Tytuł oryginału

SECRETS SHE LEFT BEHIND

Copyright © 2009 by Diane Chamberlain

All rights reserved

Projekt serii

Olga Reszelska

Opracowanie graficzne okładki

Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce

© Sveta Butko/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8169-586-2

Warszawa 2019

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Rodzinom zaginionych osób

1

Andy

Siedziałem u pani Sary i grałem w Mega Warriors. W domu idzie mi lepiej, załatwiam tych wojowników, jak chcę, ale my mamy o wiele większy telewizor, a poza tym akurat byłem chory. Dlatego właśnie siedziałem u pani Sary. Pani Sara mieszka w przyczepie kempingowej. Tylko że mam nie mówić „przyczepa”.

– To jest dom, domek kempingowy – przypomniała mi mama, kiedy jechaliśmy tutaj rano. Ale ona sama też czasem mówiła „przyczepa”.

Po pożarze wiele się zmieniło. Mama kazała mi mówić do Sary „proszę pani”, tak jak wtedy, kiedy byłem mały. Bo „proszę pani” jest grzeczniej. Dawniej pani Sara przytulała mnie, była bardzo miła i przyjaźniła się z mamą. A od czasu pożaru prawie w ogóle się do siebie nie odzywają. Byłem u niej tylko dlatego, że mama nie miała innego wyjścia. Powiedziała tak rano wujkowi Marcusowi.

Leżałem jeszcze w łóżku, niewyspany, bo całą noc miałem wymioty i biegunkę. Wujek Marcus nocował u nas. Często nocuje. Słyszałem, jak mama mówi: „Obdzwoniłam już wszystkich. Nie mam innego wyjścia. Muszę poprosić Sarę”. Wujek powiedział, że on może zostać w domu i mnie popilnować, ale mama zawołała: „Nie! Jedźmy razem, Marcus. Musisz być ze mną”.

– Mogę zostać sam! – chciałem krzyknąć, ale przez tę chorobę wyszło za cicho. Miałem już szesnaście lat i nie potrzebowałem żadnej opiekunki. Wymioty minęły. Nie mogłem dłużej chorować, bo przecież to dzień powrotu Maggie do domu. Chciało mi się skakać i krzyczeć: „Maggie dzisiaj wraca!”, ale nie miałem siły. Mogłem sobie co najwyżej pomarzyć, że skaczę.

Słyszałem, jak mama rozmawia z panią Sarą przez telefon.

– Saro, zgódź się. To tylko zwykłe zatrucie, jestem pewna. Wiem, że proszę o wiele, ale nie może zostać sam. Za kilka godzin go zabiorę.

Kiedyś, przed pożarem, mama pytała po prostu: „Posiedzisz dzisiaj z Andym?”, a pani Sara odpowiadała: „Jasne! Nie ma sprawy!”. Ale to było kiedyś, a teraz jest teraz.

– Dziękuję! Bardzo ci dziękuję – powiedziała mama chwilę później. – Przywiozę go do was o wpół do jedenastej.

Schowałem głowę pod kołdrę. Nie chciało mi się wstawać, ubierać i jechać do pani Sary. Wolałbym spać i obudzić się, kiedy Maggie wróci.

* * *

Zabrałem ze sobą moją poduszkę. W samochodzie oparłem ją o szybę i trzymałem na niej głowę. Mama co chwilę odwracała się do mnie.

– Dobrze się czujesz, Andy?

– Mhm. – To miało znaczyć „tak”, ale nie miałem siły otworzyć ust. Wiedziałem, co chciała zrobić: wyciągnąć do tyłu rękę i dotknąć mojego czoła. Mama jest pielęgniarką i umie w ten sposób sprawdzić, czy ktoś ma gorączkę. Pielęgniarki mają takie rzeczy w jednym palcu.

– Andy, tylko pomyśl – odezwał się wujek Marcus. – Kiedy po południu przyjedziemy po ciebie do Sary… do pani Sary… Maggie będzie już z nami.

Wolna, dodałem w myśli. Nareszcie Maggie wychodzi na wolność. Nie znosiłem odwiedzać jej w tym głupim więzieniu.

W przyczepie położyłem się na kanapie z moją poduszką, a pani Sara przyniosła koc. Mama przykryła mnie i wtedy mogła dotknąć mojego czoła. Zostawiła dla mnie krakersy i napój imbirowy. Zanim zasnąłem, usłyszałem jeszcze, jak mówi: „Nie wiem, jak ci dziękować, Saro” i takie tam.

Potem wyszła, a ja długo spałem. Po przebudzeniu zobaczyłem panią Sarę. Szła przez pokój, przyglądając mi się uważnie. Niosła duże pudło, na którym był obrazek, a na tym obrazku garnek. Widząc, że nie śpię, zatrzymała się i postawiła je na podłodze.

– Jak się czujesz? – zapytała. Na czole i przy oczach miała zmarszczki, tak jak mama, tylko więcej.

– Dobrze – odpowiedziałem. Język kleił mi się do podniebienia.

– Chcesz krakersy i napój? Nie zwymiotujesz?

Pokręciłem głową. Czułem się zmęczony i trochę się trząsłem, ale poza tym wszystko było w porządku. Mogli mnie spokojnie zostawić w domu.

Usiadłem na kanapie, a pani Sara przyniosła mi szklankę napoju imbirowego z lodem i krakersy na talerzyku. Oczy miała czerwone, jakby płakała. Bo takie się robią, kiedy się płacze. Uśmiechnęła się do mnie jakoś tak dziwnie. Ja też się do niej uśmiechnąłem. Na pewno płakała z radości, bo to się czasem zdarza. Mama przez cały tydzień chodziła z czerwonymi oczami. Pani Sara pewnie też się cieszyła, że Maggie wraca, tak jak my wszyscy.

Wypiłem trochę napoju imbirowego. Bardzo mi smakował. Pani Sara wyniosła pudło na dwór, a potem wróciła i zapytała, czy włączyć mi jakąś grę Keitha. I tak zacząłem grać w Mega Warriors.

Zastrzeliłem następnego Mega Warriora, a potem Super Mega Warriora. Super Mega Warrior ma na głowie takie coś ze strzałami. Przynajmniej dobrze, że to nie był weekend, bo Keith siedział w szkole. Keith to jeden z tych ludzi, których nie dałem rady uratować z pożaru. Mama mówiła, że mógł zginąć jako pierwszy. Nie zginął, ale zostały mu blizny. Jego ręce i dłonie wyglądają jak mapa drogowa, tylko bez żadnych nazw, a jedna dłoń jest do tego jakby pognieciona. Na twarzy też ma trochę tej mapy. Teraz obaj jesteśmy w przedostatniej klasie, bo musiał zostać na drugi rok. Nie znosi mnie od dawna – to, że go nie uratowałem, nic nie zmieniło, ale i tak mi go szkoda przez te blizny.

W kuchni zadzwonił telefon. Z kanapy widziałem, jak pani Sara odbiera.

– Mówiłaś, że najpóźniej wpół do drugiej, Laurel! – Skrzywiła się. Laurel to moja mama.

Jakiś zwykły warrior załatwił najmniejszego gościa z mojej drużyny. Tak to się kończy, kiedy nie uważasz, a ja właśnie przestałem skupiać się na grze, bo chciałem wiedzieć, co mówi mama.

– W porządku – powiedziała po chwili pani Sara i odłożyła słuchawkę, nie mówiąc nawet „Do widzenia”. Niegrzecznie.

Szło mi coraz gorzej w Mega Warriors, ale zawziąłem się i próbowałem dalej.

Pani Sara wróciła do pokoju.

– Twoja mama powiedziała, że przyjedzie dopiero o wpół do piątej – oznajmiła.

– Spoko. – Załatwiłem dwóch Super Mega Warriorów z rzędu. Bang! I bang! Oberwałem.

– Andy, spójrz na mnie.

Uniosłem oczy, nie przestając naciskać klawiszy.

– Muszę pojechać do sklepu – powiedziała pani Sara. – Niedługo wróci Keith. Chcę, żebyś dał mu ten list, kiedy przyjedzie, dobrze?

Położyła na stoliku podłużną białą kopertę. Było na niej napisane „Keith”.

– Spoko. – Przekrzywiłem głowę, bo zasłaniała mi telewizor.

– Andy! Spójrz na mnie! – powtórzyła pani Sara.

Słysząc, że mówi do mnie takim poważnym tonem, przestałem naciskać klawisze.

– Co ja powiedziałam? – zapytała. – Pamiętasz?

– Że mama przyjedzie dopiero… później. – Nie mogłem sobie przypomnieć godziny.

– I co jeszcze? – Pani Sara kiedyś była taka kochana. Przez ten ostatni rok zupełnie się zmieniła.

– Pani jedzie do sklepu.

– A to, Andy? – Wzięła kopertę i jakoś tak pomachała mi nią przed nosem. – Co ci o tym mówiłam?

– Mam dać list Keithowi.

– To bardzo ważne.

– Dam mu go.

Spojrzała na zegarek.

– Dobrze, nieważne. Położę to w takim miejscu, żeby sam znalazł.

– Spoko.

Pani Sara wyszła do kuchni i po chwili wróciła.

– W porządku – powiedziała. – To ja jadę.

– Do widzenia. – Chciałem, żeby już jej nie było.

Kiedy wyszła, zacząłem grać od nowa. Potem zachciało mi się pić, ale w mojej szklance nic już nie zostało. Poszedłem do kuchni, żeby dolać sobie napoju. Na stole leżała koperta z imieniem Keitha. Pani Sara mówiła, że to ważne. A co, jeśli Keith jej nie znajdzie?

Zabrałem list i schowałem do mojego szkolnego plecaka, który przyjechał ze mną. Dzięki temu na pewno będę pamiętał, żeby go oddać Keithowi. Potem usiadłem z powrotem na kanapie i zabrałem się do rozwalania Mega Warriorów.

2

Maggie

Wyprowadzili mnie z celi kilka godzin później, niż myślałam, bo powstał jakiś bałagan z papierami i mama musiała to załatwić. Już się bałam, że w ogóle mnie nie puszczą. Myślałam, że to wszystko jedna wielka pomyłka, że zaraz przyjdzie jakiś urzędnik z więzienia i powie: „Niestety, źle odczytaliśmy wyrok. Sądziliśmy, że dostałaś dwanaście miesięcy, ale masz odsiedzieć dwanaście lat”. To niesamowite, co przychodzi do głowy, kiedy człowiek siedzi samotnie w celi.

Czekałam na tej wąskiej pryczy z dłońmi złożonymi na kolanach i sercem tłukącym się w piersi. I czekałam. Godzinę. Dwie godziny. Nie byłam w stanie nawet drgnąć. Otworzyć książki z biblioteki. Siedziałam i czekałam, aż ktoś przyjdzie powiedzieć mi, że ten dwunastomiesięczny wyrok to była pomyłka i nie wyjdę dzisiaj na wolność. Tak, zasłużyłam na dwanaście lat. Wszyscy o tym wiedzieli, ja też.

Ale w końcu zjawiła się Letitia, moja ulubiona strażniczka. Westchnęłam tak głęboko, jakbym przez te dwie godziny wstrzymywała oddech, i się rozpłakałam. Twarz stojącej za kratami strażniczki była ciemną, rozmazaną plamą.

Letitia pokręciła głową. Domyśliłam się, że ma na ustach ten lekko drwiący uśmieszek, który, jak rozszyfrowałam dopiero po kilku miesiącach odsiadki, oznaczał u niej sympatię.

– Płaczesz? – zapytała. – No co ty. Pierwszego dnia płakałaś, a dzisiaj wychodzisz i też płaczesz? Zdecyduj się może, co, mała?

Chciałam się roześmiać, ale tylko zakwiliłam.

– Idziemy – zakomenderowała Letitia. Obróciła klucz w zamku i odsunęła kratę na lewo. Ostatni raz słyszę ten zgrzyt, pomyślałam. Ruszyłyśmy razem przez dużą salę centralną, ramię w ramię, jak równe sobie. Dwie wolne kobiety. Wolne, powtórzyłam w myśli. Ciekło mi z nosa, ale nie miałam chusteczki, więc otarłam go wierzchem dłoni.

– Jeszcze tu wrócisz! – zawołała do mnie jedna z kobiet siedzących w celach. Inne zaczęły pohukiwać, krzyczeć. Klęły i wrzeszczały: „Ej, suko! Znowu idziesz puścić z dymem jakieś dzieci?”.

Nazywano mnie w więzieniu „K.D.”, od skrótu „kat dzieci”, chociaż w pożarze, oprócz dwojga nastolatków, zginął jeden dorosły. Nie pasowałam tutaj. Bynajmniej nie tylko dlatego, że byłam biała. Mnóstwo białych kobiet siedzi za kratkami. Nie chodziło też o młody wiek. W Karolinie Północnej szesnastolatki sądzi się już jak dorosłych, więc przebywało tutaj wiele dziewczyn młodszych ode mnie. Powód był inny. Letitia zdradziła mi go już w pierwszym tygodniu odsiadki: „Czuć cię forsą, mała”. W jaki sposób to czuć – nie umiałam zrozumieć. Wyglądałam tak samo jak one, ale zdaje się, że wszystkie wiedziały, co zrobiłam. Rozlałam benzynę wokół kościoła, żeby mój chłopak, który był strażakiem, mógł wykazać się w akcji. Nie podpaliłam jej, bo okazało się, że w kościele są dzieci, ale Keith Weston, który wyszedł na papierosa, rzucił zapałkę na ziemię, nie wiedząc, że wszędzie wokół jest benzyna. Pożar zabił troje ludzi, kilka osób wyszło z poparzeniami, a wiele innych – ze zrujnowanym życiem. Wiedziały wszystko ze szczegółami i chociaż niektóre miały na sumieniu ludzkie życie – ta zadźgała nożem najlepszą przyjaciółkę, tamta sprzedawała narkotyki dzieciakom z liceum, inna napadła na sklep – to trzymały się razem, a ja byłam „obca”.

W pierwszych miesiącach dużo myślałam o Marcie Stewart, która była biała i bogata, ale mimo to jakoś dała radę zaprzyjaźnić się ze współwięźniarkami. Pokochały ją. Wręcz uwielbiały. Wyszła z tej sytuacji zwycięsko. Powtarzałam sobie, że może i mnie się uda.

Kiedy szłyśmy korytarzem i mijałyśmy cele, przypomniało mi się, jak pierwszy raz musiałam pokonać tę długą drogę. W uszach znów zabrzmiały mi krzyki, gwizdy i wyzwiska. Nie widziałam wtedy w tych kobietach ludzi, ale zgraję zdziczałych psów; bałam się, że któryś wydostanie się z klatki i rzuci na mnie. Teraz wiedziałam już, jak tutaj jest. Nie mogły wyrwać się z klatek. Dopóki siedziały w celach, nic mi nie groziło. Inaczej było na spacerniaku. Dwa razy dostałam wycisk. Potworne przeżycie, zwłaszcza że jeszcze nigdy nikt mnie nie uderzył. Za każdym razem to była ta sama dziewczyna. Miała ksywę Jaszczurka. Wysoka, ponad metr osiemdziesiąt, cienkie, potargane, bezbarwne włosy. Szczupła i lekko nieproporcjonalna przez długie nogi i ręce, które oplatały przeciwnika niczym stalowe liny. Biła mnie, zdaje się, bez powodu, chyba po prostu z czystej nienawiści. Zresztą nie ona jedna mnie nienawidziła. Ciężko to zniosłam. Nie umiałam się bronić ani oddać. Kuliłam się tylko, zasłaniając twarz, a ona okładała mnie po żebrach i wyrywała mi garściami włosy, a z zaciśniętych pięści sterczały jej pęki moich czarnych kosmyków. Przez cały czas dźwięczała mi przy tym w głowie jedna myśl: Należy mi się. Przecież tyle razy widuje się na filmach i w telewizji, jak ktoś kogoś bije. Wiadomo, będą skaleczenia i trochę krwi, ale dopóki to się dzieje, człowiek nie odczuwa strachu, bo nie wie, jak to się skończy. Nie spodziewa się, że będzie bolało jeszcze przez wiele dni. Letitia mnie uratowała. Za pierwszym i za drugim razem. Odtąd byłam „dziewczynką Letitii”, czyli „D.L.”. One na wszystko miały własny skrótowy szyfr. Wiele z tych skrótów na zawsze pozostało dla mnie tajemnicą, bo byłam „obca”. Nie byłam jedynym wyrzutkiem. Czepiały się nie tylko mnie. Było wiele dziewczyn słabszych ode mnie, a one wybierały sobie te najbardziej bezbronne i nie miały dla nich litości. Mogłam tylko dziękować Bogu, że to ja trafiłam do więzienia, a nie Andy. Bo on nie wyszedłby stąd żywy.

Fantazje o byciu drugą Marthą Stewart szybko się skończyły. Już po pierwszych kilku dniach odechciało mi się nawiązywać znajomości. Trzymałam się na uboczu, dużo czytałam, myśląc przy tym, że w tym roku miałam zacząć studia na UNC Wilmington. Kierunek? Może zarządzanie? Teraz ten pomysł wydawał mi się niedorzeczny. Zarządzanie? Co by to dało? Kto by miał ze mnie pożytek po takich studiach, oprócz mnie samej i może jakiejś firmy pijawki? Zaczęłam pisać dziennik, ale po kilku miesiącach wylądował w koszu, bo wciąż wracałam do tych pierwszych kartek, gdzie napisałam, że wciąż kocham Bena, chociaż wiem, że mnie zdradził. Jak mogłam zrobić coś tak bezgranicznie głupiego z miłości do faceta? Przeze mnie zginęli ludzie. Mam krew na rękach. Zapisałam tym zdaniem ze cztery albo pięć stron, tak jak pisało się w podstawówce za karę. Dotykając śladów po pięściach Jaszczurki – świeżo pękniętej wargi, siniaków na nogach, myślałam sobie: To nic.

Letitia zaprowadziła mnie do pomieszczenia, w którym po raz pierwszy od roku poczułam coś na kształt wolności. Tutaj mnie przyjmowali, kiedy zaczynałam odsiadkę, ale teraz wszystko wyglądało zupełnie inaczej, bo stałam twarzą do okien, a drzwi prowadzące na blok, do cel, miałam za plecami. Pomieszczenie przecinała długa, wysoka lada recepcyjna, a za nią stały biurka, przy których pracowało kilka osób. Pod jedną ścianą ciągnął się rząd pomarańczowych krzeseł z plastiku. Przez okna widziałam niebo, tak błękitne, że prawie nie zwróciłam uwagi na wysoki płot z siatki zwieńczony pętlami drutu kolczastego. Widziałam też coś jeszcze: tłum kłębiący się za płotem. Wozy transmisyjne. Dziennikarzy z mikrofonami. Ludzi z transparentami. Z tej odległości nie byłam w stanie przeczytać, co jest na nich napisane, ani usłyszeć, co krzyczą, wymachując nimi w powietrzu. Wiedziałam tylko, że stoją tam z mojego powodu, ale bynajmniej nie po, żeby powitać mnie po wyjściu na wolność.

– Hej, mała – mruknęła Letitia, wyglądając przez okno. – Może wolisz zostać? Tutaj przynajmniej wiesz, co cię czeka.

Czytała w moich myślach. Wpadłam w taki dygot, że aż dzwoniłam zębami. To prawda, cela zapewniała mi bezpieczeństwo, na które nie mogłam liczyć za murami więzienia.

– Podpisz tutaj, Lockwood. – Facet za ladą recepcyjną podsunął mi jakąś kartkę. Nie zawracając sobie nawet głowy czytaniem, nabazgrałam drżącą dłonią swoje nazwisko.

Na chodniku pod wejściem do budynku zobaczyłam mamę i wujka Marcusa. Była z nimi też moja adwokatka, Delia Martinez, niepozorna, ale nie do zdarcia. Dwóch strażników prowadziło ich przez gęsty tłum. Sięgnęłam do klamki.

– Zamknięte, mała – powstrzymała mnie Letitia. – Jak przyjdą, to ich wpuszczą. Wytrzymaj.

Po chwili rozległ się brzęczący sygnał. Jeden ze strażników otworzył drzwi, a mama i wujek wpadli do środka. Delia szła za nimi.

– Mamusia! – zawołałam, chociaż jeszcze nigdy w życiu tak jej nie nazwałam. Padłyśmy sobie w ramiona i wtedy dopiero rozpłakałam się na dobre. Uwiesiłam się na niej kurczowo, rozszlochana, z całej siły zaciskając oczy. Było mi wszystko jedno, czy ktoś patrzy i pomyśli, że za długo nie mogę się od niej odczepić. Nie obchodziło mnie, że zachowuję się jak dziewięciolatka, chociaż mam już dziewiętnaście. Nie zastanawiałam się, że mama może mieć już dość, ale czułam, że ona też nie zawraca sobie głowy takimi bzdurami. To cudowne uczucie, wiedzieć, że mogę przytulać się do niej tak długo, jak tego potrzebuję.

Kiedy w końcu oderwałyśmy się od siebie, wujek też mnie uściskał. Owionął mnie jego zapach. Cudowny! Gdyby ktoś zapytał, jak pachnie wujek Marcus, nie umiałabym odpowiedzieć. Może to była woda po goleniu, a może szampon, nieważne; teraz zrozumiałam, że ten zapach towarzyszył mi przez całe życie. Poczułam przez włosy, że wujek kładzie mi dłoń na karku.

– Jak dobrze, że już wracasz do domu, kochana – szepnął mi do ucha, a ja znów się rozpłakałam.

– Maggie, zaraz stąd wychodzimy – powiedziała Delia, kiedy w końcu puściłam wujka. – Nie odzywaj się, dobrze? Patrz prosto przed siebie. Ludzie będą mówić różne rzeczy. Zadawać ci mnóstwo pytań. Nic nie mów. Jasne?

– Jasne. – Obejrzałam się na Letitię, a ona skrzywiła się po swojemu.

– Nie chcę cię tutaj więcej widzieć, słyszysz? – oznajmiła, a ja przytaknęłam.

– No, dobrze – zakomenderowała Delia. – Idziemy.

Strażnicy wyprowadzili nas z budynku, a gdy tylko postawiłam nogę za progiem, ludzie wpadli w szał. Teraz widać już było hasła na transparentach: „Dożywocie dla Lockwood”, „Maggie morderczyni”.

– Patrz prosto przed siebie – powtórzyła Delia, prowadząc mnie pod rękę.

Mama zostawiła samochód tuż pod bramą, żebym nie musiała przedzierać się przez tłum, ale kiedy wsiadaliśmy, dźwiękowcy z ekip telewizyjnych podstawili nam pod nosy mikrofony na długich drążkach. Dziennikarze jeden przez drugiego wykrzykiwali pytania. Trudno było cokolwiek zrozumieć, zresztą i tak nie miałam zamiaru im odpowiadać. Otworzywszy drzwi auta, dałam nura do środka. Mama szybko dołączyła do mnie. Delia usiadła z przodu, a wujek Marcus wskoczył za kierownicę.

Powoli wjechaliśmy w tłum, a ludzie naparli na samochód, który zaczął się trząść i kołysać. Przestraszyłam się, że za chwilę dziesiątki rąk chwycą go z boku, wywrócą do góry nogami i zginiemy, zmiażdżeni. Zgięłam się wpół, osłaniając głowę ramionami, tak jak trzeba zrobić w samolocie przy awaryjnym lądowaniu. Mama objęła mnie, okrywając własnym ciałem jak kocem.

– Czysto! – zawołał wujek Marcus, kiedy wyjechaliśmy na szosę.

Uniosłam głowę. Głosy wściekłego tłumu ucichły. Czy pojadą za nami do North Topsail, na naszą ślepą uliczkę? Otoczą dom? Kto mnie wtedy obroni?

Delia i wujek rozmawiali ze sobą, ale tak cicho, że nie słyszałam, o czym mówią. Mniej więcej półtora kilometra dalej zjechaliśmy na pobocze, gdzie stało czarne audi.

Delia odwróciła się na siedzeniu, wzięła mnie za rękę.

– Ja tutaj wysiadam – powiedziała. – Gdybyś mnie potrzebowała, zadzwoń. Bądź dzielna.

– Dobrze – wyszeptałam, myśląc sobie, że jeśli jest tutaj ktoś dzielny, to właśnie ona. Posiedziałabym dłużej niż te głupie dwanaście miesięcy, gdyby nie Delia. Dzięki niej sąd oddalił albo złagodził wiele zarzutów, które mi postawiono. Teraz czekały mnie jeszcze obowiązkowe spotkania z psychologiem, chyba po to, żebym zrozumiała, co mną kierowało, i żeby to się już nigdy nie powtórzyło. Ale ja wiem, że niczego więcej nie podpalę. To nie ulega wątpliwości. Nie mam najmniejszej ochoty z nikim gadać o tej cholernej katastrofie. Trudno powiedzieć, co by mi pomogło, ale czuję, że nadaję się do kapitalnego remontu i kilka sesji z psychologiem nie załatwi sprawy. Mam też odbyć trzysta godzin prac społecznych. Studia na razie muszą poczekać. Odszkodowanie dla rodzin ofiar wypłaciła mama z mojego spadku po tacie. Jak można zapłacić za śmierć dziecka?

Wydawałoby się, że po roku rozłąki będziemy mieli sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia, ale nie; droga do domu upłynęła w milczeniu. Czasami tyle słów ciśnie się na usta, że człowiek nie wie, od czego zacząć.

W trakcie odsiadki mama i wujek Marcus odwiedzali mnie dwa razy w miesiącu. Patrząc na nich przez stół w sali widzeń, zauważyłam, że siadają coraz bliżej siebie. Wujek kochał się w mamie od lat; dobrze, że przestała być taka niedostępna. Pewnie już nawet ze sobą sypiali, ale to mnie nie interesowało. Dość, że związała się z rodzonym bratem mojego ojca.

– Jak tam Andy? – zapytałam. Mój brat przyjeżdżał na widzenia mniej więcej raz na miesiąc, więc zauważyłam, że urósł w tym roku ze trzy centymetry. Nie jest, co prawda, imponującego wzrostu, ma raptem metr pięćdziesiąt pięć, ale ostatnio nabrał trochę ciała. Należy do pływackiej drużyny paraolimpijskiej w Wilmington i ma już dziewczynę. Nazywa się Kimmie. Nie poznałam jej, ale trochę mnie niepokoi, że w życiu mojego chorego na płodowy zespół alkoholowy brata pojawił się ktoś, kto może go skrzywdzić.

– Andy wczoraj się czymś zatruł, całą noc wymiotował – powiedziała mama.

– Och, nie – zasmuciłam się.

– Obyśmy wszyscy teraz tego nie złapali – wtrącił wujek Marcus. – Zwłaszcza ty, Mags. Ładne byś miała powitanie.

– Został sam w domu? – pytałam dalej mamę.

– Zawiozłam go do Sary – wyjaśniła. – Będziemy musieli wpaść tam po niego.

Dziwniej chyba już być nie mogło: Sara siedziała z Andym, kiedy mama pojechała odebrać mnie z więzienia. Jej słowa zawisły w kompletnej ciszy.

– To znaczy, że znowu się z nią przyjaźnisz? – odezwałam się wreszcie.

Mama westchnęła.

– Trochę się między nami poprawiło – przyznała. – Choć przyjaźnią bym tego nie nazwała. Obdzwoniłam z rana wszystkich znajomych, ale nikt nie mógł mi pomóc, a Andy był naprawdę bardzo chory i nie chciałam zostawić go samego. Sara nie była zachwycona, ale się zgodziła.

Miałam wrażenie, że mama się postarzała. Na widzeniach jakoś mi to umknęło, ale teraz zauważyłam, że powieki lekko jej opadają. Obcięła się za to na krótko i dobrze jej było w takiej fryzurze. Dodała jej sporo luzu. Mamy takie same ciemne włosy, ale moje są znacznie gęstsze i niesforne, jak u taty. Przez cały rok w więzieniu nosiłam długi kucyk.

– Chyba już nigdy nie będziemy z Sarą tak blisko jak kiedyś – ciągnęła mama. – Ale pogodziłam się z tym. Z tym wszystkim, co mnie dotyczy.

Wiedziałam, o co jej chodzi. O to, że Sara miała romans z moim ojcem. Ponadto okazało się, że Keith jest jego synem. No proszę, kto by pomyślał. Ale Andy o niczym nie wiedział.

– Sara wciąż jeszcze ma żal – powiedziała mama. – Rozumiesz.

Tak, rozumiałam. Żal o Keitha, poparzonego w pożarze. Wcale mnie to nie dziwiło. Płakałam za każdym razem, kiedy mi się przypomniało, jak wielką krzywdę mu wyrządziłam.

– Kiedy do nich przyjedziemy, zostanę w samochodzie, dobrze? – Nie miałam ochoty widzieć się z Sarą, a tym bardziej z Keithem.

– Oczywiście. – Mama odetchnęła z ulgą. A może tylko mi się wydawało.

Dotarliśmy już do mostu obrotowego wybudowanego ponad szerokim, lśniącym pasem Przybrzeżnej Drogi Wodnej.

– Ach, ocean! – westchnęłam głośno, spoglądając w kierunku horyzontu. Woda miała szaroniebieską barwę, a do tego lekko się chmurzyło, ale widok i tak był cudowny. Przyrzekłam sobie, że już nigdy nie zapomnę, ile uroków ma życie na wyspie.

Oprócz nas na moście nie było innych samochodów. Do tej pory zawsze lubiłam wyspę Topsail we wrześniu, kiedy jest już mało turystów i można się poczuć bardziej jak w domu, ale teraz widok pustej drogi – oznaczający brak ludzi – uświadomił mi, że będę rzucać się w oczy. Że tutaj wszyscy znają wszystkich. Na myśl o tym, jaka byłam przed rokiem, aż mnie zemdliło. Nie chciałam pamiętać o tamtej dziewczynie, która zrobiła sobie kryjówkę w swoim starym rodzinnym domu o nazwie Morski Strażnik. Która była gotowa na każde szaleństwo w imię miłości. Która prowadziła podwójne życie.

– Mamo?

– Co, kochanie? – Położyła dłoń na mojej dłoni.

– Na początku będę nie do wytrzymania – powiedziałam. – Chodzi o to, że chcę wam mówić o tym, co myślę. O wszystkim, dobrze? Ktoś musi mnie ostrzec, jeśli znowu zacznie mi odbijać.

– Zawsze cię wysłucham – zapewniła mama.

– Pamiętaj, Mags. – Wujek Marcus zerknął na mnie w lusterku. – Będziesz też miała psycholożkę. Możesz jej powiedzieć wszystko, co chcesz.

Skręciliśmy na osiedle kempingowe. Wujek Marcus zaparkował pod podwójnym domkiem Westonów, a ja skuliłam się na tylnym siedzeniu, widząc te wyblakłe złote ściany.

– Zostanę z Maggie – powiedział.

– Za chwilę wracamy. – Mama wysiadła z samochodu.

Wujek odwrócił się do mnie.

– Wszystko będzie dobrze – zapewnił z uśmiechem. Jeszcze nigdy tak krótko nie strzygł swoich brązowych włosów. Jego oczy mają niesamowity odcień błękitu. Zachwycałam się tymi oczami, odkąd pamiętam. To wspaniały człowiek, jeden z najlepszych, jakich dane mi było poznać. Mogłam na niego liczyć w każdej sytuacji; choćbym zrobiła nie wiem jaką głupotę, zawsze trzyma moją stronę. Łzy zakręciły mi się w oczach, kiedy o tym pomyślałam.

– Mam nadzieję – mruknęłam, przygryzając wargę.

– Idzie Andy.

Wyprostowałam się na siedzeniu, spoglądając w okno. Mój brat sfrunął po schodkach z małej werandy i puścił się pędem przez piaszczyste podwórko, a gdy dopadł samochodu, szarpnął za klamkę i rzucił mi się na szyję. Ze śmiechem wyciągnęłam ręce, żeby go złapać.

– Jesteś wolna! – zawołał.

– Aha – przytaknęłam. Ależ on urósł. Odgarnęłam mu grzywkę z czoła. Włosy ma gęste jak ja. – I wiesz co, Pandusiu? Teraz już się mnie nie pozbędziesz.

Mama wsiadła do auta, tym razem z przodu.

– Jak tam Sara, w porządku? – zagadnął wujek Marcus.

– Nie ma jej w domu.

– Musiała pojechać do sklepu – wyjaśnił Andy.

– Napisałam kartkę, że dziękuję – dodała mama.

Nikt nie powiedział tego na głos, ale ja wiedziałam, że wyszła, bo nie miała najmniejszej ochoty mnie widzieć.

3

Keith

Na matematyce obok mnie siedziała Bridget Hammett. Z lewej strony. Z lewej. To istotne. Nie lubię, kiedy ktoś siedzi po tej stronie. W każdej sali zawsze staram się usiąść pod oknem, żeby z lewej nie mieć nikogo, ale spóźniłem się na szóstą lekcję i pod oknem wszystko było już zajęte. Skończyło się więc tak, że na matmie z lewej miałem Bridget, największą laskę w przedostatniej klasie – a może nawet w całej szkole, w tym naszym liceum Douglasa – a z prawej Sophie Tapper. Pisały do siebie esemesy, a ja wiedziałem, że mnie obgadują. Zawsze czuję, kiedy ludzie o mnie mówią.

Lewa ręka bolała jak diabli. Potrzebna mi była jeszcze jedna tabletka percocetu. Dziesięć minut do dzwonka. Wyrwać się stąd, nie tylko z tej lekcji, ale z całej cholernej budy. Byłem wypompowany, bo rano przyszedłem wcześniej na ten debilny egzamin poprawkowy. Kiedyś dawałem radę wysiedzieć w szkole siedem godzin. Teraz z siedmiu zrobiło się sześć, a niedługo pewnie będę wychodził po piątej lekcji. Nie mogłem już tam wytrzymać. Musiałem powtarzać klasę. Siedemnastolatek w przedostatniej klasie, kurna. A wszyscy udają, że się nie gapią. Przed pożarem laski się za mną oglądały. Wtedy to było fajne: czułem na sobie ich spojrzenia, wiedziałem, że pisały o mnie z kumpelami. Dostawałem mejle z opisami, co chętnie by ze mną zrobiły. Szczegółowe były te opisy. Ale wszystko się zmieniło. Mejle przestały przychodzić. Wiedziałem, co laski teraz o mnie mówią: że z prawej strony, jeśli tylko nie widać rąk, wyglądam dobrze, niezłe ciacho. A z lewej – jak potwór z horroru. Kiedy czułem, jak się gapią, w końcu nadchodził taki moment, że miałem dość i najchętniej bym powyrzucał wszystkie krzesła przez okno.

Nareszcie dzwonek. Dałem w długą, nie oglądając się za siebie, prosto na parking. Wsiadłem do samochodu. Dostałem go po wyjściu ze szpitala, od właściciela jakiegoś salonu motoryzacyjnego w Jacksonville. Totalny rzęch, chciałem go sprzedać i kupić motor, ale mama powiedziała, że nie można obrazić dobroczyńcy, trzeba być wdzięcznym i tak dalej, bla, bla, bla.

Popiłem tabletkę percocetu ostatnim łykiem dr peppera z puszki, która została w uchwycie na kubek, a potem ruszyłem z kopyta, aż zaśmierdziało paloną gumą. Na most i dalej, w stronę plaży. Ale nie do domu, nie. Po pierwsze, mama jest w domu. Nie wiedziała, że codziennie zrywam się z lekcji. Musiałbym tylko wysłuchiwać jej trucia. A po drugie, nie wiadomo, jakim kijowym zrządzeniem losu, siedzi u nas Andy. Akurat tego dnia, kiedy Maggie wychodzi z pierdla. Kiedy najbardziej chciałbym zapomnieć o Lockwoodach, o całej ich rodzinie. Mama nagrała mi się na pocztę głosową, stąd wiedziałem, że Andy jest u nas. Podobno ma go już nie być, kiedy wrócę ze szkoły. Powiedziała jeszcze, żebym jechał prosto do domu; pewnie się domyśliła, że będę świrował przez Maggie.

– Jeśli zobaczysz jakichś dziennikarzy, najlepiej miń ich bez słowa – ostrzegła. – Nie daj się wciągnąć w rozmowę. Nie musisz.

Dziennikarze? Kurna, niech lepiej nie wchodzą mi w drogę.

Musiałem poczekać, aż Andy się wyniesie. Nie zamierzam ryzykować spotkania z którymkolwiek z Lockwoodów. Ani z Andym, ani z Laurel, ani z tą suką, która spaliła mi twarz. Tak było dla niej lepiej. Gdybym ją zobaczył, chybabym zabił. Za pieniądze można kupić wszystko, nawet krótki wyrok. Zanim ją zamknęli, odwiedziła mnie w szpitalu. Przysięgam, gdybym wtedy wiedział to, co wiem teraz, nic by jej nie uratowało, chociaż ręce miałem zabandażowane aż po pachy. Nachodzi mnie często taka smakowita wizja, że przyglądam się, jak ją palą – niestety, zapałkę musiałby rzucić ktoś inny, bo ja przestałem lubić się z ogniem. Miło jednak wyobrazić sobie, jak ta suka płonie na stosie. Tak kiedyś robili z czarownicami, a z niej była wiedźma pierwszej wody. Naprawdę chore są takie wymysły, ale to nic w porównaniu z podpaleniem kościoła pełnego dzieci.

Zaparkowałem obok molo, gdzie spotykają się surferzy. Mimo słabej fali trzech chłopaków zeszło na wodę. Znałem ich z widzenia. Najfajniejsze w surfingu jest to, że można być blisko ludzi, a jednocześnie trzymać się z daleka. Na tyle, że nie musisz się do nich odzywać, a oni nie mogą się na ciebie gapić. Woda była jeszcze całkiem ciepła, ale włożyłem górę od kombinezonu, żeby osłonić ręce i ramiona przed słońcem. Poparzoną gębę wysmarowałem kremem do opalania i odpłynąłem od brzegu, czekając na falę. Fizjoterapeuta, do którego regularnie chodzę, mówi, że surfing dobrze mi robi, tylko muszę „uważać na siebie”, czyli nie pływać, jeśli poparzona lewa dłoń odmówi posłuszeństwa albo ręce mi zesztywnieją. Pracujemy nad tym na zajęciach. Boli jak cholera, ale muszę wykonywać te ćwiczenia codziennie, bo inaczej będzie jeszcze gorzej.

Z wody widziałem osiedle, na którym mieszkamy, z tym że nasza przyczepa stoi w głębi, trzecia od drogi i tylko jeden bladożółty narożnik wychyla się trochę. Czy Andy jeszcze tam jest? Ten mój przyrodni brat? Nikomu bym się nie przyznał, że jestem krewnym takiego leszcza.

Tamci trzej, którzy pływali niedaleko, zaczęli ze sobą rozmawiać. Ich głosy niosły się po wodzie, ale trudno było zrozumieć, co mówią. Po chwili położyli się na deskach i wiosłowali rękami w kierunku brzegu. Pewnie znudziło ich czekanie na porządną falę. Ciekawe, czy wybierali się teraz dokądś razem. Może na hamburgera. Będą jeść i gadać o dziewczynach. Ja zostałem sam na wodzie, kręcąc się w miejscu i wypatrując ledwie widocznego narożnika naszej przyczepy. Szkoda, że nie miałem dokąd pójść.

4

Sara

Kaplica Wolnych Poszukiwaczy

1988

Najpierw rzuciła mi się w oczy przepiękna prostota tego niewielkiego drewnianego budynku zbudowanego na planie pięciokąta. Zapach drewna był tak intensywny, że aż kręciło mi się w głowie. Dawał mocne oparcie, poczucie więzi z ziemią, poruszał pokłady pierwotnej pamięci. Przez olbrzymie panoramiczne okna widać było ocean otaczający tę skromną kaplicę. Czułam się jak na pokładzie statku o pięciu burtach, którym razem ze mną podróżowało jeszcze dwanaścioro żeglarzy.

Potem dostrzegłam mężczyznę w dżinsach i skórzanej kurtce. Nie powiedział jeszcze ani słowa, ale było widać, że to on tutaj rządzi. Ten człowiek o imponującej posturze, wysoki i postawny, miał w sobie coś więcej. Moc. Czarodziejską siłę. Nawet dzisiaj, po tylu latach, pisząc o nim, czuję silniejsze uderzenia serca. Jednym przelotnym spojrzeniem rzucił na mnie urok, mistyczny, upojny, a także – jeśli mam być całkiem szczera – zmysłowy. Nagle uświadomiłam sobie, że już od dawna brakuje mi dwóch rzeczy: otóż nie miałam absolutnie żadnego życia duchowego i bardzo skromne życie intymne. Co więc właściwie mi pozostało?

Siedzieliśmy w uroczystym milczeniu, aż w końcu ten mężczyzna w skórze wstał. Blask porannego słońca, wpadający przez podłużne okno, za którym lśnił ocean, obmył mu twarz, przejrzał się w jego ciemnych, łagodnych oczach. Mężczyzna potoczył spojrzeniem dookoła, po kolei zatrzymując się na każdym z zebranych, aż wreszcie dotarł do mnie. Nie mogłam odwrócić wzroku. Nie chciałam. Ten człowiek wejrzał w moją duszę, zobaczył jej przejmującą pustkę. Wypełnij ją, prosiłam w myślach. Pomóż mi.

Po chwili mężczyzna oderwał ode mnie oczy i powiódł spojrzeniem po wszystkich zebranych w kaplicy.

– Gdzie w tym tygodniu doświadczyliście obecności Boga? – zapytał.

Nigdzie, pomyślałam, choć nie bardzo nawet rozumiałam, o co mu chodzi. Wiedziałam tylko tyle, że czuję się jak w domu, po raz pierwszy, odkąd Steve wywiózł mnie z Michigan do bazy Camp Lejeune w Karolinie Północnej. To nie było moje miejsce, ta niewielka południowa enklawa, gdzie są setki kościołów, a w nich tysiące ludzi, z którymi nic mnie nie łączy. Nie odróżniłabym kaszy kukurydzianej od przecieru pomidorowego i lukrowanych markiz od chipsów ziemniaczanych. Próbowałam zaprzyjaźnić się z innymi żonami żołnierzy, ale trudno nam było nawiązać kontakt. One tęskniły za mężami na służbowych wyjazdach, a ja, wstyd się przyznać, tylko czekałam, żeby Steve’a dokądś wysłali. Wiele z nich było w moim wieku – dwadzieścia jeden lat – a mimo to czułam, że dzieli nas jakaś przepaść, nawet na zakupach w kantynie, kiedy one napełniały koszyki jedzeniem, bez przerwy trajlując przy tym o swoich facetach. Coś chyba było ze mną nie tak, i to bardzo. Czegoś mi brakowało. Tymczasem znalazłam się w prawdziwym kościele – powiedzmy, że prawdziwym – i nagle poczułam się jak w domu.

Po pytaniu o Boga na długą chwilę zapadła cisza, ale nie było to krępujące milczenie, w każdym razie nie dla mnie. W końcu wstała kobieta siedząca obok tamtego mężczyzny w skórze. To jego żona, pomyślałam, widząc na jej palcu lśniącą obrączkę. Szczęściara, nie ma co.

– Byłam wczoraj wieczorem na plaży – powiedziała. – I gdy leżałam na piasku, ogarnął mnie głęboki spokój.

Była ładna. Ładna, ale nie piękna. Bo jest różnica pomiędzy urodą a pięknem. Szczupła, smukła jak trzcina. Jej włosy, zalane blaskiem słońca, wyglądały niesamowicie. Sięgały daleko poniżej ramion i delikatnie falowały, tylko tyle, żeby nie wyglądać jak proste. Były bardzo ciemne i lśniące, jak u Azjatki, przeciwieństwo moich, bo ja jestem blondynką i strzygę się krótko. W jej twarzy o wykroju serca ciemniały brązowe oczy, podkreślające jasną cerę. Kiedy patrzyła na swojego męża, te oczy, bardzo zwyczajne, nagle zaczynały lśnić. Poczułam ukłucie zazdrości. Nie, nie zazdrościłam niczego tej konkretnej kobiecie, ale raczej wszystkim kobietom, którym dane było przeżywać takie uczucia. Bezgraniczną miłość. Uwielbienie, które taki mężczyzna potrafi odwzajemnić po stokroć.

Próbowałam wyobrazić sobie Steve’a na jego miejscu. Czy umiałby tak wstać i zapytać ludzi o Boga? Czy ma w swoim życiu coś, co tak bardzo leży mu na sercu? Czy potrafiłby stworzyć coś takiego jak ta kaplica, maleńki cud architektury? Tak, stworzyć, bo, jak słusznie się domyśliłam, facet w skórze jest tym narwańcem na motorze, który zbudował własną kaplicę. Wszyscy o nim mówią. Nie, Steve nie byłby zdolny do takich rzeczy. Nie potrafiłby nawet uśmiechnąć się do mnie tak, jak ten narwaniec do swojej żony, kiedy siadała z powrotem. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, co się dzieje w głowie mojego męża. Przyjęłam oświadczyny obcego mężczyzny, bo wydawało mi się, że to jedyne wyjście. Młody człowiek ma przed sobą mnóstwo dróg do wyboru; już nigdy w życiu nie będzie ich tak dużo, ale on czasem nie potrafi dostrzec żadnej. Byłam ślepa, naprawdę ślepa.

W dniu ślubu Steve wyglądał zabójczo przystojnie w mundurze. Wmówiłam sobie, że to wspaniały człowiek, bo zaproponował mi małżeństwo, kiedy powiedziałam mu o dziecku. Przyjęłam oświadczyny, chociaż żadne z nas nie uroniło nawet słowa o miłości; odpowiedzialność, tylko o tym była mowa. Powtarzałam sobie, że miłość przyjdzie później.

Ale patrząc na tego mężczyznę o oczach pełnych słońca, nagle pomyślałam, że chyba już nigdy nie pokocham Steve’a. Może gdybym nie trafiła do tej kaplicy, wszystko by się jakoś ułożyło. Nauczyłabym się cieszyć tym, co mam. Kiedy jednak wstawałam z ławki po skończonej ceremonii, dotarło do mnie, że jest już za późno. Dalszy bieg zdarzeń był tylko pokłosiem tamtego poranka. Stało się.

5

Maggie

Kiedy wujek Marcus skręcił w naszą ulicę, która kończyła się ślepo tuż nad cieśniną, zobaczyłam zaparkowane wozy transmisyjne i ludzi biegających w tę i we w tę. Nagle uświadomiłam sobie, co mnie czeka przez najbliższych kilka dni. A może już zawsze miało tak być?

– No nie – jęknęła mama.

Wujek Marcus sapnął ze złości.

– Nie przejmuj się, Mags – powiedział. – Wjedziemy prosto do garażu. Nie musisz z nikim rozmawiać.

Skuliłam się na siedzeniu, opuszczając głowę jak najniżej. W telewizji widuje się często, jak więźniowie prowadzeni przed kamerami dziennikarzy zasłaniają twarze kurtkami; zawsze mi się wydawało, że bronią w ten sposób swojej prywatności. Teraz zrozumiałam, że jest inaczej. Oni chowali się przed upokorzeniem.

Gdy znaleźliśmy się w domu, obeszłam po kolei każdy pokój, muskając dłonią meble: kanapę, serwantkę z porcelaną, stół w jadalni. Wszystko tak cudownie znajome. Andy szedł krok w krok za mną, a buzia mu się nie zamykała, jakby chciał odbić sobie nasze stracone rozmowy.

W kuchni stał wolnowar wujka Marcusa, a zapach powiedział mi, że mama gotuje chili. To było bardzo fajne, że nie zrobili wielkiej sprawy z mojego powrotu, nie pozapraszali ludzi, z którymi musiałabym rozmawiać. Cieszyłam się jak dziecko, że wracam do domu, ale nie sądzę, aby to była specjalna okazja do świętowania.

W moim pokoju nic się nie zmieniło: na łóżku leżała ta sama narzuta w niebieskie i zielone pasy, a na toaletce stały fotografie Andy’ego, taty i moich przyjaciółek, teraz już byłych. Jedynym nowym przybyszem okazał się biały pluszowy miś, który siedział na poduszce. Wzięłam go do ręki. Jaki mięciutki! W łapce miał karteczkę z napisem: Witaj w domu! Wujek Marcus. Na metce wszytej w tylną łapkę wyczytałam, że jego futerko jest z angory. Może się wydawać, że miś to kiepski prezent dla dziewiętnastolatki, ale dla mnie był cudowny, po prostu wymarzony. Skąd wujek wiedział, że właśnie tego mi trzeba? Czegoś, co można przytulić i co sprawi, że poczuję się niewinna jak mała dziewczynka, która nie chciała zrobić nic złego, nic tak strasznego?

Obeszłam pozostałe pokoje z misiem na rękach.

Pokój mamy wyglądał trochę inaczej, głównie za sprawą wujka Marcusa. Obok łóżka leżały jego kapcie, a w łazience jedna z umywalek była obstawiona jego rzeczami: przybory do golenia, szczoteczka do zębów, dezodorant i różne takie. Kilka razy jacyś ludzie dzwonili do drzwi. Wujek z nimi rozmawiał. Nie słyszałam dokładnie, ale zdaje się, że kazał im się odczepić.

U Andy’ego też wszystko było tak samo, z jednym wyjątkiem: inaczej pachniało. Jakby powietrze zgęstniało. Zanim poznałam Bena, odwiedzałam różnych kumpli i w ich pokojach pachniało dokładnie tak samo jak teraz u mojego brata. To już nie jest zapach małego chłopca. W tym bukiecie pojawiły się takie nuty jak wczorajsze skarpetki, pot i płyn po goleniu. Dziwnie się z tym czułam.

– Chcesz obejrzeć zdjęcia? – zapytał Andy, siadając przed komputerem.

– Jasne. – Podsunęłam sobie krzesło i też usiadłam, tuląc w ramionach mojego misia. – Pokażesz mi Kimmie?

– Aha. – Kliknął myszką, a na ekranie otworzył się folder ze zdjęciami. – To jest moja drużyna paraolimpijska.

Drużyna liczyła dziesięć osób: przy ścianie pływalni stało sześciu chłopców i cztery dziewczyny w kostiumach pływackich. Co najmniej siedem osób miało rysy twarzy wskazujące na zespół Downa. Dwóch chłopców wyglądało zwyczajnie. No i Andy. Milutki, ale znacznie drobniejszy niż cała reszta.

– To jest Matt. – Wskazał jednego z chłopców z zespołem Downa. – Brat Kimmie.

Powoli zaczęłam sobie przypominać. Mama mówiła, że w tej rodzinie było pięcioro dzieci. Wszystkie adoptowane, wszystkie specjalnej troski. Kimmie nie należała do drużyny. Tylko jej brat pływał.

– A to my razem. – Andy kliknął następne zdjęcie.

– Jaka ładna! – zawołałam. Kimmie była mniej więcej pięć centymetrów wyższa od niego. Ciemne włosy nosiła związane w długi kucyk, z którego wymykało się kilka niesfornych kosmyków. Nie potrafiłam odgadnąć jej pochodzenia. Wykrojem oczu przypominała Azjatkę. Skórę miała ciemną, prawie tak samo ciemną jak Letitia, ale nie wyglądała na Afroamerykankę. Nosiła okulary w prostokątnych oprawkach, a przesłonięte szkłami oczy lśniły intensywną zielenią. Ładna – to za mało powiedziane. To piękna dziewczyna. Ciekawe, na czym polegała jej niepełnosprawność.

– Ma jedną nogę krótszą – wyjaśnił Andy, jakby wiedział, o czym myślę, chociaż to nie było możliwe. – Urodziła się z chorą stopą. Zrobili jej operację, ale i tak teraz kuleje.

– Zakochałeś się? – zapytałam z szerokim uśmiechem.

Uszy mu poczerwieniały, a ja objęłam go i przytuliłam, chichocząc cicho.

– Tak – przyznał po chwili.

– A ona w tobie? – drążyłam dalej. Niechby tylko spróbowała się nie zakochać.

– Ona we mnie też – potwierdził Andy. – Pomaga mi. Zapisuje moje sprawy u siebie w kalendarzu, żebym o niczym nie zapomniał.

Mama mówiła, że Kimmie trochę mu matkuje: pilnuje, żeby robił wszystko, co ma do zrobienia, i o niczym nie zapomniał. To kiedyś należało do moich obowiązków.

– Wiesz co, Pandusiu? Nie mogę się doczekać, żeby ją poznać.

– Nie mów już tak do mnie – poprosił. – Nie jestem małym dzieckiem.

Przez chwilę poczułam żal, jakby to był jakiś niesprawiedliwy zakaz, ale potem dotarło do mnie, że takie zdrobnienie rzeczywiście brzmi dziecinnie.

– Dobrze, Andrew – powiedziałam, a on parsknął śmiechem.

Nagle z parteru dobiegł głośny brzęk, a zaraz potem głuchy łomot. Zastygliśmy w bezruchu jak posągi, spoglądając po sobie.

– Laurel! – krzyknął wujek Marcus. – Dzwoń na policję!

Andy zerwał się i wyleciał z pokoju, zanim zdążyłam go zatrzymać. Wybiegłam za nim na korytarz, starając się złapać go za rękę.

– Nie idź tam! – zawołałam, ale był szybki. Dopadł schodów i jak strzała pomknął na dół.

– Zostań tam! – Usłyszałam głos mamy. – Tutaj jest pełno szkła!

– Mamo, co się stało? – zapytałam, przystając na szczycie schodów prowadzących do przedpokoju.

– Nie schodź na dół, Maggie. – Podeszła i pokazała mi się. Przy uchu miała telefon i patrzyła w kierunku pokoju dziennego. – Ktoś rzucił w okno… Nie wiem czym. Co to było, Marcus? Kamień?

Wujek odpowiedział, ale nie dosłyszałam.

– Kawałek betonu czy coś takiego – powtórzyła mama. – Ktoś rzucił… Tak, halo? – powiedziała do słuchawki. Głos jej się trząsł. – Mówi Laurel Lockwood. Przed chwilą ktoś z ulicy wybił nam okno kawałkiem betonu.

Poszłam do swojego pokoju, ściskając w dłoniach misia od wujka Marcusa. Może powinnam zejść i pomóc w sprzątaniu, ale za bardzo się bałam. Na Topsail Island takie incydenty wcześniej się nie zdarzały, więc to oczywiste, że nie chodziło o zwykły chuligański wybryk. I chociaż to ja byłam celem, cierpiała na tym cała moja rodzina.

* * *

Po kolacji dwa wozy transmisyjne wciąż jeszcze stały pod naszym domem; widziałam je przez okno mojego pokoju. Jak długo ci dziennikarze zamierzali tutaj sterczeć? Do rana? Cały tydzień? To dla nich na pewno łakomy kąsek, kiedy przyjechała policja, a wujek Marcus założył burzowe okiennice, żeby zasłonić wybitą szybę.

Zasłoniłam okno roletą, a po jakimś czasie zebrałam się na odwagę, żeby włączyć telewizor. Znalazłam wiadomości i usiadłam na łóżku, tuląc mojego misia do piersi i opierając brodę na jego głowie. Nagle ekran zapełnił się ludźmi protestującymi pod bramą więzienia; tymi, którzy krzyczeli i wymachiwali transparentami.

– Dzisiejszemu zwolnieniu Maggie Lockwood z żeńskiego zakładu karnego w Kawatchee towarzyszyły liczne protesty – powiedziała do kamery dziennikarka, na oko w moim wieku. – Lockwood, skazana za usiłowanie podpalenia kościoła Drury Memorial w Surf City, zakończyła orzeczoną karę dwunastu miesięcy pozbawienia wolności.

Potem przez chwilę opowiadała, kim jestem i co zrobiłam, a następnie zaczęła rozmawiać z ludźmi stojącymi w tłumie. Jako pierwszy wypowiedział się ciemnowłosy mężczyzna, który był tak wściekły, że gdy mówił, z ust tryskały mu kropelki piany.

– Odsiedziała raptem dwanaście miesięcy i teraz będzie żyć dalej, jakby nic się nie stało? – kipiał oburzeniem.

– Gdybym tylko mogła – powiedziałam na głos.

– Mój wujek nie żyje – wycedziła przez zęby młoda kobieta, wykrzywiając z nienawiścią twarz. To mnie tak nienawidziła. – To był dobry człowiek. A tamta co? Wzięła sobie wyszczekaną adwokatkę i proszę, już jest na wolności.

Jedynym dorosłym, który zginął w pożarze, był pan Eggles, więc to zapewne jego krewna. Pomyślałam o moim własnym wujku, wyobraziłam sobie, że umarł przez kogoś takiego jak ja. Nie! Wzdrygnęłam się, wymachując dłonią w powietrzu, aby odpędzić od siebie takie myśli.

I wtedy na ekranie telewizora pojawił się pastor Bill. Zatkało mnie. To był ostatni człowiek, którego chciałam teraz oglądać! Stał pod jakimś murowanym kościołem. Czyżby przed nowym Drury Memorial? Coś takiego… W niczym nie przypomina starego.

– Wielu ludzi nadal czuje złość – powiedział. – Udało nam się odbudować kościół Drury Memorial. Prace są już na ukończeniu. Nie jesteśmy jednak w stanie pomóc tym, którzy stracili życie albo bliskich. Wielu osobom bardzo trudno się z tym pogodzić. Mam jednak nadzieję, że to wydarzenie nauczy nas wybaczać.

Wybaczać? On? Pastor Bill? Co za obłuda. Nie znosił mnie. Mnie i całej mojej rodziny.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę – powiedziałam.

Do pokoju zajrzała mama.

– Och, Maggie, nie oglądaj tego – westchnęła, widząc włączony telewizor.

– Nic mi nie będzie – uspokoiłam ją.

– Chodź na dół. Jemy lody. Miętowe z kawałkami czekolady.

Potrząsnęłam głową. Bolał mnie brzuch.

– Nie podchodźcie do okien – poprosiłam tylko, bo bałam się, że za tamtym kawałkiem betonu polecą następne.

– Chodź, chodź – namawiała mama. – Bądź dzisiaj z nami.

* * *

Dziwnie było siedzieć w salonie z zasłoniętymi szczelnie oknami. Nigdy nie opuszczaliśmy zasłon, ale teraz nie chcieliśmy, żeby ktoś oglądał, jak siedzimy – z daleka od okien – i jemy lody. W każdym razie troje z nas jadło, bo ja tylko kręciłam łyżką w misce z topniejącą zieloną masą. W pewnej chwili zadzwonił telefon. Odebrała mama i zerknąwszy na wyświetlacz, bez słowa wzruszyła ramionami i podała słuchawkę wujkowi Marcusowi, który, zdaje się, awansował na rzecznika rodziny.

– Halo? – powiedział wujek. – Cześć. Wszystko w porządku? – Zauważyłam, że marszczy brwi. Ciekawe, kto to dzwonił. – Dobrze. Już ci ją daję.

Przestraszyłam się, że chodzi o mnie, ale wujek zasłonił słuchawkę dłonią i spojrzał na mamę.

– To Keith. Chyba czymś się denerwuje.

Żadne z nas nie powiedziało ani słowa. Mama przejęła słuchawkę, a ja w tym czasie starałam się wyobrazić sobie, jak Keith może teraz wyglądać. Ostatni raz widziałam go w szpitalu: jego ręce przypominały grube białe pniaki, a spomiędzy bandaży na lewej dłoni sterczały cienkie stalowe pręty. Bandaże zakrywały także połowę jego twarzy. Wiedziałam, że zostały mu blizny, ale nikt nie powiedział mi dokładnie, jak bardzo ucierpiał. Mogłam się jednak domyślić.

Mama opuściła słuchawkę, spojrzała na Andy’ego.

– Czy Sara… pani Sara powiedziała, o której wróci ze sklepu? – zapytała.

– Chyba nie – odpowiedział, oblizując łyżkę.

– A czy mówiła, dokąd się wybiera albo co chce kupić?

– Nie pamiętam.

Mama podniosła słuchawkę z powrotem do ucha.

– On nic nie wie, Keith. – Wstała i poszła do kuchni. Zniżyła głos, ale dobrze słyszałam. – Spróbuj zadzwonić do Dawn. – Podsunęła. – Może ona będzie mogła ci pomóc.

Dawn Reynolds. To z nią zdradził mnie Ben. Chociaż właściwie było na odwrót: to ja byłam tą trzecią. W końcu przecież mieszkali razem. W ciągu minionego roku zdołałam się pogodzić z gorzką prawdą. Jeden mężczyzna i dwie kobiety. A konkretniej – jedna kobieta i jedna dziewczyna. Dzięki Bogu, że Ben wyprowadził się stąd i wrócił do żony w Charlotte. Nie musiałam się bać, że przypadkiem go spotkam. Boże, to byłaby katastrofa.

– Co się dzieje? – zapytał wujek Marcus, kiedy mama odłożyła słuchawkę i usiadła z powrotem.

– Keith wrócił około piątej. Sary nie było w domu i wciąż jeszcze jej nie ma. – Wzięła w dłonie swoją pustą miskę, jakby chciała ją wynieść do pozmywania, ale została na miejscu. – Zadzwonił do nas, bo przeczytał kartkę ode mnie, podziękowania za opiekę nad Andym.

– Pewnie mu mówiła, że wyjdzie, ale zapomniał – powiedział wujek.

– Ale to i tak trochę dziwne. – Mama zmarszczyła czoło. – O której wyszła, Andy?

– Skąd wyszła?

– Z przyczepy. Z domu.

Andy wzruszył ramionami.

– Rozwalałem Mega Warriorów – wyjaśnił.

Wujek Marcus parsknął śmiechem.

– Ile ugrałeś?

– Mój rekord to pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta czterdzieści jeden – pochwalił się Andy z dumą.

Wujek uśmiechnął się do mamy.

– Chłopak wie, co jest ważne, a co można wyrzucić z pamięci – powiedział. – Sarze na pewno nic się nie stało.

Słuchałam tej rozmowy, ale nagle dotarło do mnie, że czuję się, jakbym stała z boku. Jakby tak naprawdę w ogóle mnie tam nie było. Jakby tylko mi się śniło, że wróciłam do domu. A to był sen, o którym marzyłam przez cały rok.

* * *

Około wpół do jedenastej wujek Marcus poszedł na górę. To znaczyło, że będzie u nas nocował. Ucieszyłam się, bo nie czułam się bezpiecznie. Wozy transmisyjne chyba w końcu odjechały, ale wydawało mi się, że wokół domu ciągle kręcą się jacyś ludzie, może próbują zajrzeć do środka, może znów chcą czymś rzucić w okno. Boże! A gdyby ktoś nas podpalił? Pewnie w ich oczach to byłaby idealna kara dla mnie.

Też poszłam na górę, do siebie. Po raz pierwszy od roku nałożyłam swoją ulubioną piżamę: koszulkę i stare, miękkie szorty zawiązywane na tasiemkę. Szorty prawie ze mnie spadły. No, no, ale schudłam przez ten rok. Naprawdę porządnie.

Zanim poszłam do więzienia, zawsze wieczorem oglądałam w łóżku telewizję, ale tego dnia miałam już zdecydowanie dość. Leżałam po ciemku przez pół godziny, nasłuchując urojonych dźwięków zza okna. Co byśmy zrobili, gdyby ktoś podpalił dom i ogień odciąłby nam drogę na dół? Andy i ja mieliśmy w szafach drabinki sznurowe z hakami do zaczepienia o parapet, ale w pokoju mamy ich nie było. Rozpłakałam się na samą myśl.

W końcu zabrałam misia i zeszłam na dół, żeby sprawdzić, czy wszystko jest pozamykane jak należy. Za przeszklonymi drzwiami tarasowymi lśniły w blasku księżyca wody cieśniny, a na ich tle nasze molo rysowało się ostrym czarnym konturem. Najchętniej poszłabym tam, aby odetchnąć morskim powietrzem, poczuć słoną bryzę na skórze i we włosach, ale bałam się wystawić nos z domu.

W salonie zauważyłam z przerażeniem, że drzwi na werandę są otwarte. Podeszłam na palcach i wyjrzawszy ostrożnie na zewnątrz, zobaczyłam mamę siedzącą na huśtawce.

– Hej – powiedziałam.

– Nie możesz spać? – zapytała.

– Aha.

– Chodź, siadaj.

Obejrzałam się przez ramię w kierunku ulicy.

– Nikogo tam nie ma – uspokoiła mnie mama. – Zresztą jest tak ciemno, że nikt by nas nie zobaczył. Chodź. – Poklepała dłonią siedzenie.

Usiadłam. Dziwnie było mieć ją tuż obok. Od dzieciństwa nie siedziałam tak blisko niej. A może nawet nigdy?

– Czekam, aż minie północ – poinformowała mnie.

– A co będzie o północy?

– Postanowiłam, że jeśli do tej pory Keith się nie odezwie, to zadzwonię do niego i zapytam, czy Sara wróciła już do domu.

– Pewnie wróciła.

– Pewnie tak – zgodziła się mama.

– Nie wiesz, czy zadzwonił do Dawn? – Chciałam powiedzieć na głos jej imię, pokazać jej, że jestem w stanie to znieść. Żeby nie musiała kombinować.

– Nie wiem. Mam nadzieję, że tak. – Odepchnęła się lekko nogą, wprawiając huśtawkę w ruch. – Wiesz co, Maggie? Przez ten rok poznałam ją trochę lepiej.

– Jak to?

– Bo… Po prostu trzeba było oczyścić atmosferę. Ona też przeszła swoje w… w tym trójkącie: ty, ona i Ben.

– Wiem. – Mimo wszystko wciąż byłam trochę zła na Dawn. Nie mogłam nic na to poradzić, choć przecież w niczym nie zawiniła.

– Dawn jest uczciwa i dobra – ciągnęła mama. – Ma teraz nowego faceta. Nazywa się Frankie i pracuje w wypożyczalni łodzi. W zeszłym miesiącu zamieszkali razem. Nie znam go dobrze, ale wydaje się całkiem miły.

Przytuliłam misia trochę mocniej.

– Zrobiła bardzo dużo dla ofiar pożaru i ich rodzin. Szukała dla nich funduszy, wsparcia psychologicznego, załatwiała wszystko, co było im potrzebne.

– Wiem – szepnęłam. – Widziałam kilka tych osób w wiadomościach. Jakaś krewna pana Egglesa była… – Potrząsnęłam głową, nie chcąc przypominać sobie jej wstrętnie wykrzywionej twarzy.

– Rodzina pana Egglesa jest bardzo wzburzona – przyznała mama. – Podobnie jak wielu innych ludzi. Policja złapała już chłopaka, który wybił nam okno. Dzwonili przed chwilą do Marcusa. Okazało się, że to jakiś znajomy Hendersona Wrighta.

Przypomniało mi się zdjęcie Hendersona, które widziałam na pogrzebie ofiar pożaru: wyglądał jak mały spłoszony królik. Pastor Bill powiedział, że jego rodzina mieszka w samochodzie.

– Natomiast rodzina Wrightów wykazała się większym zrozumieniem. – Mama jakby usłyszała moje myśli. – Potrafili wybaczyć.

– Naprawdę?

– Dawn załatwiła im mieszkanie. To są tacy ludzie, którzy… – Znów odepchnęła się nogą. – Są wierzący. Umieją pogodzić się z tym, co zaszło, mają na to jakiś sposób, którego ja nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić.

Pokręciłam głową. Ja też nie byłam w stanie.

Mama westchnęła.

– Powinnaś wiedzieć o matce Jordy Matthews. Nie chcę, żebyś usłyszała o tym z plotek.

O nie. Jordy Matthews. Trzecia śmiertelna ofiara pożaru. Naprawdę śliczna niebieskooka blondynka. Przyszłość stała przed nią otworem. Zdjęcia, które widziałam na pogrzebie, zapadły mi w pamięć. Wieczorami wystarczyło, że zamknęłam oczy, i od razu pojawiała się przede mną ta twarz.

– Co się stało? – zapytałam.

Mama odwróciła głowę w stronę zalanej księżycowym blaskiem cieśniny.

– Ellen Matthews nie umiała poradzić sobie z żalem. Zresztą wcale jej się nie dziwię. Po śmierci Jordy próbowała odebrać sobie życie i na kilka miesięcy zamknęli ją w szpitalu psychiatrycznym. Po wyjściu chyba czuła się lepiej, ale kilka tygodni temu zginęła w wypadku. Jej samochód spadł z wiaduktu nad rozlewiskiem.

– Czy ona…? – Wstrzymałam oddech, odmalowując sobie w pamięci ten wiadukt. Zjechać z niego przypadkiem wydawało się prawie niewykonalne. Coś takiego nie mogło być dziełem przypadku. – Samobójstwo? – zapytałam.

Mama przytaknęła.

– Nie potrafiła tego znieść. Była samotną matką. Miała jeszcze jedną córkę, już na studiach, ale zdaje się, że ich relacje nie były najlepsze, więc chyba czuła się tak, jakby nie miała już po co żyć.

Oparłam brodę na głowie mojego misia.

– To się nigdy nie skończy, prawda? – mruknęłam. – To, co zrobiłam, będzie wracać do mnie już zawsze.

Mama objęła mnie ramieniem.

– Wiem, że czujesz się okropnie, i nie powiedziałam ci o Ellen – mamie Jordy – po to, żeby cię jeszcze bardziej zdołować. Chciałam tylko, żebyś dowiedziała się o tym ode mnie.

Oparłam głowę na jej ramieniu.

– Dobrze zrobiłaś – zapewniłam ją.

Mama pogłaskała mojego misia.

– Mięciutki, co?

– Pewnie myślisz, że mi odbiło, bo go ze sobą noszę.

– Wcale nie. Bardzo miłe ze strony Marcusa, że ci go kupił.

– To prawda.

– Nie czujesz się niezręcznie, że został na noc?

Uniosłam głowę, prostując się z powrotem.

– Bardzo się cieszę – powiedziałam. – Nareszcie ta rodzina jest taka, jak ma być. – Musnęłam palcami angorowe futerko na grzbiecie misia. – Weźmiecie ślub?

– Pewnie tak. Chciałabyś tego?

– Oczywiście.

Mama położyła mi dłoń na ramieniu.

– Och, kochanie, nie masz pojęcia, jaka jestem szczęśliwa, że wróciłaś do domu – powiedziała przez łzy.

– Ja bardziej.

– Martwię się tylko, że mogłaś się zmienić. Że ten rok w więzieniu pozbawił cię serca.

O, tak bynajmniej się nie czułam.

– Przeciwnie – zaprzeczyłam. – Mam jeszcze większe serce niż przedtem. Ale przyznam, że boję się tego, co teraz będzie.

Kiedy ostatni raz zwierzałam się mamie? Nie mogłam sobie przypomnieć. Było to dziwne i przyjemne zarazem.

– Poradzimy sobie – pocieszyła mnie. – Powoli, krok po kroku. A ja cały czas będę przy tobie. – Pogładziła mnie po policzku. – Aha, coś mi się przypomniało: umówiłam cię na czwartek z psycholożką, zgodnie z nakazem sądowym.

– Tak szybko? – Nie miałam ochoty na rozmowy. Za wcześnie.

– Powiedzieli mi, że na pierwsze spotkanie musisz się stawić w ciągu tygodnia od zwolnienia. Mam też dla ciebie pomysł na pracę społeczną. Powiedzieć ci teraz, czy może jutro albo później, w tygo…

– Teraz. – Nie zastanawiałam się jeszcze, dokąd zgłoszę się na prace społeczne. W takim miejscu jak Topsail Island raczej nie można przebierać w propozycjach, a poza tym na samą myśl, że mogłabym spotkać tych wszystkich skrzywdzonych, wściekłych ludzi, robiło mi się słabo.

– W mojej podstawówce, w Douglasie – oznajmiła mama. – Zapytałam o to panią Terrell, wiesz, dyrektorkę. Zgodziła się, żebyś pomagała w którejś klasie. Rozmawiała z wychowawczynią pierwszaków, panią Hadley. To cudowna osoba, sama się przekonasz. Powiedziała, że chętnie cię przyjmie.

– Naprawdę? Chce w swojej klasie kryminalistkę?

– Nie chcę tego nawet słyszeć. Przecież chyba tak o sobie nie myślisz, prawda?

Szczerze mówiąc, tak właśnie myślałam, mimo że słowo „kryminalista” kojarzyło mi się ze starym, obleśnym facetem.

– Jestem kryminalistką, mamo – powtórzyłam.

– No dobrze. Pani Terrell w każdym razie nie widzi w tym problemu. Często z nią rozmawiałam w ciągu tego roku i myślę, że rozumie, jaka jesteś naprawdę i co spowodowało, że postąpiłaś tak, a nie inaczej. Podoba ci się ten pomysł? Chciałabyś pracować w szkole?

– Tak. O ile ta nauczycielka… No wiesz, jeśli jej to nie przeszkadza.

To było cudowne, że mama się tym zajęła. Że wszystko dla mnie załatwiła. Tym bardziej że zawsze musiałam sama się o siebie troszczyć. Poza tym jej pomysł był naprawdę dobry. Bardzo chciałam odkupić swoją winę, ale jak miałam to zrobić, kiedy strach nie pozwalał mi nawet wyjść z domu? Pierwsza klasa to najlepsze rozwiązanie, najbezpieczniejsze. Takie małe dzieci nie mogły wiedzieć, kim jestem i co zrobiłam.

Lepszy był już tylko pluszowy miś.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI