Małgorzata J. Kursa

Jeszcze więcej nieboszczyków,
czyli śledztwo z pazurem
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii Babie lato

W serii:

Iwona Banach Szczęśliwy pech
Iwona Banach Klątwa utopców
Iwona Banach Lokator do wynajęcia
Małgorzata J. Kursa Nieboszczyk wędrowny
Aleksandra Mantorska Pechowa dziewczyna
Maciejka Mazan Pina, zrób coś!
Małgorzata J. Kursa
Jeszcze więcej nieboszczyków, czyli śledztwo z pazurem

Z dedykacją dla mojej Kropki
i wszystkich czworonożnych Przyjaciół,
którzy odeszli za Tęczowy Most.

PRZEDMOWA BELZEBUBA

Nazywam się Belzebub i jestem kotem. Pochodzę z Lublina, ale teraz mieszkam w Kraśniku i mam na swojej czarnej głowie cały dom, a – wierzcie mi – to niemało. Moi dwunożni, czyli Marylka i Sławek Lipscy, nie bez powodu uważają mnie za kota obronnego. W końcu ocaliłem ich mienie przed intruzami z zewnątrz (o czym możecie przeczytać w książce Nieboszczyk wędrowny). Ukatrupieniem jednego co prawda przyczyniłem im trochę pracy, za to drugiego upolowałem bardzo miłosiernie: unieszkodliwiłem, ale pozwoliłem przeżyć. I to tylko z miłości do Marylki, bo ona dość nerwowo reaguje na obecność nieboszczyków na naszym terytorium i od razu zabiera się do eksmisji.

Ja uważam się raczej za kota bojowego, ale o tym moi dwunożni nie muszą wiedzieć. Marylka ma dosyć histeryczne usposobienie i lekkiego bzika na punkcie mojego bezpieczeństwa. Tylko dzięki naszej sąsiadce z naprzeciwka mogłem zaznać rozkoszy spacerów, a dzięki własnej inwencji – samodzielnego zwiedzania okolicy. I właśnie te moje dyskretne nocne przechadzki zaowocowały nietypowymi znaleziskami.

Ale po kolei…

Gdyby przyznawano medale w kategorii „lenistwo”, dwudziestosześcioletnia Bożena Szklarska z pewnością stanęłaby na najwyższym stopniu podium. Leniwa była od zawsze, co najwyraźniej dało o sobie znać w czasach szkolnych. Jakimś cudem udało jej się skończyć podstawówkę i gimnazjum, ale już o maturze nie chciała słyszeć. Matka odpuściła, niestety ojciec zapowiedział, że darmozjada w domu trzymał nie będzie (oprócz najstarszej córki miał do wykarmienia jeszcze czwórkę jej rodzeństwa). Rada nierada, Bożenka musiała porządnie przyłożyć się do robót domowych, wykonywanych pod krytycznym okiem wymagającej matki, ale już następnego dnia po osiągnięciu pełnoletniości prysnęła z domu w poszukiwaniu lepszego życia (zabierając ze sobą pieniądze ciułane przez rodziców na czarną godzinę). Daleko nie szukała. Z podkraśnickiej wsi dotarła do miasteczka, po czym szybko przekonała się na własnej skórze, że aby jakoś egzystować, musi znaleźć pracę.

Bożenka była leniwa, ale myśleć umiała. Nie zamierzała harować. Była młoda i – wedle swego mniemania – urodziwa. Należało więc nieco w siebie zainwestować, by osiągnąć to, co jej się należało jak psu kość. Ponieważ egzystencję damy lekkich obyczajów uznała za zbyt męczącą i przy tym niepewną, zabrała się do szukania zajęcia. Znalazła je w małym, eleganckim sklepiku obuwniczym, którego właścicielem był czterdziestodwuletni kawaler (!) Konstanty Szklarski. Przyłożyła się i zrobiła na nim takie wrażenie, że po trzech miesiącach została panią Szklarską i mogła zapomnieć o pracy zarobkowej. Zakochany i uszczęśliwiony małżonek podarował jej sklepik w prezencie ślubnym.

Po ośmiu latach małżeństwa Bożenka była bardzo zadowolona ze swojego życia – miała do dyspozycji piętrowy domek z ogrodem, była właścicielką butiku z obuwiem, małżonek wciąż ją wielbił i chętnie sponsorował jej wyjazdy do spa czy egzotyczne wycieczki, a dodatkowo powabna pani Szklarska, szczerze znudzona pożyciem małżeńskim, postanowiła przyhołubić sobie kochanka. Przetestowała kilku chętnych panów, po czym zdecydowała się na jednego stałego, odpalonych amantów pocieszając gratyfikacją pieniężną. Kiedy tylko naszła ją ochota na łóżkowe ekscesy, informowała o tym wybranka. Była z jego usług bardzo zadowolona. Buzował w nim zapał, jakiego jej małżonek nie wykazywał, a odpowiednie dofinansowanie sprawiało, że wszelkie jej pomysły erotyczne uznawał za świetną zabawę. Myśl, że wszystko może się wydać, nie zaświtała jej w głowie. Konstanty był poczciwym safandułą, który ślepo wierzył we wszystko, co Bożenka mówiła, i uważał ją za ósmy cud świata. W dodatku nie musiała nawet specjalnie troszczyć się o zacieranie śladów bytności amanta, bo dysponowała własną sypialnią. Zażądała jej stanowczo, gdy zaraz po ślubie okazało się, że mąż cierpi na lunatyzm.

Właśnie dochodziła dziewiąta. Małżonek od ósmej urzędował w warsztacie i nie było mowy, by wrócił przed osiemnastą. Odziedziczony po ojcu zakład rzemieślniczy z dumnym szyldem: „Szewc K. Szklarski” był jego oczkiem w głowie i ulubionym miejscem pobytu. Kiedy w czasie weekendu żonie udało się wyciągnąć Konstantego między ludzi, choćby do kościoła, zachowywał się jak fetyszysta, bo interesowały go wyłącznie dolne kończyny pobratymców i stan obuwia, które je chroniło.

Bożenka dopiła swoje ulubione latte z nowego ekspresu, który zafundował jej mąż, przeciągnęła się rozkosznie, aż rozchyliły się poły wściekle różowego szlafroczka, ukazując imponujący biust, po czym ruszyła do łazienki. Miała niewiele czasu. Koło dziesiątej miał się pojawić jej adorator. Zamierzała go powitać pachnąca i odświeżona.

* * *

Pchnął furtkę i wszedł na podwórko, pogwizdując pod nosem. Świadomość, że nie musiał się przed nikim ukrywać, napawała go czystą euforią. Bywanie w tym domu należało niejako do jego obowiązków służbowych; nikogo nie zdziwi jego obecność, nikomu nie przyjdzie do głowy żadne głupie podejrzenie. To, co za chwilę będzie się działo za drzwiami, na zawsze pozostanie słodką tajemnicą. Jego i tej kusicielskiej bogini, Bożenki.

Jak zwykle trzy razy przycisnął dzwonek przy drzwiach wejściowych, ale w środku panowała niczym niezmącona cisza. Uśmiechnął się pod nosem. Oho, dziś będzie ciekawie. Bożenka lubiła urozmaicenie i dość często go zaskakiwała.

Drzwi nie były zamknięte, więc bez żadnych złych przeczuć nacisnął klamkę i wszedł do środka. W obszernym hallu niedbale rzucił torbę i kurtkę na podłogę, zerknął do kuchni, potem do pokoju, wreszcie stanął przed wiodącymi na piętro schodami.

– Bożenko! – zagruchał czule. – Kiciuniu moja… Przyszedł twój wierny pieseczek… Głodny pieseczek. Zły pieseczek…

W domu panowała głucha cisza, która go jednak nie zaniepokoiła. Bożenka miała inwencję, a on uwielbiał niespodzianki.

Ostrożnie, niemal bezszelestnie zaczął wchodzić na górę. Do sypialni dotarł prawie na palcach. Zobaczył tylko rozgrzebaną pościel na łóżku. Po gospodyni nie było ani śladu. Po namyśle wrócił zatem na dół, jeszcze raz obszedł wszystkie pomieszczenia i wreszcie rzuciło mu się w oczy zapalone światło w łazience. Uśmiechnął się szeroko i, rozpinając guziki koszuli, szarpnął za klamkę.

Już w drzwiach go zastopowało. Zastygł jak kamień i przez chwilę, która wydawała mu się wiecznością, próbował przełożyć przekaz wzrokowy na werbalny. Ten wzrokowy sprowadzał się do patrzenia na coś, co do tej pory widywał jedynie w filmach i czego absolutnie nie miał nigdy zamiaru oglądać w realu. Ten werbalny – kiedy wreszcie coś na zwojach zaiskrzyło – przetransponował obraz na słowa, których sens całkowicie spętał mu nogi.

Na biało-różowej podłodze z płytek leżał niedbale ciśnięty różowy jedwabny szlafroczek, w różowej, owalnej wannie tkwiła zaś Bożenka. Bezpruderyjnie eksponowała wszystkie swoje wdzięki, więc widok powinien być estetyczny i zachęcający do wspólnych igraszek w wodzie. Estetykę jednakowoż psuły wytrzeszczone niebieskie oczy i, w jakimś drapieżnym geście, rozcapierzone palce. Bożenka wyglądała inaczej niż zwykle. No, kurczę, wyglądała okropnie!

Przez myśl mu przemknęło, że odtwarza jakąś scenę z filmu, żeby mu najpierw adrenalina podskoczyła, a potem dopiero… ten… no… ten, co to za film był… Testosteron! No!

Z nadzieją pochylił się nad wanną i wymruczał uwodzicielsko:

– Bożenka… Mam się rozebrać i wskoczyć do ciebie?

Wytrzeszczona bogini nie raczyła udzielić odpowiedzi i dopiero w tym momencie dotarło do niego, że osobiście doświadcza tego, co niedawno widział w jakimś filmie – w teoretycznie nieznanym domu znalazł jak najbardziej znaną nieboszczkę. A zaraz potem pojawiła się w jego głowie myśl, która sprawiła, że odrzuciło go od wanny. W każdym kryminale pierwszym podejrzanym stawał się niefortunny znalazca zwłok. Jeśli znajdzie się bodaj jeden świadek jego częstych wizyt, policja doda dwa do dwóch i oskarży go o zabójstwo. Był idealnym kozłem ofiarnym. Tyle że nie miał zamiaru spędzić reszty życia w więzieniu, pokutując za coś, czego nie zrobił.

Ostrożnie wycofał się z łazienki, z powrotem zapiął koszulę, pośpiesznie włożył kurtkę, złapał torbę i, jakby nigdy nic, spokojnym krokiem wyszedł na zewnątrz.

* * *

Konstanty Szklarski najpierw doprowadził warsztat do idealnego porządku, a potem pozamykał wszystkie zamki w drzwiach i ruszył do domu. Daleko nie miał. Niegdyś jego ojciec za niewielkie pieniądze nabył na osiedlu domków dwie parcele znajdujące się obok siebie. Na jednej postawił dom, na drugiej zaś, wychodzącej już na inną ulicę, warsztat szewski. Rzemieślnikiem był świetnym, więc szybko zyskał sobie w miasteczku renomę, a ta po jego śmierci przeszła na syna, który od dziecka przyuczał się do zawodu. Obaj w planach mieli rozbudowę warsztatu, ale poza plany nie wyszli. Stary Szklarski zmarł, Konstantego natomiast nieco przerażały wszelkie zmiany. Dlatego sklep obuwniczy, prowadzony niegdyś przez siostrę, która bez żalu porzuciła bezpieczne łono ojczyzny na rzecz obcych krajów, z dużą ulgą przepisał na młodą żonę i skupił się na tym, w czym czuł się mistrzem: na naprawianiu butów.

Idąc ku domowi, Konstanty rzucił okiem na spory plac pomiędzy warsztatem a posesją, którą zamieszkiwał. W tej chwili była to jedynie pusta przestrzeń pokryta śniegiem. Latem porastały ją bujna trawa i rozmaite zielsko, więc też nie stanowiła specjalnie przykrego widoku. Najgorzej było, gdy śniegi topniały, i tuż przed nadejściem zimy. Tabliczka z napisem „Teren prywatny” nikogo nie odstraszała. Mieszkańcy osiedla skracający sobie drogę do centrum miasteczka bez skrupułów pozbywali się tego, co im akurat zawadzało. Przynajmniej dwa razy do roku Konstanty, którego poczucie estetyki zaburzał każdy śmieć, wywoził z tego miejsca kilka worków rozmaitych opakowań i butelek po napojach. Powinien wreszcie jakoś zagospodarować ten teren, ale… No właśnie. Wszelkie decyzje, które należało podjąć, były dla Konstantego udręką. Zawsze bał się, że jeśli wybierze jedną opcję, będzie żałował, że nie pomyślał o innej. Jedynie w kwestii obuwia się nie wahał.

Westchnął ciężko i przyśpieszył, bo był już porządnie głodny, a w domu z pewnością czekała z obiadem jego ukochana małżonka. Jedyna osoba, której udało się zmusić go do podjęcia męskiej decyzji: zmiany stanu cywilnego.

* * *

Kiedy starszy aspirant Łukasz Szczęsny wszedł do domu, jego żona i teściowa od razu wiedziały, że coś się wydarzyło. Spojrzały na siebie, poderwały się z kanapy, na której prowadziły jakąś kobiecą dyskusję, i bez słowa pokłusowały do kuchni. Z doświadczenia wiedziały, że pożywienie łagodzi zawodowe rozterki Łukasza.

– Myślisz, że kogoś zabili? – zapytała półgębkiem Malwina, która bardzo szanowała swojego zięcia, choć nigdy by się do tego głośno nie przyznała.

– Nie mam pojęcia – mruknęła Lukrecja, wyciągając talerze. – Może był jakiś wypadek. Jeżdżą teraz jak wariaci. Dużo trzeba, żeby…?

– Prawda. – Oczy Malwiny błysnęły złowrogo. – I jeszcze im ryczy ze środka. Czasami mam ochotę przelecieć się po parkingach i wydłubać im ten sprzęt grający. Albo przynajmniej zepsuć. Samochód jest do jeżdżenia, a nie…

– Mamo – w głosie Luki dźwięczało wyraźne ostrzeżenie – wiesz, że na to są paragrafy.

– Mówię tylko, że mam ochotę. Ty nie?

Córka przezornie nie dała się wciągnąć w przestępcze dywagacje. Szybciutko nalała do talerza gorącej zupy i zaniosła ją do pokoju. Malwina wzruszyła ramionami i zajęła się odgrzewaniem drugiego dania. Miała czas. Najpóźniej do wieczora wydusi z zięcia, co go tak zniechęciło do życia. Była domową specjalistką od przesłuchań.

Tym razem nie miała szans, by wykorzystać swoje wrodzone zdolności, bo już po pierwszym daniu Łukaszowi się ulało.

– Wiem, że obie jesteście inteligentne – powiedział z powagą, kiedy żona postawiła przed nim kolejny talerz – ale na wszystkim nie musicie się znać. Dlatego bardzo was proszę, nie kupujcie badziewia tylko dlatego, że jest tańsze.

– Jakiego badziewia? – zainteresowała się podejrzliwie Malwina, bo Luka jedynie uniosła brwi w wyrazie zdziwienia. – Tyle tego widuję codziennie… Może byś sprecyzował, synku?

– Chodzi mi o wszelkie kosmetyczne utensylia – wyjaśnił Szczęsny i westchnął. – Wygląda nieźle, kosztuje grosze i jest ordynarną podróbą.

– Kosmetyki kupuję w renomowanych sklepach – oznajmiła sucho Malwina. – Akurat na tym znam się lepiej od ciebie.

– Nie o kosmetykach mówię. Ale te wszystkie suszarki, lokówki, prostownice, golarki… – Zobaczył minę teściowej i uciął stanowczo: – Jestem głodny.

Zięć jadł, jakby od tygodnia nic w ustach nie miał, a Malwina usiłowała opanować szalejącą w niej furię. Z zaciśniętymi zębami przetrzymała posiłek, ale – gdy tylko odsunął pusty talerz – wysyczała:

– Czy ja wyglądam jak neandertalczyk, żebym musiała się golić?

– Nie wygląda mama – powiedział szybko Łukasz i rozwinął temat: – Właśnie wróciłem od naszego sąsiada. Tego szewca, co mieszka na naszej ulicy. Po powrocie z pracy znalazł swoją żonę martwą w wannie. Właśnie przez takie badziewie.

Malwina pośpiesznie przeleciała w myślach twarze sąsiadek z osiedla. Stanęła jej przed oczami dorodna blondyna o urodzie Miss Piggy, która zachowywała się, jakby była gwiazdą filmową, i poczuła nikłą satysfakcję. No, proszę. Okazuje się, że dbanie o urodę połączone ze skąpstwem może się źle skończyć. Malwina znała sąsiadkę z widzenia, albowiem Bożenka była stałą klientką jej baru. Zawsze brała jedzenie na wynos i zawsze dopytywała, czy na pewno jest dzisiejsze, co właścicielkę doprowadzało do szału i wymagało dużego samozaparcia, żeby nie dosypać do zakupu jakiegoś specyfiku na rozwolnienie.

– Utopiła się? – zapytała z troską, starannie ukrywając niechęć. – Pewnie wrzuciła do wody te pachnące kulki poślizgowe. Raz się na to nacięłam. Można nieźle pojechać. Zwłaszcza jeśli wanna szeroka.

– Prąd ją poraził – poinformował krótko zięć. – W wannie próbowała depilować nogi. Golarka była podłączona, zrobiło się zwarcie i kobieta nie żyje. W dodatku i mąż o mało nie zszedł, bo znalazł ją po powrocie do domu i próbował ratować. Szkoda mi go. Chłopina jest w kompletnej rozsypce. Przy nas wydoił prawie całą butelkę waleriany.

– Też ma po kim płakać! – prychnęła pogardliwie Malwina. – Nawet obiadu jej się nie chciało ugotować, a nie pracowała przecież i dzieci jej nie płakały. Do mnie codziennie przylatywała po żarcie, bo już cały Kraśnik wie, że u mnie to jak domowe.

– Mamo! – Luka spojrzała na nią z naganą. – Młoda była. Może…

– A ty jesteś stara? – zainteresowała się zgryźliwie Malwina. – I pracujesz, a z kuchni nie uciekasz…

– A dlaczego uważasz, że to ta golarka ją zabiła, Łukasz? – Luka szybko zmieniła temat, bo nie znosiła plotkowania. – Może to gniazdko było felerne?

– Golarka. Nasz technik wszystko obejrzał. To była ordynarna chińska podróbka znanej marki. Na baterię albo na prąd. Denatka podłączyła ją do kontaktu mokrymi rękami i wystarczyło. Gniazdko, owszem, iskrzyło, ale powodem była golarka.

– Idiotka! – nie wytrzymała Malwina.

– No, idiotka – przyznał Łukasz. – Ale nasz technik mówił, że prędzej czy później to badziewie i tak wystrzeliłoby z jakąś niespodzianką… Szkoda jej. Młoda była.

– A może to mąż ją sprzątnął, bo… – zaczęła Malwina, ale od razu zrezygnowała z rzucania podejrzeń. – Nie. Ten Szklarski sporo od niej starszy. I fajtłapa. Prędzej już ona by się go pozbyła.

* * *

Nabożeństwo żałobne po Bożenie Szklarskiej odbyło się z wielką pompą w kaplicy obok budowanego kościoła. Konstanty płakał jak bóbr, zadziwiając rodzinę ukochanej żony, której członkowie nie mogli pojąć, jakimi to nieznanymi im cechami dysponowała nieboszczka, że zasłużyła na taką rozpacz. Na wieść o tragicznym zejściu córki matce Bożenki błysnęła wprawdzie myśl, że mogłaby podetknąć świeżo upieczonemu wdowcowi kolejną latorośl, ale ujrzawszy na własne oczy ten ogrom boleści, szybko zrezygnowała. Szczęście w nieszczęściu, że udało jej się wyperswadować zięciowi pomysł, aby pochować ukochaną małżonkę w tych różowościach, które tak uwielbiała. Wstyd byłby na cały Kraśnik, bo mnóstwo ludzi zaglądało przed pogrzebem do przyszpitalnej kaplicy. Nieźle się nagimnastykowała, żeby kupić sukienkę odpowiednią do trumny. Z szafy Bożenki walił po oczach wyłącznie róż.

Nieszczęsny Konstanty nie miał pojęcia, że pomiędzy zgromadzonymi w kaplicy żałobnikami są analityczne damskie umysły, przeprowadzające w tej chwili błyskawiczną kalkulację możliwości zostania kolejną panią Szklarską. Nie wiedział również, że kilku skromnie stojących pod ścianą młodzianów ze szczerym żalem żegna jego żonę, a jeden z nich wbija w jego plecy spojrzenie pełne nienawiści. Ten bowiem, oprócz głębokiego żalu, czuł także wściekłość. Tragiczna śmierć Bożenki odebrała mu nie tylko partnerkę łóżkowych igraszek. Wraz z nią stracił szansę na regularny dopływ wcale niemałej gotówki. Nieboszczka nie skąpiła pieniędzy, by okazać mu swoje zadowolenie, a on skrupulatnie odkładał kasę na swoje największe marzenie: motocykl dobrej klasy, którym mógłby w pojedynkę przemierzać Europę, zarabiając po drodze na życie. Do pełnego szczęścia brakowało mu zaledwie pięciu tysięcy, na które w ciągu najbliższych trzech miesięcy z pewnością by zapracował u swojej różowej bogini. Marzenie właśnie miało zostać pochowane razem z Bożenką, a były amant uznał, że winę za to ponosi jej stetryczały małżonek. Zamierzał mu utrudnić egzystencję.

* * *

Roczny prawie pobyt w Kraśniku sprawił, że Lipscy bez problemów wtopili się w społeczność miasteczka. Nikt postronny nie miał pojęcia, co naprawdę wydarzyło się w rodzinie Zawilskich i jaką rolę w ukaraniu mało sympatycznego kuzynka Marylki odegrał kot obronny imieniem Belzebub. Dzięki pomocy notariusza Wilczyńskiego Marylka uzyskała dostęp do konta zgasłego przedwcześnie krewniaka. Część pieniędzy zużyła na pochówek denerwującego nieboszczyka, w gronie znajomych nie bez powodów nazywanego kurhankiem, resztę zaś przekazała domowi pomocy społecznej i odetchnęła z ulgą, bo życzyła sobie jak najszybciej zapomnieć o Robercie Zawilskim.

Apteka, mimo sporej konkurencji, prosperowała i – na razie – nie przynosiła strat. Mieli stałych klientów. Marylka i Sławek uważali, że zawdzięczają to Marcie Artymowiczowej, która polecała ich swoim pacjentom. Współpraca ze starannie dobranym personelem również układała się świetnie, choć w przypadku jednej osoby Marylka na wszelki wypadek od razu przeprowadziła test Joanny. Wpadł jej kiedyś w oko podczas lektury którejś z książek Chmielewskiej i była zdania, że jego wiarygodność jest bezkonkurencyjna.

Marylka nigdy nie wątpiła w wierność swojego małżonka, ale wolała nie kusić licha. Kiedy naocznie stwierdziła, że jedna z kandydatek na pracownicę, która śpiewająco przeszła rozmowę kwalifikacyjną, jest nie tylko inteligentna i kulturalna, lecz także nadmiernie (jak na jej potrzeby) urodziwa, w drodze do domu oznajmiła radośnie:

– Czuję, że będziemy mieli ruch w interesie. Ta Ida jest prześliczna. Jak stanie za ladą, nie opędzimy się od klientów.

– No, owszem. Niczego jej nie brakuje – zgodził się Sławek i westchnął. – Szkoda tylko, że niezamężna. Wołałbym, żeby była rodzinnie ustabilizowana. Bo z lekami nie ma żartów, a jak się trafi jakiś amant… Dziewczyna odpłynie, a o pomyłkę nietrudno, kiedy myśli się o niebieskich migdałach.

– Sławuś – Marylka uspokajająco poklepała go po ramieniu – ona ma chłopaka od pięciu lat. Mówiła mi, że teraz to już pewnie zdecyduje się na ślub. Przedtem nie chciała, bo szukała pracy.

– A, jak tak, to w porządku. Może sobie być prześliczna.

Sławek test zdał, prześliczna Ida zasiliła personel apteki, a Marylka uznała, że może spać spokojnie.

Marta Artymowicz, dobry duch Lipskich, pomogła im też skutecznie pozbyć się nachalnej klientki, powołującej się na serdeczną przyjaźń z byłą właścicielką, Teresą Zawilską. Bo niedługo po otwarciu pojawiła się w aptece chuda jak szczapa niewiasta z wielkim nosem, który sprawiał wrażenie, jakby nieustannie węszył, i małymi oczkami świdrującymi jak dwa lasery. Jej długa szyja obróciła się niczym peryskop, dokładnie lustrując półki z lekami, kącik dla dzieci, urządzony przez Marylkę, stolik z butelką niegazowanej wody i jednorazowym kubkiem oraz aparatem do mierzenia ciśnienia. Wreszcie jej spojrzenie spoczęło na stojącym za ladą Sławku, który poczuł się jak preparat pod mikroskopem.

– To pan jest tym dziedzicem po Tereni? – W nieprzyjemnie brzmiącym głosie słyszalne było wyraźne powątpiewanie. – No, łatwo panu tu nie będzie, ale przyjaźniłyśmy się, to mogę pomóc. Majewska jestem. – Wyprostowała z godnością tyczkowatą sylwetkę. – Mnie tu wszyscy znają. Jak wam zrobię reklamę, nie opędzicie się od klientów, ale… Gdzie cukierki? – Spojrzała na Lipskiego groźnie. – Te na kaszel i głogowe na serce? Tu! – Wskazała stolik. – Tu powinny leżeć! A te to na co? Bo jakieś malutkie…

– Z witaminami, dla dzieci – wykrztusił zaskoczony Sławek.

– A… No, ostatecznie… – Majewska zgarnęła sporą garść z kolorowej miseczki i wsypała do przepastnej torebki. – Na kaszel i głogowe! – powtórzyła z naciskiem. – Zawsze u Tereni brałam!

Ogłupiały Sławek potulnie kiwnął głową, a niewiasta błyskawicznie znalazła się przy drzwiach i otwierając je, oznajmiła gromko:

– Ja tu jeszcze przyjdę! Rabat miałam u Tereni na wszystko!

Po powrocie do domu oboje z Marylką zastanawiali się, jak wybrnąć z kłopotliwej sytuacji, by nie urazić potencjalnej klientki.

– Baba mi wyglądała na pazerną – powiedział zmartwiony Sławek. – Te cukierki ziołowe nie są jakoś specjalnie drogie, ale jak ona zacznie składać wizyty raz w tygodniu, to pójdziemy w koszty…

– Nie prowadzimy instytucji charytatywnej, tylko aptekę! – warknęła Marylka. – Dlaczego mnie nie zawołałeś? To chyba jakaś oszustka. Jakim cudem mogła mieć rabat na wszystko u ciotki? To niemożliwe. Jest zakaz dawania upustów, a ciotka była praworządna tak, że już bardziej się nie da. Nie postąpiłaby wbrew prawu.

– Ale my tu dopiero zaczynamy, kochana. – Sławek w desperacji poczochrał obfitą czuprynę. – Przedstawiła się wyraźnie. Może to jakaś ważna baba jest?

– I co? – Błękitne oczy Marylki błysnęły wojowniczo. – Haracz jej mam płacić? Cukierkami ziołowymi? A jak jej przyjdzie do łba, że potrzebuje antybiotyku, też mam jej za darmo dać? Przecież z torbami pójdziemy! Belzebub! – Obejrzała się na kocura, który leżał na dywanie, pracowicie i z wyraźnym zaangażowaniem obgryzając jakiś przedmiot. – Jak uważasz? Powinniśmy babę dopieścić czy pogonić raz, a dobrze?

Kot zrobił zeza, łypiąc na nią znad trzymanego w paszczy przedmiotu, i mocniej zacisnął szczęki. Chrupnęło głośno.

– Tak myślałam – stwierdziła Marylka z satysfakcją. – Widzisz, Sławuś? Belzebub też uważa, że trzeba ją spuścić na drzewo.

– Ale ja bym chciał wiedzieć… Tak na wszelki wypadek… – zaczął Lipski i urwał, bo rozległ się dzwonek do drzwi.

Marylka natychmiast pokłusowała do hallu i po chwili wprowadziła do pokoju objuczoną Martę, która z ulgą postawiła na podłodze wypchane siatki i opadła na kanapę. Belzebub porzucił swoje zajęcie, ulokował się na jej kolanach i podstawił do głaskania czarną łepetynę.

– Jak wam się układa w pracy? – Marta położyła dłoń na kocim łebku i od razu rozległo się głośne mruczenie. – Przyniosłam wam wałówkę, bo pewnie nie mieliście głowy do gotowania… Klienci dopisują? Już rozpuściłam wici wśród swoich pacjentów… Marylka, rozpakuj te siatki, bo to moje dyżurne i jestem do nich przywiązana.

Marylka posłusznie potruchtała ze zdobyczą do kuchni i po chwili zaczęły stamtąd dobiegać pełne zachwytu pojękiwania. Pani magister uwielbiała dobre jedzenie, a już zdążyła się przekonać, że ich ulubiona sąsiadka świetnie gotuje.

– Maminka, ty jesteś tutejsza… – zaczął ostrożnie Sławek, który w przeciwieństwie do żywiołowej małżonki wolał minimalizować wszelkie ryzyko. – Wiesz, dzisiaj miałem… Przyszła baba, powiedziała, że nazywa się Majewska, i zaczęła…

– O kurczę! – Marta prawie podskoczyła i Belzebub miauknięciem przywołał ją do porządku. – Przepraszam, diabełku… Zapomniałam was uprzedzić.

– Kto to jest? – Lipski spojrzał na nią z napięciem. – Jakaś lokalna szycha?

– Jednoosobowa kraśnicka stacja nadawczo-odbiorcza – westchnęła Marta. – I najbardziej skąpa baba, jaką znam. Nie ominie żadnej promocji w supermarkecie. Jeśli czymś częstują w ramach degustacji, pojawia się jak tornado, wsysa, co się da, i znika. Mistrzyni plotki: tu usłyszy, tam dołoży i przekręci, po czym puszcza w obieg. Podejrzewam, że każdy mieszkaniec Kraśnika ma w jej głowie własną teczkę, a w niej zapisane każde potknięcie – od pieluch do śmierci. Wam pewnie też już dorobiła swoją wersję przejęcia apteki. W sumie nie ma się czym przejmować. Wymysły Majewskiej z nieustającym zachwytem i bezkrytycznie przyjmują jedynie kwoki i poduszkowce, co zwykle skutkuje tym, że chcą osobiście zweryfikować zasłyszane u źródła rewelacje. A to dla was dobrze, bo jak przyjdą na przeszpiegi, to przy okazji coś kupią.

– Maminka, co to są poduszkowce? – zainteresowała się stojąca w drzwiach Marylka. Mówiła trochę niewyraźnie, bo przeżuwała cudownie rozpływającego się w ustach małego ruskiego pierożka.

Marta spojrzała na Sławka, łakomie wpatrzonego w żonę, i uśmiechnęła się z rozbawieniem.

– Nakarm go, zanim zje ciebie – rozkazała. – Najlepiej przynieś te pierogi i postaw na stole. Naczynia możecie oddać przy okazji, nie śpieszy mi się.

– Ale powiesz…? – Marylka zawahała się w progu.

– Wytłumaczę ci, jak wrócisz – obiecała Marta.

Kiedy na stole pojawił się sporych rozmiarów półmisek wypełniony pierogami, Sławek, całkowicie uspokojony w kwestii Majewskiej, natychmiast zajął się konsumpcją, a Marylka, pogryzając kolejnego pierożka, wpatrywała się wyczekująco w sąsiadkę.

– Nie wiem, jak jest w Lublinie – zaczęła Marta – ale w Kraśniku egzystują w symbiozie dwa gatunki wszystkowiedzących. Te, które rezydują na osiedlowych ławkach, nazywam kwokami, bo siedzą jak kury na grzędach. Natomiast poduszkowce obserwują życie miasteczka z wysokości swoich pięter i w luksusach, ponieważ zwykle opierają się na położonej na parapecie poduszce. Ot i cała tajemnica. Majewska nie mieści się w tej klasyfikacji, bo siedzenie w jednym miejscu przekracza jej możliwości. Ona ciągle musi się przemieszczać. Kwoki i poduszkowce używają przede wszystkim oczu, a Majewska – głównie uszu. Jest jak stary, doświadczony nietoperz – wyłapie każdy szmerek. Jeśli znowu się u was pokaże, musicie dać jej stanowczy odpór. Obrazi się i więcej nie przyjdzie.

– Szmerki mam w nosie – oświadczyła Marylka, wzruszając ramionami, i nagle dotarło do niej, że ukochany pupil zupełnie nie zwraca na nią uwagi, przylepiony do kolan Marty i mruczący jak czarny traktorek. – Maminka, co ty robisz, że Belzebub pcha się do ciebie, kiedy tylko przychodzisz? On raczej nie przepada za obcymi.

Marta wychwyciła w jej głosie nutkę zazdrości i powstrzymała uśmiech. Doskonale wiedziała, że magister Lipska kocha pupila miłością zachłanną i nie znosi konkurencji. Ponieważ nie miała ochoty wdawać się w dywagacje na temat swoich umiejętności w dziedzinie bioenergoterapii, sprytnie zmieniła temat.

– O, widzę, że wasz piekielny domownik znalazł sobie nową rozrywkę. – Wskazała porzucony przez kocura przedmiot. – Zdolny chłopak. Czy on przypadkiem w poprzednim życiu nie był termitem? Albo bobrem?

Marylka natychmiast zapomniała o zazdrości i niespokojnie obejrzała się za siebie. Na dywanie leżał sporych rozmiarów młotek, którego gruby trzonek wyglądał, jakby rzeczywiście napoczęło go stadko wygłodniałych termitów. Wystawały z niego drzazgi i sprawiał wrażenie, że wystarczy go lekko nacisnąć, by całkowicie odmówił współpracy.

Sławek spojrzał również i niewiele brakowało, by konsumowany ze smakiem pierożek stanął mu w gardle.

– Mój ulubiony! Najlepszy młotek, jaki miałem! Pasował mi do ręki jak żaden inny! – jęknął, kiedy udało mu się przełknąć. – Czy ten kot jest normalny? Jeden pokój na górze zamieniliśmy w koci raj: drapaki, zabawki, tunele… Dlaczego dewastuje moje narzędzia?! Gdzie ja teraz taki młotek dostanę?! To chińskie g… – ze względu na Martę ugryzł się w język – …coś do niczego się nie nadaje!

– Sławuś, nie przesadzaj – mruknęła Marylka z naganą. – Nie wierzę, że w Kraśniku nie sprzedają młotków. Kupisz sobie drugi. Ale te narzędzia to ty jakoś chowaj. Belzebub mógł się pokaleczyć drzazgami. Zobacz, jakie one duże…

A to był dopiero początek, o czym oboje rychło mieli się przekonać.

* * *

Belzebub czuł się najbardziej porzuconym kotem na świecie. Lipscy większość dnia spędzali w aptece, ponieważ chcieli się zintegrować z personelem, a przy okazji pokazać klientom, że u nich będą obsługiwani na najwyższym poziomie. Kiedy wieczorem wracali do domu, robili burzę mózgów, zastanawiając się, w jaki sposób zapewnić sobie stałą klientelę. Konkurencja była duża – w małym miasteczku najwięcej było chyba właśnie aptek.

Marylka, owszem, dbała o pupila: podtykała mu ulubione kąski, przytulała i głaskała, kiedy była w domu, ale Belzebub uważał, że to o wiele za mało. Do tej pory był dla niej najważniejszy, teraz spadł na drugie miejsce, a tego nie zniósłby żaden kot.

Skutek był taki, że urażony do żywego kocur postanowił sam zapewnić sobie rozrywkę, ponieważ wielopoziomowe drapaki oraz hurtowe ilości rozmaitych myszy i piłeczek bez ludzkiej obsługi do niczego się nie nadawały. Nie było nikogo, kto zachwycałby się jego zwinnością, docenił refleks, podziwiał grację jego ruchów. Rozgoryczony Belzebub postanowił zatem, że dobitnie przypomni Lipskim o swojej obecności w tym domu, i od razu zabrał się do roboty. Zaczął od zajęcia, które już miał opanowane, czyli od demontażu drzwiczek w kuchennych szafkach. Zajęcie było męczące, ale determinacja kocura sprawiła, że udało mu się wykonać plan w ciągu jednego dnia. Tak się zaangażował, że z rozpędu powyjmował jeszcze wszystkie gałki z szuflad. Rzetelnie umordowany powędrował do pokoju nazwanego przez Sławka kocim rajem i tam zaległ na ulubionym drapaku. Nie widział zatem osłupiałych min Lipskich, kiedy wrócili do domu. A pewnie sprawiłyby mu satysfakcję.

Do kuchni pierwsza weszła Marylka i najpierw zamarła w progu, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi. Wszystkie szafki bezpruderyjnie demonstrowały swoją – dość nieuporządkowaną – zawartość, drzwiczki poniewierały się na podłodze, tworząc jakąś tajemniczą kompozycję przestrzenną, szuflady zaś szczerzyły się śrubami po gałkach, które w idealnym rzędzie spoczywały na brzegu kuchennego blatu.

Kiedy Marylkę odblokowało, wrzasnęła przeraźliwie i do kuchni dziarskim truchtem wbiegł zaalarmowany Sławek.

– Co się…? – Urwał i raptownie, z niedowierzaniem rozejrzał się po mocno zdezelowanym kuchennym wnętrzu. – Co to…? Karrrtofelki niekopane, znowu jakiś poszukiwacz skarbów?!

– Sławciu, a jeśli to… Robert nas straszy? – Marylka zadygotała. – Wredny był za życia, może…

– Daj spokój! – uciął Sławek stanowczo. – On tam pewnie w największym kotle siedzi jako matkobójca. Nie wierzę, że przepustkę dostał, żeby się rozerwać… Zginęło coś? Patrzyłaś?

Marylka wzruszyła ramionami, nieco uspokojona, i uważniej przyjrzała się pobojowisku.

– A co tu mogło zginąć? Najwyżej trochę żarcia… Ale – dodała po namyśle – bardzo głodny chyba nie był, skoro go sparło na roboty rozbiórkowe… Myślisz, że ktoś jeszcze wierzy w te narkotykowe miliony?

– A czort wie. – Sławek w zadumie poczochrał się po włosach. – Z tego Belzebubowego niedobitka inteligencja nie tryskała. Może komuś sprzedał swoje przypuszczenia? Jakiś alarm by…

– Jezu, Belzebub! – przejęła się Marylka. – Muszę go poszukać! Może mu krzywdę zrobił! Albo przestraszył i teraz biedak boi się wyjść? Kiciu! Gdzie jesteś? – Ruszyła do pokoju. – Belzebub! Chodź do mamusi!

Lipski pomyślał, że Belzebub jest jedynym stworzeniem na ziemi, któremu uczucie strachu jest zupełnie obce, i to raczej on byłby zagrożeniem dla każdego, ale wolał zachować tę myśl dla siebie. Westchnął i zabrał się do porządkowania kuchni, obiecując sobie, że jutro poszuka w sklepie budowlanym najpotężniejszych zawiasów, jakimi dysponują. A przede wszystkim kupi i zamontuje alarm, który zniechęci nawet najbardziej upartego złodziejaszka.

Następnego dnia Marylka poszła do pracy na ranną zmianę, a Sławek obiecał, że postara się jak najszybciej uporać z doprowadzeniem kuchni do stanu używalności, zastrzegając, że może się nieco spóźnić, bo nie ma pojęcia, ile czasu mu to zajmie. Zajęło mniej, niż myślał. Okazało się, że miasteczko dysponuje świetnie zaopatrzonym marketem budowlanym, w którym Lipski nabył potrzebne mu zawiasy. Przy okazji dowiedział się, że zakładanie alarmu, kiedy w domu ma się czworonożnego lokatora, jest bez sensu. Młody, bystry pracownik wyjaśnił mu to na przykładzie straszliwych przeżyć swojego znajomego, którego kot z uporem maniaka skakał na klamkę przy drzwiach wejściowych, uruchamiając alarm i serwując sąsiadom przeraźliwe wycie po kilka razy dziennie. Sławek, dobrze znający możliwości Belzebuba, natychmiast zrezygnował z pomysłu. Doszedł do wniosku, że będzie musiał wykombinować coś innego.

Wrócił do domu, obrzucił nieprzyjaznym spojrzeniem opartą o ścianę kuchni stertę drzwiczek, wyjął torbę z pokaźną liczbą zawiasów i zastygł w bezruchu, bo dotarło do niego, że czeka go pracochłonna robótka – będzie musiał wymontować stare zawiasy, założyć nowe i wstawić drzwiczki do szafek. Zjeżył mu się na głowie bujny włos, kiedy uświadomił sobie, że najprawdopodobniej w ogóle nie dotrze dziś do apteki i Marylka będzie musiała przepracować dwie zmiany. Nie mógł tego zrobić ukochanej żonie. Usiadł na kuchennej podłodze, wbił wzrok w czeluść szafki, którą miał przed oczami, i przełączył umysł na tryb intensywnego myślenia.

Obok niego godnie zasiadł Belzebub, choć Sławek nawet go nie zauważył, skupiony na problemie. Kocur przez chwilę tkwił nieruchomo jak czarna statuetka, ale kamienne milczenie zadumanego gospodarza rychło go zirytowało. Co to ma być? Od lat uczył swoich dwunożnych, że kiedy na horyzoncie pojawia się kot – czyli on – mają demonstrować zadowolenie, jeśli nie zachwyt, że zdecydował się na ich towarzystwo. A ten tu sprawia wrażenie, jakby nagle oślepł. Ciekawe, czy ze słuchem też mu się pogorszyło…

Belzebub wsunął łapę w leżącą na kuchennej podłodze foliową torbę i wydobył z niej duży, masywny zawias. Lipski nawet nie drgnął. Kocur wziął zatem zawias w paszczę, bez wysiłku wskoczył na blat i z jego wysokości upuścił zdobycz wprost pod skrzyżowane nogi siedzącego na podłodze gospodarza. Brzęknęło.

– Co ty…? – odezwał się wyrwany z fachowych rozmyślań Sławek i nagle doznał olśnienia. – Po cholerę ja to kupowałem? Śmierć mnie zastanie przy tej robocie… Masz rację, Belzebub. Won z tym szajsem. Zastosujemy sposób teścia. Czekaj, jak to było… – Poderwał się do pionu i zaczął grzebać w stercie drzwiczek. – Aha. Trzeba zamienić prawe na lewe i odwrócić górne zawiasy – mamrotał do siebie. – Roboty mniej, a byle patałach nie załapie, jak to potem zdjąć. Nie wierzę, że odwiedza nas fachowiec od mebli… Siedź tu, kochany, i nie plącz mi się pod nogami, dobra? Muszę się sprężyć, bo tam Marylka czeka na wsparcie…

Sprężył się, rzeczywiście, i – bardzo z siebie dumny – po trzech godzinach katorżniczej pracy pojechał do apteki.

Belzebub został sam i uznał, że po raz kolejny go zlekceważono. Omiótł pogardliwym spojrzeniem miskę pełną kociego jedzenia, uznał, że na stole nie ma niczego, co nadawałoby się do konsumpcji, i przypomniał sobie, że najlepsze kąski Marylka wyjmuje ze stojącej w rogu dużej, białej skrzyni. Przyjrzał jej się z uwagą i stwierdził, że składa się z dwóch odrębnych części, a każda z nich ma pionowe, umieszczone na samym brzegu uchwyty. Uznał, że łatwiej będzie dostać się do dolnej komory, zeskoczył zatem z blatu, przymierzył się bokiem, złapał w zęby uchwyt i pociągnął z całej siły. Dolny sezam stanął otworem, ale – zamiast upojnej woni ludzkich smakołyków – buchnął z niego ziąb, który Belzebubowi nie przypadł do gustu. Kot był stworzeniem zdecydowanie ciepłolubnym. Zdegustowany pchnął drzwiczki twardą, sporych gabarytów łepetyną. Zamknęły się bez problemu.

Drugi uchwyt znajdował się na wysokości kuchennego blatu. Kocur wskoczył na taboret, z niego bez wysiłku dostał się na blat, chwycił zębami metalową rączkę i pociągnął ku sobie, ale pożądanego efektu nie osiągnął. Zirytowany majtnął ogonem i przemieścił się na podłogę, nie spuszczając wzroku z przeszkody odgradzającej go od smakołyków. Postanowił wykorzystać sposób, który sprawdzał się przy penetracji domowych pomieszczeń. Odbił się zatem od podłogi i mocno pacnął uchwyt przednimi łapami, a potem opadł na dół. Też nie zadziałało. Rozzłoszczony podskoczył i uwiesił się na rączce, ale metal był śliski. Przez chwilę jego tylne łapy dyndały bezradnie, przednie nie znalazły podparcia i Belzebub ponownie wylądował na podłodze.

Teraz już naprawdę był zły. Jego ogon, wskaźnik kociego nastroju, walił o posadzkę. Nagle kot się poderwał, położył uszy i bokiem, w lansadach podsunął się ku nieszczęsnej lodówce, jakby chciał ją zaatakować. Kiedy stwierdził, że biały potwór nie zdradza objawów przerażenia, usiadł i wbił spojrzenie złocistych oczu w denerwujący uchwyt. Po namyśle wskoczył na blat, ponownie złapał w paszczę metalową rączkę i pociągnął, tym razem nie ku sobie, lecz do przodu. Drzwiczki zrobiły mu przyjemność i otworzyły się, ciągnąc Belzebuba za sobą. Jego łapy oderwały się od blatu i kot zawisnął z zębami zaciśniętymi na uchwycie, bezradnie przebierając w powietrzu wszystkimi czterema kończynami. Nie miał wyjścia – puścił uchwyt i jak worek pacnął na podłogę. Natychmiast łypnął ku lodówce, powęszył, a kiedy do jego nozdrzy dotarła rozkoszna woń wędliny, którą Marylka wyłożyła na mały półmisek i ulokowała na półce, bez namysłu wskoczył do środka i zaczął się pożywiać. Udało mu się unicestwić przynajmniej jedną trzecią zawartości naczynia, nim uznał, że wystarczy. Wycofał się ostrożnie, spuścił na podłogę, po czym usiadł i zaczął się metodycznie myć. Teraz, po stosownym posiłku, mógł pójść na górę i słodko zasnąć.

Już miał wyjść z kuchni, by zrealizować ten plan, gdy przypomniała mu się długa i jękliwa przemowa Marylki, kiedy stłukł dzbanek, bo usiłował sprawdzić, co zawiera. Lubił być chwalony i podziwiany, za to pojękiwań i żalów nie znosił. Na wszelki wypadek postanowił usunąć ślady swojej działalności. Z tym nie było kłopotu – po prostu podskoczył i mocno popchnął drzwiczki, a te z trzaskiem się zamknęły.

Tego wieczora Marylka nieco się zdziwiła, odkrywszy w lodówce ubytki w zaprowiantowaniu, ale szybko doszła do wniosku, że najprawdopodobniej ukochany małżonek zgłodniał podczas prac porządkowych. Uznała to za normalne zjawisko przyrodnicze i nie drążyła tematu.

W ciągu następnego miesiąca oboje Lipscy zaczęli jednakowoż powoli dochodzić do wniosku, że w domu zorganizowały sobie poligon doświadczalny siły nieczyste.

Zaczęło się niewinnie.

– Marylka, gdzie przełożyłaś łyżeczki? – Sławek właśnie zaparzył kawę, posłodził i rozglądał się w poszukiwaniu odpowiedniego sztućca, by ją pomieszać. Szuflada była pusta, a łyżeczka z cukiernicy nie wydawała mu się właściwa, bo żona dostawała szału, kiedy odkrywała na niej resztki zbrylonego cukru.

– Nigdzie. – Marylka wzruszyła ramionami. – Nie narzekały, że im w szufladzie niewygodnie, więc nie widziałam powodu, żeby je przekładać.

– To chyba same gdzieś wyemigrowały, bo żadnej tu nie widzę – oznajmił Lipski, dokładnie sprawdzając wszystkie przegródki. – No nic. Potem poszukam, bo nie mamy czasu. Jeszcze trzeba zrobić porządne zakupy… Co by tu… A, widelcem zamieszam…

Gospodarze nie mieli pojęcia, że efekt znikających łyżeczek wywołała dokładność magistra Lipskiego. Tak porządnie przykręcił gałki, że Belzebub nie zdołał sobie z nimi poradzić i dlatego zajął się zawartością szuflad. Łyżeczki zajmowały pierwszą przegródkę, zatem kocur zaczął od nich. Bardzo się przy tym namęczył, bo postanowił je ukryć w swojej ulubionej szafce na górze (Lipscy zamierzali ją wyrzucić, ale zwierzak szybko im uświadomił, że to jego osobista własność, więc tylko przenieśli ją do kociego pokoju). Miał nadzieję, że uda mu się przenieść do kryjówki wszystkie sztućce za jednym zamachem, ale się przeliczył. Kiedy brał w zęby kilka łyżeczek, po drodze zawsze któraś wypadała mu z pyszczka, więc zmuszony był nosić po jednej. Gdy wepchnął do szafki ostatnią, stwierdził, że na dziś znudziło mu się to zajęcie, i postanowił odpocząć. Nie śpieszyło mu się. Dysponował doprawdy nieograniczoną ilością czasu.

W ciągu kilku następnych dni w ten sam sposób dematerializacji uległy łyżki, widelce i noże. Oboje Lipscy niemal na czworakach przetrząsnęli całą kuchnię, ale po sztućcach nie było śladu ni popiołu. Kupili w supermarkecie pierwszy komplet, jaki wpadł im w ręce, snując przy tym rozmaite teorie. Sławek nie mógł pozbyć się podejrzenia, że jakieś podejrzane indywiduum składa w domu wizyty podczas ich nieobecności, i zastanawiał się nad zamontowaniem w kuchni kamery. Marylka była zdania, że to niemożliwe, ponieważ ich osobisty kot obronny każdego intruza od razu by unieszkodliwił. Próbowała przekonać małżonka, że przywiązana do swojej własności ciotka Teresa zapragnęła jakichś pamiątek z rodzinnego domu i zdecydowała się teleportować w zaświaty właśnie sztućce.

Żadnemu z nich nie zaświtała w głowie myśl, że winowajcą może być Belzebub. Może to i dobrze, bo gdyby Marylka zobaczyła swojego czarnego pieszczocha przemykającego po schodach z nożem w zębach i miną płatnego zabójcy, z pewnością przeżyłaby szok.

Kiedy okazało się, że w kuchni pozostało już tylko oprzyrządowanie o większych gabarytach, które nie mieściło się w kociej kryjówce, Belzebub się zniechęcił i zaczął poszukiwać innego źródła rozrywki.

Pozostawione w łazience skarpetki Sławka (właściwie już dawno powinny były przejść na zasłużoną emeryturę, ale wkładał je do porządkowania garażu) nie starczyły na długo. Ich woń co prawda sama prowokowała, by uznać je za śmiertelnego wroga, ale nie trzeba było wiele, żeby zostały z nich strzępy. Belzebub nie zamierzał profanować osobistego skarbca tym wątpliwym aromatem. Z łupem w zębach i z nosem zmarszczonym z obrzydzenia obiegł cały dom, a ostatecznie zdecydował się ukryć szczątki pod lodówką w kuchni. Niełatwo było je tam wepchnąć, ale w końcu sobie poradził.

Po czym w sypialni Lipskich natrafił na porzuconą w pośpiechu przez Marylkę ukochaną spódnicę. Ten łup go zachwycił. Spódnica była szeroka, można było w niej nurkować, wyskakiwać z niej znienacka i szarpać ją do woli. Zawlókł zdobycz do kociego pokoju i w ciągu jednego popołudnia sprawił, że z eleganckiego ciucha zamieniła się w farfoclowatą szmatę. Nie przeszkadzało mu to. Nawet jako szmata pachniała Marylką i Belzebub zdecydował, że zarekwiruje ją na stałe jako ekwiwalent za ciągłą nieobecność właścicielki. Na wszelki wypadek postanowił schować ją w szafce i tu spotkało go rozczarowanie. Kryjówka bardzo pojemna nie była, a już spoczywały w niej wyniesione z kuchni sztućce, duża plastikowa miska, którą niepostrzeżenie ukradł Marylce prawie spod ręki (uwielbiał w niej przysypiać), płaska poduszka z gąbki zabrana z fotela w salonie (Sławek próbował w ten sposób dbać o swój kręgosłup), dwie malutkie puszki anchois, które pewnego dnia zdążył wydłubać z torby, nim Lipscy wypakowali zakupy, oraz stara, należąca jeszcze do Teresy Zawilskiej składana parasolka (świetna do gryzienia, bo wystawały z niej druty).

Spódnica mocno zmniejszyła swoje gabaryty po kociej zabawie, ale była śliska i uparcie wypadała z szafki. Po kilkunastu minutach upychania jej pomiędzy pozostałymi klamotami kocur odpuścił. Chwycił w zęby podziurawiony strzęp materiału i wypadł z pokoju. Kiedy zbiegał po schodach, kolorowa tkanina powiewała za nim jak zdobyty na wrogach sztandar.

W progu kuchni wyhamował, dostojnym krokiem podszedł do lodówki i przypomniał sobie, że w tym miejscu ulokował już Sławkowe skarpetki. Złożył swój łup na podłodze, wcisnął łapę pod lodówkę, wspomógł wysiłek pazurami i udało mu się nawet dość szybko wyciągnąć śmierdzące dowody poprzedniego przestępstwa. Na ich miejsce wepchnął pozostałości wytwornego stroju magister Lipskiej, wcisnął z powrotem resztki skarpetek i, bardzo z siebie zadowolony, wrócił na górę, by zregenerować siły po pracowitym dniu.

Marylka, która tego dnia miała poranną zmianę i wróciła wcześniej, najpierw się wykąpała, a potem poszła do kuchni, by zrobić kolację, nim do domu dotrze Sławek. Już w progu poczuła mało przyjemny zapaszek, którego nie potrafiła zidentyfikować. Odruchowo rzuciła okiem na stół i blat, by sprawdzić, czy nie poniewierają się na nich jakieś niedojedzone resztki po śniadaniu. Nic takiego nie znalazła. Sławek, który wychodził później, zdążył nawet wszystko po sobie pozmywać.

Marylka pociągnęła nosem jak rasowy ogar, ale woń z niczym konkretnym jej się nie kojarzyła. Zajrzała zatem ostrożnie do lodówki. Na półmisku leżała pokrojona wędlina, w pojemnikach na warzywa tkwiły świeże ogórki i pomidory absolutnie niesprawiające wrażenia, że właśnie mają zamiar się psuć. Na wszelki wypadek obwąchała dokładnie jajka, ale i one nie śmierdziały.

Była głodna i doskonale wiedziała, że małżonek po powrocie również będzie domagał się pożywienia. Westchnęła, uchyliła okno, bo zapaszek zniechęcał ją do podjęcia czynności gastronomicznych, i zabrała się do roboty.

Mieli dziś w pracy ciężki dzień, postanowiła więc zrobić mężowi przyjemność i na kolację podać kanapki z pastą rybną, którą Sławek uwielbiał. Wprawdzie nie mogła nigdzie zlokalizować anchois, a dobrze pamiętała, że niedawno kupili je w supermarkecie, ale dwie konserwy z makrelą w oleju leżały w szafce, tam, gdzie je położyła. Zanim ugotowały się jajka, Marylka zdążyła otworzyć puszki, przełożyć ich zawartość do miski (swojej ulubionej też nie mogła znaleźć), dodać pokrojoną drobno cebulkę i doprawić. Kiedy jajka się studziły, skroiła pół bochenka chleba i nagle do niej dotarło, że nigdzie nie widzi Belzebuba. Nóż wyleciał jej z ręki, wypadła z kuchni i pognała na górę.

Kocur spał zwinięty w kłębek na swoim ulubionym legowisku. Na widok zasapanej Marylki, która wpadła do pokoju, jakby gnała do pożaru, otworzył oczy, powstrzymał ziewnięcie, zrobił minę porzuconej przez wszystkich sieroty i miauknął tak żałośnie, że magister Lipska poczuła się natychmiast jak wyjątkowo podły potwór.

– Bardzo się nudziłeś beze mnie? Moje słoneczko kochane – zagruchała, opadając na kolana przy legowisku i z uczuciem gładząc ulubieńca. – No, ja wiem, kochany, że nie lubisz być sam, ale wytrzymaj jeszcze troszkę. Jak już porządnie rozkręcimy interes, zwolnimy obroty i będę miała więcej czasu dla ciebie. Tatuś założy siatkę na balkonie i będziesz mógł zażywać świeżego powietrza… Głodny jesteś? – Obejrzała się na pełną miskę. – Nie smakuje ci to? A co powiesz na ciasteczka? Chodź na dół, skarbie. Mama nakarmi pychotkami i dokończy tę pastę, bo jeszcze jajka muszę obrać i zetrzeć na tarce. No, chodź, malutki…

„Malutki” wstał, przeciągnął się porządnie, otarł o kolana Marylki i bez pośpiechu ruszył ku drzwiom. Na dole łaskawie pozwolił się napaść ulubionymi pasztecikami, po czym przeniósł się na fotel w pokoju, ponieważ Marylka – ze względu na kota – szybko zamknęła okno, a zapach w kuchni mu nie odpowiadał. Jak się okazało po kilku godzinach, nie odpowiadał również Sławkowi i w efekcie oboje Lipscy spędzili większą część wieczora, węsząc jak psy gończe i usiłując zlokalizować źródło nieprzyjemnej woni. Nic z tego nie wyszło, więc Sławek w końcu otworzył szeroko okno i zabezpieczył je resztką siatki z nadzieją, że przez noc podejrzany smrodek się ulotni. Kiedy zmęczony nadprogramową robotą dotarł wreszcie do sypialni, Marylka już spała jak kamień. Obok niej, na swoim posłaniu, chrapał w najlepsze Belzebub.

* * *

Belzebub w zasadzie bardzo rzadko oglądał telewizję. Lipscy zażywali tej rozrywki głównie w weekendy, bo w soboty wcześniej zamykali aptekę. Czasami Marylka, która była zdania, że pupilowi też od czasu do czasu należy się odrobina przyjemności i kontakt ze światem zewnętrznym, sadzała kocura na fotelu i przełączała odbiornik na jakiś kanał przyrodniczy. Belzebuba jednak pływające po ekranie kolorowe rybki kompletnie nie interesowały. Świergocące ptaki również nie zrobiły na nim wrażenia, po uważniejszej obserwacji zorientował się bowiem, że siedzą gdzieś w środku płaskiego prostokąta i w żaden sposób nie da się na nie zapolować.

Od czasu do czasu z telewizora dobiegało jakieś ludzkie pojękiwanie lub agresywny wrzask (ponoć dwunożni uważali to za śpiew), który drażnił czułe uszy kocura, więc starał się raczej nie bywać w pokoju, gdy odbiornik był włączony.

Teraz w domu było pusto – Lipscy przebywali w swojej ukochanej aptece, a Belzebub łaził z kąta w kąt i szukał zajęcia, które wypełniłoby mu czas do ich powrotu. Demontowanie kuchennych mebli było bardzo ekscytujące, ale po wprowadzeniu Sławkowych ulepszeń wymagało dużego wysiłku. Zniechęciło go to. Otwieranie lodówki już opanował i bez problemu dostawał się do ulubionych smakołyków. Kryjówka w szafce była zapchana do wypęku, a nowej jeszcze nie znalazł.

Belzebub wskoczył na ławę i jego przednie łapy wylądowały na pilocie od telewizora. Kocur drgnął, kiedy usłyszał niespodziewane pufnięcie. Telewizor się włączył i ekran ożył.

Marylka i Sławek prasówkę robili sobie jedynie w weekendy, bo wtedy mogli dowolnie dysponować czasem, a lubili być doinformowani. Zwykle oglądali najpierw programy informacyjne, a dopiero potem przestawiali się na rozrywkę. Belzebub trafił na kanał, który na okrągło przez dwadzieścia cztery godziny serwował wiadomości. Na ekranie właśnie wymachiwał rękami jakiś dwunożny rodzaju męskiego. Wyglądał jak naburmuszony kupidynek, a z jego ust wylewał się słowotok. Osobnik nie przypadł kotu do gustu. Belzebub wygiął się w łuk i wydał z siebie ostrzegawcze prychnięcie. Przy okazji udało mu się wcisnąć w pilocie kanał, który Lipscy starannie omijali. Oznaczyli go cyfrą zero i zapomnieli o jego istnieniu.

Tym razem na ekranie pojawił się czarno odziany dwunożny o czerstwym, błyszczącym obliczu. Dodatkowego blasku dodawały mu połyskujące w studyjnych światłach okulary i dorodna łysina okolona wianuszkiem nieco rozwichrzonych włosów. Kiedy zaczął mówić, Belzebub nastawił uszy w kierunku telewizora, wbił w ekran złociste oczy i znieruchomiał jak zahipnotyzowany. Ten głos zafascynował go tak bardzo, że zupełnie zapomniał, iż lada moment gospodarze wrócą z pracy i zostanie przyłapany na samowolce. Słuchał wydobywających się z telewizora dźwięków jak pieni anielskich, a kiedy znienacka głos umilkł i zastąpiło go jękliwe, śpiewne zawodzenie niewiast w słusznym wieku, które zabrzmiało w jego czułych uszach jak dysonans, poczuł, że ogarnia go furia. Nie życzył sobie żadnego wycia. Chciał natychmiast znowu usłyszeć swojego nowego idola! Zaraz pogoni te babska. Nie będą mu paskudziły osobistej przyjemności.

Belzebub doskonale wiedział, jak przerazić przeciwnika. Zjeżył się jak szczotka, zawarczał ostrzegawczo i z impetem skoczył na odbiornik. Nie przewidział, że w ekran nie da się wbić pazurów, zjechał zatem z łomotem na podłogę. Zanim zdążył ponowić atak, podstawka telewizora pod ciężarem agresora zachybotała się i odbiornik poleciał w dół, po czym zaległ u stóp półek z promieniście pękniętą matrycą.

W ostatnim momencie przestraszony i zdezorientowany kocur umknął z pola rażenia i czmychnął tam, gdzie zawsze czuł się najbezpieczniej: na szafę pomiędzy paprotki. I w tym momencie usłyszał dźwięk przekręcanego w drzwiach klucza.

* * *

Lipscy akurat podchodzili do drzwi wejściowych, kiedy z wnętrza domu dobiegł ich głośny łomot. Na chwilę zamarli oboje i spojrzeli na siebie z popłochem.

– Dom się wali? – wyszemrała Marylka z wyraźną nadzieją. – Żeby tylko nie nieboszczyk…

– Zaraz… – Sławek ze zdenerwowania nie mógł trafić w otwór zamka. – Rany boskie… Żadnych nieboszczyków… Może znowu jakiś baran skarbów szuka… Marylka! Stój! Idź za mną! Cholera wie, co…

Wpadli do pokoju jednocześnie. Na widok leżącego na podłodze odbiornika obojgu wyrwało się westchnienie ulgi. Sławek przykucnął, podniósł go i obejrzał z uwagą ekran.

– No to nie mamy telewizora – oznajmił pogodnie. – A, co tam. Kupimy drugi, nowszy. Stać nas. Pracujemy i możemy na raty.

– Za gotówkę chyba też – dodała radośnie Marylka. – Tu jest ten sklep nie dla idiotów. Może się kwalifikujemy.

– Ciekawe, dlaczego on zleciał. – Lipski zmarszczył brwi. – Tak sam z siebie to chyba nie… Może…

– Może przeciąg był – wpadła mu w słowo żona, która obawiała się, że o uprawianie domowego wandalizmu zostanie oskarżony jej ulubieniec.

– Przeciąg? – Sławek wzruszył ramionami. – Kochana, to nie jest piórko, żeby go zdmuch… A, chyba wiem. Patrz, podstawka jest pęknięta… No, swoje lata pewnie miał…

– Miał – przytaknęła Marylka gorąco i w tym momencie usłyszała żałosne miauknięcie. – Belzebub! Paskudny telewizor! Przestraszył koteczka? Chodź do mamusi. Pomiziamy, nakarmimy. Już wszystko dobrze. Zejdź, kochany. Tatuś zaraz posprząta to paskudztwo, które cię przestraszyło…

Po kolacji Sławek rozsiadł się z laptopem na kolanach i zaczął przeglądać strony ze sprzętem elektronicznym. Czynił to powoli, systematycznie i z przyjemną świadomością, że stać go na zakup. Nie zamierzał wybierać telewizora z najwyższej półki. Chciał jednak kupić odbiornik, który długo mu posłuży i da się zamontować na ścianie. Wolał nie ryzykować.

Marylka pozmywała po posiłku, wyciągnęła z zamrażalnika mięso na jutrzejszy obiad, sprawdziła, czy na pewno ma pozostałe składniki, po czym, uspokojona w tym względzie, powędrowała do łazienki, by zażyć relaksującej kąpieli po męczącym dniu.

Belzebub, zachwycony, że nikt go nie podejrzewa o skrócenie żywota nieszczęsnego telewizora, postanowił towarzyszyć swojej pani. Ponieważ wiedział, że Marylce zdarza się chlapać, kiedy wchodzi do wanny, a woda nie była jego ulubionym żywiołem, zwykle odczekiwał pod drzwiami, aż usłyszy znajomy plusk świadczący o tym, że wanna została już zaludniona.

Kiedy przymierzał się do skoku na klamkę, przypomniał sobie, że może dodatkowo przysłużyć się swojej opiekunce. Z doświadczenia wiedział, że Marylka uwielbiała w trakcie namaczania mówić do tego małego pudełeczka, które dwunożni nazywali komórką. Wrócił zatem do pokoju, spenetrował go dokładnie i interesujące go urządzenie dojrzał na ławie obok wpatrzonego w ekran laptopa Sławka. Zbliżył się bezszelestnie, rozdziawił paszczę, delikatnie wziął telefon w zęby i powędrował do łazienki.

Po chwili dobiegł stamtąd przeraźliwy krzyk Marylki, który od razu wyrwał magistra Lipskiego ze stanu przyjemnej kontemplacji:

– Belzebub!!! Nie!!! Coś ty zrobił?! Utopiłeś komórkę Sławka!!!

* * *

Kolejne miesiące mijały błyskawicznie. Lipscy uznali, że ich apteka już zaistniała w świadomości kraśniczan, bo klientów im nie brakowało. Przestali więc przesiadywać całymi dniami poza domem i podzielili się pracą – w jednym tygodniu ranną zmianę brała Marylka, a Sławek przychodził później; w następnym się zamieniali. Obiadami również zajmowali się na zmianę. W efekcie tego podziału uległy ograniczeniu możliwości Belzebuba. Kocur miał w ciągu dnia do dyspozycji zaledwie pięć godzin, które mógł poświęcić ulubionym zajęciom. Szybko się przystosował do nowego grafiku. Kiedy któreś z Lipskich było w domu, przysypiał w swoim pokoju. Natychmiast po ich wyjściu przystępował do działania. Zaczynał od inspekcji kuchni i lodówki, a kiedy już porządnie podjadł, obchodził lokum w poszukiwaniu nowej kryjówki dla skarbów, które zamierzał zgromadzić. Okazało się to niełatwe, ponieważ większość mebli, które idealnie nadawały się na koci skarbiec, była dostępna dwunożnym gospodarzom. Wszelkie szafy i szafki otwierali codziennie, jakby nic innego nie mieli do roboty. Musiał poszukać czegoś, co Lipscy ignorowali.

Dziw nad dziwy – najlepszy schowek miał pod samym nosem. W kocim pokoju pod oknem stała niemodna i już nieco nadgryziona zębem czasu kanapa, należąca niegdyś do poprzedniej właścicielki domu. Belzebub zajrzał za nią przez przypadek i naocznie stwierdził, że zszywki przytrzymujące materiał z tyłu puściły. Dziura była niewielka, ale kocur bez wysiłku ją powiększył, rozszarpując tkaninę pazurami. Wślizgnął się do środka i z zachwytem skonstatował, że miejsca na swoje skarby będzie miał pod dostatkiem, Lipscy bowiem odziedziczoną po ciotce Marylki pościel odświeżyli i wywieźli do pojemników na używaną odzież. Skrzynia ziała pustkami i Belzebub mógł w niej utykać swoje łupy, nie narażając się na ludzką inwigilację.

Kocur rozpoczął działalność jeszcze tego samego dnia. Nim Sławek (tym razem on miał poranną zmianę) wrócił z pracy, Belzebub zdążył zakamuflować w nowej kryjówce świeżo nabyty przez gospodarza zestaw śrubokrętów, apaszkę niedbale rzuconą przez Marylkę na komódkę w hallu oraz wałek do ciasta, bezczelnie wykradziony z kuchni niemal na oczach Lipskiego.

Niepokojąca dematerializacja rozmaitych przedmiotów irytowała i dziwiła dwunożnych lokatorów domostwa, bo Belzebub był stworzeniem pracowitym i każdego dnia uzupełniał zapasy w swojej kryjówce, choć ostatnio działał ze zwiększoną ostrożnością. Przy okazji przedświątecznych porządków Lipscy odkryli bowiem pod lodówką doczesne szczątki własnych ubiorów. Marylka omal nie oskarżyła małżonka, że śmierdzącymi skarpetkami utkniętymi w kuchni chciał jej dać do zrozumienia, że o niego nie dba należycie. Sławek rozsądnie przeczekał agresywny słowotok połowicy i doznał nikłej satysfakcji, kiedy kolejnym znaleziskiem okazała się jej ukochana spódnica, która w niczym nie przypominała upiornie drogiej markowej kreacji. Satysfakcja była nikła, bo to on dokonał zakupu za własne, ciężko zarobione jeszcze w Lublinie, pieniądze. I to on teraz obrzucił podejrzliwym wzrokiem Belzebuba, siedzącego na kuchennym blacie z anielską miną, po czym wycelował w niego palec i oznajmił stanowczo:

– To na pewno robota tego czorta! Nie wierzę, że ciuchy same przyszły do kuchni, żeby urządzić sobie pochówek pod naszą lodówką!

Marylka przestała lamentować nad szczątkami swojego wytwornego ubioru. W normalnym stanie ducha broniłaby pupila do upadłego, ale tym razem wygrało zwykłe babskie rozżalenie.

– Belzebub! Jak mogłeś?! Tyle mam innych ubrań, musiałeś się czepić akurat tej spódnicy?

– Widać ma dobry gust – mruknął Sławek zgryźliwie i spojrzał srogo na kocura, który był w tym momencie uosobieniem urażonej niewinności. – Jeszcze jeden taki numer i kupię ci kaganiec!

– Będę musiała wszystko upychać w szafie – westchnęła żałośnie Marylka, która zwykle siała swoje rzeczy po całym domu. – Oj…

– A może te wszystkie przedmioty, które nam giną, to też jego sprawka? – przerwał jej Sławek.

– No coś ty! – Żona spojrzała na niego z oburzeniem. – To kot, a nie kleptoman! Jak by dał radę wziąć wałek? Albo taki duży nóż do chleba? I co z nimi robi? Wsysa czy od razu przerzuca do innego wymiaru? Szukaliśmy przecież wszędzie!… Już nie będziesz więcej gryzł ciuchów mamusi, prawda, kiciu? – Belzebub miauknął, zeskoczył z blatu i miłośnie owinął się wokół jej nóg. – Grzeczny kotek…

Katastrofa została zażegnana, jednakowoż na wszelki wypadek od tej pory kocur działał tylko wtedy, gdy dwunożni lokatorzy przebywali poza domem.

* * *

Nie wiadomo kiedy minęła jesień i nadeszły święta. Lipscy po raz pierwszy mieli je spędzić we własnym domu. Ponieważ rodzina Sławka zamieszkiwała okolice Trójmiasta i nie przejawiała ochoty do podróżowania komunikacją publiczną, a drogi Lubelszczyzny uznawała za zbyt niebezpieczne dla swoich własnych wychuchanych pojazdów, młodzi postanowili, że zaproszą jedynie Jakuba Tańskiego, ojca Marylki. Ten nie czynił żadnych fochów, kategorycznie wybił z głowy zięciowi wyprawę po niego do Lublina i oznajmił, że sam sobie poradzi. Uzgodnili tylko czas przyjazdu, bo Sławek doskonale wiedział, że teść nie pojawi się bez odpowiedniego zaprowiantowania. Co go bardzo cieszyło, albowiem bigos świąteczny produkowany przez ojca małżonki w ilościach hurtowych zajmował w osobistym rankingu Lipskiego zasłużone pierwsze miejsce (o czym przezornie Marylki nigdy nie informował).

Po raz pierwszy młodzi zaszaleli i kupili prawdziwą choinkę. Ekologiczną, w donicy, z zamiarem wysadzenia do ogrodu, żeby się drzewko – broń Boże – nie zmarnowało. W Lublinie na malutkim metrażu mogli sobie pozwolić jedynie na stroiki, umieszczane na takiej wysokości, by nie dobrał się do nich Belzebub. Przy czym Sławek po prostu chciał jak najdłużej czuć świąteczny nastrój (bo lubił), Marylka zaś bała się panicznie, że jej pieszczoch zadławi się lub zatruje igłami.

Tym razem w euforii obeszli cały kraśnicki targ, zgodnie wybrali drzewko, wyobrażając sobie, jak pięknie będzie wyglądać udekorowane świeżo kupionymi ozdobami, umocowali je na dachu samochodu i dopiero kiedy wsiadali, tknęła ich przerażająca myśl:

– Belzebub! – wykrzyknęli jednocześnie i popatrzyli na siebie z popłochem.

– Zeżre! – jęknęła Marylka solo.

– Rozpieprzy! – przepowiedział ponuro Sławek.

– Może będziemy zamykać pokój i zastawiać tym ciężkim torobajłem, żeby nie mógł otworzyć? – podsunęła Marylka z nadzieją.

– Naprawdę uważasz, że latanie z potwornie ciężką deską do prasowania jest moim ulubionym sportem świątecznym? – W głosie męża dźwięczała wyraźna uszczypliwość. – Trzeba zobaczyć, jak zareaguje na choinkę. W ostateczności postawimy ją przed domem, ubierzemy, podłączę światełka i będziemy sobie podziwiać przez okno – westchnął.

– W ostateczności – zgodziła się skwapliwie Marylka i szybko zmieniła temat na świąteczne menu.

Ku ich zdziwieniu i uldze Belzebub wprawdzie dokładnie obwąchał nowy nabytek, ale kiedy stwierdził, że kłuje, fuknął pogardliwie i przestał się nim interesować. O wiele bardziej fascynowały go upojne zapachy spożywcze dobywające się z wypchanych siatek. Marylka, uszczęśliwiona nadzieją, że choinka przetrwa, po kryjomu nagrodziła go sporym plastrem świątecznej szynki. Drugi dostał od Sławka, który wpadł na ten sam pomysł i zrealizował go w tajemnicy przed żoną, kiedy ta poszła się kąpać.

* * *

Jakub Tański przyjechał tydzień przed świętami. Porządnie zaprowiantowany – tak jak przewidział Sławek. Od progu oświadczył, że przejmuje rządy w kuchni, zlekceważył menu wymyślone przez gospodarzy i zabrał się do roboty po swojemu.

Marylka i Sławek w zasadzie przyjęli to z ulgą, bo w okresie przedświątecznym w aptece panował wzmożony ruch. Dzięki pomocy ojca Marylki mieli więcej czasu i mogli codziennie zastępować nieco przerzedzony jednodniowymi urlopami personel.

Belzebub natomiast napotkał poważne trudności na froncie domowym, Jakub Tański należał bowiem do tego gatunku dwunożnych, których nie można było rozbroić przymilnym mruczeniem ani żałosnym pomiaukiwaniem skłonić do podsunięcia wygłodzonemu kotu jakiegoś smakołyku. Przenikał kocie intencje jak jakiś cholerny rentgen, a kiedy uznawał, że Belzebub za bardzo interesuje się rozłożonymi w kuchni produktami spożywczymi, potrafił złapać ścierkę i bezdusznie dać mu do zrozumienia, że obecność kocura w tym miejscu jest niepożądana. Nie, nie, nigdy go nie uderzył, ale przecież żaden porządny kot nie zniesie, kiedy ktoś wymachuje mu nad głową kawałkiem szmaty, prawda? To strasznie uwłaczające kociej godności!

Tylko raz udało się Belzebubowi przechytrzyć starszego pana i później tego serdecznie żałował. Kiedy ojciec Marylki wyjął płaty śledziowe, by je wymoczyć przed dalszą obróbką, kocur porwał jeden, uciekł z łupem do hallu, schował się za szafką z obuwiem i tam łapczywie spożył zdobycz. Nigdy nie słyszał o Smoku Wawelskim, ale prawdopodobnie dorównał mu w gaszeniu pragnienia, choć i tak miał szczęście – nie pękł. Niemniej po tym incydencie obchodził z daleka kuchnię i Jakuba Tańskiego. Ubytki w wyżywieniu uzupełniał, kiedy do domu wracała Marylka.

* * *

Święta minęły spokojnie, obfitowały w domowe pyszności i cudowny luz. Każdy mógł robić, co chciał, więc trójka dwunożnych obstawiła się jedzeniem, zaległa w swoich ulubionych miejscach i zajęła się lekturą, bo wszyscy obdarowali się książkami. Telewizja nie zapewniła, niestety, nowości programowych. Nikt nie miał ochoty po raz setny oglądać tych samych filmów, więc gdzieś w tle z odtwarzacza płynął subtelny dźwięk kolęd, który nie przeszkadzał w czytaniu.

Belzebub okazał się chyba najbardziej pracowity. Pod choinką znalazł się prezent i dla niego. Poza rozmaitymi kocimi przysmakami kocur dostał interaktywną zabawkę, kupioną przez Lipskich z nadzieją, że zapewni pupilowi rozrywkę podczas ich nieobecności. Kolorowy tunelik z połyskliwą piłeczką, osadzony na karuzeli, został wnikliwie obwąchany, kiedy tylko Sławek ustawił go na dywanie. Kocur z uwagą przyjrzał się urządzeniu i od niechcenia pacnął łapą w piłkę, która błyskawicznie zaczęła się przemieszczać w środku.

– Podoba mu się! – ucieszyła się Marylka i uspokojona wróciła do spożywania świątecznych dań.

Belzebub jeszcze przez chwilę demonstracyjnie polował na piłeczkę, a kiedy dwunożni zajęli się swoimi sprawami i przestali zwracać na niego uwagę, przemknął do kuchni.

Kocie miseczki wypełnione były przysmakami, ale kocur nawet nie spojrzał w ich kierunku. Przez chwilę nasłuchiwał, po czym wskoczył na blat i otworzył lodówkę.

Lipscy trzymali się tradycji – wigilijna kolacja zawsze była postna. Dopiero po północy teść i zięć rzucali się na mięsne potrawy; Marylka wytrzymywała do następnego dnia, bo podjadała resztki wieczerzy. Żeby jednak męskie oczekiwanie niepotrzebnie się nie przedłużało, Jakub Tański wcześniej przygotowywał półmisek cienko pokrojonych wędlin i zostawiał go w lodówce. Belzebub zatem pożywił się solidnie, dokładnie umył, a potem wrócił do pokoju i, nażarty do wypęku, zasnął na kanapie.

Przestępstwo nie zostało odkryte, gdyż obaj panowie wzajemnie się podejrzewali o zaspokojenie apetytu w kuchennym zaciszu.

Kolejne świąteczne dni Belzebub starał się spędzać w towarzystwie dwunożnych. Pchał się na kolana, podtykał do miziania czarną łepetynę, mruczał jak traktorek, zaglądając im miłośnie w oczy – jednym słowem: zachowywał się jak koci ideał. W przerwach zabawiał się swoim prezentem, co Marylkę rozczulało i napełniało nadzieją, że udało jej się uszczęśliwić pupila.

Po Nowym Roku, kiedy ojciec Marylki wrócił do Lublina, a Lipscy poszli do pracy, Belzebub z ulgą zawlókł zabawkę na piętro do swojego pokoju, rozłożył na czynniki pierwsze i zamelinował w swojej kryjówce. Nareszcie miał spokój.

* * *

W połowie stycznia porządnie sypnęło śniegiem. Na gałęzi głogu, który rósł naprzeciwko okna dużego pokoju, Sławek zawiesił karmnik dla ptaków, znaleziony podczas porządków w garażu, Marylka dołożyła kule dla sikorek i Belzebub zagustował szybko w nowej rozrywce. Całymi dniami wylegiwał się na szerokim parapecie i łakomie obserwował wizytujące stołówkę ptaki. Zajęcie było tak absorbujące, że porzucił wszystkie inne. Świergot za oknem i trzepot skrzydeł doprowadzał kocura do szewskiej pasji – koniuszek ogona drgał nerwowo, napięte ciało gotowe było do ataku, oczy ani na sekundę nie odrywały się od pierzastych intruzów. Cóż, kiedy łupy pozostawały nieosiągalne; nieszczęsny Belzebub mógł jedynie patrzeć na swoje niedoszłe ofiary.

Lipscy nie skojarzyli przerwy w znikaniu przedmiotów domowego użytku z nowym zajęciem ulubieńca. Uznali zjawisko za naturalne – ginęło, przestało, prawdopodobnie domiszcze przywykło do lokatorów i więcej im dokuczać nie będzie. Uczucia Belzebuba rozumieli doskonale – kot wychowywany od małego na wysokim piętrze lubelskiego wieżowca nie miał wiele okazji, by obserwować na żywo ptactwo w ilościach przekraczających normę. Wieść o darmowej stołówce rozeszła się, widać – nomen omen – lotem ptaka pośród skrzydlatego bractwa, bo do karmnika zlatywały się sikorki, wróble, sierpówki, składał w nim wizyty duży dzięcioł z czerwoną czapeczką na łebku, a czasem błękitny kowalik. I ludzie z przyjemnością podziwiali ten latający inwentarz, więc cóż się dziwić miejskiemu kotu?

Sławek był zdania, że – gdyby nie szyba – z ptaków zostałoby tylko pierze, ale Marylka gorąco broniła Belzebuba, upierając się, że kocur ma pokojowe zamiary, a w dodatku mocno rozwinięte poczucie estetyki, bo przecież widok jest uroczy.

Na szczęście dzięki szybie nigdy nie doszło do konfrontacji na linii kot–ptaki, a kiedy zima podała tyły i skrzydlate towarzystwo porzuciło stołówkę, Belzebub znalazł sobie nowe zajęcie.

Już wcześniej zauważył pewną destabilizację domowego podłoża. W hallu, kuchni i obu łazienkach znajdowała się posadzka z płytek, w pokojach i korytarzach na parterze oraz piętrze królował porządny dębowy parkiet. Był w bardzo dobrym stanie, bo poprzednia właścicielka dbała o niego, jednakowoż zupełnym przypadkiem Belzebub zauważył, że niektóre klepki przy łazience na dole skrzypią, kiedy przemieszcza się po nich jedenaście kilo kota. Zaintrygowany tym faktem przeszedł się parę razy w tym miejscu, potem je dokładnie spenetrował z nosem przy parkiecie i odkrył, że pomiędzy dwiema klepkami są szpary. Udało mu się wcisnąć w nie pazury, ale niczego więcej nie osiągnął. Nie przejął się tym. Najważniejsze, że miał konkretny cel. Musiał, co prawda, trochę pokombinować i chyba czekał go spory wysiłek, ale wszystko było lepsze od nudy. Dysponował nieograniczonym czasem i dużą inwencją twórczą. Gdyby kotom przyznawano dyplomy, z pewnością Belzebub otrzymałby tytuł inżyniera, fachowca od rozbiórek.

* * *

Był piątkowy wieczór. Sławek leżał na kanapie, trawiąc kolację i skacząc pilotem po telewizyjnych kanałach. Na dywanie Belzebub pracowicie unicestwiał gazetę z programem, używając do tego celu kłów i pazurów. Lipski nie zwracał na to uwagi, bo rozpierało go błogie zadowolenie – czekała go wolna sobota. Jutro dyżur w aptece (otwartej krócej niż zwykle) przejmowała małżonka, a on miał się zająć domem i gospodarskim okiem przyjrzeć ogrodowi. Po wielogodzinnych dyskusjach z Maminką i przeglądaniu rozmaitych stron ogrodniczych w internecie uznał, że zgłębił temat na tyle, by sobie poradzić. Najpierw zamierzał sprawdzić stan wszystkich roślin, a potem przystąpić do wprowadzania zmian. Czuł w sobie zieloną duszę i pchało go do czynu. Zrobi Marylce najpiękniejszy ogród w Kraśniku.

Przed oczami miał wysoką grządkę z ziołami, do której przekonała go Maminka, i dorodne cukinie osobiście wyhodowane. No i bez musi posadzić przy wejściu do domu, bo ta ciotka – świeć, Panie, nad jej duszą – chyba nie była jego wielbicielką, a Sławkowi kwitnące bzy zawsze kojarzyły się ze spokojem i ogólną sielanką. A może by skalniaczek machnąć od strony ulicy?

Zadumany nie zwrócił uwagi na małżonkę, która nadała krótki komunikat, że idzie się kąpać, i nucąc pod nosem jakąś radosną piosneczkę, pomknęła do łazienki. Tkwił w innym wymiarze, pełnym barw i zapachów, jednym słowem: ogród swój widział ogromny.

Z błogich rojeń wydarł go brutalnie nieoczekiwany rumor, a wraz z nim nabożne i trwożne:

– O Jezu!

Błyskawicznie poderwał się z kanapy i pognał ku łazience, ponaglany żałosnymi pojękiwaniami ukochanej. W połowie korytarzyka potknął się o plastikową butelkę z szamponem, nie utrzymał pionu i ciężko klapnął na podłogę z przekleństwem na ustach.

– Karrtofelki niekopane! Co to jest?! Pułapka jakaś?!

Marylka, dziwnie zgięta, obejmowała czule swoją nogę i posykiwała boleśnie. Na głos męża poderwała głowę, spojrzała na niego roziskrzonym wzrokiem i ostrożnie przesunęła swoje tylne rejony, wskazując palcem odsłonięte miejsce.

– Czy w tym domu straszy? – zapytała z furią. – Egzorcyzmy mamy odprawić? Zobacz! Co to jest?! Ja tego nie zrobiłam, ty tego nie zrobiłeś, to kto?! Ten kurhanek cholerny się mści zza grobu?! Bo ciotka chyba nie ma powodu?!

Sławek posłusznie spojrzał we wskazane miejsce i zdębiał niczym podłoże, na którym zalegał. Ku swojemu zdumieniu zobaczył… dziurę. Sześć dębowych klepek zaginęło bez wieści. Nie pomogło wytrzeszczanie oczu – dziura tam była i bezczelnie raziła Sławkowe poczucie estetyki pociemniałym ze starości cementem.

Lipski bezradnie poczochrał się po kędzierzawej czuprynie, pogmerał ręką w wyrwie, jakby miał nadzieję, że klepki są na miejscu, a tylko on ich nie widzi, po czym wzruszył ramionami.

– Marylka, no co ty… Jakie egzorcyzmy… Jaki kurhanek…

– A kto?! – wrzasnęła Marylka nieco łzawo, bo nieźle się potłukła. – Wszystko znika! Bez śladu! A teraz jeszcze ten parkiet! Mogłam się połamać! Albo nawet kark skręcić! Po kryjomu to robi ten kurhanek cholerny! Zabiję go! – przyrzekła solennie.

– Nie możesz. Już go ukatrupił Bel… – Sławek urwał, bo tknęło go nagłe podejrzenie. – Ja bym coś sprawdził…

Poderwał się i pognał do pokoju. Obszedł go, zaglądając we wszystkie kąty, ale po kocie nie było śladu ni popiołu.

– Co byś sprawdził? – Marylka przykuśtykała za mężem i stała w drzwiach, przyglądając mu się pytająco.

– Wiesz, co ja myślę? Że to nie żaden kurhanek, tylko Belzebub – oświadczył Sławek stanowczo.

– Oszalałeś chyba. Kot znika te wszystkie rzeczy? Znaczy, nie znika, tylko… przepada? – zastanowiła się. – Też nie… Dematerializuje? I robi generalną rozbiórkę naszego domu? Na litość boską, to nie buldożer! To mały, niewinny kotek!

Sławek rzucił jej niedowierzające spojrzenie, ale powstrzymał określenia, które same pchały mu się na usta. Wszystkie wszakże były jak najdalsze od przymiotnika „niewinny”.

– Czymś by trzeba zatkać tę dziurę, bo znowu się rozbiję. – Marylka usiłowała oderwać myśli męża od ewentualnych przewinień swojego pieszczocha. Zresztą nie wierzyła w te oskarżenia.

– Czym? – zainteresował się Lipski zgryźliwie. – Sobą mam zatkać? Skąd ci wezmę klepki? Dziura jest, klepek nie ma!

– Nóg nie mają, o ile mi wiadomo – odparowała żona. – Gdzieś tu muszą być.

– Powinny. I chyba nawet domyślam się, gdzie szukać. – Sławek energicznie skierował się do hallu.

– Co chcesz zrobić? – Zaniepokojona Marylka natychmiast zapomniała o swojej kontuzjowanej nodze i pokuśtykała za nim. – Dokąd idziesz? Nie możesz stresować Belzebuba! Przecież koty nie potrafią robić takich rzeczy! Jesteś niesprawiedliwy!

Sławek zatrzymał się raptownie i odwrócił się do żony.

– Koty może nie – powiedział powoli. – Ale Belzebub… Coraz częściej się zastanawiam, czy to na pewno kot. Może te egzorcyzmy rzeczywiście by się przydały… A teraz możesz sobie protestować, ile chcesz, a ja i tak dokładnie przeszukam koci pokój. A jeśli znajdę dowody, że to ten czort… – Urwał złowieszczo.

Marylka struchlała. Na co dzień jej małżonek był optymistą, który zawsze uważał, że szklanka jest do połowy pełna, człowiekiem nad wyraz spokojnym i rozsądnym, w sytuacjach podbramkowych niepopadającym w niemęską histerię i czarnowidztwo, a od razu szukającym rozwiązania. Jednakże od czasu do czasu wyłaził z niego typowy macho i wtedy musiała porządnie się napocić, by rozładować jego złość. Miała potężne obawy, że tym razem może nie sprostać wyzwaniu, a to mogło się skończyć przykrymi konsekwencjami dla jej ulubieńca.

Kiedy Sławek ruszył na piętro, wzięła się w garść i pokuśtykała za nim, gotowa zasłonić pupila własną piersią. Pocieszał ją nieco fakt, że małżonka brzydziły jakiekolwiek przejawy przemocy wobec płci przeciwnej. Chociaż… Belzebub był, niestety, kocim facetem. Niby wykastrowanym, ale czy Sławek weźmie to pod uwagę przy wymierzaniu kary? Nie, no bzdura kompletna. Jakiej kary? Za co? Przecież to niemożliwe, żeby normalny kot poradził sobie z wyjęciem klepek z parkietu… No, może kot obronny ma większe możliwości, ale bez przesady…

Marylce przed oczami stanął obraz Belzebuba dzierżącego w przedniej łapie jakieś narzędzie dłubalne (nie znała się kompletnie na rozbiórkach domowych) i pracowicie podważającego deseczkę po deseczce. Otrząsnęła się z trudem i przyśpieszyła, bo małżonek stanął już w drzwiach kociego pokoju i lada moment mogło dojść do konfrontacji.

Lipski pstryknął kontaktem i z uwagą rozejrzał się po pokoju. Nigdzie nie dostrzegł kocura, ale drzwiczki jego ulubionej kryjówki, czyli szafki nocnej, były niedomknięte. Jednym skokiem znalazł się przy nich i otworzył je szeroko. W środku, zwinięty w kłębek, leżał Belzebub.

Dwa, tak różne gatunkowo, samce łypnęły na siebie ciężkim wzrokiem. Sławek stał nieruchomo jak skała i Belzebub szybko zrozumiał, że nie ma na co czekać. Wylazł z szafki, ziewnął szeroko, przeciągnął się rozkosznie i rozwalił na stopach gospodarza, wystawiając czarne brzuszysko do miziania. Mruczał tak głośno, że i stojąca w drzwiach Marylka go słyszała.

– Sławuś, on cię przeprasza – wyszemrała błagalnie.

– Nie chcę, żeby mnie przepraszał, tylko żeby mi oddał klepki – wycedził Lipski, choć serce mu zmiękło.

– Idź na dół. Ja mu wszystko wytłumaczę. Jeśli to naprawdę on, to odda – zapewniła gorąco małżonka, wchodząc do pokoju.

Sławek, który nie za bardzo miał pojęcie, jak zmusić kota, by oddał łup, uznał, że może się wycofać, nie tracąc autorytetu. Kiwnął w milczeniu głową i wrócił do salonu. Zasiadł w fotelu, wyłączył telewizor i zaczął kombinować, skąd wziąć klepki w liczbie sztuk sześć, w określonych rozmiarach i odpowiednim gatunku. Z tego, co wiedział, sprzedawano je w metrach kwadratowych. Jeśli poprosi o kilka sztuk, każdy sprzedawca uzna go za wariata. Może na wszelki wypadek kupić ten metr i upchnąć w garażu jako zabezpieczenie na przyszłość? Bo czy to wiadomo, co temu cholernemu kotu jeszcze przyjdzie do łepetyny?

Sławek oczami duszy zobaczył klepisko zamiast podłogi w salonie i włos mu się zjeżył na głowie.

Do pokoju weszła Marylka, usiadła na drugim fotelu i spojrzała niepewnie na męża.

– Wytłumaczyłam mu – oznajmiła z westchnieniem. – Nie wyglądał na chętnego do współpracy, więc dałam mu czas do namysłu.

– Zrozumiał? – W głosie Sławka dźwięczała gryząca ironia.

– Chyba tak. Bo mu powiedziałam, że nie chcę mieszkać w melinie. I że mogłam się zabić przez te jego ciągotki rozbiórkowe… Belzebub jest mądry – żachnęła się na kpiące spojrzenie męża. – Na pewno zrozumiał. Zobaczymy, co teraz zrobi. Po prostu poczekajmy chwilę.

– Chwilę? – Sławek uniósł brwi. – Jesteś pewna, że kocia chwila trwa tyle samo co ludzka?

– Chyba nawet krócej – pocieszyła go Marylka. – Bo kiedy Belzebub chce jeść, sprawia wrażenie, że moja chwila to dla niego wieki.

* * *

Belzebub istotnie był mądrym kotem, a przy tym przez cztery lata pobytu u Lipskich nauczył się doskonale wyczuwać ich emocje i oczekiwania. Wiedział, że Marylka dysponuje nieograniczoną wytrzymałością i każdy jego wyczyn przyjmie ze zrozumieniem (jeśli nie z zachwytem). Miał też świadomość, że Lipski pod tym względem jest nieco wybrakowany i ma dość niski pułap tolerancji. Kocur uznał, że tym razem musi ustąpić, jednakże nie zamierzał dekonspirować swojej kryjówki.

Kiedy Marylka – po łzawej tyradzie podpartej demonstracją potłuczonej kończyny – wyszła wreszcie, Belzebub zabrał się do roboty. Czekała go niełatwa operacja wydobycia upragnionych przez Sławka cholernych klepek spośród licznych klamotów od kilku miesięcy upychanych w kanapie. Zajęło mu to siedem najdłuższych minut w jego kocim życiu. Nie dość, że się porządnie umęczył, to jeszcze przez cały ten czas nasłuchiwał, czy przypadkiem któreś z Lipskich nie wpadło na pomysł, by zajrzeć do jego pokoju. Nie życzył sobie, by zawartość kryjówki wyszła na jaw. To była jego i tylko jego własność.

Kiedy wszystkie klepki spoczęły na dywanie, Belzebub ogarnął je pełnym żalu spojrzeniem. Tyle się napracował przy ich zdobywaniu… Trudno. Odda, co musi, ale o reszcie niech zapomną.

Pojedynczo wynosił łup w zębach i składał na kupkę przy schodach. Kiedy ostatnia klepka spoczęła obok swoich siostrzyc, kocur przeciągnął się, usiadł przy swoim skarbie i rozdarł się przeraźliwie. Tak jak przewidział, z parteru dobiegł podwójny tupot i po chwili oboje gospodarze znaleźli się na górze, spoglądając to na szczątki parkietu, to na siebie.

Sławek był w szoku, bo usiłował sobie wyobrazić, w jaki sposób kotu udało się to nieszczęsne drewno wydłubać bez użycia narzędzi. Przemknęło mu przez myśl, że powinien wziąć Belzebuba do pomocy, jeśli kiedykolwiek zdecyduje się na demontaż czegoś, co wymaga porządnego nakładu pracy. Najpierw poczuł ulgę i niemal wdzięczność, że kocur zdecydował się na zwrot zagrabionego mienia, a zaraz potem zaczął się zastanawiać, czy istnieje na świecie tak silne lepiszcze, żeby koci sabotażysta nie dał mu rady.

W Marylce ulga walczyła z poważnym przerażeniem. No dobrze, to tylko klepki z parkietu, ale przecież jej ukochany pupil mógł sobie przy takiej katorżniczej dla małego kotka pracy rozbiórkowej poważnie uszkodzić pazurki! A co będzie, jeśli przyjdzie mu ochota zdemontować coś większego? Oczyma wyobraźni ujrzała konającego w męczarniach Belzebuba, przygniecionego starą szafą stojącą w hallu.

– A ja tu nawet nie znam żadnego weterynarza! – wyrwało jej się ze zgrozą. Padła na obolałe kolana przed siedzącym jak trusia kocurem i poprosiła łzawo: – Belzebub, kiciuniu, nie ruszaj takich rzeczy, bo zrobisz sobie krzywdę… No, wiem, że się nudzisz. Przysięgam, że coś wymyślę, tylko odpuść sobie te rozbiórki, dobrze?

Kot rzucił jej pogardliwe spojrzenie, zdusił w zarodku obelżywe miauknięcie, wstał, ominął ją i majestatycznie zszedł na dół, po czym rozdarł się ponaglająco, co wytresowany umysł Marylki od razu przetłumaczył na prosty komunikat: „Jeść, kobieto!”. Poderwała się z klęczek i posykując nieco z bólu, posłusznie ruszyła do kuchni.

Sławek skrupulatnie zebrał wszystkie klepki i postanowił tymczasowo wynieść je do garażu, a ubytek w parkiecie zatkać na razie starymi gazetami i przykryć wyliniałym dywanikiem, który znalazł za szafą w hallu. Chwilowo pożegnał się z rojeniami na temat ogrodu. Musiał koniecznie pogadać z Maminką, zanim dziedzictwo małżonki zostanie dokumentnie zdemolowane przez czworonożnego domownika.

* * *

– Ale Maminka… Nie, ja nie mogę… A jak coś mu się stanie? – Marylka za wszelką cenę usiłowała storpedować podsunięty przez sąsiadkę pomysł. Nie było to łatwe, bo poparł go jej małżonek, ale tam, gdzie chodziło o bezpieczeństwo ukochanego pieszczocha, magister Lipska nabierała twardości hartowanej stali. – Nie zgadzam się! Belzebub to kot kanapowy! Nigdy w życiu nie był na dworze! Tyle zapachów, tyle nieznanych bodźców… Może przeżyć traumę, a ja tu… No właśnie, Maminka. Ja tu nie znam żadnego weterynarza! – oświadczyła gniewnie. – A powinnam, bo nigdy nie wiadomo, kiedy będzie potrzebny!

Marta Artymowicz rzuciła jej spojrzenie, jakim obdarza się uparte dziecko, i nie przestając głaskać mruczącego Belzebuba, odparła spokojnie:

– Zapomnij na razie o weterynarzu i skup się na temacie, bo inaczej zostaniesz bez dachu nad głową i bez męża. Żaden chłop nie wytrzyma takich atrakcji na dłuższą metę… Marylka, ja ci nie każę zamykać Belzebuba w klatce, tylko proponuję, żebyś z nim zaczęła wychodzić…

– Tam są psy! – jęknęła Marylka rozpaczliwie.

– Gdzie? W twoim ogrodzie? – Marta uniosła brwi. – To chyba pochowały się na mój widok, bo żadnego nie widziałam… Nie każę ci latać na spacery po mieście. Wystarczy, że…

– Ale Belzebub może dostać szoku i uciec! I zgubić się! – Marylka zaparła się przy swoim.

– Dlatego Maminka mówiła, żeby kupić szelki i smycz – nie wytrzymał Sławek. – Będziemy go wyprowadzać do ogrodu na długiej smyczy, żeby sobie mógł pozwiedzać. To chyba lepsze niż doprowadzenie domu do ruiny?

– On się nudzi – powiedziała Marta, drapiąc uszczęśliwionego kocura za uszkiem. – Potrzebuje rozrywki. Nie musisz z nim chodzić codziennie, ale choć dwa razy w tygodniu by się przydało. Jak się trochę zmęczy, to nie będzie miał ochoty na prace rozbiórkowe. Lato idzie. Niech sobie kocina zażyje słoneczka.

– A jak przegryzie smycz? – Marylka nie odpuszczała. – Maminka, ty nie wiesz…

– Widziałaś te dwa husky, z którymi facet dwa razy dziennie biega po parku przy naszej aptece? – przerwał jej Sławek. – Dwa wielkie psy z wielkimi zębami. Na smyczach. Jeśli kupimy porządną smycz, nic się nie stanie. A Maminka ma rację, spacery są bezpieczniejsze. Zobacz, jakie ten czort ma już dokonania: wyprodukował jednego nieboszczyka, jednego niedobitka, zniszczył nam ciuchy, rozwalił podłogę… Co zrobimy, jak mu przyjdzie ochota dobrać się do ścian?

Marylka zwiesiła głowę i zamilkła, bo argumenty były mocne. Nieboszczyka i niedobitka miała wątpliwą przyjemność oglądać na własne oczy, efekty upodobania Belzebuba do ciuchów znalazła pod lodówką, a ubytek w parkiecie odczuła na sobie.

* * *

W słoneczne piątkowe późne popołudnie Belzebub został uhonorowany specjalnym prezentem. Mocną, elegancką smycz i gustowne szeleczki Lipscy nabyli w poleconym przez Martę sklepie zoologicznym. Teraz Marylka próbowała przekonać kocura do założenia nabytku.

Belzebub dokładnie obwąchał oprzyrządowanie, trącił je łapą, usiadł i spojrzał na magister Lipską, jakby czekał na wyjaśnienie, do czego ten dziwny przedmiot ma służyć.

– Będziemy chodzić na spacerki, wiesz, kiciu? – Marylka przykucnęła obok niego. – Włożymy szeleczki, przypniemy smyczkę i pójdziemy do ogródka. Zobaczysz ptaszki, motylki, pobiegasz sobie po trawce… No, chodź, skarbie. Mamusia włoży. Nie bój się, nie będzie bolało, tu są rzepy…

Belzebub przymrużył złociste oczy, syknął ostrzegawczo i na wszelki wypadek odsunął się na bezpieczną odległość od tego dziwnego ustrojstwa, które podtykała mu ukochana pani. Co to ma być? Kot na uwięzi? Chyba tym dwunożnym rozum odjęło. Może jeszcze budę mu zrobią? Niedoczekanie!

– Belzebub, chodź tu… – Do akcji wkroczyła Marta, która z rozbawieniem obserwowała daremne wysiłki magister Lipskiej. – Dawaj grzbiet. Albo to włożysz i zażyjesz spaceru, albo już po wsze czasy będziesz się nudził w domu. Świat na zewnątrz jest o wiele ciekawszy niż tutaj – mówiła spokojnie, odbierając od Marylki oprzyrządowanie. – Stój grzecznie i nie fukaj, bo na mnie to nie robi wrażenia. Masz pojęcie, jak pięknie pachnie ziemia po deszczu? Ileż ty dzisiaj ciekawych odkryć dokonasz w ogrodzie, zobaczysz, kochany… W dodatku masz bardzo elegancki strój wyjściowy. – Sprawnie wkładała szelki, nie przestając mówić. – W końcu jesteś księciem piekieł… No, zobacz, jaki z ciebie piękniś. – Przypięła smycz, pokazała Sławkowi gestem, by otworzył drzwi, podniosła kocura i postawiła go na zewnętrznych schodach.

Belzebub natychmiast zapomniał o oporze, bo jego nozdrza zaatakowały nieznane zapachy. Znieruchomiał i chłonął je w upojeniu.

– A mnie to nie chciał słuchać! – wyrwało się Marylce, która starała się ukryć zazdrość.

– Bo wyczuł, że nie jesteś pewna siebie. – Marta się uśmiechnęła. – Nie chciałaś go naciskać. Ja go po prostu zagadałam… No, trzymaj. Pozwól mu zwiedzać i nie popędzaj. Niech sobie wszystko obwącha.

– Ale nie idziesz jeszcze, Maminka? – Marylka czuła się pewniej w jej obecności.

– Nie. Popatrzę sobie, jak Belzebub odkrywa świat.

– To siadajmy na ławce – zaproponował uczynnie Sławek, który wiedział, że sąsiadka nie znosi stać.

– Siadajmy – zgodziła się Marta z wdzięcznością i od razu klapnęła na drewnianą ławeczkę usytuowaną tuż przy ścianie domu.

– Maminka, on chyba się boi – zaraportowała Marylka, która z niepokojem obserwowała nieruchomego jak czarna statuetka pupila.

– Nic mu nie będzie. Musi się oswoić z przestrzenią. Nie poganiaj go. Niech sam decyduje. – Marta oparła się wygodnie, wystawiając twarz na majowe słońce.

Magister Lipska cierpliwie stała więc na schodkach, czekając, aż Belzebub zakończy kontemplację i ruszy na obchód rodzinnych włości. Na wszelki wypadek smycz owinęła wokół nadgarstka.

Kocur wreszcie przestał węszyć i ostrożnie zszedł na prowadzący do domu chodniczek, a potem na trawnik. Znowu przystanął, jakby zaskoczony, a potem nieoczekiwanie przewrócił się na grzbiet i zaczął tarzać. Marylka uznała, że jej pieszczochowi spodobała się wycieczka, i – już spokojniejsza – wolno poszła za nim, kiedy poderwał się na cztery łapy, po czym z nosem w trawie zaczął przesuwać się w stronę ogrodzenia.

– Zachowuje się jak pies – zauważył Sławek ze zdziwieniem.

– Większość zwierząt poznaje świat węchem – odparła spokojnie Marta. – Oj, będzie miał dziś dużo wrażeń…

Belzebub dotarł do pnia głogu i nim Marylka zdążyła go powstrzymać, wspiął się na wysoką gałąź. Magister Lipska najpierw zastygła spanikowana, a potem jęknęła na pół ulicy:

– No i co teraz?! Spadnie zaraz! Belzebub nigdy w życiu nie chodził po drzewach! Sławek, zrób coś!!! Belzebub!!!

Z domu sąsiadującego z posesją Lipskich po lewej wychodzili właśnie dwaj mężczyźni, dźwigając wielkie lustro. Musiało być ciężkie, bo obaj przy tym posapywali i ostrożnie przesuwali się ku zaparkowanemu na uliczce samochodowi. Na dramatyczny okrzyk Marylki stanęli jak wryci, a niesiony przedmiot o mały włos nie wyleciał im z rąk. Przytrzymali go w ostatniej chwili i spojrzeli na podrygującą pod drzewem niewiastę.

– Proszęż, proszęż, no i czemu sąsiadka tak krzyczy? – odezwał się jeden z naganą w głosie.

– Ależ, panie tego, dlaczego Belzebub? – zainteresował się drugi, wyraźnie zbulwersowany. – Dawno temu baby się upierały, że na topolach Matkę Boską widziały, ale diabła? W Kraśniku?!

Siedząca na ławce Marta parsknęła śmiechem na widok zniesmaczonych min obu panów. Pomachała ku nim uspokajająco.

– Kot jej wlazł na drzewo i spanikowała – wyjaśniła z rozbawieniem. – Wabi się Belzebub. Nic się nie stało.

– Jak to nie?! – wybuchnęła Marylka, z rozpaczą wypatrując wśród gałęzi ulubieńca. – Jak on teraz zejdzie? Maminka, zrób coś! Sławek, dra…

– Uspokój się i przestań ludzi straszyć – przerwała jej Marta stanowczo. – Bo jak panowie zbiją to lustro, obciążą cię kosztami… Marylka, koty naprawdę potrafią chodzić po drzewach. Belzebub zlezie sam, jak już sobie pozwiedza… Rany boskie, dziecku kiedyś też na nic nie pozwolisz? Wyluzuj, dziewczyno.

Panowie dotarli do samochodu, pieczołowicie umieścili lustro w środku, spojrzeli na siebie i podeszli do ogrodzenia Lipskich, wyraźnie zaciekawieni rozwojem wydarzeń. Nie czekali długo. Spośród liści wychynęła czarna kocia łepetyna. Na widok intruzów Belzebub położył uszy, wydał z siebie ostrzegawczy warkot i wbił złociste ślepia w obcych. Przez chwilę trwał w bezruchu, potem cofnął się pomiędzy gałęzie, zbiegł po pniu jak wiewiórka i runął ku ogrodzeniu. Marylka ściągnęła smycz w ostatniej chwili.

Obaj panowie błyskawicznie odskoczyli od sztachet i spojrzeli na siebie ze zgrozą.

– No, proszęż, proszęż, to jest agresywny kot!

– Czy on gryzie? Bo duży jakiś…

– To jest bardzo przyjacielski kotek – zełgała pośpiesznie Marylka, uszczęśliwiona, że pupil zdecydował się opuścić niebezpieczną kryjówkę. – Widocznie panów polubił i chciał się zaprzyjaźnić… Chodź, Belzebub. – Wzięła wyraźnie opierającego się kocura na ręce i ruszyła ku domowi. – Na dziś to chyba oboje mamy dość wrażeń…

Marta i Sławek pozostali na ławce, a panowie z sąsiedztwa po namyśle zrezygnowali z dalszych pretensji i odeszli do swoich spraw: jeden wrócił do domu obok, drugi zaś wsiadł do samochodu i odjechał.

– Znasz ich, Maminka? – zapytał leniwie Sławek, wodząc wzrokiem po niebie, na którym majestatycznie sunęła paralotnia. – Ale komuś fajnie. – Westchnął z zazdrością. – Też bym tak chciał…

– W starej dzielnicy jest wypożyczalnia. Oboje możecie popatrzeć na Kraśnik z lotu ptaka… A tych dwóch znam. – Marta się uśmiechnęła. – Niewielu jest w tym miasteczku ludzi, których nie znam. Jeden to szewc, a drugi ramiarz i szklarz. Mieszkają naprzeciwko siebie, a na sąsiedniej ulicy mają warsztaty. Też obok siebie… A, słuchaj, mój drogi. Wiem, że Marylka nie była dziś zachwycona efektami pierwszej kociej przechadzki, ale powinieneś ją przekonać, że to naprawdę dobrze kotu zrobi. Mój Kropek to włóczykij i czasem nie pokazuje się w domu przez kilka dni, ale w końcu wraca. Niech sobie Belzebub będzie dalej kotem kanapowym, jednakowoż nieco rozrywki mu się od czasu do czasu należy.

– Mam nadzieję, że już do niej dotarło, że z drzewami sobie radzi. – Magister Lipski westchnął potężnie i obiecał: – Przekonam ją, Maminka. Podoba mi się ten dom, mam duże plany wobec ogrodu i chciałbym, żeby dzieci miały po nas co dziedziczyć. Muszę ją przekonać, zanim zostaniemy bez dachu nad głową…

* * *

Przekonywanie małżonki zostało Sławkowi oszczędzone. I bardzo dobrze, bo – choćby się do tego porządnie przyłożył, wysuwając najbardziej logiczne argumenty – nie dorównałby Belzebubowi. Kocurowi na tyle spodobała się wizyta na podwórku, że następnego popołudnia, kiedy Lipscy spożywali spóźniony obiad, usiadł w hallu i darł się tak przeraźliwie, że nie było mowy, by ten wrzask zignorować. Marylka śpieszyła się z jedzeniem do tego stopnia, że mało brakowało, by się udławiła. Nawet jej przez myśl nie przeszło, by zebrać talerze. Zostawiła wszystko, złapała szeleczki i runęła do hallu, jakby się paliło. Panicznie się wystraszyła, że sąsiedzi oskarżą ją o maltretowanie biednego zwierzątka.

Belzebub na jej widok przerwał nadawanie, podstawił grzbiet, odczekał grzecznie do momentu, gdy poszczególne elementy jego nowego stroju znalazły się na swoim miejscu, a potem pognał do drzwi.

Tym razem wycieczka trwała prawie godzinę. Kocur zdążył wytarzać się w trawie; dokładnie obwąchał dwa spore kamienie, które odkrył pod schodami; przewędrował cały ogródek, sporo uwagi poświęcając krzaczkowi lubczyku; na pniu starej jabłonki znalazł dwa nieznane mu chrząszcze, które pożarł z przyjemnością (Marylka odwróciła głowę, by na to nie patrzeć, a najchętniej zatkałaby również uszy, by tego nie słyszeć), po czym zaległ na gałęzi głogu i z zainteresowaniem obserwował otoczenie.

Lipska potulnie i cierpliwie stała pod drzewem, czekając, aż jej ulubieniec zdecyduje się opuścić swój ulubiony punkt widokowy. Przestępowała z nogi na nogę i z przyjemnością chłonęła zapachy, które niósł ku niej ciepły majowy wietrzyk. Było to połączenie woni znanych z dzieciństwa, kiedy spędzała wakacje u dziadków ze strony ojca w podrzeszowskiej wsi: zapach mokrej ziemi, mocny aromat bzów rosnących w okolicznych ogrodach i świeżo skoszonej trawy. I aż jej łzy w oczach stanęły, bo uznała, że zrobiła Belzebubowi wyjątkowe świństwo. Już od momentu przybycia do Kraśnika powinna była pomyśleć o wyprowadzaniu kota na zewnątrz. To nie Lublin i nie blok. Po coś ten ogródek w końcu się ma.

– Jestem leń i egoistka – mruknęła do siebie z niezadowoleniem i przysięgła sobie w duchu, że będzie wyprowadzać pieszczocha, kiedy tylko znajdzie wolną chwilę.

Dzięki temu postanowieniu przez kolejne dwa tygodnie maja czworonożny członek familii Lipskich niemal codziennie zażywał przechadzek, które sprawiły cud: Belzebub nie miał czasu ani ochoty na rozbiórki, ponieważ wrażeń miał aż nadto. Najbardziej ekscytujące było spotkanie z polną myszą, która – na szczęście – zdążyła umknąć.

* * *

Dochodziła czwarta rano, kiedy Belzebuba obudziło kwilenie ptaków. Ziewnął szeroko, usiadł na posłaniu i spojrzał na swoich dwunożnych, śpiących głębokim snem. Przeciągnął się porządnie i uznał, że powinien wykorzystać okazję. Wizyty w ogrodzie przypadły mu do gustu, ale o ileż ciekawsze byłyby przechadzki bez uwięzi i ludzkiego towarzystwa. Wprawdzie Sławek w oknach pozakładał siatkę, ale może udałoby się jakoś wymknąć na zewnątrz?

Belzebub wstał i bezszelestnie opuścił sypialnię Lipskich. Przemknął po schodach, odruchowo zajrzał do kuchni, by sprawdzić, czy nie znajdzie czegoś nadającego się do spożycia, po czym przeszedł do salonu i z uwagą przyjrzał się szeroko otwartemu oknu. Było zabezpieczone siatką. Z niezadowoleniem majtnął ogonem, wskoczył na szeroki parapet i zaczął dokładnie studiować sposób umocowania bariery odgradzającej go od wolności.

Sławek się postarał. Siatka była mocno naciągnięta, a przez jej oczka przewleczono sznurek, który przytrzymywały wkręcone we framugi haczyki. Belzebub mógł bez problemu wygryźć w niej dziurę, ale doskonale wiedział, że byłaby to sztuczka na raz. Marylka dostałaby amoku na tle kociego bezpieczeństwa i zmusiłaby męża do wymyślenia solidniejszego zabezpieczenia. Nie, dziura nie była wskazana…

Belzebub z uwagą przyjrzał się haczykom. Wyciągnąłby je bez trudu, bo uzębienie miał mocne. Tyle że nie zdołałby wkręcić ich ponownie i nocny spacer by się wydał. Mógł jednak postarać się jakoś zdjąć z nich obramowujący siatkę sznurek i prześlizgnąć się na zewnątrz. Na próbę zahaczył pazurem ciemnozieloną sztywną plecionkę i pociągnął ku sobie. Nie puściło. Przełożył zatem łapę przez oczko nad haczykiem i pociągnął bardziej w dół. Tym razem mu się udało. Kolejne haczyki na poziomej framudze zostały już błyskawicznie uwolnione z uwięzi piekielnej siatki, kocur szybko bowiem opanował sposób działania. Na wszelki wypadek zsunął jeszcze jedno oczko z bocznej ramy i na próbę popchnął zabezpieczenie czarną łepetyną. Mógł się przecisnąć. Droga ku wolności stała otworem.

Zachwycony swoimi dokonaniami Belzebub prześlizgnął się na zewnętrzny parapet, zasiadł na nim wygodnie i wciągnął w nozdrza intrygujące, pełne nieznanych zapachów powietrze.

Atramentowa czerń nocy powoli przechodziła w szarość. Kwilenie ptaków przybierało na sile, ale kota w tym momencie najbardziej nęciła dokładna penetracja okolicy. Zeskoczył z parapetu i ruszył w głąb ogrodu. Wszystko tu było tajemnicze i nieznane. I zupełnie inne niż za dnia.

Belzebub skrupulatnie obszedł cały teren, zaglądając pod każdy krzaczek. Na chwilę wsparł się całym ciałem o pień głogu i porządnie naostrzył pazury, a po namyśle jeszcze oznaczył drzewko moczem. W końcu był u siebie i zamierzał to dać do zrozumienia każdemu intruzowi, który bez zapowiedzi zechciałby złożyć mu wizytę. Zajrzał do balii na deszczówkę, napił się wody i ruszył na tyły posesji. Przy żywopłocie upolował z uciechą ćmę, którą od razu bez obrzydzenia skonsumował, usiadł, umył pyszczek i zaczął kombinować, co dalej. W ogrodzie właściwie nic ciekawego się nie działo. Budki, które na drzewach pozawieszał Sławek, zniechęcały do polowania na ptaki. Musiałby siedzieć i czatować, aż któryś z pierzastych lokatorów zechce opuścić azyl. Była to pracochłonna i niebezpieczna rozrywka. Ptaki mogły narobić hałasu, by odstraszyć agresora, a ten hałas mógł obudzić Lipskich i Belzebub raz na zawsze musiałby zapomnieć o samodzielnych przechadzkach.

Lekki podmuch wiatru poruszył kępą rozrośniętych paproci w kącie ogrodu i przyniósł zapach, który kocura zelektryzował. Przez chwilę Belzebub węszył pracowicie, stojąc na tylnych łapach jak surykatka, a potem wskoczył na konar niskopiennej jabłonki rosnącej tuż przy ogrodzeniu i obrócił łepek, usiłując ustalić, z której strony dochodzi znajoma woń.

Jeden sus i znalazł się w sąsiednim ogrodzie. Tu już nie zważał na topografię terenu, bo jego czuły nos wyłapał wzmocnioną nutę specyficznego zapaszku, który zapamiętał na całe życie, kojarzył mu się bowiem z polowaniem uwieńczonym sukcesem.

Węch podpowiadał kocurowi, że źródło znajomej woni znajduje się gdzieś w pobliżu. Belzebub wetknął nos pomiędzy sztachety. Miał pewność, że jest na dobrym tropie, ale przez szparę by się nie przecisnął, a pręty ogrodzenia zakończone były ostrymi grotami. Musiał znaleźć inny sposób, by wydostać się z obcego ogrodu i pójść za zapachem. Coraz bardziej zdeterminowany dostrzegł w samym rogu, tuż przy ogrodzeniu, drewnianą skrzynię na kompost. Wskoczył na jej brzeg, przeszedł po nim jak akrobata po linie, przymierzył się do skoku i z gracją wylądował w bujnej trawie poza posesją. Kiedy dotarł do źródła intrygującej woni, poczuł olbrzymią satysfakcję. Nos go nie mylił. Mógł zaprezentować Marylce kolejną zdobycz.

Dumny z siebie do wypęku i nieco zmęczony już miał zawrócić do domu, gdy dobiegły go czyjeś ostrożne kroki. Na wszelki wypadek rozpłaszczył się w wysokiej kępie traw i zamarł w bezruchu.

Nieznajomy intruz zbliżył się do znaleziska, które Belzebub już uznał za swoją własność, wyciągnął z kieszeni spodni małą buteleczkę i sporą część jej zawartości wylał na miejsce, w którym spoczywał całkowicie nadprogramowy element łączki. Koci nos zarejestrował upojny aromat waleriany i jego właściciel zapomniał o ostrożności. Wychynął z kryjówki, ostrożnie posuwając się ku źródłu cudownej woni, i w tym momencie obcy go dostrzegł. Cofnął się gwałtownie, a zaraz potem zrobił zamach nogą, by kopnąć kota.

Zszokowany Belzebub odskoczył błyskawicznie i zapadł w głęboką trawę, ale zagotowało się w nim. Nikt nigdy nie ośmielił się podnieść na niego ręki, a co dopiero nogi. Zdusił warkot, który w nim narastał, i zachłannie wciągnął w nozdrza przynależny do agresora zapach. Zapamięta go do końca życia. Jeśli kiedyś przypadek skrzyżuje ich ścieżki, podlec mu za to zapłaci.

Odczekał, aż intruz, burcząc pod nosem coś nieprzychylnego na temat kotów, odejdzie, i dopiero wtedy zawrócił do domu, rezygnując z powtórnych odwiedzin w cudzym ogrodzie i wciskając się na własny teren przez jakiś psi podkop, który umknął Sławkowi, bo zasłaniał go żywopłot. Wskoczył na parapet i przedostał się do pokoju, a potem starannie przywrócił siatkę ochronną do poprzedniego stanu, co wymagało większego wysiłku niż jej zsunięcie.

Solidnie zmordowany powlókł się na górę i zaległ na kanapie w kocim pokoju. Lipscy robili sporo zamieszania przy wstawaniu, a on musiał się porządnie zregenerować. Czekał go ciężki dzień. Wiedział, że będzie musiał mocno się napracować, by wyciągnąć Marylkę poza teren posesji.

Zapach wroga i obraz wyciągniętej do kopniaka nogi odcisnął się w jego mózgu na zawsze.

* * *

Była ostatnia majowa sobota. Lipscy spędzali ją w domu, ponieważ prześliczna Ida właśnie uzyskała odpowiednie uprawnienia i mogła ich zastąpić. Ze szczęściem w duszy scedowali zatem na nią sobotni dyżur, a sami postanowili cieszyć się weekendem.

Sławek, który od kilku tygodni robił listę zakupów związanych z renowacją przydomowego ogródka, zaraz po śniadaniu pojechał na targ i zamierzał odwiedzić po drodze pobliski sklep ogrodniczy. Marylka posprzątała po posiłku i już miała zamiar zabrać się do porządków większego kalibru, kiedy Belzebub donośnym miauknięciem oznajmił, że życzy sobie wyjść na przechadzkę.

– Poczekaj, skarbie. – Marylka zerknęła na duży szafkowy zegar stojący w hallu. – Aha, jedenasta… W zasadzie… Obiad mamy dziś na szybko. Wieczorkiem może zrobimy sobie grilla? Odkurzyć mogę później… No, dobra – zdecydowała. – Chodź do mamusi. Włożymy szelki i możemy iść… Ej, chwila! Jeszcze smycz, kochany! Nie będę ryzykować, że mi zginiesz… No! Teraz możemy iść.

Czuła się już pewnie, prowadząc kota na długiej smyczy. Umiała ją szybko ściągnąć, nie wpadała w panikę, kiedy Belzebub znikał wśród konarów. Pilnowała tylko, żeby nie zrobił krzywdy jakiemuś ptakowi i nie zniszczył żadnego gniazda. Dlatego pozwalała kotu wspinać się na głóg i jabłonkę, a odciągała go, gdy próbował wdrapać się na śliwę, na której Sławek odkrył świeżo zbudowane ptasie lokum. W przyszłym roku mieli zamiar zapewnić pierzastym mieszkańcom ogrodu bardziej luksusowe apartamenty. Lipski ambitnie postanowił własnoręcznie zbudować budki. Dwie, które poprzedni właściciele zainstalowali w ogrodzie, nie zaspokajały potrzeb nowych gospodarzy. Marylka i Sławek zamierzali ściągnąć do siebie jak najwięcej skrzydlatych gości.

Belzebub najpierw zrobił obchód całej posesji, dokładnie obwąchał wszelkie dziury i szpary przy podmurówce, po czym zawrócił na tyły ogródka, usiadł z podniesioną łepetyną i zawęszył. Przez chwilę tkwił nieruchomo, a potem poderwał się znienacka i powlókł zaskoczoną Marylkę w kierunku furtki. Kiedy ściągnęła smycz tuż przy sztachetach, spojrzał na nią wściekle i wydał z siebie zniecierpliwiony wrzask.

– Nie, kochany. – Lipska pokręciła głową stanowczo. – Podwórko należy do ciebie, ale za płotem to już obcy teren. Samochody tam jeżdżą, psy biegają. Co zrobimy, jak któryś nas napadnie? – Zastanowiła się chwilę i dodała wyjaśniająco: – Pies nas może napaść. Bo samochód to raczej nie… Belzebub, przestań!

Kocur zignorował jej przemowę, wyraźnie przymierzając się do przeskoczenia furtki. Marylce stanęły przed oczami sztachety wbite w czarne aksamitne futerko i poczuła, jak ciarki przelatują jej po kręgosłupie.

– Nie wolno, kotku, bo sobie zrobisz krzyw… – Urwała, bo Belzebub całym jedenastokilogramowym ciałem uderzył o furtkę. Wydawał przy tym z siebie coś między basowym miauczeniem a warkotem i Marylka struchlała. „Matko jedyna – przemknęło jej przez głowę. – Zwariował. Świeże powietrze mu zaszkodziło. Co ja mam zrobić? Dlaczego akurat teraz Sławek musiał się zmyć? Rany boskie, poharata się o to żelastwo. Lada moment ktoś zadzwoni do straży miejskiej i doniesie, że dręczę kota… Cholera… No, dobrze. Spróbuję z nim wyjść na ulicę… Co się robi, jak pies napada kota?… Matko jedyna… Trudno. Będę go bronić własną piersią…”.

– Już, kochany – powiedziała słabym głosem, przytrzymując rozszalałego kocura. – Już idziemy, nie denerwuj się. Mamusia mocno trzyma smycz. Idziemy na spacerek… No, chodź, skarbie. – Otworzyła furtkę ze strachem, kurczowo ściskając smycz. – Raz kozie śmierć. Idziemy. I nie daj Boże, żeby nas ktoś zaatakował, bo zabiję…

Belzebub wyskoczył na chodnik jak błyskawica i zatrzymał się raptownie. Marylka namacała w kieszeni dżinsów komórkę i trochę jej ulżyło. Tak całkiem bezbronna nie była. W razie czego mogła wezwać męskie wsparcie. Podniesiona na duchu powoli szła za kotem, który bez chwili wahania ruszył w prawo.

Minęli dom sąsiada „Proszęż, proszęż”, jak go ochrzciła Lipska, a zaraz za budynkiem ukazał się prześwit pomiędzy posesjami. Była to niezbyt szeroka ścieżka, na której opony rowerów wyżłobiły koleiny, często używana przez mieszkańców uliczki, gdy chcieli skrócić sobie drogę.

Belzebub przyśpieszył. Marylka szła tędy po raz pierwszy. Zapomniała o strachu i agresywnych psach, bo doleciał ją zapach nagrzanych słońcem ziół.

– Kotuś, wolniej – łagodnie upomniała ulubieńca. – Inhaluj, malutki, inhaluj. W Lublinie o takim powietrzu mogłeś najwyżej pomarzyć… Kurczę, tam jest chyba jakaś łączka. – Lipska spojrzała ku końcowi ścieżki. – No, popatrz, już prawie rok tu mieszkamy, a nie miałam o niej pojęcia. Maminka też nic nie mówiła. Ciekawe, czy dałoby się tu zrobić piknik integracyjny… Nad czym tak dumasz? – Zatrzymała się, bo kocur przysiadł i zamiatając nerwowo ogonem, wbił wzrok w dorodną kępę pokrzyw porastających jeden z krańców niewielkiej łączki. – A, to chyba jednak czyjaś własność, bo ma rozmiary parceli… Szkoda… No, ale zagrodzone nie jest, widać, że ludzie tędy łażą, to chyba i my możemy. Powąchasz sobie kwiatuszki, Belzebub?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2018
Text © copyright by Małgorzata Kursa

Layout okładki Olga Reszelska

Projekt okładki Karia Korobkiewicz

Zdjęcie autorki z archiwum rodzinnego

Zdjęcia na okładce:

© Lapina/Shutterstock.com

© Hawk777/Shutterstock.com

Redaktor prowadzący Joanna Wajs
Opieka redakcyjna Magdalena Korobkiewicz
Redakcja Ewa Mościcka
Korekta Przemysław Komenduła, Małgorzata Ruszkowska, Jolanta Gomółka
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13359-5

Plik wyprodukowany na podstawie Jeszcze więcej nieboszczyków, czyli śledztwo z pazurem,

Warszawa 2018

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.