Tytuł oryginału

Haunted

Copyright © 2005 by Chuck Palahniuk

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Sojka & Sojka spółka jawna,

Warszawa 2020

Projekt okładki i opracowanie graficzne

Paweł Jońca

Redakcja

Hanna Koźmińska

W książce wykorzystano fragment utworu Maska śmierci szkarłatnej Edgara Allana Poe w przekładzie Bolesława Leśmiana [w:] tegoż autora Opowieści niesamowite, przeł. Bolesław Leśmian i Stanisław Wyrzykowski, Kraków 1974, s. 381–382.

ISBN 978-83-66324-17-6

niebieskastudnia.pl

facebook.com/niebieskastudnia/

instagram.com/niebieskastudnia/

redakcja@niebieskastudnia.pl

Sztuka obrabiania stóp

Historia Matki Natury

Nie śmiej się, ale w aromaterapii nie wolno palić świecy cytrynowo-cynamonowej razem z goździkową i cedrowo-muszkatołową. Nikt ci jednak nie wytłumaczy, dlaczego…

Nikt nie powie tego otwarcie, ale według zasad feng shui, stawiając łóżko w odpowiednim miejscu, można skoncentrować dosyć chi, żeby zabić człowieka. Akupunktura wystarczy, żeby przeprowadzić późną aborcję. Za pomocą kryształów albo sterowania aurą można sprowadzić na kogoś raka skóry.

Nie śmiej się, ale istnieje wiele szemranych sposobów, by z praktyk New Age uczynić narzędzie zbrodni.

Ostatniego tygodnia w szkole masażu uczą cię, żeby nigdy nie uciskać refleksu poprzecznego na pięcie. Nie wolno dotykać sklepienia stopy, a zwłaszcza skrajnego lewego obszaru. Ale nikt nie tłumaczy, skąd się wzięły te reguły. Na tym polega różnica między terapeutami, którzy działają po jasnej i mrocznej stronie profesji.

Idziesz do specjalnej szkoły, żeby nauczyć się refleksologii. To nauka o uciskaniu niektórych miejsc na stopach, by uzdrowić lub stymulować pewne części ciała. Opiera się na założeniu, że ciało jest podzielone na dziesięć niezależnych meridianów, czyli kanałów energetycznych. Na przykład, duży palec bezpośrednio łączy się z głową. Jeśli więc chcesz wyleczyć łupież, musisz masować niewielki punkt tuż za paznokciem. Jeżeli boli cię gardło, masujesz środkowy staw palca. Żadne ubezpieczenie nie pokrywa opieki zdrowotnej tego rodzaju. Ludzie, którzy każą sobie wymasować skórę między palcami stóp, żeby się pozbyć guza mózgu, raczej nie śpią na pieniądzach. Nie śmiej się, ale nawet z kilkuletnim doświadczeniem w refleksologii nadal nie śmierdzisz groszem i ugniatasz stopy ludziom, którzy nigdy nie stawiali spraw materialnych na pierwszym miejscu.

Nie śmiej się, ale pewnego dnia spotykasz dziewczynę, z którą chodziłaś na kurs masażu. Ta dziewczyna jest w twoim wieku. Obydwie nosiłyście koraliki. Razem suszyłyście wiązki szałwii i paliłyście je, żeby oczyścić swoje pole energetyczne. I ty, i ona bose, okutane batikami i na tyle młode, by wierzyć, że masowanie stóp brudnym bezdomnym, którzy przychodzili do szkolnej kliniki na darmowe zajęcia terapeutyczne, to szlachetna misja.

To było wiele lat temu.

A teraz… Ty nadal klepiesz biedę. Włosy łamią ci się u nasady. Z powodu niezdrowej diety albo ciężkiej sytuacji życiowej ludzie myślą, że marszczysz czoło nawet wtedy, gdy tego nie robisz.

Tymczasem widzisz, jak tamta dziewczyna, z którą chodziłaś do szkoły, wychodzi z eleganckiego hotelu w centrum miasta, a portier otwiera przed nią drzwi, kiedy otulona futrem postukuje wysokimi obcasami butów, w których żaden uczciwy refleksolog nie pozwoliłby uwięzić swoich stóp.

Gdy portier oddala się, żeby wezwać dla niej taksówkę, podchodzisz wystarczająco blisko, żeby zapytać:

– Lentil?

Kobieta odwraca się i już wiesz, że to na pewno ona. Na jej szyi błyszczą prawdziwe brylanty. Gęste, lśniące włosy spływają rudawobrązowymi falami na ramiona. Powietrze wokół niej delikatnie pachnie różami i bzem. Jej futro. Dłonie w skórzanych rękawiczkach, gładkich i jasnych, delikatniejszych niż skóra na twojej twarzy. Kobieta odwraca się, przesuwa okulary przeciwsłoneczne tuż nad linię włosów. Spogląda na ciebie i pyta:

– Czy my się znamy?

Chodziłyście razem do szkoły. Kiedy byłyście młode… Młodsze.

Portier przytrzymuje otwarte drzwi taksówki.

Po chwili kobieta odpowiada, że oczywiście, teraz pamięta. Zerka na zegarek, skrzący się w popołudniowym słońcu jaskrawym blaskiem brylantów, i mówi, że za dwadzieścia minut musi być na drugim końcu miasta. Pyta, czy chcesz się z nią przejechać.

Wsiadacie do taksówki, a kobieta podaje portierowi dwudziestodolarowy banknot. On zaś unosi dłoń do czapki, mówiąc, że gościć ją to zawsze prawdziwa przyjemność.

Kobieta podaje taksówkarzowi adres – jakieś miejsce jeszcze bliżej centrum – i samochód włącza się do ruchu.

Nie śmiej się, ale ta kobieta – Lentil, twoja stara przyjaciółka – zsuwa pasek z ramienia otulonego drogim futrem, otwiera zatrzask torebki i w środku widzisz stertę gotówki. Pakiety pięćdziesięciu- i studolarowych banknotów. Lentil zanurza między nimi dłoń w rękawiczce, żeby wyłowić telefon komórkowy.

– To potrwa tylko chwilę – mówi do ciebie.

W porównaniu z nią twoje bawełniane sari w indyjskie wzory, klapki i naszyjnik z dzwoneczkami już nie wyglądają modnie ani etnicznie. Węgiel na powiekach i wyblakłe rysunki henną na dłoniach sprawiają wrażenie, jakbyś nigdy się nie myła. Przy jej zgrabnych, brylantowych kolczykach twoje ulubione srebrne wisiory przypominają ozdoby choinkowe ze sklepu ze starzyzną.

Lentil rzuca do telefonu:

– Jestem en route. – Po chwili dodaje. – Wezmę tego o trzeciej, ale tylko na pół godziny. – Żegna się i rozłącza.

Dotyka twojej dłoni miękką, gładką rękawiczką i mówi, że dobrze wyglądasz. Pyta, czym się teraz zajmujesz.

Och, robię wciąż to samo, co zawsze, odpowiadasz. Masowanie stóp. Masz długą listę stałych klientów.

Lentil patrzy na ciebie, przygryzając dolną wargę, i dopytuje:

– Więc… nadal zajmujesz się refleksologią?

A ty potakujesz. Pewnie nigdy nie uda ci się przejść na emeryturę, ale przynajmniej masz trochę grosza na bieżące rachunki.

Gdy taksówka mija kolejną przecznicę, Lentil przygląda ci się bez słowa. Nagle pyta, czy masz wolną godzinę. Pyta, czy chciałabyś zarobić parę dolców za masaż stóp na cztery ręce u następnego klienta. Honorarium wolne od podatku. Wystarczy, że zajmiesz się jedną stopą.

Wzbraniasz się, mówisz, że nigdy nie praktykowałaś refleksologii w parach.

– To tylko godzina – namawia Lentil. – Zgarniemy dwa tysiące dolarów.

Chcesz wiedzieć, czy to legalne.

A Lentil rzuca mimochodem:

– Dwa tysiące na głowę.

Upewniasz się, czy chodzi tylko o masaż stóp.

– I jeszcze jedno – wtrąca. – Nie nazywaj mnie Lentil. Kiedy tam wejdziemy, będę miała na imię Angelique – mówi.

Nie śmiej się, ale naprawdę tak było. Mroczna strona refleksologii. Oczywiście słyszałyśmy o tym co nieco. Wiedziałyśmy, że masując spód dużego palca można wywołać zatwardzenie. Manipulując przy kostce i wierzchu stopy, prowokujesz biegunkę. Naciskając wewnętrzną stronę pięty, doprowadzasz do impotencji albo migreny. Ale żadna z tych rzeczy nie przyniosłaby ci fortuny, więc po co zawracać sobie nimi głowę?

Taksówka zatrzymuje się przy bogato zdobionym, kamiennym gmachu – ambasadzie jednego z bliskowschodnich mocarstw naftowych. Ochroniarz w garniturze otwiera drzwi i Lentil wysiada z samochodu. W foyer drugi ochroniarz sprawdza nas wykrywaczem metali, szukając pistoletów, noży czy czego tam jeszcze. Inny ochroniarz dzwoni z telefonu na biurku, pokrytym gładkim, białym, kamiennym blatem. Kolejny ochroniarz zagląda do torebki Lentil, grzebie wśród banknotów, ale znajduje tylko telefon komórkowy.

Otwierają się drzwi windy i następny ochroniarz wskazuje wam gestem, że możecie wejść. Lentil mówi:

– Po prostu rób to samo, co ja. To najłatwiejsza forsa, jaką w życiu zarobisz – dodaje.

Nie śmiej się, ale w szkole słyszałyśmy różne plotki. O tym, jak łatwo dobry refleksolog może przejść na ciemną stronę profesji. Będzie masował tylko pewne ośrodki rozkoszy na podeszwach stóp. Żeby dać ludziom to, o czym mówi się tylko szeptem. Rozchichotani ludzie nazywają to „obrabianiem stóp”.

Winda otwiera się na długi hol, który prowadzi do jedynych dwuskrzydłowych drzwi na końcu korytarza. Ściany pokryte są polerowanym, białym kamieniem. Kamienna podłoga. Dwuskrzydłowe drzwi z matowego szkła, a w pokoju za nimi przy biurku siedzi mężczyzna. Wymieniają z Lentil pocałunek w policzek.

Mężczyzna spogląda na ciebie zza biurka, ale rozmawia tylko z Lentil. Nazywa ją Angelique. Za nim widać kolejne dwuskrzydłowe drzwi, które prowadzą do sypialni. Mężczyzna zaprasza was gestem, ale sam zostaje w biurze i zamyka drzwi na klucz. Zamyka was w środku.

W sypialni jakiś facet leży na brzuchu na wielkim, okrągłym łożu przykrytym jedwabną pościelą. Ma na sobie jedwabną piżamę – błyszczący, niebieski jedwab – a jego bose stopy zwisają poza krawędź łóżka. Angelique kuszącym gestem zdejmuje rękawiczkę, pociągając ją za palce. Po chwili zsuwa drugą i obydwie toniecie na kolanach w głębokim dywanie, każda z jedną stopą w dłoniach.

Zamiast twarzy widzicie tylko przylizane brylantyną, czarne włosy i duże uszy, z których niczym mech wyrastają ciemne kłaczki. Resztę głowy zasłania biała, jedwabna poduszka.

Nie śmiej się, ale plotki okazują się prawdą. Ugniatając odpowiednie miejsca, masując refleks genitalny pod piętą, Angelique sprawia, że mężczyzna jęczy z rozkoszy i wciska twarz jeszcze głębiej w poduszkę. Jeszcze nie zdążyły cię rozboleć ręce, a mężczyzna już ryczy na cały głos, zlał go pot, niebieski jedwab przykleił mu się do pleców i nóg. W końcu milknie i nie wiadomo, czy w ogóle oddycha, a Angelique szepcze, że na was już czas.

Mężczyzna przy biurku daje każdej z was dwa tysiące dolarów w gotówce. [...]