Copyright © Danuta Noszczyńska, 2014

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

Fot. Mark Owen/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

ISBN 978-83-7961-912-2

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Powieść dedykuję Emilce Kierznowskiej

ROZDZIAŁ I

Kolejny facet z przypadku, czyli optymalny początek

Grzegorz stał na środku salonu, w ręce ściskał zaproszenie na ślub Estery. Po prostu stał. Po prostu trzymał to cholerne zaproszenie przed oczami i wpatrywał się w nie z zaciętym wyrazem twarzy. Po prostu...

Tak to mogło wyglądać – po prostu. Ale to był mój salon, na kopercie widniało moje imię i nazwisko, a zaproszenie dotyczyło wyłącznie mnie. Stałam więc i patrzyłam na Grzegorza. Wymownie. Czekałam. Dopóki milczał, ciągle miał szansę. Sporo zależało od jego pierwszych słów. Czekałam w napięciu i trochę mi się dłużyło. Parę sekund temu miałam jeszcze pozytywne nastawienie, teraz już nie. Było mi wszystko jedno.

– Nie pojedziesz na ten ślub – odezwał się w końcu, prawie nie otwierając ust.

Wreszcie, pomyślałam z ulgą i nagle całe napięcie znikło. Mogłabym zapytać dlaczego, co ma przeciwko ślubom, ale wszelki dialog prowadził donikąd.

– Pojadę – odpowiedziałam.

– Jeśli... jeśli to zrobisz...

Grzegorz na próżno szukał odpowiednich słów. Postanowiłam mu pomóc.

– ...to z nami koniec. W porządku. – Wyjęłam mu z ręki zaproszenie. – Jak sobie życzysz. Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

– Naprawdę? Ten ślub jest dla ciebie ważniejszy od nas? Ode... mnie?

– Pieprzysz, Grześ – westchnęłam znużona. – Powinieneś uważać na słowa, kiedy mnie ograniczasz.

– Nie wierzę – mruknął pod nosem. – Naprawdę nie wierzę...

– W co nie wierzysz? Może sprecyzuj – podniosłam głos. – Że nie zamierzam trwać w żadnym warunkowym związku? Nie będę z tobą „pod warunkiem”. Zapomnij, Grzesiek. To ja nie wierzę. Zabraniasz mi pojechać na ślub Estery, bo... Właśnie – bo co? Zabraniasz! Właściwie guzik mnie obchodzą twoje powody, ale chętnie zobaczę, jak się miotasz, usiłując nadać bezsensowi pozory sensu. Kontynuuj.

– Bo nie widzę powodu, dla którego miałabyś być na tym ślubie. W jakim charakterze? Jako kto? – Grzegorz wyraźnie się rozkręcał.

– A ja nie widzę powodu, dla którego miałoby mnie tam nie być.

– Nie chcę, żebyś się spotykała z jego rodziną.

– Aha! Czyli, reasumując: nie mogę pojechać na ślub Estery, bo ty sobie tego nie życzysz. Według ciebie to sensowny, logiczny i wystarczający powód?

– Odwracasz kota ogonem – prychnął Grzesiek. – Nie o to chodzi. Powinnaś uszanować moją... moje uczucia.

– Twoją wolę, zamierzałeś powiedzieć? Ale dobrze, niech będą uczucia. Twoje. A co z moimi?

– Skoro jesteś ze mną, twoje uczucia powinny być ukierunkowane na mnie, a nie na... inne osoby.

– Jakie „inne osoby”?

– Czepiasz się.

– Masz na myśli Esterę?

– Teraz to już zwyczajnie się czepiasz.

– Odpowiedz.

– Dobrze wiesz! – Grzesiek w końcu nie wytrzymał. – Owszem, jestem zazdrosny! I powiedziałem: nie chcę, żebyś się spotykała z jego rodziną. Rozumiesz, Ada?

– Nie rozumiem. Ponadto – gdybyś zapomniał, to przypominam – on nie żyje. Od roku spoczywa w grobie. Więc mnie oświeć, o co ci chodzi. Estera jest jego siostrą. Może myślisz, że na mój widok jej narzeczony bryknie sprzed ołtarza, by ożenić się ze mną? A może się obawiasz, że polecę na małżonka byłej teściowej? Estera to... niegdyś mała dziewczynka, w której dorastaniu byłam bardzo istotnie obecna. I widać jestem dla niej ważna do dziś, skoro zaprosiła mnie na swój ślub!

Teraz już krzyczałam. Postawa Grześka była dla mnie tak idiotyczna i niepojęta, że nie zdołałam opanować irytacji. Grzesiek wsadził ręce w kieszenie i miotał się po pokoju. Kalkulował.

– Okej, trudno, postawiłaś mnie pod ścianą. – Rozłożył ręce w geście kapitulacji. – Jedź!

Przysiadłam na brzegu stołu i wbiłam w Grześka ostre spojrzenie. Nagle zobaczyłam całą scenę z perspektywy widza, z boku, bez osobistego zaangażowania, bez subiektywnych uczuć.

Mam déjà vu, to już przecież było..., pomyślałam.

– No, jedź! – powtórzył Grzesiek, biorąc mój bezruch za osłupienie spowodowane gwałtownym napadem szczęśliwości.

– Nie wiem... – odpowiedziałam zamyślona.

– Jak to... nie wiesz?

– Pojadę, oczywiście – zapewniłam go natychmiast.

– Super! – ucieszył się Grzegorz. – Bo już się bałem, że cała ta awantura była ot tak sobie, dla treningu. Teraz możemy wrócić do planów na dziś: obiad na mieście, koncert, a potem kolacja u mnie. Hej, pamiętasz? Taki był plan!

Grzegorz pomachał mi ręką przed oczami.

– Owszem, był – przyznałam. – Ale uległ zmianie. Nigdzie nie idę. Zostaję w domu. Sama.

– Na miłość boską, Ada, co cię ugryzło? – przestraszył się nie na żarty.

– Nic mnie nie ugryzło. Daj mi spokój. Odechciało mi się po prostu. Ciebie też mi się odechciało. Idź już, proszę, chcę zostać sama.

– Tego się właśnie obawiałem – wysapał Grzesiek i spąsowiał na twarzy. – Oczywiście! Moja niezależna terytorialnie i uczuciowo dziewczyna mnie rzuca. Mogłem się tego spodziewać.

– Taki jesteś przewidujący, więc po co rozpętałeś awanturę?

– Słucham? Ja rozpętałem? – zdziwił się całkiem szczerze.

– Właśnie ty.

– Masz świadomość, że kiedy on się pojawia na horyzoncie, żywy albo nieżywy, osobiście albo ktoś z jego rodziny, zawsze zaczynają się między nami problemy? Rozumiesz?

– Nie. Tym bardziej że się nie pojawia. Ani on, ani nikt z jego rodziny.

– Nie?! Przecież masz to teraz czarno na białym!

Nabrałam powietrza głęboko w płuca.

– Nadal nie rozumiem. Nie rozumiem ciebie, a ty nie rozumiesz mnie. Dlatego nie możemy być razem. To koniec.

– Ada...

Podeszłam do drzwi, aby dać mu do zrozumienia, że dalsze dysputy uważam za zbyteczne.

– Idź już – powtórzyłam, gdyż ten mój gest okazał się niewystarczający.

– Mówisz poważnie? – Grzegorz spojrzał na mnie niepewnie.

– Jak najbardziej. Poważnie, stanowczo oraz nieodwołalnie.

– Ale... co ja takiego...

– Nic.

Otworzyłam drzwi na całą szerokość. Na schody wiodące do mojego mieszkania padały pierwsze wiosenne promienie słońca, jakby nieśmiałe i zlęknione, czy zima na pewno ustąpiła i nie wróci...

Grzegorz wyszedł z ociąganiem, ale nie obejrzał się za siebie. Gdyby nie zakazywał mi wyjazdu na ślub Estery, zapomniałabym o tym zaproszeniu w kilka sekund. Poleżałoby sobie w kącie i zbierało kurz. A potem wylądowało w koszu z makulaturą. Przecież dziś Estera była... nikim ważnym w moim życiu. Cieniem przeszłości, której pogrzebanie zajęło mi sporo czasu i wysiłku. Ciągle jeszcze miałam wybór: albo nie jechać na ten ślub i sprzeniewierzyć się żelaznej zasadzie, czyli postępowania na przekór każdej próbie ograniczenia mojej wolności, albo – pojechać i narazić się na spotkanie oko w oko z przeszłością. Ale chyba czułam się już wystarczająco silna na takie doświadczenie.

Zamknęłam drzwi i wróciłam do salonu. Po drodze nalałam sobie lampkę wina i zamyślona usiadłam w moim ogromnym, miękkim fotelu, zwanym przeze mnie potworem. Potwór mieszkał ze mną od zawsze, był jedyną rzeczą, jaką taskałam ze sobą na każde kolejne mieszkanie, a pochodził jeszcze z mojego rodzinnego domu. Niegdyś zielony, dziś oliwkowy z odcieniem szarego, miejscami wyliniały, wytarty, ogółem – raczej szpetny.

Gdyby każde zdarzenie, każda ludzka myśl pozostawały na zawsze zapisane w czasoprzestrzeni i gdyby ktoś w przyszłości wymyślił czytnik takich „zarchiwizowanych” myśli, mój fotel mógłby wiele opowiedzieć. Na nim rodziły się moje plany, tu dokonywałam analiz wydarzeń bieżących i minionych, radowałam się, smuciłam, upijałam, trzeźwiałam i leczyłam kaca. I właśnie teraz odczułam silną potrzebę wtulenia się w mojego potwora, który jak nikt inny umiał mnie objąć i ukoić w przyjaznych ramionach, bez stawiania wymagań i roszczenia sobie do mnie praw. Chciałam uporać się z nowym stanem rzeczy, czyli wyrzuceniem Grześka z mojego życia, ale najpierw musiałam poukładać sobie emocje. A gdyby się okazało, że źle mi z tym – przeanalizować naszą znajomość pod odpowiednim kątem, umniejszyć jego zalety i wyolbrzymić przywary, nadać wszystkiemu, co nas łączyło, nowy kontekst, który pozwoli mi czuć się dobrze.

Ludzie z reguły nie potrafią panować nad uczuciami, emocjami, dlatego cierpią. Ja potrafiłam. Znalazłam sposób, opracowałam metodę i opanowałam ją do perfekcji. Wymagało to nie tylko doraźnej pracy nad faktami, które następowały w moim życiu niezależnie ode mnie i mogły stanowić źródło nieprzyjemnych odczuć, ale także znaczącej korekty potrzeb, celów, a przede wszystkim nauki panowania nad sobą. Swoistej cenzury emocji, błyskawicznej oceny sytuacji i wynikających z niej zagrożeń. Tak. To był mój sposób na życie, doskonały, bo dzięki niemu od dawna nie czułam się nieszczęśliwa, zawiedziona, samotna. Panowałam nad wszystkim i o ile dość często bywałam sama, samotna nie byłam na pewno. Wszystko, co się w moim życiu działo, było wynikiem  m o i c h  wyborów. Z tej świadomości czerpałam satysfakcję i siłę.

ROZDZIAŁ II

Ja, Adela Dobrochna bez herbu

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ III

Pozornie niewinny wątek kryminalny

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IV

Jedno wesele i... wystarczy

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ V

Lucyfer, kac i koneser żółtego koguta

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VI

Pierwsza rysa na fasadzie świętego spokoju

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VII

Coraz większy tłok dookoła

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VIII

Chryja

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IX

W gąszczu domysłów

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ X

Kolejna rysa na fasadzie (świętego?) spokoju

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XI

Zwyrodnialec

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XII

Po drugiej stronie medalu

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIII

Pogarda

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIV

Jest dziwnie

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XV

Skarb

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVI

Żądna krwi teściowa

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVII

Godzina zero

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVIII

Mgła

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIX

Królestwo Czesława

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XX

Faceci i mamlasy

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXI

Scheda

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXII

Koło fortuny

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIII

Oraz że cię nie opuszczę, czy tego chcesz, czy nie

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIV

Domek na Kopytku

Dostępne w pełnej wersji