy się nawet wyglądem: Mary miała metr pięćdziesiąt dwa wzrostu, prawie piętnaście centymetrów mniej ode mnie, do tego bladą karnację i długie, czarne włosy. Właściwie jedyną rzeczą, która nas nie dzieliła, była słabość do soku jabłkowego. I oczywiście przekonanie, że Tom nie potrzebuje dwóch kobiet w swoim życiu – i zbędna jest „ta druga”.

Trudno mi powiedzieć, skąd się wzięła ta obopólna wrogość. Nie odebrałam Toma rodzinie, bo przecież zamieszkaliśmy niedaleko, nie zabraniałam mu spotykać się ze znajomymi, nie namawiałam go do rezygnacji z hobby. Być może przyczyną było to, że nie mieliśmy dzieci; Mary, sama będąc bezpłodną, mogła mieć nam za złe, że nie obdarzyliśmy jej bratanicą albo bratankiem.

Mogło chodzić również o mój wiek: miałam czterdzieści trzy lata i byłam o osiemnaście lat starsza od Toma, co rzeczywiście wywoływało konsternację. Ale to tylko domysły. Przez osiem lat zrażania mnie do siebie Mary nigdy nie powiedziała wprost ani nawet nie zasugerowała, w jaki sposób nadepnęłam jej na odcisk.

W każdym razie zjawiła się w Kaskadzie z tą swoją miną wyrażającą zniesmaczenie faktem dzielenia ze mną przestrzeni; podejrzewałam, że zarezerwowała ją i doprowadziła do perfekcji specjalnie dla mnie.

– Przyjechałaś do Toma? – spytałam. Nie otworzyłam drzwi na oścież, uchyliłam je tylko, częściowo schowana za nimi, i zablokowałam stopą na wypadek, gdyby Mary postanowiła wtargnąć. Zobaczyłam w jej dłoni rdzewiejący zapasowy klucz Toma; gdybym nie przekręciła swojego i nie zostawiła go w zamku, weszłaby do środka bez pukania.

– A niby do kogo? Nie odbiera telefonu. – Mary była drobną, bladą jak wampir dziewczyną potrafiącą wykazać się silnym, przekonującym gniewem. Pracowała jako asystentka trenera amatorskiej drużyny piłki nożnej i Tom nieraz opowiadał, że widział, jak jego siostra bez trudu podporządkowuje sobie znacznie większych od siebie facetów.

– Dziś jest wieczór monster trucków – odezwał się jeden z kumpli Toma.

Tom i jego koledzy uwielbiają monster trucki. We czterech – Tom, tych dwóch przyprowadzonych przez Mary i jeszcze jeden – kupili taką maszynę, nazwali ją Zwierzakiem i razem o nią dbają. W tę niedzielę miała wziąć udział w wystawie towarzyszącej imprezie w Manchesterze, niecałe pięćdziesiąt kilometrów od Kaskady.

Kaskada to nazwa domku letniskowego, w którym zatrzymaliśmy się z Tomem. Stoi w niewielkiej wiosce Cullerton w okręgu Chorley w hrabstwie Lancashire. Cullerton leży niemal tuż obok szosy A675, niecały kilometr na wschód od Abbey Village i dosłownie kilkaset metrów na północ od zbiornika Rake Brook. Odwiedzaliśmy to miejsce parę razy w roku po to, żeby się odprężyć, najchętniej podczas deszczowego weekendu.

Było lato, ale natura podarowała nam dwa cudownie dżdżyste dni. Kiedy z nieba lały się strugi deszczu, szemrzący pod oknami chaty strumyk zaczynał głośno huczeć i przelewająca się woda brzmiała jak przyjemna melodia. Nieco dalej znajdował się niewielki, ale bardzo malowniczy wodospad – stąd nazwa Kaskada.

– Mieliście tu nie przyjeżdżać – zauważyłam zgodnie z prawdą. Umówiliśmy się, że Tom spotka się ze znajomymi na miejscu, wczesnym wieczorem, ponieważ nie było sensu, żeby wracał do Sheffield, gdzie wszyscy – to znaczy my, jego siostra i koledzy – mieszkaliśmy.

– Chciałam się upewnić, że w ogóle wybiera się na imprezę. Bo przecież nie odbiera komórki – ryknęła Mary. – Gdzie on jest?

– Tom… – Telefon wysunął mi się z dłoni i upadł na podłogę. Schyliłam się po niego. – Tom jest nieosiągalny.

– Czyli że co? – Pokazała kciukiem za siebie, na zaparkowane przed domkiem należące do Toma bmw serii 3. Obok stał jej SUV i jeszcze jeden samochód. – To jego wóz, tak? Znaczy, że Tom tu jest. Więc czemu nie odbiera telefonu?

– No właśnie nie ma go. Został w lesie.

Wyjaśniłam, co miałam na myśli: wybraliśmy się z Tomem na przechadzkę, pokonaliśmy prowizoryczny mostek przerzucony przez strumień Low Man, dopływ rzeki Darwen, i ruszyliśmy szlakiem przez las, kierując się w stronę oddalonego o trzy kilometry z hakiem pubu Fox and Hound. W pewnej chwili poczułam się zmęczona i postanowiłam zrezygnować. Nie chciałam jednak psuć Tomowi przyjemności, dlatego przekonałam go, żeby dalej poszedł sam. Powiedziałam, że wezmę samochód i spotkamy się później u celu. Wróciłam do domku bez niego.

Mary wyjęła telefon i wybrała numer.

– Możesz dzwonić do woli. Nie zabrał ze sobą komórki.

Zignorowała mnie. Słysząc dolatujące z sypialni na piętrze ciche brzęczenie, moi nieproszeni goście wznieśli spojrzenia ku schodom.

Mary prychnęła jak byk szykujący się do szarży.

– To było dziesiąte nieodebrane połączenie. Próbowałam się do niego dodzwonić w południe, żeby mu przypomnieć, o której będziemy. Nie podoba mi się, że nie odpowiada przez cały dzień. To zupełnie nie w jego stylu. Poszło o tę kłótnię?

– Jaką kłótnię?

Znowu prychnęła, tym razem drwiąco.

– Nie zgrywaj niewiniątka. Tom mówił, że nawrzeszczałaś na niego wczoraj w pubie. Zapomniałaś wziąć leki?

Speszona zerknęłam na kolegów Toma i zobaczyłam, że obaj cofnęli się o dwa kroki, w oczywisty sposób zażenowani spięciem pomiędzy siostrą Toma a jego żoną.

– Nie nawrzeszczałam na niego. Posprzeczaliśmy się, bo palił e-papierosa i pozostali goście krzywo na niego patrzyli. Powiedziałam mu, żeby go schował, ale mnie nie posłuchał. To nie miało nic wspólnego z moimi lekami. Kiedy wychodziliśmy z pubu, wszystko między nami było w porządku. Przecież gdybyśmy się poważnie pokłócili, nie poszlibyśmy na spacer, nie sądzisz? Pary często się sprzeczają, ale co ty możesz o tym wiedzieć?

Wiedziałam, że ten przytyk ją zaboli. Ale szybko się otrząsnęła.

– W takim razie gdzie on się podziewa? Coś się stało w pubie, że znów się pokłóciliście?

– Chyba nie słyszałaś, co powie…

– Głupia jesteś czy co? Chodzi mi o dziś. Szliście do Fox and Hound, tak? Zawróciłaś, a potem pojechałaś do niego. Znowu się… posprzeczaliście, jak to nazywasz?

– Nie pojechałam. Coś mnie zatrzymało. Zresztą i tak napisał, że jeśli się rozmyślę i nie dołączę do niego, po prostu spotkamy się później w Kaskadzie.

– Napisał? – nadała temu słowu ciężar kpiny. – Przecież zostawił telefon w sypialni.

– Przejęzyczyłam się. Powiedział. Na spacerze, kiedy postanowiłam zawrócić. Wtedy mi to powiedział.

Nie spodobała jej się moja odpowiedź; poznałam to po niemal niedostrzegalnym przeczącym ruchu głową. Nawet koledzy Toma spojrzeli po sobie pytająco. Głupia pomyłka, przez którą cała trójka pomyślała, że kłamię. Tylko dlaczego Mary zakładała, że nie będę wobec niej szczera? Cóż takiego mogłam ukrywać?

Jej postawa sprawiła, że podjęłam próbę obrony.

– Czego nie rozumiesz? Rano wybraliśmy się na spacer. Zmęczyłam się i rozbolała mnie noga, dlatego powiedziałam Tomowi, że dalej nie idę. Umówiliśmy się tak, że jeśli nie przyjadę do pubu, zobaczymy się dopiero po powrocie Toma do domku.

– Nie no, ładnie to wyłożyłaś, dziękuję – skomentowała sarkastycznie Mary. – Tyle że poszliście, jak mówisz, rano, a jest już prawie dwudziesta. Więc nie wiem, może czegoś nie zrozumiałam, ale chyba nie twierdzisz, że Tom nadal jest… gdzieś tam?

– Jeszcze nie wrócił.

Koledzy Toma zrobili zdziwione miny i zerknęli na zegarki. Domyśliłam się, co teraz powie Mary.

– Tom nigdy nie wystawia ludzi do wiatru. Wiedział, że przyjedziemy. Mimo to upierasz się, że wciąż nie wrócił z waszego porannego spaceru? Jesteś pewna, że nie wydarzyło się nic więcej?

– Niby co? Jasne, że jestem pewna. Może, bo ja wiem, zapomniał o imprezie?

Cała trójka jednocześnie uniosła brwi.

– Tom nigdy nie zapomina o takich rzeczach – mruknął jeden z jego kumpli. Teraz wszyscy popatrzyli na mnie podejrzliwie.

– Słuchaj, nie wiem, co ci odpowiedzieć, po prostu zapytaj Toma, kiedy wróci. Równie dobrze może być w drodze na tę waszą imprezę. Załóżmy, że był na mnie trochę zły i dlatego nie powiedział mi o swoich planach. Czy to cię satysfakcjonuje? A skoro mowa o planach, to co tu właściwie robicie? Zdaje się, że powinniście być w Manchesterze i zastanawiać się, gdzie, u licha, wcięło Toma. Jeśli wy będziecie tu, a on tam, w życiu się nie znajdziecie.

– Po prostu postanowiliśmy po niego wstąpić – odparła Mary. – I, jak widać, dobrze zrobiliśmy, inaczej nie mielibyśmy pojęcia, że dzieje się coś podejrzanego.

– Nie dzieje się nic podejrzanego. – Jeszcze przed chwilą czułam się przytłoczona ich oskarżającym spojrzeniem, teraz jedynie narastała we mnie złość. Nie pozwolę się tak traktować. – Dobrze, posłuchajcie. Toma nie ma, więc możecie już sobie iść. Jedźcie do Manchesteru i tam go szukajcie. Cześć.

Zaczęłam zamykać drzwi, ale Mary zrobiła krok do przodu, położyła na nich dłoń i lekko pchnęła.

– Uspokój się. Zaraz sobie pójdziemy. Potrzebuję telefonu Toma, bo jest w nim numer, na którym mi zależy. Wpuść mnie.

Powiedziałam, żeby zaczekała, sama przyniosę. Nie chciałam ich wpuszczać, bo w chacie panował nieporządek, ale popełniłam błąd, zostawiając otwarte drzwi.

Telefon leżał na toaletce w sypialni. Wyciągnęłam po niego rękę i nagle usłyszałam:

– Skoczę do łazienki.

O mało nie dostałam zawału. Mary weszła za mną na górę i stanęła w wejściu do sypialni. Najwyraźniej potraktowała otwarte drzwi jako zaproszenie do środka. Przycisnęłam komórkę do piersi.

– Mogłabyś się tak nie podkradać. Czego konkretnie potrzebujesz? Tomowi raczej by się nie spodobało, że chcesz grzebać w jego prywatnych rzeczach.

Prychnęła tak, że prawie mnie opluła.

– Jestem jego siostrą. Myślisz, że ma przede mną jakieś tajemnice?

– Nie chcę, żebyś przypadkiem przeczytała nasze esemesy. Poza tym, jak go znam, robił mi ukradkowe zdjęcia, kiedy się rozbierałam. Powiedz, czego szukasz, a ja to znajdę.

– Pstryknął fotkę kuponu rabatowego w internecie.

Stojąc po drugiej stronie szerokiego łóżka, które było jak zapora między nami, odblokowałam telefon Toma i rzeczywiście znalazłam w nim to, o czym mówiła. Wyciągnęłam rękę – mocno trzymając aparat na wypadek, gdyby wpadła na pomysł, żeby mi go wyrwać – i pokazałam jej. Mary wyjęła swoje urządzenie, pochyliła się i sfotografowała widoczne na ekranie zdjęcie.

– Jeszcze toaleta – rzuciła i pomknęła do łazienki, zanim zdążyłam zaprotestować.

Uznałam, że jeśli pójdę na dół, Mary wymknie się i zacznie myszkować po sypialni, dlatego nie ruszyłam się z miejsca. Zresztą i tak nie mogłabym tego zrobić, ponieważ Mary wyszła z łazienki szybciej, niż do niej weszła.

– Co to za bajzel? Co tu się stało?

Wróciła do środka. Zbliżyłam się do drzwi. Mary z przerażeniem w oczach wskazywała na zachlapaną krwią umywalkę i cienkie czerwone smużki na podłodze.

– Myślałam, że jest już czysto – mruknęłam.

– Co to znaczy? To krew Toma? Co tu się, do cholery, wydarzyło?

Przecisnęłam się obok niej, żeby oderwać kawałek papieru toaletowego do wytarcia podłogi.

– Tom się skaleczył – wyjaśniłam. – Obiecał, że posprząta, i myślałam, że to zrobił. Nie było mnie przy tym, siedziałam na dole.

– Więc skąd wiesz, co się stało?

Kucnęłam i zaczęłam ścierać ślady krwi z płytek. Mary zawisła nade mną i mimo że normalnie sięgała mi głową zaledwie do połowy twarzy, nagle poczułam się przez nią osaczona. Wyprostowałam się i spróbowałam się cofnąć, ale przeszkodził mi sedes.

– Tom skaleczył się o kran. Zszedł na dół z zabandażowanym palcem. Myślałam, że posprzątał po sobie, bo powiedział, że to zrobi.

Mary chwyciła mnie za rękę ze zwinnością atakującej kobry. Zaskoczyła mnie tak, że wypuściłam z dłoni zmięty zakrwawiony papier toaletowy.

– A to co? – spytała, podnosząc moją rękę, żeby lepiej się przyjrzeć. Nieco poniżej miejsca, w którym jej chude, kościste palce wbijały mi się w biceps, na mojej żółtej bluzce widniała cienka kreska zaschniętej czerwieni. Spojrzałam ze zgrozą. – To krew Toma? Skąd się tu wzięła, skoro byłaś na dole, kiedy się skaleczył, i przyszedł do ciebie z zabandażowanym palcem? Skąd na tobie jego krew?

Unikałam świdrującego spojrzenia zielonych oczu Mary. Skupiłam się na nierównym śladzie poniżej łokcia. Zdumiewające, że przez cały dzień nie zwróciłam na niego uwagi.

– Nie, nie. To moja. Miałam krwotok z nosa i po prostu wytarłam o rękaw.

Próbowałam się wyswobodzić, ale Mary mocno mnie trzymała.

– Wytarłaś o rękaw? – zadrwiła. – Bzdura. Wtedy plama wyglądałaby zupełnie inaczej. Ta przypomina rozbryzg. Poza tym ktoś tak schludny jak ty w życiu nie wyszedłby z domu w brudnym ubraniu.

Nareszcie mnie puściła, a raczej odepchnęła od siebie. Wyciągnęła chusteczkę, ostrożnie przyłożyła ją do umywalki i następnie dokładnie przyjrzała się krwi na białym materiale. Skorzystałam z okazji, by prześlizgnąć się obok Mary i wyjść z łazienki.

– Kurki są czyste – stwierdziła. – Czyli co: wytarł krany, ale pominął umywalkę i podłogę?

– Może nie zauważył… – urwałam, uświadamiając sobie, jak idiotycznie zabrzmiałoby to, co chciałam powiedzieć.

Mary pięć, sześć razy mocno uderzyła w oba kurki, a nawet w maniakalnym geście przejechała po nich wierzchem dłoni.

– Wyjaśnij mi, w jaki sposób można się skaleczyć o kran. To przecież gładkie, zaokrąglone powierzchnie. Nie sposób rozciąć sobie o nie skórę. Lepiej powiedz, co się naprawdę wydarzyło.

Pamiętam, że pomyślałam to samo o kranie, dlatego wiedziałam, że jej podejrzenia nie są zupełnie bezpodstawne. Niemniej miałam po dziurki w nosie jej zachowania, dlatego odparłam:

– Nie mam pojęcia, jak się skaleczył, jeśli nie mógł tego zrobić o kurek, co tak fachowo zademonstrowałaś. Posłuchaj, muszę tu posprzątać. Toma nie ma, dostałaś to, na czym ci zależało, więc byłabym wdzięczna, gdybyś już sobie poszła.

Nie zaczekała, aż usunę się z przejścia, tylko przepchnęła się obok mnie i ruszyła na dół – a ja za nią, w bezpiecznej odległości. W milczeniu wyszła przed domek i dopiero wtedy się do mnie odwróciła. Przez cały ten czas koledzy Toma nie ruszyli się z miejsca.

– Coś tu nie gra – stwierdziła. – Tom nie przepuściłby pokazu monster trucków. Myślę, że kłamiesz.

Miałam wrażenie, jakbym cofnęła się w czasie o kilka minut. Mary znów stała nieco z przodu, przed swoimi kompanami, a ja chowałam się za dębowymi drzwiami, przytrzymując je nogą. Powiedziałam, żeby poszukała Toma na imprezie w Manchesterze.

– Zrobię to. Przetrząsnę cały teren, przyjrzę się każdej twarzy i jeśli go nie znajdę, wrócę tu, Lucy, ale nie sama, tylko z policją.

Nogi lekko się pode mną ugięły.

– Po co ci policja?

Wykonała gwałtowny ruch głową, jakby chciała pokazać kumplom Toma, że pora się stąd zabierać.

– Idziemy. Wyjaśnię wam w aucie.

Kiedy zupełnie zdezorientowani ruszyli posłusznie za nią, krzyknęłam:

– Mary, o czym ty mówisz? Po co ci policja?

Nie odpowiedziała, ale usłyszałam z jej ust słowo „kran” i wiedziałam, że opowiada o tym, co zobaczyła w łazience. Odjeżdżając, cała trójka spiorunowała mnie wzrokiem. Stałam w drzwiach, dopóki samochód nie zniknął między drzewami.

Nie spodobały mi się ich spojrzenia ani okropne przeczucie, które raptem zaczęło mnie wypełniać. Przyznaję, krew i nieobecność Toma mogły się wydawać trochę podejrzane, ale chyba Mary nie sądziła, że skrzywdziłam jej brata? Że zraniłam go tak poważnie, że uniemożliwiło mu to udział w imprezie? Co za absurdalna myśl. Przecież Tom był dwa razy większy ode mnie.

Ale widziałam ich miny. Mary i koledzy Toma naprawdę uważali, że coś mu zrobiłam.

MARY

Każde słowo, które wypluwa z siebie Lucy, jest kłamstwem. Weźcie jej łgarstwa i spalcie, a popiół zakopcie. Nie wierzcie jej: teraz, wtedy – nigdy. Usłyszycie ode mnie prawdę na temat tego, co zaszło; nie jedną z wersji zdarzeń – prawdę. A wszystko zaczęło się od okropnego przeczucia, że coś jest nie w porządku…

– Coś się dzieje z Tomem?

Pytanie pada ze strony Tłustego Pete’a, wspólnika mojego brata w agencji nieruchomości. Zadzwonił akurat wtedy, kiedy szykowałam tacie śniadanie. Poprawiam telefon w dłoni, mocniej ściskam aparat, bo domyślam się, co Pete teraz powie.

– Mary? Jesteś tam? Co u Toma? Wszystko okej? Nie uprzedził, że nie przyjdzie do pracy i nie odbiera komórki.

Znowu to samo. Za każdym razem, kiedy Tom nie zjawi się na umówionej wizycie, spotkaniu, imprezie, czymkolwiek, wymagają od niego, żeby się tłumaczył. Wczoraj przegapił pokaz monster trucków, dziś, czyli w poniedziałek rano, nie stawił się w pracy i w obu przypadkach nie ma z nim żadnego kontaktu. Coś tu śmierdzi.

– Mary? Słyszysz mnie?

– Dowiem się – rzucam do słuchawki i rozłączam się.

W pośpiechu kończę robić śniadanie, przebieram się w czystsze dżinsy i T-shirt, łapię kluczyki od auta, mówię tacie, że jadę do sklepu – wybacz kłamstewko, tato – i wychodzę.

Do domu Toma mam raptem dziesięć minut samochodem, ale wyrabiam się w pięć. Przejeżdżam na czerwonym, do tego pewnie dostanę zdjęcie z fotoradaru – i co z tego? Punkty karne i mandat to ostatnie, czym się teraz przejmuję. Po tym, jak Tom nie zjawił się na wczorajszym pokazie monster trucków, powinnam była wrócić do Kaskady, wywalić drzwi kopniakiem, złapać tę jego cholerną żonkę za gardło i wydusić z niej prawdę. Powinnam była również spełnić groźbę i zawiadomić policję.

Mówię: wszystko zaczęło się od okropnego przeczucia, że coś jest nie w porządku. Zlekceważyłam je i to był błąd. Jestem zła na siebie, bo uwierzyłam Lucy na słowo pomimo wątpliwości. Namieszała mi w głowie. Nie wiem, może te przeklęte kadzidełka, którymi okadza domek, zamuliły mi umysł. Postanowiłam zaczekać i przekonać się, czy nowy dzień przyniesie dobre wieści – tymczasem on sprzedał mi kopniaka w zęby. Nie zorientowałam się, że coś jest grane, i tak bardzo wściekam się na swoją ślepotę, że sama mam chęć komuś dokopać.

Zastanawiam się, czy zadzwonić do kolegów Toma. Tym dwóm, z którymi wczoraj pojechałam do Kaskady, po powrocie do domu musiał się włączyć tryb starej plotkary. Późnym wieczorem próbowały się do mnie dodzwonić trzy osoby z kręgu znajomych Toma. Martwili się o niego, ponieważ nie odbierał komórki. Lucy też milczała. Głupia larwa ignorowała ich telefony, bo wiedziała, że nie będzie potrafiła przekonująco odpowiedzieć na pytania.

Dziś rano napisałam do dwóch kumpli Toma, że odezwę się do nich. I zadzwoniłam do niejakiej Jen, ponieważ ona i jej mężuś są najstarszymi przyjaciółmi Toma. Cała trójka poznała się w podstawówce, Jen i jej facet zostali parą niewiele później, ale niedawno ona znudziła się nim, bo gość jest tłustym nierobem, i zaczęła go zdradzać.

Jen nie spała, mimo że w Stanach była wczesna pora. Plotkarscy kolesie Toma nie odzywali się do niej, dlatego nie miała pojęcia o zniknięciu mojego brata. Lucy też nie dzwoniła ani nie pisała z pytaniem, czy przypadkiem Tom się z nią nie kontaktował. Rozeznanie po znajomych to przecież pierwsza rzecz, jaką się robi, kiedy znika ktoś bliski, ale założę się, o co chcecie, że Lucy do nikogo nie przekręciła.

Starannie ukrywając niepokój w głosie, powiedziałam Jen, że nie podoba mi się historyjka Lucy; wiedziałam, że jeśli Jen wyczuje, że Tom ma kłopoty albo coś mu grozi, przyleci do Anglii pierwszym samolotem. Dam znać, jak tylko dowiem się czegoś więcej, obiecałam.

Teraz, dzięki telefonowi od Tłustego Pete’a, rzeczywiście wiem więcej. Jak ostatnia kretynka – zwłaszcza w kontekście tego, co zobaczyłam w Kaskadzie – uwierzyłam, że Tom po prostu wróci do domu i rano wszystko znów będzie jak zawsze. Dlaczego to zrobiłam? Głupia. Nie mogę dłużej ignorować tego okropnego przeczucia. Sięgam po telefon i wybieram numer Jen.

Nie odbiera. Nie zdążę spróbować jeszcze raz, bo właśnie dojeżdżam do celu. Tom mieszka w bliźniaku ze żwirowym podjazdem. Zatrzymuję się przy krawężniku i zauważam z niepokojem, że pod oknem od ulicy stoi gówniany ford focus Lucy, ale miejsce, na którym Tom zwykle parkuje swoje bmw, jest puste.

Wysiadam, głośno trzaskając drzwiami, ponieważ chcę zwrócić uwagę sąsiadów. Podchodzę do drzwi wejściowych i walę w nie. Lucy otwiera okno w sypialni, wystawia głowę. Nie mogę się jej dobrze przyjrzeć, bo jest podświetlona od tyłu – i przez to, że jej równo obcięte przez jakiegoś podrzędnego fryzjerzynę blond włosy okalają twarz, prawie jakby była obwiązana bandażami – ale z daleka wygląda na zaspaną. Razem z nią wychyla się Zuzu, kotka Toma. Obie gapią się na mnie z góry.

Nie lubię Zuzu – chociaż to ja wymyśliłam dla niej imię, kiedy Tom ją kupił – bo zawsze mierzy mnie takim wzrokiem, jakby mogła bez wahania odgryźć mi głowę, gdybym tylko była jej wzrostu. Pomimo siąpiącego deszczu niebo jest dosyć jasne, dlatego patrząc na Lucy, muszę mrużyć oczy – mimo to wyraźnie widzę wredne spojrzenie kotki.

– Tom nie zjawił się w pracy! – krzyczę. To powinno ją obudzić. Jestem drobna, nie zajmuję dużo miejsca, ale mam donośny, teatralny głos. – A jego telefon milczy.

– Źle się poczuł i został w łóżku – odpowiada Lucy po chwili wahania, co ani trochę mi się nie podoba. Mówię, że nie poinformował o tym Pete’a, na co Lucy w nienaturalny sposób łapie się za czoło. – Tom zgubił telefon. Miałam zadzwonić za niego i zapomniałam.

– Nie ma jego samochodu.

Lucy przez chwilę wpatruje się w puste miejsce na podjeździe.

– Chyba wspominał, że chce go pożyczyć koledze.

Swoje ukochane bmw? Prędzej pozwoliłby kumplowi przelecieć swoją żonę, niż wpuściłby go za kierownicę tego auta. Nawet ja usłyszałam stanowcze nie, kiedy jeden jedyny raz zapytałam, czy mogę się nim przejechać. Kładę dłoń na klamce i naciskam, ale drzwi są zamknięte.

– Wpuść mnie – mówię. – Chcę się z nim zobaczyć. Czy to ma coś wspólnego z twoją wczorajszą historyjką o kranie?

– Co? Chodzi ci o tamto skaleczenie? Nie, dziś ma problemy żołądkowe. – Lucy podnosi wzrok i spogląda na drugą stronę ulicy. Odwracam głowę i widzę wścibską, zaintrygowaną zamieszaniem sąsiadkę z naprzeciwka. Stoi z nosem przyklejonym do szyby w salonie, gapiąc się na nas. Bardzo dobrze.

– Pewnie z powodu insuliny! – odkrzykuję, po czym dodaję głośniej: – Wpuść mnie. Muszę mu zmierzyć cukier. – Zaczynam wołać Toma, drąc się na całe gardło, ale Tom się nie odzywa. Zamiast zajrzeć do sypialni i sprawdzić, czy mój brat mnie usłyszał, Lucy cały czas wlepia we mnie te swoje zapuchnięte gały; zajrzałaby, gdyby Tom rzeczywiście leżał w łóżku.

– Po co się tak wydzierasz? Teraz się z nim nie zobaczysz, bo śpi. Powiedział, żeby pod żadnym pozorem go nie budzić.

Wszystko się we mnie gotuje.

– Zrobiłaś mu coś, Lucyferko? – W myślach często określam ją tym przezwiskiem, ale jeszcze nigdy nie zrobiłam tego otwarcie. – Znowu się pokłóciliście? Wiem, że nie skaleczył się o cholerny kran. Powiesz mi, co tu się dzieje? Dlaczego wyglądasz jak zombie? Spałaś w ogóle? Jesteś na prochach?

Moja bratowa z niewzruszonym spokojem nadal wciska mi ten sam kit: Tom źle się czuje i nie chce, żeby mu przeszkadzano; później zadzwoni do mnie i do pracy. Jeśli chodzi o to, czy przespała noc, mam się nie interesować. A co do leków, odpala celną, jak jej się wydaje, ripostę:

– Szukasz czegoś dla swojego chłopaka skazańca?

Prowadzę korespondencję z mężczyzną oczekującym na wykonanie wyroku śmierci w Stanach. No i co? Jeżeli wydaje jej się, że takie prostackie szyderstwo wyprowadzi mnie z równowagi, to jest o wiele głupsza, niż myślałam. Nie daję się sprowokować.

– Tom opisał mi w esemesie waszą sobotnią kłótnię. Rozesłałam wiadomość do jego znajomych i teraz wszyscy wiedzą, że się pożarliście. Wpuść mnie i obudź go. Chcę się zobaczyć z moim bratem.

Lucy rozgląda się po ulicy, martwi się, że zlecą się ludzie. Bardzo dobrze. Chcę, żeby sąsiedzi usłyszeli. Chcę, żeby o niej plotkowali. Chcę, żeby unikali jej jak trędowatej.

– Nie. – Kręci głową. – Tom wyraźnie prosił, żeby go nie budzić. Wracaj do domu. Powiem mu, żeby potem do ciebie zadzwonił. I do pracy.

Tu, na dworze, nie ma kadzidełka, którym mogłaby mnie zahipnotyzować. Nie pozbędzie się mnie tak łatwo.

– Muszę wziąć coś z jego plecaka… Baterie. Muszę zabrać baterie.

Zaskoczyłam ją. Mogłabym przysiąc, że słyszę, jak w tym jej przerdzewiałym mózgu z trudem obracają się trybiki. To oczywiste, że Lucy rozpaczliwie usiłuje wymyślić jakąś wymówkę.

– Wczoraj miałaś identyczną minę – mówię, bo nie mogę się powstrzymać. – Próbowałaś zyskać na czasie i teraz robisz dokładnie to samo. Żądam dostępu do plecaka Toma.

Plecak jest dla mojego brata jak torebka dla kobiety. Jeździ z nim do pracy, na zakupy, a nawet zabiera na spacery po Cullerton i okolicach. Jeżeli Lucy mi go nie pokaże, tu i teraz, będzie to dla mnie niezbity dowód, że Tom nie wrócił na noc. Co oznacza, że w Kaskadzie wydarzyło się coś bardzo, bardzo niedobrego.

Lucy znika w środku, zostajemy tylko ja, Zuzu i nasze gniewne spojrzenia i przez chwilę zastanawiam się, co zrobię, jeśli bratowa wywiesi przez okno plecak Toma. Okazuje się, że zupełnie niepotrzebnie. Lucy wraca po kilku sekundach z portfelem w dłoni i rzuca mi banknot pięciofuntowy, który spada, wirując w powietrzu.

– Będziesz musiała kupić sobie nowe baterie. Tom zgubił plecak w lesie.

Przechodzi mnie zimny dreszcz, mimo że jest środek lata. Dobrze, że nadal trzymam dłoń na klamce, inaczej osunęłabym się na ziemię. „Niezbity dowód”.

Wracam do samochodu jak w transie. Widzę, że do ciekawskiej sąsiadki z naprzeciwka dołączyli inni; stoją w oknach i przyglądają się. Siadam za kierownicą, nawet na chwilę nie przestając myśleć o porażających wydarzeniach wczorajszego wieczoru i dzisiejszego poranka. O szalonej kłótni Toma i Lucy, jednej z wielu na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy. O przemocy w rodzinie, której doświadczył Tom – wiem, bo zwierzył mi się z tego. O jego milczącym telefonie. O tym, że nie zjawił się na pokazie monster trucków i nie poszedł do pracy.

O krwi w łazience i osobliwych wyjaśnieniach Lucy.

Wyciągam komórkę. Dzwonię na policję. Koszmar jednak się ziścił. Lucy zabiła swojego męża, a mojego brata, i usiłuje zatrzeć ślady.

2

LUCY

Mary przyglądała się domowi, siedząc w swoim szpanerskim range roverze. Wiedziałam, że czeka na policję. Co kilka minut podchodziłam do okna, przy którym czuwała Zuzu, zajęta obserwacją drepczących w ogrodzie i przycupniętych na latarni ptaków, i sprawdzałam, czy auto Mary nadal stoi na ulicy.

Prawdę mówiąc, spodziewałam się policji już wczoraj wieczorem, w Kaskadzie. Siedziałam do brzasku, nie mogąc zasnąć przy buczącym co rusz telefonie. Dzwonili znajomi Toma, wśród których Mary musiała rozpuścić złośliwą plotkę o tym, że rzekomo coś mu zrobiłam. Ignorowałam te połączenia, ponieważ miałam nadzieję, że do rana Tom wróci do domu i zniknie konieczność tłumaczenia się przed kimkolwiek. Wszyscy zapomną o sprawie, a jeśli ktoś zapyta, dlaczego nie odbierałam, powiem, że po prostu spałam.

Dostrzegłam radiowóz, który wyjechał z uliczki jakieś pięćdziesiąt metrów od domu. Prędko przeczesałam palcami splątane włosy – zrobiłam to bez lustra, dlatego nie zdziwiłabym się, gdyby wyglądały jeszcze gorzej niż przedtem – i wygładziłam prawą brew, żeby jak najlepiej ukryć cztery cienkie, ukośnie wygolone paski. Na worki pod oczami, pamiątkę po bezsennej nocy, nie byłam w stanie nic poradzić.

Wóz patrolowy zatrzymał się przed domem. Wysiadło z niego dwoje młodych, wysokich, groźnie wyglądających funkcjonariuszy w koszulach mundurowych z krótkimi rękawami i w odblaskowych bezrękawnikach. Kobieta okazała się nieco podobna do mnie; kiedy otworzyłam drzwi, ujrzałam w jej minie odbicie własnego zdumienia. U boku policjantów zobaczyłam niższą od nich o głowę Mary, a dalej, w oknach domów, przyklejone do szyb twarze sąsiadów. To spokojna ulica, jak setki innych w Sheffield, na której nigdy nic się nie dzieje, dlatego zdawałam sobie sprawę, że dzisiejsze poruszenie jeszcze długo będzie na ustach okolicznych mieszkańców.

W przeciwieństwie do Mary funkcjonariusze nie próbowali wejść siłą do środka, nie musiałam więc ukrywać się za drzwiami, blokując je stopą. Otworzyłam je szeroko i uprzedziłam pytanie:

– Jestem żoną Toma. Nazywam się Lucy Packham. Toma nie ma. Został w Cullerton. Nie dzieje się nic niezwykłego.

– Kłamie – zagrzmiała Mary, budząc zdziwienie policjantów swoim potężnym, nieprzystającym do drobnej postury głosem. – Mówiła, że Tom źle się czuje i nie może zejść.

– To prawda, źle się czuł, kiedy się ostatnio widzieliśmy, ale nie powiedziałam, że jest w domu. Został w Cullerton. Dlatego nie ma jego samochodu ani plecaka. Nie wiem, dlaczego Mary twierdzi, że mówiłam co innego.

– Zostawiłaś tam jego trupa! Spójrzcie na nią, w jakim jest stanie. Nie mogłaś spać, bo gryzło cię sumienie po tym, co zrobiłaś?

Po części rozumiałam jej szok. Było mi głupio, ponieważ Tom nie wrócił na noc do Kaskady, a ja niemądrze postanowiłam udawać, że dziś rano źle się poczuł i nie wstał z łóżka. Zrobiłam to, żeby Mary nie pomyślała, że między mną a Tomem przestało się układać. Nikt nie lubi się przyznawać, że pokłócił się z mężem albo żoną.

Pytania Mary o auto i plecak Toma zbiły mnie z tropu, spanikowałam i zupełnie niepotrzebnie rzuciłam coś na odczepnego. Wiem, że w ten sposób jedynie utwierdziłam ją w przekonaniu, że kłamię, ale trudno, stało się. To jednak nie usprawiedliwia jej szalonych zarzutów.

Zanim zdążyłam zaprotestować przeciwko bzdurnym oskarżeniom, policjantka poprosiła Mary o słowo na osobności – liczyłam, że powie jej do słuchu – a policjant zwrócił się do mnie:

– Siostra pani męża wezwała nas, ponieważ nie przekonują jej pani wyjaśnienia. Czy możemy wejść do środka? Chciałbym usłyszeć, dlaczego pani męża nie ma w domu.

Kiwnęłam głową i odwróciłam się. Funkcjonariusz ruszył za mną korytarzem, a potem do salonu. Zobaczyłam przez okno wykuszowe, że Mary i policjantka wsiadają do radiowozu, i wiedziałam, że Mary sprzeda jej własną, sensacyjną wersję tej historii, dlatego postanowiłam ją uprzedzić i zatrzymując się przy kanapie, od razu zaczęłam opowiadać.

Poznałam Toma przed ośmioma laty po powrocie z Niemiec, dokąd wysłano mnie na staż po szkole. W Niemczech spodobało mi się tak bardzo, że po półrocznym przysposobieniu zawodowym zdecydowałam się na przedłużenie pobytu i ostatecznie spędziłam tam aż siedemnaście lat.

– Potem przeniosłam się znów do kraju.

– Dlaczego?

– Z przyczyn osobistych – odparłam po krótkim wahaniu. – Szukałam mieszkania do wynajęcia. Tom, choć miał zaledwie osiemnaście lat, prowadził agencję nieruchomości, i tak się poznaliśmy.

Policjant spojrzał na mnie zaskoczony; wiele osób dziwi się, jak nastolatek mógł kupić firmę i z powodzeniem nią zarządzać. Albo zgorszył go fakt, że byłam wtedy prawie dwa razy starsza od Toma.

MARY

Rozmawiając z policjantką, co rusz zerkam w stronę domu. Nie widzę, co się dzieje w środku, bo oślepiają mnie odbijające się od szyb w salonie promienie porannego słońca, ale z łatwością wyobrażam sobie rozgrywającą się tam farsę. Lucy siedzi na kanapie, zapewne z lekko podciągniętą krótką, znoszoną spódnicą, spod której widać jej plamiste uda, ze smutkiem wykrzywia usta niczym nadąsane dziecko i łamiącym się głosem kłamie jak z nut.

Zapatrzyłam się w okno, dlatego pytanie policjantki dociera do mnie dopiero za drugim razem:

– Mary? Mówiła pani, że Tom prowadzi agencję nieruchomości?

Przenoszę na nią spojrzenie.

– Tak, od osiemnastego roku życia.

W torebce mam nasze wspólne zdjęcie sprzed dziesięciu dni, stoję z Tomem pod rękę na tle pokazu monster trucków w Manchesterze. Tom ma dobrze ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i dosłownie rzuca na mnie cień. Jest ubrany w T-shirt, którego krótkie rękawy ledwie zasłaniają jego umięśnione ramiona. Nosi gładko zaczesane do tyłu włosy i gęstą brodę; wiele razy mówiłam mu, że wygląda z nią jak rozbitek na bezludnej wyspie. Funkcjonariuszka ogląda fotografię, a ja opowiadam dalej:

– Rodzice mieli firmę budowlaną, którą sprzedali, kiedy mama zachorowała mniej więcej przed dwunastoma laty. Zmarła dwa lata temu. Kupili dwa domy, po jednym dla każdego z nas. Ja swój dostałam od razu, ale Tom miał dopiero trzynaście lat i musiał zaczekać do osiemnastki. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było sprzedanie domu i za uzyskane pieniądze założenie agencji nieruchomości. Początkowo planował, że agencja będzie dla niego trampoliną do kariery w branży deweloperskiej, ale ostatecznie pozostał przy obrocie nieruchomościami. Wtedy poznał Lucy. Mieszkała w Niemczech, zmuszona do tego przez rodziców…

– Zmuszona?

– Oczywiście. Na pewno powie, że rodzice dali jej wybór, ale Tomowi mówiła co innego. A Tom przekazał to mnie. Chcieli się jej pozbyć, dlatego wysłali ją do pracy za granicą. W Niemczech wyszła za mąż za jakiegoś kretyna, nie wiem, z pół roku po tym, jak się poznali. Kiedy zwolniono ją z pracy, którą załatwili dla niej rodzice, zaczęła uczyć angielskiego, ale to też schrzaniła. Później trafiła na krótko do szpitala psychiatrycznego. Powinna być na antydepresantach, ale wiem, że od pewnego czasu ich nie bierze. Założę się, że przemilczy sprawę psychiatryka i tego, jak źle traktowała pierwszego męża. Powinniście się temu przyjrzeć. W każdym razie po tym, jak rozpadło się jej życie w Niemczech, Tom pomógł jej znaleźć nowe mieszkanie, kiedy uciekła…

– Uciekła?

– Nie można tego inaczej nazwać. Wróciła do kraju z podkulonym ogonem i omotała Toma. Obecnie agencja mojego brata zajmuje się wyłącznie biurami i obiektami komercyjnymi, ale dawniej pośredniczyła również w obrocie mieszkaniami. Któregoś dnia Tom pokazywał jej lokal i wtedy zaskoczyło między nimi. Zabiegała o jego względy, bo był młody, chociaż sama była już po trzydziestce. Po prostu. Wie pani, chłopak zafascynowany starszą kobietą, usidlony jej sztuczkami. Wiedziała, że Tom musiał mieć pieniądze, skoro jako osiemnastolatek prowadził własną agencję. Ale na pewno nie ma pojęcia, że Tom zawarł umowę ze swoim partnerem, w myśl której żaden z nich nie może odstąpić udziałów w firmie, o ile ten drugi również nie wyrazi zgody na sprzedaż. Nieźle, prawda? Tom zrobił to, żeby Lucy nie mogła zmusić go do upłynnienia firmy i pozbawić pieniędzy. Próbuje zgrywać młodą i wyluzowaną, zwłaszcza przy Tomie. Widziała pani te cztery wygolone paski na brwi? Co za głupota. Wydaje jej się, że jest nastolatką. Lubi młodszych, bez przerwy flirtuje z kumplami Toma. Zaręczyli się po dziewięciu miesiącach znajomości. Cholerna dzieciofilka…

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz