Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Skończył się pracowity rok szkolny. Mikołaj dostał wyróżnienie za elokwencję, nagradzające raczej ilość, niż jakość, i rozstał się z kolegami o imionach: Alcest, Rufus, Euzebiusz, Gotfryd, Maksencjusz, Joachim, Kleofas i Ananiasz. Zeszyty i książki zostały schowane do szafy, czas teraz pomyśleć o wakacjach.

U Mikołaja z wyborem miejsca wakacji nie ma kłopotu, gdyż...

CO ROKU, TO JEST W ZESZŁYM ROKU I DWA LATA TEMU, bo wcześniej to było dawno i nie pamiętam, tata i mama strasznie się kłócą, gdzie jechać na wakacje, a potem mama zaczyna płakać i mówi, że pojedzie do swojej mamy, ja też płaczę, bo bardzo lubię Bunię, ale u niej nie ma plaży, i w końcu jedziemy tam, gdzie chce mama, ale nie do Buni.

Wczoraj po kolacji tata spojrzał na nas z obrażoną miną i powiedział:

– Słuchajcie! W tym roku ja decyduję i nie życzę sobie dyskusji! Pojedziemy na Południe. Mam adres willi do wynajęcia w Leśnych Kątach. Trzy pokoje, woda bieżąca, światło. Nie chcę słyszeć o żadnym pensjonacie, gdzie obrzydliwie karmią.

– Dobrze, kochanie – powiedziała mama – uważam, że to świetny pomysł.

– Juhu! – zawołałem i zacząłem biegać dookoła stołu, bo jak się człowiek cieszy, to trudno mu usiedzieć na miejscu.

Tata otworzył szeroko oczy, jak zawsze, kiedy jest zdziwiony, i zapytał:

– Ach, tak?

Kiedy mama sprzątała ze stołu, tata wyciągnął z szafy swoją maskę pływacką.

– Zobaczysz, Mikołaj – powiedział – całymi dniami będziemy pływać pod wodą i łowić ryby.

Trochę się przestraszyłem, bo ja jeszcze nie za dobrze umiem pływać: jak mnie położyć na wodzie, to robię „deskę”, ale tata powiedział, żebym się nie bał, że nauczy mnie pływać, że w młodości był mistrzem międzyokręgowym w pływaniu stylem dowolnym i mógłby jeszcze bić rekordy, gdyby miał czas trenować.

– Tata nauczy mnie łowić ryby pod wodą! – pochwaliłem się mamie, kiedy przyszła z kuchni.

– To świetnie, kochanie – odpowiedziała mama – chociaż podobno w Morzu Śródziemnym już prawie nie ma ryb. Za dużo tam rybaków.

– Nieprawda! – powiedział tata, ale mama poprosiła go, żeby nie kłócił się z nią w obecności dziecka, ona powtarza tylko to, co przeczytała w gazecie. A potem wzięła się do robótki, którą zaczęła już bardzo dawno temu.

– Jak nie ma ryb – powiedziałem do taty – to pod wodą będziemy wyglądać jak idioci!

Tata schował maskę do szafy, nic nie mówiąc. Byłem trochę zły: bo rzeczywiście, za każdym razem, jak idziemy z tatą na ryby, zawsze jest to samo – wracamy z niczym. Tata usiadł i wziął do ręki gazetę.

– To jak – zapytałem – gdzie można łowić ryby pod wodą?

– Zapytaj swojej matki – odpowiedział tata – ona się na tym zna.

– W Atlantyku, kochanie – odpowiedziała mama.

Więc spytałem, czy Atlantyk jest daleko od miejsca, gdzie jedziemy, a tata powiedział, że gdybym się lepiej uczył, nie zadawałbym takich pytań. To było niesprawiedliwe, bo w szkole nie ma lekcji łowienia ryb pod wodą. Ale nie powiedziałem nic, widziałem, że tata nie bardzo ma ochotę na rozmowy.

– Musimy zrobić listę rzeczy do zabrania – powiedziała mama.

– O, nie! – krzyknął tata. – W tym roku nie będziemy wyjeżdżać objuczeni jak wielbłądy. Spodenki kąpielowe, szorty, najpotrzebniejsze ubrania, parę swetrów...

– A poza tym garnki, ekspres do kawy, czerwony koc i trochę naczyń – powiedziała mama.

Tata zerwał się z fotela, bardzo zły, otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył, bo mama zapytała:

– Pamiętasz, co nam opowiadali sąsiedzi w zeszłym roku, kiedy wynajęli willę? Z naczyń zastali raptem trzy wyszczerbione talerze, a w kuchni były dwa garnki, z czego jeden dziurawy. Musieli za cenę złota kupować na miejscu wszystkie potrzebne rzeczy.

– Blédurt jest mało zaradny – powiedział tata. I usiadł.

– Możliwe – zgodziła się mama – ale jak będziesz chciał zupy rybnej, nie ugotuję ci jej w dziurawym garnku, nawet jeżeli uda się nam zdobyć ryby.

Wtedy zacząłem płakać, bo rzeczywiście to żadna frajda jechać nad morze, w którym nie ma ryb, kiedy tuż obok są jakieś Atlantyki, gdzie jest ich pełno. Mama odłożyła robótkę, przytuliła mnie do siebie i powiedziała, żebym się nie przejmował wstrętnymi rybami i że miło mi będzie co rano spoglądać na morze z okna mojego ślicznego pokoiku.

– No, niezupełnie – wyjaśnił tata – z willi nie widać morza. Ale jest niedaleko, o dwa kilometry. To był ostatni dom do wynajęcia w Leśnych Kątach.

– Ależ oczywiście, kochanie – powiedziała mama. A potem mnie pocałowała i zacząłem bawić się na dywanie dwoma kulkami, które wygrałem w szkole od Euzebiusza.

– Oczywiście plaża jest kamienista? – zapytała mama.

– Nie, moja droga! Nic podobnego! – zawołał tata, bardzo zadowolony. – To plaża piaszczysta! Piękny drobniutki piaseczek! Nie znajdziesz tam ani jednego kamienia!

– To dobrze – powiedziała mama. – Przynajmniej Mikołaj nie będzie całymi dniami puszczał kaczek. Od kiedy go nauczyłeś, dosłownie szaleje za tą zabawą.

Więc znowu zacząłem płakać, bo jasne, że fajnie jest puszczać kaczki, czasem tak mi się udaje, że podskakują po cztery razy, i w końcu to niesprawiedliwe, żeby jechać do tego starego domu z dziurawymi garnkami, daleko od morza, gdzie nie ma ani kamieni, ani ryb.

– Jadę do Buni! – zawołałem i kopnąłem jedną z kulek od Euzebiusza.

Mama znowu mnie przytuliła i powiedziała, żebym nie płakał, że z nas wszystkich urlop najbardziej potrzebny jest tacie i że nawet jeśli miejsce, które wybrał, jest brzydkie, musimy tam jechać, udając, że jesteśmy zadowoleni.

– Ale przecież... – powiedział tata.

– Ja chcę puszczać kaczki! – zawołałem.

– Będziesz puszczał kaczki w przyszłym roku – powiedziała mama – jeśli tata zdecyduje zabrać nas do Morskich Skałek.

– Gdzie? – zapytał tata, który stał ciągle z otwartymi ustami.

– Do Morskich Skałek – powtórzyła mama – w Bretanii, gdzie jest Atlantyk, dużo ryb i pewien miły pensjonat z oknami wychodzącymi na plażę z piaskiem i kamieniami.

– Ja chcę jechać do Morskich Skałek! – zawołałem. – Ja chcę jechać do Morskich Skałek!

– Ależ kochanie – powiedziała mama – bądź rozsądny, przecież tata decyduje.

Tata przejechał ręką po twarzy, westchnął głęboko i powiedział:

– W porządku. Zrozumiałem! Jak się nazywa ten pensjonat?

– Rybitwa, kochanie – odpowiedziała mama.

Tata obiecał, że dobrze, napisze, żeby dowiedzieć się, czy są jeszcze wolne pokoje.

– Nie trzeba, kochanie – wyjaśniła mama – to już załatwione. Mamy pokój 29 z widokiem na morze i łazienką.

I mama poprosiła tatę, żeby się nie ruszał, bo chce sprawdzić długość swetra, który robi na drutach. Podobno noce w Bretanii bywają chłodne.

Gdy ojciec Mikołaja podjął już decyzję, nie pozostawało nic innego, jak tylko posprzątać w domu, założyć pokrowce na meble, zwinąć dywany, zdjąć zasłony, spakować rzeczy, nie zapominając o jajkach na twardo i bananach na drogę.

Podróż pociągiem minęła szczęśliwie, choć matkę Mikołaja spotkały wymówki za to, że sól do jajek zapakowała do brązowej torby, którą nadano na bagaż. Ale oto i Morskie Skałki, pensjonat Rybitwa. Jest plaża, zaczynają się wakacje...

NA PLAŻY JEST BARDZO WESOŁO. Poznałem masę chłopaków: Błażeja, Fortunata i Mamerta – ale z niego głupek! – poza tym Ireneusza, Fabrycego, Kosmę i Iwa, który nie jest na wakacjach, bo jest miejscowy. Bawimy się razem, kłócimy się, nie odzywamy się do siebie i jest strasznie fajnie.

– Pobaw się grzecznie z kolegami – powiedział dziś rano tata – ja sobie odpocznę i trochę się poopalam. – A potem zaczął się smarować olejkiem i śmiał się, mówiąc: – Ach, jak sobie pomyślę o kolegach, którzy zostali w biurze!

Zaczęliśmy się bawić piłką Ireneusza.

– Idźcie grać trochę dalej – powiedział tata, kiedy skończył się smarować i bęc! piłka palnęła go w głowę.

To się tacie nie spodobało. Okropnie się rozzłościł i z całej siły kopnął piłkę, która wpadła do wody, daleko od brzegu. To był wspaniały kop.

– Coś podobnego – powiedział tata.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

WAKACJE MIKOŁAJKA

Tytuł oryginału francuskiego

LES VACANCES DU PETIT NICOLAS

© 2012 IMAV éditions/Goscinny–Sempé

Pierwsze wydanie we Francji: 1962

Mikołajek, postaci, przygody i charakterystyczne elementy świata Mikołajka są dziełem René Goscinnego i Jean-Jacques’a Sempégo. Prawo do posiadania i korzystania z marek związanych ze światem Mikołajka zastrzeżone dla IMAV éditions. Le Petit Nicolas® jest zarejestrowanym znakiem słownym i graficznym. Wszelkie prawa do reprodukowania lub imitowania marki i wszelkich logotypów zakazane i zastrzeżone.

www.petitnicolas.com

© Copyright for the Polish translation by Barbara Grzegorzewska, 1980

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 1980

Redaktor prowadzący Anna Garbal

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Redakcja Małgorzata Grudnik-Zwolińska

Korekta Monika Hałucha

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-12767-9

Plik wyprodukowany na podstawie Wakacje Mikołajka, Warszawa 2014

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl