Copyright © Maria Ulatowska, 2012

Projekt okładki

Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce

Vladimir Semenov/Fotolia.com; Istockphoto.com

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Mariola Będkowska

ISBN 978-83-7839-848-6

Warszawa 2012

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-651 Warszawa, ul. Garażowa 7

www.proszynski.pl

Umrzeć? O, nie – nie mam na to czasu!

Moim kochanym Zwierzakowcom

– za to, że są.

Oświadczam stanowczo i pod przysięgą, że:

Wszystkie opisane tu sytuacje z udziałem osób

pełniących jakiekolwiek funkcje publiczne lub zawodowe, są ABSOLUTNIE nieprawdziwe i CAŁKOWICIE wymyślone przez autorkę.

Choć – gdyby tak mocno się uprzeć – to może jednak ... kiedyś ... coś takiego mogłoby się zdarzyć...

Bo niby – dlaczego nie???

A wszystkie nazwiska są po prostu wzięte z sufitu. Nawet nie z książki telefonicznej.

Prawdziwe jest tylko nazwisko autorki (Choć, czy ja wiem? W końcu nie moje, a po mężu...).

Osoby:

Pani Eustaszyna Krzewicz-Zagórska – główna bohaterka. Osoba w wieku… powiedzmy: ponad średnim. Głowa rodziny, ciocia Winia, nadzorująca i monitorująca wszystkie rodzinne wydarzenia. Często ich inicjatorka.

Wielbicielka Jarmarków Dominikańskich i całego Trójmiasta. Fanka Adama Małysza.

Admiratorka państwowej służby zdrowia.

Współautorka bestsellerowej książki.

Pan Eustachy Krzewicz-Zagórski – mąż głównej bohaterki, w wieku nieco bardziej zaawansowanym niż żona. Cichy, spokojny, zgodny. Wielbiciel kawy, prasy, dobrego ciasta, a ostatnio także pewnej trójkolorowej kotki. No i swojej żony oczywiście.

Marcelina Krzewicz-Zagórska, a właściwie Marcja – bratanica pana Eustachego, przez jego żonę uznawana za siostrzenicę, bo (zdaniem owej żony) to przecież wszystko jedno. Bohaterka wątku romansowego; wybierając między dwoma mężczyznami, wybiera oczywiście tego właściwego. Pod koniec opowieści matka Jadwigi Aleksandry; a także pani dwójki zwierzaków: suczki Czarnej oraz kotki Burki. Żona… a tego nie zdradzę… jednego z dwóch występujących w powieści wspaniałych mężczyzn. Graficzka, pracująca na własny rachunek.

Jerzy Tarczyński – jeden z „mężczyzn Marcji”. Inżynier budownictwa, pracujący w przedsiębiorstwie państwowym. W opinii pani Eustaszyny nieco safandułowaty. Jednak niezastąpiony przy załatwianiu biletów teatralnych.

Cezary Antonowicz – drugi mężczyzna Marcji. Kardiolog, robiący doktorat. Domowy lekarz pana Eustachego, którym zostaje w wyniku pewnego przedsięwzięcia żony pana Krzewicz-Zagórskiego.

Pani Aleksandra Brzeska – a właściwie pani Oleńka (nikt nigdy w życiu nie powiedział do niej: Aleksandro). Sąsiadka i przyjaciółka państwa Krzewicz-Zagórskich. Autorka książki „A jeśli byłaby dziewczynka …”, napisanej we współpracy z panią Eustaszyną. Osoba w wieku też jakby ponad średnim, wszakże o dziesięć lat młodsza od swojej sąsiadki. Mama Konrada, mieszkającego obecnie w Madrycie, występującego tylko w rozmowach przyjaciółek.

Stefania Kozłowska – siostrzenica głównej bohaterki, mniej przez nią kochana od bratanicy męża, ponieważ nierozważnie wyszła za mąż za kogoś o tak pospolitym nazwisku. Zastępca dyrektora w wydziale ekonomiczno-finansowym urzędu dzielnicowego; „tylko księgowa” w rozumieniu cioci Wini. Tak naprawdę ekonomistka po wyższych studiach.

Jan Kozłowski – mąż Stefanii, właściciel pospolitego nazwiska. Astronom, wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim, z tytułem profesora, co i tak, zdaniem cioci Wini, jest tylko bujaniem w gwiazdach i tyle. Człowiek, który swoją pracą naukową zadziwił uniwersytet Yale.

Majka Kozłowska i Tomek Kozłowski – dzieci Stefki i Jana, już pełnoletnie, wszakże ciągle uważane za dzieciaki. Wielbiciele Nowego Jorku, jednak tylko na początku – potem zdecydowanie wybierają swój Mokotów, w swojej Warszawie.

Osoby, które wystąpiły epizodycznie:

Roman Wierzbicki – stary przyjaciel pana Eustachego, poprzednio inżynier, obecnie przedsiębiorca, zajmujący się projektowaniem i wykonawstwem mebli kuchennych. Żona, Zofia, prowadzi Dom Handlowy „Roman” ze sprzętem agd, właścicielka kilku niebieskich kotów rosyjskich.

Anna Towiańska, Irena Malinka, Dionizy Bartczak, bracia Konieczni – właścicielka pensjonatu „Sosnówka” i jej przyjaciele.

Piotr Żętycki – prezes i współwłaściciel wydawnictwa „Oczko”, w którym dwie debiutujące współautorki wydają swoje powieści.

Pani Ewa – koleżanka pani Eustaszyny, matka Ireny, która wraz z mężem Tadeuszem kupuje mazurską działkę taty Marcji.

Pani Konstancja Wilmońska – właścicielka działki budowlanej w Dziekanowie Leśnym, od której Marcja nabyła tęże działkę.

Pan Stanisław Szyngweld – przypadkowy przechodzień spotkany na molo w Sopocie, objaśniający paniom Eustaszynie oraz Oleńce tajniki remontu tegoż mola.

Barbara Szaniawska – przyjaciółka Marcji, będąca świadkiem na jej ślubie. Pod koniec opowieści mama Jędrusia. Mąż – Damian, występujący w rozmowie telefonicznej z Marcją.

Waldemar Bronowski – przyjaciel Jerzego, współtwórca jego sukcesu w zdobyciu biletów na „Kupca Weneckiego”.

Tomek Karpiniak – stolarz z firmy „Hebel”, wykonującej budę, czyli letni domek dla suczki Marcji.

Tomasz Bąkowski – uprzejmy młody człowiek, pomagający wraz z żoną naszym bohaterkom w „Złotych Tarasach”. W tymże centrum handlowym pani Eustaszyna i pani Oleńka spotykają też pewnego okropnie źle wychowanego młodego człowieka, a w wyniku tego spotkania obie panie zawierają następnie znajomość z kelnerką i innymi gośćmi kawiarni w „Złotych Tarasach”.

Poza tym w powieści spotkamy rejestratorkę medyczną, Katarzynę Jankowską, a także chirurga z państwowej przychodni lekarskiej. Jeśli już o służbie zdrowia mowa, to występują także: siostra oddziałowa, pewna salowa, pielęgniarki oraz lekarze ze szpitala, w którym panu Eustachemu wszczepiano rozrusznik serca. Następnie: lekarka robiąca USG cioci Wini, a także pielęgniarki i lekarze ze szpitala, w którym panią Eustaszynę poddano laparoskopowemu usunięciu pęcherzyka żółciowego. Oraz lekarz wykonujący Marcji USG i ginekolog-położnik przyjmujący na świat małą Jadwigę Aleksandrę.

Monika Malinowska z Wisły, Lucyna Bielska z Kraśnika Lubelskiego i pani z Towian, o nieustalonym nazwisku – współtowarzyszki pani Eustaszyny z sali szpitalnej. Oraz pan Malinowski, tata Moniki.

A na samym wstępie poznajemy – panią „mi…chalską” oraz panią Wandzię i strażnika z Ministerstwa Zdrowia. Ponadto: pewnego stomatologa oraz panią Małgosię, pomoc stomatologiczną, zwracającą się do Swojego Dentysty dużymi literami.

Występują także dwie panie z Galerii Małyszów w Wiśle.

W pamięci czytelnika z pewnością zapiszą się też postacie z pierwszego spotkania literackiego stoczterdziestosześcioletniej spółki autorskiej; bibliotekarka, pani w toczku i publiczność. No i wschodząca gwiazda telewizyjnych seriali, czytająca fragmenty książki.

Nie można również zapomnieć o księdzu Czesławie i dwojgu pozostałych brydżystów z parafii pani Eustaszyny.

Cichym – czyli nic nie mówiącym – ale bardzo ważnym bohaterem opowieści (może nawet najważniejszym) jest pewna mazurska sosna, bez której… nie do końca wiadomo, jak potoczyłyby się losy siostrzenicy pani Eustaszyny.

Pojawia się także, na chwilę – bo to wystarczy – pracownica schroniska dla zwierząt w Józefowie.

I, wreszcie, choć to nie osoby, nie mogę ich pominąć – występują, aczkolwiek nie centralnie – suczka Czarna oraz trzy kotki: Burka, Trojka i Neska.

To już chyba naprawdę wszyscy.

Miłej lektury!

Rozdział pierwszy

Pani Eustaszyna z mozołem weszła po schodkach, otworzyła drzwi i ... zamarła. Przed nią kłębił się tłum ludzi różnej płci, którego średnia wieku wynosiła z pewnością około siedemdziesięciu pięciu lat. I to tylko dlatego, że ona, Eustaszyna Krzewicz-Zagórska, swoją liczbą lat tę średnią zaniżała. Tak wszystkim by mówiła, bo ile naprawdę miała tych lat, wiedziała tylko ona i uważała, że to wystarczy. Natomiast jej mąż Eustachy, niestety, miał lat trochę więcej niż ta średnia tutaj – i ostatnio czuł się nie najlepiej. Dlatego ona, dobra żona, przyszła tu, by ustalić postępowanie w tej kwestii.

Tu – to znaczy do ich „przydziałowej” przychodni lekarskiej. Ale się nie spodziewała, że razem z nią akurat o tej samej porze przyjdzie tyle osób. To, że tylu pacjentów jest tu o każdej porze, nawet by jej do głowy nie przyszło.

Pani Eustaszyna rozejrzała się na boki i raptem przeistoczyła się w bardzo niedołężną, utykającą i zgarbioną starowinkę. Podeszła do kłębiącego się – wokół jakiejś lady – tłumu ludzi.

– Posuń się troszkę, moje dziecko – powiedziała do pani mniej więcej sześćdziesięciopięcioletniej, którą tak to „dziecko” usatysfakcjonowało, że przesunęła się posłusznie, nie omieszkując jednak zapytać uprzejmie:

– A bo co?

– A bo ja chcę tylko o coś zapytać – odpowiedziała słabym głosikiem pani Eustaszyna, wślizgując się zręcznie między ludzi skupionych przy długiej ladzie, za którą siedziała umęczona kobiecina z obłędem w oku.

– Proszę panienki – zaszemrała w jej stronę pani Eustaszyna tak cichym i rwącym się głosem, że wszyscy odruchowo wyciszyli swoje kłótnie i protesty: „Pan tu nie stał, a pani w ogóle tu nikt nie widział itd., itp.”. – Proszę panienki, co ja mam zrobić, żeby dostać się do kardiologa? – zapytała pani Eustaszyna.

– A skierowanie pani ma? – warknęła „panienka”.

– Skierowanie? Jakie skierowanie? Od kogo?

– Znaczy, nie ma, tak?

– No, nie mam – szepnęła pani Krzewicz-Zagórska, nie wypadając z roli biednej, przemęczonej, schorowanej staruszki.

– No więc niech stanie w kolejce i zapisze się na wizytę do lekarza pierwszego kontaktu. Będzie trzeba, to skierowanie wypisze. A jak nie, to nie – odpowiedziała pani zza lady.

– A jak nie, to nie – powtórzyła pani Eustaszyna. – A w jakiej kolejce, moje dziecko?

– No, nie widzi pani? – zdenerwowała się już osoba, przed którą wcisnęła się nasza staruszka. – W tej kolejce, o tu! Wszyscy stoją, a koniec jest gdzieś tam. – Machnęła ręką do tyłu.

– W kolejce. Gdzieś tam – obejrzała się pani Eustaszyna. – O, niedoczekanie.

I wyprostowana na całą swoją imponującą stupięćdziesięciocentymetrową wysokość, pozbywszy się miny i postury zniedołężniałej staruszki, pani Krzewicz-Zagórska dziarskim krokiem wymaszerowała z przychodni, pozostawiając w osłupieniu posłusznie tłoczących się w kolejce pacjentów.

Na ulicy wyciągnęła z torebki telefon komórkowy i nacisnęła przycisk jednorazowego wybierania, na którym miała zakodowany numer swojej ulubionej korporacji taksówkowej.

– Jestem na ulicy Próżnej. Od strony placu Grzybowskiego. Proszę o taksówkę, natychmiast – zażądała. – Wiem, że tu jest zakaz wjazdu, ale chyba taksówki mają jakieś uprawnienia, żeby po chorych podjeżdżać, prawda? No więc ja właśnie stoję przed przychodnią lekarską i proszę szybko taksówkę przysłać, bo długo stać nie mogę.

Reszta w pełnej wersji

Rozdział drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziesiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział jedenasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwunasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzynasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czternasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szesnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siedemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział osiemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty

Dostępne w pełnej wersji