Copyright © Marek Lubaś-Harny, 2011

Projekt okładki

Prószyński Media

Redaktor prowadzący

Konrad Nowacki

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Elżbieta Steglińska

ISBN 978-83-8391-711-5

Warszawa 2025

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02‒697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

OLO: Dlaczego?

FRANZ: W imię zasad…

Władysław Pasikowski, Psy

Prolog

Wszystko zaczęło się, prawie dwa lata wcześniej, w czerwcu 2007 roku, w Juracie, kiedy przyjechał tam George Bush junior, a za nim zadymiarze. Właśnie wtedy Adam Bukowski zrobił Kindze Stolarek zdjęcie, którego publikacja na okładce tygodnika „Przyszłość” miała pociągnąć za sobą tak fatalne skutki.

Bukowski wcale tego nie chciał. Na Półwyspie Helskim znalazł się wbrew swojej woli. Nie wątpił, że naczelna „Przyszłości”, Jolanta Jabłońska, zwana Jolką Hitler, wysłała go tam złośliwie. Do obsługi rozmów Busha z Lechem Kaczyńskim na temat budowy tarczy antyrakietowej wyznaczyła kogoś innego. Jemu pozostało ściganie rozrabiających antyglobalistów, przeciwników zbrojeń, ekologów i reszty całej tej lewackiej zbieraniny. W tym nawet oszołomów z ruchu Uwolnić Konopie, bo ci nie omijali żadnej okazji.

To nie było poważne zadanie, a z pewnością nie na jego miarę. Robota nadawała się w sam raz dla średnio rozgarniętego stażysty. Koleś nie musiałby wcale dobrze pisać ani znać się na czymkolwiek. W ogóle nie potrzebował za wiele umieć. Wystarczyłoby trochę tupetu, o który wśród młodych adeptów tego zawodu nie jest trudno. Hitler chciała po prostu pokazać, kto tu rządzi.

W dniu poprzedzającym spotkanie prezydentów Bukowski był więc w podłym nastroju. Ledwo przyjechał wieczorem do Władysławowa i zakwaterował się w hotelu Baltic, od razu zachciało mu się pić. Obiecał sobie, że ograniczy się do jednego drinka, a potem wybierze się na długi spacer brzegiem morza.

Zszedł do hotelowego barku. W pierwszej chwili, kiedy zobaczył, w jakim znalazł się towarzystwie, miał ochotę się wycofać. Przy bufecie siedział nie kto inny, tylko nadkomisarz Klaudiusz Fulara z Komendy Stołecznej, a obok jego podwładna, sierżant sztabowa Renata Kuc. Najwyraźniej zostali skierowani do ochrony wizyty. Bukowski dobrze pamiętał oboje sprzed lat, jeszcze z Krakowa. Związane z nimi wspomnienia nie były najlepsze. Zwłaszcza z nadkomisarzem.

Pomyślał jednak, że skoro już ma tu zebrać materiały do reportażu, powinien wykorzystać i tę okazję. Oczywiście, był to tylko pretekst. Zbyt trudno przyszłoby mu zrezygnować z drinka. Przemógł niechęć i podszedł do bufetu. Policjanci byli pogrążeni w rozmowie, chyba dość intymnej, bo ich głowy niemal się dotykały, a nadkomisarz trzymał dłoń na biodrze sierżant sztabowej.

Bukowski zbliżył się cicho, ale Fulara, wiedziony nieomylnym instynktem byłego członka oddziałów specjalnych, gwałtownie odwrócił głowę.

– No, nie! Ja nie mogę. – Skrzywił się. – To znowu pan?

– Życie bywa okrutne.

– Raczej upierdliwe. Powinienem był pana zastrzelić, jak była okazja.

Sierżant Kuc przyjęła go dużo bardziej przyjaźnie.

– O, pan redaktor – ucieszyła się. – Jak miło.

Bukowskiemu od razu poprawił się humor. Usiadł na wysokim stołku obok policjantki i rozejrzał się dokoła.

– Ho, ho! Widzę, że na to zadupie ściągnął kwiat policji państwowej – wysilił się na dowcip. – Czyżby najlepszego przyjaciela Polski trzeba było aż tak bardzo chronić przed Polakami?

– Chyba chciał pan powiedzieć: przed pismakami? Jeśli tak, to ma pan rację – zrewanżował się nadkomisarz.

– Niech pan nie zwraca na niego uwagi. Napije się pan ze mną? – spytała Kuc, oswobadzając się z objęć przełożonego.

Bukowski ostrożnie kazał sobie podać czystą wódkę, solidnie rozcieńczoną tonikiem. Po paru łykach poczuł, że i to jest dla niego za mocne. Najwyraźniej nie był to jego dzień; dawało o sobie znać zmęczenie podróżą. Bez trudu więc zrezygnował ze spaceru, a pół godziny później nie miał już nic przeciwko temu, żeby się troszkę urżnąć. Przestał się kontrolować.

Urżnął się dużo bardziej niż troszkę. Na drugi dzień pamiętał przede wszystkim, że sierżant Kuc nie cofnęła uda, kiedy przycisnął do niego swoje kolano. Zdawał sobie sprawę, że kusi los. Był w pełni świadomy, że Kuc jest teraz kobietą Fulary. Ale właśnie to wydawało mu się w tamtej chwili najbardziej podniecające. Zresztą nadkomisarz najwyraźniej nie brał Bukowskiego pod uwagę jako potencjalnego rywala. Albo, zajęty rozmową ze swym sąsiadem z drugiej strony, niczego nie zauważył. A może tylko udawał, wszystko notując w niezawodnej policyjnej pamięci.

Bukowski nie potrafił sobie za wiele przypomnieć z tamtego wieczoru. Oprócz ciepłego uda Renaty Kuc tylko to, że po wiadomościach telewizyjnych, zdominowanych przez zbliżającą się wizytę prezydenta USA, wszyscy oglądali na wideo Psy. Dla ściągniętych tu z całego kraju policjantów, którzy tego wieczoru opanowali barek, był to film najwyraźniej kultowy. Znali na pamięć całe fragmenty dialogów. W finałowej scenie, kiedy Bogusław Linda zachodzi Marka Kondrata od tyłu i mierzy mu w plecy z kałasznikowa, parę głosów radośnie podpowiedziało Franzowi kolejną kwestię:

– A kto umarł, ten nie żyje.

„Franz, nie wygłupiaj się, przecież jesteśmy przyjaciółmi…” – odpowiedział z ekranu Kondrat, padając na kolana. – „Myślisz, że ja zdradziłem? Ja nikogo nie zdradziłem. Ciebie nie zdradziłem, Franz…”.

Bogusław Linda spojrzał na niego z odrazą.

„Pierdolisz”.

Na to Kondrat, coraz bardziej przerażony:

„Nie, przysięgam ci, mówię prawdę, Franz”.

Policjantów ogarnęła nieopanowana wesołość.

– Pierdolisz moją kobietę – odpowiedzieli chórem wraz z Lindą, a głos Renaty Kuc słychać było najgłośniej.

Bukowski nie cofnął nogi. Kuc także nie, nawet jakby mocniej przycisnęła udo do jego kolana.

Linda skierował kałasznikowa w stronę głowy Kondrata. Ten spytał żałośnie:

„Dlaczego?”.

Funkcjonariusze wstrzymali oddech, wyczekując na właściwy moment, a potem nagle wykrzyknęli zgodnie, idealnie wpadając w tempo dialogu:

– W imię zasad, skurwysynu!

Jakiś podekscytowany starszy aspirant zawołał:

– Boguś, w łeb dziada!

Kałasznikow przemówił. Mózg Kondrata rozprysnął się malowniczo na twarzy Lindy.

– Bueeee! – otrząsnęła się sierżant Kuc.

I już całkiem wyraźnie otarła się udem o kolano Bukowskiego.

– Bush out of Hel, go to hell!

Chóralne skandowanie dobiegało zza policyjnego kordonu. Bukowski słyszał je z daleka. Śpieszył się. Musiał zrobić przynajmniej kilka hitowych fotografii. Podbiegł bliżej, ominął dwóch policjantów próbujących go zatrzymać, uniósł nikona nad głowę i zaczął strzelać.

– Ni-gdy więcej krwi za ropę! Ni-gdy więcej krwi za ropę!

Instynkt łowcy wziął górę. Mimo wszystko.

Mimo kaca, który go męczył, i mimo niechęci, z jaką od początku traktował wyjazd do Juraty. Był święcie przekonany, że do takich zadań jest już za stary. Zbyt poważny, przede wszystkim. Jednak starał się, bo jakie miał wyjście? Ubrał się tak, aby nie wyróżniać się z tłumu, a zwłaszcza nie sprawiać wrażenia kapusia, który próbuje się podłączyć. Miał nadzieję, że z czerwoną bandaną na głowie wygląda jak weteran ruchu hipisów, a nie jak przebrany dureń. Na szczęście, z kondycją nie było tak źle. Jakoś nadążał za marszem anarchistów, który zaczął się już we Władysławowie, gdzie policja ustawiła pierwszą blokadę i zatrzymywała samochody.

W końcu wciągnęła go ta zabawa w chowanego z władzą.

Poczuł się jak kiedyś, przed wielu laty. Kiedy za komuny biegał w Krakowie na zadymy razem z Dorotą May. Ona fotografowała, on pisał. Nawet nie marzyli, że relacje ze starć będą mogli za życia opublikować w kraju. Kierowała nimi motywacja najczystsza w tym zawodzie. Dawać świadectwo prawdzie.

Później bywało różnie, częściej gorzej, czasem lepiej, ale już nigdy nie udało się Bukowskiemu wykrzesać z siebie takiego entuzjazmu jak w tamtych niespokojnych latach. Prawdę mówiąc, miał świadomość, że się stacza i zawodowo, i całkiem prywatnie. Na ile jednak był w stanie, próbował walczyć.

W roku 2007 był w trakcie kolejnego wychodzenia z dołka. Kosztem znacznych wyrzeczeń kupił sobie cyfrowego nikona i sam robił zdjęcia. Nie był profesjonalnym fotoreporterem, więc jego fotki często przegrywały w oczach redaktorów z produktami fachowców, nawet jeśli były od nich lepsze. Nie zniżał się do kłótni. Odrzucone ujęcia po prostu zostawiał sobie na pamiątkę.

Później dałby wiele, żeby ten sam los spotkał fotografie z Helu.

Na nieszczęście, właśnie tym razem Jabłońska zdecydowała się wziąć jego zdjęcie. W dodatku na okładkę. To, na którym udało mu się uchwycić Kingę Stolarek z uniesioną pięścią i otwartymi do krzyku ustami.

– Woj-na z dragami to woj-na z nami!

Czy właśnie z powodu tej fotografii niespełna dwa lata później ktoś ją zamordował?

1

– Zabiję sukę!

Głos odezwał się tuż za blaszanymi drzwiami. Na jego dźwięk skulony w schowku świadek przestał oddychać.

Ten głos na pewno nie kłamał.

Świadek zrozumiał, że za chwilę tuż obok zostanie popełniona zbrodnia. I że powinien temu przeszkodzić. A przynajmniej spróbować. I że tego nie zrobi.

– Uspokój się. Nie świruj. Wszystko spierdolisz. Ona ma żyć.

Drugi głos, ten pewny siebie, wcale świadka nie uspokoił. Świadek czuł, że ten pierwszy jest bardziej zdeterminowany. Nawet przez blaszane drzwi odbierał jego negatywną energię.

– Mam to w dupie. Nikt mi nie będzie rozkazywał.

– Naćpałeś się, tak?

– I co z tego? Muszę ją zabić! Słyszysz? Puść mnie, bo i ciebie zajebię.

– Już się ciebie boję. Mówię ci, żebyś nie świrował. Wiesz, że nie możesz tego zrobić.

– Bo co?

– Bo tego nie było w planie.

– Widziała mnie. Jak ją dymałem, widziała mnie.

– Co z tego? I tak cię nie rozpozna.

– A jak rozpozna?

– Nie pękaj. Nie ma takiej możliwości.

– Mam ryzykować? Trzeba ją uciszyć i po sprawie.

– Jakby było można, pierwszy bym ją uciszył. Nawet nie wiesz z jaką rozkoszą. Ale nic z tego. Musimy się trzymać planu.

– Walę twój plan.

– Zamknij się, kurwa! Nie przeginaj. Na razie ja tu rozkazuję.

Przez chwilę było niemal cicho, tylko po drugiej stronie drzwi rozlegały się jakieś szurania. Potem znów odezwał się drugi głos.

– Widzisz? Jesteś mocny tylko w gębie. Nie zrobisz tego.

– Nie zrobię?

– Nie.

– Nie zrobię?

– Przecież mówię.

– No to zobacz.

Świadek zmartwiał w kryjówce. Poczuł, że zwieracze mogą odmówić mu posłuszeństwa. Ścisnął pośladki z całych sił.

– O, ja cię…!

W pierwszym głosie brzmiało przerażenie. Jakby uwiązł właścicielowi w gardle.

– I co? Nie możesz jej wykończyć, prawda? Zdawało ci się, że to takie łatwe? Teraz sam widzisz. Wiedziałem, że nie dasz rady. Za cienki jesteś. Inaczej prędzej bym ci łeb odstrzelił, niż pozwolił ją tknąć. Wracaj tu. Muszę zadzwonić po instrukcje.

– Stary, ale ona nie żyje.

Krótka przerwa. Szybkie kroki. Wrzask.

– Ty świrze! Naprawdę ją zabiłeś?! Czy ty wiesz, co zrobiłeś, pierdolony downie?! Teraz obaj jesteśmy martwi, rozumiesz?!

– Ona już nie żyła. Przysięgam. Chodź tu, sam zobacz. Sztywna jest.

– Coś ty narobił, kurwa, coś ty narobił! Teraz naprawdę muszę ci rozwalić ten twój debilny łeb.

– Co ty, odbiło ci? Nie mierz do mnie. Nie mierz do mnie! Słyszysz?!

– Sory, ale mówiłem, żebyś tego nie robił.

– Jak mówiłeś? Jak mówiłeś?! Co innego mówiłeś, nie pamiętasz już? Że takie dziwki to tylko wydymać i do piachu. Twoje własne słowa.

– Żartowałem.

– Żartowałeś?!

– Jasne. W życiu bym nie pomyślał, że cię na to stać.

– Ale to nie ja! Tłumaczę ci przecież. Dotknij jej. Całkiem zimna. No, dotknij, przekonasz się, że nie kłamię.

– Nie ma znaczenia.

– Jak to nie ma znaczenia? Jak nie ma? Zabierz tego gnata, słyszysz? To nie ja.

– Wszystko jedno. Zawaliliśmy sprawę. Nie trzymaliśmy się planu.

– I co z tego? To ty mówiłeś, że ta dziwka była śmieciem. Czerwoną suką. Mówiłeś? Należało jej się, tak? No, powiedz, mówiłeś? Że takie mendy, co się wysługują Żydom i pedałom, nie mają prawa chodzić po polskiej ziemi. No? Nie mówiłeś?

– Nieważne, co mówiłem. Ważne, że nie wykonaliśmy zadania. I to twoja wina jest.

– Jak moja?

– Tak powiem, że twoja. Ty ją zabiłeś. Próbowałem ci przeszkodzić, ale było za późno.

– Nie uwierzą ci.

– Uwierzą, tylko muszę cię kropnąć. Nie bądź zły. Muszę ratować swój tyłek. Do ciebie nic nie mam.

Do uszu świadka dobiegły jakieś hałasy. Szybkie kroki, odgłosy potrącanych i przewracanych sprzętów. Jakby ktoś próbował uciekać, a ktoś inny go gonił.

Uderzenie w blaszane drzwi schowka. Szarpnięcie za klamkę.

Świadkowi wydawało się, że zaraz umrze z przerażenia.

Jednak drzwi nie ustąpiły.

– Tędy chciałeś uciec? To nie te drzwi, debilu.

– Proszę, nie. Bawiliśmy się razem w wojnę, pamiętasz? A jak cię z Wisły wyciągnąłem?

– Sory, bracie. Naprawdę nie mam wyjścia.

Strzał huknął tuż przy uchu świadka. Tylko jeden. Zresztą nawet jeśli padły następne, świadek nie usłyszał ich, bo zemdlał. Kiedy oprzytomniał, poczuł, że się zmoczył. Była to pierwsza rzecz, jaka dotarła do jego świadomości.

Leżał w ciemności i bał się poruszyć, bał się nawet głębiej odetchnąć. Za blaszanymi drzwiami panowała niczym niezmącona cisza. Jednak świadek jej nie wierzył. Leżał w odrętwieniu jeszcze długo, może nawet kilka godzin.

Wreszcie ogarnął go paniczny lęk, że przyjdą i znajdą go w schowku. Nie wiedział kto. Zabójcy.

2

Kinga Stolarek przyśniła się Bukowskiemu w Brukseli dokładnie tej nocy, kiedy została zamordowana. Oczywiście, on jeszcze nie wiedział, że dziewczyna nie żyje. Na początku maja 2009 roku był już bardzo daleki od spraw, które pochłaniały go zaledwie parę miesięcy wcześniej. Przestał gonić za newsami. Rzadko czytał dzienniki, nie oglądał wiadomości w telewizji, w internecie omijał portale informacyjne. Potrzebował refleksji, skupienia się na sprawach ważnych.

Los raz jeszcze wyciągnął do niego rękę, całkiem niespodziewanie. Z nowym rokiem Bukowski zaczął nowy etap życia. Taką przynajmniej miał nadzieję. Chciał wierzyć, że teraz już naprawdę idzie ku lepszemu. Umowa z telewizją na cykl autorskich audycji pod wspólnym tytułem Klucz do Europy po prostu spadła mu z nieba. Już sama zaliczka była imponująca. Nareszcie mógł sobie pozwolić na zrezygnowanie z etatu w tygodniku „Przyszłość”. Poza tym znów mieszkał z Dorotą May. Niewiele wcześniej wprowadził się do jej mieszkania na Mariensztacie. Może nie było im łatwo, ale wierzył, że tym razem się uda.

W połowie kwietnia telewizja zafundowała mu trzytygodniowy pobyt w Londynie. Nie mógł sobie pozwolić na wielkie luksusy, ale w budżecie spokojnie mieściły się dwugwiazdkowy hotel i skromna kolacja z piwem, a jeszcze wystarczało na drobne przyjemności. Dokuczało mu tylko, że nie miał ich z kim dzielić. W pojedynkę włóczył się po ulicach City i samotnie popijał wino w barze Wendy Gordon, który odkrył już pierwszego dnia. Odbierało to jego londyńskim wieczorom połowę uroku. Dorota musiała przypilnować w Warszawie swoich spraw w telewizji. Zbyt ciężko walczyła o odzyskanie pozycji, żeby ryzykować jej utratę dla najbardziej choćby uroczych spacerów nad Tamizą. I jeśli do kogoś tęsknił, to właśnie do niej, nie do innych kobiet.

A jednak w Brukseli przyśniła mu się Kinga Stolarek.

Z początku nie dopatrywał się w tym niczego niezwykłego. Kilka godzin wcześniej na placu Saint-Josse fotografował demonstrację European Left. Powiewające czerwone sztandary przypomniały mu Juratę sprzed kilkunastu miesięcy. Sen był właściwie przedłużeniem tej wizji. We śnie też trzymał w rękach aparat i strzelał w tłum, kiedy wśród ludzi niosących łopoczące szturmówki zobaczył Kingę. Tym razem nie krzyczała, nie wymachiwała pięścią. Mignęła mu i zaraz znikła, wmieszała się w tłum. Zawołał: „Kinga, poczekaj!”, i zaczął się ku niej przedzierać. Uciekała przed nim, widział tylko jej głowę, to pojawiającą się, to znów znikającą wśród czerwieni.

Nagle tłum się rozproszył. W następnej scenie znaleźli się na jakiejś pustej ulicy, pośród brudnych, odrapanych kamienic. Kinga skryła się w bramie, ciemnej, liszajowatej, ze ścianami pokrytymi graffiti. Bukowskiego uderzył w oczy nabazgrany czerwonym sprayem napis: „Lewaki do piachu!”. Dziewczyny już tu nie było. Pobiegł dalej przez błotniste podwórze. Drogę zagrodzili mu brudni, pijani menele. Nie, to byli skini. W czarnych podkoszulkach, wytatuowani. Wrzeszczeli coś, czego nie słyszał. Grozili. Ich twarze były złe, nienawistne. Roztrącił ich, przedarł się. Nagle znalazł się na łące, a raczej wśród wertepów porośniętych suchymi badylami. Dalej płynęła rzeka, szeroka, mętna, pełna wirów. Zdawało mu się, że widzi jakąś głowę unoszącą się na falach, ale było już zbyt ciemno… „Kinga!” – krzyczał rozpaczliwie. – „Kinga!”.

Z koszmaru wyrwał go natrętny dzwonek.

– Vous avez demandé le réveil, monsieur…

– Ah, oui, merci – wybełkotał.

Przez chwilę miał kłopoty z uświadomieniem sobie, gdzie się znajduje. Przeskok był zbyt duży. Musiał szybko wrócić do rzeczywistości. Miał jeszcze umówione w paru miejscach spotkania, a na szóstą po południu wykupiony powrotny bilet do Londynu na Eurostar. W promocyjnej cenie, bez prawa zwrotu. Będzie musiał się dobrze postarać, żeby o bezpiecznej godzinie zdążyć na dworzec Brussels-Midi. Nawał zajęć był mu teraz nawet na rękę. Zajął się czymś innym, byle tylko nie myśleć, co też oznaczał dziwaczny sen. Wyjaśnienie, że po prostu skojarzyły mu się obrazy czerwonych szturmówek w Juracie i Brukseli, było kuszące, ale nie do końca w nie wierzył. Przyczyna musiała tkwić głębiej. Widocznie wciąż nie pozbył się wobec Kingi Stolarek poczucia winy.

W pociągu, sunącym przez równiny Flandrii w kierunku Eurotunelu, niepokój powrócił. Młoda anarchistka śniła mu się nie po raz pierwszy. I nie były to sny erotyczne. Bukowski sam nie wiedział, jak je określić. W każdym razie do niczego w nich nie dochodziło. Może po prostu miał to już za sobą? Kinga Stolarek mogłaby w tych snach być jego córką. Żałował, że nie była nią naprawdę. To znaczy żałował, że Agnieszka nie jest taka jak ona.

Skrzywdził obie. Kiedyś Agnieszkę, teraz Kingę. Obie z powodu swojej pracy. A raczej nadmiernych zawodowych ambicji. Może zranienia Agnieszki nie dało się uniknąć? Po prostu nie mógł już dłużej żyć z Joanną. Jednak Kinga znalazła się w pobliżu jego obiektywu przypadkiem.

Przypadkiem? Nonsens. Nie miał co do siebie złudzeń. Przecież to właśnie ją od razu wypatrzył w tłumie. Tym bardziej powinien się opamiętać, póki jeszcze wszystko zależało od jego decyzji. Należało zniszczyć tę fotografię, kiedy tylko obejrzał ją na ekranie monitora i zrozumiał jej fatalną siłę. Albo przynajmniej ukryć w najbardziej niedostępnym miejscu twardego dysku i zachować tylko dla siebie.

Nie postąpił właściwie. Uległ pokusie udowodnienia, że wciąż jest dobry. I jako piszący dziennikarz, i jako fotoreporter. Jolka Hitler, kiedy tylko zobaczyła zdjęcie, zadecydowała:

– Tego szukamy. O zadymie na Helu już wszyscy napisali. Ty napiszesz story o tej świrusce.

Nie zawahał się ani przez moment, zgodził się od razu.

Nie zrobił tego, wiedziony posłuszeństwem podwładnego, choć w owym czasie etat w tygodniku „Przyszłość” oznaczał dla niego być albo nie być. Jabłońska tylko odgadła jego ukryte pragnienie. Aż się palił, żeby napisać o tej dziewczynie, kiedy tylko zobaczył ją w Juracie i jeszcze nawet nie wiedział, kim jest. Usłyszał okrzyk: „Woj-na z dragami to woj-na z nami”, i odruchowo skierował w tamtą stronę swojego nikona. Ich oczy spotkały się i od razu zrozumiał, że chciałby ją mieć. Nie tylko na fotografii.

Powinien jeszcze raz wszystko przemyśleć, przewidzieć konsekwencje. Zamiast tego zadzwonił do Kingi Stolarek i umówił się na rozmowę. Później próbował usprawiedliwiać się sam przed sobą, że Hitler go zmusiła. Ale to nie była prawda. Wyjątkowo do niczego go nie zmuszała. Znał ją aż za dobrze. Gdyby odmówił wyjazdu na Hel, wywaliłaby go na zbity pysk. Jednak propozycję reportażu o młodej anarchistce złożyła mu w chwili łaskawości. Nie zdziwiłby się, gdyby traktowała to jako rodzaj nagrody. Była gotowa zmienić zdanie, gdyby się tylko zawahał; bez trudu znalazłaby innego wykonawcę. To była jakaś pociecha. Gdyby nie on, zrobiłby to ktoś inny.

Nie zrobiłby.

Kinga Stolarek uświadomiła mu to, ledwie zdążyła usiąść.

– Wie pan… Gdyby to nie był pan, nie zgodziłabym się na żaden wywiad.

Od razu poprawił mu się nastrój. Ktoś go jeszcze cenił w tym kraju.

Spotkali się w Róży Wiatrów przy Wale Miedzeszyńskim. To był jej wybór. Nie bardzo chciało mu się jechać na Saską Kępę, ale wyczuł, że dziewczynie z jakichś powodów to miejsce jest bliskie. Zgodził się więc i nie żałował. Usiedli na tarasie, z którego rozpościerał się widok na Wisłę i wysokie drzewa po drugiej stronie rzeki, przesłaniające lewobrzeżną Warszawę. Mogli mieć złudzenie, że znaleźli się gdzieś daleko za miastem.

Gdyby się postarał, mógłby się poczuć jak na randce z młodą dziewczyną, co mu się już dawno nie przydarzyło. Mógłby nawet zaryzykować jakąś poufałość. Pokusa była silna, ale się powstrzymał. Kinga Stolarek zbyt boleśnie przypomniała mu Agnieszkę, która ostatnio nie przysyłała już nawet kartek na urodziny czy Dzień Ojca.

– Czemu zawdzięczam, że zrobiła pani dla mnie wyjątek?

Ostatnio nieczęsto spotykał się z pochlebnymi opiniami na swój temat. Sądził, że dziewczyna miała na myśli jego Klucz do Europy, książkę, która na pewien czas zrobiła z niego postać dość znaną, zwłaszcza wśród studentów nauk politycznych. Zaskoczyła go.

– Pan pierwszy nie bał się napisać, co myśli o Robercie Kujawiaku. Kiedy jeszcze wszyscy piali, jaki to on wspaniały i dobry. Już wtedy sobie pomyślałam, że nie jest pan jak inne pismaki.

Teraz dopiero naprawdę się zdziwił. Pamiętała taki stary tekst? On sam już prawie o nim zapomniał.

Przed kilku laty rzeczywiście napisał artykuł, w którym przejechał się po interesach Kujawiaka w Polsce. Po upadku komuny chicagowski król polskiej kiełbasy zaczął inwestować w wielkie tuczarnie w starym kraju, na Mazurach i Pomorzu. Obiecywał dać pracę bezrobotnym sierotom po dawnych pegeerach. Rzeczywistość nie dorosła jednak do zapowiedzi. Świński biznes tylko zatruł kilka czystych wcześniej jezior i zasmrodził parę letniskowych wiosek. Nadziei na dobrobyt nie spełnił. Miejscowi z początku nie chcieli u Kujawiaka pracować, domagali się wyższych płac. On twierdził, że zdemoralizowała ich komuna, a oni, że w obozie koncentracyjnym za grosze robić nie będą. Złamał ich opór, grożąc, że sprowadzi tanich robotników z Ukrainy. Stopniowo się poddawali, jedni po drugich. Lepsza była taka praca niż żadna.

Mijały lata. Bukowski napisał o Kujawiaku jeszcze kilka razy. Potem już tylko od czasu do czasu dowiadywał się o nim czegoś nowego z publikacji kolegów. Polonijny biznesmen brał udział w wielu niejasnych przedsięwzięciach. Ostatnio wystąpił jako pośrednik przy planowanych zakupach śmigłowców Apache dla polskiego wojska. Można się było zastanawiać, co miał świński król do helikopterów, ale Bukowski już od dawna nie zajmował się jego osobą.

Mimo to najwyraźniej zasłużył sobie na uwagę młodej anarchistki. I do tego całkiem pociągającej.

Uśmiechnął się.

– Nie lubi pani dziennikarzy – bardziej stwierdził, niż spytał.

– Delikatnie powiedziane.

– Ale dlaczego? Jesteśmy wam potrzebni. Bez dziennikarzy nie byłoby żadnej rewolucji. Lenin też w gruncie rzeczy był pismakiem.

– No i wiemy, jak się skończyło. Zabijać dla utopii? Albo dawać się dla niej zabić? W życiu! Nie jestem rewolucjonistką, proszę pana.

– Nie?

– Zdziwiony? Chcę jedynie, by każdemu pozwolono żyć tak, jak ma na to ochotę.

– To dopiero jest utopia!

– No, możemy o tym pogadać, jeśli pan chce.

I pogadali.

A potem w „Przyszłości” ukazał się jego tekst, który rozwścieczył tak wiele osób. Bo Kinga nie oszczędziła prawie nikogo. Najbardziej dostało się Kujawiakowi. Zakrawało to niemal na obsesję. Jakby to właśnie on uosabiał, według panny Stolarek, całe zło, które się wydarzyło w Polsce po roku 1989. Przy okazji zaczepiła po nazwisku paru innych potentatów ojczystego biznesu, którzy, jej zdaniem, zrobili majątki przy pomocy tajnych służb PRL-u. Na koniec wyraziła się jasno, co myśli o polskich politykach. Czy to postkomuna, czy neoliberałowie, czy świętoszki spod narodowo-kościelnych sztandarów, wszyscy byli dla niej tyle samo warci.

Krótko mówiąc: Kinga Stolarek kontra reszta świata. Tak mniej więcej wyglądał jej portret na łamach „Przyszłości”. To się nikomu nie mogło spodobać. Z wyjątkiem Jolki Hitler, dla której liczyła się sprzedaż. A ten numer sprzedał się rewelacyjnie. Na nieszczęście dla dziewczyny. W dodatku Kinga sama podłożyła się swoim wrogom, szczerze wyznając, co myśli o seksie i narkotykach. Że tych dziedzin życia nie powinno krępować żadne prawo, a każdy powinien odpowiadać za siebie. Bukowski gotów był się założyć, że w jej przypadku to raczej teoria.

Tym bardziej miał obowiązek okazać się mądrzejszy i choć trochę złagodzić jej wypowiedzi. Nawet gdyby samej autorce miało się to nie spodobać. Ale nie zrobił tego. Poszedł na całość. Wykreował Kingę Stolarek na wroga numer jeden stróżów moralności. A także tych, którzy moralność mieli za nic. I diabli wiedzą kogo jeszcze.

Przecież nie był aż tak naiwny, żeby nie przewidzieć skutków. Natychmiast po opublikowaniu tekstu internauci rzucili się na nią jak sfora psów.

Żydowska szmato, twoje intencje są jasne. Ograbić Polaków z resztek dobytku, a polską młodzież pogrążyć w gnoju pedalstwa i narkomanii. Jak ci się Polska nie podoba, to won! Wynoś się do tych, którym służysz.

Inne wpisy o podobnych intencjach były na ogół dużo mniej eleganckie w formie. Zmasowany odzew nastąpił zbyt szybko, żeby nie wyglądał jak sterowany. Następnego dnia wieczorem niemal całą audycję poświęciło dziewczynie Radio Maryja. Z wypowiedzi radiosłuchaczy wynikało, że w tym jednym wypadku Bóg zrobi wyjątek i dla Kingi Stolarek przebaczenia nie będzie. Kilka dni później ktoś włamał się do domku jej rodziców w Falenicy. Zaraz potem zrobiła w nim przeszukanie policja.

Prawnicy Roberta Kujawiaka i innych zaatakowanych przez Kingę Stolarek biznesmenów na razie milczeli. Ale…

Do swego hotelu w Londynie Bukowski dotarł dopiero przed północą, zahaczając po drodze o Gordon’s Wine Bar. Kiedy wysiadł z pociągu, poczuł potrzebę zanurzenia się we francuskich klimatach, jakie oferowało to miejsce. Może był to dowód, że mimo wszystko najważniejsza jest Dorota? A przynajmniej, że Bukowski naprawdę chce, aby tak było. Właśnie z nią spędził kiedyś w Paryżu piękne chwile. I nawet jeśli w Paryżu również się wszystko popsuło, pozostały przede wszystkim dobre wspomnienia.

Bar Wendy Gordon przypominał mu nie tylko stolicę Francji. Również krakowskie knajpy w starych piwnicach, ze ścianami z gołych cegieł. A w Krakowie zaczęło się wszystko. Życie. Znajomość z Dorotą. Zobaczył ją po raz pierwszy w pokoju na drugim piętrze Pałacu Prasy przy Wielopolu. Pewnego dnia wsunęła głowę przez uchylone drzwi i powiedziała: „Podobno ma pan być moim guru?”. Jak mógłby nie skorzystać z takiej okazji? Tym bardziej że z Joanną wszystko było już skończone. Tylko Agnieszce, wówczas kilkuletniej, zdawało się, że coś jeszcze da się skleić. Nie udało się. Dlaczego więc nie miałby spróbować szczęścia z młodą stażystką? Jeśli nie miała nic przeciwko temu… Został jej guru. I to zmieniło jego życie.

Stanowczo powinien uwolnić się od myśli o Kindze Stolarek. One na pewno nie spodobałyby się Dorocie. I nie chodziło tylko o babską zazdrość. Od razu by odgadła, że znów pociągają go tematy, przez które w przeszłości narobił sobie kłopotów. Pod tym względem od pewnego czasu Dorota zrobiła się dziwnie podobna do Joanny…

Jednak wywołane nocnym omamem wspomnienie Kingi nie chciało go opuścić. Jak często w jego życiu, praca i prywatność przenikały się wzajemnie. Już w pociągu wymyślił, by jeden z odcinków cyklu dla telewizji poświęcić narkotykom. Nie miał złudzeń, że jeśli nic się nie zmieni w polityce, to w przyszłości styk dwóch Europ, bogatej i biednej, będzie się coraz bardziej upodabniał do pogranicza Stanów i Meksyku. A w Polsce gangi będą hulać jak w Ciudad Juarez. Kinga przecież też tak uważała…

Po trzecim kieliszku dojrzało w nim postanowienie. Tak czy inaczej, zrobi ten odcinek. Będzie miał okazję znów ją zobaczyć. Nie tylko we śnie.

Jeszcze nie wiedział, że to niemożliwe.

3

Wiosną 2009 roku już pod koniec kwietnia Warszawę ogarnęły prawdziwe upały. Taras w Róży Wiatrów przy Wale Miedzeszyńskim zapełniony był ludźmi od rana do wieczora. W pierwszą majową niedzielę jadł tu obiad poseł Filip Rolski w towarzystwie swej asystentki Patrycji Ulewicz i dwojga zagranicznych gości, niemieckich europarlamentarzystów z Frakcji Zielonych. Niemcy przyjechali do Warszawy, by wymienić doświadczenia w dziedzinie zwalczania narkomanii we wspólnej Europie, po wejściu nowych krajów do strefy Schengen i otwarciu granic. W sobotę Rolski zabrał ich do Otwocka na konferencję „Stop narkowojnie!”, zorganizowaną przez Forum Niezależnej Myśli, a w niedzielne przedpołudnie zwiedzili ośrodek dla narkomanów pod Garwolinem.

Taki był oficjalny cel ich wizyty. Prywatnie wyglądali na parę. On był siwiejącym czterdziestolatkiem o miłych, delikatnych rysach, przypominającym raczej Francuza. Ona ze swymi rudymi włosami mogłaby grać Krymhildę w nowej wersji Pierścienia Nibelungów. Była wyższa od swego kolegi o pół głowy. Oboje naprawdę się starali, pilnie zaznajamiając się z polskimi metodami leczenia heroinizmu. Należała im się nagroda w postaci solidnego obiadu. Na tarasie bardzo im się spodobało, tym bardziej że Rolski, na koszt swego biura, nie żałował alkoholu. Słońce, przechylające się już nad drugą stroną Wisły, grzało przyjemnie, a oni mogli zająć się sobą.

Poseł nie protestował, kiedy stwierdzili, że mają ochotę na romantyczny spacer dzikim brzegiem. Nie zaproponował też, że będzie im towarzyszył. Skinął tylko głową kierowcy, a ten dyskretnie, w przyzwoitej odległości, podążył za gośćmi. Rolski poczuł ulgę, że goście sobie poszli. Choćby na parę minut. Od rana miał ochotę być sam. Wieczorem w Otwocku pokłócił się z Kingą, a potem…

Potem ona po prostu nie odbierała telefonu.

Musiał w to uwierzyć. Wbić to sobie do głowy.

– Nareszcie się ich pozbyliśmy – zamruczała Patrycja Ulewicz, wystawiając twarz do słońca. – A swoją drogą, dobrze, że przyjechali. Mogą się przydać. Powinieneś ich wykorzystać.

– Jak? – spytał automatycznie, bo myśli miał zajęte czym innym.

– Niech ci załatwią wywiad we „Frankfurterze”.

– O czym?

– O tym, jaki to jesteś postępowy w sprawie narkotyków. W kampanii do Europarlamentu taka reklama zawsze się przyda.

– Wywiad w niemieckiej gazecie? Chciałaś chyba powiedzieć, że mnie pogrąży.

– Twój elektorat to kupi. A mohery i prawdziwi Polacy niech się idą walić. I tak na ciebie nie zagłosują.

– Co ja bym bez ciebie zrobił?

Powiedział to zdawkowo, na odczepnego, ale w gruncie rzeczy szczerze. Patrycja Ulewicz była prawdziwym skarbem. W stu procentach właściwą osobą na właściwym miejscu. Tylko on do tej pory tego nie doceniał. Chyba dokonał złego wyboru…

Dobiegające od brzegu krzyki z początku próbował ignorować. Nawet nie otworzył oczu. Dobrze mu się siedziało w milczeniu z Patrycją. Ona zawsze wiedziała, jak się zachować. Nawet się nie zająknęła na temat wydarzeń poprzedniego dnia.

Zareagował niechętnie dopiero wówczas, gdy odezwał się telefon. Przebudzenie było szokujące.

– Pośle, niech poseł stąd spierdala, tylko szybko.

Wiedział, że jego kierowca urodził się w Wołominie, ale tego, mimo wszystko, się nie spodziewał.

– Słucham?

– Mówię, żeby poseł zabierał cizię, szwabów i spadał. Za chwilę będzie tu niebiesko.

Co to znaczy? Ach, przyjedzie policja. Coś się stało. Dlaczego on, poseł na Sejm RP, kandydat do Europarlamentu, miałby uciekać? Nie miał przecież nic do ukrycia. Jakie by to zrobiło wrażenie? Przecież był czysty jak łza. Sprawdzali go dziesięć razy i mogli jeszcze ze sto. Albo i tysiąc. Co ten ćwok sobie wyobraża?

– No, co tak posła zatkało? Chyba mówię wyraźnie. Ma poseł zapasowe kluczyki, tak?

– Piłem wino – wyrwało mu się odruchowo.

– Jaja poseł sobie robi? Kto ma immunitet, poseł czy ja?

Telefon zamilkł. Rolski poderwał się, wzburzony i wściekły.

– Co się stało? – spytała Ulewicz.

– Nie wiem. Jakaś afera. Ten debil kierowca mówi, żebyśmy uciekali.

– Ale dlaczego?

– Pojęcia nie mam. Chyba wydarzyło się coś, z czym nie powinienem być kojarzony.

– I co, uciekamy?

– Zwariowałaś?

– Filip, a może on ma rację.

– Jaką rację? Co ty wygadujesz? Jestem posłem, tak? To znaczy, że ciążą na mnie jakieś obowiązki, że muszę się zachowywać, jak należy.

– Filip… Chodzi mi tylko o to, żebyś uważał.

Ale on już zbiegał z tarasu dziką ścieżką przez zarośla, ku brzegowi. Ślizgał się, potykał na nierównościach, gałęzie biły go po twarzy. Jednak wiedziony jakimś niejasnym przeczuciem biegł coraz prędzej.

Zderzył się z rudowłosą Krymhildą, która przedzierała się w przeciwnym kierunku. Za nią jej towarzysz. Oboje byli nieco potargani. W oczach mieli strach.

– Co tam się stało? – zawołał.

– Nie wiemy – odezwał się zza pleców Krymhildy mężczyzna, który trochę mówił po polsku. – Pana goryl wygonił nas.

– Wygonił?

– No właśnie, dziwne jakieś. Ja myślę, bomba może.

– Nein, keine bomba – zaprzeczyła ruda. – Ich glaube, trup.

Jej towarzysz zaczął gwałtownie protestować i w tej chwili Rolski zrozumiał, że niemiecki parlamentarzysta zobaczył to samo, co jego koleżanka. Coś, czego nie powinien i wcale nie chciał zobaczyć.

Nie czekał, odsunął Niemców i pobiegł ku brzegowi.

Nagle tuż przed nim wyrósł kierowca.

Chwyt jego palców przypominał zaciskające się obcęgi.

– Dokąd, pośle? Nie mówiłem, że posła ma tu nie być?

– Nie bądź bezczelny. Przepuść mnie albo od tej chwili nie pracujesz!

Usiłował się uwolnić, ale nie był w stanie wyrwać się swemu szoferowi. Różnica sił była zbyt wielka.

Kierowca nagle zwolnił uchwyt. Na jego twarzy pojawiło się nawet coś w rodzaju uśmiechu.

– Jak sobie poseł chce. Ja chciałem dobrze, ale to poseł tu rządzi.

Nagła zmiana tonu wydała się Rolskiemu jeszcze bardziej złowroga niż niedawna bezczelność.

Rozgarnął wiklinę, dzielącą go od piaszczystej łachy na brzegu, i o mało nie zemdlał.

Na piasku leżało ciało Kingi Stolarek. Nagie, poranione.

Nie mógł na to patrzeć.

Osunął się na kolana. Woda, piasek, martwa kobieta… Wszystko się rozmyło, zawirowało przed oczami.

Upadłby twarzą w piach obok trupa, gdyby nie chwyciło go silne ramię osobistego kierowcy i nie postawiło z powrotem na nogi.

– No i po co to posłowi było? Ostrzegałem, tak?

– Słuchaj, Mirek – odezwał się Rolski z wysiłkiem, przezwyciężając mdłości. – Może zrobimy tak, że ja jej nie widziałem. Przecież mogłem jej nie widzieć, prawda?

– Powiem inaczej. Poseł nie mógł jej widzieć. Bo i jak? Posła tu nie było. Poseł do brzegu wcale nie doszedł, zawrócił wcześniej. Dobrze mówię?

Im ciszej i łagodniej przemawiał szofer, tym Rolskiego ogarniał większy strach.

Nie był w stanie pojąć, co to wszystko znaczy. Skąd Kinga wzięła się tutaj, tak okropnie okaleczona? Posłusznie pozwolił kierowcy poprowadzić się z powrotem w stronę tarasu.

– Teraz niech już poseł nie ucieka. Niech pije wino i udaje, że o niczym nie wie. Ja wszystko z psami załatwię. Powiem, że znalazłem zwłoki i zabezpieczyłem. Nie dopuszczam nikogo, żeby ślady zatarciu nie uległy. Posła też nie dopuściłem. Zrozumiał poseł, co mówię?

Szofer przystanął, otrzepał Rolskiemu ubranie, poprawił mu włosy.

– Niech no tylko poseł wczuje się w rolę. Bo jak nie…

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI