Aleksandra Mantorska

Pechowa dziewczyna
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę z serii BABIE LATO
http://nk.com.pl/babie-lato/174/seria.html

W serii

Małgorzata Gutowska-Adamczyk Serenada, czyli moje życie niecodzienne
Romuald Pawlak Póki pies nas nie rozłączy
Romuald Pawlak Związek do remontu
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak Niebieskie migdały
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak Przebudzenie
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak Ucieczka znad rozlewiska
Karolina Święcicka Lalki
Małgorzata Maciejewska Zemsta
Kasia Bulicz-Kasprzak Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna
Kasia Bulicz-Kasprzak Nalewka zapomnienia, czyli bajka dla nieco starszych dziewczynek
Izabela Sowa Zielone jabłuszko
Magdalena Witkiewicz Ballada o ciotce Matyldzie
Iwona Banach Szczęśliwy pech
Iwona Banach Lokator do wynajęcia
Iwona Banach Klątwa utopców
Liliana Fabisińska Z jednej gliny
Małgorzata Thiele Trzy panie w samochodzie, czyli sekta olimpijska
Anna M. Brengos Scenariusz z życia
Maciejka Mazan Pina, zrób coś!

Mojej mamie

Rozdział 1

Zaczęło się od ciasta. Wszystko przez tę cudowną szarlotkę z polewą czekoladową, którą zrobiła przedwczoraj. Gdyby wtedy nie zachciało jej się czegoś słodkiego, dziś nie musiałaby martwić się o dalszą egzystencję!

Ale po kolei.

Julka, słysząc znaną i znienawidzoną przez nią melodię budzika, zerwała się na równe nogi. Klnąc pod nosem, dotarła do kuchni i nastawiła ekspres do kawy, po czym jeszcze z zamkniętymi oczami poczłapała do łazienki. Codzienny rytuał. Najpierw kuchnia i ekspres, dopiero potem łazienka i siusiu. Po małej czarnej świat wydał się jakby piękniejszy i Julka postanowiła, że zaniesie do pracy ciasto, które upiekła wczoraj. Nagle zapragnęła podzielić się z innymi przepełniającą ją radością.

Każdy, kto mieszka w Warszawie, dobrze wie, jakie są konsekwencje zbyt późnego wyjścia z domu. Julka też o tym wiedziała, ale nie skorzystała z tej wiedzy i do pracy wpadła spóźniona.

– O, proszę, kogo my tutaj mamy! – zagruchał Marek, gdy zobaczył ją biegnącą.

– Nic mi nie mów. Cholerne korki – wysapała, z trudem zdejmując marynarkę. – A jak tam boss? Jest już?

– Oczywiście. Jak zwykle punktualny i pierwszy. Nie wiem, jak on to robi. Nocuje tutaj? – Marek zaśmiał się ze swojego dowcipu, dość niefortunnie, bo zakrztusił się batonikiem. Kilka okruszków spadło na jego biurko.

– Tyle razy ci powtarzałam… Nie mówimy z pełnymi ustami, Mareczku, i nie jemy nad klawiaturą – powiedziała Julka matczynym tonem.

– Złośliwa małpa. Ty się tak nie śmiej. Szef o ciebie pytał i jak się zapewne domyślasz, odnotował spóźnienie – próbował odciąć się Marek, jednak cały efekt został zniweczony przez kaszel.

Niedobrze. Szef cenił punktualność i był bardzo pamiętliwy. Przypomniała sobie, jak podczas pracowniczego spotkania bożonarodzeniowego lekko podpity powiedział do niej: „Pamiętam, jak kiedyś chciałaś się urwać z pracy piętnaście minut wcześniej, a ja cię przyłapałem na gorącym uczynku! – Tu zaśmiał się, mając się pewnie co najmniej za detektywa Monka. – Pytam, gdzie się wybierasz, a ty na to, że do łazienki! Cha, cha! A miałaś wtedy na sobie zimową kurtkę, to gdzie szłaś? Do łazienki? Na podwórze? Cha, cha!”. I znowu ten jego nieszczęsny rechot.

„Ale Tomek, chciałam wyjść tylko piętnaście minut wcześniej, a poza tym to było rok temu, na Boga!” – próbowała się bronić.

Dlatego też Julka mogła być pewna, że za jakiś czas usłyszy o swoim dzisiejszym spóźnieniu. Postanowiła zatem działać. Jej wzrok padł na pakunek leżący na biurku, z którego unosił się aromatyczny zapach pieczonych jabłek i cynamonu.

– Stuk-puk! Dzień dobry, szefie! – Julka weszła do gabinetu przełożonego z cudownym uśmiechem na twarzy, w prawej dłoni dzierżąc talerzyk z szarlotką niczym insygnia koronacyjne na haftowanej poduszce. To miała być jej przepustka do sukcesu.

– O, witam spóźnialską! Co tym razem, Julciu? Kot spadł ci z balkonu, korki czy może za długo stałaś przed lustrem? – Tomek posłał jej powątpiewające spojrzenie. – Co tam masz? Szarlotka? Uwielbiam! – Wyjął jej talerz z ręki i już po pierwszym kęsie wyraził aprobatę, głośno mlaskając.

– Sugerujesz, że jestem próżna? – Julia spojrzała na niego z niechęcią. – To, że jestem kobietą, nie oznacza, że spędzam nie wiadomo ile czasu, mizdrząc się do lustra! – Podniosła głos, co zaskoczyło ją nie mniej niż Tomka, który zaczął pokasływać. Być może z nerwów. Julka nie zamierzała jednak tak tego zostawić. Może i nie wypada krzyczeć na szefa, ale urażona kobieca duma zwyciężyła. – Dlaczego uważasz mnie za pustą lalę, co? Tyle już czasu dla ciebie pracuję, a ty mi wyskakujesz z takim tekstem? No brak mi słów po prostu! – wykrzyczała.

– Uspokój się… – Kaszel Tomka się nasilił, a jego twarz nienaturalnie poczerwieniała. – Nie miałem nic złego na myśli. – Każde słowo przychodziło mu z coraz większym trudem.

– Pieprzony męski szowinista – syknęła pod nosem.

– Co było w tym cieście? – wysapał Tomasz.

– Co? Może nie smakowało? – Spojrzała na niego kpiąco i dopiero teraz zdała sobie sprawę, co się dzieje z jej szefem. – Boże, Tomek, ty się dusisz!

– No… – wykrztusił.

Julka z krzykiem wypadła z gabinetu. Potem wszystko potoczyło się w ekspresowym tempie. Ktoś zadzwonił po pogotowie, które zjawiło się prawie natychmiast i zabrało Tomka do szpitala. Z całej tej sytuacji Julka najlepiej będzie pamiętać wymianę zdań między sanitariuszem a swoim szefem:

– Czy jest pan na coś uczulony?

– Tak, na migdały.

15 czerwca 2015

Poniedziałek, 23:45

Co ja zrobiłam?! O mały włos nie zabiłam szefa! Przez tę pieprzoną szarlotkę z migdałami wylądował w szpitalu z ciężką reakcją alergiczną, a ja mam niepewną sytuację w firmie. Ładnie się załatwiłam. Oczywiście chciałam dobrze! Jak zwykle. Chociaż właściwie co to za praca? Czy zasuwanie w korpo to spełnienie moich marzeń? Jestem młoda, a już czuję się wypalona zawodowo i nie wyobrażam sobie zostać tam do emerytury! A z drugiej strony… przecież lubię to, co robię, całkiem dobrze zarabiam, no i ludzie też są fajni. Owszem, czasem muszę posiedzieć i zrobić jakieś nudne statystyki w Excelu, ale przeważnie trafiają się ciekawe projekty. Tylko co z tego? Co z tego, skoro teraz to wszystko stracę przez swoją głupotę? A właściwie to nie kwestia głupoty. Nigdy nie miałam szczęścia w życiu, zawsze pakowałam się w kłopoty i jeżeli komukolwiek ze znajomych miałoby się przydarzyć coś takiego, to tylko mnie! Jedni mówią: taka karma. Ja mówię, że mam po prostu pecha!

16 czerwca 2015

Wtorek, 10:05

W pracy mam nową ksywkę. Krwawa Szarlotka.

Rozdział 2

Sytuacja Julki nie wyglądała różowo. Koledzy mieli świetny temat do żartów, koleżanki współczuły, by po chwili odwrócić się i z trudem tłumić chichot. Wiadomo było już, że Tomkowi nic poważnego się nie stało. Była to po prostu (lub aż!) reakcja alergiczna. Dostał zwolnienie do końca tygodnia, a Julka, zamiast pracować, przeglądała strony zamieszczające ogłoszenia o pracę.

– Hej, Julka! – scenicznym szeptem zawołała koleżanka z sąsiedniego biurka. – Szukasz pracy?

Julia szybko zamknęła demaskującą ją przeglądarkę i odwróciła się do Magdy.

– Ja? Skąd ci to w ogóle przyszło do głowy? Przecież ja kocham swoją pracę! – Starała się, żeby jej słowa zabrzmiały jak najbardziej przekonująco. Jednak powątpiewający wzrok Magdy nie pozostawiał złudzeń: żadna z niej aktorka.

– Przecież widzę, że siedzisz na szukampracy.pl. Co jest? Serio chcesz odejść? – Magda bardziej ściszyła głos i podjechała do Julki na swoim fotelu obrotowym. W ich pokoju pracowało jeszcze kilka osób, więc konspiracyjny ton był jak najbardziej uzasadniony.

– Sama nie wiem! Moje życie to jakaś porażka! Nie znam osoby, która miałaby większego pecha ode mnie! Zaczęło się już w podstawówce. Miałam takiego kotka…

Julka opowiedziała Magdzie o pupilu, który wabił się Sylwester i który przez nią złamał sobie łapkę, ponieważ zamknęła go przez przypadek na balkonie, gdzie spędził ładnych kilka godzin. Kiedy znudziło mu się miauczenie pod drzwiami, wyskoczył z drugiego piętra. Mówią, że koty spadają zawsze na cztery łapy, a jednak pech Julki przeszedł na kota i ten złamał sobie łapę w dwóch miejscach. Potem Magda zmuszona była raz jeszcze wysłuchać najbardziej dramatycznej spośród wszystkich wzruszających, a zarazem komicznych historii mówiących o nieszczęśliwych miłościach Julki.

*

Przygoda ta wiązała się z pewnym naukowcem, który otrzymał propozycję pracy w Stanach i długo się wahał przed podjęciem decyzji − ze względu na Julkę oczywiście. Pech chciał, że tuż przed wylotem się pokłócili, i to – jak sama Julia stwierdziła – o pierdoły! Naukowiec w przypływie złości zdecydował się lecieć, kupił bilet w jedną stronę i spakował walizkę. Jednak niedługo potem naszły go wątpliwości. Przed wyjazdem na lotnisko zostawił Julii list, w którym napisał, że zdaje się na los i oczywiście na nią. Jeżeli ona chce z nim być, to jest gotów spędzić z nią resztę życia, nieważne gdzie! W Niemczech, w Polsce czy w Bangladeszu! Wylatuje o 19:40 z lotniska Chopina, podaje jej numer lotu i niech ona robi z tym, co chce. Julia, niczym bohaterka komedii romantycznej, szybko złapała płaszcz i wybiegła z domu, nie zamykając za sobą drzwi. Na ulicy próbowała złapać taksówkę, wrzeszcząc przeraźliwie: „Taxi!”, jakby znalazła się nagle na Times Square w Nowym Jorku, a nie na osiedlowej uliczce pod swoim blokiem. Niewyjaśnionym cudownym zrządzeniem losu taksówka się pojawiła i sprawnie zawiozła ją na lotnisko. Dziewczyna pognała do informacji i wyrecytowała numer lotu, który wkuła na pamięć podczas wielokrotnego czytania listu od naukowca. Pani z informacji wskazała kierunek i Julka popędziła przed siebie, niesiona na skrzydłach miłości. Miała nadzieję, że ukochany nie zdążył przejść jeszcze kontroli bezpieczeństwa. W przeciwnym wypadku nie udałoby jej się z nim skontaktować.

Gdy dobiegła do strefy kontroli, rozejrzała się po pasażerach, szukając tej jedynej, najmilszej jej sercu twarzy. Naukowca nigdzie nie było widać. Spojrzała na zegarek. Zostało niewiele czasu. Podeszła do pracownika lotniska.

– Przepraszam panią, proszę ustawić się w kolejce do kontroli – łagodnie, aczkolwiek stanowczo poinstruował ją dobrze zbudowany mężczyzna.

– Aha… okej. Proszę mi tylko powiedzieć, czy pasażerowie lotu UA 8894 byli już wywoływani?

– Bardzo proszę o ustawienie się w kolejce.

– Ale pan nie rozumie. Ja nie lecę. Ja chcę tylko wiedzieć, czy lot do Bostonu był już wywoływany.

Postawny mężczyzna popatrzył na nią, jakby miał przed sobą nic nierozumiejące pięcioletnie dziecko.

– Szanowna pani, ze względów technicznych loty do Stanów zostały przeniesione na drugi terminal.

– Słucham? Ale jak to?

– Remont części pasa trwa już od miesiąca, więc powinna pani wiedzieć o tym, że terminal dla pani lotu został zmieniony.

– Ale ja nie jestem pasażerką! Proszę mi powiedzieć, jak mam dostać się na ten drugi terminal, i to najlepiej z prędkością światła, bo za chwilę będzie za późno!

Mężczyzna przewrócił oczami. „Kolejna wariatka” – pomyślał i już drugi raz tego dnia stwierdził, że najchętniej rzuciłby to wszystko i pojechał w Bieszczady.

– Proszę podać numer lotu.

– UA 8894 – wyrecytowała z pamięci.

Mężczyzna sprawdził coś na ekranie stojącego przed nim komputera. Potem ponownie popatrzył na Julkę z pobłażliwością.

– I pani chce lecieć do Bostonu?

– Już panu mówiłam, że ja nigdzie nie lecę! Ludzie! Miłość mojego życia tam leci, a ja marnuję swój czas, rozmawiając z panem, zamiast być teraz z nim i przekonać go, żeby jednak ze mną został! Tu! W Polsce! Dlaczego staje pan na drodze prawdziwej miłości?

Mężczyzna patrzył na Julkę z bardzo niepewną miną. Na szczęście codziennie w pracy spotykał wariatów, więc krzyki Julki nie zrobiły na nim większego wrażenia.

– Samolot o numerze lotu UA 8894 leci do Budapesztu, a nie do Bostonu – powiedział spokojnie i wskazał jej ekran nad sobą. Fakt, numer się zgadzał. Ale cel podróży już nie. Julię zalała fala gorąca. Roztrzęsionymi dłońmi zaczęła szukać listu od naukowca. Czy to możliwe, że pomyliła numer lotu? Albo, co gorsza, on się pomylił? Łzy rozpaczy pojawiły się w jej oczach, gdy przeczesywała kieszenie płaszcza.

Spojrzała przerażona na pracownika lotniska i powiedziała cicho:

– Musiałam go zostawić w taksówce. – Po czym się rozpłakała.

Mężczyzna wykonywał swoją pracę zapewne od kilku ładnych lat i nie robiły na nim wrażenia ani wrzaski, ani bluzgi, chamstwo czy głupota. Ale najwyraźniej było coś, na co uodpornić się nie zdążył – łzy niewieście. Przerażony rozejrzał się dookoła, by stwierdzić, że mają już całkiem sporą widownię. Podszedł do Julii, próbując ją uspokoić, powiedział, że może sprawdzić w systemie, gdzie dokładnie powinna się udać i, co najważniejsze, ile ma na to czasu.

W oczach i sercu Julki znowu pojawiła się nadzieja. Podała mężczyźnie godzinę odlotu naukowca do Bostonu, a on powiedział jej, gdzie jest terminal, z którego odlatuje.

– Ale… – Popatrzył na zegarek. – Już za późno… – Nie zdążył dokończyć zdania, bo Julia puściła się biegiem przed siebie, przepełniona wiarą, że ta historia zakończy się jednak szczęśliwie. Mężczyzna dobrze zdawał sobie sprawę z tego, że dziewczynie nie uda się dobiec na czas. Z ekranu komputera zdążył jeszcze odczytać, że odprawa na ten lot się zakończyła i za chwilę samolot zacznie kołować na pas startowy. Wzruszył ramionami i wrócił do pracy.

Julka biegła przed siebie, co chwila gubiąc drogę. Całkowicie zdezorientowana zaczepiła kilkoro ludzi, prosząc o pomoc, większość wzruszała bezradnie ramionami. Jakiś mężczyzna wskazał jej kierunek, w którym powinna się udać, jak się po chwili okazało, niewłaściwy.

Wykończona zatrzymała się na chwilę, żeby zebrać myśli. Z trudem łapiąc oddech, rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu punktu informacyjnego. Spojrzała w górę i jej wzrok padł na tablicę z odlotami. Gdzie ten cholerny lot do Bostonu? Zaklęła głośno i spojrzała na zegarek. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że już jest za późno. Dochodziła dwudziesta, a zatem naukowiec dawno już znajdował się na pokładzie samolotu.

Kiedy obróciła się w kierunku panoramicznego okna, jej oczom ukazał się samolot, który powoli zakręcał na pas startowy. Zrozumiała, że obraz, który właśnie miała przed oczami – kołujący samolot – to symbol utraconej miłości jej życia.

*

– Dlatego właśnie nigdy nie latam – zakończyła swoją romantyczną historię samolotową. − Sama myśl o lataniu wywołuje to wspomnienie i wtedy… ryczę. – Jakby na potwierdzenie tych słów Julka głośno wydmuchała nos w chusteczkę.

Magda, również wzruszona, delikatnie ocierała łzy, tak by nie rozmazać makijażu jeszcze bardziej. Płakała nie tyle z powodu pecha Julki, ile nad miłością swojego życia. A właściwie jej brakiem. Słuchając koleżanki, uświadomiła sobie bowiem, że nigdy nie przeżyła i zapewne nie przeżyje podobnej filmowej historii, a słowo „romantyzm” w jej małżeńskim słowniku nie istniało.

– Co za romantyczna historia! – westchnęła i po raz kolejny wytarła łzę, która spłynęła jej po policzku. – Ty wiesz, jak ja bym chciała przeżyć coś takiego? Mój Michał to w ogóle nie zwraca uwagi na takie romantyczne szczegóły. To straszny konkreciarz, dla niego jest tylko tak albo nie, nic pośrodku. A żeby porozmawiać o problemach, wysłuchać?

– Magda, ty sama nie wiesz, co mówisz. Wiesz, ile kobiet chciałoby takiego męskiego faceta? W dzisiejszym świecie ze świecą takich szukać. Wiem, co mówię! Nie doceniasz tego, co masz, kochana!

– Ależ doceniam! Tylko ja też potrzebuję odrobiny czułości, czasem kolacji przy świecach czy sceny zazdrości, żeby ta miłość miała smak, bo inaczej jaki sens ma życie? – załkała Magda.

Julka nie odpowiedziała. Z zamyślenia nad własnym losem wyrwał dziewczyny głos informatyka, który przechodząc koło ich biurek, nie mógł nie skomentować tej komicznej sceny – dwóch zapłakanych dziewczyn w stercie papierowych chusteczek.

– Co jest, laski? Która w ciąży?

– Ciszej, Darek! – Magda poderwała się z krzesła i przywołana do rzeczywistości zaczęła zbierać rozrzucone chusteczki, jednocześnie rozglądając się po sali i oceniając, do ilu osób dotarł komentarz Darka. W firmie plotki rozchodziły się z prędkością światła, a ona wolała uniknąć podejrzenia o stan błogosławiony.

– Właśnie. My tu rozmawiamy o miłości, a ty nam z ciążą wyjeżdżasz! – zawtórowała oburzona Julka.

– Popatrz, a ja myślałem, że ciąża jest następstwem miłości – odparł Darek, uśmiechając się od ucha do ucha.

– Mylisz się – powiedziała rzeczowym, nieznoszącym sprzeciwu tonem Magda. – Ciąża jest następstwem seksu, a nie miłości.

– Oj, dziewczyny. Romantyzmu nie ma w was za grosz – odparował Darek i kręcąc głową, odszedł.

Popatrzyły za nim, potem na siebie – i niemal równocześnie wybuchnęły śmiechem.

Rozdział 3

Na to spotkanie frunęła niczym na skrzydłach. Po całym dniu pracy (oraz walki z natarczywymi myślami, że może ją utracić) i po wynurzeniach przed Magdą humor mógł jej poprawić jedynie Wojtek. Jej Wojtuś.

Trzeba jednak przyznać, że wspólne uronienie kilku łez nad parszywym losem kobiety trochę jej pomogło. To prawda, że łzy mają właściwości oczyszczające. I ta Magda. Zna ją tyle lat, nawet spotykała się kiedyś z jej bratem, a nie wiedziała, że ma problemy w małżeństwie. „Nie powinnam być taką egoistką” – zganiła się w duchu. W końcu mogła od czasu do czasu zapytać, co u niej słychać. To przecież takie proste.

Postanawiając solennie, że poświęci koleżance więcej uwagi, pomyślała jednocześnie, że przy Wojtku staje się lepszą osobą! Naprawdę! Nie jest zrzędliwa, nie zadziera nosa, nie plotkuje, zaczyna myśleć o innych. Choć kiedy jest blisko niego, myśli właściwie tylko o jednej osobie… o nim. Już dawno stwierdziła, że to najlepszy facet, jakiego mogła spotkać. Jest jak los na loterii. Teraz, gdy ma problemy w pracy, gdyby nie Wojtek, byłaby z tym wszystkim sama jak palec. A dzięki niemu może przynajmniej na chwilę zapomnieć o szarlotkowym kryzysie i pomyśleć o znacznie przyjemniejszych rzeczach. Taki facet to skarb… Więc może jednak nie ma takiego pecha, jak jej się wydawało?

Z zadumy wyrwał ją dźwięk klaksonu. Przebiegała właśnie na czerwonym świetle przez rondo Waszyngtona. Niezrażona, uśmiechnęła się, pomachała do poirytowanego kierowcy i pobiegła w kierunku alejki parku Skaryszewskiego na spotkanie miłości życia.

Wojtek już na nią czekał. Zawsze umawiali się przy pomniku Żołnierzy Radzieckich, w głównej alei parku. Bardzo romantycznie, nieprawdaż? Jednak dla nich to miejsce było szczególne, ponieważ właśnie tam umówili się na pierwszą randkę.

Szła szeroką aleją, a zieleń drzew i trawników dawała cudowne ukojenie. Dzień był niesamowicie upalny. Dobrze, że umówili się w parku, tu było odrobinę chłodniej, ale i tak żałowała, że nie włożyła letniej sukienki.

Wojtka zobaczyła z daleka. Po pracy musiał wstąpić do domu, żeby się przebrać, bo ubrany był odpowiednio do pogody, w krótkie spodnie i T-shirt. Nagle długie dżinsy i marynarka przewieszona przez torbę zaczęły Julii ciążyć. Przez głowę przeszła jej myśl, że Wojtek zapewne przed wyjściem wziął krótki prysznic i spryskał się tą cudowną wodą kolońską. Miała wrażenie, że już ją czuje. Przyspieszyła kroku.

Zastanawiała się, jak to możliwe, że po roku znajomości facet nadal kręci ją do tego stopnia, że gdy go widzi, ma te słynne motyle w brzuchu. Wojtek przywitał ją krótkim pocałunkiem i przytulił, przytrzymując trochę dłużej w ramionach. Nie było to standardowe powitanie. Zazwyczaj serwował jej długi, namiętny pocałunek, po którym musiała zaczerpnąć kilka głębokich oddechów, żeby zawroty głowy ustąpiły. Nie żeby się skarżyła. W takich momentach myślała, że w jego ramionach mogłaby nawet umrzeć.

Podczas spaceru po parku Julka opowiedziała ukochanemu o aferze szarlotkowej. Wojtek zawsze pomagał jej rozwiązywać problemy, był dobrym słuchaczem, potrafił trzeźwo ocenić fakty i trafnie doradzić. Dziś wydawał się bardziej milczący, ale i tak wiedziała, że niewiele może zdziałać do momentu, aż szef nie wróci do pracy i nie zadecyduje o jej losie. Wojtek nie musiał jej tego mówić.

– Może usiądziemy? – Byli już w okolicach Jeziorka Kamionkowskiego, kiedy Wojtek wskazał małą ławeczkę w cieniu.

Siedzieli dłuższą chwilę bez słowa, wpatrując się w kaczki na stawie. Dziewczyna szybko poddała się nastrojowi chwili i oparła głowę o silne męskie ramię.

– Julka, chciałbym, żebyśmy porozmawiali. – Wojtek poruszył się niespokojnie i lekko odsunął.

– O czym, skarbie? – Drobna zmarszczka na czole zdradzała zaintrygowanie na przekór lekkiemu tonowi pytania.

– Jesteśmy już ze sobą rok, prawda? – zaczął Wojtek i gdy Julka kiwnęła głową, kontynuował: – Uważam, że to był niesamowicie udany rok. Przynajmniej dla mnie. – Uśmiech Julki potwierdzał, że dla niej również. – Jednak przychodzą takie momenty w życiu, kiedy czujesz, że trzeba iść dalej. Wiesz dobrze, że nie lubię stać w miejscu. – Wojtek zrobił krótką pauzę, jakby zbierał myśli. Spojrzał Julce głęboko w oczy. – Jesteś naprawdę niesamowitą dziewczyną, zabawną, szaloną, piękną. Myślę, że ten rok był tak udany głównie z twojego powodu.

Julia nie wiedziała, co powiedzieć. Wpatrywała się w piękne zielone oczy, które patrzyły na nią z pasją, i czuła, jakby otwierało się przed nią niebo, a ona sama znajdowała się w samym środku krainy szczęśliwości mlekiem i miodem płynącej. Chciała go pocałować, jednak Wojtek w ostatniej chwili się odsunął i mówił dalej:

– Dlatego tym bardziej jest mi przykro, że muszę to powiedzieć… Nie możemy się dłużej spotykać.

Myślała, że się przesłyszała. Tętno jej skoczyło, w ustach zrobiło się sucho, oddech przyspieszył.

– Ale dlaczego? – zdołała wykrztusić. Świat wokół niej wirował, miała wrażenie, że gdyby teraz wstała z ławki, zaraz by się przewróciła. Ale właśnie to miała ochotę zrobić. Wstać i uciekać gdzie pieprz rośnie.

Wojtek zrobił zbolałą minę. Nie patrząc jej w oczy, odpowiedział:

– Julka, to nie to. Przepraszam.

„To jakiś koszmar” − pomyślała. Miała ochotę poharatać mu tę piękną buzię i powyrywać wszystkie włosy z głowy. Gdyby pod ręką miała coś ciężkiego… Łopatę na przykład! Jeden celny strzał i po kłopocie! No, może trochę musiałaby się namęczyć nad wykopaniem dołu odpowiedniej wielkości… Spojrzała na jeziorko. A może by tak…

– Ale jak to: „nie to”? Po roku sielanki stwierdzasz, że to nie to? – Julka była wściekła.

– Lepiej teraz niż później, nie? – Wojtek próbował rozładować atmosferę. Jednak po wzburzonym spojrzeniu dziewczyny i ciosie ciężką torbą prosto w lewy policzek stracił ochotę do żartów.

Rozdział 4

– Tak ci powiedział? Nie mogę w to uwierzyć! – Ewa, najlepsza przyjaciółka Julii, uderzyła otwartą dłonią o blat stołu.

Julka ściągnęła ją do siebie zaraz po ostatecznej rozmowie z Wojtkiem. Gdy Ewa usłyszała w słuchawce spazmatyczny płacz i lament przyjaciółki, rzuciła krótko: „Będę u ciebie za pół godziny”. I była. Siedziały teraz w mieszkaniu Julki i czekały na zamówioną pizzę. Pierwsza butelka wina z dwóch, które kupiła po drodze Ewa, stała już otwarta.

– Dobrze, że miałam w torebce Larssona w twardej oprawie. – Julka siedziała po turecku na swoim łóżku, tępym wzrokiem wpatrując się w bliżej nieokreślony punkt na ścianie.

Ewa popatrzyła na przyjaciółkę z pytającym wyrazem twarzy.

– A co ma do tego Larsson?

Julka spojrzała na nią z wyrzutem.

– Jak to co? Zdzieliłam go jedyną ciężką rzeczą, jaką miałam pod ręką! – wykrzyknęła. Wyskoczyła z łóżka, chwyciła torebkę i zamachnęła się, demonstrując sposób, w jaki zaatakowała Wojtka. Po czym rozsunęła zamek torebki i wyjęła z niej ostatni tom trylogii Stiega Larssona, liczący – bagatela – siedemset stron.

– Uuu… – Ewa się skrzywiła. – Bolesne rozstanie.

Dziewczyny roześmiały się głośno.

Na ziemię sprowadził je dzwonek domofonu.

– To pewnie pizza. Otworzę – powiedziała Ewa, idąc w kierunku przedpokoju.

Julka z powrotem zajęła miejsce na łóżku i pomyślała, że to prawdziwe szczęście mieć przyjaciółkę taką jak Ewa, która nawet w najgorszych chwilach potrafi wprawić ją w dobry nastrój. Szkoda tylko, że ma pecha w miłości. „I w całej masie innych rzeczy” − dodała w duchu.

– Spodziewasz się jakiejś Magdy? – spytała Ewa, która właśnie pojawiła się w drzwiach pokoju.

– A, tak! Magda! – ożywiła się Julka. – Zaprosiłam też Magdę – dodała lekko.

– Co to za Magda? Pierwszy raz słyszę o jakiejś Magdzie.

– No, Magda ode mnie z pracy. – Julka, widząc niechętne spojrzenie Ewy, straciła rezon. – Oj, na pewno ci o niej opowiadałam! – dodała, choć wcale nie była tego taka pewna.

Dzwonek do drzwi przeszył ciszę, która zawisła w mieszkaniu na Paryskiej. Ewa nadal patrzyła na Julkę zdziwionym i nieodgadnionym wzrokiem, po czym chwyciła lampkę wina ze stołu i spokojnie usadowiła się w fotelu. Teraz to Julka patrzyła na przyjaciółkę, nie mogąc pojąć, o co chodzi w tym całym przedstawieniu. Dzwonek rozbrzmiał po raz kolejny.

– Twoja przyjaciółka chyba dobija się do drzwi – powiedziała Ewa spokojnym tonem, nie zaszczycając Julki choćby krótkim spojrzeniem.

Julka postanowiła nie komentować tej dziwnej sceny zazdrości i poszła otworzyć drzwi.

Magda od progu przytuliła Julkę.

– Juleńko, kochana! Nic się nie przejmuj, tego kwiatu to pół światu.

Słysząc tak mało wyszukane słowa pocieszenia, Ewa skrzywiła się i przewróciła oczami. Już wiedziała, że nie polubi Magdy. A na Julkę była tak wściekła, że miała ochotę wziąć torebkę i przywalić jej Larssonem. Od zawsze spotykały się we dwie, a ona teraz przyprowadza jakąś obcą babę i nawet nie pyta jej o zdanie! Gdy dziewczyny weszły do pokoju, udawała, że przegląda magazyn dla pań.

– Ewa, to jest właśnie Magda. Magda, to jest Ewa. – Julka rzuciła Ewie niepewny uśmiech.

– Hej! – Magda wyglądała na podekscytowaną czekającym ją babskim wieczorem. Z uśmiechem od ucha do ucha wyciągnęła rękę w kierunku Ewy.

Ta obrzuciła ją spojrzeniem od stóp do głów, po czym powolnym ruchem podniosła rękę i uścisnęła wyciągniętą dłoń.

– Ewa. PRZYJACIÓŁKA Julki. – Wypowiadając te słowa, patrzyła Magdzie prosto w oczy.

Julka zaskoczona spojrzała na Ewę, która mierzyła Magdę wzrokiem jak przeciwniczkę na ringu.

– No już, dziewczynki. Dosyć tych czułości. Magda, poleję ci winka. Siadaj, gdzie chcesz, i czuj się jak u siebie w domu. Zaraz przyjedzie pizza. – Julka miała nadzieję, że swoim trajkotaniem rozładuje atmosferę, tężejącą z sekundy na sekundę. Zależało jej też, żeby nie dopuścić dziewczyn do głosu, zwłaszcza Ewy, której niewyparzony język dawał o sobie znać zawsze w najmniej odpowiednim momencie.

Ewa jednak nie słuchała tego, co ma do powiedzenia Julka. Obserwowała wnikliwie Magdę i wiedziała, że musi od razu pokazać tej panience, gdzie jest jej miejsce, ustawić ją do pionu. Jeżeli teraz tego nie zrobi, potem będzie znacznie trudniej wepchnąć ją z powrotem do szeregu, gdy zacznie się wychylać. Teraz albo nigdy.

– Magda – zagadnęła konkurentkę, która do tej pory całą sobą słuchała paplaniny Julki na temat pizzy i dodatków – a ty skąd znasz Julkę? – zapytała z fałszywym uśmieszkiem.

Julka odwróciła się w kierunku Ewy i gdy dostrzegła błysk w oku przyjaciółki, wiedziała już, co się zaraz zacznie. Chciała uniknąć nieprzyjemnej konfrontacji, ale Ewa nie potrafiła odpuścić, musiała dominować. Próbowała dać jej dyskretnie znaki, jednak ze względu na skromny metraż pokoju było to niemożliwe. Poza tym Ewa całą uwagę skupiła na swojej ofierze, kompletnie ignorując przyjaciółkę. Nie mogła zatem zobaczyć gestu podrzynania gardła ani innych rozpaczliwych wysiłków Julki.

– Jesteśmy koleżankami z pracy. Siedzimy biurko w biurko. – Magda uśmiechnęła się słodko i jakby szukając potwierdzenia swoich słów, spojrzała w kierunku Julki, która w nienaturalny sposób intensywnie drapała się po szyi.

– Aha – kontynuowała Ewa z niewinną miną. – Ale chyba nie pracujesz długo w firmie Julki?

Julka chwyciła się za głowę. A więc to tak! Ewka najpierw wyciągnie informacje pod pretekstem niewinnej, sympatycznej rozmowy, by potem wykorzystać je przeciwko Magdzie. Szkoda tylko, że ona będzie w tym najbardziej poszkodowana.

– No gdzie ta pizza?! Dzwoniłam przecież pół godziny temu! – Julka próbowała sprowadzić rozmowę na inny temat, jednak bezskutecznie.

– Och, nie! Pracuję nawet dłużej niż Julka! – Magda uśmiechnęła się przyjaźnie, nie przeczuwając zasadzki. – W kwietniu stuknęło mi pięć lat, a Julka, o ile się nie mylę, pracuje jakieś trzy. Prawda? – Odwróciła się w kierunku Julii, która mając usta pełne wina, mogła skinąć jedynie głową na potwierdzenie i czekać na dalszy rozwój wydarzeń.

– Hmm. To dziwne – zafrasowała się Ewa. Pocierając dłonią brodę i marszcząc czoło, sprawiała wrażenie, jakby intensywnie próbowała sobie coś przypomnieć. – To dziwne – powtórzyła po krótkiej pauzie – bo Julka nigdy o tobie nie wspomniała.

Magda spojrzała niepewnie na Julkę i widząc, że ta została przyparta do muru przez przyjaciółkę, wyzwoliła swoje pokłady empatii, które zawsze były jej cechą rozpoznawczą. Chciała utrzeć nosa pewnej siebie Ewie, więc odpowiedziała:

– Cóż. Jesteśmy koleżankami z pracy. Zawsze dobrze się rozumiałyśmy i trzymałyśmy razem. Ale rozumiem, że ciężko było Julce opowiadać nasze przeżycia czy biurowe żarty, których osoby trzecie po prostu nie zrozumieją. – Posłała Ewie triumfalny uśmiech.

Chełpliwa mina zniknęła. Teraz Ewa patrzyła na Magdę morderczym wzrokiem i czuła, że długo nie utrzyma złości w ryzach. Magda wyglądała niepozornie, Ewa więc nie sądziła, że stać ją będzie na taką ciętą ripostę. Nabrała szacunku do przeciwnika, jednak już wiedziała, że sympatią nigdy jej nie obdarzy.

– Ufff, ale tu gorąco! Wpuszczę trochę powietrza. – Julka rzuciła się w kierunku okna w nadziei, że Ewa odpuści i resztę wieczoru spędzą w spokoju przy winku. Powiew wiatru nieco ją ocucił i wpadła na pomysł, jak odciągnąć uwagę dziewczyn od słownej przepychanki. Odwróciła się do nich ze zbolałą miną.

– Dziewczyny, ja jestem beznadziejna – westchnęła i zaczęła głośno łkać. Wzięła chusteczkę z opakowania leżącego na stole i głośno wydmuchała nos. – No, powiedzcie, tylko szczerze, proszę was! Co jest ze mną nie tak? Czy to te cycki? To na pewno cycki! – I rozpłakała się na całego.

Magda przysiadła się do Julki i objęła ją ramieniem. Ewa przewróciła oczami, wypiła duszkiem wino i również zabrała się do pocieszania przyjaciółki. Przegrała tę bitwę. Ale wojny jeszcze nie.

Rozdział 5

Próbując dosięgnąć i wyłączyć wrzeszczący budzik, Julka stwierdziła, że otworzenie trzeciej butelki wina zeszłego wieczoru było bardzo złym pomysłem. Z grymasem bólu na twarzy usiadła i zsunęła gołe stopy na różowy dywanik, który czule ją połaskotał. Następnie zadała sobie filozoficzne pytanie: „Dlaczego nie umarłam wczoraj?”, po czym stękając głośno, niczym staruszka z zaawansowanym artretyzmem, resztkami sił zwlokła się z łóżka i poczłapała do łazienki.

W drodze do pracy próbowała jeszcze choć trochę się zdrzemnąć. Nawet jej się to udało. W metrze, w godzinach największego szczytu, dopchała się do ostatniego wolnego miejsca w wagonie, oczy momentalnie jej się zamknęły, głowa opadła na prawe ramię. Na szczęście dla pozostałych pasażerów hałas pociągu zagłuszał chrapanie. Sen nie trwał jednak długo. Wagon zatrzymał się na stacji, a miejsce obok Julki się zwolniło, lecz zaraz zajął je rosły mężczyzna w średnim wieku. Facet rozwalił się, trącił ją kolanem i wyrwał ze słodkiego snu. Miała jeszcze nadzieję, że gdy już ułoży się odpowiednio, zabierze to swoje kolano, ale ani myślał tego zrobić. Rozparł się wygodnie, zajmując półtora miejsca i zostawiając jej jedynie skrawek, który uniemożliwiał wygodną podróż. Wyobraziła sobie, jak zdejmuje słuchawki z uszu, stuka go w ramię, po czym mówi głośno na cały wagon: „Czy naprawdę masz tak monstrualnie grubego i wielkiego fiuta, że musisz siedzieć aż tak rozkraczony?!”.

Nie odważyłaby się jednak powiedzieć czegoś takiego głośno. Nigdy w życiu! Prawda? Ale właśnie skonstatowała, że ludzie w pociągu patrzą na nią dziwnie, a facet zabiera rozkraczone nogi, paląc przy tym strasznego raka. W pierwszym momencie nie wiedziała, co się stało, jednak po chwili wszystko było jasne. Naprawdę to powiedziała! Zwróciła uwagę temu facetowi, i to jeszcze w tak niegrzeczny sposób!

Wysiadła na następnej stacji, mimo że powinna jechać dalej.

Ewakuacja z metra odbiła się na punktualności. Gdy Julka weszła do biura, większość osób siedziała już przy biurkach. Z daleka dostrzegła Magdę i rozpromieniła się na jej widok. Ciekawe, czy też ma takiego kaca jak ona? Zaraz opowie jej o porannej przygodzie, pośmieją się i może jakoś przeżyją ten dzień.

– Hej, Madziula, chyba będziesz tego potrzebować. – Julka podniosła do góry butelkę wody mineralnej i postawiła przed koleżanką na biurku. – Też masz takiego kaca? – zapytała przyciszonym głosem i usiadła. Nikt w pracy nie musi przecież wiedzieć, że zabalowały sobie w tygodniu. – Myślałam, że dziś nie wstanę! A słuchaj, jaką miałam akcję w metrze! – I już zamierzała zacząć opowiadać swoją historię, gdy zdała sobie sprawę, że Magda dziwnie na nią patrzy. Po wieczorze z trzema butelkami wina, po raptem czterech godzinach snu wyglądała nadzwyczaj dobrze. Jej rude, długie włosy opadały swobodnie na ramiona, tworząc piękną ramę dla okrągłej twarzy, sowicie usianej piegami. Makijaż miała jak zwykle perfekcyjny, cienka czarna kreska podkreślała duże zielone oczy. Tylko ta skrzywiona, smutna mina psuła cały obrazek. – Madzia, co jest? Coś cię boli? – Julka złapała koleżankę za rękę. „Cholera, może jej niedobrze po wczorajszym?” – pomyślała i już miała zaciągnąć koleżankę do łazienki, gdy Magda wzięła głęboki wdech…

– O, cześć, dziewczyny! Julka, a co ty tu jeszcze robisz? Przyszłaś się spakować? – Magdzie niestety nie dane było powiedzieć, co jej leży na sercu, ponieważ pojawił się Darek. Rzeczywiście, znalazł sobie idealny moment na pogawędkę… Ryknął śmiechem, zadowolony ze swojego mało zabawnego żartu.

Julka popatrzyła na niego z odrazą.

– Dariuszu, po pierwsze, weź się wreszcie do roboty, bo już od trzech tygodni nie mogę się doprosić o podłączenie kolorowej drukarki! A po drugie, nie widzisz, że rozmawiamy? – Julka wskazała siebie i Magdę, mając nadzieję, że Darek zniknie tak szybko, jak się pojawił.

– Właśnie o to chodzi – odezwała się cicho Magda i spojrzała na Julkę smutnymi oczami. – Tomek wrócił. Siedzi u siebie w gabinecie.

*

To dlatego wszyscy patrzyli na nią z politowaniem, gdy wchodziła do biura. A ona myślała, że to z powodu syndromu dnia wczorajszego. Nawet ta idiotka z działu zakupów, Daria, uśmiechnęła się do niej promiennie. Julka teraz już wiedziała dlaczego. Wszyscy domyślali się, jakie konsekwencje niesie ze sobą powrót Tomka. Od poniedziałku był to gorący temat korytarzowych rozmów. Debatowali tylko o tym, czy Julka czasem nie podała szefowi szarlotki z migdałami umyślnie. Ale nawet ci, którzy nie widzieli w niej potencjalnej morderczyni, nie zamierzali stawać w jej obronie. Tak czy inaczej, wyszło przecież na jaw, że Julka lata do szefa z ciasteczkami, i to z samego rana! Kto tak robi? Ktoś, kto chciałby uzyskać specjalne względy. A wiadomo, co ona przy tym ciastku i kawie chciała mu powiedzieć? Kogo sypnąć? Na kogo poskarżyć?

Julka nie słyszała nawet połowy plotek krążących na jej temat po całej tej aferze. Najgorsze było to, że lubiła swoją pracę i ludzi, których tu spotkała. Nie chciała tego wszystkiego stracić. Tomka, którego o mały włos nie wysłała na tamten świat, w sumie też lubiła! Uważała, że to w porządku gość. A szefa, o którym można powiedzieć, że jest w porządku, chciałby mieć każdy.

Westchnęła głośno. Jak pech, to pech. Najpierw Wojtek, teraz praca. Już myślała, że jest o krok od zaręczyn i zamążpójścia, a teraz wyobrażała sobie, jak ustawia się w kolejce do pośredniaka. Jak się wali, to na wszystkich frontach. Sądziła, że zostało jej jeszcze kilka dni względnego spokoju. Tomek miał przecież wrócić ze zwolnienia w następnym tygodniu! Może wrócił wcześniej, by jak najszybciej dokonać koniecznych zmian w zespole…

– Dobra, miejmy to już za sobą. – Julka wstała i udała się w kierunku gabinetu Tomka, odprowadzana wzrokiem przez kolegów z pokoju.

Zapukała cichutko. Gdy usłyszała głośne „proszę”, wzięła dwa głębokie oddechy, delikatnie nacisnęła klamkę i nieśmiało zajrzała do środka. Tomek siedział skupiony przed komputerem i szybko coś pisał. Wpatrzony w ekran, nie raczył nawet spojrzeć na gościa, który kuląc się w sobie, stał w progu. Wreszcie oderwał wzrok od monitora, spojrzał na Julkę, zmarszczył czoło i wrócił do pisania.

– Co tak stoisz? Wchodź – rzucił zniecierpliwiony.

Julka weszła do gabinetu, starając się bezszelestnie zamknąć za sobą drzwi. Po chwili wahania usiadła naprzeciwko Tomka. Wspomnienia ich ostatniego spotkania wróciły. To właśnie w tym fotelu siedziała, gdy jej szef zajadał się szarlotką z migdałami, a potem zaczął się dusić. Julka wzdrygnęła się na samo wspomnienie.

Sytuacja stawała się lekko krępująca. Tomek kompletnie nie zwracał na nią uwagi, cały czas słychać było uderzanie palców o klawisze. Stuk-puk. Co za stres! Jeszcze chwila i zwariuje od tego dźwięku. Uznała, że musi zacząć rozmowę, poprawiła się w fotelu, jednak Tomek przerwał jej przeciągłym „ciiii” i kręcąc głową, dał do zrozumienia, żeby się nie odzywała. Pisał dalej. A koszmar Julki trwał.

– I… wyyyyyślij! – powiedział przeciągle Tomek, klikając myszką. – Przepraszam cię, ale mam sporo zaległości. – Rozparł się wygodnie w krześle i spojrzał na zestresowaną Julkę. – Co tam, Julciu? Masz jeszcze jakieś ciasteczka dla mnie? – Drwiący uśmiech pojawił się na jego smagłej twarzy.

Julka zaczęła nerwowo chichotać. Nie wiedziała, co odpowiedzieć, śmiać się też nie chciała, ale to było silniejsze od niej. Wreszcie uspokoiła się na tyle, by wydukać:

– Tomek, wiesz przecież, że ja nie chciałam. Nie zrobiłam tego specjalnie…

– Tak? A mnie się wydaje, że chciałaś przejąć moje stanowisko, maleńka. Czy nie takie były twoje intencje?

Julka poczuła uderzenie gorąca i zawroty głowy. Co ten Tomek wygaduje? No nie! Tego było za wiele! Jeszcze trochę, a zrobią z niej morderczynię!

– Jak w ogóle możesz tak mówić? Skąd, do jasnej cholery, mogłam wiedzieć, że jesteś uczulony na migdały? To tylko i wyłącznie twoja wina! Skoro masz tak silne reakcje alergiczne, powinieneś uważać na to, co jesz. A nie rzucać się jak wygłodniałe chińskie dziecko na miskę ryżu! – Chciała jeszcze dorzucić kilka cierpkich słów, potem trzasnąć drzwiami, złapać torebkę ze swojego biurka i wyjść, gdy… zrozumiała, co się święci. Tomek z trudem próbował powstrzymać się od śmiechu. Zakrywał usta dłonią i stawał się coraz bardziej czerwony.

Spojrzała na niego zrezygnowana, a wtedy wybuchnął niepohamowanym, głośnym śmiechem, trzymając się za całkiem pokaźny brzuch, który rytmicznie poruszał się raz w górę, raz w dół. Śmiał się dosyć długo, a przynajmniej tak wydawało się Julce, która ostentacyjnie spojrzała na zegarek, całą sobą demonstrując znudzenie i rozczarowanie jego zachowaniem.

– Julciu, coś widzę, że poczucie humoru cię opuściło.

– Nie opuściło, tylko uważam, że to nie jest powód do żartów! – Ręce skrzyżowane na piersi i usta ułożone w podkówkę nadawały Julce wygląd pięcioletniej dziewczynki, której zabrano łopatkę w piaskownicy.

– No dobrze, Juleńko, nie złość się. Opowiadaj, co tam w naszym przybytku słychać?

Julka spojrzała na Tomka z ukosa, nadal się dąsając, jednak chęć przekazania wszystkich interesujących wieści była silniejsza od niej.

– W sumie to po staremu. – Julce trochę poprawił się nastrój, gdy przekonała się, że krwawą szarlotką nie załatwiła sobie zwolnienia. Myśli o natychmiastowym wyrzuceniu z pracy przestały zaprzątać jej głowę. W telegraficznym skrócie opowiedziała Tomkowi biurowe ploteczki.

Słuchał z autentycznym rozbawieniem. Zawsze cenił zmysł obserwacji i poczucie humoru Julki.

– Krwawa Szarlotka, mówisz? – Zaśmiał się tubalnie. – W tej naszej agencji mamy kreatywnych ludzi! Zawsze wiedziałem, że przejście do Four Colors przyniesie mi trochę rozrywki na stare lata. W końcu agencja reklamowa to nie nieruchomości!

– Jakie stare lata? Tomek, nie gadaj głupot! Jesteśmy przecież w tym samym wieku!

– W tym samym wieku? Żarty sobie urządzasz! Dwadzieścia lat dziewczyna i mówi mi, że jesteśmy w równym wieku!

– Dwadzieścia osiem! – poprawiła go Julka.

– Właśnie o tym mówię! Ale dosyć już tych czułości. Mam dla ciebie zlecenie. No, nie jęcz. Pamiętasz, jak mówiłaś, że warto byłoby znaleźć firmę, która robiłaby dla nas badanie rynku? Tego, co się dzieje w social media, w internecie i tak dalej. Do tej pory bazowaliśmy na sprycie naszych pracowników, ale zgadzam się z tobą i myślę, że trzeba oddać tę działkę w ręce profesjonalistów. Twoje zadanie jest następujące: znajdziesz firmy, które zajmują się tego typu analizami, przygotujesz oferty i wspólnie coś wybierzemy, okej?

– Oczywiście! Od brudnej roboty to jestem ja! – Julka złożyła ramiona na piersi. – A mogłam się nie odzywać – mruknęła.

– Zawsze wiedziałem, że doprowadzasz sprawy do końca, a pomysł, bądź co bądź, był twój.

Julka wyszła z gabinetu Tomka rozpromieniona. Naprawdę cieszyła się, że wrócił ze zwolnienia, ponieważ jej sytuacja była teraz jasna i klarowna. Nie musi szukać nowej pracy. Uśmiechnięta od ucha do ucha przespacerowała się przez główny korytarz, spoglądając triumfująco na mijanych kolegów.

Po ich zaskoczonych minach widać było, że już zdążyli spisać ją na straty.

17 czerwca 2015

Środa, 20:15

Hurra! Tomek wrócił! I nie wyrzuci mnie z pracy! Kurczę, wszystko się zmienia jak w kalejdoskopie. Nie wiem, jak zniosę tę huśtawkę nastrojów. Jednego dnia jestem kompletnie załamana i mam ochotę rzucić się do Wisły, a drugiego – skaczę z radości pod sufit. No, może trochę przesadzam. Tak od razu pod sufit to nie mam powodów skakać. Jak pomyślę o Wojtku, serce mi pęka. Taki był zakochany! Taki zauroczony! Przecież to on do mnie wydzwaniał, on za mną szalał! I co? Nagle mu się znudziło? Widocznie tak… Chyba pójdę sobie popłakać…

Rozdział 6

Po odespaniu ciężkiego i pełnego emocji tygodnia Julka postanowiła zakończyć sobotę aktywnie. Pogoda zachęcała, by wyjść na świeże powietrze. Słońce świeciło mocno, niebo bez żadnej chmurki. Niewiele myśląc, włożyła sportowe buty i pobiegła w kierunku parku spokojnym truchcikiem, miarowo oddychając. Lubiła biegać. Zawsze gdy miała problem, robiła sobie krótką albo dłuższą przebieżkę, zależnie od skali problemu, który co prawda po treningu nie znikał, ale przedstawiał się w zupełnie innym świetle.

Biegła parkiem Skaryszewskim, który do joggingu nadawał się idealnie. Było gorąco, ale w cieniu drzew dało się odczuć przyjemny chłód. Minęła pomnik Żołnierzy Radzieckich, który do niedawna był symbolem jej wielkiej miłości, a teraz kojarzył się tylko z rozstaniem z Wojtkiem. Poczuła ukłucie w sercu i łzy napływające do oczu. Potrząsnęła głową jak pies po kąpieli, jakby chciała się pozbyć nieprzyjemnego widoku. Przyspieszyła. Wciąż nie mogła jednak oddalić od siebie myśli o byłym chłopaku, zwłaszcza że w parku mijała pary siedzące na ławkach albo leżące na kocach, rozkoszujące się czasem i oczywiście sobą. „Niektórzy nawet za bardzo” – pomyślała Julka, zerkając przelotnie na dwa splecione ze sobą ciała leżące niedaleko alejki. Westchnęła i pobiegła dalej, ku szerokiej asfaltowej ścieżce.

Ten tydzień był zakręcony. Najpierw Wojtek zerwał z nią jak gdyby nigdy nic, potem odbył się babski wieczór, którego zakończenia właściwie nie pamiętała, no i ta historia z Tomkiem i szarlotką. Istne szaleństwo! Nie miała nawet czasu zastanowić się, co dalej. Była zła, że jej życie zmienia się jak w kalejdoskopie, a ona nie jest w stanie niczego kontrolować. Jednego dnia szuka pracy, drugiego wraca Tomek, czule poklepuje ją po ramieniu i wszystko jest w najlepszym porządku. Cieszy się obecnością swojej drugiej połówki i planuje wspólną przyszłość, a za chwilę widzi w łazience tylko jedną szczoteczkę do zębów. Ale cóż, takie jest życie. Jednak znając jej pecha, mogło być jeszcze gorzej. Dobrze, że nie wpadła pod tramwaj… Gdy o tym pomyślała, jakiś chłopak pędzący na rowerze przez park przejechał dosłownie centymetr obok niej.

– Ej! Patrz, jak jedziesz, idioto! – krzyknęła za nim, ale rowerzysta był już daleko i nawet jeżeli ją usłyszał, nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia. Podwyższony z wysiłku puls skoczył Julce jeszcze bardziej. Z niedowierzaniem pokręciła głową, dziwiąc się beztrosce rowerzystów szarżujących na swoich stalowych bądź aluminiowych rumakach, i życzyła chłopakowi, by połamał obręcz na najbliższym krawężniku.

Gdy ubolewała nad losem pieszych oraz biegaczy, kątem oka dostrzegła kolejną parkę, która przykuła jej uwagę. Całowali się akurat przed nią. Ciemnowłosy mężczyzna stał tyłem do niej, ręce partnerki splatały się w dole jego pleców. Julka podbiegła bliżej i poczuła, że serce zaczyna jej bić jak oszalałe, oddech przyspiesza, a kolana uginają się, jakby były z waty. Chciała, oj, jak by chciała, żeby te objawy świadczyły jedynie o przebytych kilometrach! W miarę jak zbliżała się do migdalącej się pary, nabierała pewności, że zna te plecy, to znaczy zna mężczyznę, do którego te plecy należą, i pewność ta rozpalała w niej niesamowitą wręcz furię. Czy nie zasługiwała na odrobinę szczerości od mężczyzny, z którym była w związku przez rok? Co to za ściema z tym „to nie to”?! Gdzie on to wyczytał? Powinien od razu powiedzieć, że ma kogoś na boku! „Ja już pokażę temu tchórzowi, co to znaczy odwaga i bycie facetem! Co to znaczy mieć jaja, których jemu najwyraźniej brakuje!” – pomyślała i ruszyła sprintem. Gdy znalazła się na wyciągnięcie ręki od mężczyzny ubranego w szary T-shirt, krzyknęła:

– Ty łajdaku! Zdrajco! − Chwyciła Wojtka za ramię i pociągnęła z całej siły, by wyrwać go z objęć tamtej. – Kim ona jest?! – zdążyła jeszcze krzyknąć, gdy spojrzała prosto w przerażone oczy mężczyzny, który… Wojtkiem nie był.

Z tyłu całkiem go przypominał, wzrostem i posturą pasował jak ulał. Kruczoczarne włosy podobnej długości i koszulka… mogłaby przysiąc, że Wojtkowa. Jednak to nie był Wojtek, tylko jakiś obcy facet, choć bardzo go przypominający. Przerażona zasłoniła rękami usta, jakby to one były sprawcą jej ataku. Julce odebrało mowę. Ujrzała rękę spadającą prosto na policzek pseudo-Wojtka. Dziewczyna, którą przed chwilą całował, zaczęła krzyczeć i okładać go po twarzy, a przynajmniej próbowała, biorąc pod uwagę znaczną różnicę wzrostu między nimi.

– Wiedziałam! Wiedziałam, że mnie oszukujesz! – wrzeszczała, nie żałując ciosów. On osłaniał się dzielnie, chroniąc czułe punkty. Próbował coś powiedzieć, ale nie udało mu się zatrzymać potoku pretensji płynącego z ust rozwścieczonej partnerki.

Julka patrzyła z niedowierzaniem na scenę, której była sprawczynią. Niewiele myśląc, wzięła nogi za pas i pobiegła prosto do domu, nie czekając, aż kobieta skieruje na nią swoją agresję.

Rozdział 7

Było parno i duszno. Cienka sukienka lepiła się do spoconego ciała. Ile to już razy Julka powtarzała sobie, że po raz ostatni korzysta z komunikacji miejskiej w lecie? Spokojnie mogła jechać do pracy na rowerze, ale zawsze coś jej w tym przeszkadzało. Przeważnie wstawała za późno, bo co chwila przestawiała dzwoniący budzik na późniejszą godzinę, obiecując sobie, że „jeszcze pięć minut, no, może dziesięć”. Potem za długo wybierała kreację, załamując ręce nad zawartością swojej szafy, by wreszcie przypomnieć sobie, że nie zrobiła jeszcze makijażu, a do pracy wypadałoby przyjść jednak w stanie niebudzącym odrazy. Bawełniana niebieska sukienka Julki pokryła się już ciemnymi plamami wilgoci pod pachami i na plecach. Przemierzając ostatni odcinek z tramwaju do biura, dziewczyna otarła pot z czoła, ale gdy uświadomiła sobie rozmiary plam pod pachami, kurczowo przykleiła ramię do tułowia. Poprawiła dół sukienki, ponieważ przy każdym kroku niebezpiecznie przylepiał się do ciała coraz wyżej, odsłaniając górną partię ud. Po wejściu do biura przemknęła do windy z zamiarem wytarcia najbardziej spoconych miejsc. Drzwi właśnie powoli się zamykały, gdy włożyła dłoń do torby w poszukiwaniu paczki chusteczek. Nagle ktoś wetknął rękę w wąską szparę i drzwi ponownie się rozsunęły. Julka jęknęła.

– Co? Chciałaś pojechać beze mnie? – W drzwiach pojawiła się uśmiechnięta gęba Darka.

Julka zachichotała nerwowo z zażenowania. Dobrze, że to tylko Darek. Gorzej, jakby trafiła na przystojnego Sławka z administracji. To był dopiero męski typ. Zawsze równo przystrzyżony, gładko ogolony i pachnący. I to boskie ciało! Bardzo dbał o siebie, biegał, chodził na siłownię, grał w firmowej drużynie koszykarskiej. Julka była wielką fanką jego ciała: pośladki pod spodniami od garnituru prezentowały się niczym tyłeczki modeli w bokserkach od Calvina Kleina. Przy każdym kroku mięśnie hipnotyzująco poruszały się w górę i w dół tweedowych spodni. Julka nie mogła oderwać wzroku od tego zmysłowego tańca tkaniny, zastanawiając się, czy Sławek bez ubrania jest równie seksowny co w nim. Mimo że Darek nie był Sławkiem, nie chciała, by oglądał ją przepoconą, z mokrymi plamami na sukience. Musiała natychmiast doprowadzić się do porządku!

– Wiesz, Dareczku, takie maleństwo z ciebie, że ledwo cię zauważyłam. – Zaśmiała się i już miała poklepać Darka po ramieniu, gdy przypomniała sobie o plamie pod pachą. Darek zawtórował jej śmiechem. Maleństwem to on nie był na pewno. Jakieś trzydzieści centymetrów wyższy od niej, szeroki w barach i umięśniony – lata pływania zrobiły swoje – choć teraz z małym brzuszkiem, efektem siedzącego trybu pracy w dziale IT.

Winda zatrzymała się wreszcie na ich piętrze i Darek odsunął się, żeby przepuścić Julkę. Ta ani drgnęła, machnął więc zachęcająco ręką w stronę drzwi i spojrzał pytająco, gdy nadal nie ruszała się z miejsca.

– Idź pierwszy – wydusiła wreszcie.

– Nie, no przestań, nie jestem takim chamem, żeby nie przepuścić kobiety w drzwiach. No, wychodź wreszcie.

– Nie, ty pierwszy.

– Ej, znowu te feministyczne pierdoły, tak? – Darek zupełnie się nie przejął piorunującym wzrokiem dziewczyny i zarechotał, łapiąc się przy tym za brzuch. Nie od dzisiaj znał Julkę i jej poglądy na równouprawnienie, oczywiście zmieniające się zależnie od sytuacji. – No dobra, wiem, że jesteś koneserką męskich tyłków i chcesz sobie popatrzeć, ale niestety jestem zbyt dobrze wychowany, żeby wyjść przed tobą. – Wyszczerzył białe zęby w uśmiechu. Przeciągnął zalotnie dłonią po włosach, strosząc je odrobinę, i mrugnął do niej porozumiewawczo, ciesząc się przy tym jak dziecko.

– Słucham? – żachnęła się Julka. Wzięła głęboki wdech, nie wiedząc, co powiedzieć. – Skąd wiesz…

– Skąd wiem, że ci się podobam? – przerwał jej. – Proszę cię. Widzę, jak na mnie patrzysz! – Darek bawił się w najlepsze, myśląc zapewne, że jest najzabawniejszym i najprzystojniejszym mężczyzną na świecie.

Julka spojrzała na niego kpiąco i mimo woli sama się uśmiechnęła.

– Och, Dariuszu. Przyznaję się. Tak, przejrzałeś mnie, Sherlocku! Myślałam, że uda mi się to utrzymać w tajemnicy, ale cóż. No, a teraz idź pierwszy. Zobaczymy, co tam masz w zanadrzu – powiedziała, po czym mrugnęła do kolegi zawadiacko, przyjmując jego zasady gry.

Darek nie czekał na kolejne słowa zachęty, odwrócił się i wyszedł z windy tanecznym krokiem, bardziej niż zwykle kołysząc biodrami. Julka, skręcając się ze śmiechu, wyskoczyła za nim z windy i czmychnęła w prawo, w korytarz, który prowadził do łazienki. Zasłoniła dłonią usta, chichocząc i biegnąc, cały czas z ramionami przy ciele, prawie wpadła na Tomka. Zaskoczony jej widokiem odskoczył w ostatniej chwili. Miał już coś powiedzieć na temat zasad BHP, ale pokręcił tylko głową i poszedł dalej.

– I co, jak się prezentuję? Hę?

Tomek odwrócił się i zobaczył stojącego tyłem informatyka, który zalotnie kołysał biodrami. Zamarł, a potem spojrzał szybko w lewo, myśląc, że może Darek mówi do kogoś stojącego za nim. Jednak w korytarzu byli tylko oni dwaj.

– I co? – Darek wreszcie odwrócił głowę na tyle, by zdać sobie sprawę, że zamiast Julki ma za sobą Tomka, kierownika działu marketingu. Zastygł w bezruchu, a po chwili pospiesznie się oddalił.

Bardzo starał się przy tym jak najmniej poruszać biodrami.

Tomek pozostawiony sam na środku korytarza patrzył jak zahipnotyzowany na pupę odchodzącego Darka. Gdy uświadomił sobie, że intensywne przyglądanie się męskiemu tyłkowi zdecydowanie nie leży w jego heteroseksualnej naturze, potrząsnął głową. Miał nadzieję, że za chwilę ten obraz zniknie mu sprzed oczu niczym najgorszy koszmar, który rozpływa się zaraz po przebudzeniu. Jednak w drodze do swojego gabinetu nadal miał w głowie obraz podskakujących pośladków Darka i nie był z tego powodu szczęśliwy.

*

Tomek nie był jedyną osobą, której pośladki Darka nie mogły wyjść z głowy. Julka, zaśmiewając się głośno do siebie − najpierw w łazience, potem w drodze do biurka − budziła mieszane uczucia u mijanych osób. Niektórzy rzucali jej dziwne spojrzenia, zastanawiając się, czy aby to nie z nich się śmieje, inni wprost pytali, co ją tak bawi. Ale gdy próbowała odpowiadać, wybuchała jeszcze głośniejszym śmiechem.

Wreszcie dotarła do swojego miejsca i zobaczyła, że Magda rozmawia z koleżanką z działu, Sylwią. Obie były tak podekscytowane, że nie zwróciły na nią uwagi.

– Myślałam, że włożę taką granatową sukienkę z rozcięciem na plecach, tak dotąd, i jeszcze ma rozcięcie na prawym udzie i trochę cekinów przy dekolcie, i do tego bym włożyła superowe czerwone szpilki, ostatnio je kupiłam w butiku na placu Trzech Krzyży… – relacjonowała Sylwia, żywo gestykulując.

„Wieś tańczy i śpiewa!” – pomyślała Julka, rzucając torbę pod biurko i włączając komputer.

– Ja chyba włożę moją starą zieloną, tylko że ona jest długa do ziemi, boję się, że może nie pasować na letni wieczór, że będzie za ciężka. Co myślisz? – Magda miała zatroskaną minę.

– Starą? No przestań! Kup sobie coś nowego! Trzeba się pokazać. Tobie też by było dobrze w granacie, żadne pastele! Zapomnij! Tylko dodadzą ci lat, kochana, a przecież już powinnaś zacząć zwracać na to uwagę. – Sylwia, działowa znawczyni mody, prowadząca lifestylowego bloga, była w swoim żywiole.

Magda nie wyglądała na przekonaną, tym bardziej że miała na sobie beżową bluzeczkę na grubych ramiączkach. Rano myślała, że dobrze się prezentuje, teraz jednak poczuła się staro.

– Kto się chajta? – rzuciła zza monitora Julka, przerywając tyradę Sylwii o odcieniach, które najbardziej pasują do kolorytu cery Magdy.

– O, cześć, Julka. – Magda wolnym krokiem ruszyła w jej stronę i opadła zrezygnowana na swój fotel. – Nikt się nie chajta. Gadamy o imprezie firmowej.

– Właśnie, a ty w co się ubierzesz? – Sylwia oparła się biodrem o biurko Julii, czekając tylko na możliwość, żeby znowu zabłysnąć znajomością najnowszych trendów mody.

Julka popatrzyła na Magdę, która właśnie zaczęła przeglądać na Allegro sukienki w kolorze fuksji.

– O, nie, kochana. Poszukaj czegoś w odcieniach turkusu. – Sylwia zareagowała natychmiast, stając za fotelem Magdy i razem z nią przeglądając oferty.

Julka patrzyła na nie jak na przybyszów z obcej planety. Jaka impreza firmowa? Zaczęła szperać w pamięci, ale nic nie przychodziło jej do głowy.

– Hmm… dziewczyny? Jaka impreza firmowa?

Koleżanki zaaferowane odcieniami turkusu nie zwróciły na nią najmniejszej uwagi. Lekko poirytowana wzięła piłeczkę antystresową, która leżała na jej biurku, i rzuciła w ekran Magdy. Ta podskoczyła jak oparzona, bo piłeczka odbiła się od monitora i spadła na biurko.

– Kurczę, Julka, no jak to jaka impreza? Nasza, w Radissonie. Przecież jest za miesiąc, co ty, z byka spadłaś?

– I jeszcze mi powiedz, że nie wybrałaś sukienki! – Sylwia popatrzyła na koleżankę z politowaniem i pokręciła głową nad modową ignorantką.

Julce zrobiło się gorąco. Jak mogła zapomnieć? Jej firma co roku urządzała huczną fetę dla pracowników. Najpierw w części oficjalnej chwalono się sukcesami i zyskami, podsumowując dany rok, by potem w części nieoficjalnej pracownicy mogli wypić hektolitry alkoholu i tańczyć do białego rana, potykając się o własne nogi. Zawsze było to długo oczekiwane wydarzenie, na które panie stroiły się w koniecznie nowe i koniecznie bardzo drogie kreacje. Panowie czekali na imprezę ze względu na możliwość totalnego zresetowania się obfitą ilością alkoholu, oczywiście na koszt firmy.

– O Boże – jęknęła Julka i ukryła twarz w dłoniach.

Sylwia uśmiechnęła się z wyższością i odeszła, rzucając na odchodne:

– Tylko spokojnie. Jeżeli będziesz potrzebowała wsparcia w wyborze sukienki, to mogę pomóc. Ale ja nie kupuję w second-handach, tylko w porządnych butikach.

Julka nie zareagowała na cierpki komentarz. Nawet go nie usłyszała. Pomasowała palcami skronie, jakby chciała pobudzić proces myślowy, jednak – niestety – bez większego skutku.

Magda, zatopiona w ofertach Allegro, rzuciła okiem w kierunku koleżanki.

– Daj spokój, Jula, nie histeryzuj. Zdążysz coś kupić. Ja też jeszcze nie mam sukienki – powiedziała ze wzrokiem utkwionym w ekran.

– Magda! Przecież to nie o to chodzi! – wykrzyknęła Julka. – O bogowie! Czemu ja mam takiego pecha? – Położyła głowę na biurku i oplotła ją rękami.

– Najpierw wzywasz Boga, potem bogów. Zdecyduj się wreszcie. O, ta jest fajna. I całkiem niedroga… Zobacz. Może być? – Magda kliknęła na aukcję.

Julka wyprostowała się gwałtownie.

– Ja tu przeżywam katusze, rozpacz rozdziera me serce, a ty sobie przeglądasz jakieś kiecki?! Mam gdzieś twoje sukienki!

– Mała, katusze i rozpacz to ty przeżywasz ze dwadzieścia razy w ciągu dnia. – Magda zaśmiała się ze swojej złośliwości, ale widząc pełną irytacji minę Julki, odpuściła. – No dobrze, już dobrze. O co chodzi?

Julka popatrzyła na nią z wyrzutem, zastanawiając się, czy nie obrazić się śmiertelnie. Jednak chęć przegadania sprawy była zbyt silna, by mogła dłużej trzymać buzię na kłódkę.

– Wiesz, kto będzie na tej imprezie? – Zrozpaczona spojrzała na Magdę. – Wojtek.

– Wojtek? – zapytała Magda z miną sugerującą, że nie ma pojęcia, kim jest Wojtek, jednak szybko poskładała kawałki układanki. – No tak! – westchnęła.

– No tak! – sparodiowała ją Julka i ponownie ukryła twarz w dłoniach.

Wojtek zawodowo zajmował się fotografią i co roku zatrudniany był przez firmę Julki do robienia zdjęć na imprezie. Tak się zresztą poznali. Pan fotograf od początku wpadł jej w oko i ona jemu też. Latał za nią i robił jej mnóstwo zdjęć, by w końcu poprosić o numer telefonu.

– Ale Julka, on tam będzie tylko robił zdjęcia! Co się przejmujesz? Odwalisz się, pokażesz mu, że świetnie się bawisz, zatańczysz ze wszystkimi naszymi informatykami, aż mu szczęka opadnie z zazdrości i będzie żałował, że tak cię potraktował!

– Madziulku… – Zrozpaczona Julka wyglądała jak siedem nieszczęść. – Ty nic, kochana, nie rozumiesz. Co z tego, że będę super wyglądać i udawać, że dobrze się bawię? Wszystkie laski przychodzą z partnerami! A ja co? Będę sama jak palec! I on to zobaczy! To żałosne. W innej sytuacji nie przeszkadzałoby mi, że idę sama, może nawet wyrwałabym tego Sławka z administracji… ale tak? Najlepiej byłoby, gdybym przyszła z wystrzałowym facetem, wtedy to by mu dopiero kopara opadła!

– No nie wiem. – Magda założyła ręce na piersi. – Przecież chciałaś być niezależną, silną kobietą, której do szczęścia nie jest potrzebny żaden facet. Pamiętasz? Tak mówiłaś wtedy, jak się widziałyśmy z tą twoją Ewą.

– Oj, Magda. To było po pijaku. – Julka westchnęła ciężko. Fakt, miała takie postanowienie. Że nigdy już nie da się wytrącić z równowagi żadnemu mężczyźnie, że będzie się bawić, a nie myśleć o stałych związkach, że skupi się na innych sprawach, a nie na rozpaczliwym szukaniu miłości. Jednak teraz sprawy przybrały inny obrót. – Magda, ja muszę sobie kogoś znaleźć! – Wyprostowała się na krześle i spojrzała koleżance prosto w oczy. – Kogoś zajebistego. W miesiąc – dodała z determinacją.

Magda popatrzyła na nią sceptycznie. Nagle posmutniała i odwróciła się w kierunku monitora, którego ekran zdążył już zgasnąć.

– Jeżeli będzie ci raźniej, to ja też przyjdę sama – powiedziała cicho.

– Jak to? A twój mąż?

Magda nie odpowiedziała od razu. Po chwili zwróciła ponownie wzrok na Julkę. Oczy miała pełne łez.

– Rozwodzę się – powiedziała wreszcie, a łzy popłynęły jej cienkimi strużkami po policzkach.

22 czerwca 2015

Poniedziałek, 22:20

Dziś musiałam zbierać szczękę z podłogi! Magda się rozwodzi! Nie mogę w to uwierzyć. Pamiętam, że ostatnio narzekała na Michała, ale nie sądziłam, że to tak serio… Zawsze marzyłam, żeby wyjść za mąż i mieć takiego kochającego faceta jak on! Gdy poznałam go na imprezie firmowej, wpatrzony był w nią jak w obrazek! I oni się rozwodzą?

Michał odbierał ją z pracy, dwa razy w roku zabierał na wakacje, koniecznie w jakieś superromantyczne miejsce. Magda twierdzi, że przez pierwsze lata małżeństwa, owszem, tak właśnie się zachowywał: jak przykładny i kochający mąż. Ale teraz ciągle pracuje, a do domu wraca późno, jakby zapomniał, że ma żonę. Czy zawsze tak musi być? Na początku wielka miłość, która potem pęka jak bańka mydlana i zostajesz z niczym?

Rozdział 8

Następnego dnia zaraz po zakończeniu pracy Julka pobiegła do pobliskiej Biedronki i zrobiła zakupy z grubsza na cały tydzień. Rozpakowując jogurty, owoce i pierogi gotowe do podgrzania w mikrofali, mimowolnie spojrzała na wiszący na ścianie kalendarz. Ze zdjęcia z kalendarza uśmiechała się ona sama w objęciach z Ewą. Fotkę zrobiły sobie jakieś cztery lata temu na wakacjach w Hiszpanii. Opalone, z mokrymi włosami, w kostiumach kąpielowych szczerzyły się do aparatu. Kalendarz był prezentem na ostatnie święta Bożego Narodzenia. Każdy kolejny miesiąc był ilustrowany innym ich zdjęciem. Julka ostatnio nie odzywała się do przyjaciółki i zanotowała w pamięci, żeby jeszcze dziś to nadrobić.

Ponownie zerknęła na kalendarz, wzięła długopis leżący na stole i zakreśliła w kółeczko pierwszy dzień sierpnia. To właśnie wtedy wypadała impreza firmowa. Dziewczyna usiadła na krześle, trzymając w ręku jogurt, który miała zamiar włożyć do lodówki.

Trzydzieści osiem dni. Czyli jakieś dziewięćset dwanaście godzin. Mniej więcej tyle jej zostało, by znaleźć sobie partnera na wieczór i pokazać Wojtkowi, że ma się świetnie, a rozstanie z nim było najlepszym, co ją w życiu spotkało. Tak! Taki właśnie jest plan!

W jednej chwili poczuła się gotowa do działania. Spojrzała na jogurt „zero procent” i już wiedziała, co musi zrobić. W ekspresowym tempie rozlokowała wszystkie kupione produkty, chwyciła za telefon i zadzwoniła do Ewy i do Magdy. Zdała sobie sprawę, że nie ma w domu ani kropli alkoholu, więc pobiegła do najbliższego sklepu. Dopiero w drodze powrotnej uświadomiła sobie, że zapomniała zamknąć drzwi.

*

– Co to za imprezy w środku tygodnia? – marudziła Ewa, przekraczając próg mieszkania Julki.

– To nie impreza, tylko babskie spotkanie! – Julka powitała przyjaciółkę uśmiechem od ucha do ucha. – Poprzednie tak super się udało, że postanowiłam je powtórzyć.

– I co, pewnie zaprosiłaś też tę nudziarę z pracy? – Ewa się skrzywiła.

Uśmiech Julki momentalnie zniknął, zastąpiony przez dziwny grymas. Szybko przyłożyła palec do ust, nakazując przyjaciółce milczenie.

− Już jest? – spytała tamta ledwie dosłyszalnym szeptem.

Julka smutno pokiwała głową.

Ewa niepewnie weszła do salonu, rzuciła krótkie „cześć” w kierunku Magdy i zajęła miejsce na sofie. Z miny Magdy ciężko było wywnioskować, czy słyszała komentarz Ewy, czy nie. Zapadła pełna skrępowania cisza. Ewa skubała wystającą nitkę z czerwonej narzuty przykrywającej sofę, a Magda wpatrywała się w nieokreślony punkt za oknem.

Julka w kuchni kończyła przesypywać orzeszki do miseczek. Była wściekła. Bo czy ta Ewka naprawdę raz nie mogłaby odpuścić? Zawsze stawiała ją w niezręcznej sytuacji i potem to ona musiała się nieźle napocić, żeby wszystko odkręcić. Liczyła na miły wieczór. Po pierwsze, miała nadzieję, że dziewczyny doradzą jej, jak znaleźć drugą połówkę w krótkim czasie, a po drugie, chciała trochę rozerwać Magdę, która była załamana rozpadem swojego małżeństwa.

Kiedy dzisiaj w biurze powiedziała jej o rozwodzie, Julka zaciągnęła ją szybko do kuchni, by uniknąć większego rozlewu łez na oczach wszystkich współpracowników oraz, oczywiście, by dowiedzieć się czegoś więcej. Stały tak przy ekspresie do kawy w pustej, na szczęście, kuchni, Magda co chwila wycierała oczy ręcznikiem papierowym, próbując jednocześnie trafić we właściwy przycisk na maszynie i nalać sobie kawy z mlekiem.

– To koniec. Naprawdę – załkała i zakryła twarz dłońmi.

– Ale, Madzia, co się stało? Co on zrobił? – Julka trzymała w pogotowiu kolejne ręczniki.

– Pytanie: czego on nie zrobił?! – wykrzyknęła Magda i uderzyła dłonią o ekspres, aż Julka podskoczyła przestraszona. – To koniec! Nasza miłość umarła. Nie mam zamiaru marnować ani dnia dłużej z tym nieczułym samcem. Rozmazałam się? – spytała, jednocześnie wycierając dolną powiekę chusteczką.

– Tak, troszeczkę z lewej strony – rzekła niepewnie Julka, myśląc, że drobne kłamstwo w tej sytuacji nie zaszkodzi. Magda przypominała małą rudą pandę z czarnymi smugami pod oczami, które stały się czerwone od intensywnego pocierania papierem. – Będziesz chyba musiała iść z tym do łazienki – mruknęła w końcu Julka.

Oczy dziewczyny ponownie napełniły się łzami.

– Mam już tego dość! – Jej głos się łamał. – On zachowuje się tak, jakbym przestała istnieć. Nie zauważa mnie. Nigdy nie ma go w domu. Mówi, że musi pracować, ale czuję, że po prostu już mu się znudziłam. A jeżeli chodzi o seks… – Ostatnie słowo wypowiedziała konspiracyjnym szeptem, mimo że były w kuchni same, pokręciła tylko głową i rozszlochała się na dobre.

Julka położyła jej delikatnie rękę na ramieniu. Nie wiedziała, co powiedzieć.

Ciszę przerwało nagłe wtargnięcie do kuchni dwóch rosłych mężczyzn, którzy swoim tubalnym śmiechem wypełnili pomieszczenie. Julka, mimo że stała tyłem do wejścia, od razu wiedziała, że to Darek i Robert z działu informatycznego. Magda, próbując ukryć zapłakaną twarz, odwróciła głowę w kierunku ekspresu.

– Czołem! Co za spotkanie! Co tam, dziewczyny? – ryknął do nich zadowolony Robert i przysiadł na stole z pustym kubkiem w ręku. – Robicie kawę?

– Nie, czyścimy ekspres! – żachnęła się zirytowana Julka.

– Sorry, chciałem być miły… Jeny. – Robert zrobił urażoną minę.

– Magda, co się stało? – Nie wiadomo, w jaki sposób Darek domyślił się złego nastroju koleżanki, która cały czas stała do wszystkich tyłem, nieporadnie próbując zakryć twarz długimi rudymi włosami.

Julka spojrzała na niego zaskoczona. Szósty zmysł? Męska intuicja? Coś takiego w ogóle istnieje?

– Co się stało? Nic się nie stało. Robimy kawę. – Julka próbowała odwrócić uwagę od przyjaciółki. – A wy co, nic do roboty nie macie?

– A co? Może nam kawa się nie należy, co? – Robert zeskoczył ze stolika i podszedł bliżej do ekspresu. Gdy zobaczył twarz Magdy, jej zapuchnięte i umazane tuszem oczy oraz czerwony nos, na jego twarzy odmalowało się najprawdziwsze przerażenie. – Ojej – zdołał wreszcie wydusić. – Czemu płaczesz?

Magda spojrzała na zatroskaną i przejętą minę Roberta i ponownie zalała się łzami. Cała trójka wymieniła spojrzenia. Płacz Magdy przeszedł w szloch połączony z rozdzierającym wyciem. Robert poczerwieniał ze zdenerwowania. Po co w ogóle zadał to pytanie?

– Nie mogę sobie nalać kawy! – zawyła Magda, a łzy skapywały jej co chwila z twarzy na podłogę.

– Słucham?!

– Próbuję nalać sobie kawy, a to nie działa. – Magda zanosiła się od płaczu.

– Aaa! To ja ci pomogę! – Robert czym prędzej chwycił kubek Magdy i podstawił pod ekspres. – Jaką chcesz? Czarną? Z mlekiem? – Dziewczyna pokiwała głową, pociągając nosem. – No to spójrz, naciskasz ten przycisk i voilà! Widzisz? – Robert spoglądał na nią zadowolony, że pomógł niewieście w potrzebie. Magda popatrzyła, jak czarny płyn leje się do kubka, potem na uradowaną twarz Roberta i uśmiechnęła się lekko.

– Dziękuję – powiedziała, wzięła ostatni listek papierowego ręcznika, otarła twarz i wydmuchała głośno nos. – Jesteś nieoceniony. Chodź, Julka, mamy dużo pracy. – Zabrała swój kubek i wyszła z kuchni.

Julka popatrzyła na Roberta, który od komplementu Magdy urósł minimum pięć centymetrów, potem spojrzała na podobnie jak ona zaskoczonego Darka. Wreszcie pospieszyła za koleżanką, o mały włos nie wylewając swojej kawy.

*

– Julka, może ci pomóc? – Głos Ewy wyrwał ją ze wspomnień minionego dnia. – Co cię tak śmieszy? – zapytała podejrzliwie.

– Nic, nic. Taki drobiazg z pracy. Weź, proszę, sałatkę i talerzyki, ja przyniosę wino i orzeszki.

Ewa nie dawała za wygraną.

– I co? Dlatego, że z pracy, to nie zrozumiem, co? – powiedziała i odrobinę za ciężko postawiła miskę z sałatką na stole. Szklany brzdęk rozniósł się echem po małym salonie.

– Oj, nie to, że nie zrozumiesz, po prostu nie będzie śmieszne – wyjaśniła dobrodusznie Julka i podała Magdzie kieliszek wina.

– Mówisz o naszym rycerskim Robercie? – zapytała Magda.

– Tak! – odparła Julka i obie zachichotały na wspomnienie sytuacji z kuchni.

Ewa usiadła po turecku na sofie i skrzyżowała ramiona na piersi. Poczuła się odrzucona, zresztą nie po raz pierwszy w towarzystwie Magdy.

– Co? Pewnie jakaś kolejna superśmieszna historyjka z waszymi informatykami w roli głównej? – zapytała z drwiącym uśmieszkiem na ustach.

– Superśmieszna? – zastanowiła się Magda, ostentacyjnie drapiąc się po brodzie. – Czy ja wiem? Nie wiem, czy historia może być superśmieszna, jeśli dotyczy takiej nudziary jak ja.

Ewa przełknęła głośno ślinę i wypiła duży haust wina.

– Może włączę jakąś muzykę? – Julka rzuciła się do wieży, mając nadzieję, że stary dobry Queen złagodzi atmosferę.

– Nie bądź dla siebie taka surowa – rzuciła jadowicie Ewa. – Może jesteś trochę starsza od nas, ale żeby od razu nudziara?

Magda zmrużyła oczy. Nie mogła pozwolić, żeby jakaś gówniara wyzywała ją od nudziar, a na dodatek sugerowała, że jest stara! Ciekawe, co powie, jak sama będzie po trzydziestce!

Julka załamała ręce. To miał być przyjemny babski wieczór, a znowu zanosiło się na wojnę. Podkręciła głośniki i zaczęła wykonywać nieskoordynowane ruchy. Miała nadzieję, że uda jej się zachęcić dziewczyny do tańca albo przynajmniej rozbawić je swoim widokiem.

Ale po chwili Magda wstała i wyłączyła muzykę. W mieszkaniu zrobiło się przeraźliwie cicho.

– Co masz na myśli? – spytała.

– Ja? Nic takiego. – Ewa zrobiła niewinną minę.

– Nic takiego? Może jestem stara, ale problemów ze słuchem jeszcze nie mam! Co masz do mnie? Mów! – Magda wzięła się pod boki niczym gotowy do ataku zawodnik sumo.

– Ja? – Ewka nie dała się sprowokować. – Ja nic z tego nie rozumiem. – Nadal udawała, że nie wie, o co chodzi. Cieszyła się w duchu, widząc, że rozsierdza tym Magdę jeszcze bardziej.

– Najwyraźniej wolisz obgadywać mnie za plecami, a prosto w twarz nie masz odwagi powiedzieć, co myślisz! Zakłamana, dwulicowa suka! – wrzasnęła Magda.

Julka nie wierzyła własnym uszom. W życiu nie widziała koleżanki w takim stanie. Nie wiedziała, co robić, ale gdy zobaczyła wściekłą Ewkę podnoszącą się z fotela, zrozumiała, że czas na interwencję.

– Co powiedziałaś?! – zdążyła jeszcze wysyczeć Ewa, gdy Julka wparowała między nie, nie dopuszczając do kontaktu fizycznego.

– Dziewczyny, błagam, uspokójcie się! Nie jesteście na imprezie w Nokaucie! – krzyknęła przerażona Julka.

– Masz rację – powiedziała Magda. – Ale niektórzy nie umieją bawić się inaczej niż jak na wiejskiej dyskotece. Na mnie już czas. – Wzięła swoją torebkę i wyszła.

Julce było przykro, ale jednocześnie odetchnęła z ulgą, że nie doszło do bójki. Spojrzała z wyrzutem na Ewkę.

– Ona powiedziała, że jestem suką! – zawołała tamta, dotknięta do żywego.

Julka przewróciła oczami, opadła na fotel i opróżniła swój kieliszek jednym haustem.

*

Tego wieczoru Julka długo nie mogła zasnąć. Wierciła się w łóżku, wreszcie wstała i zapaliła lampkę przy biurku. Jej spojrzenie padło na niedokończony rysunek, który zaczęła jakieś dwa tygodnie temu. Chwyciła za ołówek.

Zastanawiała się, jak jutro wytłumaczy Magdzie zachowanie przyjaciółki, która wyzwała ją od starych nudziar. Gdzie tu sens i logika? Magda ma męża i nie jest szczęśliwa, a ona jest sama i na nadmiar szczęścia też nie narzeka. Westchnęła.

A tak liczyła na to, że dziewczyny coś jej doradzą. Do imprezy zostało niewiele ponad miesiąc, ona zaś potrzebowała planu, jak w tym czasie znaleźć faceta, który pójdzie z nią na imprezę i każe Wojtkowi myśleć, że jest szczęśliwsza bez niego. Odsunęła rysunek na długość ramienia i przyglądała mu się przez chwilę. Doszła do wniosku, że wyszła jej całkiem przyzwoita jaskółka. Urwała kawałek taśmy samoprzylepnej, przyczepiła dzieło do ściany, z trudem znajdując miejsce wśród innych szkiców, i poszła wreszcie spać.

Rozdział 9

Dźwięk kończącej pracę mikrofalówki wyrwał Julkę z zamyślenia. Otworzyła drzwiczki, wyjęła talerz parującego makaronu z sosem i pewnym ruchem przeniosła go na stół. Talerz był gorący. Musiała pomachać chwilę ręką i złapać poparzonymi palcami ucho, żeby ból trochę zelżał. Usiadła w pustej pracowniczej kuchni i niepewnie dźgając gorący makaron, zastanawiała się, gdzie się wszyscy podziali. Zawsze jedli obiad we czwórkę. Ona i Magda, reprezentujące dział marketingu, oraz Darek i Robert z IT. Magda pobiegła na spotkanie z klientem, ale zanim wyszła, powiedziała, że spokojnie wyrobi się na czternastą. Te ich wspólne obiady były miłą odskocznią w ciągu dnia.

Julka westchnęła, gdy spojrzała na zegarek. Nagle z korytarza dobiegły donośne głosy i czyjś śmiech. Od razu rozpoznała charakterystyczny rechot Darka. Po chwili chłopcy wpadli do kuchni jak tornado.

– Sorry, piękna, ale musieliśmy chińczyka odebrać! – ryknął Robert i usadowił się na miejscu obok Julki. Krzesło pod nim niebezpiecznie zaskrzypiało.

– No, już myślałam, że nie przyjdziecie! I będę musiała sama tu tkwić! Rozważałam nawet, żeby iść i jeść przy biurku. – Julka zrobiła smutną minę, ale jej oczy zdradzały rozbawienie.

– O, nie! – Darek chwycił się za serce i dramatycznym gestem upuścił widelec na stół. – Chciałaś jeść przy biurku? Nie wiem, co by musiało się stać, żebym przerwę przesiedział przy komputerze!

– Ja też – zawtórował mu Robert z ustami pełnymi chińskiego jedzenia. – A gdzie nasza Madzia?

– Na spotkaniu z klientem. Powiedziała, że zdąży, ale widocznie się przeciągnęło.

– Zdradziła nas – zawyrokował Robert. – A jak tam z sytuacja z Tomkiem? – zwrócił się do Julki.

Nie zdążyła odpowiedzieć, bo Darek zakrztusił się sajgonką.

– Co? Co z Tomkiem? O co ci chodzi? – Kaszląc i krztusząc się, rzucił gniewne spojrzenie Robertowi. Czy to możliwe, że ktoś jednak widział ten jego żałosny taniec? Skąd Robert dowiedział się, że wywijał tyłkiem przed nosem szefa Julki?!

Zaskoczony Robert spojrzał na kolegę z niechęcią.

– A to pytanie do ciebie jest? Pytam Julkę przecież. Chodź, poklepię cię po plecach.

– A więc to na tym polega prawdziwa męska przyjaźń, panowie? − Julkę rozczulił widok Roberta ratującego dławiącego się kolegę.

– Tak, bo babska przyjaźń to tylko tipsy i kiecki – zripostował Robert.

− Auć! – zawył Darek, ponieważ Robertowi w końcu znudziło się nieefektywne poklepywanie i uderzył go z całej siły otwartą dłonią. Charakterystyczny odgłos rozniósł się echem po całej kuchni jak huk petardy. – Dzięki, stary, już lepiej – wysapał Darek z załzawionymi oczami. Zdusił w sobie ostatnie kaszlnięcia, żeby koledze nie przyszło przypadkiem do głowy powtórzyć uderzenia.

– Czemu w ogóle pomyślałeś, że pytam o Tomka ciebie? Przecież to Julka otruła go szarlotką! – zarechotał Robert.

– Coś mi się musiało pomylić – wymamrotał Darek i spuścił wzrok na talerz. Na wspomnienie swojego tanecznego występu jego twarz oblała się jeszcze głębszą purpurą.

– Jak otruła?! – wykrzyknęła Julka, łapiąc gwałtownie powietrze w płuca. – To był nieszczęśliwy wypadek, ile razy mam wam to powtarzać?! A poza tym Tomek czuje się świetnie i wrócił już do pracy, chyba widzieliście sami?

– O, tak, widzieliśmy… – mruknął Darek.

– A gadałaś już z nim? – spytał Robert, pakując sobie kolejnego pieroga do ust. – Bo ja słyszałem, że chce cię wywalić na zbity pysk.

– Słuchaj dalej tych plotkarzy ze swojego działu, a będziesz w zimę w trampkach chodził – odgryzła się Julka.

– No tak, bo jeżeli chcę mieć najświeższe informacje, powinienem od razu udać się do naszej największej plotkary! Jak mogłem być tak głupi? – Robert wzniósł obie dłonie do góry.

– Powinieneś wreszcie zacząć uczyć się na własnych błędach. Ja bym wiedział, do kogo udać się po informacje – dorzucił Darek.

– Czyli do kogo? – Julka nachyliła się w ich stronę.

Chłopcy popatrzyli na siebie i niemal jednocześnie wybuchnęli głośnym śmiechem. Julka patrzyła na nich skonsternowana, przewróciła oczami i urażona wróciła do swojego makaronu.

– Och, Julka. Ty mnie zawsze rozbrajasz – powiedział wreszcie Darek, ocierając ze śmiechem łzę.

– Jest jak saper! – wykrzyknął Robert i obydwaj znowu zaczęli się śmiać.

– O! Widzę, że u was jak zwykle wesoło. – Do kuchni wpadła zdyszana Magda, niosąc białe pudełko pod pachą. – Z czego się śmiejecie? – Nalała sobie szklankę wody z dystrybutora i popatrzyła na rozbawione towarzystwo.

– Julka nie wie, kto w naszej firmie jest największą plotkarą – odparł wreszcie Darek, a Magda zwróciła niedowierzające spojrzenie w kierunku Julki.

– Kochanie, naprawdę nie wiesz? Nie domyślasz się?

Dziewczyna spojrzała na nią i ze smutkiem pokręciła głową. Magda zachichotała.

– Dobra! Dosyć! Chcecie zobaczyć moją sukienkę na imprezę firmową? – Sięgnęła po białe pudełko, ale pozostali wydali jęk zawodu. Popatrzyła na nich zdziwiona. – Co jest? Chłopaków jeszcze jestem w stanie zrozumieć, ale ciebie, Julka? Nie chcesz wiedzieć, co kupiłam? – Próbowała zrobić urażoną minę.

– Akurat na tę imprezę nie czekam z utęsknieniem – odparła Julka i przewróciła oczami, gdy przyjaciółka zaczęła rozpakowywać pudełko. Kątem oka zauważyła, że sukienka ma śliczny grafitowy kolor, po bokach pasy z błyszczącymi cekinami, dekolt w karo i długość minimalnie przed kolano. Wiedziała, że Magda będzie wyglądała wprost cudownie, z jej rudymi długimi włosami i szczupłą figurą, ale nie była w stanie zdobyć się chociaż na cień entuzjazmu i skomplementować zakupu koleżanki.

Za to chłopcy rozkręcili się w zachwalaniu kreacji, zwłaszcza kroju dekoltu.

– Normalnie już nie mogę się doczekać tej bibki. Zaklepuję taniec z tobą!

– Ja też, jeżeli pozwolisz. – Robert uśmiechnął się przymilnie, a Magda promieniała, przyciskając do siebie sukienkę.

– Oj, przestańcie! Z pewnością zatańczymy nie jeden i nie dwa tańce. – Roześmiała się, a Julka mogła przysiąc, że koleżanka odmłodniała o dziesięć lat. Ile dobrego może przynieść kobiecie komplement mężczyzny! – Mam nadzieję – kontynuowała – że będziemy mogły z Julką liczyć na wasze towarzystwo na imprezie.

– Ich towarzystwo? – prychnęła Julka. – Może przez pierwsze piętnaście minut. Jak postawią na stole łyskacza, to nie licz, że będą przy tobie obecni duchem. Ciałem może tak, ale duchem na pewno nie.

– Cóż, może obecność ciałem wystarczy – odparła Magda, uśmiechając się niepewnie i rumieniąc jednocześnie. Julka otworzyła usta ze zdziwienia. Ale ta dziewczyna się rozbestwiła!

Chłopcy zawyli niczym młode wilki.

– Madziu, jakby co, jestem do dyspozycji. – Robert wstał na baczność i zasalutował, a cała reszta ryknęła śmiechem.

– O, tak! Możesz nas, a właściwie nasze ciała wykorzystywać, ile tylko chcesz. Na zdrowie! – wykrzyknął Darek. – Robert, idziemy dziś na siłownię. – Podwinął rękaw koszulki i napiął swój biceps. – Żeby dziewczyny miały na co popatrzeć – dodał i mrugnął zalotnie.

– Tylko jedno mnie zastanawia, laski – zaczął Robert. – Gdzie będą wtedy wasi faceci?

Pytanie zawisło w próżni. Dziewczyny spojrzały na siebie. Julka wiedziała, że kiedyś będzie musiała przyznać się do swojej porażki w życiu uczuciowym. Przecież wiedzieli, że spotyka się z Wojtkiem, tak jak wiedzieli, że Magda ma męża.

– Idziemy same – stanowczo oświadczyła Magda, butnie podnosząc głowę. – Dlatego jesteście zobowiązani dotrzymywać nam towarzystwa.

Julka uśmiechnęła się smutno do swojego na wpół zjedzonego makaronu i dalej słuchała rozmowy Magdy z Robertem. Nagle, nie wiedzieć czemu, okazał się zainteresowany doborem butów do sukienki i koloru paznokci do biżuterii. Julka pogrzebała chwilę w talerzu, próbując nabić różyczkę brokułu na widelec, ale stwierdziła, że wcale nie jest głodna. Podniosła wzrok i spojrzała wprost w oczy Darka, który wpatrywał się w nią intensywnie. Zdała sobie sprawę, że on wie. Nie dał sobie zamydlić oczu, jak Robert, zmianą tematu. Darek po prostu taki był. Dostrzegał zmiany nastrojów u innych, widział, kiedy ktoś był wkurzony lub przygnębiony. Tak było i tym razem. Julka próbowała niemo poprosić, żeby nie zaczynał teraz tematu, ale pytanie właśnie padło:

– Czemu idziecie same?

Magda wymownie spojrzała na Julkę. Ta westchnęła i wyjaśniła:

– Mnie rzucił chłopak, a Magda się rozwodzi.

Zapadła cisza. Każdy próbował na swój sposób oswoić się z tą informacją. Darek nadal intensywnie wpatrywał się w Julkę. Miała wrażenie, że próbuje z jej twarzy wyczytać coś więcej. „Może czeka, aż się rozpłaczę” – pomyślała gniewnie i odwróciła wzrok. Obiecała sobie, że będzie silna, i zamierzała się tego trzymać. Przynajmniej do czasu, aż znajdzie się bezpiecznie w łóżku z tabliczką czekolady i butelką wina.

– I co? – Wreszcie przerwała ciszę, która zaczynała już ciążyć. Bała się, że za chwilę będzie musiała odsłonić kolejne karty. – Taką niby macie informatorkę, co? Ta wasza plotkara, najlepsze źródło informacji? Gdzie jest teraz?

Magda, Robert i Darek spojrzeli po sobie. Magda schowała twarz w dłoniach i zachichotała, Darek uśmiechnął się szeroko, po czym zaczął głośno się śmiać, zaraz też zawtórował mu Robert. Julka patrzyła na to zdezorientowana i wściekła.

– Z czego się znowu śmiejecie? – wyrzuciła z siebie i skrzyżowała ramiona na piersi.

Darek pierwszy zdołał się opanować, pochylił się do przodu w jej kierunku i spojrzał jej prosto w oczy.

– Z ciebie, Julciu. Bo właśnie największa plotkara dostarczyła nam kolejną garść najświeższych informacji. – Po czym pacnął ją palcem po nosie i zaśmiał się, widząc jej pełne zdumienia spojrzenie.

*

– Magda, ja już mam tego dosyć! – Na twarzy Julki malowała się rozpacz. Wyszły właśnie z kuchni i wracały do swoich biurek.

– Czego znowu?

– No jak to czego? – Julka zatrzymała się i zaczęła żywo gestykulować, w ręku trzymając plastikowy pojemnik po makaronie. – Teraz wszyscy wiedzą, że Wojtek mnie rzucił i że nie mam faceta, i wszyscy gadają o tej głupiej imprezie i przez to czuję megapresję. To mnie przytłacza. – Na potwierdzenie tych słów oparła się o ścianę i zwiesiła ramiona jak człowiek w totalnej depresji.

– A czym ty się przejmujesz? Pogadają i przestaną. – Magda wzruszyła ramionami i poszła dalej.

Julka stała przez chwilę zbita z tropu, patrząc na oddalające się plecy Magdy, po czym z wyraźnym trudem odepchnęła się od ściany i wolno poczłapała za koleżanką.

– Ale dlaczego akurat muszą mówić o mnie?

*

W tym samym czasie do swoich biurek zasiedli Darek i Robert. W ich męskim dziale zazwyczaj było głośno i panowała wesoła atmosfera, więc szybko i chętnie wrócili do pracy. Jednak najświeższe wiadomości nie dawały im spokoju. Pierwszy poruszył temat Robert.

– Dziwna sprawa z tymi dziewczynami.

Darek zerknął na niego kątem oka, po czym znowu zatopił wzrok w ekranie monitora. Zanim odpowiedział, zerknął na pozostałych kolegów z działu, którzy na szczęście siedzieli trochę dalej. Ale mimo wszystko uważał, że Robert nie powinien poruszać tego tematu przy innych. Chciał nawet zignorować zaczepkę, ale dostrzegł, że kolega wpatruje się w niego intensywnie, wyraźnie oczekując odpowiedzi.

– Jak to dziwna? – rzucił w końcu i z miejsca tego pożałował. Miał nadzieję, że Robert załapie, że nie chce teraz o tym gadać, ale zapomniał, że przecież Robert to Robert.

– No, dziwna sprawa z tym… – Robert zrobił pauzę, rozejrzał się konspiracyjnie po pomieszczeniu i wyszeptał, artykułując wyraźnie każdą sylabę. – …ROZWODEM.

Darek wzniósł oczy do nieba. Zauważył lekkie poruszenie wśród kolegów i nie miał wątpliwości, że słowo „rozwód” dotarło do wszystkich uszu. W pokoju zrobiło się bardzo cicho i słychać było jedynie stukot klawiszy. Pokręcił znacząco głową.

Robert spojrzał ze zdziwieniem na Darka.

– Co?

– Chodź zapalić. – Darek zerwał się na równe nogi, nie dopuszczając do dalszego rozwoju zdarzeń i katastrofy, która nastąpiłaby z całą pewnością, gdyby Robert się rozkręcił. Wyleciał z pokoju jak z procy. Kolega spojrzał na niego oniemiały, podobnie jak reszta współpracowników.

– Ale przecież wy nie palicie! – odezwał się Damian, pryszczaty informatyk, którego ledwo można było dostrzec zza monitora.

Robert nie odpowiedział. Zablokował komputer, wolno wstał z krzesła i niespiesznie udał się w kierunku drzwi, by po przekroczeniu progu puścić się biegiem.

Zastał Darka przed wejściem do budynku.

– Od kiedy ty palisz? – Robert stanął obok niego, oparł ręce na kolanach i ciężko dyszał. Wyglądał jak maratończyk po pobiciu swojego rekordu życiowego. – Kurde, ale żeś pędził! Zmęczyłem się.

– Czy ty musisz tak kłapać dziobem? – Darek popatrzył na niego z niesmakiem. – Jesteś gorszy niż baba. Tak gadamy na Julkę, że plotkara, ale ona na pewno nie rozprawia o naszych problemach przy wszystkich!

Robert patrzył na wzburzonego Darka z coraz większym zaskoczeniem.

– Co ja takiego powiedziałem? I co ty myślisz? Że pracujemy z geniuszami pokroju doktora House’a? W życiu się nie połapią, o kogo mi chodziło. – Skrzyżował ramiona na piersi i z dumą podniósł podbródek.

Darek opanował się nadludzką wręcz siłą.

– Nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, żeby do tego dojść – wycedził przez zęby. – Wszyscy wiedzą, z kim mamy zwyczaj jadać obiady, a zaraz po tym, jak wróciliśmy z lunchu, zacząłeś temat dziewczyn i rozwodu. I tak samo wszyscy wiedzą, że z nich dwóch to Magda jest ochajtana.

W miarę jak wyłuszczał Robertowi sytuację, ten malał w oczach. Przygarbił się i zaczął obgryzać paznokcie.

– Oj tam, oj tam. Ale mówiłem przecież cicho, nie? Poza tym nie sądzę, żeby tak szybko skojarzyli fakty, a jeśli nawet, to nie będą o tym gadać na prawo i lewo. Przecież to nie baby! I nie zgodzę się z tobą, że tak zaraz po obiedzie zacząłem temat, bo sorry, ale odczekałem dłuższą chwilę.

– Tak? Całe pięć minut?

– Nieważne. – Robert uciekł wzrokiem. – Bo to wszystko twoja wina! – Wycelował palcem oskarżycielsko w pierś Darka. – Gdybyś nie zmienił tematu wtedy, w kuchni, tobyśmy wiedzieli, o co kaman. O co poszło Julce z tym całym Wojtkiem i czemu Magda się rozwodzi! Ale nie! Zamiast rozmawiać na poważne tematy, ty musiałeś obrócić wszystko w żart.

– A co ciebie tak bardzo to obchodzi? Chciałbyś, żeby ludzie z pracy wchodzili z buciorami w twoje życie?

– Ale my nie jesteśmy tylko ludźmi z pracy! – wykrzyknął Robert. – Przecież jemy razem obiady!

Darek stanął jak oniemiały, nie wiedząc, co odpowiedzieć; miał szczerą nadzieję, że Robert zaraz się roześmieje i powie, że próbował go wkręcić.

– To, że jemy razem obiady, nie znaczy, że musimy się sobie zwierzać. Nie widziałeś, jakie obie były przybite? Myślę, że nie chciały o tym gadać, więc wolałem dać spokój i trochę rozluźnić atmosferę.

Pogadali jeszcze chwilę, ale w końcu doszli do wniosku, że nie będą poruszać tego tematu przy osobach trzecich i że przy najbliższej okazji zasięgną informacji u źródła. Przestaną bawić się w domysły. Skierowali się do drzwi, przez które akurat wychodziły dziewczyny z księgowości. Przystanęli, by je przepuścić, i mimo woli usłyszeli rozmowę:

– Biedna Magda, słyszałyście? – odezwała się jedna, robiąc smutną minę.

– Nie, co się stało?

– Wiem od Damiana z IT, że się rozwodzi!

Darek powoli odwrócił głowę. Robert, oniemiały, z szeroko otwartymi ustami, wyglądał jak groteskowa karykatura postaci z Krzyku Muncha. Darek bez słowa wszedł do środka i zatrzasnął za sobą drzwi.

Rozdział 10

Julka siedziała w małym ogródku piwnym usytuowanym z dala od hałaśliwego i tłocznego deptaka Nowego Światu. Leniwie sączyła piwo i wyglądała Ewy, z którą się umówiła. Mimo czwartku pub był niemal pełny. Pierwsze dni lata były gorące, a coraz dłuższe wieczory sprzyjały spotkaniom. Po raz kolejny spojrzała na zegarek. Ewka spóźniała się już piętnaście minut. Westchnęła i wzięła łyk piwa. Muzyka z lokalu ledwo docierała do jej uszu, ponieważ siedziała przy stoliku najbardziej oddalonym od drzwi. Ale to dobrze. Potrzebowała wyciszenia. Upał wydawał się nie do zniesienia i Julka rozkoszowała się chłodnym piwem. Przyłożyła do policzka szklankę i poczuła, jak zimna kropla skapnęła na jej odkryty dekolt. Wzdrygnęła się lekko i zamarzyła, żeby znaleźć się w basenie hotelowym z przejrzystą wodą, gdzieś na drugim krańcu świata.

Wizualizację przystojnego kelnera podającego jej do basenu drinka z palemką przerwała Ewka, która z impetem cisnęła swoją torbę na krzesło obok.

– Idę po piwo – rzuciła i zniknęła w ciemnościach pubu.

Wróciła po chwili, usiadła i zaczęła pić, nie odzywając się ani słowem. Ogromne okulary przeciwsłoneczne przysłaniały prawie całą jej twarz. Mimo to Julka widziała, że Ewa jest wkurzona. Nastawiła się na miłe popołudnie z przyjaciółką, a czuła, że wyjdzie z tego niezła kłótnia. Westchnęła.

– Co się stało?

– Nic się nie stało. Czemu pytasz?

– Daj spokój. Wpadasz tu, jakby ktoś cię gonił, nawet się nie witasz i nic nie mówisz. Przecież widzę, że coś się stało.

– O, przepraszam, jaśnie panienko. Cześć! Lepiej? – rzuciła Ewa z przekąsem.

– Nie musisz być taka złośliwa.

– Cóż, myślałam, że lubisz złośliwych ludzi. Przynajmniej tak ostatnio dobierasz sobie znajomych.

– Wiedziałam, że o to ci chodzi! Dlaczego jesteś taka zazdrosna o Magdę?

– Słucham? – Ewa zdjęła okulary. – Ja zazdrosna? O kogo? Proszę cię! Nie rozśmieszaj mnie.

– To ty mnie, Ewuniu, nie rozśmieszaj. Widzę, co się dzieje. Jak ją traktujesz.

– Traktuję tak, a nie inaczej, bo jej nie lubię, rozumiesz? Nie lubię jej, ale nie jestem o nią zazdrosna.

– Aha.

– To przecież znacząca różnica. Antypatia i zazdrość.

– No tak.

– A poza tym spędzasz z nią za dużo czasu.

– I dlatego jej nie lubisz?

– Tak.

– Ale nie jesteś zazdrosna?

– Nie.

– To kamień z serca! Bo już myślałam, że straciłam przyjaciółkę.

Ewa spojrzała na nią zdezorientowana.

– A nie straciłaś? – zapytała z wahaniem.

– No przestań, Ewunia, ty zawsze będziesz moim number one. Opowiadaj, co u ciebie!

Ewa uśmiechnęła się z zadowoleniem i zaczęła relacjonować najświeższe wieści. Julka pogratulowała sobie w duchu ugaszenia iskry, która mogła się przerodzić w niezły pożar.

Dwa i pół piwa później dziewczyny nadal okupowały to samo miejsce, mimo że temperatura znacznie spadła, a gwałtowny wiatr zapowiadał nadejście burzy. Jednak żadna z nich tego nie dostrzegała: ani obniżenia temperatury, ani gromadzących się na niebie ciemnych chmur. Śmiejąc się i rozmawiając, dopijały trzecie piwo, nie zważając na język odmawiający posłuszeństwa przy trudniejszych słowach.

– Powiedz mi, Ewa, skąd ja wytrzasnę jakiegoś porządnego faceta? – Julka oparła ciężką głowę o dłoń, wykrzywiając się w nienaturalnym grymasie.

– Nie wiem, kochana. Porządnych to już chyba nie ma, wyginęli jak dinozaury. – Ewa wzięła za duży łyk i odrobina alkoholu cienką strużką pociekła jej po brodzie na sukienkę. Nie przejmując się zupełnie, wierzchem dłoni otarła pozostałość piany z ust i potrząsnęła gwałtownie ręką, by pozbyć się resztek piwa. Julka nie wierzyła, że nadal ma przed sobą swoją przyjaciółkę Ewę, a nie rasowego pijaczka spod Biedronki, który codziennie zaczepia ją, prosząc o parę groszy.

– Nie! – Julka huknęła dłonią w stół. – Tak nie może być. Musi być choć jeden! Choć jeden! Musi! Czy ja tak wiele wymagam? Chyba nie przesadzam? – dodała i czknęła.

Ewie język odmówił posłuszeństwa. Oparła głowę na dłoniach i pokręciła nią w odpowiedzi na pytanie Julki.

– Wiem, co zrobię! Zarejestruję się na portalu randkowym! O! – Julka uniosła palec wskazujący. – Idziemy do domu, co?

Ewa z zamkniętymi oczami pokiwała głową.

– Taxi! – wykrzyknęła Julka i machnęła ręką w nieokreślonym kierunku, po czym rozejrzała się i stwierdziła, że nie znajdują się na żadnej ulicy, ale na podwórku jednej z kamienic Nowego Światu. Żeby złapać taksówkę, musiały podnieść się z krzeseł, opuścić ogródek piwny, przejść przez cały pub, wydostać się na zewnątrz, ustawić w strategicznym miejscu i tam dopiero zaczekać na transport. Jednak w ich obecnym stanie plan okazał się zbyt ambitny. – Kurczę, co się z nami stało? Na studiach po sześciu piwach wracałam do domu na własnych nogach, a teraz nie mogę nawet taksówki złapać.

Nagle odezwała się jej komórka.

– O, Magda dzwoni! Halo, Madziu, co tam? A nic, kochana, siedzimy sobie, pijemy piwko, takie tam. Ewa chyba już śpi, cha, cha… – Na dźwięk swojego imienia Ewa poderwała się gwałtownie, jakby zbudzona z głębokiego snu. – Co, chcesz przyjechać? Ale my pewnie weźmiemy taksówkę. Także nie kło-kło… nie rób sobie kłopotu.

W tej samej chwili Ewa zamknęła oczy, a głowa jej opadła i zatrzymała się z głuchym hukiem na stole.

– Wiesz co, Madziu? Może jednak przyjedź. Houston ma kłopoty.

Rozdział 11

Ewa wstała dopiero o trzynastej. Włączyła czajnik elektryczny i zapaliła papierosa. Usiadła po turecku na taborecie, plecy opierając o ścianę, a czoło – o blat stołu kuchennego. Miała ochotę zapalić, więc przekręcała głowę tak, że policzek dotykał blatu, i zaciągała się mocno papierosem. Usłyszała pstryk czajnika elektrycznego i po chwili z grymasem bólu podniosła głowę. Spojrzała spod przymkniętych powiek na zegarek i jęknęła. Miała dużo pracy, spała zdecydowanie za długo, a jeszcze nie czuła się do końca przytomna. Zanim dojdzie do siebie, upłynie kolejna godzina, a teksty same się nie napiszą i tłumaczenia nie zrobią. Ewa była freelancerką i współpracowała z różnymi gazetami i magazynami. Od niepamiętnych czasów miała w planach napisanie książki, ale jej próby kończyły się wiecznym poprawianiem pierwszego rozdziału.

Zmusiła się, żeby wstać, sięgnęła po pękaty słoik i wsypała trzy czubate łyżki mielonej kawy do ulubionego żółtego kubka. Po chwili kuchnia wypełniła się miłym aromatem, a Ewie zrobiło się jakby troszeczkę lepiej. Przynajmniej udało jej się całkowicie otworzyć oczy. Ruszyła w kierunku łazienki, żeby wziąć chłodny prysznic i rozbudzić się do końca, gdy usłyszała dźwięk telefonu. Dobiegał z sypialni. Zrzuciła po kolei kołdrę i poduszkę i gdy wreszcie wygrzebała telefon ze szpary pomiędzy materacem a wezgłowiem łóżka, zerknęła szybko na wyświetlacz i od razu odebrała.

– Halo… – Gdy usłyszała swój zachrypnięty głos, odchrząknęła i odezwała się już normalniejszym tonem. Usiadła na łóżku.

W słuchawce rozległ się kobiecy śmiech.

– O, widzę, że ładnie wczoraj zabalowałaś. O której wstałaś?

– Dopiero co. Niestety. Przed chwilą zrobiłam kawę.

– Jak było? Gdzie byłyście?

– W barze na Nowym Świecie. Ogólnie to fajnie.

– Hm… Coś nie jesteś specjalnie rozmowna.

– Nie, to nie tak. Po prostu jeszcze nie doszłam do siebie. Wiesz, jaka jestem rano.

– Wiem. Masz dzisiaj dużo pracy?

– Właśnie. Słuchaj, nie dam rady się dzisiaj z tobą zobaczyć. Muszę napisać artykuł i mam tekst do przetłumaczenia. Przepraszam.

– Cóż. Rozumiem. No nic, to może jutro?

– Tak, jutro na pewno. Zadzwonię do ciebie.

– Okej, całuję.

– Ja też – powiedziała Ewa i usłyszała sygnał zakończenia rozmowy.

Westchnęła, odchyliła głowę do tyłu i pozwoliła, żeby całe jej ciało opadło ciężko na łóżko.

*

– Jula, patrz, co ci przyniosłem!

Julka na dźwięk swojego imienia podskoczyła na krześle. Chyba na chwilę jej się przysnęło. Nie dość, że wczoraj upiła się tymi piwami, to jeszcze w nocy przez to nie mogła zasnąć. Siedziała teraz, tępo patrząc w monitor i czytając maile, ale kompletnie nic z nich nie rozumiejąc. Nie mogła skupić się na pracy, jej poziom koncentracji spadł poniżej zera.

– Darek, może trochę ciszej? – zachichotała Magda, a Julka posłała jej mordercze spojrzenie.

– A co, aż tak kaczorek męczy? – Darek ryknął śmiechem, potęgując tępy ból głowy Julki. – Przyniosłem ci wodę, zobacz. – Wskazał szklankę i przysunął sobie wolny fotel, żeby usiąść między dziewczynami. – To z kim to się balowało wczoraj?

– Z Ewą – odparła szeptem Julka, sama zaskoczona skrzeczącym głosem, który z trudem z siebie wydobyła. Chwyciła szklankę wody i wypiła do dna.

– Z Ewą? – zapytał Darek. – A na piwo z nami to nie masz czasu.

– I nie będę miała – wychrypiała Julka.

– Dlaczego?

– Bo skończyłam z piciem.

Magda z Darkiem niemal równocześnie wybuchnęli niepohamowanym śmiechem. Julka tylko blado się uśmiechnęła, czując przeszywający czaszkę ból.

– Ile w ogóle wypiłaś? – Darek przeszedł do konkretów.

– Nieważne. – Julka zamknęła oczy i zaczęła masować sobie skronie.

Darek spojrzał na Magdę, która pokazała mu trzy wyciągnięte palce.

– Trzy?! – Omal się nie zakrztusił. Julka w jednej chwili podniosła głowę i spojrzała z wyrzutem na Magdę, która niby od niechcenia drapała się po głowie, a na jej ustach gościł zawadiacki uśmiech. – Nie wierzę, trzy piwka i padłaś? Dziewczyno, ile ty masz lat? Trzynaście?

– Akurat Julka całkiem dobrze się trzymała. Tylko trochę język jej się plątał, ale szła w miarę prosto. – Magda poczuła się zobowiązana stanąć w obronie przyjaciółki. – Gorzej było z Ewką. Total zgon. – Przewróciła oczami.

– Miała po prostu zły dzień. Zazwyczaj nie pada po trzech piwach.

– Zapewne – rzuciła Magda, a w jej głosie dało się słyszeć powątpiewanie.

– A z jakiej okazji ta balanga? – Uśmiech nie schodził z twarzy Darka.

– Tak bez okazji, spotkałyśmy się pogadać.

– Bez okazji? Nie, no, okazja jakaś była. – Magda uśmiechnęła się tajemniczo.

– Co masz na myśli? – Julka spojrzała na koleżankę z niepokojem, a Darek z rosnącym zaciekawieniem.

– Z tego, co mówiłaś w samochodzie, jak was rozwoziłam do domów, to spotkałyście się, żeby ustalić plan znalezienia jednego porządnego faceta.

Darek zasłonił sobie usta dłonią.

– No, było coś takiego – odpowiedziała wolno Julka, pocierając brodę, jakby ten gest miał pomóc jej w przypomnieniu sobie wydarzeń wczorajszego wieczoru. – Ale to tylko takie babskie gadanie. Po pijaku. – Zaśmiała się krótko i spojrzała na Darka, upewniając się, że zrozumiał.

– Z tego, co pamiętam, poczyniłyście nawet ku temu pewne kroki. – Tajemniczy uśmiech nie schodził z ust Magdy.

– Jakie kroki? – Julka spojrzała na nią przerażona, a Darek nachylił się, nie chcąc uronić ani słowa.

– Naprawdę nie pamiętasz? Mówiłaś coś o zapisaniu się na portal randkowy.

Darek zrobił wielkie oczy.

– Portal randkowy? – jak echo powtórzyła za Magdą Julka, czując rosnącą gulę w gardle. Nagle zapragnęła, żeby Darek sobie poszedł. Nie kojarzyła co prawda, żeby wczoraj mówiła coś o portalu randkowym, ale nie mogła siebie oszukiwać. Niewiele pamiętała z tego wieczoru. A cokolwiek powiedziała, nie chciała, żeby Darek tego słuchał.

– Tak, portal randkowy. – Magda pokiwała głową.

– Jesteś pewna? Może źle usłyszałaś? – brnęła Julka.

– Tak, jestem pewna. Portal randkowy. – Magda wyglądała już na lekko zirytowaną.

„Portal randkowy, portal randkowy, ile razy to jeszcze powtórzysz?!” − miała ochotę wykrzyknąć Julka, jednak zdołała się opanować.

– Nie przypominam sobie, żebym mówiła o… czymś takim… – W ostatniej chwili zdecydowała się nie wypowiadać po raz kolejny tych kompromitujących ją słów.

– Z nas dwóch to jednak ja byłam trzeźwa i pamiętam, że wspominałaś o portalu randkowym. I to kilka razy. – Głos Magdy zdradzał rosnącą irytację.

W momencie gdy Julka po raz kolejny usłyszała hasło „portal randkowy”, wyobraziła sobie, jak chwyta szyję Magdy i bardzo, bardzo mocno zaciska na nim palce. „Ile razy, do cholery, można powtórzyć te dwa słowa?”.

Darek czuł się jak na meczu tenisa. Siedział pomiędzy dziewczynami i spoglądał to na Magdę, to na Julkę, bojąc się choćby głośniej odetchnąć, by nie przerwać wspaniałego seta.

– Hm – odchrząknęła Julka i wzięła głęboki oddech. – Ale mówiłam, że już założyłam sobie konto na czymś takim czy dopiero mam to w planach? A może powiedziałam, że nigdy, absolutnie nigdy nie skorzystam z takich usług? – Julka miała nadzieję, że właściwie zaakcentowała ostatnie pytanie i Magda zrozumie, że właśnie próbuje nie skompromitować się w oczach samca, który do końca życia i jeden dzień dłużej będzie jej wypominał ten cholerny portal randkowy.

– Nie wiem, jasne?! – Magda podniosła głos. – I tak dobrze, że cokolwiek zrozumiałam z twojego pijackiego bełkotu. – Chwyciła stertę papierów leżących na biurku i zaczęła je przeglądać. Nagle znieruchomiała, podniosła głowę i spojrzała na Julkę z uśmiechem. – Przypomniałam sobie! Powiedziałaś, że wielkimi krokami zbliżasz się do trzydziestki i jak teraz nie złapiesz jakiegoś faceta, to zostaniesz starą panną gryzącą nogi od stołu z niezaspokojonego podniecenia. Dokładnie tak powiedziałaś. Czy to nie śmieszne? – Zadowolona z siebie ponownie zajęła się układaniem papierów.

Julka znała Magdę na tyle, aby wiedzieć, że w jej słowach nie było ani cienia złośliwości.

*

A jednak nie odezwała się do Magdy ani słowem już do końca dnia. Była na nią zła, choć tak naprawdę powinna się złościć wyłącznie na siebie. Wiedziała o tym i to dodatkowo potęgowało jej paskudne samopoczucie. Część drogi z pracy do domu postanowiła pokonać piechotą, żeby stracić choć trochę negatywnej energii i przemyśleć kilka spraw.

Rzuciła krótkie „cześć” w stronę Magdy, która nawet nie podniosła wzroku znad sterty papierzysk i mruknęła coś niezrozumiale na pożegnanie. Julka wiedziała, że Magda ma gorący okres w pracy i dużo spraw na głowie, ale spodziewała się więcej zainteresowania. Po raz kolejny powiedziała sobie w duchu, że nie ma co liczyć na przyjaciółkę. Zabrała torebkę i wyszła.

Na korytarzu minęła się z trójką informatyków: Darkiem, Robertem i Damianem.

– O, Julka! Dobrze, że cię widzę – wykrzyknął rozemocjonowany Robert. – Już wiem, co ci kupię na urodziny.

– Co takiego?

– Taki ochraniacz na zęby, jak mają bokserzy albo hokeiści, żebyś sobie zębów nie pościerała, jak będziesz obgryzała te drewniane nogi od stołu – odpowiedział Robert. Damian parsknął śmiechem, który przypominał skrzypienie nienaoliwionej huśtawki kołyszącej się na wietrze.

Dla Julki tego było już za wiele. Poczuła, że uchodzą z niej resztki sił. Dolna warga niebezpiecznie zaczęła jej drżeć, a do oczu napłynęły łzy. Zebrała się jednak w sobie, zacisnęła mocno pięści, aż poczuła paznokcie wbijające się w skórę. Ból dodał jej odwagi, uniosła głowę. Rzuciła Darkowi pełne pogardy spojrzenie.

– Świnia – rzuciła krótko, patrząc mu prosto w oczy, i ruszyła wolno w kierunku wyjścia, starając się nie wybuchnąć płaczem.

Duże krągłe łzy popłynęły jej po policzkach równymi strużkami w momencie, gdy zamknęły się za nią drzwi budynku firmy. Szła tak kilka chwil, pozwalając, by krople skapywały na lawendową bluzkę. Nagle zatrzymała się, otarła wierzchem dłoni twarz, otworzyła torebkę i wyjęła z niej telefon komórkowy. Wyszukała numer, którego nie wybierała od ponad roku. Po chwili wahania wcisnęła przycisk z zieloną słuchawką.

*

Julka sięgnęła po leżącą na stole łyżkę i przyjrzała się swojemu odbiciu. Lekko poprawiła grzywkę, po czym szybko odłożyła łyżkę na miejsce i uśmiechnęła się do kelnera, który przyniósł jej kieliszek białego wina. Rozejrzała się ciekawie po surowym wnętrzu. Siedziała przy kwadratowym, drewnianym stoliku, którego jedyną ozdobę stanowiła mała zielona roślinka w fioletowej doniczce. Musnęła listki, wyczuwając pod palcami sztuczny materiał. Mimo zapadającego zmroku, w knajpce było całkiem jasno. Gasnące promyki słońca zakradały się do środka przez rząd wysokich okien, które zajmowały niemal całą boczną ścianę lokalu. Z sufitu zwisały małe okrągłe lampy, które rzucały ciepłe żółte światło na całe pomieszczenie.

Zauważyła, że wszystkie stoliki są zajęte, przeważnie przez pary, ale dostrzegła też trzy przyjaciółki, śmiejące się nad kieliszkami różowego wina. Brzęk sztućców, uderzających o talerze i półmiski, oraz roznoszące się po knajpie wyśmienite zapachy uświadomiły Julce, jak bardzo jest głodna. Zerknęła nerwowo na zegarek i wypiła kolejny łyk wina. Poczuła lekkie szczypanie na języku i ze smakiem oblizała wargi, żeby nie uronić ani kropli. Przed spotkaniem musiała dodać sobie odwagi, a że wino było wyjątkowo dobre, zamówiła kolejną lampkę. Odwróciła się w stronę baru i dostrzegła dwóch kelnerów, zajętych przygotowywaniem zamówionych przez gości napojów. Zwróciła uwagę, że bar i wszystkie butelki, ustawione w równym rzędzie na półkach, podświetlone były ciepłym żółtym światłem, tym samym co reszta wnętrza. Żółty kolor kontrastował z czarnymi ubraniami kelnerów. Podniosła rękę, by przywołać kogoś z obsługi. Jej wzrok padł na mężczyznę, który sprężystym krokiem przekroczył próg restauracji. Zamarła. Dżinsy, szara marynarka, granatowa koszula. Miał trochę dłuższe włosy, niż zapamiętała, zapuścił brodę, ale to żywe spojrzenie Julka rozpoznałaby wszędzie. Mężczyzna rozejrzał się, zaczesał czarne włosy do tyłu i wyłowił wzrokiem kobietę siedzącą z półotwartą buzią i podniesioną ręką.

– Bella! – wykrzyknął, ukazując śnieżnobiałe zęby. Podszedł do Julki, chwycił jej uniesioną dłoń i przycisnął do niej usta, patrząc dziewczynie prosto w oczy. Następnie złożył pocałunek na jej policzku i usiadł naprzeciwko. – Mam nadzieję, że nie czekasz długo? – Nachylił się ku niej. Odniosła wrażenie, że orzechowe oczy przybysza przeszywają ją na wskroś.

– Nieee… – wyjąkała wreszcie. W nozdrzach nadal miała jego zapach, na dłoni i na policzku ciepły odcisk ust, a głowę wypełnioną wspomnieniami. Nie zmienił wody kolońskiej, która kojarzyła jej się jednoznacznie.

– Mów, piękna, co u ciebie? Ile to czasu się nie widzieliśmy? Muszę ci powiedzieć, że wyglądasz niesamowicie. Jak ty to robisz? Albo nie! Nie mów. Zamówmy najpierw, a potem wszystko mi opowiesz! Przepraszam! – zaczepił kelnera, który przechodził obok ich stolika. – Co państwo mają dziś specjalnego?

– Mogę polecić kaczkę z jabłkami i sosem żurawinowym.

– Hm… odpowiada ci? – Zerknął szybko na Julkę, która ledwo zauważalnie skinęła głową. Miała wrażenie, że nie oddycha od kilku minut i za chwilę będzie potrzebować resuscytacji. – Dobrze, to poprosimy dwa razy. A wino, które ta piękna pani zamówiła, to…?

– Tradycyjne chardonnay, proszę pana. Idealnie komponuje się…

– Świetnie! – Klasnął w dłonie. – Poprosimy butelkę. – Uśmiechnął się do Julki, mrugając figlarnie, i już wiedziała, że wpakowała się w niezłe kłopoty.

Jedną butelkę chardonnay i dwie nieszczęsne kaczki później wyszli, a właściwie wytoczyli się z lokalu. Julka, udając bardziej pijaną, niż była w rzeczywistości, wspierała się na ramieniu swojego towarzysza i głośno zaśmiewała z tego, co szeptał jej do ucha. Jedną ręką przywołał taksówkę, a drugą spróbował rozpiąć Julce stanik, ku jej wielkiemu zadowoleniu. Głośni i pijani wsiedli do taksówki śmierdzącej papierosami i starym odświeżaczem. Wąsaty szofer rzucił im ponure spojrzenie znad okularów zsuniętych na sam czubek nosa. Brunet, z ręką błądzącą po zapięciu biustonosza Julki, podał kierowcy adres. Julka, słysząc to, odsunęła się od niego na długość ramienia. Ich spojrzenia się spotkały, lecz zanim zdążyła zadać cisnące się jej na usta pytanie, taksówkarz wrzucił bieg i samochód szarpnął do przodu. Julka wpatrywała się w nieprzeniknione orzechowe oczy mężczyzny. Cholera, ten gość mógłby grać w pokera.

– Wiktor – szepnęła z zalotnym półuśmiechem. – Pamiętałeś, gdzie mieszkam! – Pochyliła się i musnęła wargami jego usta, a on przyciągnął ją do siebie, odwzajemniając pocałunek i jednocześnie definitywnie rozprawiając się z zapięciem stanika.

*

Magda zerknęła na zegar ścienny wiszący naprzeciwko drzwi. Dwudziesta dwadzieścia, piątek. A Michała nadal nie było. Ładnie. Zamiast korzystać z życia, wyjść gdzieś w piątkowy wieczór, ona siedzi w domu, czekając na męża, który przestał zwracać na nią uwagę. „A może − przez głowę przeszła jej straszna myśl − on wraca tak późno do domu, bo po prostu kogoś ma…”. Wzdrygnęła się.

Usiadła w fotelu w salonie z książką w ręku. Zaczęła czytać, jednak natrętne myśli nie pozwoliły jej się skupić. Nie chciała się rozwodzić, naprawdę nie chciała. Marzyła tylko o tym, żeby Michał znowu zachowywał się jak dawniej. Żeby to ona była na pierwszym miejscu, a nie praca. Co z tego, że dużo zarabia, że odnosi sukcesy? Magda dobrze wiedziała, że te rzeczy też są ważne. Ale czuła się nieszczęśliwa. Rozwód. Może to jednak jest wyjście? Drastyczne, fakt. Ale po co trwać w małżeństwie, które unieszczęśliwia?

Usłyszała odgłos otwierania drzwi. W przedpokoju pojawił się Michał.

– Znowu późno wracasz – zaczęła Magda, gdy zdejmował buty.

Wyprostował się, przyjmując neutralny i nieprzenikniony wyraz twarzy.

– Mam dużo pracy. – Przecisnął się obok niej w wąskim korytarzu. Wszedł do salonu i postawił torbę z laptopem na fotelu. Odwrócił się, żeby iść do łazienki, i omal nie wpadł na Magdę, która stała tuż za nim i mierzyła go czujnym wzrokiem.

– Wróciłam do domu, zobaczyłam, że nie ma nic w lodówce… Poszłam na zakupy. – Magda przyglądała mu się badawczo.

– Aha.

– I zrobiłam obiad.

– Super. – Michał ponownie ją wyminął.

– Odgrzać ci?

– Nie, dzięki. Nie jestem głodny – odpowiedział i zamknął za sobą drzwi do łazienki.

Nie odezwali się już ani słowem.

Rozdział 12

Magda ziewnęła, szeroko otwierając usta, i poczuła łzy napływające do oczu. Zamrugała kilka razy i ponownie spojrzała na swój kubek z kawą, w którym właśnie próbowała rozmieszać cukier. Jak zwykle w poniedziałek miała trudności, żeby zwlec się z łóżka i wybrać do pracy. Choć dzisiaj właściwie się cieszyła, że weekend już się skończył. Napięcie między nią a Michałem stawało się wręcz nie do zniesienia. Bo ileż można wytrzymać z mężem, który przez dwa dni nie odzywa się do ciebie i właściwie cię ignoruje? Cały weekend siedział z nosem w laptopie, twierdząc, że pracuje. „A moim zdaniem to gówno prawda” − pomyślała Magda. Oblizała łyżeczkę i wrzuciła ją do zmywarki.

– Niezły rzut! – usłyszała za plecami.

– Matko! Ale mnie przestraszyłeś! – Spiorunowała Darka wzrokiem. – Chcesz, żebym zawału dostała? Jak ty tu wszedłeś, że cię nie słyszałam?

– Bo jeszcze się nie obudziłaś. Trochę adrenaliny ci się przyda bardziej niż kawa. Po co pijesz to świństwo z ekspresu? Przecież to syf. Ble… – Skrzywił się z obrzydzeniem, patrząc na Magdę siorbiącą brązowy płyn.

– Bez tego nie mogę się obudzić i nawet twoje wrzaski mnie nie ruszają. Jak nie napiję się kawy z rana, to nie funkcjonuję. O, już czuję, że po jednym łyku mi się oko otwiera. – Magda przymknęła jedną powiekę i uniosła drugą. Wyglądała komicznie.

– Dobra, lecę. – Darek poderwał się i ruszył do drzwi. – Lunch dzisiaj? O stałej porze?

– Tak! – krzyknęła, ale Darek już zniknął.

Magda wróciła do siebie i zajęła się pracą. Dopiero po godzinie zauważyła, że biurko obok niej stoi puste. Gdzie się podziała Julka?

Wzięła do ręki telefon i wystukała esemesa: „Gdzie jesteś?”.

Piętnaście minut później ponownie sięgnęła po telefon, żeby sprawdzić, czy dostała odpowiedź. I wtedy usłyszała radosny głos Julki witającej się z kolegami.

Wyglądała inaczej. Miała na sobie krótką niebieską sukienkę, długie blond włosy swobodnie opadały jej na ramiona, rzęsy podkręcone zalotką i pociągnięte czarnym tuszem podkreślały błysk w oku, a usta pomalowane karmazynową szminką − uśmiech, który nie schodził jej z ust. W rękach dzierżyła duży bukiet czerwonych róż – pięknych i oszałamiająco pachnących.

Usiadła na krześle i przez chwilę wpatrywała się rozmarzona w kwiaty. Zanurzyła nos w różach i wzięła głęboki oddech. Magda patrzyła na nią, nie wiedząc, co powiedzieć. Wreszcie Julka odłożyła bukiet na biurko, podparła ręką głowę i westchnęła głośno.

Zniecierpliwiona Magda nachyliła się i dźgnęła ją palcem wskazującym w ramię. Julka zafalowała niczym maskotka-kiwaczek, jednak głupia mina nie zniknęła jej z twarzy. Magda spróbowała jeszcze raz. Wreszcie Julka odwróciła się do niej i wymamrotała coś niezrozumiałego.

– Spóźniłaś się do pracy – rzuciła cierpko Magda.

– Mmm… – Julka ponownie spojrzała na kwiaty, dotknęła opuszkami jednego z płatków.

– Dlaczego?

Odpowiedział jej chichot.

– Od kogo te kwiaty?

Julka ponownie się zaśmiała, a jej policzki kolorytem coraz bardziej przypomniały leżące przed nią róże.

Magda miała już dość rozmowy z chichoczącą pięcioletnią dziewczynką.

– Od kogo dostałaś kwiaty? – zapytała ostrzejszym tonem, mrużąc oczy i siląc się na surowy ton.

– Nie mogę ci powiedzieć. – Julka zasłoniła usta, czerwieniąc się jeszcze bardziej. Nie mogła się opanować.

– Dlaczego? – nie odpuszczała Magda.

– Bo będziesz zła. – Julka spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami.

Przez chwilę mierzyły się wzrokiem niczym bokserzy przed pierwszym gongiem.

Magda pokręciła głową.

– Nie wierzę – wycedziła. – Nie wierzę, że to zrobiłaś.

Julka otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale nie zdążyła, bo Magda gwałtownie podniosła się z krzesła i wyszła z pokoju. Julka dogoniła ją na korytarzu.

– Magda, czekaj! No, co ja takiego złego zrobiłam? – Złapała przyjaciółkę za ramię.

– Co takiego zrobiłaś? Jeszcze masz czelność pytać?! – Magda podniosła głos, który poniósł się po korytarzu, odbijając echem od pustych ścian. Julka zobaczyła zaciekawione twarze, które zaczęły wynurzać się z pokojów. – Chyba na głowę upadłaś! Dlaczego? Pytam się, dlaczego znowu się z nim spotkałaś? Mało ci? Mam ci przypomnieć, co było rok temu? Masz tak krótką pamięć, że zapomniałaś, jak on cię potraktował? Co? – Wzburzona Magda klepnęła Julkę w ramię. Teraz już miały prawdziwą widownię.

– Madziuuu…

– Co: Madziu?! Nie madziuj mi teraz! Ja już pocieszać cię nie będę, zapomnij! Jak jesteś taką głupią blondyną, to radź sobie sama! Nie będę na ciebie tracić czasu, bo widzę, że nie warto! Nie warto!

Julka, dotknięta do żywego przytykiem o głupiej blondynie, postanowiła nie dać się sprowokować. Przełknęła głośno ślinę, jakby przełykała urazę.

– Tym razem będzie inaczej – szepnęła.

– Bo co? Bo tak ci powiedział? Nie mów, że uwierzyłaś w jego łgarstwa? Kto jak kto, ale ty powinnaś wiedzieć, że nie można wierzyć w żadne słowo kolesiowi, który dyma laski na prawo i lewo, mówi, że zadzwoni, i ślad po nim ginie! Tak właśnie było w twoim przypadku. Do jasnej cholery, muszę ci to przypominać?!

Julka spuściła wzrok, miała ochotę zapaść się pod ziemię.

– Ale on powiedział, że mnie kocha – wyszeptała i dwie duże łzy potoczyły się wolno po jej pobladłych policzkach.

– Słucham?! – Magda nie miała litości. – Powiedział, że cię kocha? Nie wierzę! Trzymajcie mnie! On każdej, którą chce przelecieć, mówi, że kocha! – Magda zamilkła i popatrzyła na Julkę, która wyglądała jak zbity pies. – Julka, coś ty narobiła?

Odwróciła się i odeszła. Wszyscy, którzy do tej pory stali na korytarzu jak sparaliżowani, z zafascynowaniem przysłuchując się kłótni, zaczęli powoli wracać do swoich biurek.

Julka stała jeszcze przez chwilę, patrząc na odchodzącą Magdę. W końcu została sama. Podskoczyła przestraszona, gdy w drzwiach za nią stanął nagle szef, Tomek. Spojrzała na jego surową twarz i ściągnięte w wąską linię usta. To był zły znak.

– Do gabinetu. Natychmiast.

Rozdział 13

Julka zaczekała, aż drzwi się za nią zamkną, i zaczęła mówić. Przepraszała za scenę i zarzekała się, że to się więcej nie powtórzy. Tomek wolno okrążył biurko, zasiadł w fotelu, wygładził krawat, poprawił rękawy koszuli − nie zaszczycając jej nawet spojrzeniem.

– Skończyłaś?

Zaskoczona Julka kiwnęła głową.

– To teraz posłuchaj. – Oparł się łokciami o blat biurka. – Dopóki twoje osobiste sprawy nie przeszkadzają ci w wykonywaniu obowiązków służbowych, nic mnie nie obchodzi, czy dyskutujesz o nich za zamkniętymi drzwiami, czy na biurowym korytarzu ku uciesze gawiedzi.

– Jasne, szefie. Masz rację. Zachowałam się nieprofesjonalnie, ale obiecuję, że ta sytuacja się nie powtórzy i w żaden sposób nie wpłynie na moją efektywność – odparła Julka, bijąc się w pierś.

– Czyżby? – Tomek uniósł prawą brew. – Czy miałaś dzisiaj spotkanie z klientem?

– Dzisiaj? Nie! Absolutnie! – gorliwie zaprzeczyła Julka.

– Czyżby? – powtórzył. Brakowało mu tylko fajki i kaszkiecika w kratę. – A nie miałaś się dzisiaj spotkać z niejakim panem… – zerknął na żółtą karteczkę leżącą przed nim – …Łukaszem Zadrożnym z firmy Posejdon, hę?

Julka szeroko otworzyła oczy i poczuła narastającą falę gorąca, kropelki potu pojawiły się nad jej górną wargą, dłonie zwilgotniały, nie mogła wydobyć słowa z zaciśniętego gardła. Faktycznie! Teraz jej się przypomniało. Miała umówione spotkanie z Posejdonem. To był jej najważniejszy klient, z którym wreszcie zdołała się umówić na rozmowę, by obgadać ich nową kampanię. Miała ochotę zapaść się pod ziemię, choćby do piekła, i tam już pozostać.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Text © copyright by Aleksandra Mantorska

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Layout okładki Olga Reszelska

Projekt okładki Karia Korobkiewicz

Zdjęcie autorki Maciej Szczuka

Zdjęcia na okładce:

Thinkstockphotos.com/voinSveta

Thinkstockphotos.com/olegganko

Thinkstockphotos.com/DariaZu

Redaktor prowadzący Katarzyna Lajborek

Redakcja Magdalena Adamska

Korekta Małgorzata Ruszkowska, Przemysław Komenduła, Zofia Kozik

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13101-0

Plik wyprodukowany na podstawie Pechowa dziewczyna, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.