Tytuł oryginału: Historia de un perro llamado Leal

Opracowanie redakcyjne: TOMASZ ŁABONARSKI

Korekta: AGATA NOCUŃ

Ilustracja na okładce: © Marta R. Gustems

Copyright © Luis Sepúlveda, 2016
Ilustracje © Marta R. Gustems
All rights reserved
For the Polish edition
Copyright © 2023, Noir sur Blanc, Warszawa

ISBN 978-83-7392-820-6

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– e-mailem: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
– księgarnia internetowa: www.noir.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Kiñé

Jeden

Ludzkie stado czuje strach. Wiem o tym, bo jestem psem i kwaśny odór strachu dociera do mojego nosa. Strach ma zawsze ten sam zapach i wszystko jedno, czy czuje go człowiek, który boi się ciemności nocy, czy też waren, mysz, która je tak długo, aż jej waga staje się balastem, kiedy wigña, górski kot, porusza się po kryjomu pomiędzy krzewami.

Odór strachu ludzi jest tak silny, że zakłóca aromaty wilgotnej ziemi, drzew i innych roślin, jagód, grzybów i mchu, które wiatr przywiewa ku mnie z gęstwiny lasu.

W powietrzu unosi się także, choć bardzo lekki, zapach uciekiniera, ale on pachnie inaczej, pachnie suchym drewnem, mąką i jabłkami. Pachnie tym wszystkim, co utraciłem.

– Indianin ukrywa się na drugim brzegu rzeki. Nie powinniśmy spuścić psa? – pyta jeden z mężczyzn.

– Nie. Jest strasznie ciemno. Spuścimy go, jak tylko się rozjaśni – odpowiada człowiek dowodzący stadem.

W ludzkim stadzie są tacy, którzy siadają dookoła ogniska; tacy, którzy je rozpalają, przeklinając wilgotne polana, a także tacy, którzy ze swą śmiercionośną bronią w rękach wpatrują się w ciemność lasu i widzą jedynie cienie.

Ja także kładę się, podwijając łapy pod siebie, daleko od nich. Chciałbym się ogrzać, lecz unikam ognia, który oni zapalili, gdyż dym wciskałby mi się do oczu, a mój nos nie zdołałby spostrzec zmieniających się zapachów. Zapalili kiepski ogień, który im szybko zgaśnie. Ludzie z tego stada nie wiedzą, że lemu, las, daje dobre suche drewno, trzeba tylko o nie poprosić, powtarzając mamüll, mamüll, a wtedy las zrozumie, że człowiekowi jest zimno, i pozwoli rozpalić ogień.

Do moich zawsze czujnych uszu dobiega rechot llüngki, żaby, ukrytej między kamieniami na drugim brzegu leufü, rzeki spływającej z gór. Niekiedy konkon, puchacz, naśladuje głos wiatru w koronach drzew; a pinüyke, nietoperz, bije skrzydłami, kiedy fruwa, pożerając nocne latające owady.

Ludzkie stado boi się odgłosów lasu. Ludzie poruszają się niespokojnie, a ja czuję przenikliwy odór strachu; ów strach nie daje im odpocząć. Próbuję oddalić się nieco od nich, lecz uniemożliwia mi to łańcuch, który mam na szyi i którego drugi koniec przywiązali do pnia drzewa.

– Damy psu coś do jedzenia? – pyta jeden z mężczyzn.

– Nie. Pies lepiej poluje, kiedy jest głodny – odpowiada przywódca stada.

Zamykam oczy, czuję głód i pragnienie, ale nie zważam na to. Nie obchodzi mnie, że dla ludzkiego stada jestem jedynie psem, nie spodziewam się od nich niczego poza batem. Nie zważam na to, bo oto z ciemności dociera do mnie leciutki aromat wszystkiego, co utraciłem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Nakładem wydawnictwa Noir sur Blanc ukazały się
następujące książki Luisa Sepulvedy:

HISTORIA O MEWIE I KOCIE,

KTÓRY UCZYŁ JĄ LATAĆ

2002

DZIENNIK SENTYMENTALNEGO KILLERA.

KAJMAN

2002

PODRÓŻ DO ŚWIATA NA KOŃCU ŚWIATA

2003

EXPRESS PATAGONIA. ZAPISKI Z PODRÓŻY

2003

PRZEGAPIENIA

2005

O STARYM CZŁOWIEKU, CO CZYTAŁ ROMANSE

2006

NAJGORSZE BAŚNIE BRACI GRIM

2008

LAMPA ALADYNA

2011

HISTORIA MIKSA, MAKSA I MEKS

2014

HISTORIA ŚLIMAKA, KTÓRY ODKRYŁ ZNACZENIE POWOLNOŚCI

2016

NIEMY UZBEK I INNE OPOWIEŚCI Z PODZIEMIA

2019

KONIEC HISTORII

2021

HISTORIA BIAŁEGO WIELORYBA

2022