Spis treści

Karta redakcyjna

Część pierwsza

4 lipca we wczesnych latach 30.

bez lęku czy udręki

o mały włos

ubrania kosztują

jak łatwo umrzeć

kręcą się tu z bronią

cienko przędąc

prawdziwa rzadkość

POETA

Bolero

zimowe wspomnienie

życie w wielkim stylu

kiedyś i teraz

jakim cudem dostali tę robotę?

papier i ludzie

blokada twórcza

bałagan i poranny smutek

w tym miejscu

początkujący

cykada

nigdy nie przeszkadzaj pisarzowi w pracy

o rany

spotkanie z nimi

żadnych mów nad grobem, proszę

ostateczność

maszyneria przegranej

Część druga

nocne panienki

ostrzeżony

schudła

demobil

trudna kobieta

rozmowa

tu się dzieje naprawdę

będzie Oscar?

chłopaki z plaży

jestem bez serca

przyjaciel rodziny

rozwikłać zbrodnię zanim się wydarzy

notka na moją ścianę

wino które wrzasnęło

2:07 nad ranem

czyste, dobrze oświetlone miejsce

rusza nas to?

na litość

licealistki

NAGŁY WYPADEK

dla kobiety która pewnego dnia mogłaby zostać zakonnicą:

niektórzy się o to proszą

po okiennej szybie

odpowiedź na dzienną porcję poczty:

New York, New York

walc z nożem

zakurzone buty

prostacki wiersz

akurat ta

wielka samotna noc

Część trzecia

o pierwszej w nocy

klątwa

tymi okropnymi zębami

złoty chłopak

surrealne mandarynki

artziny i tomiki poezji

mój kumpel

w zeszły piątek wieczorem

tu otwierać

nic po nazwie jeśli nazwane jest niczym

najgłupsza rzecz jaką kiedykolwiek zrobiłem

nie zrobisz lwa z motyla

nie wiem jak wy ale

nie chce się nawet oddychać

trudna lekcja

pamiętna rozmowa

film

grał na pierwszej bazie

młodociany samobójca

oczy węża i pomylone wrzaski

walczyłem z nimi od chwili gdy ujrzałem światło

no, Ezra,

kapitulacja

to

groza

mój różowy tyłek

to jest gorzki wiersz

wiersz dla nikogo

szach mat

FALA

do piekła i z powrotem

coś puka do drzwi

bez względu na wszystko

Część czwarta

dandys

jestem kretem

ktoś inny

IBM Selectric

czemu och czemu i och czemu nie?

filmy

całkowity niefart

dobre wieści

koszmar z nocnikiem

Robert

prywatne pokazy

kiedy zwalniasz, syreny patrzą w drugą stronę

coś nowego

basen

wielki pisarz

kiedyś myślałem

z wydziału zdrowia

robota

mój przyjaciel William Burroughs

notatka na temat głodowania

wiersz na moje 70. urodziny

nigdy się nie dowiesz

Joe

debeściak

to dziwne

wybuch

pogawędka

podstawa

Punkty orientacyjne

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Początek tekstu

Lista stron

7

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

Tytuł oryginału:
Slouching Toward Nirvana

New Poems (edited by John Martin)
Copyright © 2005 by Linda Lee
Bukowski. All rights reserved.
Wiersze zamieszczone w tym tomie stanowią część niepublikowanych utworów Charlesa Bukowskiego, które Autor przeznaczył do wydania po swojej śmierci.
For the Polish translation
Copyright © 2026, Noir sur Blanc, Warszawa
For the Polish edition
Copyright © by Oficyna Literacka Noir sur Blanc sp. z o.o. w Warszawie

ISBN 978-83-8403-079-0

Opieka redakcyjna
Dorota Jabłońska

Opracowanie redakcyjne
Anna Brzezińska

Korekta
Hanna Kociołek

Projekt okładki
Tomasz Lec

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– e-mailem: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
księgarnia internetowa: www.noir.pl

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o., 2026
ul. Frascati 18, 00‐483 Warszawa

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Zgodnie z art. 4 Dyrektywy 2019/790/UE oraz odpowiednimi przepisami krajowymi, niniejszym zastrzegamy prawo do wyłączenia z eksploatacji tekstów i danych (TDM) dla celów innych niż badawcze, w odniesieniu do materiałów znajdujących się w tej publikacji niezależnie od formy jej udostępnienia. Wykorzystywanie tych materiałów w ramach działań TDM jest niedozwolone.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Bacha najtrudniej kiepsko zagrać bo

popełnił tak mało duchowych błędów.

.

4 lipca we wczesnych latach 30.

nie było za bardzo co świętować

to jasne

nasi ojcowie nie mieli roboty

a wszystkie konserwy z Wydziału Opieki

miały ten sam paskudny

nieświeży smak.

niewiele się działo dookoła a

w powietrzu

unosiła się smętna beznadzieja

ale pamiętam ten jeden poranek około

szóstej czwartego lipca

1932, trzeciego lub czwartego, nie pamiętam którego

kiedy usłyszałem z ulicy

głośne eksplozje:

OGROMNE PETARDY!

wyskoczyłem z łóżka, szybko się

ubrałem i wybiegłem

na dwór a tam

na Longwood Avenue

idealnie środkiem ulicy

szedł

mój kumpel Gene

i rzucał w powietrze

ogromne petardy.

poranna mgła

właśnie zaczynała się unosić

i pierwsze promienie słońca przebijały się

przez nią

i szedł tam Gene

i sprawiał że powietrze

wybuchało!

podbiegłem do niego.

„kurde! co tam masz?”

„bombowe wisienki!

całe

mnóstwo!”

miał też

coś co nazywało się „pukawa”

powlekany drut z

rozżarzoną czerwoną

końcówką.

Gene przyłożył pukawę

do ognia

patrzył jak się zapala

a potem wyrzucił bombę wysoko

w powietrze

a ona eksplodowała

u szczytu swego

wzlotu.

mężczyzna

w piżamie

wyszedł na ganek.

„HEJ, CHŁOPCY, SKOŃCZCIE Z TYM

GÓWNEM! CHCĘ SPAĆ!”

„chodź tu i spróbuj nam

przeszkodzić!” powiedział Gene

(był duży jak na swój

wiek).

„POWIEM TWOJEMU OJCU!”

Gene roześmiał się, odpalił petardę

i rzucił ją w stronę

mężczyzny. Prosto

na parapet jego

dużego okna.

„BUUUM!!!”

na szczęście okno

wytrzymało.

mężczyzna wbiegł do

domu.

Gene dał mi pukawę

i wisienkę.

„teraz ty...”

podpaliłem lont i czekałem

póki starczyło mi odwagi

potem rzuciłem bombę.

wybuchła jakieś cztery metry nad moją

głową.

„nieźle” powiedział Gene.

poszliśmy przez Longwood do

21. Ulicy, skręciliśmy w lewo i

weszliśmy na niewielkie wzgórze.

„patrz na to”

powiedział Gene.

przy płocie stał kubeł

na śmieci.

Gene zdjął pokrywę, wrzucił

do środka zapaloną petardę i

z powrotem nakrył

pojemnik.

„BUUUM!!!”

wybuch podrzucił pokrywę

prawie na metr

w górę.

„rany jest moc!”

„aha” powiedział Gene.

poszliśmy trochę dalej

pod górę.

stało tam zaparkowane auto

z oknem lekko uchylonym

od strony

kierowcy.

„patrz teraz” powiedział Gene.

odpalił petardę i wrzucił ją

przez okno.

„BUUUM!!!”

auto się zakołysało i

wypełniło gęstym

niebieskim dymem.

„super!”

powiedziałem.

Gene’owi zostały trzy może cztery bombowe wisienki.

zawróciliśmy i zeszliśmy ze

wzgórza.

Gene odpalił ostatnie

jedną po drugiej i wyrzucił je

jak najwyżej

w powietrze

i wybuchły.

potem staliśmy przed

jego domem.

było gdzieś tak wpół do

siódmej.

„dobra” powiedział

„skończyły się”.

„dzięki Gene”.

„w porządku,

na razie...”

wszedł do swojego

domu.

wróciłem do siebie

otworzyłem drzwi

i ruszyłem

korytarzem.

ojciec usłyszał mnie ze

swojej sypialni.

„gdzieś ty był do

cholery?”

„świętowałem...”

„zuch z ciebie!

wspaniała jest

nasza ojczyzna!”.

wróciłem do swojego pokoju

rozebrałem się, wskoczyłem

do łóżka.

pomyślałem

że jak zwykle się mylił

bo świętowałem tylko

siebie.

.

bez lęku czy udręki

siadają

moszczą się wygodnie

gadają i

narzekają i

wymachują rękami

nie mają nic innego do

roboty

a skoro nie mają

nic innego do roboty

wolą to robić

w twoim towarzystwie.

zadziwia mnie

rzesza ludzi którzy

nie mają nic do roboty

prócz moszczenia się

gadania

narzekania i

wymachiwania rękami.

bez przerwy

pukają do wielu drzwi

szukając innych

ludzi niemających

nic do roboty

a kiedy mówią

lub narzekają

w ich głosie nie słychać

strachu ani udręki

raczej lekki rozstrój

nerwowy bo

nie ma dokąd pójść.

czasem po prostu proszę ich

żeby sobie poszli

a oni odchodzą

i wtedy czuję się winny

jakbym źle zrozumiał

ich potrzeby

albo czuję że mogłem ich

urazić.

ale tak nie jest.

oni wracają

zawsze wracają

wszyscy bez wyjątku

siadają ponownie

moszczą się wygodnie

gadają

narzekają i

machają rękami.

ale wiem

że nie jestem jedynym

który to znosi.

chodzą od jednego do drugiego

wte i wewte

a kiedy są z kimś innym

mnie dostaje się ten który właśnie był

gdzie indziej

a potem

nowy gość siada

mości się wygodnie

gada

narzeka i

macha do mnie

rękami.

.

o mały włos

bić się za bardzo nie umiał ale wdał się w kilka ostrych

bójek na tyłach knajp.

był zamulony i zalany więc zawsze

wybierał największego skurwiela jaki się trafił

patałach, zaliczał trafienia przy dopingu rozwrzeszczanych

dziwek i co rusz zbierał niezłe

bęcki.

„Hank” rzekł do niego pewnej nocy najlepszy przyjaciel „chcemy

żebyś przystał

do gangu”.

„nie dam rady”

„nie dasz? bo co?”

„mam co innego do roboty...”

dwa dni później jeden z gangu został ranny w policyjnej

strzelaninie, a dwóch innych zabito

w tym jego przyjaciela.

poszedł do baru trzy przecznice na wschód, siedział i czekał na

odpowiedź, siedział i czekał aż

księżyc przemieni się w słońce

cierpliwie siedział i czekał na to

czy na tamto.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

CZĘŚĆ DRUGA

Ten rozdział jest dostępny
tylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

CZĘŚĆ TRZECIA

Ten rozdział jest dostępny
tylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

CZĘŚĆ CZWARTA

Ten rozdział jest dostępny
tylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu