Tytuł oryginału: HISTORIA DE UN CARACOL QUE DESCUBRIÓ LA IMPORTANCIA DE LA LENTITUD

Opracowanie redakcyjne: MAJA LIPOWSKA

Korekta: JANINA ZGRZEMBSKA, ANNA KOŁAT

Ilustracja na okładce: © Joëlle Jolivet

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Copyright © Luis Sepúlveda, 2013
by arrangement with Literarische Agentur Mertin Inh.
Nicole Witt e.K., Frankfurt am Main, Germany
All rights reserved

Illustrations © Éditions Métailié, Paris, 2014
All rights reserved

For the Polish edition
Copyright © 2016, Noir sur Blanc, Warszawa

ISBN 978-83-7392-588-5

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa
e-mail: nsb@wl.net.pl
księgarnia internetowa: www.noirsurblanc.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dwa

(...)

Pewnego dnia ślimak, który chciał poznać przyczyny powolności, usłyszał szepty starszych ślimaków. Rozmawiały o puchaczu, który mieszkał pośród listowia najwyższego i najbardziej sędziwego z trzech rosnących na skraju łąki buków. Mówiły, że puchacz wie mnóstwo rzeczy i że nocami, podczas pełni księżyca, nie zważając na to, czy ktoś go słucha, czy nie, śpiewa litanię o różnych drzewach, takich jak orzech, kasztan, dęby – pospolity i ostrolistny – jakich ślimaki ani nigdy nie widziały, ani nie potrafiły sobie wyobrazić.

Postanowił zatem zapytać puchacza o przyczyny swej powolności i wolno, wolniutko skierował się ku najstarszemu z buków. Wypełzł spod liści zimokwiatu, kiedy rosa skupiająca w sobie pierwsze światło poranka rozjarzyła łąkę, a dotarł do buka, gdy cienie rozpostarły się niczym płaszcz ciszy.

– Puchaczu, chciałbym ci zadać pytanie – szepnął, wyciągając swe ciało ku górze.

– Coś ty za jeden? Gdzie jesteś? – zainteresował się puchacz.

– To ja, ślimak, znajduję się u podnóża pnia – odpowiedział.

– Byłoby lepiej, gdybyś dostał się na moją gałąź, twój głos jest cichutki jak szelest rosnącej trawy. Właź – zachęcił go puchacz, więc ślimak rozpoczął kolejną powolną, bardzo powolną podróż.

W drodze ku najwyższym gałęziom buka, oświetlony jedynie słabiutkim migotaniem gwiazd docierającym przez listowie, przepełzł obok wiewiórki, która spała przytulona do swych małych, nieco wyżej ominął kunsztowne dzieło pająka, który plótł swą sieć pomiędzy gałęziami, a kiedy zmęczony wspinaczką dotarł do gałęzi, na której siedział puchacz, światło nowego dnia oddało już bukowi wszystkie swe barwy i odcienie.

– Tu jestem – szepnął ślimak.

– Wiem – odpowiedział puchacz.

– Nie otworzysz oczu, żeby mnie zobaczyć? – wyszeptał ślimak.

– Otwieram je nocą i wtedy widzę wszystko, co jest, a w dzień zamykam i w ten sposób widzę wszystko, co było. Jakie masz pytanie? – zapytał badawczo puchacz.

– Chcę się dowiedzieć, dlaczego jestem taki powolny – szepnął ślimak.

Puchacz otworzył wtedy olbrzymie okrągłe oczy i popatrzył uważnie na ślimaka. Następnie znów je zamknął.

– Jesteś powolny, bo dźwigasz wielki ciężar – wyjaśnił.

Ślimakowi ta odpowiedź nie wydała się przekonująca, nigdy nie uważał, że jego muszla jest ciężka, nie męczyło go noszenie jej na grzbiecie, nigdy też nie słyszał, żeby jakiś ślimak uskarżał się z tego powodu. To właśnie powiedział puchaczowi i czekał, aż ten przestanie wreszcie kręcić głową.

– Potrafię fruwać, ale tego nie robię. Dawniej, dużo dawniej, zanim wy, ślimaki, zamieszkałyście na łące, było tu o wiele więcej drzew niż teraz. Rosły buki i kasztany, dęby ostrolistne, orzechy i dęby pospolite. Wszystkie te drzewa dawały mi schronienie, fruwałem z gałęzi na gałąź; wspomnienie tych, których już nie ma, ciąży mi tak bardzo, że nie mogę latać. Ty jesteś młodym ślimakiem i wszystko, co widziałeś, wszystko, czego skosztowałeś, słodycz i gorycz, słońce i deszcz, chłód i ciemność nocy, wszystko to idzie z tobą, ciąży ci, a ponieważ jesteś malutki, ten ciężar sprawia, że jesteś powolny.

– A czemu jestem aż tak powolny? W jakim celu? – szepnął ślimak.

– Nie znam na to odpowiedzi. Będziesz musiał sam ją znaleźć – rzekł puchacz. Milczeniem dał do zrozumienia, że ma już dość pytań.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki