Tytuł oryginału:
Rione Serra Venerdì

Copyright © 2018, 2021 Mariolina Venezia
First published in Italy in 2018 by Giulio Einaudi editore s.p.a., Torino
This edition published in agreement with
Piergiorgio Nicolazzini Literary Agency (PNLA) and
Book/Lab Literary Agency, Poland
For the Polish edition copyright © 2026 Noir sur Blanc, Warszawa

ISBN 978-83-8403-091-2

Opieka redakcyjna
Dorota Jabłońska

Opracowanie redakcyjne
Anna Suligowska-Pawełek

Korekta
Anna Burger, Sylwia Chojecka

Projekt okładki
Katarzyna Kaczmarek

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– e-mailem: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
księgarnia internetowa: www.noir.pl

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o., 2026
ul. Frascati 18, 00‐483 Warszawa

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Zgodnie z art. 4 Dyrektywy 2019/790/UE oraz odpowiednimi przepisami krajowymi, niniejszym zastrzegamy prawo do wyłączenia z eksploatacji tekstów i danych (TDM) dla celów innych niż badawcze, w odniesieniu do materiałów znajdujących się w tej publikacji niezależnie od formy jej udostępnienia. Wykorzystywanie tych materiałów w ramach działań TDM jest niedozwolone.

Tak jak prokuratura w Materze nie jest tam, gdzie być powinna, tak też każde odniesienie do ludzi, faktów, stanowisk jest jedynie wytworem fantazji. Postaci, które zaludniają te strony: prefekci, zastępcy prokuratorów, kaprale i niebezpieczne gospodynie domowe, są wymyślone, wszelkie odniesienia do rzeczywistości to dzieło przypadku.

Rozdział 1

Komendantura regionalna karabinierów, posterunek w Materze. Z obowiązku służbowego informujemy, że w dniu 19 stycznia 2006 roku o godzinie 11 karabinierzy z ww. posterunku, zaalarmowani przez straż pożarną, udali się do mieszkania Stelli Pisicchio, znajdującego się przy ulicy Gianturco 2 w dzielnicy Serra Venerdì...

Imma nie była w stanie tego pojąć. I ciągle czytała raport, mimo że znała go już na pamięć. Stella Pisicchio, rocznik 1962, tak jak ona, ale z października, znaleziona na swoim łóżku, w pozycji leżącej, na brzuchu. Ubrana tylko w czarną koronkową bieliznę. Siniaki na nadgarstkach, jeden szczególnie widoczny. Została uduszona.

Podczas gry erotycznej: to była pierwsza myśl wszystkich, poczynając od sierżanta Calogiuriego, który – gdy mówił o tym – odwrócił wzrok, czerwieniąc się, jakby miał coś na sumieniu. I do tego momentu wszystko wydawało się normalne. Szczegóły nieznanych praktyk tej zatwardziałej singielki, no cóż, powiedzmy sobie szczerze: starej panny, i dynamika morderstwa miały zostać wyjaśnione po powrocie lekarza sądowego. Ten zaś dzień wcześniej musiał pilnie udać się do Padwy, gdzie jego syn został poważnie ranny w wypadku drogowym. Doktor Taccardi podpisał tylko zgodę na pochówek i wyjechał, nie dostarczywszy nawet pierwszych wyników autopsji. A nikt nie odważył się do niego zadzwonić, żeby o nie zapytać.

Prawdziwe zaskoczenie przyszło jednak później. Mieszkanie było zamknięte od wewnątrz na zamek z blokadą. Żadnych śladów włamania. Kilka otwartych szuflad, może to nieśmiała próba zmylenia tropu, a może morderca czegoś szukał i ktoś go spłoszył. Pomieszczenie było w miarę uporządkowane, okna zamknięte. Tak wynikało również ze zdjęć rozrzuconych teraz na biurku w gabinecie Immy. Leżały między aktami: pomarańczowymi stosami dokumentów dotyczących nieznanych sprawców, zielonymi ze sprawami prowadzonymi tylko przez jednego sędziego, a także białymi, brązowymi, niebieskimi. Wszystkie opatrzone jej nazwiskiem: magister Immacolata Tataranni, zastępca Prokuratora Republiki.

Z pozłacanej kuli stojącej na biurku – prezentu z okazji przeniesienia od sycylijskich kolegów – patrzyły na nią zamyślone żółte oczy. Imma zacisnęła usta i zmarszczyła nos, który w odbiciu wydawał się jeszcze bardziej kartoflowaty. Zbyt wiele dziwnych rzeczy tu się zebrało, poczynając od osobowości ofiary, a przynajmniej tego, w jaki sposób postrzegali kobietę ci, którzy ją znali, co niewiele miało wspólnego z pikantnymi scenariuszami przebiegu morderstwa. „Znali” to zresztą za dużo powiedziane...

Czy kiedykolwiek rozumiałaś ludzi? Immę dręczył natrętny głosik. Zapytaj swoją córkę...

Udając, że go nie słyszy, ignorując egzystencjalne refleksje, w których mogłaby ugrzęznąć, i oceny, które z pewnością byłyby mało obiektywne, starała się trzymać faktów i zadawała sobie jedno pytanie, zawsze to samo: jak morderca opuścił miejsce zbrodni?

Nikt nie zauważył podejrzanych osób na schodach. Nawet krawcowa. To ona odkryła ciało. Mieszkała na parterze budynku w Serra Venerdì, jednego z tych wzniesionych po ewakuacji Sassi. Podczas szycia widziała przez okno każdego, kto wchodził do bramy lub z niej wychodził. To właśnie jej – Rosie Staffieri – Stella Pisicchio zostawiała klucze do domu. Dopiero co go wyremontowała, ale wciąż było tam coś do zrobienia.

Kiedy krawcowa, rankiem w dniu znalezienia ciała, poszła na górę, żeby wpuścić hydraulika, zastała drzwi zaryglowane od środka. Nikt nie odpowiadał na jej wołania. Zaniepokoiła się, o tej porze Stella powinna być w domu. Pomyślała, że sąsiadka może zasłabła, i natychmiast wezwała karetkę oraz straż pożarną.

Incydent wydarzył się najwyraźniej po południu dnia poprzedniego, w poniedziałek. Lekarz sądowy nie zdążył podać dokładniejszego przedziału czasowego. Błądząc myślami bez żadnych dowodów, Imma wysunęła kilka hipotez.

A: Pisicchio udusiła się sama; B: morderca rozpłynął się w powietrzu. C:...

– Co robimy, pani prokurator? Już jesteśmy spóźnione.

Diana pojawiła się w drzwiach oddzielających ich biura. Płaszcz zapięty pod szyję, torebka, kapelusz i szalik dopasowane do butów. I stosownie poważna mina.

Imma odpowiedziała po chwili, zamyślona:

– Znasz drogę. A może mam ci narysować mapę?

Asystentka spojrzała na nią, wyciągnęła szyję, jakby chciała coś dodać, po czym wyszła i zamknęła za sobą drzwi.

Tataranni otrząsnęła się i zerknęła na zegarek. Musiała przyznać, jak za czasów liceum, że obecna kierowniczka kancelarii znowu miała rację.

Imma niechętnie porzuciła akta, włożyła puchówkę i poszła za asystentką, myśląc o czekoladce Pisicchio, zamkniętej na klucz w szufladzie szafki nocnej razem z dokumentami i dwoma tysiącami euro w banknotach. Poczuła głód. Fakt, pora obiadowa dawno minęła, dopiero teraz zdała sobie z tego sprawę.

W połowie korytarza natknęła się na Calogiuriego, który wymruczał powitanie i poszedł dalej. „Matko Boska! Nadal masz do mnie pretensje o tę dziewczynę?”, miała ochotę go zapytać. „Minął rok. Była morderczynią, musiałam ci kazać, byś oddał ją w ręce sprawiedliwości. I nie zmusiłam cię do uwiedzenia jej. Ani tym bardziej do zakochania się”. Twój las, twoje drzewa! Pierwszy krok nie należał do niej. Żarty jakieś.

– Calogiuri!

Sierżant zatrzymał się i zawahał przez ułamek sekundy, zanim się odwrócił. Imma zawróciła i ruszyła w jego stronę, przynajmniej w ten sposób nabierała odwagi.

– Co tam z Pisicchio? – spytała.

Spojrzał na nią zdezorientowany.

– Coś nowego?

– Działamy.

Wielkie dzięki. To było pierwsze morderstwo, które Calogiuri prowadził od czasu awansu. Robił to z maksymalnym zaangażowaniem, ale między nimi nie istniała już ta chemia, która słusznie lub niesłusznie wywoływała w całej prokuraturze plotki.

Przekazał jej dwie lub trzy rzeczy, o których już wiedziała: badanie odcisków palców na miejscu zbrodni, poczynając od tych z płyty Lucia Battistiego, która leżała na stole, nie ujawniło niczego interesującego. A okno dachowe na antresoli, jedyny otwór, który zamykał się od zewnątrz, pomieściłoby dorosłego, ale tylko przeciętego na pół. Jeśli chodzi o poluzowane dachówki, to pewnie były efektem padającego wcześniej przez kilka dni deszczu.

Obserwując sierżanta, szukała w spojrzeniu jego niebieskich oczu jakiegoś śladu dawnego czułego chłopaka. Calogiuri dodał, że jedynie badania komputera ofiary dały wynik godny uwagi: Stella Pisicchio – właśnie ona, tak – była zalogowana na stronie randkowej.

Imma przypomniała sierżantowi o sprawdzeniu billingów telefonicznych, a ten odpowiedział, że już się tym zajęli. Tataranni nagle zauważyła, że jeśli Pisicchio spotkała kogoś w ostatnich miesiącach, to trzeba go wezwać do prokuratury. Nie mając nic więcej do dodania, ruszyła do wyjścia, bo już była spóźniona. Ale zdążyła zrobić tylko kilka kroków.

– Dlaczego według ciebie ktoś trzyma czekoladkę zamkniętą na klucz w szufladzie szafki nocnej?

– Może była głodna w nocy.

Imma szła korytarzem, przeklinając dzień, w którym wpadła na pomysł użycia swojego najlepszego człowieka jako przynęty, bo w tym momencie nie miała bladego pojęcia, co powinna zrobić, by odzyskać zaufanie sierżanta oraz jego szacunek, nie mówiąc już o czymś więcej. Szczęśliwy ten, kto zna odpowiedź.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki