Tytuł oryginału

Of Course, I Like You

Copyright © 2023 by (Lee Kkoch-nim)

Originally published by Woorischool Publishing Co., Ltd.

Polish Translation Copyright © 2025

by Prószyński Media Sp. z o.o.

Polish edition is published by arrangement

with Woorischool Publishing Co., Ltd.

trough BC Agency, Seoul & Book/

lab Literary Agency, Warsaw

All rights reserved

Projekt okładki

© Bonghyun

Opracowanie okładki wersji polskiej

Ewa Wójcik

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Aneta Kanabrodzka

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

ISBN 978-83-8391-491-6

Warszawa 2025

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

ROZDZIAŁ 1

Pamiętasz?

Chodzi mi o dzień, kiedy poszliśmy nad zbiornik wodny. Tamtego wieczora było wyjątkowo ciemno, prawda? Przeżyłam w swoim życiu niezliczone noce, ale tamta była najciemniejsza i najbardziej samotna spośród nich wszystkich. Pewnie nigdy nie zdołasz jej zapomnieć, tak samo jak ja. Ale wiesz co? Jest jeszcze ktoś, kto nie zdołał wyrzucić jej z pamięci.

Wspomnienia mężczyzny z tamtego dnia są podobne do naszych, choć trochę się różnią. Zeznał, że okolicę nad wodą spowijała gęsta mgła. Jego zdaniem przepełnione wilgocią cisza i spokój osiadły bliżej ziemi, tak jakby ostrzegały, że nikt nie ma prawa się tam zbliżać. Podobno było tak cicho, że mógł usłyszeć nawet pojedynczy liść kołyszący się na wietrze.

Łowienie ryb jest w tej okolicy zabronione, ale wygląda na to, że facet zjawiał się tam często, by powędkować na osobności. Twierdzi jednak, że tamtego dnia ta cisza w jakiś sposób sprawiła, że dostał gęsiej skórki. Czuł się nieswojo, ogarniał go trudny do wytłumaczenia lęk.

Za nic nie mógł się skupić na wędkowaniu. W oddali dostrzegł coś białego. Było tak ciemno, że nie potrafił stwierdzić, co to takiego. Nie mógł udać, że wcale tego nie widzi, najwyraźniej poczuł silną potrzebę, by podejść bliżej, jakby coś go opętało. A kiedy zdał sobie sprawę, z czym ma do czynienia, w jednej chwili osunął się na ziemię.

Przed sobą ujrzał białe tenisówki, wyglądające na zupełnie nowe.

Natychmiast wyjął telefon i wybrał numer alarmowy. Musiał co prawda przyznać się do tego, że łowił ryby w miejscu niedozwolonym, ale podobno nawet przez chwilę się nie wahał.

A to wszystko dlatego, że… jasne buty były ustawione z niezwykłą starannością, zwrócone czubkami w stronę zbiornika.

Twierdził, że gdy napierająca woda zbliżała się z pluskiem, sprawiając wrażenie, jakby miała zaraz pochłonąć buty, nie potrafił stłumić narastającego w sercu niepokoju. Właśnie dlatego jeszcze kilka razy zadzwonił na policję. Chciał, by zbadali sprawę i upewnili się, że nie doszło do jakiejś tragedii.

Tak naprawdę służby wcale nie były wtedy zainteresowane tym odkryciem. Jeden telefon, para trampek – i tyle. Nikt nie potraktował tego poważnie. I lepiej by było, gdyby tak już zostało. Gdyby na tym się skończyło, może obeszłoby się bez większych problemów i mielibyśmy już to wszystko za sobą. Chyba przyznasz mi rację, co?

Policja odwiedziła mnie w domu. Kiedy otworzyłam drzwi, stała za nimi kobieta z niezbyt długimi włosami związanymi ciasno w kitkę, mogła być jakoś po czterdziestce. Wyglądała tak zwyczajnie, że gdyby nie przedstawiła się jako śledcza, pewnie pomyślałabym, że to po prostu sąsiadka z bloku.

Ale że policja? Tak nagle? W jednej chwili poczułam lęk i poirytowanie. Przecież poszliśmy tylko razem nad wodę, nic więcej. Nigdy bym nie pomyślała, że przyjdzie mi się z tego powodu tłumaczyć glinom.

Jasne, zdaję sobie sprawę, jak bardzo ci z tego powodu głupio. Kto wie, może właśnie wycierasz o spodnie dłonie mokre ze stresu. A może drapiesz się po głowie swędzącej od potu i czerwony na twarzy obwiniasz mnie o wszystko.

Ale wiesz co, Hae-rok? Ja też nie wiedziałam, że policja się w to zaangażuje. Chociaż nie, może podejrzewałam, że pewnego dnia do tego dojdzie. Gdy tylko zobaczyłam twarz funkcjonariuszki, uderzyła mnie myśl, że właśnie tego się spodziewałam. Jakimś dziwnym trafem byłam spokojna, niemal zupełnie opanowana.

Spytałam, czemu do mnie przyjechała i czy zostawienie na dworze pary tenisówek jest przestępstwem. A ona odparła:

– Zazwyczaj zostawienie na dworze butów nie jest żadnym problemem.

– W takim razie nic nie zrobiłam.

Wpatrywałam się w nią wymownie. Zastanawiałam się nawet, czy nie dodać: „Coś jeszcze? Przecież sama pani przed chwilą powiedziała, że to żaden problem. W takim razie co pani tu w ogóle robi?”. Jednak po słowach, które zaraz potem padły z jej ust, nie potrafiłam nic odpowiedzieć.

– Problem może się pojawić wtedy, gdy dwie osoby udają się razem nad wodę, a tylko jedna wraca. W tej sytuacji… – Kobieta przeszyła mnie na wskroś wzrokiem, marszcząc przy tym brwi, jakby była z czegoś bardzo niezadowolona. – …mamy do czynienia z zaginięciem.

To chyba ta jej przesadna powaga sprawiła, że omal nie wybuchnęłam śmiechem. Policjantka patrzyła na mnie podejrzliwie. Cóż, naprawdę mnie podejrzewała. Albo czuła lęk.

– No i? Jaki to ma związek ze mną?

– Możliwe, że jakiś ma. W końcu Hae-rok zaginął po tym, jak udaliście się razem nad wodę.

– No proszę, niesamowita zdolność dedukcji – wymamrotałam nieświadomie, przekonana, że mówię to tylko w myślach.

Ty też w kółko powtarzałeś, że często wypluwam słowa, które powinnam zachować dla siebie. Kazałeś mi pozbyć się tego nawyku. Przy tobie starałam się zawsze pilnować, ale gdy cię zabrakło, stare przyzwyczajenie znów dało o sobie znać.

– Czy ciebie to bawi?

Policjantka ponownie zmarszczyła brwi.

– Bo to śmieszne. Policjanci w filmach cały czas kręcą się w miejscu i nie potrafią złapać przestępcy jak należy. Mam wrażenie, że właśnie robicie to samo.

Po tych słowach spojrzała na mnie z takim wyrazem twarzy, że nie potrafiłam stwierdzić, czy się gniewa, czy jest nimi rozbawiona.

– Widzę, że oglądasz sporo kryminałów. Czyli mam rozumieć, że tutaj też mamy do czynienia z przestępstwem? – spytała, jakby chciała mnie podejść.

– Nie – odparłam, patrząc jej prosto w oczy. Nie było mi już do śmiechu. – To historia miłosna.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI