Copyright © Artur Nowak, 2026

Projekt okładki

Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Zdjęcia na okładce

© Your Choice/Adobe Stock

© Tatiana/Adobe Stock

Redaktor inicjujący

Michał Nalewski

Redaktor prowadzący

Anna Kubalska

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Katarzyna Kusojć

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8391-422-0

Warszawa 2026

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

kontakt@proszynskimedia.pl

WSTĘP

W jednym z warszawskich pałaców – tym z rokokową bramą i osobistym ogrodnikiem, ochroną i ekipą kuchenną – wieczorami odbywały się kolacje. Czasem z udziałem nuncjusza, czasem w szerszym gronie, z udziałem polityków. Gospodarz tych biesiad nazywał ich uczestników przyjaciółmi. Pewnego dnia na stół zamiast kolacji trafił list – anonim napisany dziecięcym pismem, z błędami ortograficznymi i opatrzony jakby dla ochrony słowem „Bóg”. List przyniósł przyjaciel, wysoko postawiony urzędnik. Jego autorem był chłopiec. Opisał, co działo się w kaplicy, do której nikt nie miał wstępu. Co mówił mu „książę Kościoła”, kiedy zabierał go z oazy „na modlitwę indywidualną”. List trafił do szuflady, a chłopiec – do szpitala psychiatrycznego. Biskup dalej rezydował w pałacu i gościł przyjaciół. Bo pałace kurii, jak się okazuje, mają dźwiękoszczelne ściany.

Kuria to zwieńczenie trylogii. Najpierw była Plebania – podróż po zapleczach polskich parafii, tych małych, niepozornych, gdzie życie toczy się w rytmie mszy, obiadów z ministrantami i półoficjalnych relacji z michałowymi lub „kuzynami”, a chłopca na godziny można łatwiej spotkać niż proboszcza z czystym sumieniem. W Zakrystii zabrzęczały pieniądze, miliardy znikające bez śladu. Pojawiły się przekręty, dotacje, dziwne fundacje, a wreszcie samobójstwa kapłanów, których nikt nie chce wyjaśniać.

Kuria to inna skala. To podróż po diecezjach, gdzie re-zy-du-ją biskupi, gdzie zakon nie służy Bogu, tylko wpływom, gruntom i dyscyplinie. Tu nie ma już chłopców z prowincji. Są doradcy medialni, włoscy sekretarze i kaplice lepiej wyposażone niż szpitale. Kardynałowie i arcybiskupi suną po marmurach wyściełających prywatne kopie Watykanu – z ogrodami, bibliotekami, kaplicami i sztabem pomagierów mających zadbać o piękne życie. Bo przecież każdy arcybiskup zasługuje na risotto w wersji bezglutenowej i adorację w wersji prywatnej.

Nie chodzi tylko o luksus. Chodzi o mentalność. Ten pałac to stan umysłu. Miejsce, w którym cisza jest strategią, a milczenie przemocą. Tu nie zapadają decyzje, tu są zawierane układy. A jeśli któryś z hierarchów ma jakąś niewygodną tajemnicę, rzucającą cień na jego biografię, to spodziewać się może raczej nowej rezydencji niż poważnego pytania o przeszłość. Tutaj ewangelia ubóstwa kończy się na bramie z rokokowymi wazonami, a dialog z wiernymi zaczyna się od rzecznika prasowego i kończy na wezwaniu policji.

W tej książce odwiedzam pałace biskupie nie po to, by się nimi zachwycać. Przeciwnie – sprawdzam, gdzie kończy się Kościół, a zaczyna dwór. Kto służy w kuriach, a kto rezyduje. Kto milczy i kto ten luksus umożliwia. I najważniejsze: kto za to płaci. Bo pałac biskupi nie jest wbrew pozorom samofinansującym się objawieniem. Rośnie na gruncie systemu, który działaniem bardziej przypomina korporację bez prezesa niż wspólnotę wiary.

Nie zamierzam w tej książce tylko oskarżać, ale nie chcę też jak inni przekonywać: „Trzeba zrozumieć”. Wystarczy już zrozumienia. Czas na dostrzeżenie problemu, na zdjęcie korony, skrócenie dystansu i postawienie kilku niewygodnych pytań: o bogactwo, o władzę, o przemoc symboliczną, psychiczną i cielesną. O to, dlaczego Jezus ze względu na swój strój nie miałby wstępu do żadnego z tych pałaców.

BÓG, BETON I BROSZURY: INTELEKTUALNA ZAPAŚĆ POLSKIEGO KLERU

Pisząc o polskim Kościele, trzeba koniecznie zatrzymać się przy osobliwym panteonie jego dostojników – tych z korpusu biskupiego i profesorskiego. To oni przecież budują polski Kościół, choć czasem wygląda on raczej jak makieta z kartonu i waty niż duchowa architektura. W tym gronie znajdziemy figury, które z powodzeniem mogłyby zdobić korytarze gabinetu osobliwości: mędrców od teologii stosowanej w polityce, kaznodziejów apokalipsy gender i specjalistów od eklezjalnego savoir-vivre’u rodem z XVIII wieku.

Mózgi biskupów – tak jak relikwie – są zazwyczaj dobrze zakonserwowane. Czasem tak dobrze, że nie dotarły do nich ani duch soboru watykańskiego II, ani nawet wiadomość o istnieniu internetu. Za to cytaty z katechizmu zespoliły się w nich z neuronami. Na każdą niewygodną opinię świeckiego, na każdą krytykę, na każde „a co z ofiarami?” w odpowiedzi werset z Listu do Rzymian. Ich myślenie przypomina grę w memory – zawsze ta sama karta niezależnie od pytania. Dialog? Tylko gdy rozmówca milczy. Teologia? Owszem, ale pod warunkiem, że nie chodzi o nic kontrowersyjnego. Na przykład: antropologia eucharystyczna w świetle godności kapłaństwa mężczyzny żyjącego w celibacie z lękiem przed światem. Ich doktoraty to często dzieła tak hermetyczne, że nawet Duch Święty musiałby znać łacinę i mieć indeks z KUL-u, żeby je zrozumieć. O postawie otwartej nie ma mowy – jedyna otwartość, którą okazują, to ta wobec własnych koterii i układów, jeśli tylko pachnie to awansem.

Zapytaj ich o papieża Franciszka, to spojrzą spode łba, jakbyś właśnie zaproponował legalizację marihuany w seminarium. Zapytaj o Benedykta XVI – nagle rozjaśnienie, niemal wzruszenie, jakby mówiło się o kimś, kto „rozumiał liturgię i cywilizację Zachodu”. Ale powiedz cokolwiek krytycznego o Janie Pawle II – masz proces kanoniczny, ekskomunikę, a jeśli jesteś nauczycielem, wizytę kuratora i trzy katechezy pokutne z proboszczem w gratisie.

Wierzą w Logos, ale rozumieją go jako system cytatów. Operują pojęciami prawdy obiektywnej, upadku wartości i męczeństwa Kościoła, ale nie znoszą dyskusji, w której ktoś ma rację, zwłaszcza jeśli nie nosi mitry. Dla nich intelektualna pokora to herezja, a autorefleksja – pokusa szatana. Ich ulubiony czasownik? „Napominać”. Ulubiony rzeczownik? „Błąd”. I tylko jedno pytanie pozostaje bez odpowiedzi: co by zrobili, gdyby któregoś dnia zabrakło gender, ateizmu, laicyzmu i „ideologii ekologizmu”? Bez wrogów nie byłoby ich całej teologii, nie byłoby ich homilii, doktoratów, postów na Facebooku i debat w TVP. Zostałoby tylko echo. I ten cytat, powtarzany na wszelki wypadek, gdyby ktoś jeszcze słuchał: „Kościół jest w kryzysie, bo świat odszedł od Boga”. A nie – przypadkiem – od rozumu?

Trzeba przyznać, że jest to fascynująca galeria: ludzie, którzy z różańcem w jednej dłoni, a notatkami do habilitacji w drugiej przeszli z zakurzonej plebanii do złoconych apartamentów kurialnych, niekiedy pomijając w tej drodze zdrowy rozsądek, logikę, a czasem również fundamentalne zasady przyzwoitości. Niekiedy mają nawet doktorat z antropologii chrześcijańskiej, choć z człowiekiem nie mają zbyt dużo wspólnego. Choć, rzecz jasna, niektórzy biskupi i profesorowie odróżniają miłosierdzie od kodeksu karnego. Ale na tle tej instytucjonalnej przeciętności wyrastają egzemplarze niemal kolekcjonerskie: purpuraci jak z powieści Mrożka, teolodzy przypominający bohaterów Procesu Kafki i profesorowie – ich główna publikacja to zazwyczaj rozpaczanie nad światem, który zapomniał o Bogu.

Polski episkopat od lat spoglądał w przepaść, aż w końcu z wdziękiem nurka skoczył w nią na główkę. Ale nie do wody, lecz prosto w objęcia ojca dyrektora – samozwańczego pasterza narodowej duszy, medialnego barona z Torunia, doktora honoris chaosu Tadeusza Rydzyka. Bo jeśli ktoś się jeszcze łudził, że biskupi skupiają się wokół papieża w Rzymie, to powinien spojrzeć na mapę ich pielgrzymek. Kierunek: Radio Maryja. Cel przewodni: hołd. Forma: uniżona. Treść: błagalna.

Tak, oto obraz nędzy i rozpaczy: episkopat, który nie broni ofiar, ale budżetu Rydzyka. Zamiast wyciągać konsekwencje wobec duchownych predatorów, całuje po rękach człowieka, który mówi, że „to przecież nie pedofilia, tylko prowokacja mediów”. A wszystko to w rytmie Barki, przerywanej audycjami, w których Żydzi są podejrzani, Niemcy winni, a Unia Europejska to Sodoma i Gomora w jednym pakiecie. Jak nisko trzeba upaść, by to Tadeusz Rydzyk stał się ołtarzem, do którego biskupi pielgrzymują z pobożnością godną średniowiecznych relikwii? Do jakiego stopnia trzeba zatracić instytucjonalny wstyd, by oddać ster Kościoła człowiekowi, który zbudował swoje imperium na strachu, niechęci do „innych” i betonowej odporności na etykę? Bo w istocie to nie Radio Maryja potrzebuje Kościoła, tylko Kościół potrzebuje Rydzyka. Potrzebuje jego mikrofonów, jego kamer, jego armii słuchaczek… Potrzebuje ich bardziej niż Ewangelii. A że wymaga to przymknięcia oka na antysemickie insynuacje, na homofobiczne tyrady i na poklepywanie po plecach ludzi, którzy mieli „problemy z ministrantami”? Cóż, najwyżej odprawi się mszę w intencji oczyszczenia. Z win i z rozumu.

Tymczasem toruńskie imperium rośnie. Zbiera, rozdaje, zaprasza, wyklucza. Rydzyk stał się cenzorem, redaktorem, biskupem i papieżem w jednym. Episkopat można uznać już nie tyle za ślepy, ile po prostu zbędny. Bo kto dziś mówi do Polaków z ambony? Ojciec dyrektor. Kto układa listy lektur duchowych? Ojciec dyrektor. Kto wyznacza kurs na narodową świętość? Wiadomo.

Toruń – oto duchowa stolica oblężonej twierdzy, w której zasieki z paciorków i kropidła stoją w pogotowiu, a kazania przypominają wojenne rozkazy. W tej alternatywnej rzeczywistości Polska to kraj nieustannie zdradzany i napadany. Nie przez armię, ale przez znacznie gorsze siły: od czasu do czasu przez klimat, który zapewne uczestniczy w jakimś antychrześcijańskim spisku, ale gównie przez liberałów, ekologów, genderystów, feministki, LGBT. Innymi słowy, dziedziców zła, potomków masonów, duchowych synów bolszewików, wnuków Adama Michnika i – last but not least – siostrzeńców Lucyfera.

I właśnie Lucyfer odgrywa tu kluczową rolę. Bo bez niego cała ta wielka opowieść o duchowej wojnie, oblężonej twierdzy i apokaliptycznej misji Kościoła w Polsce po prostu by się rozpadła. Bóg? Jasne, jest gdzieś tam w tle – jako figura retoryczna. Ale to diabeł nadaje sens kazaniu, homilii, felietonowi w „Niedzieli” i wykładowi z teologii moralnej. Gdyby Lucyfer nie istniał, trzeba by go natychmiast wymyślić. Bo kogo innego obwinić za spadek powołań, frekwencji i wpływów? Przecież nie siebie. Winni są zawsze oni – lewacy, Żydzi, ekolodzy i oczywiście ci od Netflixa.

Gdyby Jezus zjawił się dzisiaj w kurii, zostałby z niej wyrzucony za brak koloratki i zbyt długie włosy. Dla rezydentów kurialnych pałaców Ewangelia to dodatek do procedur, a krzyż to nie symbol ofiary, tylko insygnium władzy, złote ornaty i purpurowe pompony natomiast to mentalne relikty feudalizmu. Jak uważa Thomas Doyle, „piuska gasi rozum”. I rzeczywiście – to nie są już pasterze, to są zarządcy stadniny danieli na działce kupionej z bonifikatą 99%, z paśnikiem, do którego wstawili figurkę Marii tylko po to, by mieć święty spokój. Głódź, o którym mowa – generał, sołtys, multimilioner z błogosławieństwem Watykanu – to nie wyjątek. To twarz systemu. A właściwie jego gęba.

Polski biskup nie zna pokory. Zna tylko kontrolę, pokaz, rytuał, wydzielanie łask i pogardę dla słabych. Pycha to nie grzech – to metoda działania. A świętość? Świętość to PR, do załatwienia w dwa cudy i tysiąc punktów w katolickiej „Pedagogice”. No i te tytuły naukowe zdobywane w przedziwnych okolicznościach.

Wyobraź sobie, że jesteś młodym polskim teologiem marzącym o habilitacji. Proces ten jest długi, kosztowny i pełen biurokratycznych przeszkód. Ale oto pojawia się alternatywna możliwość: Słowacja. Tam, na Uniwersytecie Katolickim w Rużomberku, procedura habilitacyjna jest znacznie prostsza i szybsza. Wystarczy przetłumaczyć swoją pracę doktorską na słowacki, uiścić opłatę (oficjalnie około 6,5 tysiąca złotych, nieoficjalnie nawet 8 tysięcy euro) i w ciągu kilku miesięcy można cieszyć się tytułem docenta, uznawanym w Polsce jako habilitacja. Z tej możliwości skorzystało wielu polskich akademików. W latach 2005–2016 w Słowacji habilitowało się łącznie dwudziestu ośmiu teologów z naszego kraju, głównie z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (szesnaście osób) i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (piętnaście osób). Ta droga awansu naukowego była szeroko krytykowana: recenzentami prac habilitacyjnych byli Polacy z tytułami docentów ze… Słowacji, a więc bez odpowiednich kwalifikacji, a zdarzało się, że w zasadzie posługiwano się pracami doktorskimi obronionymi wcześniej w Polsce, bez dodatkowego dorobku naukowego.

Profesor teologii to postać osobliwa – pół duchowny, pół uczony, a w całości oderwany od rzeczywistości. Jego naturalnym środowiskiem nie są parafia, klasztor ani nawet biblioteka. Jego habitatem jest biurko obrośnięte papierami zapisanymi jakimś niezrozumiałym scholastycznym językiem. Zasiada przy nim w todze z aksamitnym kołnierzem i krzyżem, którego nigdy nie zdejmuje – nawet podczas egzaminów z logiki. Ma zespół ludzi, którzy zwracają się do niego „księże profesorze doktorze habilitowany”, a usta otwiera tylko po to, by wygłosić zdanie tak długie i zawikłane, że można by z niego zrobić różaniec.

Profesor teologii nie zna wątpliwości. W jego świecie wszystko jest jasne: kobieta nie może głosić homilii, ekologia to nowa wersja marksizmu, a katolik ma obowiązek głosować „jak trzeba”. Jego ulubiony sposób debaty? Cytat. Najlepiej z soboru trydenckiego. Jego największy lęk? Dialog z feministką albo – nie daj Boże – z księdzem, który zna francuski i czytał Karla Rahnera. Nie uprawia nauki, tylko ją cytuje. Nie zadaje pytań, tylko podaje odpowiedzi – zwłaszcza te, których nikt nie potrzebował. W jego dorobku znajdziesz arcydzieła takie jak Moralna Arka Noego Hugona ze św. Wiktora, Zwierciadło zbawienia rodzaju ludzkiego, bestseller późnego średniowiecza, i Zwierciadło dziewic, dedykowane mniszkom z alegoriami pokory, czystości i ikonografią dydaktyczną. Nikt tego nie czyta – nawet on. Nie prowadzi zajęć, lecz odprawia liturgie dydaktyczne. Z egzaminów studenci wychodzą nie z wiedzą, tylko z pokorą. W recenzjach prac magisterskich pisze: „Brakuje odniesienia do encykliki Humanae vitae i przypisu do mojej książki z 1997 roku”.

Gdyby Jezus pojawił się dziś na wydziale teologii, profesor zapytałby go najpierw o afiliację naukową i status habilitacji. Bo Ewangelia Ewangelią, ale czy Pan Jezus ma list rekomendacyjny od biskupa? Ksiądz Eligiusz Piotrowski napisał obszerną monografię o zmartwychwstaniu Jezusa, w której analizuje różnorodne interpretacje tego wydarzenia. To 871 stron potwierdzających jego teologiczny kunszt, wiedzę i odwagę. Co Piotrowski dostał w zamian? Trzy recenzje pełne ideologicznego bełkotu, strachu przed myśleniem i urażonych ambicji teologicznych aparatczyków. Zarzucono mu odejście od tradycyjnej teologii i skupienie się na analizie opisów zmartwychwstania zamiast na samym wydarzeniu. Nie podobało się, że Ewangelie to dla niego nie stenogramy z grobu Jezusa, tylko teksty historyczne, że cytuje Feuerbacha, że krytycznie czyta Ratzingera jako jednego z wielu autorów, a nie jako Ojca Świętego, że pokazuje różnorodność myśli w chrześcijaństwie. Więc co? Kasacja i koniec kariery. Won.

Polska teologia to rezerwat dla tych, którzy wierzą, że cytat z Jana Pawła II to dowód naukowy. Tu habilitacja to nagroda za lojalność wobec episkopatu. I jakby tego było mało, cała ta zabawa odbywa się na uniwersytetach publicznych za publiczne pieniądze. Jakby ktoś urządził nam rekolekcje z doktrynerstwa i kazał jeszcze za nie płacić.

Gdyby Ewangelie pisały dzieci z przedszkola, prawdopodobnie brzmiałyby jak kazania biskupa Antoniego Długosza, człowieka orkiestry – dosłownie, bo śpiewa, tańczy, klaszcze, a wszystko w rytmie Pana Jezuska, który według niego chodzi z nami na wesele, mieszka w kredensie i odkurza sumienia w konfesjonale jak zelmer. Ten ciaćkający się biskup znany jest głównie z programu Ziarno, czyli katolickiej wersji Teletubisiów z ambicją ewangelizacji. W kolorowej koszulce, z gitarą i roziskrzonym wzrokiem prowadzi w nim dzieci przez tajemnice wiary i choreografię do piosenki Jezus kocha ciebie. Dzieci skaczą, biskup śpiewa, a studio wiruje w rytmie łaski uświęcającej. „Dom to Kościół, stół to ołtarz, rodzice to kapłani, a dzieci to… chyba wierni, czasem niegrzeczni, ale od czego mamy konfesjonał – tę boską myjnię sumienia z zielonym światłem” – mówi Długosz głosem, jakby czytał bajkę o Złotowłosej, tylko zamiast misiów są święci i papież Franciszek, „nasz wspólny tatuś”.

Biskup Antoni Długosz zaskoczył wszystkich, porównując premiera Mateusza Morawieckiego do ewangelisty Mateusza, a ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego do ewangelisty Łukasza. Według niego premier „pochyla się nad naszą egzystencją”, by żyło się nam lepiej, a minister zdrowia jest przedłużeniem czynów Jezusa, troszcząc się o nasze życie i zdrowie. W kontekście problemu pedofilii w Kościele stwierdził: „Kiedy ksiądz grzeszy, biskup wzywa go na rozmowę, upomina, wyznacza pokutę, po której, jeśli otrzymuje od księdza chęć poprawy, przebacza mu i daje szansę dobrego życia i duszpasterskiej pracy”.

W jednym z kazań z 2025 roku biskup Długosz zrekapitulował dotychczasowy dorobek episkopalnego lęku. Tym razem odpalił taki homiletyczny fajerwerk, że nawet archanioł Gabriel zrobił facepalm. Zaczęło się klasycznie: troska o ojczyznę, modlitwa za młodzież, a potem nagły skręt w stronę geopolityki, migracji i, oczywiście, lewackiego spisku. Bo jak wiadomo, wszystko, co złe, pochodzi z Brukseli, Berlina albo z Instagrama. A najlepiej z trzech jednocześnie. „Pakt migracyjny to zamach na Polskę!” – grzmiał biskup. „Chcą nam zabrać suwerenność, sumienie i chyba jeszcze opłatek z wigilijnego stołu!” – można by dodać, gdyby nie fakt, że to już brzmi jak fragment oficjalnego komunikatu episkopatu. Dalej było tylko weselej: lewacka ideologia, aborcja, „zagrożenie tożsamości narodowej” i te wszystkie strachy, które regularnie śnią się polskim biskupom po obejrzeniu reportażu w TVN. I jeszcze ta dramatyczna puenta, że „lewactwo chce zabić sumienie Polaka”. Człowiek się aż zastanawia: może rzeczywiście gdzieś tam w ciemnej piwnicy Sorosa siedzi brygada antysumiennych zombi, która wyrusza nocą, żeby pod osłoną Netflixa mordować katolickie wartości?

Zapadło mi w pamięć jedno z kazań, w którym nasz dzielny pasterz zaatakował Donalda Tuska, głównego diabła brukselskiego piekła. Tym razem Długosz wsiadł na swojego retorycznego rumaka i pogalopował ogłosić światu, że demokracja walcząca to nie demokracja. Mimo że nikt do końca nie wie, co miał na myśli, brzmiało groźnie. A to się liczy. W jego narracji Tusk jawi się niemal jak szatan liberalizmu: uśmiechnięty, niemiecki, z piekielnym planem wyzwolenia Polski od tradycji, Kościoła i święconej wody. „On chce podporządkować wszystko sobie!” – grzmiał biskup, zapominając najwyraźniej, że przez ostatnie trzydzieści lat to raczej Kościół katolicki trenował tę samą dyscyplinę w wersji hard. Nie zabrakło też klasyki gatunku: działania Tuska to „atak na tradycję”, „zniszczenie wartości chrześcijańskich”, „zakwestionowanie autorytetu Kościoła”. Innymi słowy: ktoś wreszcie powiedział „nie” biskupom i włączył myślenie. Skandal.

Ale Długosz nie ustaje. Jak Gandalf z Radia Maryja z pastorałem w dłoni broni Polski przed tęczowym mrokiem, unijnym smokiem i Tuskowym potworem z Gdańska. I trzeba przyznać, że biskup to nie tylko duszpasterz. To polityczny performer pełną gębą, który jednym kazaniem potrafi wskrzesić PRL, ogłosić trzecią wojnę kulturową i zdiagnozować całe zło współczesności – zawsze z Tuskiem jako źródłem. Bo wiadomo: gdzie jest dwóch lub trzech zgromadzonych w imię demokracji, tam zaczyna się lewacka rewolucja.

Kolejny hierarcha w porównaniu z dziecięcym zapałem inkwizytorskim Długosza przypomina słonia. Nie tańczy, nie uśmiecha się. Od lat pełni funkcję religijnego tubylca partii rządzącej – duszpasterza w służbie narodowokatolickiego mitu, który z Ewangelią ma tyle wspólnego, ile marsz kiboli z procesją w Boże Ciało. W kazaniach biskupa Ignacego Deca Europa to Sodoma, Unia Europejska to szatański projekt, a LGBT – ideologia z piekła rodem. W jego teologii wszystko jest czarno-białe: PiS to apostołowie Chrystusa, opozycja to agenci diabła, a każda krytyka Kościoła – przejaw „lewackiej propagandy”. Wielkanocne kazania biskupa przypominają raczej przemówienia partyjne z lat pięćdziesiątych niż chrześcijańskie wezwania do miłości i pokory. Straszy islamem, broni partii władzy, lekceważy ofiary pedofilii. W 2020 roku publicznie podważał dane na temat nadużyć seksualnych w Kościele, sugerując, że media wyolbrzymiają problem, a przecież – jak stwierdził – „w każdej rodzinie zdarzają się słabości”. Czyli gwałt na dziecku to słabość?

Biskup Dec jednak nie jest wyjątkiem. Jest symbolem pewnego stylu bycia polskich hierarchów Kościoła: butnego, wsobnego, oderwanego od rzeczywistości, zblatowanego z władzą. Dec nie głosi Dobrej Nowiny. Jak wielu jemu podobnych myli ambonę z mównicą sejmową, a miłość bliźniego z miłością do sondaży. W istocie jego wypowiedzi są do tego stopnia upolitycznione, że brzmią jak ustępy z biuletynu partyjnego. To modelowy produkt polskiego klerykalnego chamstwa – połączenie bufonady i ignorancji z moralizatorstwem, a przy tym człowiek, który bardziej boi się tęczy niż krzywdy dzieci.

Gdyby Ignacy Dec nie został duchownym, spokojnie mógłby być sołtysem w którejś z zapomnianych przez Boga i Google wsi Dolnego Śląska. I to nie sołtysem z planem rozwoju gminy, ale z batem w ręku, notesem donosów w kieszeni i mszałem pod pachą. Rządziłby remizą jak psiarnią, wypuszczając wiejskiego stróża na trop każdego, kto nie uklęknie przed figurą Nepomucena lub – co gorsza – zagłosuje na „koalicję genderową”.

Tę mentalność idealnie oddaje jedno ze zdarzeń z 2019 roku, kiedy to biskup Dec w kazaniu z okazji święta Konstytucji 3 maja stwierdził, że „politycy PiS myślą jak Pan Jezus”, bo „chcą dobra człowieka, a nie jego zniewolenia przez liberalizm i ideologię gender”. W tej teologii władzy nie ma miejsca na wątpliwość, pytanie ani rozeznanie. Jest tylko jeden pasterz i reszta stada. Myślą jak Jezus? A może raczej jak Władysław Gomułka – tylko w sutannie?

Kiedy Dec mówi o Europie, to z takim dramatyzmem, jakby właśnie odkrył, że Unia Europejska chce mu zarekwirować ornaty i zamienić je na tęczowe pelerynki. Straszy islamem, Brukselą, kobietami z Czarnych Protestów i edukacją seksualną. W porównaniu z jego retoryką nawet wiejski kabaret wydaje się subtelny. Bo tu nie chodzi o wiarę. Chodzi o kontrolę, o podtrzymanie układu, w którym biskup jak kacyk decyduje, kto zasługuje na sakramenty, a kto na potępienie, kto ma być pochowany przy parafialnym murze, a kto w rowie.

Przez lata zarządzał Świdnicą jak własnym folwarkiem twardą ręką i z miękką fobią przed liberalizmem. Jak sołtys, który nie ufa żadnemu obcemu, chyba że przyjedzie z Warszawy z legitymacją PiS i różańcem w ręku. Nawet gdy odchodził na emeryturę, zostawił po sobie kadrę wiernych pretorian – księży wychowanych na jego modelu: srogości bez głębi, moralizowania bez empatii, kaznodziejstwa bez Ewangelii.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI