Tytuł oryginału: Les Cures merveilleuses du Docteur Popotame

Opieka redakcyjna: MONIKA SZEWCZYK

Opracowanie redakcyjne: IRMA IWASZKO

Korekta: AGATA NOCUŃ, ELWIRA WYSZYŃSKA

Projekt okładki: TOMASZ LEC

Copyright © Les Arts et le Livre, 1927
© éditions MeMo, 2016
For the Polish edition
Copyright © 2023, Noir sur Blanc, Warszawa
For the Polish translation
Copyright © 2022, Maria Raczkiewicz-Śledziewska

ISBN 978-83-7392-825-1

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– e-mailem: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
– księgarnia internetowa: www.noir.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Léopold wspaniały!

Pierwsze, co zrobiłem po przeczytaniu tej niedużej książeczki, było... przeczytanie jej po raz drugi. Potem złapałem oddech i zacząłem szperać w internecie.

Kim, do diaska, był Léopold Chauveau?

Jakim cudem nic o nim wcześniej nie wiedziałem?

I jak prawidłowo wymawiać jego nazwisko (bo że będzie odtąd wymieniane, nie mam wątpliwości)?

Jest wysoce prawdopodobne, że polscy czytelnicy Cudownych kuracji doktora Popotama zaczną zmagać się z podobnymi pytaniami, śpieszę więc z zestawem zwięzłych odpowiedzi:

Chauveau, z wykształcenia lekarz, z powołania artysta (rzeźbiarz, ilustrator i pisarz), był też czułym tatą, który patrzy w rozpaczy na śmiertelnie chorego synka – przywoła go później w zabawnych, ale i wzruszających dialogach, jakimi okraszona jest książka o doktorze Popotamie.

Urodził się o 100 lat za wcześnie; jego bajki wydają się napisane przez rówieśnika Grety Thunberg. Są przewrotne, dowcipne, czułe wobec natury, krytyczne wobec ludzi, a na dodatek sprawiają wrażenie antypedagogicznych, miodzio!

Szee..., Szuuu..., Szoo... No dobra, mówcie: „Pan od Popotama!”.

Grzegorz Kasdepke

Oko słoniątka

Byli sobie raz wielki tata słoń, wielka mama słonica i trzy małe słoniątka. Wielki tata słoń nazywał się Tobi.

Wielka mama słonica nazywała się Toba.

Trzy małe słoniątka nazywały się Tobo, Tobe i Tobu.

Pewnego dnia tata słoń powiedział:

– Ładna dziś pogoda! Kto chce się przejść?

– Ja! – krzyknęły naraz trzy słoniątka.

No i poszli razem z mamą słonicą.

Szli sobie powoli, machając trąbami, delikatnie stawiając nogi, które uginały się jak kiepsko napompowane opony.

Przechodzili przez płytką rzekę. Dzieci bawiły się, napełniając swoje długie nosy wodą i polewając się nawzajem.

Kiedy już byli na drugim brzegu, Tobo poszedł za palmę. Pozostali czekali, aż skończy, aż tu nagle spadł na nich grad kokosów.

Kokosy ledwie ich łaskotały. Otarły się o uszy, lekko musnęły ogony.

Nagle Tobu – najmniejszy słoń – zaczął ryczeć. Kokos trafił go w oko.

Z czubka palmy wrzasnęła małpa:

– Ha! Trafiony! A masz! Prosto w oko! Brzdęk!

Tobi zatrąbił wściekle, potrząsnął wielkimi uszami, aż zaklaskały mu o głowę, złapał trąbą pień palmy i trząsł, i trząsł dopóty, dopóki małpa nie spadła.

Toba uniosła trąbę, żeby złapać ją w locie, ale nie zdołała. Małpa uciekła galopem na czterech łapach i zniknęła w lesie.

– Wstrętna małpo! – krzyknął Tobe.

– Chodźmy szybko do doktora Popotama – powiedział Tobi.

Markotna rodzina słoni ruszyła w drogę. Tobu przykładał sobie trąbą duży liść do oka.

Doktor oznajmił:

– Oko jest pęknięte. Naprawdę pęknięte.

– A więc, doktorze, nic się nie da zrobić? – westchnął Tobi.

– Ależ da się! Włożę mu oko szklane.

– Szklane oko jest bardzo ładne, ale przecież szklanym okiem się nie widzi.

– Jak to się nie widzi! Widzi się lepiej niż przedtem! Zwykły lekarz włożyłby mu zwykłe szklane oko, jak wypchanemu zwierzęciu. Biedak byłby jednooki. Ale na szczęście trafiliście do mnie. A ja skonstruowałem w Abisynii oko opatentowane jako Popotamoko, którego części wyliczyłem z taką precyzją, że powinno się nim widzieć lepiej niż najlepszym okiem zwyczajnym. Właśnie otrzymałem kilka próbek. Państwa syn będzie pierwszym zwierzęciem, które wypróbuje Popotamoko.

Doktor wziął miarę oczodołu Tobu, wybrał odpowiednie Popotamoko, włożył je na miejsce i puścił prąd elektryczny od czubka trąby do końcówki ogona słoniątka. Tobu wykrzyknął:

– Panie Popotamie! Widzę pana! Panie Popotamie! Widzę nawet dwóch panów Popotamów!

– Dobrze – powiedział doktor. – Jednego widzisz swoim okiem, drugiego moim. Dałem trochę za dużo prądu.

Puścił lekki prąd w przeciwnym kierunku, od końcówki ogona do czubka trąby, i zapytał:

– Ilu widzisz teraz panów Popotamów?

– Tylko jednego.

– Doskonale! Skończone.

Doktor wyłączył prąd.

Tobu widział lepiej swoim sztucznym okiem, czy to z bliska, czy z daleka, niż inni członkowie rodziny swoimi zwykłymi oczami.

Kiedy wracali do domu, Tobi powiedział:

– A może by tak zepsuć mu drugie oko?

– Nie wygłupiaj się! – zaprotestowała Toba. – Za drugim razem już by tak dobrze nie wyszło.

Rodzina słoni idzie na spacer.

Słoniątka bawią się w drodze przez rzekę.

Małpy rzucają kokosami w małego Tobu. Trafiony w oko, zaczyna płakać.

Tata słoń trzęsie palmą kokosową tak mocno, że małpa spada.
Mama unosi trąbę, żeby złapać małpę. Nie udaje jej się i małpa ucieka do lasu.

Tata słoń prowadzi syna do słynnego doktora Popotama.
Doktor wymieni małemu słoniowi oko na sztuczne.
Pacjent będzie widział lepiej niż wcześniej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki