Tytuł oryginału

TWO CAN KEEP A SECRET

Copyright © 2019 by Karen M. McManus

All rights reserved

Projekt okładki

Alison Impey i Kerri Resnick

Opracowanie polskiej wersji okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcia na okładce

© Jamie Grill/Getty Images; 

Johner Images/Getty Images; 

Martin Dimitrov/iStockphoto.com; 

Halfpoint/Shutterstock.com

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Milena Rachid Chehab

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978–83-8169-802-3

Warszawa 2019

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Gabrieli, Caroliny i Erika

ROZDZIAŁ 1

ELLERY

PIĄTEK, 30 SIERPNIA

Gdybym wierzyła w takie rzeczy, uznałabym to za zły omen.

Na taśmociągu bagażowym została tylko jedna walizka. Krzykliwie różowa, oklejona nalepkami Hello Kitty i z pewnością nie moja.

Czwarty raz przejeżdża przed nami, a mój brat Ezra śledzi ją wzrokiem, wsparty na stelażu własnej wielgachnej walizy na kółkach. Tłum pasażerów odbierających bagaże rozproszył się, została jedynie para, która kłóci się o to, kto miał dopilnować rezerwacji samochodu.

– Może ją weź – radzi Ezra. – Właścicielka najwyraźniej nie leciała z nami, a założę się, że ma interesującą garderobę. Pewnie wszystko w kropki. I świeci brokatem. – Wyciąga z kieszeni dzwoniący telefon. – Babcia przyjechała.

– Nie do wiary – pomrukuję, kopiąc czubkiem tenisówki metalową obudowę taśmociągu. – Całe moje życie było w tej walizce.

Lekko przesadzam. Całe moje życie w rzeczywistości jeszcze osiem godzin temu było w Kalifornii, w La Puente. Część dobytku zapakowałam do pudeł i w zeszłym tygodniu wysłałam do Vermontu, zaginiona walizka zawiera resztę.

– Pewnie trzeba by to zgłosić. – Ezra rozgląda się po hali odbioru bagażu, przeczesując dłonią krótko ostrzyżone włosy. Kiedyś miał, jak ja, gęste, ciemne loki, opadające mu na oczy, i jeszcze się nie przyzwyczaiłam do nowej fryzury, którą zafundował sobie latem. Przechyla swoją walizkę na bok i odwraca się w stronę punktu informacji. – Tutaj, jak zgaduję.

Podchodzimy do chudzielca o policzkach i podbródku obsypanych czerwonymi pryszczami. Wygląda, jakby jeszcze nie skończył szkoły średniej. Według złotej plakietki krzywo przypiętej do niebieskiej kamizelki ma na imię Andy. Cienkie wargi Andy’ego wykrzywiają się, kiedy mówię mu o zaginionej walizce. Wyciąga szyję w stronę torby pokrytej nalepkami Hello Kitty, która robi kolejną rundkę po taśmociągu.

– Lot numer 5624 z Los Angeles? Z międzylądowaniem w Charlotte? – Kiwam głową. – Jesteś pewna, że to nie tamta walizka?

– Na sto procent.

– Szkoda. Znajdzie się, bez obaw. Musisz tylko to wypełnić. – Szarpnięciem otwiera szufladę, wyciąga i podsuwa mi formularz. – Gdzieś tu był długopis – mamrocze, grzebiąc bez przekonania w stercie papierów.

– Mam własny. – Rozpinam przednią kieszeń plecaka, wyjmuję na blat książkę, po czym przetrząsam resztę zawartości w poszukiwaniu długopisu. Ezra unosi brwi na widok sfatygowanej twardej oprawy.

– Serio, Ellery? – pyta. – Wzięłaś Z zimną krwią do samolotu? Dlaczego nie wysłałaś tego razem z resztą książek?

– Jest cenna – bronię się.

Ezra przewraca oczami.

– Przecież wiesz, że to nie jest autentyczny autograf Trumana Capote’a. Sadie dała się naciągnąć.

– Nieważne. Liczą się intencje – odmrukuję. Nasza matka kupiła mi „podpisane przez autora” pierwsze wydanie na eBayu cztery lata temu, kiedy dostała rolę Trupa #2 w Prawie i porządku. Ezrze z tej okazji podarowała okładkę płyty Sex Pistols z autografem Sida Viciousa, pewnie też podrobionym. Lepiej byłoby wydać te pieniądze na samochód ze sprawnymi hamulcami, ale długoterminowe planowanie nigdy nie było mocną stroną Sadie. – Zresztą, sam rozumiesz. Jedziemy do Morderlandii. Kiedy wejdziesz między wrony… – W końcu wygrzebuję długopis i zaczynam wpisywać swoje dane do formularza.

– Wybieracie się do Echo Ridge? – pyta Andy. Zatrzymuję się na drugim „c” swojego nazwiska. – Wiecie, nazwa się zmieniła. I przyjechaliście za wcześnie. Otwarcie dopiero w przyszłym tygodniu.

– Wiem. Nie mówiłam o parku rozrywki. Chodziło mi o… – Miałam powiedzieć „miasto”, ale milknę i chowam Z zimną krwią do plecaka. – Mniejsza z tym – mówię, znów skupiając uwagę na formularzu. – Jak długo czeka się na odzyskanie bagażu?

– Jutro powinien być. – Oczy Andy’ego wędrują ode mnie do Ezry i z powrotem. – Jesteście podobni jak dwie krople wody. Bliźniaki?

Kiwam głową i piszę dalej.

– Tak – odpowiada Ezra, jak zawsze grzeczny.

– Też miałem mieć bliźniaka – mówi Andy. – Ale wchłonął się w łonie. – Ezra wydaje ciche, zaskoczone parsknięcie, ja powstrzymuję uśmiech. Mojego brata spotyka to na okrągło; ludzie zwierzają mu się z najdziwniejszych rzeczy. Niby wyglądamy prawie tak samo, a jednak to jego twarz budzi ogólne zaufanie. – Zawsze myślałem, że fajnie byłoby mieć brata bliźniaka. Można się podawać jeden za drugiego i robić sobie jaja z ludzi. – Podnoszę wzrok. Andy znów przygląda się nam zmrużonymi oczami. – Cóż. Wy raczej byście nikogo nie nabrali. Nie jesteście takimi bliźniakami, jak trzeba.

– Zdecydowanie nie – mówi Ezra z uśmiechem przyklejonym do ust.

Przyspieszam pisanie i wręczam wypełniony formularz Andy’emu. Odrywa kartki z wierzchu i daje mi żółtą kopię kalkową.

– Czyli ktoś się ze mną skontaktuje, tak? – pytam.

– Mhm – odpowiada Andy. – Jeśli się jutro nie odezwą, zadzwoń pod numer podany na dole. Dobrej zabawy w Echo Ridge.

Ruszamy w stronę obrotowych drzwi wyjściowych. Ezra głośno wypuszcza powietrze i posyłam mu szeroki uśmiech przez ramię.

– Ty to masz szczęście do nowych znajomości.

Wzdryga się.

– Teraz nie mogę przestać o tym myśleć. Wchłonął się. Jak to się w ogóle odbywa? Może… Nie. Nie będę snuł domysłów. Nie chcę wiedzieć. Chociaż dziwnie dorastać z taką świadomością, nie? Że swobodnie mogłeś być tym drugim, pechowym bliźniakiem.

Popychamy drzwi i, ku mojemu zaskoczeniu, uderza w nas duszne, śmierdzące spalinami powietrze. Spodziewałam się, że nawet pod koniec sierpnia w Vermoncie jest znacznie chłodniej niż w Kalifornii. Odgarniam włosy z szyi, a Ezra przewija coś na ekranie swojego telefonu.

– Babcia napisała, że krąży koło terminalu, bo nie chciała stać na parkingu – donosi.

Unoszę brwi.

– Pisze esemesy za kierownicą?

– Na to wygląda.

Nie widziałam babci dziesięć lat, od jej wizyty u nas w Kalifornii, ale z tego, co pamiętam, to raczej do niej niepodobne.

Czekamy kilka minut, ledwo zipiąc z gorąca, aż podjeżdża do nas subaru kombi w kolorze leśnej zieleni. Szyba od strony pasażera opuszcza się i babcia wystawia głowę na zewnątrz. Wygląda prawie tak samo jak na Skypie, chociaż chyba skróciła swoją gęstą siwą grzywkę.

– Szybko, wsiadajcie! – woła, kątem oka zerkając na policjanta z drogówki czuwającego półtora metra od nas. – Nie wolno stać z zapalonym silnikiem dłużej niż minutę. – Chowa głowę z powrotem do środka, a Ezra ciągnie swoją walizkę na kółkach w stronę bagażnika.

Kiedy wsuwamy się na tylne siedzenie, babcia odwraca się do nas. To samo robi młodsza kobieta za kierownicą.

– Ellery, Ezro, przedstawiam wam Melanie Kilduff. Jej rodzina mieszka niedaleko od nas, przy tej samej ulicy. Po ciemku kiepsko widzę i Melanie była na tyle miła, że zgodziła się poprowadzić. Często opiekowała się waszą matką w dzieciństwie. Pewnie o niej słyszeliście.

Patrzymy z Ezrą na siebie szeroko otwartymi oczami. Tak. Jasne, że słyszeliśmy.

Sadie wyjechała z Echo Ridge w wieku osiemnastu lat i od tamtego czasu wróciła tam tylko dwa razy. Kiedy nasz dziadek umarł na zawał serca, rok przed naszymi narodzinami. I pięć lat temu, na pogrzebie nastoletniej córki Melanie.

W Dateline nadali reportaż Zagadka Morderlandii. Obejrzeliśmy go z Ezrą w domu, pilnowani przez sąsiadkę. Ta historia mnie zafascynowała. Lacey Kilduff, piękna, jasnowłosa królowa balu szkolnego z rodzinnego miasta mojej matki, została uduszona w parku rozrywki urządzonym w klimacie horroru. Andy z lotniska miał rację; właściciel kilka miesięcy później przemianował lunapark na Siedlisko Strachów. Nie jestem pewna, czy sprawa zyskałaby rozgłos, gdyby nie jakże trafna pierwotna nazwa tego miejsca.

I gdyby Lacey nie była drugą ładną nastolatką z Echo Ridge – a nawet z tej samej ulicy – która w tragicznych okolicznościach trafiła na czołówki gazet.

Po powrocie z pogrzebu Lacey, Sadie nie odpowiedziała na żadne nasze pytania. „Chcę o tym zapomnieć”, ucinała. To samo, odkąd pamiętamy, mówiła o Echo Ridge.

A i tak koniec końców tu wylądowaliśmy. To się chyba nazywa ironia losu.

– Miło nam panią poznać – mówi Ezra do Melanie, a ja krztuszę się własną śliną. Brat wali mnie w plecy mocniej niż trzeba.

Melanie jest nieco przyblakłą pięknością o blond włosach zebranych w warkocz francuski, jasnoniebieskich oczach i oprószonej piegami twarzy. Błyska rozbrajającym uśmiechem, odsłaniając przerwę między przednimi zębami.

– I nawzajem. Przepraszamy za spóźnienie, ale ruch był nadspodziewanie duży. Jak wam się leciało?

Zanim Ezra zdąży odpowiedzieć, słyszymy głośne stukanie w dach subaru. Babcia aż podskakuje.

– Jedźcie już! – woła policjant.

– Burlingtończycy są źle wychowani – gdera babcia. Wciska guzik podnoszący szybę, a Melanie pomału rusza za odjeżdżającą taksówką.

Majstruję przy pasie bezpieczeństwa, wpatrzona w tył głowy Melanie. Nie spodziewałam się, że poznam ją w takich okolicznościach. Owszem, prędzej czy później nieuchronnie musiałyśmy się spotkać, skoro jest sąsiadką babci, ale liczyłam, że co najwyżej pomachamy do siebie, wynosząc śmieci, a nie przesiedzimy razem godzinę w samochodzie zaraz po moim lądowaniu w Vermoncie.

– Przykro mi z powodu waszej mamy – mówi Melanie, wyjeżdżając z terenu lotniska na wąską drogę, wzdłuż której stoją zielone tablice. Jest prawie dziesiąta wieczór, z przodu majaczy małe skupisko budynków jarzących się rozświetlonymi oknami. – Ale dobrze, że otrzyma pomoc. Sadie jest silną kobietą. Na pewno wkrótce znów będzie z wami, ale mam nadzieję, że i bez niej miło spędzicie czas w Echo Ridge. To urocze miasteczko. Wiem, że Nora nie może się doczekać, żeby wam wszystko pokazać.

Proszę bardzo. Oto jak się prowadzi niezręczną rozmowę. Po co zaczynać od „Przykro mi, że wasza mama naćpała się opioidami, wjechała samochodem do sklepu jubilera i teraz musi spędzić cztery miesiące na odwyku”? Wystarczy dać znać, że wiesz, jak się sprawy mają, dyplomatycznie zmienić temat i płynnie skierować rozmowę na spokojniejsze wody.

Witajcie w Echo Ridge.

Na autostradzie zasypiam i twardo śpię dotąd, aż budzi mnie donośny stukot. Jakby samochód obrzucany był ze wszystkich stron dziesiątkami kamieni. Odwracam się do Ezry, ale wygląda na równie zdumionego. Babcia wykręca głowę do tyłu i przekrzykuje hałas.

– Grad. Nic zaskakującego o tej porze roku. Chociaż dziś jest silniejszy niż zwykle.

– Stanę, poczekam, aż przejdzie! – woła Melanie. Zjeżdża na pobocze i ustawia dźwignię biegów w pozycji „parkuj”. Grad wali coraz mocniej i nachodzi mnie myśl, że zniszczy całą karoserię. Jedna wyjątkowo duża bryła uderza w sam środek przedniej szyby. Wszyscy podskakujemy.

– Skąd się wziął grad? – pytam. – W Burlington był upał.

– Grad powstaje w chmurach – wyjaśnia babcia, wskazując niebo. – Tam panują ujemne temperatury. Na ziemi bryłki szybko się roztopią.

Jej głos właściwie nie jest ciepły – nie wiem, czy w ogóle potrafi być ciepły – ale bardziej ożywiony. Babcia dawniej była nauczycielką i widać, że w tej roli czuje się znacznie pewniej, niż kiedy musi robić za Sądownie Wyznaczoną Opiekunkę. Nie żebym miała jej to za złe. Jest skazana na nasze towarzystwo przez szesnaście tygodni, które Sadie spędzi na przymusowym odwyku, i vice versa. Sędzia się uparł, żebyśmy zamieszkali u kogoś z rodziny, co mocno ograniczyło nam pole manewru. Nasz ojciec był przygodą na jedną noc – kaskaderem, a przynajmniej tak twierdził w ciągu całych dwóch godzin, które spędził z Sadie po tym, gdy się poznali w klubie w Los Angeles. Nie mamy ciotek, wujków ani kuzynów. Nikogo, kto wziąłby nas do siebie. Oprócz babci.

Kilka minut siedzimy w milczeniu, wpatrzeni w grudki lodu odbijające się od maski samochodu, aż częstotliwość uderzeń maleje i grad w końcu ustaje. Melanie wjeżdża z powrotem na szosę, ja zerkam na zegar w desce rozdzielczej. Zbliża się jedenasta; spałam prawie godzinę. Szturcham Ezrę łokciem.

– To już chyba niedaleko, co? – pytam.

– Jeszcze kawałek – mówi i zniża głos. – Okolica tętni życiem w piątkowe wieczory. Dawno nie mijaliśmy żadnych zabudowań.

Na zewnątrz panują nieprzeniknione ciemności i nawet po kilkakrotnym przetarciu oczu widzę za szybą tylko przemykające w mroku drzewa. Mimo to wytężam wzrok, bo chcę zobaczyć miejsce, z którego Sadie tak pilno było się wyrwać. „Jakby żyć w widokówce”, mawiała. „Ładnej, lśniącej i odciętej od świata. Całe Echo Ridge myśli, że znikniesz, jak tylko wyjedziesz poza miasto”.

Samochód podskakuje na nierówności, wstrząs odrzuca mnie na bok i pas wrzyna mi się w szyję. Ezra ziewa tak szeroko, że coś mu strzela w szczęce. Nie wątpię, że kiedy sobie kimnęłam, czuł się w obowiązku pozostać przytomny i prowadzić rozmowę, choć ani on, ani ja dawno nie mieliśmy okazji porządnie się wyspać.

– Jeszcze niecałe półtora kilometra do domu. – Głos babci zaskakuje nas oboje. – Właśnie minęliśmy tablicę „Witamy w Echo Ridge”, choć jest tak słabo oświetlona, że pewnie jej nie widzieliście.

Ma rację. Nie zauważyłam jej, chociaż zapisałam sobie w pamięci, żeby koniecznie ją zobaczyć. Ta tablica była jedną z nielicznych rzeczy związanych z Echo Ridge, które wspominała Sadie, przeważnie po kilku lampkach wina. „4935 mieszkańców. Liczba, która nie zmieniła się przez całe osiemnaście lat, które tam przeżyłam”, mówiła ze złośliwym uśmiechem. „Najwyraźniej żeby kogoś sprowadzić, trzeba najpierw innego usunąć”.

– Zaraz wiadukt, Melanie. – W głosie babci słychać ostrzegawczą nutę.

– Wiem – mówi Melanie. Zwalnia do ślimaczego tempa na ostrym zakręcie pod szarym kamiennym łukiem. Na tym odcinku szosy nie ma latarni, włącza więc długie światła.

– Babcia jest najbardziej uciążliwym pilotem kierowcy na świecie – szepcze Ezra.

– Serio? – odszeptuję. – A przecież Melanie prowadzi ostrożnie.

– Jeśli tylko nie stoimy na czerwonym, to jedziemy za szybko.

Parskam śmiechem i w tej samej chwili babcia krzyczy „Stop!” tak władczym głosem, że oboje z Ezrą podskakujemy. Przez ułamek sekundy myślę, że jakimś cudem – nadnaturalny słuch? – usłyszała nasze złośliwości i się wkurzyła. Potem Melanie ostro hamuje i wóz staje tak gwałtownie, że tylko pas bezpieczeństwa utrzymuje mnie na miejscu.

– Co do… ? – pytamy z Ezrą jednym głosem, ale Melanie z babcią już rozpięły pasy i wyskoczyły z auta. Wymieniamy zdziwione spojrzenia i ruszamy za nimi. Omijając kałuże topniejącego gradu, podchodzę do babci, która stoi przed samochodem wpatrzona w jezdnię zalaną światłem przednich reflektorów.

I w nieruchomą postać leżącą na środku. Zakrwawionego mężczyznę o szyi wygiętej pod koszmarnie nienaturalnym kątem i szeroko otwartych oczach patrzących w nicość.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI