Tytuł oryginału: Soaring

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadząca: Agata Then

Redakcja: Grażyna Muszyńska

Redakcja techniczna i skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Barbara Milanowska, Justyna Techmańska (Lingventa)

Zdjęcie na okładce: © Inara Prusakova/Dreamstime.com

Copyright © 2014 by Kristen Ashley

All rights reserved.

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2022

© for the Polish translation by Ewa Skórska

ISBN 978-83-287-2461-7

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2022

–fragment–

Prolog
Nowy start

Stałam pośrodku ogromnego pokoju i przez wysokie okna patrzyłam, jak szary Atlantyk bryzga pianą na skały klifu.

Część pomieszczenia zajmowały meble, a resztę powierzchni – wieże pudeł.

Przywiozłam za dużo rzeczy. Należało je przejrzeć. Odsiać. Wyrzucić. Zacząć od nowa. Tego właśnie potrzebowałam. Po to tu byłam. Żeby zacząć od nowa. Ale najpierw musiałam się cofnąć i naprawić błędy przeszłości. Dzwonek do drzwi. Chyba właśnie przywołałam myślami największy z nich.

Kupiłam ten dom wyłącznie na podstawie zdjęć w internecie i teraz zaskoczyło mnie, że dźwięk dzwonka był równie oszałamiający i elegancki jak reszta domu. Łagodne tony wypełniły przestrzeń, idealnie dopasowane do miejsca, tak jakby stworzono je na zamówienie.

Popatrzyłam na drzwi z pięknym witrażem i w ślad za trelami dzwonka rozległo się łomotanie, bynajmniej nie łagodne czy delikatne. Przez błękity, róże i fiolety witrażu widziałam jedynie cień, ale i tak wiedziałam, kto tam stoi. Tę postać rozpoznałabym wszędzie.

– Amelia! Otwieraj, do kurwy nędzy!

Otóż właśnie. Conrad. W dodatku zły. A raczej wściekły. Czyli tak jak zawsze od lat.

Postanowiłam otworzyć, z kilku powodów. Po pierwsze, Conrad wciąż się dobijał, a ja polubiłam te zrobione na zamówienie drzwi i nie chciałam, żeby ktoś je uszkodził. Po drugie, był wściekły i wolałam, żeby nie wściekał się jeszcze bardziej (nawet jeśli wydawało się to niemożliwe). Całe lata zgłębiałam jego gniew, zanim dotarło do mnie, że jego pokłady są nieskończone. A po trzecie, miał prawo się wściekać i nie chciałam dawać mu jeszcze więcej do tego powodów. Dotarłam do drzwi, przekręciłam zamek i spojrzałam na swojego byłego męża. Boże, był taki piękny… Serce mi się ścisnęło.

– Ja pierdolę, zrobiłaś to! – warknął, mrużąc oczy.

Jego furia była tak widoczna, tak namacalna, że niemal czułam jej smak. Znałam ją. Smakowała kwasem, parzyła język. Nienawidziłam jej, a jednak w którymś momencie się od niej uzależniłam.

– Con – wyszeptałam.

– Nie mogłaś zostawić nas w spokoju! – warknął.

– Proszę, nie…

– Było nam dobrze. Mieliśmy spokój. Wreszcie z dala od ciebie, wreszcie szczęśliwi, a ty… – Pokręcił głową. – A ty, kurwa… – Wziął głęboki oddech i wrzasnął: – Musiałaś się tu zjawić i spierdolić to wszystko!

Tak. Był wściekły.

– Nie po to przyjechałam, Con – odparłam pojednawczo. – Wiem, że w to nie uwierzysz, ale…

– Wiesz, że w to nie uwierzę?! – huknął. – Wiesz? Jasne, kurwa, że wiesz, ty suko! Oczywiście, że, kurwa, wiesz!

Uniosłam ręce.

– Serio. Daj mi czas. Obiecuję…

– Obiecujesz? – grzmiał. – Ty? Obiecujesz? Jakiś, kurwa, żart!

– Jeśli dasz mi czas, Con… – spróbowałam łagodnie jeszcze raz.

Urwałam, gdy się nachylił.

– Czas? Ty głupia zjebana dziwko! Ja pierdolę! Nie dostaniesz ode mnie żadnego czasu, kurwa, nie dostaniesz ode mnie nic! Jeżeli jeszcze raz spierdolisz życie mnie, mojej żonie i moim dzieciom, to mi, kurwa, za to zapłacisz. Słyszysz? Zapłacisz mi za to, kurwa!

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, chyba o tym, że to nie były wyłącznie jego dzieci, lecz nasze i wtedy usłyszałam głęboki głos:

– Odsuń się. Już.

Conrad odwrócił się gwałtownie. Ja też spojrzałam i cały świat zamarł. W odległości półtora metra, na ścieżce do mojego domu stał wysoki, muskularny mężczyzna z krótko przyciętymi ciemnymi włosami i najpiękniejszymi niebieskimi oczami, jakie w życiu widziałam. Te oczy patrzyły na Conrada z wściekłością.

Nie wzięłam jego gniewu do siebie. Chłonęłam za to jego samego. Błękitne spodnie, wiszące na wąskich biodrach i zasłaniające długie nogi z zauważalnie mocnymi udami. Błękitny T-shirt z rozpoznawalnym krzyżem na piersi ze słowami „fire” na górze i „rescue” na dole. Mocna szczęka, pokryta jednodniowym zarostem. I niebieskie oczy, w tej chwili gniewne, choć czułam, że potrafią być zupełnie inne. Ciepłe. Roześmiane. Mogły patrzeć ze zniecierpliwieniem albo frustracją. Mogła się w nich pojawić determinacja lub radość. Albo żar.

I wystarczyło mi to jedno spojrzenie, żeby wiedzieć: chciałabym zobaczyć je na te wszystkie sposoby. I nie tylko.

Chciałam, żeby za moją sprawą poczuł to wszystko, co jego oczy mogły mi przekazać. Chciałam dać mu szczęście. Rozbawić go. Nawet go zirytować. Ale przede wszystkim, w tej właśnie chwili, chciałam, i to na wiele różnych sposobów, rozpalić w nim żar. Tak jest: stojąc twarzą w twarz z miłością mojego życia – moim byłym mężem, mężczyzną, którego straciłam bezpowrotnie, którego nie mogłam przestać kochać, choć wiedziałam, że muszę znaleźć sposób, żeby to zrobić, i dla niego, i dla naszych dzieci, o tym właśnie myślałam. Tego właśnie pragnęłam od mojego niebieskookiego nieznajomego. Jak najszybciej.

– Kim ty, kurwa, jesteś? – spytał ze złością Conrad, odrywając mnie od tych myśli.

– Człowiekiem, który nie lubi, kiedy inny facet krzyczy na kobietę, grozi jej i przeklina. Powiedziałem: odsuń się – odparł przybysz.

– To nie twoja sprawa – poinformował go Conrad.

– Skoro widzę, że robisz to, co właśnie robisz, to się myślisz: to moja sprawa. Powtarzam jeszcze raz: odsuń się.

Conrad zwrócił się do mnie:

– Znasz tego palanta?

Nie zdążyłam odpowiedzieć – Conrad nie stał już w drzwiach wejściowych. Znalazł się kilka kroków dalej, na podwórku, a ja patrzyłam teraz na plecy nieznajomego, bo ustawił się między Conradem a mną. No przecież musiałam widzieć, jak się poruszył! A jednak zrobił to tak szybko, że wydarzyło się niepostrzeżenie.

I teraz ten obcy człowiek chronił mnie. Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam, w całym swoim czterdziestosiedmioletnim życiu. Nie wiedziałam, czy to dobrze, że mi się to podobało, ale mi się podobało. Absolutnie i całkowicie, w stu procentach. Nie znałam tego człowieka, a już wiedziałam, że chcę dostać od niego wszystko.

– Odejdź stąd. Ochłoń – mówił tymczasem nieznajomy. – Skoro znasz tę kobietę i masz jej coś do powiedzenia, zrób to, ale o wiele bardziej spokojnie i z o wiele większym szacunkiem. Zrozumiałeś?

Oderwałam wzrok od jego pleców (co stanowiło wyzwanie, bo T-shirt przylegał do ramion i łopatek, tworząc bardzo przyjemny widok) i zobaczyłam, że Conrad jest jeszcze bardziej wściekły. Wprawdzie był wysoki, szczupły i wysportowany, ale nie miał szans z tym mężczyzną i wiedział o tym.

– Widzę, że jej nie znasz – warknął.

– Nie muszę jej znać, żeby wiedzieć, że nigdy nie należy traktować żadnej kobiety w taki sposób – odparł nieznajomy. Odczekał chwilę i kontynuował: – Wciąż tu jesteś.

Conrad przeszył go wzrokiem, potem spojrzał na mnie.

– Jeszcze z tobą nie skończyłem – odparł.

Nieznajomy pochylił się ledwie o centymetr, a Conrad od razu (i bardzo mądrze) przeniósł uwagę na niego. Patrzył chwilę na nieznajomego, a potem odwrócił się i poszedł na podjazd, w stronę swojego zaparkowanego tam GMC Yukona.

Stałam i patrzyłam. Nieznajomy też stał i patrzył.

Dopiero gdy Conrad wsiadł do samochodu, szybko wycofał i jeszcze szybciej odjechał, nieznajomy mężczyzna odwrócił się do mnie.

Spojrzałam w jego oczy i zrozumiałam, że kilka minut temu nic mi się nie przyśniło. To były najpiękniejsze oczy, jakie widziałam.

– Wszystko dobrze? – spytał.

Uczciwa odpowiedź brzmiałaby: nie. Nie było dobrze od lat. Od dziesięcioleci. Może nawet przez całe moje życie.

– Tak – odparłam.

Przesunął wzrokiem po mojej twarzy, co było przyjemne i niepokojące zarazem. Zanim zdążyłam pojąć, jak te dwa uczucia mogły się łączyć, mężczyzna wyciągnął rękę.

– Mickey Donovan.

Spojrzałam na jego dłoń. Mocne palce, krótko przycięte paznokcie, szorstka skóra, a w tym wszystkim siła i pewność. Uścisnęłam tę dłoń i podniosłam wzrok.

– Amelia Moss… To znaczy, Hathaway.

Podobało mi się, jak jego ciepłe i mocne palce trzymały moje, nim puścił moją rękę.

– Amelia Hathaway? – powtórzył.

– Tak. Wcześniej nosiłam nazwisko Moss, niedawno wróciłam do panieńskiego. To mój były mąż. – Wskazałam głową podjazd i kontynuowałam z wahaniem: – Mamy… dość trudną przeszłość.

Skinął krótko, jakby przyjmował to do wiadomości bez robienia z tego afery, i o nic więcej nie pytał, co wzbudziło ulgę i jeszcze większą sympatię do Mickeya Donovana.

– Bardzo mi przykro, że musiałeś interweniować…

– Bez problemu. – Pokręcił głową i uniósł dłoń. – Skoro już to widziałem, nie było innej opcji. – Miał bardzo atrakcyjny, nieco szelmowski uśmiech, od którego mój żołądek zrobił fikołka. – Jesteśmy sąsiadami. – Wskazał drugą stronę ulicy, gdzie stał ładny parterowy dom, dość spory, kryty gontem, z białą stolarką wokół okien, okapów i drzwi wejściowych.

– Należy troszczyć się o sąsiadów.

Miał rację… A jednak w tej chwili właśnie poczułam się (trochę z opóźnieniem) skrępowana całą sytuacją. Do tego stopnia, że po raz pierwszy od lat poczułam wypływający na policzki rumieniec.

Spojrzałam na jego ramię i mruknęłam:

– Zgadzam się, ale będę się starać, żebyś nie musiał znów tego robić.

– Amelio.

Zaskoczona delikatnością, z jaką ten ciepły, głęboki głos otulił moje imię (jak również żywiołową reakcją własnego ciała) szybko spojrzałam Mickeyowi w oczy.

– Sam jestem rozwiedziony – oświadczył bez ogródek. – Zdarzają się różne rzeczy, postępuje się okropnie. Znam to. Mam nadzieję, że nie będę musiał znów interweniować, ale mam ją tylko dlatego, że nie chcę, żeby jeszcze raz przydarzyło ci się coś podobnego. Jednak jeśli do tego dojdzie, a tobie będzie ciężko, jestem tuż obok. Nie mówię tego, bo tak wypada, mówię poważnie. Cokolwiek się stało pomiędzy tobą a tym facetem, już się nie odstanie, a teraz to jest twój dom, a dom powinien być bezpiecznym miejscem, a ten gość powinien cię szanować. Jeśli ty będziesz tego wymagać, a on się nie zgodzi, zjawię się, żeby go zmusić albo to przerwać. Mówię serio.

Naprawdę mówił serio, widziałam to w jego oczach. Był miłym gościem, dobrym sąsiadem i wierzył, że kobietom należy się szacunek. Był człowiekiem, który zrobiłby wszystko, co w jego mocy, by tak się stało, i zainterweniował, jeśli zajdzie potrzeba.

I nie znał mnie. Bo gdyby znał, gdyby wiedział, co zrobiłam, może nie byłby już taki pewny tego szacunku. I właśnie postanowiłam, że mnie bliżej nie pozna.

Mogę być sympatyczną sąsiadką. Mogę zająć się jego psem (jeśli go ma), gdy będzie wyjeżdżał na wakacje. Postaram się, żeby mój były mąż nie krzyczał na mnie w drzwiach, zakłócając spokój sąsiadom. Zadbam o swoje podwórko. Zawieszę ładne, ale nie krzykliwe dekoracje świąteczne. Nie będę puszczać głośno muzyki. Pomacham mu, gdy będzie przejeżdżał lub kosił trawnik. A gdyby potrzebował szklanki cukru, zawsze pomogę. I nic więcej. Nie potrzebował mnie w swoim życiu. Nawet ja wolałabym nie mieć mnie w swoim życiu. Z tą różnicą, że nie mogłam od siebie uciec.

– Nie wiem, co powiedzieć – odezwałam się w końcu. – Poza tym, że jeszcze raz ci dziękuję.

Mickey znów się uśmiechnął (mój żołądek znowu zareagował).

– Potrzebujesz pomocy? – spytał, wskazując na dom.

Jeszcze jak. We wszystkim. Czekały mnie całe godziny rozpakowywania, czyszczenia, układania, organizowania, wieszania, przestawiania i tak dalej, a ja nigdy nie byłam sprawna manualnie. Ze śrubokrętem jakoś dawałam radę, ale żadna próba z wiertarką nie skończyła się dobrze.

W La Jolla, po tym, jak Conrad odszedł, miałam człowieka, który zajmował się naprawami. Miałam też osobę do pomocy w ogrodzie i osobę do sprzątania. Miałam nawet dziewczynę, która dorabiała sobie na studia, robiąc mi zakupy i oddając rzeczy do pralni. Ja robiłam już tylko jedno: płaciłam rachunki.

Teraz byłam sama. To był mój nowy start. Tworzyłam nową siebie. Nie sądziłam, żeby Mickey chciał o tym słuchać, a to, że się wtrącił, gdy Conrad na mnie wrzeszczał, już i tak było bardzo miłe, więc wolałam nie prosić go o pomoc w rozpakowaniu pudeł i wieszaniu obrazków.

– Nie, dziękuję.

Nawet nie ukrywał, że mi nie wierzył, miał to nie tylko wypisane na twarzy, widziałam to w jego oczach. I miał rację.

Milczałam, nie zmieniając swojego oświadczenia – to była część procesu zachowania siebie tylko dla siebie. Mickey był fajnym facetem i nie potrzebował w swoim życiu mojego bajzlu. Postanowiłam do tego nie dopuścić.

– Jeśli coś się zmieni, wiesz, gdzie mieszkam – odparł.

– Dzięki. – Skinęłam głową. – To bardzo miłe.

A on znów się uśmiechnął. Widząc ten lekki uśmiech, czując go, zaczęłam się zastanawiać, jak by to było, gdyby uśmiechnął się tak naprawdę.

– Witaj w sąsiedztwie, Amelio – powiedział cicho.

Zmusiłam usta do uśmiechu.

– Dzięki, Mickey.

Kiedy to powiedziałam, jego oczy spojrzały ciepło, a ze mną stało się coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Dlaczego? Może chodziło o szczerość, jaką w nich widziałam? O serdeczność, taką prawdziwą, pod którą nie kryło się nic więcej?

Cokolwiek to było, zrobiło na mnie wrażenie i chciałam się w tym zatopić, wsunąć się w niego, zejść bardzo, bardzo głęboko i otulić się tym ciepłem tak mocno, że w końcu przeniknęłoby mnie do kości i wyparło chłód, który tkwił w nich, odkąd pamiętałam.

– Do zobaczenia.

– Tak – odparłam dziwnym, zachrypniętym głosem, jakbym miała się rozpłakać. – Jasne. Do zobaczenia.

Przyglądał mi się przez kolejną sekundę, aż w końcu skinął głową, odwrócił się i odszedł. Patrzyłam, jak się porusza, jak swobodnie się czuje w swoim dużym ciele. Przyjrzałam się również jego ubraniu. Był strażakiem. Wcale mnie to nie zaskoczyło.

Nagle dotarło do mnie, że stoję w drzwiach i się na niego gapię. Szybko weszłam do domu i zamknęłam drzwi.

Po przyjeździe do Magdalene dzień wcześniej odebrałam klucze i zrobiłam pierwszy obchód swojego domu. Wyglądał jeszcze lepiej niż na zdjęciach. Dość nowy budynek zaprojektowany przez nagradzanego szkockiego architekta Prentice’a Camerona. Znałam jego prace – zaczęło się od domu w La Jolla, który spodobał mi się na tyle, że sprawdziłam i wyszukałam twórcę w internecie. Wtedy okazało się, że wszystkie jego projekty są wspaniałe. Nowoczesne, ale nie kosmiczne, raczej ponadczasowe. Niezwykłe. Otwarte. Przestronne. Wielopoziomowe. Dużo okien, jak u mnie, jedna cała strona domu, ta zwrócona w stronę Oceanu Atlantyckiego, miała okna od podłogi do wysokich sufitów. Z widokiem, który dawał patrzącemu wrażenie unoszenia się nad wodą. Niesamowite.

Dlatego kiedy Conrad, Martine i dzieci przeprowadzili się z La Jolla do Magdalene w Maine, małego miasteczka na wybrzeżu, gdy mój świat się zawalił, podjęłam decyzję o wyprowadzce i odkryłam, że dom Camerona jest na sprzedaż. Kupiłam go.

Budynek miał zaledwie pięć lat, ale właściciele się rozstali. Nie było mowy o porozumieniu stron (jak znajomo to brzmiało!) i zażarcie walczyli o ten dom, aż w końcu sędzia zmusił ich do likwidacji.

Skorzystałam na ich stracie. Tak myślałam do wczoraj. A teraz, gdy patrzyłam na to, co już było oszałamiające, a co dzięki mnie mogło stać się wyjątkowe, przyszły obawy.

Czy dobrze zrobiłam, przeprowadzając się za Conradem i Martine do Maine? Martwiłam się, że moje dzieci były na mnie równie wściekłe jak Conrad. Martwiłam się, że nie zdołam im pokazać, jak się zmieniłam. Że nie uda mi się ich odzyskać. Że nie zdołam im stworzyć bezpiecznego miejsca, wygodnego domu i szczęśliwej porozwodowej rodziny. Martwiłam się, że nie zdołam zrobić tego, co powinnam zrobić trzy lata temu, a nie zrobiłam. Pokonać gorycz, stratę i gniew. Dać swoim dzieciom mamę, którą mogą kochać, z której mogą być dumne, której nie muszą nienawidzić. Zbudować nowe życie i odnaleźć w nim trochę zadowolenia. Martwiłam się, że nie mam tego w sobie. Martwiłam się, że po tym wszystkim, co już zrobiłam, nie zdołam pokonać tej części mnie, która była czystą Hathaway – samolubną, bezmyślną, okrutną, mściwą.

Nie wierzyłam w siebie. Straciłam wszystko: męża, opiekę nad dziećmi, które mogłam teraz widywać co drugi weekend, a potem raz w miesiącu, kiedy Conrad i Martine przeprowadzili się do Maine, szacunek do samej siebie. Przemierzyłam salon, otworzyłam drzwi i krótkim korytarzem podeszłam do czterech schodków, prowadzących na klif, o który wspierał się mój dom. Jedną ścianę korytarza zajmowały okna wychodzące na ocean, za drugą znajdował się garaż na trzy samochody. Kolejne dwa stopnie prowadziły do mojej gigantycznej sypialni. Wolnostojący duży kominek oddzielał przestrzeń do spania od strefy wypoczynkowej.

Weszłam do łazienki; dwie szafy wnękowe i duża, owalna wanna w podłodze, okna dookoła, również z widokiem na ocean, dwie umywalki (piękne misy), całość wykończona w drewnie, w zdumiewający sposób łączyła rustykalność i elegancję. Podeszłam do jednej z szaf, gdzie stały pudła i walizki z ubraniami. Sięgnęłam do jednego z kartonów i zaczęłam wyciągać ubrania. Część lądowała na pudłach. Inne na podłodze. Wszystkie te rzeczy były designerskie i drogie, mnóstwo kobiet oddałoby bardzo wiele za choćby cząstkę tej kolekcji. I cała ta garderoba, każda jedna sztuka, wyglądała jak coś, co nosiłaby moja matka. Czułam to w głębi serca. I nie walczyłam z tym ani przez chwilę. Wiedziałam o tym, jeszcze zanim ludzie od przeprowadzki spakowali to wszystko. Należało je zostawić. Wyrzucić. Sprzedać. Żeby móc zacząć od nowa.

Wyszłam z garderoby i podeszłam do umywalek. Na podłodze stało kilka pudełek z etykietami „toaletka”. Zaczęłam wyjmować z nich rzeczy, niektóre stawiałam na podłodze, inne na blacie. Znalazłam je w drugim pudełku. Perfumy. „Każda kobieta powinna mieć cechujący ją zapach”, mawiała moja matka. Moim był Chanel nr 5. Uwielbiałam go. Stanowił kwintesencję kobiecości.

Czasami czułam się bardziej kwiatowa. Czasem mocniej piżmowa. A zdarzało się, że pojawiało się we mnie więcej lata. Ale uczono mnie, że to złe. Jesteś tym, kim jesteś, nikim więcej, i tego należało się trzymać. Jestem córką J.P. i Felicii Hathawayów, co oznaczało, że byłam Hathaway: wyższa klasa, wielkie pieniądze, najlepsze wykształcenie, właściwe stroje, konserwatyzm, maniery, wyższość, dystans, przywileje i elitaryzm. Tym właśnie byłam. Nie dano mi wyboru. Tak mnie ukształtowano. Czasami chciałam być tylko Amelią, kimkolwiek była ta dziewczyna, i wybrać zapach, który pasował na dziś. A nazajutrz stać się kimś innym, nowym i być może zaskakującym.

Nie osobą, którą ona chciała we mnie widzieć.

Spojrzałam szybko w lustro, odwróciłam wzrok i wyszłam z łazienki. Skierowałam się do dużej, otwartej kuchni i ze spokojem rozdzierałam kolejne pudła, aż je znalazłam… Moje talerze z kamionki. Bardzo ładne, jedyne czterdzieści dolarów za sztukę. Wybrała je matka – rzecz jasna, jedynie podsuwając możliwość, ledwie zachęcając do kupna, ale tak naprawdę wybór należał do niej.

Poczułam nieodparte pragnienie, żeby wszystkie te naczynia, jedno po drugim, cisnąć w fale. Nie zrobiłam tego. To byłoby marnotrawstwo. Zamierzałam zrobić z nich użytek. Zamierzałam zrobić użytek z tych wszystkich rzeczy. Coś prawdziwego. Żeby wreszcie się do czegoś przydały tak naprawdę.

Nie będę miniwersją Felicii Hathaway. Zamierzam być sobą. I nie miałam zielonego pojęcia, jak to będzie. Wiedziałam tylko, że bez względu na wszystko po raz pierwszy w życiu będę prawdziwa.

Rozdział pierwszy
Zobaczą

W ten weekend moje dzieci przyjeżdżały do swojego nowego domu. Mieszkałam w Magdalene już trzy dni. W tym czasie, na szczęście, ani razu nie widziałam Mickeya. Udało mi się przejrzeć każde pudło. Przepakowywałam rzeczy i przenosiłam je pod ściany, tworząc stosy. Miałam plan. Najpierw jednak musiałam odbudować relację z dziećmi.

Ujmę to tak: na skutek tego, co robiłam, odkąd Conrad i ja się rozstaliśmy, wspólna opieka nad dziećmi przemieniła się w wizyty co drugi weekend, a potem sędzia w ogóle przyznał Conradowi całą opiekę, kiedy ten przeprowadził się na drugi koniec kraju, zostawiając mi jeden weekend w miesiącu. W tym czasie moje stosunki z dziećmi bardzo się pogorszyły.

Na początku sprawiedliwość była jak najbardziej po mojej stronie: mój mąż, neurochirurg, zdradzał mnie z pielęgniarką ze swojego szpitala, kobietą o piętnaście lat młodszą ode mnie. Następnie zostawił naszą rodzinę i chciał rozwieść się ze mną, żeby się z nią ożenić.

Conrad i ja podpisaliśmy papiery rozwodowe w środę. W sobotę Conrad i Martine wzięli wielki ślub na plaży, na którym mój syn był głównym drużbą, a moja córka młodszą druhną. Potem, gdy miesiące przechodziły w lata, a moje wybryki stawały się coraz bardziej ekstremalne, sprawiedliwość nie była już tak oczywista. I nie tylko dlatego, że moje wybryki były naprawdę ekstremalne, ale dlatego, że zrobiłam coś, czego żadna matka robić nie powinna. Uwikłałam w to dzieci. Nie angażowałam ich w konkretne działania, oczywiście, że nie. Tego bym nie zrobiła. Ale też niczego przed nimi nie ukrywałam.

Dlatego w ten pierwszy piątek w Magdalene, tuż przed przyjazdem dzieci, byłam kłębkiem nerwów.

Przyjechały. Za kierownicą siedział Auden, mój szesnastoletni syn; miesiąc po jego ostatnich urodzinach ojciec i macocha kupili mu samochód. Używany, całkiem w porządku, chociaż nic wielkiego; ze zdawkowych relacji syna dowiedziałam się, co to za auto, że działało (niczego więcej nie potrzebował) i było stosunkowo modne (niczego więcej nie pragnął). Ja kupiłabym mu auto jego największych marzeń, nawet gdyby to miał być mercedes albo porsche. Conrad próbowałby mnie pouczać, że jeśli damy naszym dzieciom wszystko, rozpieścimy je. Miałby rację. A ja i tak kupiłabym Audenowi samochód marzeń, nowy i ze wszystkimi bajerami. I gdybyśmy z Conradem nadal byli małżeństwem, zrobiłabym to bez zastanowienia i bez dyskusji, po prostu wręczając kluczyki Audenowi, a wtedy Conrad miałby dwa wyjścia: być tym złym i odebrać dziecku samochód albo ulec i pozwolić mu go zatrzymać.

Teraz, kiedy nie miałam już wpływu na życie syna, urodzinowe auto, które dostał nie ode mnie, podjechało w piątek o piętnastej trzydzieści i zaparkowało na moim podjeździe. Czerwona honda civic. Stałam w otwartych drzwiach i patrzyłam, jak wysiadają z niej moje dzieci. Nie patrzyły ani na dom, ani na mnie.

Auden i Olympia Moss, zwana Pippą, wyjęli niewielkie torby z bagażnika i podeszli do domu, wyglądając tak, jakby o ósmej rano w sobotę szli na egzaminy.

Auden wyglądał jak jego ojciec: wysoki, prosty nos, jasnobrązowe oczy i gęste brązowe włosy z delikatnym odcieniem złota. Był nieco bardziej masywny od Conrada i parę centymetrów niższy, ale wciąż rósł.

Olympia odziedziczyła urodę po mnie. Drobna brunetka, z lekkimi krągłościami (które dopiero się pojawiały), miała włosy kilka odcieni ciemniejsze niż jej brat, z naturalnym połyskiem (po mnie), dającym do zrozumienia, że tam na górze ktoś bardzo lubi mnie i moją córkę. Miała też orzechowe oczy (też po mnie), które pięknie podkreślała ciemna kaskada włosów.

Mój chłopiec już teraz wydawał się przystojny jak Conrad. Moja dziewczynka wyglądała o wiele ładniej niż ja. Gdy podeszli, udało mi się wydusić przez ściśnięte gardło:

– Witajcie, kochani.

Auden podniósł na mnie wzrok. Mój piękny chłopiec patrzył bez emocji, a moje gardło zupełnie się zacisnęło. Moja czternastoletnia córeczka wzdrygnęła się na dźwięk mojego głosu, co przeszyło mnie na wskroś. Przyjęłam ten cios, kuląc się w środku, odsunęłam się, a oni po prostu przeszli obok mnie. Auden odwrócił wzrok, Pippa nawet nie spojrzała. Weszłam za nimi i zamknęłam drzwi. Stanęli w korytarzu i przyglądali się.

Miałam nadzieję, że podoba im się to, co widzą. Chciałam ich przytulić, dotknąć, ucałować, poczuć ich zapach. Nie widzieliśmy się od tygodni. Ale nauczyłam się, że nie życzyli sobie mojej bliskości. Już nie. Więc nie zrobiłam tego.

– Oto i on, dzieciaki. Nasz nowy dom.

Auden się skrzywił. Olympia wyglądała na znudzoną. Drugi cios, równie mocny, ale ja się nie poddam. Nowa ja. Nowi my. Nie cofać się, nie pozwolić, żeby jakaś moja słabość odsunęła w czasie nowy początek naszej rodziny.

– Wasze pokoje są tam. – Wskazałam przeciwny koniec salonu. – Kazałam ustawić wasze meble w tych dwóch pokojach, które mają widok na ocean. Jeśli wolicie inne…

– Bez znaczenia – mruknął Auden, przerywając mi i już idąc w kierunku, który wskazałam. – Może być.

Olympia poszła za nim w milczeniu. Ja też poszłam, tylko nie w milczeniu.

– Nie rozpakowałam waszych rzeczy, ponieważ przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Uznałam, że… Że to będzie dla nas nowy dom, nowy początek. Może chcielibyście przejrzeć te rzeczy, zdecydować, co planujecie zatrzymać, a czego nie. Możemy pozbyć się tego, czego nie chcecie, i kupić nowe; moglibyście urządzić…

– Jeszcze tylko dwa lata, szkoda zachodu – uciął Auden.

Pippa w ogóle się nie odezwała, po prostu poszła za bratem.

Wybrałam córce frontowy pokój z widokiem na ocean, zaś synowi ten z tyłu, zakładając, że jako chłopiec potrzebuje więcej prywatności. Rozważałam umieszczenie go na drugim końcu domu, jednak nie zdecydowałam się na to, ponieważ frontowe pokoje miały własne łazienki. Pomyślałam, że moje dzieci są za duże, by dzielić łazienkę.

– Możecie zostawić torby w swoich pokojach, a potem pokażę wam cały dom.

– Rozejrzymy się – odparł Auden.

Zatrzymał się i zajrzał do pierwszego pokoju, a potem zniknął w następnym. Pippa weszła do pierwszego.

Stałam tam i czekałam, myśląc o tym, że niestety nie idzie dobrze, i wiedząc, że nie mogło być inaczej. Cierpliwości. Grunt to wytrwałość. To musiało potrwać i musiałam poświęcić temu czas. Lizać rany. Wytrzymać ciosy. Krwawić w środku. Pozwolić im odreagować, bo zasłużyłam. I wreszcie pokazać im, że jest inaczej. Że to obietnica, której nie złamię. Że tym razem naprawdę odbudujemy naszą rodzinę.

Moje dzieciaki… Kiedyś byliśmy blisko. Kiedyś okazywaliśmy sobie uczucia. Kiedyś byliśmy szczęśliwi. Wrócą do mnie. Tylko nie w tej chwili.

Auden wyszedł z pokoju i zawołał:

– Pippa!

Olympia zjawiła się od razu. Oboje ruszyli korytarzem w moją stronę, minęli mnie i podeszli do wyjścia.

– Pippa w weekendy musi wracać o jedenastej – mówił Auden. – Podrzucę ją do jej przyjaciółki, a ty zostaw jej klucz pod wycieraczką albo coś. O dwudziestej trzeciej będzie już w domu.

Gapiłam się, zmrożona w środku, gardło parzył mi lód.

– Wychodzicie?

Auden otworzył drzwi i Olympia wyszła, w ogóle na mnie nie patrząc. Za to mój syn spojrzał na mnie. A raczej przeze mnie, choć mówił do mnie.

– Umówiłem się z chłopakami; ja mam czas do północy. Pip zostawi mi klucz. Narka.

Po tych słowach wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Stałam nieruchomo, czując się parszywie. Moje dzieci weszły do swojego nowego domu, w którym miały mieszkać ze mną (może niezbyt często, no ale jednak), rzuciły torby i tak po prostu wyszły. Nie przywitały się ze mną. Nie rozejrzały. Ledwie na mnie spojrzały. A moja córka nawet się nie odezwała. A teraz już ich nie było.

Wpatrywałam się w drzwi i szeptałam:

– Zasłużyłam na to. Zasłużyłam. Zaakceptuj to. Ukryj. Nie poddawaj się. Nie poddawaj się, Amelio.

Nie wiedziałam jak, ale udało mi się zmusić ciało do ruchu. Podeszłam do blatu w kuchni i wzięłam klucze, które miałam dla nich przygotowane. Znalazłam skrawek papieru, przedarłam, na jednym napisałam „Auden”, na drugim „Pippa”. A na dole każdemu z nich dopisałam: „Witaj w domu. To twój klucz, zatrzymaj go”.

Podeszłam do drzwi wyjściowych, podniosłam wycieraczkę, położyłam karteczki obok siebie, na nich klucze i przykryłam matą. Potem zamknęłam drzwi, wzięłam głęboki oddech i postanowiłam nie robić dzisiaj kolacji. Może uda się jutro wieczorem.

Czekałam, aż wrócą, ale w swoim pokoju przy otwartych drzwiach. Słyszałam, jak oboje wchodzą, cali i zdrowi.

Ale chociaż i na korytarzu, i u mnie paliło się światło, żadne z nich nie przyszło powiedzieć mi dobranoc.

Następnego ranka stałam w kuchni, pijąc kawę z kubka, który kosztował dwadzieścia dolarów i wkrótce miał stąd zniknąć, gdy ze swojego pokoju wyłoniła się moja córka. Ubrana do wyjścia. Zły znak.

– Hej, skarbie, chcesz śniadanie? – zawołałam.

Ale ona przemknęła przez salon w kierunku drzwi. I pierwsze słowa, jakie powiedziała mi w nowym domu, brzmiały:

– Przyjechała Polly ze swoją mamą. Jedziemy do centrum handlowego i do kina, potem na pizzę. Będę w domu przed jedenastą.

I wyszła, nim zdążyłam coś odpowiedzieć.

Pospieszyłam do drzwi, wyszłam i zobaczyłam kobietę w chevrolecie; patrzyła w moją stronę, uśmiechała się, pomachała mi, a następnie wycofała SUV–a z podjazdu i wyjechała.

Przyjęłam i to, zastanawiając się, co stanie się potem. Wiedziałam z doświadczenia, że Auden w weekendy nigdy wcześnie nie wstaje, i uznałam, że mogę zaryzykować prysznic. Błąd. Po wyjściu zastałam już tylko kartkę na blacie w kuchni: „Wychodzę. Wrócę późno”.

Nawet jeśli wiedziałam, że nie mam prawa, gotowałam się w środku. Mój nastoletni syn (i nastoletnia córka) uważali, że mogą sobie wychodzić, dokąd chcą, nie udzielając mi żadnych wyjaśnień. Do diabła, matka tej całej Polly powinna była wysiąść, podejść i się przedstawić! Ale musiałam wytrzymać, chociaż się we mnie gotowało. Ostygnąć. Dać to, czego potrzebowali. Przyjąć i pójść dalej. Tak też robiłam. Przez cały dzień. I przez następny, kiedy wychodzili z pokoju wyłącznie po to, by splądrować lodówkę, i nie odezwali się do mnie ani słowem. Aż do godziny siedemnastej, gdy wracali do ojca. Wychodząc z domu, Auden rzucił mi:

– Na razie.

Pippa milczała.

Umarłam w środku i miałam tylko nadzieję, że z tego wyjdę, bo czekały mnie długie tygodnie bez nich. Nie odpowiedzą na moje telefony. Nie odpiszą na esemesa. Nie zrobią nic.

A ja byłam zdecydowana pokazać im, że tym razem wszystko będzie inaczej. Nie, nie pójdę do pracy ich macochy i ojca, nie zrobię sceny. Nie zjawię się w ich domu, wywołując kłótnię z Martine. Nie odwiedzę ich szkoły i nie będę robić im wstydu, publicznie obwiniając ojca i macochę (wprawdzie były wakacje, ale nie zrobiłabym tego, nawet gdybyśmy mieli wrzesień). Będzie tak, jak obiecałam im w mailu, pisząc, że sprowadzam się do Maine i że wszystko się zmieni.

Jeszcze zobaczą.

Boże, miałam wielką nadzieję, że zobaczą.

Rozdział drugi
Nie odpowiedzieli

Następnego dnia jechałam Cross Street, główną ulicą Magdalene, bez konkretnego celu, po prostu zapoznając się z okolicą.

Urodziłam się w Kalifornii i chociaż Conrad przeniósł się na praktykę do Bostonu i mieszkaliśmy tam przez dwa lata (a potem w Lexington w Kentucky kolejne dwa lata), nigdy nie byłam w Maine. Podobało mi się. Było ładnie. Spokojnie. Było mało ludzi. Panował spokój. W powietrzu wisiał chłód, choć mieliśmy początek czerwca, a ja zastanawiałam się, kiedy ten cały spokój mi się znudzi, skoro nie było tutaj sklepów, restauracji i kin na wyciągnięcie ręki. Ale na razie podobała mi się ta zmiana. Zwłaszcza że na ulicach nie było prawie żadnego ruchu, duży plus. Dla kobiety, która chciała odkryć siebie na nowo, senne nadmorskie miasteczko w Maine wydawało się idealnym miejscem, w którym możesz skupić się na sobie bez żadnych przeszkód. Tak sobie właśnie myślałam, gdy w torebce zadzwonił mój telefon.

Dzieci nie dzwoniły do mnie z własnej woli od ponad roku. A ja nadal miałam nadzieję. Byłam tu, blisko. Nie w Kalifornii, jak przez ostatnie dziesięć miesięcy. Może dręczyło ich poczucie winy, że ignorowali mnie cały weekend? Może spodobał im się mój nowy dom (komu by się nie spodobał? był bajeczny!) i chcieli spytać, czy mogą przyprowadzić swoich przyjaciół? A może byłam stuknięta, wciąż mając taką nadzieję. Ale to, że mogłabym ją stracić, przerażało mnie do granic możliwości. Dlatego ją hołubiłam.

Zobaczyłam drogę z napisem „Haver Way”, zjechałam i skręciłam w prawo na parking. Znalazłam miejsce, zaparkowałam, wzięłam torebkę.

Wyciągnęłam telefon i spojrzałam na ekran. Tak jak się spodziewałam, nie dzwoniło do mnie żadne z dzieci. Dzwoniła matka. Dzwoniła, odkąd wyjechałam z Kalifornii. Raz dziennie od chwili, w której wsiadłam do samochodu z walizkami, by przejechać w poprzek cały kraj.

Tylko raz dziennie, bo przecież dzwonienie częściej byłoby niestosowne – nawet jeśli jedyna córka, którą najpierw trawił rozwód, a potem odgrywanie się na własnej rodzinie, ruszyła przez kontynent, by po raz pierwszy w życiu podjąć wysiłek ratowania własnej rodziny… i siebie. Nieważne. Ona dzwoniła raz dziennie, a ja nie odbierałam.

Wiedziałam, że na tym się nie skończy. Wiedziałam, że zapewne zadzwoni jutro. I pojutrze. Nie będzie się na mnie gniewać, nie podniesie głosu, w jej wiadomościach głosowych nie usłyszę pasji. Nic z tych rzeczy. Być może popojutrze zadzwoni ojciec. On od razu podkręciłby temperaturę rozmowy, używając do tego chłodu. Nie wiedziałam, czy zdobędę się na odwagę, żeby nie odebrać jego telefonu. Dziwne w sumie, że nie uległam i nie odebrałam telefonu od matki. Ale nie zrobiłam tego, ponieważ podczas długiej jazdy przez kraj zrozumiałam, że to ona mnie prowokowała. Ona i ojciec. Przez nich czułam, że coś mi się należy, i jednocześnie czułam się jak śmieć. Traciłam kontrolę i robiłam to, czego się po mnie spodziewano. Wystarczyło, że włączyli przełącznik, a wszystko, co mi zostało wpojone, przejmowało kontrolę z podwójną siłą.

Właśnie dlatego przez ostatnie trzy lata robiłam wszystko, co się dało, żeby każda osoba, która przyczyniła się do zniesławienia nazwiska Hathaway, zapłaciła za to maksymalnie. W naszej rodzinie rozwód był czymś nie do pomyślenia. Ostatnie dwadzieścia lat mój starszy brat przeżył z najzimniejszą suką, jaką oglądało zachodnie wybrzeże, która wyssała całą radość z tego wesołego, zabawnego i słodkiego faceta, przemieniając go w wyczerpanego pracą zombie. I mimo to mój brat prędzej odciąłby sobie rękę, niż się rozwiódł.

W świecie Hathawayów rozwody nie istniały. Po prostu.

Rodzice nie obwiniali mnie za to, że mój mąż odszedł – winili jego. Nie zostawia się osoby o nazwisku Hathaway. Po prostu nie robi się czegoś takiego. I dlatego wsparli każdy mój samolubny, bezmyślny, szalony ruch, który miał unieszczęśliwić Conrada i Martine.

Przy tej myśli telefon przestał dzwonić.

Opuściłam rękę na kolana, spojrzałam w górę i zrozumiałam, że zaparkowałam przed czymś, co wyglądało jak sklep, ale w oknie widniał złoty napis z czarnymi obrzeżami: „Truck’s Gym”. Zajrzałam do środka i zobaczyłam, że nie była to jakaś tam siłownia, lecz klub bokserski. Zaintrygowana, zauważyłam duży afisz, który z dumą głosił: „Bokserska liga juniorów w Magdalene”.

Auden uprawiał zapasy. Początkowo moi rodzice dostali szału (po cichu), że nie zainteresował się polo, łucznictwem albo żeglarstwem. Conrad był przeszczęśliwy. Ja z kolei nie lubiłam patrzeć, jak inni chłopcy próbują wcisnąć mojego syna w matę, ponieważ wzbudzało to niepokój, którego nie potrafiłam dobrze ukryć.

Auden piął się w górę, w końcu oznajmił, że wolałby nie oglądać mnie na swoich zawodach. Nie tylko dlatego, że zwykle korzystałam z okazji, żeby skonfrontować się z jego ojcem i/lub Martine, ale dlatego, że za bardzo się starałam okazać wsparcie. A ponieważ wolałabym, żeby wybrał baseball, moje wsparcie wypadało średnio przekonująco.

Teraz, patrząc na plakat, pomyślałam, że młodzieżowe programy sportowe zawsze potrzebują pieniędzy, robią zbiórki, sprzedają batoniki lub angażują matki w pieczenie i sprzedaż ciast.

Planowałam zorganizować wyprzedaż domową. Pozbyć się wszystkiego, co stare, żeby przyciągnąć nowe. Ponieważ jednak moi dziadkowie i rodzice założyli mi potężne fundusze powiernicze, z których żyłam bardziej niż wygodnie, nie potrzebowałam pieniędzy i dochód z wyprzedaży chciałam przeznaczyć na cele charytatywne.

Patrzyłam na ten afisz, zacisnęłam mocniej rękę na telefonie, chwyciłam torebkę i wysiadłam z samochodu. Podeszłam do drzwi klubu i zanim moja odwaga wyparowała, weszłam do środka. I zaraz potem usłyszałam:

– Niezła bryka.

Spojrzałam na mężczyznę w dresowych spodniach i luźnym podkoszulku, z wycięciami na bokach prawie do pasa, odsłaniającymi tors. Mężczyzna gapił się przez okno na mój samochód. Miałam czarnego mercedesa SLK 350. Piękny wóz. Auto, które kochałam. Auto, które wydawało się niedorzeczne dla matki dwójki dzieci i jeszcze bardziej niedorzeczne zimą w Maine.

– Dziękuję.

– Coś potrzeba?

Odwróciłam głowę w kierunku głosu – szedł do mnie jakiś mężczyzna. Był wysoki, wyższy od Conrada, wyższy nawet od Mickeya. Był mocno zbudowany, przystojny i wspaniały. Mężczyźni z Maine. Kto by pomyślał?

– Dzień dobry – odparłam. – Szukam osoby, która wiedziałaby coś o lidze bokserskiej.

– Której? – spytał.

Czyżby w tym sennym miasteczku było ich więcej?

– Juniorów.

Zatrzymał się metr przede mną i skrzyżował ręce na piersi.

– Możliwe, że to ja.

– To wspaniale – wykrztusiłam, wpatrzona w niego.

– Chciałaś zapisać swoje dziecko? – spytał.

– Nie, mój syn uprawia zapasy – odparłam, prostując się z dumą.

Odruch, który powinna mieć każda mama, nawet jeśli nie była zachwycona wyborem hobby.

Jego uśmiech też prawie zwalał z nóg, jak uśmiech Mickeya (choć nie do końca).

– Zapasy dobrze mu zrobią – mruknął.

– Zgadzam się. A wracając do sprawy, zastanawiałam się, czy liga bokserska juniorów przyjmuje darowizny?

– Jeśli masz na myśli pieniądze, to w chuj tak – odparł, zaskakująco bezpośrednio i twardo. – Jeśli mówisz o sprzęcie i ten sprzęt jest nowy, jak najbardziej. Ale jeśli myślisz o używanym, to musiałbym go obejrzeć. Sprzęt dla dzieci musi być dobry, nie chcę, żeby trenowały w czymś, co powinno je chronić, a zamiast tego im szkodzi.

Pomyślałam, że to słuszna polityka, ale skoro to wiedział, nie dzieliłam się swoimi przemyśleniami.

– Mówię o pieniądzach… w pewnym sensie. To znaczy, dosłownie, bo na pewno będą z tego pieniądze, tylko… w przyszłości. Widzisz, właśnie sprowadziłam się do Magdalene i organizuję wyprzedaż w domu. Pomyślałam, że może liga juniorów mogłaby przyjąć dochód…

Uśmiechnął się, tym razem szeroko (i ten uśmiech również był atrakcyjny), przestał krzyżować ręce na szerokiej klatce piersiowej, oparł je na biodrach i oznajmił:

– Świetny pomysł. – Potem odwrócił się i zaczął się oddalać, wciąż mówiąc: – Chodźmy do biura, dam ci numer Josie. Założę się, że większość matek ma jakiś chłam, który może się sprzedać. Dogadajcie się z Josie, powinno coś z tego być.

– Josie? – spytałam, idąc za nim.

Obcasy sandałków (moja matka z całą pewnością też miała takie i to w każdym dostępnym kolorze) stukały cicho na deskach podłogi.

– Moja żona. – Odwrócił głowę, spojrzał na mnie przez ramię. – Ona przejęła teraz zbieranie środków.

Teraz? Zabrzmiało to tak, jakby nie angażowała się wcześniej, co uznałam za dziwne. Pomyślałam tak, bo niezależnie od tego, co mój ówczesny mąż organizował i czego potrzebował, byłam przy nim. Przygotowywałam elegancką imprezę, pojawiałam się na biznesowej kolacji w odpowiedniej sukni, należałam do zarządu organizacji charytatywnej. I nie tyle tam byłam, co dawałam z siebie wszystko.

– Ach, rozumiem – zwróciłam się do pleców mężczyzny.

Weszliśmy do schludnego biura, co mnie zaskoczyło, bo nie spodziewałam się, że bokserzy umieją sprzątać… I od razu się z tego wycofałam: w taki sposób mogliby reagować moi rodzice… A potem w ogóle kazałam sobie przestać o tym myśleć; zatrzymałam się, mężczyzna podszedł do biurka.

Pochylił się, nabazgrał coś na kartce, odwrócił się i podszedł do mnie.

– Numer Josie. Uprzedzę ją, że zadzwonisz. Jak zostawisz swój, to jej przekażę. – Znowu uśmiech. – Przy okazji, jestem Jake Spear, właściciel Truck’s Gym i człowiek stojący za ligą bokserską juniorów w Magdalene.

Wzięłam karteczkę, włożyłam do torebki wraz z telefonem i wyciągnęłam rękę.

– Miło cię poznać, Jake. Amelia Hathaway.

Uścisnął mi rękę i podobnie jak wtedy, kiedy zrobił to Mickey (z tą oczywistą różnicą, że Jake był mniej atrakcyjny, no i oczywiście żonaty), siła i ciepło jego palców na mojej dłoni przekazywały coś, co mi się spodobało. Bardzo.

– Dobrze cię poznać, Amelio – odpowiedział. – Naprawdę dobrze, że szykujesz kawałek ciasta dla tych moich dzieciaków.

Biorąc pod uwagę mój plan i to, ile rzeczy sprzedawałam, to tak, z całą pewnością wyjdzie z tego spory „kawałek ciasta”.

Uśmiechnęłam się, spojrzałam na jego biurko, potem na niego.

– Czyli co, zapiszę swój numer twojej żonie, żebyśmy mogły porozmawiać?

– Jasne. – Jake wrócił do biurka.

Poszłam za nim i teraz ja się schyliłam, by zapisać imię i numer telefonu na kartce. Wyprostowałam się i spojrzałam na Jake’a.

– Zadzwonię do niej dzisiaj albo jutro, dobrze?

– Ona pierwsza zadzwoni. Mnóstwo sprzętu już się nie nadaje, a zapisy są w toku, potrzebujemy hajsu na nowy. Zrobiła już jedną akcję, ale była niezadowolona z wyników. Zaangażowała się w to na maksa i chuj z tego wyszło. Teraz się na ciebie rzuci. Możliwe, że nie zdążysz dojechać do domu, zanim zadzwoni.

Nie miałam nic przeciwko. Przyjechałam tutaj kilka dni temu i musiałam się zadomowić. Pokręcić po okolicy. Posprzątać dom. Odzyskać rodzinę. Ale musiałam też zacząć żyć. Coś, co się nie udało, gdy Conrad odszedł. On był moim życiem. Należało lizać rany, pozwolić im się zagoić i pójść dalej. Nie zrobiłam tego wtedy. I musiałam zrobić to teraz. Zdrowa mama oznacza zdrowy dom, a to z kolei zdrową relację z dziećmi. To był mój cel. Tym żyłam.

I choć Jake Spear bez wahania przeklinał przy zupełnie obcej osobie i w dodatku kobiecie (rodzice byliby zszokowani, rzecz jasna), prowadził również ligę bokserską dla dzieciaków, co dobrze o nim świadczyło, a dobry mężczyzna oznacza (czasem), że jego żona też będzie dobrą kobietą. Potrzebowałam wokół siebie dobrych ludzi. I potrzebowałam przyjaciół. Może Josie nie była jeszcze jedną z nich, ale przynajmniej to był ktoś, kto nie mieszka tysiące kilometrów stąd i, co najważniejsze, nie jest moją matką.

– Skarbie.

Dreszcz przemknął mi po kręgosłupie, eksplodując w dole pleców i spadając kaskadą na pośladki. Po tym błyskawicznym, zaskakującym i niepokojąco przyjemnym uczuciu powoli odwróciłam się w stronę drzwi. Jedno słowo. Powiedział jedno krótkie słowo, spotkałam go raz w życiu, a jednak już wiedziałam, kto tam będzie. Wiedziałam, kto wzbudza we mnie takie uczucie. Miałam rację. W drzwiach biura stał Mickey Donovan w luźnych granatowych spodniach od dresu, białym T-shircie i uśmiechał się, ciepło i serdecznie, najwyraźniej przyjemnie zaskoczony. Mnie też zaskoczył – nie tym, że w ogóle tu był, tylko że właśnie w tej chwili.

– Nie spodziewałem się, że cię tutaj zastanę – zauważył.

– Słusznie – odparłam. – Jak się masz, Mickey?

– W porządku. – Oparł się ramieniem o framugę w swobodnej pozie, która zmasakrowała mój spokój ducha. – A ty?

– Idealnie – skłamałam.

– Znasz Amelię? – zapytał Jake i Mickey spojrzał na niego.

– Moja nowa sąsiadka – wyjaśnił Mickey. – Dom Cameronów.

Poczułam na sobie wzrok Jake’a, więc oderwałam oczy od Mickeya.

– Dom Cameronów? – spytał, patrząc na mnie. – Strzał w dziesiątkę.

– Owszem – zgodziłam się, choć nie byłam pewna, co on przez to rozumiał. – Wspaniałe miejsce.

– Tak jest. – Skinął głową. – Josie, dzieci i ja nigdy byśmy nie zostawili Lavender House, ale były dni otwarte w Cliff Blue, więc poszliśmy i wszyscyśmy pokochali ten dom. Fenomenalny.

Trochę zadowolona, że też mu się podobał, a trochę zdezorientowana spytałam:

– Cliff Blue?

– Twój dom, kotku – odparł Mickey, a ja omal się nie wzdrygnęłam, bo jego głos znalazł się teraz o wiele bliżej.

Spojrzałam: rzeczywiście był blisko. Nie tak blisko, jak bym chciała (i jak nigdy nie będzie), ale znacznie bliżej niż wcześniej.

– Mój dom?

– Cameronowie nazwali go Cliff Blue. Przyjęło się. I pasuje – wyjaśnił. – Kiedyś na tej działce stał stary dom, mieszkali tam inni ludzie. Dwa pokolenia kobiet, które lubiły pracować rękami w ziemi, pielęgnowały posiadłość przez prawie siedemdziesiąt lat. Miejsce pokrywały niebieskie dzwonki, raz posadzone, rozpleniły się i rozeszły wszędzie. Przeskoczyły nawet ulicę i teraz są na całej mojej działce i wcale się nie skarżę. Cameron też je lubił i uwzględnił w projekcie, w kolorze domu i witrażu. Starał się ich nie ruszać, jeśli nie musiał. Nawet zasadził nowe w zamian za te, które musieli zniszczyć w czasie budowy. Dlatego w marcu i w kwietniu twój dom wygląda, jakby unosił się na błękitnej chmurze.

– O Boże – wyszeptałam, bo zobaczyłam w głowie przepiękny obraz i pożałowałam, że nie zdołałam wprowadzić się tutaj kilka miesięcy wcześniej. – Agent nieruchomości powinien umieścić to zdjęcie w internecie. Gdybym je zobaczyła, być może zapłaciłabym pełną cenę.

Drgnęłam, kiedy Mickey wybuchnął śmiechem. Po pierwsze, z zaskoczenia, po drugie, to był wyjątkowo przyjemny dźwięk. Nie zdążyłam zapytać, co go tak rozbawiło, bo wyjaśnił:

– Dobrze, że tego nie zrobiłaś, skarbie. Tych dwoje, którzy zbudowali ten dom… Co to byli za ludzie… Wściekła jędza i kawał sukinsyna, jedno warte drugiego. Dom wisiał do sprzedania od wieków, bo żadne nie chciało zgodzić się na ofertę i tak dręczyli kupujących, aż ci w końcu rezygnowali. Robili złą robotę, cena domu spadła trzykrotnie, a szkoda, bo ma swoją wartość. Dobrze, że ci dwoje zostali w końcu z niczym, ale diabli mnie brali, bo to nieruchomość w moim sąsiedztwie, a taki szajs wpływa na wartość wszystkich domów wokół. Jedyny sposób, żeby to sprzedać, to właśnie na odległość, żeby pośrednik zdołał utrzymać te dwie piranie z dala od ciebie.

– Musiało być raczej nieprzyjemnie – zauważyłam, a na jego twarzy znów pojawił się uśmiech.

– Powiem tak: w ogóle cię nie znam, a już lubię cię o wiele bardziej, niż lubiłem ich – odparł.

Ktoś mógłby pomyśleć, że to wyznanie powinno sprawić mi radość. Tylko że ja nie chciałam, żeby mi ją sprawiało. Nie chciałam, żeby mi robiło cokolwiek. Ale musiałam jakoś zareagować, więc wymamrotałam:

– To dobrze.

– Pewnie – zgodził się. – Źli sąsiedzi to problem.

Biorąc pod uwagę, że poznaliśmy się, ponieważ musiał mnie ratować przed moim rozwścieczonym, wulgarnym byłym mężem, wolałam nie komentować. Mickey też nie podtrzymał tematu.

– Nadal nie wiem, czemu tutaj jesteś, Amelio. – W niebieskich oczach pojawiły się iskry, mój żołądek zadygotał. – Ale jeśli przyszłaś zapisać się na treningi, to będę w szoku.

– Ach, racja. Nie. – Odchrząknęłam. – Planuję sprzedać trochę rzeczy i pomyślałam, że przekażę dochód na ligę bokserską juniorów.

Mickey znów się uśmiechnął.

– Fantastycznie.

– Wyprzedaż w domu, Josie ma pomóc – wtrącił Jake.

Mickey spojrzał na niego i znów na mnie.

– Mam trochę bambetli, które mógłbym dorzucić. Powiedz, kiedy organizujesz, to przyniosę.

Nie pasowało to do mojego planu trzymania się z daleka od Mickeya Donovana, ale skoro młodzi bokserzy potrzebowali dobrego sprzętu, to im więcej rzeczy sprzedam, tym będzie lepiej. Nie protestowałam.

– Oczywiście. Powiem na pewno.

– A jeśli potrzebujesz pomocy, jestem obok – przypomniał.

Nic z tego.

– Dzięki. – Spojrzałam szybko na Jake’a i wyciągnęłam do niego rękę. – Miło było cię poznać. Zadzwonię do twojej żony.

Ujął moją dłoń i uścisnął.

– Mnie również. Na pewno wkrótce się zobaczymy.

– Tak. – Skinęłam głową i zmusiłam się, żeby spojrzeć na Donovana. – Dobrze było znów cię zobaczyć, Mickey.

Kolejny uśmiech.

– Ciebie też, skarbie.

Schyliłam głowę, odwróciłam wzrok, mruknęłam: „Do widzenia, panowie”, na co Jake odpowiedział „na razie”, a Mickey „pa, skarbie”.

Idąc szybko przez salę treningową, posłałam niepewny uśmiech bokserowi, który nadal trenował. Wcześniej uderzał w worek, teraz skakał przez skakankę. Uśmiechnął się z roztargnieniem, ale poczułam, że zrobił to wyłącznie dlatego, że spotkaliśmy się wzrokiem. Szłam dalej przez salę, kiedy coś do mnie dotarło. Facet nie był nieatrakcyjny, choć nie tak boski jak Mickey albo Jake. Nie wiedziałam, ile ma lat, Mickey i Jake mogli mieć tyle co ja, a ten ze skakanką wyglądał młodziej, ale wyraźnie przekroczył trzydziestkę, więc nie był aż tak młody. Za to na pewno nie był mną zainteresowany. A ja byłam kobietą na sali treningowej. Miałam piersi. I tyłek. A moje włosy były długie, mocne i błyszczące. Jednak dla niego byłam nikim.

W małżeństwie z Conradem spędziłam szesnaście lat. Nie myślałam, czy jakiś mężczyzna mi się przygląda, bo ja nie patrzyłam na mężczyzn. Nie mam pojęcia, czy w ogóle na mnie patrzą.

Mickey budził we mnie miłe wzburzenie, na które nie mogłam sobie pozwolić i które miałam nadzieję ukryć. A on sam albo był niesamowicie dobry w ukrywaniu swojego zainteresowania, albo nie interesowałam go w ogóle. Oczywiście założyłam to drugie. Jake wprawdzie był żonaty, ale nawet nie spojrzał na moje włosy, które były naprawdę piękne. Bokser ze skakanką poświęcił mi pięć sekund uwagi. Mojej „bryce” – owszem. Mnie – po co?

Wsiadłam do samochodu i szybko odjechałam. Czułam się stara, zużyta i nieistotna. Jechałam, skupiając się na tym, żeby dotrzeć do domu, i zmuszałam się do myślenia o tym, jakie to szczęście, że znalazłam lokalną organizację, która dobrze wykorzysta pieniądze, zarobione na moim starym życiu. Martwiło mnie tylko to, że będzie w tym również Mickey.

Zaparkowałam samochód w garażu. Zamierzałam wysiąść, gdy zaskoczył mnie dźwięk telefonu. Z pewną obawą wydostałam komórkę z torebki. Dźwięk telefonu budził niepokój, ponieważ mogła do mnie dzwonić jedynie Robin albo mama (chociaż drugi telefon w ciągu jednego dnia wykraczałby poza jej zwykły modus operandi).

Nie oficjalnie (lecz nieoficjalnie na pewno) zerwałam więzi z Robin, moją przyjaciółką z La Jolla. Była jak moja matka i cały czas zachęcała mnie do uprzykrzania życia Martine (i przy okazji Conradowi). Kiedy uzmysłowiłam sobie, że rodzice mnie prowokują, uznałam, że Robin również ma na mnie zły wpływ.

Dzwoniła, a ja wysyłałam jej esemesy, planując napisać maila. I jeśli nie uda nam się pokierować przyjaźni na zdrowsze tory, staniemy się znajomymi, co w razie czego planowałam zrzucić na dzielącą nas odległość. Nie chciałam tego i nie było mi lekko. Sama myśl o utracie Robin bolała; przyjaźniłyśmy się od lat. Poznałyśmy się, gdy Conrad dołączył do praktyki jej męża, Robin była piękna i zabawna, i kochała moje dzieci równie mocno jak ja. Spędzałyśmy razem sporo czasu, mówiłyśmy sobie o wszystkim, ufałyśmy całkowicie. Stała się dla mnie siostrą, której nigdy nie miałam, a której zawsze potrzebowałam.

W ciągu ostatnich lat, kiedy moje wybryki tylko się nasilały, przyjaciele odsunęli się, więc Robin była jedyną osobą, która mi została. Jej mąż odszedł od niej dwa lata przed tym, jak Conrad odszedł ode mnie (i to do instruktorki pilatesu, a nie pielęgniarki), więc uprzykrzanie mu życia Robin wyniosła na poziom sztuki, zanim ja w ogóle weszłam do gry. Była moją mentorką. Mściłyśmy się razem, z dziką radością, która, z czego dopiero niedawno zdałam sobie sprawę, maskowała rozpacz.

Robin nadal żyła swoim zgorzknieniem, nie zbliżając się nawet do miejsca, w którym mogłaby zdobyć się na refleksję, zostawić przeszłość za sobą, zbudować nowe życie. A ja musiałam uratować swoją rodzinę i pójść dalej. I w tym celu musiałam się od niej odciąć (no, prawie). I właśnie to robiłam w ramach nowego startu.

A jeżeli to Felicia Hathaway postanowiła wytoczyć najcięższe działa, dzwonił tata, zły, że nie odbieram telefonów od mamy, czego nie omieszkałby mi wytknąć, niszcząc mnie swoimi precyzyjnie wycelowanymi zimnymi uwagami, aż zostałaby ze mnie mokra plama.

Jednak na ekranie widniał numer, którego nie rozpoznałam. Mama nie bawiła się w takie gierki i nigdy nie próbowałaby dotrzeć do mnie podstępem. Ojciec zawsze dzwonił z komórki, w przeciwnym razie musiałby sprawdzić mój numer, którego nie pamiętał, a nie zadałby sobie takiego trudu, nawet dla swojej ulubionej rozrywki gnębienia mnie.

Zatem to mogła być Robin. Znała wiele sposobów, żeby dotrzeć do ludzi, którzy nie chcieli jej słyszeć. Zaryzykowałam jednak i odebrałam.

– Tak? – zapytałam ostrożnie.

– Halo, czy to Amelia? – zapytała jakaś kobieta (która, chwała Bogu, nie była Robin).

– Tak – odparłam.

– Mówi Josephine Spear – oznajmiła, a ja przystanęłam, patrząc niewidzącym wzrokiem na błękit oceanu za oknem i myśląc, że Jake nie kłamał. Jego żonie faktycznie musiało bardzo zależeć, skoro dzwoniła, ledwie zdążyłam wejść do domu. – Rozmawiałaś z moim mężem, Jakiem Spearem, prawda?

– Tak, Josephine. Cieszę się, że dzwonisz.

– Ochraniacze na głowę są w boksie bardzo ważne – odparła dziwnie. – Mamy w lidze trzydziestu siedmiu chłopców, a sprzęt skompletowany tylko dla dwunastu. Jake powiedział mi, co chcesz zrobić i myślę, że wyprzedaż domowa to właśnie to! – Mówiła z coraz większym zapałem. – Jak to możliwe, że sama na to nie wpadłam?

Wzięła szybki oddech, więc prawie miałam szansę potwierdzić, lecz nie zdążyłam, już mówiła dalej.

– No i nie chcę naciskać, ale ani się obejrzymy, a będziemy mieli początek sezonu, a sprzedaż ciast i subskrypcja czasopism niekoniecznie zdają egzamin, za to każdy ma w domu coś, czego chciałby się pozbyć i czego inni mogliby pragnąć. Dlatego jeśli jesteś zdecydowana, zadzwonię do Alyssy, to moja przyjaciółka i mama jednego z naszych chłopaków, ona zadzwoni do innych matek, zyskamy jeszcze więcej przedmiotów i zastanowimy się, jak to nagłośnić!

– Wspaniale, Josephine. Też uważam, że im większa akcja, tym lepiej, chcę cię tylko uprzedzić, że mam bardzo dużo rzeczy, które planuję sprzedać – wtrąciłam się. – Mam projekt ulotek, chcę zamieścić ogłoszenia w gazecie i odwiedzić lokalne firmy z prośbą o umieszczenie informacji na tablicach ogłoszeń i w pokojach pracowników, żeby…

– Doskonale! – przerwała mi. – A ja pogadam w szkołach, wysyłają informacje rodzicom nawet w lecie, mogliby to dorzucić. Potrzebujemy również wolontariuszy… – Zawahała się. – Sporo do ustalenia, więc może mogłybyśmy się spotkać, porozmawiać o tym wszystkim twarzą w twarz? Poproszę Alyssę, żeby dołączyła. Pracujesz? Wolisz umówić się na lunch, kolację czy raczej kawę?

Tak, Jake nie kłamał. Jego żona rwała się do tego.

– Yy… nie pracuję – wyznałam, doświadczając czegoś nowego: zawstydzenia, że nie pracuję, nawet jeśli nie mówiłam o tym, że w ogóle nigdy nie pracowałam. Nigdy. W całym swoim życiu. Uporałam się z tym uczuciem i dokończyłam: – Dopasuję się do was.

– Fantastycznie. Porozmawiam z Alyssą i za chwilę oddzwonię. Może tak być?

Weszłam do kuchni.

– Jak najbardziej.

– Jake mówił mi, że od niedawna mieszkasz w Magdalene – zauważyła.

– Niecały tydzień.

– W takim razie witaj w naszym miasteczku, które teraz jest również twoim miasteczkiem, i cieszę się, że niedługo się spotkamy.

– Ja również, Josephine.

– Josie – powiedziała. – Proszę, mów mi Josie.

– Dobrze, Josie.

– Zadzwonię zaraz po rozmowie z Alyssą.

– Wspaniale.

– Trzymaj się, Amelio.

– Ty też, Josie.

Rozłączyła się, a ja położyłam na blacie torebkę i telefon. Podeszłam do lodówki, otworzyłam ją i choć nie jadłam śniadania i przegapiłam lunch, to nie znalazłam nic, co by mnie zainteresowało.

Zamknęłam drzwiczki i podskoczyłam, gdy zadzwonił telefon.

– Josie?

– Czy środa w porze lunchu ci odpowiada?

Dla odmiany zapatrzyłam się w blat, myśląc, że Josie nie tyle się do tego rwała, co paliła.

– Tak, bardzo – odparłam.

– Doskonale, w takim razie o dwunastej w Weatherby’s Diner. Szukaj dwóch blondynek w kabince przy oknie.

– Na wypadek, gdyby pojawiły się tam jakieś dwie inne, to powiem, że z kolei ja jestem niską brunetką w średnim wieku – poinformowałam.

– Drobną – poprawiła.

– Nie rozumiem.

– Kobiety nie są niskie. Są drobne albo filigranowe. I nie są w średnim wieku, tylko dojrzałe.

Nie wiedziałam, jak odpowiedzieć na tę prawdziwą, acz stanowczą deklarację.

– No tak. Słusznie.

– Oczywiście – wycofała się, chyba nieco speszona – możesz mówić o sobie, co tylko chcesz.

Wydawała się zdenerwowana, więc pospieszyłam z zapewnieniem:

– „Filigranowa” to bardzo ładne słowo. Tak samo jak „dojrzała”.

– To prawda. Chociaż „dojrzała” też nie zawsze mi się podoba. Nie rozumiem, czemu kobieta w ogóle musi to jakoś definiować.

Zgadzałam się z tym w pełni.

– W takim razie: będę tam jako filigranowa i dojrzała brunetka – podsumowałam żartem. – Z tym że ten kawałek o dojrzałej jest wyłącznie do naszej wiadomości.

– My też będziemy: nie filigranowe, dojrzałe blondynki – odparła z uśmiechem w głosie. – A ponieważ jest lato, to być może mój syn Ethan też będzie ze mną. A ponieważ Alyssa i jej mąż Junior są miłymi, dobrymi ludźmi i rozsądnie zdecydowali się zaludnić Magdalene swoim potomstwem, być może przyprowadzi ze sobą gromadkę dzieci, które będą siać chaos. Zrobię, co w mojej mocy, żeby przyjść sama, ale Ethan sam podejmuje decyzje, do czego z Jakiem często go zachęcamy.

– Fantastycznie. W takim razie na pewno was nie przegapię.

– Racja! Czyli postanowione?

– Tak, Josie, postanowione. Widzimy się z Alyssą w środę w tym Weatherby’s.

– Znajdziesz na pewno – pocieszyła mnie. – Jest w miasteczku, a miasteczko wcale nie jest duże. Szukaj na Cross Street, a gdybyś miała z tym jakiś problem, zadzwoń do mnie.

– Znajdę – zapewniłam.

– Dobrze. W takim razie do zobaczenia, Amelio.

– Tak, Josie, do zobaczenia w środę.

Rozłączyła się. Podniosłam głowę i spojrzałam na swój piękny salon, któremu urody ujmowały pudła pod ścianami. Ale wyglądało na to, że z Josie Spear wyprzedaż pójdzie sprawnie i szybko, a ja zacznę tworzyć dom, który pokocham i w którym moje dzieci poczują się komfortowo.

Jednak dopóki nie zrobię porządków, nie rozpocznę projektu. Co prawda poznałam dziś parę osób i miałam plany na lunch w środę, ale do tego czasu nie miałam nic do roboty. Zupełnie nic. Kompletnie. Żadnych przyjaciół. Żadnych zajęć domowych. Żadnej pracy, którą muszę wykonać. Żadnych dzieci wracających zaraz do domu. Kablówkę i internet mieli mi zainstalować nazajutrz, więc nie miałam nawet tego.

Nagle poczułam się przygnieciona: ciężarem wszystkich nowych rzeczy wokół tego, co będę musiała zrobić, żeby mój dom stał się domem, wszystkimi swoimi błędami i całym wysiłkiem, który miałam podjąć, by je naprawić. Zmiażdżona wrażeniem samotności i tym, że przez te wszystkie lata po rozwodzie nawet nie zaczęłam pracy nad tym, żeby przekuć samotność w samodzielność i poczuć się z nią dobrze. Zmiażdżona strachem, jaki niosło widmo moich rodziców, odsuniętych na bok. Wiedziałam, że w końcu im to dopiecze i wtargną w moje życie, żeby zniszczyć to, co próbowałam tworzyć.

Stałam w swojej pięknej, otwartej kuchni z widokiem na błękitny ocean… Miałam plan.

Chwyciłam telefon, otworzyłam aplikację, która znalazła w pobliżu właściwe miejsca, i otworzyłam mapę, żeby GPS doprowadził mnie do celu. Wróciłam do samochodu.

Wyjechałam z garażu i udałam się do sklepu z gospodarstwem domowym. Tam wzięłam mnóstwo próbek farby, żeby urządzić sobie wystawkę w domu, i pojechałam do najbliższego centrum handlowego nie tylko po to, by dowiedzieć się, gdzie to jest, ale żeby kupić kilka książek.

I wróciłam do domu.

Próbki włożyłam do szuflady w kuchni – przejrzę je po wyprzedaży, kiedy już pomieszkam tu trochę i zrozumiem, czego potrzebują ściany Cliff Blue (nawiasem mówiąc, pokochałam tę nazwę i postanowiłam jej używać).

A na razie zrobiłam coś, czego jeszcze nigdy nie robiłam. Coś, czego nigdy nawet nie brałam pod uwagę. Spędziłam czas sama ze sobą. Leżałam na kanapie z lampką wina. Trochę czytałam. Trochę podziwiałam ocean. Wypiłam jeszcze jeden kieliszek wina. I jeszcze jeden. I pojęłam, że bardzo lubię to robić: czytać, pić wino, patrzeć na ocean. Tak bardzo, że zapomniałam o kolacji.

Zasnęłam na kanapie, a gdy obudziłam się kilka godzin później, nie zrobiłam tego, co na pewno zarządziłaby moja matka – nie przeniosłam się do łóżka. Po prostu zamknęłam oczy i spałam dalej – we własnym domu na własnej kanapie.

Spało mi się tak sobie i nad ranem rozbolało mnie ramię. Ale niezależnie od tego z niezrozumiałych względów obudziłam się z uczuciem zadowolenia.

Dopiero we wtorek wieczór napisałam do dzieci, że organizuję wyprzedaż domową, ponieważ chcę pozbyć się niektórych starych przedmiotów i zacząć od nowa. Poprosiłam Audena i Pippę, żeby przyszli i przejrzeli swoje rzeczy, bo może chcą się ich pozbyć, i dodałam, że dochód zostanie przeznaczony na lokalną bokserską ligę juniorów.

Nie chciałam pisać od razu po ich powrocie do ojca w poniedziałek, żeby nie czuły się przytłoczone patologiczną komunikacją czy nękane dobrymi intencjami. Chciałam, żeby wyglądało to naturalnie. Miałam nadzieję, że wypadło to naturalnie.

Może tak, może nie. Nie wiedziałam.

Żadne z dzieci mi nie odpisało.

W środę zjadłam lunch i tworzyłam wielkie plany wyprzedażowe z olśniewająco pięknymi blondynkami, które były niczym yin i yang.

Klasyczna i wyrafinowana Josie z początku strasznie przypominała moich rodziców. Zobaczyłam jednak, jak współdziała z oszałamiającą, ale bezpardonową Alyssą, która niczego nie udawała i każdy mógł ją jedynie zaakceptować albo cmoknąć gdzieś i którą moi rodzice by znienawidzili, i uznałam, że nawet jeśli Josie nadal wydawała mi się nieco oficjalna, to najwyraźniej była to tylko część jej złożonej osobowości.

Przyjechały bez dzieci, co mnie trochę rozczarowało, ale powiedziały, że na pewno się bez nich nie obejdzie – mamy młodych bokserów miały mnóstwo rzeczy, które chciały dorzucić do wyprzedaży, i sporo z nich rwało się do pomocy.

Wyprzedaż domowa zapowiadała się oszałamiająco. A ja chyba zyskałam dwie przyjaciółki.

I to było bardzo dobre.

W niedzielę wysłałam wiadomości do dzieci. Przypomniałam o wyprzedaży w przyszłą sobotę i o możliwości pozbycia się starych rzeczy i zrobienia miejsca na nowe. Wyznałam, że byłoby miło, gdyby odpisały mi w miarę szybko, bo działania były już w toku. Zaprosiłam ich na wyprzedaż, jeśli mają ochotę.

I znów żadne z nich mi nie odpisało.

Przez następne półtora tygodnia projektowałam, drukowałam, roznosiłam i rozdawałam ulotki, umieszczałam ogłoszenia w różnych gazetach, przyjmowałam rzeczy podrzucane mi przez matki przyszłych bokserów i namówiłam nawet lokalną stację radiową do ogłoszenia tego eventu, i zaplanowałam przekąski (płatne, rzecz jasna), aby maksymalnie uatrakcyjnić naszą wyprzedaż.

Kiedy Alyssa przywiozła swoje rzeczy i zobaczyła niektóre z moich, wyszła z dwoma pudełkami moich, które koniecznie musiała mieć. Poprztykałyśmy się trochę o to, że nie pozwoliłam jej za żadną zapłacić, i poddała się tylko dlatego, że zarezerwowała sobie jeszcze trzy pełne pudła, które zamierzała wykupić w wielkim dniu, oznaczając je napisem: „Należy do Alyssy, rusz tylko, a cię dopadnę! Dotarło?”.

W tym czasie zostawiłam moje dzieci w spokoju.

Dwa dni przed wyprzedażą wysłałam przypominajkę, że to pojutrze i że wciąż są mile widziane.

Nie odpisały.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz