Projekt okładki: Ewa Popławska

Redaktorka inicjująca: Małgorzata Święcicka

Redaktor prowadzący: Grażyna Muszyńska

Redakcja: Marta Choińska-Młynarczyk

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Joanna Błakita

Zdjęcie na okładce: © Roberto Vivancos/Adobe Stock

© Agata Cichy

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2026

ISBN 978-83-287-4136-2

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2026

–fragment–

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz

Od autorki

Nie chcę, by ta książka była próbą naprawy świata, który dawno przestał reagować na dobre intencje.

Przed tobą opowieść o ludziach popękanych, ale prawdziwych. O miłości, która nie ratuje świata, lecz uczy, jak unieść jego ciężar. O miejscach, które zostają w nas dłużej, niż powinny.

Witaj w Halo Room. Usiądź. Oddychaj. I pozwól, by coś w tobie drgnęło. Nawet jeśli bardzo powoli.

Agata Cichy

1
Andy

Nowy Jork z oddali wyglądał jak sen, z bliska – jak rana.

To jedno z tych miast, które nigdy nie przestawały brzmieć – nawet o trzeciej w nocy. Taksówki ślizgały się po asfalcie, ktoś krzyczał coś zza rogu, a wiatr niósł w sobie woń benzyny, mokrego betonu i nocy, która nie chciała się skończyć.

Szłam powoli, z rękami schowanymi głęboko w kieszeniach starego futra. Pachniało moją matką – paczulą, dymem i jej ulubionymi Chanel No 5. Ten zapach był jak duch, który nigdy nie chciał mnie opuścić. Po śmierci ojca nic nie pachniało dobrze – nawet wspomnienia.

Wciąż słyszałam jego głos, nawet tu, tysiące kilometrów od Los Angeles, jakby wstyd podróżował szybciej niż ja. Patrzyłam, jak umiera – i nie czułam żalu. Zniszczył życie nie tylko mnie, lecz także mojej matce.

Śmierć nie przyniosła żałoby. Przyniosła ulgę pozbawioną sensu. Ulgę, która nie oczyszcza, lecz odsłania pustkę. Ojciec nie zostawił po sobie wspomnień ani więzi. Zostawił konsekwencje. Ciężar nazwiska i spuściznę, której nikt nie pragnął. Dziedzictwo o nikłej wartości symbolicznej, a jednak obciążające jak niepodważalny fakt. Przytłaczało mnie niczym kamień umieszczony w klatce piersiowej – nie do usunięcia, nie do przemieszczenia. Próbowałam nadać mu wymiar liczbowy, włączyć go do rachunku, jakby istniała możliwość przeliczenia krzywd na walutę. Jakby śmierć mogła zostać domknięta przez bilans, bo sama nie była wystarczająca.

Odpowiedź przyszła bez dramatyzmu. Nie istnieje waluta zdolna do odkupienia strachu. Nie istnieje forma rekompensaty za lata czujności. Śmierć nie zamyka historii. Czasem jedynie pozbawia ją sprawcy. I wtedy zostajesz z nagą prawdą, pozbawioną osłon, narracji i usprawiedliwień. Z koniecznością nazwania ran bez uciekania się do słów pocieszenia.

Serce nie pęka z miłości. To frazes dla naiwnych, wygodna formuła przeznaczona dla tych, którzy nigdy nie musieli zapłacić za cudze decyzje własnym życiem. Miłość pełni funkcję narracji ochronnej. Ma tłumaczyć to, czego nie chcemy zobaczyć. Pęknięcia rodzą się gdzie indziej. W zdradach. W wycofaniach. W ludziach, którzy znikają dokładnie w tym momencie, w którym przestajesz być funkcjonalna, estetyczna, łatwa do obrony.

Serce pęka, gdy ktoś, kogo nazwałaś koleżanką, kruszy twoje życie na drobne i rozprowadza je po cudzych ustach jak tani towar. Intymność staje się walutą, a plotka – formą rozrywki. Wszystko odbywa się miękko, niemal elegancko, z tą charakterystyczną subtelnością moralnej degradacji, która pozwala niszczyć bez poczucia winy.

Pęka, gdy instytucja, której ufałaś, odmawia ci nawet elementarnej godności spojrzenia. Zamiast rozmowy pojawia się dokument. Nienagannie sformatowany. Bezimienny. Tak wypolerowany, że aż obojętny. Informuje, że skandal ma większą siłę rażenia niż prawda, a jednocześnie uspokaja sumienie, bo to przecież nie kwestia twojej wartości. Język jest nieskazitelny. Precyzyjny. Skonstruowany tak, aby nikt nie musiał się ubrudzić odpowiedzialnością. Ciężar spada na ciebie. System pozostaje czysty.

Pęka przy matce. Nie gwałtownie, lecz z chirurgiczną precyzją. W chwili, w której uświadamiasz sobie, że ważniejsze są szyld, reputacja i spójność pozorów niż twoje przetrwanie. Gdy matka patrzy na ciebie nie jak na dziecko w ruinie, lecz jak na defekt w konstrukcji, który należy usunąć. Cisza nie niesie troski ani ciepła. Jest kalkulacją. Analizą strat. Symulacją wizerunku. Dom się nie rozpada – on nigdy nie istniał. Był scenografią. Mechanizmem kontroli. Pułapką, w której miłość miała warunki użytkowania.

Na rogu 7th Avenue zatrzymałam się, żeby zapalić. Nie paliłam na co dzień. Nie umiałam. Każdy wdech był nieporadny, teatralny, bardziej jak scena z filmu niż wyrobiony nawyk. Ale ten moment – ten dym unoszący się w powietrzu jak przerysowany efekt specjalny – sprawiał, że czułam się częścią czegoś większego. Jakby kamera śledziła mnie z drugiej strony ulicy.

Paliłam, bo moja matka paliła. Zawsze wtedy, kiedy on znowu coś nawywijał. Siadała przy oknie, z papierosem w jednej dłoni i kieliszkiem wina w drugiej, jakby wraz z dymem mógł ulecieć z niej gniew i jakby alkohol potrafił zmyć wstyd. Patrzyłam, jak żar przesuwa się po papierze, jak jej dłonie drżą, ale nigdy się nie łamią. Tak się uspokajała – kiedy ojciec znowu coś spieprzył. Może właśnie dlatego zapaliłam teraz. Żeby ją poczuć. Żeby zrozumieć, co czuła, gdy świat walił się jej na głowę, a ona mogła zrobić tylko tyle – wciągnąć dym, upić łyk i udawać, że wszystko da się jeszcze uratować.

Moja matka, Alexis, nie zachowywała się jak ofiara skandalu. Ta rola nigdy nie weszła w zakres jej możliwości. Nie zachowywała się również jak żona w żałobie ani jak matka, która walczy o siebie i o dziecko. Odrzuciła każdą narrację wymagającą bezbronności. Każdą formę, w której musiałaby się odsłonić. Zamiast przeżywania uruchomiła strategię.

Jej reakcją nie był ból, lecz porządkowanie. Nie lament, lecz zarządzanie stratą. Walczyła o nazwisko, o honor, o przestrzeń publiczną, o prawo do występowania bez skazy. O kontrolę obrazu, zanim to on zapanuje nad nią. Jej celem nie było przetrwanie w sensie biologicznym, lecz nienaruszalność. Stać. Nie ugiąć się. Nie dać się zapisać cudzym językiem.

Była chłodna do granicy bezduszności. Precyzyjna jak narzędzie. Nienagannie zorganizowana. Jej ból został podporządkowany formie, a żałoba – zdegradowana do problemu wizerunkowego. Emocja była ryzykiem. Zauważalna słabość – luksusem, na który nie pozwalała sobie nigdy. Nie dlatego, że nie cierpiała. Dlatego, że cierpienie nie mieściło się w jej konstrukcji świata.

Nie opłakiwała. Administrowała. Nie rozpadała się. Konsolidowała straty. Zamiast przeżyć, wybierała utrwalony wizerunek. Zamiast dopuścić pęknięcie, pilnowała, by nie zostało zarejestrowane. Na pierwszy rzut oka jawiła się jako kobieta silna, zdyscyplinowana, godna podziwu. Taka, którą świat lubi przywoływać jako przykład odporności. I właśnie ta odporność stała się jej wyrokiem.

Społeczność nie toleruje kobiet nieprzeniknionych. Ból ma być widoczny, żałoba – czytelna, słabość – rozpoznawalna. Gdy ich zabrakło, narracja musiała się zmienić. Jej chłód, konsekwencja i odmowa wpisania się w oczekiwany scenariusz sprawiły, że osąd przesunął się z faktów na postawę. Ojciec pozostał sprawcą. Alexis została uznana za gorszą. Nie dlatego, że była winna, lecz dlatego, że nie dała się rozgryźć.

Świat nie ukarał jej za to, co zrobiła. Ukarał ją za to, kim była. Za brak spektaklu. Za odmowę emocjonalnej spowiedzi. Za to, że nie zaoferowała prostych rozwiązań tym, którzy potrzebowali jasnego podziału ról. Jej milczenie uznano za arogancję. Jej dyscyplinę – za okrucieństwo. Jej kontrolę – za dowód nieludzkości. W ten sposób silna kobieta stała się potworem wygodniejszym niż prawdziwy winny.

Ja już nie miałam siły udawać, że da się coś uratować. Że jeszcze można to wszystko posklejać – te rozmowy, których nigdy nie kończyliśmy, te obietnice, które były tylko plastrami na bezustannie krwawiące rany. Dlatego uciekłam. Zostawiłam matkę samą, choć noszę to w sobie jak kamień. Nie mogłam już jednak słuchać, jak próbuje go tłumaczyć, jak po raz kolejny szuka w jego błędach usprawiedliwienia, jak mówi: On nie chciał. Nie mogłam dłużej tego oglądać. Nie mogłam znieść, że miłość potrafi tak upokarzać. Nie miałam dobrych wzorców, więc nauczyłam się od rodziców, jak przetrwać – nie jak żyć. Papierosy, których nie lubiłam, stały się moimi przyjaciółmi, bo milczały tak, jak ja milczałam. Alkohol był moim lekarstwem, moim wyłącznikiem, sposobem na zapomnienie, którego nie umiałam osiągnąć na trzeźwo.

Wiedziałam, że to złe. Wiedziałam, że to powolne samobójstwo zamaskowane ładnym szkłem i dymem, który pachnie przeszłością. Ale tak się u nas rozwiązywało problemy – nie rozmową, tylko ucieczką. Nie terapią, tylko butelką. Nie ciszą, tylko hukiem drzwi. Więc robiłam to, co znałam. To, czego się nauczyłam przez obserwację, jak moi rodzice toną, choć udają, że płyną.

Zimno wgryzało się w skórę niczym ostrze, ale płomień z zapalniczki drżał tak pięknie, że przez ułamek sekundy wydawał się czymś, w co naprawdę można wierzyć – małym cudem pośród brudu i hałasu miasta. Wtedy zobaczyłam neon.

THE HALO ROOM

Różowe światło mrugało, jakby miało dość świecenia. Litery były krzywe, a cały szyld wyglądał, jakby ktoś próbował go naprawić i w połowie się poddał. Zanim weszłam, zrobiłam zdjęcie Polaroidem – impuls, instynkt, może potrzeba zatrzymania chwili, zanim wszystko znowu się rozmyje. Nad barem znajdowało się moje mieszkanie. Loft, który wynajęłam za horrendalną sumę, ale to mi nie przeszkadzało. Był piękny – surowy, wysoki, z oknami, przez które widać tylko światła miasta. A bar pod spodem znajdował się wystarczająco blisko, żeby zejść na kieliszek, gdy cisza stawała się zbyt głośna. Był zamknięty, kiedy się wprowadzałam – przechodzień powiedział mi, że otwierają dopiero po dziewiątej i zamykają o świcie.

Drzwi zaskrzypiały, kiedy je pchnęłam. Ciepło uderzyło mnie w twarz jak gorący podmuch znad pustyni. Pachniało rumem, tanim winem i czyimś perfumowanym smutkiem. Z głośników sączył się stary jazz – taki, którego nikt nie puszcza z radości.

W środku wszystko przypominało minioną dekadę – skórzane czerwone stołki ustawione w idealnej linii, bar z chłodnymi lampkami w stylu retro, ściany obklejone starymi plakatami i ozdobione neonami, które błyskały niczym wspomnienia po nieudanych decyzjach. W powietrzu wisiało coś lepkiego, słodkiego i ciężkiego. Taki zapach, który zostaje na skórze nawet po prysznicu.

The Halo Room przypominało tło z filmu o ludziach, którzy próbują zapomnieć, że ich życie już dawno się wykoleiło. Miejsce stworzone dla bogatych, pragnących udawać, że są normalni. Luksus był subtelny – drogie materiały wtopione w obdrapane ściany, designerskie meble, które na pierwszy rzut oka wyglądały perfekcyjnie, ale z bliska zdradzały każdy szlif, każdą rysę. Whisky w tanich szklankach, udających ręcznie cięte kryształy – światło odbijało się od nich jak od prawdziwie luksusowego szkła i maskowało drobne niedoskonałości. Każdy detal był kompromisem między bogactwem a biedą, stylem a brudem, elegancją a potrzebą udawania. Mało kto zauważał, że pod pozorem przepychu kryje się wszystko, co nie do końca działa, wszystko, co jest tylko iluzją.

Było tu kilka osób, każda jak wycinek własnego świata, z własnym ciężarem. Mężczyzna w garniturze siedział przy barze, jakby nie wychodził stąd od lat – sylwetka wyprostowana, dłonie splecione, oczy pamiętające wszystkie błędy, które popełnił, wszystkie straty, które wcisnęły go w to miejsce. Obok niego dziewczyna w cekinowej bluzce wpatrywała się w szklankę, a dym z papierosa unosił się nad jej włosami. Sprawiała wrażenie osoby, która właśnie dostała złą wiadomość. Na drugim końcu baru para przestała ze sobą rozmawiać, ale ich spojrzenia mówiły więcej niż tysiąc słów. Chłopak był roztrzepany, z fryzurą sugerującą, że nie spojrzał od rana w lustro; dziewczyna piękna, niepasująca do jego chaosu. Jednak patrzyli na siebie z miłością – cichą i spokojną – jakby zatrzymali się w tej chwili, żeby docenić przede wszystkim obecność tej drugiej osoby.

W The Halo Room emocje unosiły się w powietrzu – od straty, przez smutek, po ciche uczucie, które nie miało prawa w pełni istnieć w tym miejscu. Było tu wszystko: ludzie, którzy próbowali uciec; ci, którzy utknęli; i ci, którzy po prostu zatrzymali się na chwilę, by poczuć życie wraz z całym jego brudem i nieporządkiem.

Na twarzy blondyna za barem widniał uśmiech, ale w oczach czaił się smutek, który nie znikał nawet w migotliwym świetle neonów. To nie był uśmiech zawodowego barmana udający empatię – to był uśmiech człowieka, który nauczył się nosić własny ból w ciszy i przyglądać się cudzym cierpieniom. Każdy ruch tego mężczyzny był prosty, ale pełen wyczucia; każdy gest był cichą rozmową z tymi, co przyszli tu po chwilę wytchnienia, po zapomnienie, którego nie potrafili znaleźć nigdzie indziej. Biała koszulka, łańcuszek, włosy lekko wilgotne, jakby dopiero co wrócił z deszczowego Londynu. Nie było w nim nic krzykliwego, żadnej wymuszonej nowojorskiej aury. Był spokojny. Cichy. Człowiek, który widział już zbyt wiele, żeby musieć cokolwiek mówić. Ledwie widoczna blizna przecinała jego policzek – drobna niedoskonałość, która w połączeniu z jego obecnością stawała się hipnotyzująca.

Mógł teraz grać w typową grę: Co podać? Zerwał z tobą chłopak? Przykro mi, może utopisz swój smutek w ginie. Przegrałeś pieniądze w kasynie? Pij, przegraj pieniądze również tutaj. Ale nie on. Widziałam, że naprawdę słuchał. Każde spojrzenie i każdy gest były odbiciem szczerej uwagi, której nikt tu nie oczekiwał, a która sprawiała, że The Halo Room nagle przestawało być tylko miejscem, a stawało się przestrzenią, gdzie emocje, nawet te najbrudniejsze i najcichsze, mogły istnieć i zostać zauważone.

Z bliska mężczyzna był jeszcze bardziej niedoskonały – i właśnie w tym tkwiło jego piękno. Wysuszone dłonie, popękane i pozacinane palce dodawały mu charakteru. Każda drobnostka czy maleńka wada była w nim ciekawa.

– Co podać? – Jego głos był miękki, chropowaty, jak winyl puszczany po raz setny.

– Nie wiem – odpowiedziałam. – Coś, co nie pamięta mojego imienia.

Uśmiechnął się lekko, ledwie zauważalnie.

– W takim razie gin z tonikiem. On nigdy niczego nie pamięta.

Podał mi szklankę. Nie pytał, kim jestem. Nie musiał. Tacy jak ja nie przychodzili do takich miejsc, żeby się przedstawiać.

– Pierwszy raz w The Halo Room? – zapytał, nalewając coś dla siebie.

– Tak.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto chodzi do barów.

– A ty nie wyglądasz na kogoś, kto w nich pracuje – odpowiedziałam. Zauważyłam, że jego uśmiech i smutek w oczach nie były sprzeczne, raczej dopełniały się nawzajem.

– Dotykasz niebezpiecznych tematów.

– Lubię ryzyko.

– Widać. – Uniósł brew, jakby właśnie wygrał małą partię w grze, której zasad nie znałam.

Piliśmy w milczeniu. Już kolejny raz spojrzałam na jego bliznę – cienką jak rozcięta linia czasu, biegnącą przez policzek. Była piękna w sposób, w jaki piękne są tylko rzeczy, które bolą. Obracałam szklankę w dłoniach i patrzyłam, jak lód topnieje w rytmie leniwego saksofonu sączącego się z głośników. Światło z neonów rozlewało się po barze jak czerwone wino po białym obrusie.

Od czasu do czasu barman rzucał kilka słów w stronę pary siedzącej obok – ona opierała głowę o ramię chłopaka, ale milczała, a on przytakiwał, jakby słowa stały się zbyt trudne do wypowiadania. Facet w garniturze unosił brwi na każde pytanie, które barman zadawał w subtelny, niemal żartobliwy sposób, niczym ktoś, kto próbuje odwrócić uwagę od własnego cierpienia. Dziewczyna w cekinowej bluzce lekko przymrużyła oczy, a łzy zebrały się w ich kącikach, gdy podał jej szklankę. Każdy gest był spokojny, naturalny, ale pełen znaczenia.

Wszystko działo się tu powoli. Bez pośpiechu. Każdy tu miał swoje miejsce, swoje rany i swoje małe rytuały.

Było coś w tym spokoju, w tej powolnej wymianie gestów i spojrzeń. Zdawało się, że sam czas zatrzymał się między szklankami, światłem neonów i dymem papierosów, by pozwolić każdemu być dokładnie takim, jakim jest.

– Jak masz na imię? – spytał w końcu. Przyglądał się przy tym mojej dłoni, która bawiła się brzegiem szklanki.

– Andy.

– Andy? To męskie imię.

– A ja jestem dziewczyną, która już dawno przestała się tym przejmować.

W tym momencie spojrzała na mnie rudowłosa w cekinowej bluzce i powiedziała z lekkim uśmiechem:

– Już cię polubiłam. Jestem Lydia. Właśnie rzucił mnie mega dupek.

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Sprawdziły się przypuszczenia, które żywiłam.

– Mega dupek? – powiedziałam teatralnie, kręcąc głową. – No cóż… przynajmniej teraz masz oficjalny powód, żeby pić Martini i wymyślać dramatyczne sceny. Albo żeby udawać, że jesteś w filmie noir.

Lydia zachichotała, jakby ktoś właśnie włożył jej kawałek słońca do szklanki.

W myślach przewinęła mi się refleksja: znajomość imion jest czymś ważnym. Kiedy ktoś ci się przedstawia, stajesz się mniejszą lub większą częścią jego historii, nawet jeśli jego miejsce w twojej własnej opowieści jest już skończone.

Barman obserwował nas chwilę z boku, a kiedy zobaczył, że udało mi się poprawić Lydii humor, skinął subtelnie głową i wyszeptał ciche: Dziękuję – tak ciche, że mogło zaginąć w szumie baru.

– Wiesz, dlaczego to miejsce nazywa się The Halo Room? – zagadnął po chwili.

– Nie.

– Bo coś, co tu wypowiesz na głos, nie znika. Bar to przyjmuje, a potem oddaje. Czasem w postaci przypadku, który zmieni twoją drogę, czasem jako spotkanie z kimś, kogo nie powinnaś była poznać. To miejsce przechowuje historie, rany, myśli i pragnienia, a potem je manifestuje, tak czy inaczej. – Zatrzymał się, lekko uśmiechając. – A poza tym każdy tu nosi swoje własne halo. Czasem jasne, czasem popękane, czasem ledwie widoczne. Ale każdy je ma. Każdy człowiek, który tu przychodzi, zostawia jego fragment i zabiera coś, co zmienia go choćby odrobinę.

To było jak wyznanie: każdy tu ma swoje rany, swoje niedoskonałości, swoje historie. Każdy nosi ciężar, którego nie widać, a on, stojący za barem w ciszy i spokoju, pozwala tym historiom istnieć, krążyć, odbijać się od ścian, neonów i szklanek. Jakby The Halo Room było nie tylko barem, ale mechanizmem pamięci i zrozumienia, gdzie nawet najmniejsze szczątki emocji znajdują swoje miejsce.

– Fajny lokal – powiedziałam, opierając się o bar. – Ale powinniście usunąć The z nazwy.

– Z nazwy? – Uniósł brew.

– Halo Room brzmi lepiej niż The Halo Room. Bardziej chwytliwie. Prostszą rzecz łatwiej zapamiętać.

Na jego ustach pojawił się uśmiech – powolny, leniwy, trochę kpiący.

– Wiesz, że ktoś kiedyś powiedział to samo?

– I co? Posłuchacie? – zapytałam z przekąsem.

– Zastanowimy się.

Ktoś włączył winyl. Silver Springs wypełniło powietrze – miękko, niczym wspomnienie miłości, której nie dało się uratować. Głos Stevie Nicks niósł się po sali, przypominając zaklęcie, odbijał się od napotkanych powierzchni. Wszystko było rozmazane, ciepłe, spokojne. Blondyn patrzył na mnie jak na coś, co zaraz zniknie. A ja patrzyłam na niego jak na kogoś, kto już to zrobił.

Zostałam jeszcze chwilę. Nie powinnam, jednak coś w powietrzu było gęste – ta noc naprawdę chciała mnie zatrzymać. Światło w barze przygasło, a muzyka zamieniła się w szum winylu, który dawno skończył grać, ale nikt nie podniósł igły. On wycierał blat – powoli, z tą samą uważnością, z jaką ludzie czyszczą wspomnienia, zanim pozwolą im odejść. Nie patrzył na mnie, lecz wiedział, że nie wyszłam. Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. W końcu odłożył szklankę, przetarł dłonie o fartuch i podniósł wzrok.

– Wiem, że nie pytałaś, ale… Mam na imię Anthony.

To zabrzmiało prawie jak przeprosiny, bo imię było czymś zbyt osobistym, by wypowiadać je przy świadkach.

– Andy – przypomniałam.

– Wiem. – Uśmiechnął się lekko. – Zapisuje się w głowie szybciej, niż możesz chcieć.

Wzruszyłam ramionami, aby spróbować ukryć to dziwne ciepło, które rozlało się po mnie od środka.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto zapamiętuje ludzi.

– Nie zapamiętuję. – Oparł się o blat. – Tylko momenty, w których coś drgnęło.

– Drgnęło – powiedziała cicho Lydia, przyglądając się nam z lekkim uśmiechem.

– Jeszcze jeden? – zapytał w końcu.

– Nie. Nie dziś – odpowiedziałam bez wahania. Wiedziałam, że w domu czeka na mnie butelka wina, którą upiję się w samotności tak, żeby nikt nie patrzył mi na ręce ani nie oceniał moich myśli.

– To dobrze – skwitował krótko.

– Dziś nikt już nie znosi ciężaru prawdy, prawda, Anthony? – dodała Lydia z lekkim uśmiechem.

Nie do końca zrozumiałam, co miała na myśli, ale nie chciałam, żeby tłumaczyła. Lubiłam, kiedy słowa zostawały w powietrzu, niedopowiedziane.

Minęło kilka minut. Siedziałam z rudowłosą Lydią, która opowiadała o swoim byłym chłopaku tonem, którym mogłaby recytować dramat klasy B. Zdradził ją dwa razy – pierwszy raz wybaczyła, a drugi przypadł na dzisiejszy wieczór. W dodatku facet zakończył związek spektakularnym zerwaniem. Prawdziwy złamas. Próbowałam ją pocieszyć wyuczonymi, trochę wymuskanymi tekstami, które w mojej głowie brzmiały całkiem mądrze, choć wiedziałam, że w rzeczywistości były zabawnie nieporadne.

Ktoś zgasił papierosa przy drzwiach i wyszedł, inni też zaczęli się rozchodzić. Na koniec Lydia mi podziękowała i zostawiła swoją wizytówkę. Nie miałam okularów, więc drobny druk był dla mnie prawie nieczytelny. Dziewczyna chciała kiedyś wyskoczyć na kawę, ale wiedziałam, że nie skorzystam z tej propozycji.

Po godzinie zostałam sama z Anthonym. W barze światło przecinało dym niczym mgłę w starych filmach. Z zewnątrz dobiegł delikatny stukot deszczu – tak cichy, że przypominał oddech, który powoli wypełniał pustą przestrzeń wokół mnie.

– To miasto nigdy nie śpi – stwierdziłam bardziej do siebie niż do niego.

– Nie śpi, bo boi się, że coś przegapi – odpowiedział spokojnie, z lekkim uśmiechem człowieka dobrze znającego ten stan, kiedy sen wydaje się luksusem, na który nie można sobie pozwolić. – Bo gdy zaśniesz, to świat idzie dalej bez ciebie – dodał po chwili, odwracając wzrok. – A on zawsze idzie dalej.

Zaśmiałam się cicho, z nutą ironii i zmęczenia.

– Chyba znasz to z autopsji.

– A ty nie?

Wzruszyłam ramionami. Czułam ciężar własnych wspomnień, które ciągnęły się za mną jak cień.

– Ja uciekłam. Zawsze uciekam.

– I trafiłaś tu.

Miasto szumiało w tle. Każdy klakson sięgał moich uszu.

– Wygląda na to, że nie umiem wybierać bezpiecznych miejsc – dodałam, a w moich słowach brzmiała mieszanka rozbawienia i rezygnacji.

Anthony spojrzał na mnie dopiero wtedy. Nie z ciekawością, raczej z łagodnym rozpoznaniem. Przez moment próbował odczytać coś, co istniało tylko między nami. Siedzieliśmy w milczeniu, które wcale nie było niezręczne – raczej gęste i lepkie, jak dym unoszący się nad barem, wypełniający przestrzeń niewidzialnymi nićmi. Po chwili chłopak podszedł do szafy grającej.

Wrzucił monetę. Zazgrzytała, zakręciła się lekko, a potem popłynęły pierwsze dźwięki Heroes Bowiego. Muzyka rozlała się po pomieszczeniu, a świat – przez moment tak krótki, że niemal nieuchwytny – wydawał się lżejszy, mniej skomplikowany, prawie możliwy do udźwignięcia.

– Ta piosenka ma w sobie coś… oczyszczającego – rzucił cicho.

– Dla kogoś, kto wierzy w oczyszczenie – przyznałam, unosząc brew.

– Nie wierzę. Ale lubię udawać, że tak.

– Często udajesz? – zapytałam ledwo słyszalnie.

Nalał mi wody z cytryną tak naturalnie, jakbyśmy znali się od lat. Może dlatego, że wszystkie dobre nałogi zaczynają się od prostych gestów uprzejmości. W ruchach Anthony’ego kryło się coś teatralnego, ale jednocześnie nie było w nich ani grama fałszu. Może tak długo grał swoją rolę, że sam zapomniał, co było prawdą, a co udawaniem.

Patrzyłam na powoli topniejącą kostkę lodu i pomyślałam, że tak właśnie wyglądają wszystkie dobre decyzje: przez chwilę błyszczą, przyciągają wzrok, a potem znikają i zostawiają jedynie odbicie w pustym szkle.

– Powiedziałaś, że zamieszkałaś nad moim barem – rzucił, nie patrząc na mnie. – Czemu akurat tu?

Jego głos był spokojny, niemal stapiał się z odległym brzęczeniem szafy grającej, czekającej na kolejną monetę.

– Bo było wolne – stwierdziłam krótko, odsuwając włosy za ucho.

– To nie powód – mruknął, wciąż wpatrzony w migoczące na zewnątrz światła, jakby szukał odpowiedzi w chaosie miasta.

– Wystarczający. – Uśmiechnęłam się lekko.

Uniósł wzrok. Milczał chwilę, dłużej, niż wypadało.

Zamieszkałam nad barem nie dlatego, że miejsce było wolne. Nie dlatego, że chciałam. Po prostu… łatwiej się pije, kiedy wystarczy zejść po schodach. Łatwiej zapomnieć, kiedy zapach alkoholu unosi się spod podłogi jak kadzidło. A jeśli już muszę topić swoje problemy, wolę mieć pewność, że nie będę ich daleko nosić. Lecz tego mu nie powiedziałam.

Patrzył na mnie z tą irytującą miękką uważnością. Próbował czytać nie z mojej twarzy, tylko z oddechu.

– Poczekaj… poczekaj – zmieniłam w końcu temat. Uniosłam brew. – To twój bar?

– A co myślałaś? – zapytał i zaśmiał się cicho, sam zaskoczony sytuacją. – Że jestem tu tylko pracownikiem?

– Tak właśnie myślałam – przytaknęłam z lekkim uśmiechem. – Może powinieneś mieć plakietkę z napisem: właściciel.

– Jasne, a co dalej? Naklejki: król koktajli i guru lodu?

– W sumie… – Zakręciłam szklanką w dłoniach i odsunęłam ją nieco od siebie. – To mogłoby pasować.

– Słuchaj, Andy – powiedział. Przechylił głowę, jakby analizował moje ruchy. – Zanim zaczniesz rozdawać tytuły, musisz poznać zasady The Halo Room. Tutaj nikt nie dostaje plakietek za nic. Musisz sobie zasłużyć.

– O, to będzie łatwe. – Udawałam pewność siebie. – Zawsze byłam dobra w zdobywaniu tytułów.

– Ha! – zaśmiał się. – Chyba nie w Nowym Jorku. Tutaj każdy tytuł kosztuje więcej niż drink z topowym alkoholem.

– Pewnie zdobyłeś tytuł kiepskiego szefa, dlatego brak plakietek – rzuciłam odrobinę prowokująco.

– Kiepski szef, powiadasz? – prychnął. – Wiesz, Andy, gdybyś miała swoją plakietkę… to pewnie też nie nosiłabyś jej na co dzień. Tak samo jak ja nie noszę tej z napisem: właściciel.

– Hm, czyli to kwestia wyboru?

– Właśnie. – Pokiwał głową. Patrzył na mnie z tym lekkim zmrużeniem oczu, które miało w sobie coś figlarnego. – Nie chodzi o tytuły, tylko o to, czy ktoś naprawdę potrafi je nosić bez udawania.

– Cóż, panie ważny, myślę, że wystarczy z tymi plakietkami.

– Hm. – Uniósł brew i pokiwał głową. – W takim razie powiedz mi jedno. Kiedy ostatni raz naprawdę spałaś?

– Nie pamiętam.

– To dobry znak.

– Dlaczego?

– Bo kiedy pamiętasz, znaczy, że sen był ostatnią rzeczą, która ci została. – Spojrzał na mnie uważnie, jego głos był cichy, ale wyraźny, jakby każda sylaba ważyła więcej niż zwykle. – Kiedy coś naprawdę zostaje w pamięci po nocy, to znaczy, że coś się wydarzyło. Coś ważnego.

– Hmm… – Zamyśliłam się, obserwując, jak jego dłoń lekko przesunęła się po blacie. – A jeśli nic nie zostaje?

– Wtedy… – Uśmiechnął się lekko, półgębkiem, może chciał powiedzieć coś więcej, ale wstrzymał słowa. – To znaczy, że trzeba szukać tego, co warte zapamiętania. I czasami nie w snach, tylko tu. – Jego spojrzenie spotkało się z moim i było tak intensywne, że mogłabym zapomnieć o istnieniu świata za ścianami baru.

– Czyli… to taki rodzaj ostrzeżenia? – spytałam półżartem.

– Raczej… propozycja. – Skinął głową, nie odrywał oczu od moich. – Wybierz, co chcesz zapamiętać, Andy. Ale pamiętaj, wszystko ma swoją cenę.

Uśmiechnął się, ale ten uśmiech nie miał w sobie nic wesołego. Był jak pęknięcie szkła – małe, ale nie do naprawienia. Przez chwilę nic nie mówiłam. Światło z neonu odbijało się w szklance, a cytryna tonęła powoli w wodzie, jak wspomnienie, które nie chce odejść. Noc była ciężka, przesiąknięta tym dziwnym spokojem, który przychodzi tylko wtedy, gdy człowiek jest już zbyt zmęczony, żeby udawać.

– Wiesz – zaczęłam – odkąd tu przyjechałam, wszyscy pytają, czego szukam.

– A co im odpowiadasz?

– Że nie wiem.

– I wierzą?

– Nie muszą. Nie jestem dla nich ważna.

Patrzył na mnie długo, w sposób, który nie potrzebował komentarzy. Było w tym coś łagodnego, a zarazem przenikliwego.

– Może i nie – ocenił w końcu. – Ale w tym momencie jesteś ważna dla tego miejsca.

– Dla baru?

– Dla jego brzmienia. Każdy, kto tu siada, zostawia po sobie ton. Twój jest spokojny, trochę melancholijny, trochę… ostrzegawczy.

Nie odpowiedziałam. Zamiast tego spojrzałam na butelki stojące za Anthonym. Światło odbijało się w szkle jak w rozbitych lustrach. Miałam wrażenie, że wszystko tutaj jest z czegoś innego – że ten bar zbudowano wyłącznie z fragmentów cudzych żyć, cudzych nocy, cudzych upadków. Czas rozciągnął się w nieskończoność. Kiedy spojrzałam na zegar, było po szóstej.

Zostaliśmy tylko my. Anthony wyłączył muzykę i uprzedził, że zamyka.

– Chcesz przejść przez zaplecze? Skrót do schodów.

– Jasne.

Zaprowadził mnie do drzwi na końcu korytarza. Ściany były wytarte, pomalowane na ciemny granat, ukrywający poprzedni kolor życia. Pachniało kurzem, drewnem i cytrynowym środkiem do czyszczenia – świeżością po czymś, co dawno przestało być nowe. Zanim otworzył wyjście, zatrzymał się i rzucił cicho:

– Wiesz, czemu niektórzy mówią, że The Halo Room ma swoją legendę?

– Nie.

– Podobno bar zapamiętuje, o czym mówisz. A potem to do ciebie wraca. Nie zawsze tak, jak byś chciała.

– To brzmi jak groźba.

– Nie. Jak ostrzeżenie.

Przytrzymał mi drzwi. Gdy przechodziłam obok niego, poczułam zapach dymu, whisky i czegoś jeszcze – czegoś ciepłego, znajomego, co przywodziło na myśl spokój. Nie powiedziałam: Dobranoc. Po prostu spojrzałam. On też milczał.

Kiedy weszłam do swojego pokoju, świtało. Blask neonów wdzierał się przez żaluzje i tworzył na ścianach smugi przypominające ślady po palcach. Usiadłam na parapecie i zobaczyłam, że Anthony wyszedł przed bar, odpalił papierosa i zerknął w górę. Nie wiem, czy mnie dostrzegł, ale przez chwilę miałam wrażenie, że tak. Noc kończyła się powoli, jak rozmowa, której nikt nie chce przerwać.

Położyłam się, ale sen nie przyszedł. I po raz pierwszy od dawna – to wcale nie było najgorsze. Światło z neonu nadal przeciekało przez żaluzje, rozlewając się po ścianie jak woda z rozbitej szklanki. Błękit mieszał się z różem, tworzył coś pomiędzy snem a raną. W pokoju było cicho, ale to nie była ta dobra cisza. Nie ta, która koi. To była cisza, w której słychać siebie zbyt wyraźnie – oddech, myśli, wspomnienia, których nie da się przegonić.

Z dołu dochodziły cichy zgrzyt szkła, szum wody, stłumiony śmiech. Anthony jeszcze krzątał się po barze. Jego ruchy miały rytm, który rozpoznawałam już po dźwięku. Był w tym spokój kogoś, kto od dawna nie potrzebuje słów, żeby coś powiedzieć.

Podniosłam się z łóżka i otworzyłam okno. W chłodnym powietrzu wyczuwałam ciężki oddech miasta. Nowy Jork brzmiał jak człowiek po długiej nocy – zmęczony, ale żywy. Na ulicy wciąż paliła się jedna latarnia. Pod nią stał zaparkowany motocykl, a obok leżał niedopałek, jeszcze żarzący się słabym, pomarańczowym światłem. Zamknęłam oczy.

Wciąż czułam dym papierosowy we włosach, niby echo dotyku. I ciepło, które zostało mi na dłoniach po tym, jak Anthony podał mi futro. To było głupie – pamiętać coś tak banalnego. Ale po raz pierwszy od dawna chciałam coś zapamiętać.

Piętnaście minut później usłyszałam trzask drzwi.

Potem ciszę.

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji