Tytuł oryginału

A SPARK OF LIGHT

Copyright © 2018 by Jodi Picoult

This translation published by arrangement with Ballantine Books,

an imprint of The Random House Publishing Group,

a division of Random House, Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce

© Wojciech Zwolinski/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8169-542-8

Warszawa 2018

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Jennifer Hershey i Susan Corcoran

Przy odrobinie szczęścia pracujesz z tymi, których kochasz.

Jeżeli masz go więcej, są dla ciebie jak siostry.

XOX

Sęk nie w tym, czy pojawią się ekstremiści,

tylko jacy. Czy będą ekstremistami

na rzecz miłości, czy nienawiści?

Martin Luther King

17.00

Ośrodek rozkraczył się na rogu Juniper i Montfort za bramą z kutego żelaza jak stary buldog nawykły do pilnowania swojego terytorium. W Missisipi istniało swego czasu wiele takich niepozornych budynków, gdzie świadczono usługi i zaspokajano potrzeby. Potem narzucono ograniczenia, które miały na celu likwidację placówek tego rodzaju: korytarze musiały pomieścić dwa łóżka szpitalne, nadjeżdżające z przeciwnych stron; klinika, która nie dopełniła tego obowiązku, zobowiązana była zamknąć podwoje albo zainwestować tysiące w przebudowę. Lekarze musieli przyjmować pacjentów do lokalnych szpitali – chociaż większość pochodziła spoza stanu i nie spełniała tego kryterium – w przeciwnym razie klinikom, gdzie wykonywali zabiegi, również groziło zamknięcie. Kliniki kolejno zatrzaskiwały okiennice i ryglowały drzwi. W tej chwili Ośrodek był jednorożcem – prostokątny klocek w odcieniu neonowego oranżu, niczym flaga dla tych, którzy przejechali setki mil, aby go odnaleźć. Był to kolor bezpieczeństwa, kolor ostrzegawczy. Mówił: „Jestem tutaj, jeżeli mnie potrzebujesz”. Mówił: „Rób ze mną, co chcesz; nigdzie się stąd nie ruszę”.

Wytrzymał szykany polityków i razy demonstrantów. Lizał rany i się goił. Dawniej nosił nazwę Ośrodka dla Kobiet i Zdrowia Reprodukcyjnego. Ale znaleźli się tacy, co uważali, iż rzecz pozbawiona nazwy przestanie istnieć, więc nazwę amputowano jak kończynę, uszkodzoną nieodwracalnie w czasie wojny. Ośrodek przetrwał mimo to. Najpierw stał się Ośrodkiem dla Kobiet. Później po prostu Ośrodkiem.

Pasowało. Był oazą spokoju w oku ideologicznego cyklonu. Słońcem wszechświata kobiet, którym wyczerpał się czas i możliwości, które potrzebowały światełka w tunelu.

I podobnie jak wszystko, co świeci tak jasno, działał na ludzi jak magnes. Ci w potrzebie podążali za jego blaskiem. Tym, którzy nim pogardzali, nie pozwalał odwrócić wzroku.

To nie jest dobry dzień, żeby umrzeć, stwierdziła Wren McElroy. Wiedziała, że inne piętnastolatki idealizują śmierć z miłości, lecz Wren czytała Romea i Julię w ubiegłym roku w ósmej klasie i nie dostrzegała magii w przebudzeniu w krypcie u boku ukochanego, a następnie wbiciu sobie sztyletu między żebra. Albo Zmierzch – ratunku! Słuchała, jak nauczyciele opowiadają o bohaterach, których życiu tragiczny zgon przydawał znaczenia, zamiast je odebrać. Kiedy Wren miała sześć lat, jej babcia umarła we śnie. Obcy ludzie mówili, że śmierć we śnie to błogosławieństwo, ale Wren wpatrywała się w Bunię, białą jak kreda w otwartej trumnie, i nie mogła pojąć, o co im chodzi. A jeśli babcia położyła się z myślą: „Rano podleję orchideę. Później skończę czytać książkę. Zadzwonię do syna”. Tyle niedokończonych spraw. O nie, absolutnie nic dobrego ze śmierci nie wynika.

Jeszcze dwie godziny temu babcia była jedyną zmarłą osobą, którą widziała Wren. W tej chwili mogłaby opowiedzieć, jak wygląda samo umieranie, a nie tylko sam fakt dokonany. Olive wpatrywała się w nią, jakby wzrok mógł utrzymać ją przy życiu, jeśli tylko utrzyma rozwarte powieki – po czym w jednej chwili jej oczy z okien stały się lustrami i Wren ujrzała w nich tylko odbicie własnej paniki.

Nie chciała już patrzeć na Olive, ale patrzyła. Zmarła leżała, jakby spała, z poduszką pod głową. Koszula Olive przesiąkła krwią, podwinęła się z boku i odsłoniła żebra i talię. Skóra, blada z wierzchu, przechodziła w lawendowy odcień, z cienką linią nasyconego fioletu w miejscu, gdzie plecy stykały się z posadzką. Wren zrozumiała, że krew Olive zbiera się tam dwie godziny po śmierci. Opanowała falę mdłości, jaka podeszła jej do gardła.

Nie chciałaby też umrzeć jak Olive.

Co, zważywszy na okoliczności, stawiało ją w kiepskim świetle.

To wielce wątpliwe, ale wolałaby śmierć w czarnej dziurze, gdyby dano jej wybór. Odeszłaby natychmiast i z rozmachem. Dosłownie rozerwałoby ją na płaszczyźnie atomowej. Stałaby się gwiezdnym pyłem.

Nauczyła się tego od ojca. Kupił jej pierwszy teleskop, kiedy miała pięć lat. To dzięki niemu w dzieciństwie chciała zostać astronautką, a potem astrofizyczką, gdy już się dowiedziała, co to za jedna. Ojciec sam marzył o dowodzeniu statkiem kosmicznym, badającym każdy zakątek wszechświata, dopóki jego dziewczyna nie zaszła w ciążę. Zamiast kontynuować naukę, ożenił się z mamą Wren i został policjantem, a następnie detektywem, i zgłębiał zakamarki Jackson w stanie Missisipi na osłodę. Mówił Wren, że praca dla NASA to najlepsze, co nie przytrafiło mu się w życiu.

Kiedy wracali z pogrzebu babci, padał śnieg. Wren – która nigdy dotąd nie widziała czegoś podobnego – przeraziła się, że świat wiruje i odleci. „Specjalisto misji McElroy, aktywuj silniki sterujące”, mówił do niej ojciec, a gdy wybuchła płaczem, zaczął wciskać jak leci różne przyciski: klimatyzację, światła awaryjne, tempomat. Deska rozdzielcza rozbłysła na czerwono i niebiesko niczym panel sterowniczy w centrum dowodzenia. „Specjalisto Misji McElroy”, oznajmił ojciec, „przygotuj się do wyjścia w nadprzestrzeń”. Następnie pstryknął długie światła, aż śnieg stał się tunelem rozpędzonych gwiazd, a Wren z wrażenia zapomniała o strachu.

Żałowała, że nie ma żadnego pstryczka, który umożliwiłby jej podróż w czasie.

Żałowała, że nie powiedziała tacie, że tu idzie.

Żałowała, że nie dała mu okazji, aby jej to wyperswadował.

Żałowała, że poprosiła ciotkę, żeby ją przywiozła.

Możliwe, że ciocia Bex leży już w kostnicy, martwa jak Olive, a jej ciało zamienia się w tęczę. Wszystko przez Wren.

Ty, rzucił mężczyzna z bronią, a jego głos ściągnął ją z powrotem do teraźniejszości. Miał imię, lecz nie chciała nawet o nim myśleć. Nadawało mu to ludzki wymiar, a nie był człowiekiem, tylko potworem. Kiedy zatonęła w myślach, podszedł i stanął przed nią. Teraz machnął pistoletem. Wstawaj.

Pozostali wstrzymali oddech wraz z nią. Przez ostatnie kilka godzin stali się jednym bytem. Myśli Wren przepływały przez umysły pozostałych kobiet. Woń jej strachu biła z ich skóry.

Na bandażu, którym owinął sobie rękę, wciąż rozkwitała krew. Zawsze jakaś satysfakcja. To dlatego Wren zdołała wstać, chociaż nogi miała jak z waty.

Niepotrzebnie tu przychodziła.

Trzeba było zostać dziewczynką.

Bo niewykluczone, że teraz straci okazję, aby dorosnąć.

Usłyszała szczęk odbezpieczanej broni i przymknęła oczy. Ujrzała twarz ojca – niebieskie oczy, kąciki ust uniesione w łagodnym uśmiechu – kiedy spoglądał w rozgwieżdżone niebo.

Kiedy George Goddard miał pięć lat, jego mama usiłowała podpalić tatę. Ojciec leżał zamroczony na kanapie, kiedy oblała benzyną do zapalniczki jego brudne łachy, zapaliła zapałkę i upuściła na niego płonący kosz z bielizną. Potężny mężczyzna zerwał się z wrzaskiem, oklepując płomienie wielkimi łapami. Mama George’a stała nieco dalej ze szklanką wody. Mabel, krzyknął tata. Mabel! Ale ona ze spokojem wypiła wodę do ostatniej kropli, nie pozostawiwszy nic do ugaszenia pożaru. Gdy ojciec George’a wypadł z domu, by wytarzać się w piasku jak świnia, mama spojrzała na syna. Niech to będzie dla ciebie nauczka, oznajmiła.

Nie chciał wyrosnąć na kogoś takiego jak tata, lecz jabłko pada niedaleko od jabłoni, toteż nie stał się wzorem małżonka. Teraz to wie. Dlatego postanowił stać się wzorem ojca. I dlatego dzisiaj rano przejechał kawał drogi do Ośrodka, ostatniego bastionu aborcji w stanie Missisipi.

Jego córka nie odzyska tego, co jej odebrali, cokolwiek jej się wydaje. Ale oni mu za to zapłacą.

Potoczył wzrokiem po poczekalni. Na krzesełkach kuliły się trzy kobiety, u ich stóp klęczała pielęgniarka, sprawdzająca opatrunek założony przez lekarza. George prychnął. Lekarza, akurat. Nikogo nie leczył. George powinien był go zabić, i zabiłby, gdyby mu nie przeszkodzili, kiedy się zjawił i otworzył ogień.

Pomyślał o córce na jednym z tych krzeseł. Był ciekaw, jak się tu dostała. Czy przyjechała autobusem, czy przywiozła ją koleżanka albo (ta myśl była nie do zniesienia) chłopak, który ją wpędził w kłopoty. Zobaczył siebie w alternatywnej rzeczywistości, jak wpada tu z pistoletem i spotyka ją w poczekalni obok ulotek, jak rozpoznać choroby przenoszone drogą płciową. Złapałby ją za rękę i wywlókł stąd czym prędzej.

Co o nim pomyśli, teraz, kiedy zabił?

Jak może do niej wrócić?

Jak może wrócić, tak w ogóle?

Jeszcze osiem godzin temu to była jego święta krucjata – oko za oko, życie za życie.

Rana mu pulsowała. George okręcił bandaż zębami, ale mu się rozwiązywał. Należało zawinąć go porządniej, ale kto mu pomoże?

Ostatnio czuł się w ten sposób, jak gdyby ściany napierały na niego ze wszystkich stron, kiedy wsiadł do samochodu ze swoją maleńką córką – purpurową i płaczącą z gorączki, o której nie wiedział i której nie umiałby zaradzić – i ruszył po pomoc. Jechał, dopóki nie skończyła mu się benzyna – minęła pierwsza w nocy, lecz szedł dalej na piechotę – i podążał naprzód, aż napotkał jedyny budynek z zapalonym światłem i otwartymi drzwiami. Budynek miał płaski dach i nie rzucał się w oczy – George zorientował się, że to kościół, dopiero gdy wszedł do środka i ujrzał ławki oraz drewnianego Jezusa na krzyżu. Światło, które widział z zewnątrz, dawały świece migoczące na ołtarzu. Wróć, powiedział na głos do żony, która pewnie znajdowała się już w połowie drogi przez Stany. Może był zmęczony, może mu się zdawało, lecz wyraźnie usłyszał odpowiedź: Już jestem przy tobie. Głos płynął od strony drewnianego Chrystusa, a zarazem z ciemności otaczającej George’a.

Nawrócenie George’a było proste i bezwarunkowe. Jakimś cudem zasnął z córeczką na wykładzinie. Pastor Mike obudził go rankiem, potrząsając za ramię. Jego żona gruchała do małej. Stół uginał się od jedzenia, znalazł się też pokój gościnny. George wówczas nie był wierzący. To nie Jezus wszedł do jego serca tamtego dnia, tylko nadzieja.

Zdaniem Hugh McElroya, negocjatora, z którym George rozmawiał od kilku godzin, córka George’a będzie wiedziała, że chciał ją chronić. McElroy dał słowo, że jeśli George będzie współpracował, wszystko dobrze się skończy, chociaż George wiedział, że faceci z karabinami przed budynkiem tylko czekają, aż wysunie nos zza drzwi.

Chciał, żeby to się skończyło. Naprawdę chciał. Był wyczerpany fizycznie i psychicznie, a zakończenie stało pod znakiem zapytania. Miał szczerze dosyć zawodzenia i najchętniej przeniósłby się w czasie do chwili, gdy znów będzie z córką, a ona popatrzy na niego z zachwytem, jak dawniej.

Ale wiedział też, że Hugh powie wszystko, aby skłonić go do kapitulacji. I nie chodziło jedynie o jego pracę. Hugh McElroy zabiegał o uwolnienie zakładników z tego samego powodu, dla którego George ich wziął: żeby uratować sytuację.

I właśnie wtedy George wpadł na pewien pomysł. Odbezpieczył broń.

– Ty. Wstawaj! – rzucił i wskazał na dziewczynę o ptasim1 imieniu, która go dźgnęła. Dziewczynę, za pomocą której da Hugh McElroyowi nauczkę.

Oto pierwsza zasada negocjacji: nie spieprzyć sprawy.

Tak mówili instruktorzy, kiedy Hugh dołączył do zespołu. Grunt to nie pogorszyć sytuacji. Nie sprzeczać się z porywaczem. Nie mówić mu „rozumiem”, bo zapewne nie rozumiesz. Komunikować się w sposób, który łagodzi sytuację lub zmniejsza zagrożenie, i mieć świadomość, że milczenie to niekiedy najlepsza forma przekazu. Bycie aktywnym słuchaczem przynosi niekiedy lepsze efekty od mielenia ozorem.

Porywacze są różni. Jednym pomieszało się w głowie od prochów, z przepicia lub żalu. Inni mają misję polityczną. Jeszcze inni podsycali w sobie iskierkę zemsty, aż buchnęła płomieniem i spaliła ich żywcem. I socjopaci, pozbawieni empatii, do której można by się odwołać. A jednak właśnie do nich najłatwiej czasami dotrzeć, ponieważ rozumieją ideę przewagi. Jeśli przekonasz socjopatę, że nie ustąpisz, możesz sobie pogratulować. Mówisz na przykład: „Maglujemy to od dwóch godzin (czy sześciu albo szesnastu) i kumam, co cię gryzie. Ale pora coś z tym zrobić, ponieważ mam tutaj grupę zniecierpliwionych facetów, którzy wolą rozwiązać to siłą”. Siła to coś, co trafia do socjopaty.

Z drugiej strony ta metoda zawiodłaby z kretesem w przypadku kogoś, kto chce się zabić i jest gotów pociągnąć za sobą innych.

W celu nawiązania relacji z porywaczem należy stać się jedynym źródłem informacji i grać na zwłokę, tak aby zgromadzić wszystkie potrzebne dane. Z jakim typem porywacza masz do czynienia? Co doprowadziło do impasu, strzelaniny, sytuacji bez odwrotu? Można podjąć próbę nawiązania kontaktu niewinną rozmową o sporcie, telewizji, pogodzie. Wybadać, co lubi, a czego nie lubi, co jest dla niego ważne. Czy kocha dzieci? Żonę? Matkę? Dlaczego?

Jeśli wpadniesz na trop „dlaczego”, może to podsunie ci rozwiązanie.

Hugh wiedział, że najlepsi negocjatorzy nazywają tę robotę baletem, spacerem po linie, tańcem ostrożnych kroków.

Wiedział również, że to bzdura.

Nie ma wywiadów z negocjatorami, których akcje zakończyły się jatką. Do mikrofonów produkują się tylko ci, którym się udało, i którzy czują się zobowiązani, aby przedstawić swoją pracę jako swoiste misterium. W istocie to ściema. Czysty fart.

Hugh McElroy obawiał się, że wyczerpał swój limit szczęścia.

Omiótł wzrokiem swoje centrum dowodzenia. Od kilku godzin rezydował w namiocie, w którym ostatnio na miejskim kiermaszu pobierano odciski palców dzieci na zajęciach z propagowania zasad bezpieczeństwa. Budynek, jak sznur niebieskich korali, otaczali lokalni gliniarze. Tuż za barykadą policji kłębił się tłum dziennikarzy. (Pomyślałby kto, że nie powinni pchać się pod muszkę uzbrojonego szaleńca, ale gdzie tam, pokusa zwiększonej oglądalności okazała się silniejsza). Rozsiane na chodniku niczym puste groźby, widniały ogromne transparenty ze zdjęciami płodów lub odręcznymi napisami: ADOPCJA, NIE ABORCJA! TO DZIECKO, A NIE RZECZ!

Ratownicy siedzieli w karetkach z kocami termicznymi i kroplówkami. Oddział antyterrorystów trwał na posterunku w oczekiwaniu na znak. Jego dowódca, kapitan Quandt, próbował odsunąć Hugh od sprawy (nic dziwnego) i siłą zdjąć napastnika. Ale sumienie mu na to nie pozwoliło, zwłaszcza że Hugh był bliski skłonienia George’a Goddarda do kapitulacji.

Hugh właśnie na to liczył przed pięcioma godzinami, gdy złamał drugą zasadę negocjacji, wpadając nieoznakowanym wozem na miejsce zdarzenia i wykrzykując rozkazy dwóm policjantom, którzy przyjęli zgłoszenie.

Druga zasada negocjacji brzmiała: nie zapominaj, że to praca.

Negocjacje z porywaczami to nie sprawdzian męskości. To nie okazja, żeby się wykazać, ani sposób na zdobycie pięciu minut sławy. Mogą pójść po naszej myśli albo i nie, bez względu na poprawność naszych działań. Nie bierzmy tego do siebie.

Ale Hugh od początku wiedział, że to niemożliwe, nie dzisiaj, nie tym razem, gdyż sytuacja przedstawiała się zupełnie inaczej. Bóg wie, ile trupów było w klinice, oprócz pięciu zakładników, którzy jeszcze żyli. I wśród których znajdowało się jego dziecko.

Stanął przed nim dowódca sił specjalnych.

– Zaraz wchodzimy – oznajmił Quandt. – Informuję cię z grzeczności.

– Popełniasz błąd – zaoponował Hugh. – Informuję cię z grzeczności.

Quandt się odwrócił.

– Wchodzimy na pięć… cztery… – rzucił do nadajnika, umieszczonego w okolicach barku. Nagle urwał. – Wstrzymać akcję! Powtarzam: przerwać!

Przerwać: oto słowo, które legło u podstaw dzisiejszej katastrofy. Hugh poderwał głowę i ujrzał to samo co Quandt.

Drzwi kliniki otworzyły się nagle i na zewnątrz wyszły dwie kobiety.

Kiedy matka Wren jeszcze z nimi mieszkała, na półce z książkami w dużym pokoju trzymała zielistkę. Po jej odejściu ani Wren, ani ojciec nie pamiętali o podlewaniu roślinki, która jednak kurczowo uczepiła się życia. Zaczęła wylewać się z doniczki i stroszyć bujną grzywkę w stronę okna, na przekór zasadom grawitacji oraz logiki.

Wren teraz czuła się podobnie, kołysząc się na stopach ku światłu, ilekroć drzwi się otwierały, przyciągana do ojca, który stał na parkingu.

To jednak nie Wren opuszczała budynek. Nie miała pojęcia, co tata powiedział George’owi w czasie ostatniej rozmowy przez telefon, ale coś wskórał, ponieważ George odbezpieczył broń i kazał Wren przesunąć kanapę, którą zabarykadował drzwi. Zakładnicy nie mogli wprawdzie swobodnie rozmawiać, ale jakby prąd ich przeszedł. Kiedy napastnik zażądał, by Wren odblokowała drzwi, nawet przemknęło jej przez głowę, że może wydostanie się stąd w jednym kawałku.

Joy i Janine wyszły jako pierwsze. Następnie George polecił Izzy wywieźć doktora Warda na wózku inwalidzkim. Wren myślała, że też wyjdzie, ale George chwycił ją za włosy i szarpnął z powrotem. Izzy odwróciła się w progu z pociemniałą twarzą, lecz Wren lekko potrząsnęła głową. Doktor Ward mógł nie doczekać drugiej szansy, poza tym był ranny. Izzy musiała go wywieźć. Była pielęgniarką i zdawała sobie z tego sprawę.

– Wren… – zaczęła, ale George zatrzasnął za nią drzwi i zasunął rygiel, po czym kazał Wren z powrotem przesunąć kanapę.

Wren czuła w gardle narastającą panikę. Może George chce się zemścić za to, co mu zrobiła. Została sama z tym bydlakiem. No, niezupełnie sama – ześlizgnęła wzrok na ciało Olive, które wciąż spoczywało na posadzce.

Może ciocia Bex jest już z Olive tam, dokąd idzie się po śmierci. Może na nią czekają.

George osunął się na kanapę przed drzwiami i ukrył twarz w dłoniach. Nadal trzymał pistolet, który zdawał się do niej mrugać.

– Zastrzelisz mnie? – wypaliła.

George podniósł wzrok, jakby się zdziwił, że w ogóle zadaje mu to pytanie. Zmusiła się, aby wytrzymać jego spojrzenie. Jedno oko minimalnie uciekało na prawo i choć wcale nie wyglądał przez to dziwnie, rozpraszało uwagę. Jakby żyło własnym życiem. Zabandażowaną dłonią potarł policzek.

Kiedy Wren była mała, lubiła dotykać zarostu ojca. Chrzęścił pod palcami. Tata się uśmiechał, a ona grała na jego podbródku jak na jakimś instrumencie.

– Czy cię zastrzelę? – George rozparł się na poduszkach. – To zależy.

Wszystko potoczyło się błyskawicznie. Janine Deguerre w jednej chwili z zakładniczki stała się pacjentką, badaną w namiocie przez ratowników medycznych. Rozejrzała się w poszukiwaniu Joy, ale kobieta, z którą wyszła na zewnątrz, gdzieś znikła.

– Proszę wodzić wzrokiem za światłem – polecił jeden z ratowników.

Janine ponownie skupiła uwagę na chłopaku, na oko niewiele od niej młodszym, czyli blisko dwudziestoczteroletnim. Zamrugała, gdy pomachał jej małą latarką przed oczami.

Drżała, nie z zimna, ale z powodu szoku. Po ciosie pistoletem w skroń nadal bolała ją głowa. Ratownik okrył ją metalicznym kocem, jaki dostają maratończycy na mecie. Cóż, może i pokonała maraton, w sensie metaforycznym. Na pewno przekroczyła metę.

Słońce wisiało nisko i ożywały cienie, więc trudno było stwierdzić, co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Jeszcze pięć minut temu Janine znajdowała się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, a mimo to dopiero w namiocie, w otoczeniu policji i ratowników medycznych, poczuła się osamotniona. Samo przejście przez próg cofnęło ją do punktu wyjścia: na drugą stronę.

Wyciągnęła szyję, ponownie wypatrując Joy. Może zabrali ją do szpitala, jak doktora Warda. A może Joy powiedziała, gdy tylko Janine znalazła się poza zasięgiem słuchu: Zabierzcie ode mnie tę sukę.

– Powinniśmy zatrzymać panią na obserwację – stwierdził ratownik.

– Nic mi nie jest – upierała się Janine. – Naprawdę. Chcę wrócić do domu.

Zmarszczył brwi.

– Czy ktoś mógłby u pani przenocować? Na wszelki wypadek?

– Tak – skłamała.

Podszedł policjant.

– Jeśli czuje się pani na siłach, najpierw pojedziemy na posterunek – powiedział. – Musi pani złożyć zeznanie.

Janine spanikowała. Wiedzą o niej? Czy musi się ujawnić? Czy to będzie jak zeznanie przed sądem z przysięgą na Biblię? Czy mogłaby jeszcze chwilę pobyć kimś, kto zasługuje na współczucie?

Przytaknęła i wstała. Ruszyła w stronę wyjścia, delikatnie podtrzymywana przez policjanta. Otuliła się folią jak gronostajowym płaszczem.

– Chwileczkę – rzuciła. – A pozostali?

– Też wkrótce pojadą na posterunek – zapewnił.

– Dziewczyna – powiedziała Janine. – Co z nią? Wyszła?

– Proszę się nie martwić – odparł policjant.

Podbiegli dziennikarze, wykrzykując pytania, które zlały się w jedną wrzawę. Policjant osłonił Janine sobą jak tarczą i zaprowadził do radiowozu. W środku panowała nieznośna duchota. Kiedy ruszyli, Janine utkwiła wzrok w oknie.

Po drodze minęli billboard, który Janine rozpoznała, bo sama pomagała zebrać na niego pieniądze. Zdjęcie przedstawiało dwóch uśmiechniętych, bezzębnych dzidziusiów, czarnego i białego. Pod spodem widniało pytanie: CZY WIESZ, ŻE MOJE SERDUSZKO ZACZYNA BIĆ OSIEMNAŚCIE DNI PO ZAPŁODNIENIU?

Janine posiadała mnóstwo takich informacji. Wiedziała też, jak różne wyznania i kultury postrzegają człowieczeństwo. Katolicy wierzą w życie od momentu poczęcia. Muzułmanie w to, że czterdzieści dwa dni po zapłodnieniu Allah posyła anioła, który przeobraża plemnik i jajeczko w istotę żywą. Tomasz z Akwinu twierdził, że aborcja to zabójstwo po czterdziestu dniach w przypadku płodu męskiego i osiemdziesięciu w przypadku żeńskiego. Istniały też przekonania innego rodzaju – na przykład starożytni Grecy wierzyli, że płód ma „wegetującą” duszę, a Żydzi w to, że dusza pojawia się przy narodzinach. Janine umiała tak poprowadzić rozmowę, aby tych kwestii uniknąć.

Lecz nie miało to większego sensu, prawda? Jak to możliwe, że chwila rozpoczęcia życia aż tak różni się w zależności od punktu widzenia? Że według prawa obowiązującego w Missisipi płód to istota ludzka, a w Massachusetts już niekoniecznie? Czy dziecko nie jest tym samym dzieckiem, niezależnie od tego, czy spłodzono je w łóżku w Jackson czy na plaży w Nantucket?

Głowa ją od tego rozbolała. Ale w sumie wszystko ją bolało.

Niedługo się ściemni. Wren siedziała na podłodze po turecku, wpatrzona w George’a zgarbionego na kanapie z łokciami na kolanach i pistoletem luźno w prawej ręce. Otworzyła ostatnią paczkę ciastek figowych Newtons – tylko tyle zostało z kosza z przekąskami, zabranego z sali pozabiegowej. Burczało jej w brzuchu.

Kiedyś bała się ciemności. Tata na jej prośbę przychodził z bronią w kaburze i sprawdzał cały pokój – pod łóżkiem, pod materacem, na półkach nad komodą. Czasem budziła się z płaczem w środku nocy, przekonana, że zębaty potwór przycupnął w nogach łóżka i obserwuje ją żółtymi oczami.

Teraz wiedziała: potwory istnieją naprawdę.

Przełknęła ślinę.

– Twoja córka – zagaiła. – Jak ma na imię?

George podniósł wzrok.

– Stul dziób – odburknął.

Aż cofnęła się od brutalności tych słów i musnęła nogą coś zimnego i sztywnego. Od razu wiedziała, co – kto – to, i stłumiła okrzyk. Z wysiłkiem znowu się przysunęła i oplotła rękami ugięte kolana.

– Na pewno chce cię zobaczyć.

Profil porywacza był zacięty i nieprzejednany.

– Co ty tam wiesz?

– Na pewno chce cię zobaczyć – powtórzyła Wren. Wiem, pomyślała, bo sama o niczym innym nie marzę.

Kłamała.

Janine siedziała na komisariacie naprzeciw detektywa, który nagrywał jej zeznanie, i kłamała.

– W jakim celu przyszła pani dziś rano do Ośrodka? – zapytał łagodnie.

– Na cytologię – odpowiedziała Janine.

Reszta zeznania była zgodna z prawdą i brzmiała jak wyjęta z horroru: odgłos strzelaniny, niespodziewany napór ciała pracownicy kliniki, który zwalił ją z nóg. Janine przebrała się w czysty podkoszulek, który dostała od ratowników medycznych, ale wciąż czuła krew (tyle krwi) tamtej kobiety, wsiąkającą w jej sukienkę. I kiedy patrzyła na swoje ręce, wciąż widziała tamtą krew.

– Co było potem?

Stwierdziła, że nie pamięta po kolei. Widziała jedynie migawki: swoje rozdygotane ciało, gdy uciekała, dłonie wciśnięte w ranę postrzałową tamtej. Wycelowaną w siebie lufę, kiedy Izzy stała obok porywacza z naręczem przyborów. Sygnał telefonu, na dźwięk którego zastygli w bezruchu.

Miała poczucie, że przed jej oczami przesuwają się sceny z filmu, do którego oglądania została zmuszona.

Dotarła do fragmentu, gdy napastnik zdzielił ją kolbą, ale przemilczała powód. Grzech zatajenia, jak mawiano, kiedy jako dziewczynka chodziła do spowiedzi. To również grzech, ale innego kalibru. Czasem się kłamie, aby kogoś chronić. Czasem się kłamie, aby chronić własną skórę.

Cóż znaczy jeszcze jedno kłamstwo na tle pozostałych?

Zeznając, płakała. Nie zdawała sobie z tego sprawy, póki detektyw nie przysunął jej pudełka z chusteczkami.

– Mogę zadać panu pytanie? – zapytała.

– Naturalnie.

Przełknęła.

– Czy według pana ludzie dostają to, na co zasługują?

Detektyw długo na nią spoglądał.

– Moim zdaniem nikt nie zasługuje na taki dzień jak dzisiejszy – odpowiedział.

Janine przytaknęła. Wydmuchała nos i zmięła chusteczkę.

Nagle drzwi się otworzyły i do środka zajrzał umundurowany policjant.

– Przyszedł pan, który twierdzi, że panią zna…

Za jego plecami Janine dojrzała Allena, jego rumiane policzki i wydatny brzuch – często żartował, że wie, co to znaczy być w ciąży. Allen stał na czele miejscowej filii „Prawa do życia”.

– Janine! – zawołał i przecisnął się obok policjanta, żeby ją uściskać. – Boże jedyny – westchnął. – Modliliśmy się za ciebie, kochana.

Wiedziała, że modlą się za każdą kobietę, która przestępuje próg Ośrodka. Tym razem jednak było inaczej. Allen nigdy by sobie nie darował, gdyby coś jej się stało, ponieważ to on wysłał ją tam w charakterze szpiega.

Być może Pan wysłuchał jego modlitw, gdyż została uwolniona. Podobnie jak Joy, Izzy i doktor Ward. A co z tymi, którym się nie udało? Jaki kapryśny Bóg igra tak z losem człowieka?

– Chodź, odwiozę cię do domu – oznajmił Allen. Następnie zwrócił się do detektywa: – Pani Deguerre na pewno musi odpocząć.

Detektyw popatrzył na Janine, jakby chciał sprawdzić, czy nie ma nic przeciwko ingerencji Allena. A dlaczego miałaby mieć? Od chwili przyjazdu do miasta robiła, czego sobie życzył, gotowa przysłużyć się jego misji, jak tylko mogła. Wiedziała, że Allen ma dobre chęci.

– W razie czego my panią odwieziemy – zaoferował detektyw.

– Muszę skorzystać z łazienki – skłamała po raz kolejny.

– Jasne. – Wskazał w głąb korytarza. – Na końcu w lewo, a potem trzecie drzwi po prawej stronie.

Janine ruszyła naprzód, wciąż owinięta kocem termicznym. Na razie musi odetchnąć.

Na końcu korytarza znajdował się kolejny pokój przesłuchań, podobny do tego, w którym przed chwilą przebywała. Widoczne od środka lustro było tak naprawdę oknem, przez które mogła zajrzeć do środka. Joy siedziała przy stole z panią detektyw.

Janine bez namysłu zastukała w szybę. Joy zwróciła się w stronę odgłosu, choć nie mogła jej widzieć. Drzwi się otworzyły i przed Janine stanęła policjantka.

– Słucham?

Przez otwarte drzwi Janine odwzajemniła wzrok przesłuchiwanej.

– My się znamy – oświadczyła.

Joy z ociąganiem potwierdziła.

– Chciałam tylko… Chciałam tylko sprawdzić… – Janine się zawahała. – Pomyślałam, że możesz potrzebować pomocy.

Policjantka skrzyżowała ramiona.

– Dołożymy starań, żeby nie spadł jej włos z głowy.

– Wiem, ale… – Janine spojrzała na Joy. – Nie powinnaś być dzisiaj sama.

Poczuła, że wzrok Joy ześlizguje się na jej obandażowaną skroń.

– Ty również – skwitowała.

*

U wylotu klimatyzatora na sali szpitalnej przywarł kawałek taśmy; kiedy Izzy leżała na plecach, udając, że nie czuje na sobie rąk lekarza, furkotała jak wstęga w czasie parady.

– Zaczynamy – mruknął ginekolog. Przesunął głowicę w lewo, następnie w prawo, po czym wskazał na zamazany monitor, na skraj czarnej ameby macicy Izzy, gdzie znajdowała się biała fasolka płodu. – No dalej… dalej… – powtarzał z nutą ponaglenia w głosie. Wówczas oboje to zobaczyli – mgnienie bicia serca. Coś, co wielokrotnie widziała w czasie badań ultrasonograficznych innych kobiet.

Wypuściła oddech, który bezwiednie wstrzymała.

Lekarz zapisał wyniki pomiarów. Wytarł żel z jej brzucha i ponownie ją okrył.

– Ma pani szczęście, panno Walsh – oznajmił. – Jest pani wolna.

Izzy podparła się na łokciach.

– Chwileczkę… czy to… to wszystko?

– Oczywiście proszę być czujna na wypadek ewentualnych skurczów albo krwawienia – dorzucił. – Ale zważywszy na moc tego serduszka, rzekłbym, że mały… lub mała… nigdzie się nie wybiera. Ma siłę po mamie.

Dodał, że wypisze zwolnienie ze szpitala, i znikł za kotarą, która oddzielała jej łóżko od pozostałych. Izzy położyła się z powrotem, wsunęła ręce pod drapiący koc i rozpłaszczyła je na brzuchu.

Gdy opuściła Ośrodek, ratownicy położyli ją na noszach obok doktora Warda, mimo zapewnień, że nic jej nie dolega.

– Jest w ciąży – oznajmił doktor. – Potrzebuje lekarza.

– To pan potrzebuje lekarza – odpowiedziała.

– Znowu zaczyna – rzucił Ward pod adresem młodego ratownika, który sprawdzał jego opaskę uciskową. – Spokoju człowiekowi nie da. – Pochwycił jej wzrok. – Za co jestem niezmiernie wdzięczny – dodał cicho.

Wtedy widziała go po raz ostatni. Zastanawiała się, czy jest operowany i czy nie straci nogi. Była dobrej myśli.

Może niektórym po prostu jest dane przetrwać.

Dorastała pod opieką ojca na chronicznym bezrobociu i matki, która zajmowała się Izzy i jej braćmi bliźniakami w domu tak małym, że trójka dzieci spała nie tylko w jednym pokoju, ale i jednym łóżku. Mimo to długo nawet nie zdawała sobie sprawy, że jest biedna. Matka zabierała ich na poszukiwanie monet. Na obiad łowili ryby. Od czasu do czasu obchodzili Tydzień Kolonialny i używali świec zamiast elektryczności.

Rozmyślając o swoim życiu, Izzy dokonywała podziału na „teraz” i „wtedy”. Teraz mieszkała z Parkerem w rezydencji trzy razy większej od domu jej dzieciństwa. Parker był księciem z uprzywilejowanego rodu, który zakochał się w zadłużonym Kopciuszku, studentce pielęgniarstwa. Poznali się, gdy leżał na wyciągu ze złamaną nogą. Lubił mawiać, że na pierwszej randce potraktowała go myjką.

Studiował w Yale, podobnie jak jego ojciec, dziadek i pradziadek. Dorastał w Eastover, najbardziej snobistycznej dzielnicy w całym stanie. Uczęszczał do prywatnych szkół i już w dzieciństwie chodził w miniaturowych marynarkach i krawatach. Spędzał wakacje w letniej posiadłości. Nawet pracował dzięki funduszowi powierniczemu – kręcił filmy dokumentalne.

Izzy wciąż zamawiała najtańsze potrawy, gdy jedli na mieście. Ich zamrażarka pękała w szwach, lecz nie z powodu braku środków na zakupy: gdy raz zaznasz biedy, wolisz zawsze się zabezpieczyć na wypadek kolejnej posuchy.

Jakby pochodzili z różnych planet. Jak, u licha, mieli razem wychować dziecko?

Zastanawiała się, czy odtąd – w końcu – przełomową datą w jej życiu przestanie być dzień, kiedy po raz pierwszy odebrała wypłatę. Stanie się nią dzisiejsza strzelanina, a wszystko inne będzie tylko „przedtem” lub „potem”.

Weszła pielęgniarka.

– Jak się pani czuje?

– Dobrze – odpowiedziała Izzy. Rozdygotane ręce wciąż trzymała pod kocem.

– Mam wiadomości na temat pacjenta, o którego pani pytała…

– Doktora Warda? – Izzy usiadła.

– Nie. Tej kobiety. Bex coś tam? Operacja się udała – dodała pielęgniarka. – Jest na OIOM-ie.

Izzy poczuła łzy napływające do oczu. Chwała Bogu.

– A co z doktorem Wardem?

Pielęgniarka potrząsnęła głową.

– Jeszcze nic nie wiem, ale będę miała uszy i oczy otwarte. – Spojrzała na Izzy ze współczuciem. – Musieliście przejść istne piekło.

Nie inaczej. Próbując ratować życie Bex, Izzy wepchnęła palec w klatkę piersiową rannej, wymacała poduszkę udręczonych płuc. Była cała we krwi doktora Warda.

– Policjanci chcą z panią rozmawiać – uzupełniła pielęgniarka. – Czekają. Ale jeśli nie czuje się pani na siłach, z chęcią im przekażę.

– Czy mogę najpierw skorzystać z łazienki?

– Nie ma sprawy – odpowiedziała pielęgniarka. Pomogła Izzy zejść z łóżka i zaprowadziła ją do jednoosobowej łazienki. – Mogę w czymś pomóc?

Izzy zaprzeczyła. Zamknęła się od środka i oparła o ścianę. Drżenie rąk przeszło na resztę ciała. Zaszczękała zębami.

Podręcznikowy szok.

– Weź się w garść – poleciła, po czym puściła wodę i ochlapała twarz. Osuszyła ją papierowym ręcznikiem i przejrzała się w lustrze nad umywalką, czego natychmiast pożałowała. Włosy wymknęły się z warkocza i okalały twarz rudą, spuszoną aureolą. W miejsce zakrwawionej odzieży medycznej przyniesiono jej zbyt obszerną: bluza zsuwała się z ramienia jak u seksownej pielęgniarki z fantazji erotycznej dla ubogich. Zmyła większość krwi z rąk i szyi, ale niektóre miejsca przeoczyła.

Szorowała, aż ją skóra piekła, po czym wróciła do swojego kącika. Przed kotarą czekał policjant.

– Panna Walsh? Nazywam się Thibodeau. Miałem nadzieję, że złoży pani krótkie zeznanie.

Odsunęła zasłonę i usiadła na łóżku, nogi wisiały jej nad podłogą.

– Od czego mam zacząć?

Thibodeau podrapał się długopisem nad uchem.

– Chyba od początku – stwierdził. – Rano poszła pani do Ośrodka?

– Tak.

– Jak długo pani tam pracuje?

Zanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszała, jak ktoś kategorycznym tonem wypytuje o nią.

Parker.

Izzy zsunęła się ze stołu i ruszyła do niego w chwili, gdy wyminął lekarza i stażystę, którzy próbowali go zatrzymać.

– Parker! – krzyknęła, a on gwałtownie zwrócił głowę w jej stronę.

– Izzy, mój Boże. – Zrobił trzy zamaszyste kroki i chwycił ją w objęcia. Tak ściskał, że ledwo mogła oddychać, ale za sprawą jego dotyku wreszcie przestała się trząść.

Gdy karetka przywiozła Izzy i zapytano ją o najbliższego członka rodziny, bez namysłu podała nazwisko Parkera. To chyba o czymś świadczy, nieprawdaż?

Może zamiast myśleć o tym, co może ich rozdzielić, lepiej skupić się na tym, co ich łączy.

– Dobrze się czujesz? – zapytał.

Pokiwała głową, nie odrywając się od niego.

– Jesteś cała? – Parker odsunął ją na odległość ramienia. Na twarzy miał wypisane dziesiątki pytań i spoglądał jej w oczy, jakby tam szukał odpowiedzi. Lub prawdy. Być może dla odmiany na jedno wychodziło.

Nie chodziło o to, jak – lub gdzie – zakończy dzień, poczuła jednak, że znalazła się tam, gdzie powinna.

– Jestem – odrzekła. Ujęła jego dłoń i z uśmiechem przycisnęła sobie do brzucha. – Jesteśmy.

Nagle jej przyszłość stała się możliwa. Ta myśl była jak stempel w paszporcie po powrocie do kraju, kiedy człowiek uświadamia sobie, że wyjechał tylko po to, aby sobie przypomnieć, jakie to uczucie wrócić do domu.

Gdy jedna z młodszych funkcjonariuszek poinformowała go o udanej operacji jego siostry Bex, Hugh w duchu podziękował Bogu, w którego dawno przestał wierzyć. Teraz mógł się skupić całkowicie na Wren, wciąż uwięzionej z mordercą.

Najpierw uwolniono dwie kobiety. Potem pielęgniarkę i rannego lekarza od aborcji.

Hugh czekał. I czekał. I… nic.

Chodził po centrum dowodzenia jeszcze kilka minut, w nadziei, że porywacz w myśl danego słowa uwolni wszystkich zakładników. Pytanie, czy była to słuszna decyzja, czy okaże się zgubna dla Wren.

Kapitan Quandt ponownie zastąpił mu drogę.

– Dobra, dosyć czekania. Uwolnił większość, pora go wykurzyć.

– Nie możesz tego zrobić.

– Zaraz się przekonamy – odparł Quandt. – Ja tu dowodzę, poruczniku.

– Tylko na papierze. – Hugh podszedł bliżej, dzieliło ich kilka centymetrów. – Nadal ma zakładniczkę. Jesteś dla niego nikim, wkroczysz, i obaj wiemy, jak to się skończy.

Nie dodał, że nadal mogło się tak skończyć. A jeśli George przystał na jego propozycję, wiedząc z góry, że nie dotrzyma warunków? Jeśli od początku zamierzał zginąć w strzelaninie i pociągnie za sobą Wren, żeby odegrać się na Hugh?

Quandt napotkał jego wzrok.

– Obaj wiemy, że masz zaburzoną ocenę sytuacji, traktujesz ją zbyt osobiście.

Hugh stał jak posąg z założonymi rękami.

– I dlatego nie zgadzam się, żebyś tam wparował.

Dowódca zmrużył oczy.

– Daję mu dziesięć minut na uwolnienie twojej córki, a potem dołożę wszelkich starań, aby zapewnić jej bezpieczeństwo… ale trzeba z tym skończyć.

Kiedy Quandt się oddalił, Hugh chwycił komórkę i wybrał numer kliniki, pod który od kilku godzin dzwonił do George’a. Usłyszał sygnał, potem kolejny i jeszcze jeden. No odbierz, pomyślał. Nie słyszał strzałów, co nie znaczy, że Wren jest bezpieczna.

Po osiemnastu sygnałach chciał się rozłączyć.

– Tatuś? – W słuchawce rozległ się głos Wren i pod Hugh kolana się ugięły.

– Cześć, skarbie – powiedział, usiłując zapanować nad głosem. Przypomniał sobie, jak przewracała się w dzieciństwie. Kiedy się denerwował, wybuchała płaczem. A gdy udawał niewzruszonego, wstawała i szła dalej. – Dobrze się czujesz?

– T-tak.

– Zrobił ci krzywdę?

– Nie. – Cisza. – Czy ciocia Bex…

– Wyjdzie z tego – odpowiedział Hugh, choć pewności nie miał. – Chcę, żebyś wiedziała, że cię kocham – dodał i niemal słyszał, jak narasta w niej panika.

– Mówisz tak, bo umrę?

– Nie umrzesz, już moja w tym głowa. Poproś George’a – dodał i przełknął ślinę. – Poproś George’a do telefonu.

Usłyszał stłumione głosy i George przejął słuchawkę.

– George – powiedział zdecydowanie Hugh. – Sądziłem, że mamy umowę.

– Mieliśmy.

– Obiecałeś, że wypuścisz zakładników.

– Wypuściłem – zaznaczył George.

– Nie wszystkich.

Coś mu nie pasowało.

– Nie sprecyzowałeś – odparł George.

Hugh przytulił telefon, jakby szeptał do ucha kochanki.

– Powiesz mi, co się naprawdę dzieje, George? – Pauza. – Możemy pomówić szczerze. Przecież wiesz.

– To wszystko kłamstwo.

– Czyli co?

– Co ze mną będzie, jak wypuszczę twoją małą?

– Pogadamy o tym, kiedy wyjdziesz. Ty i ja – odpowiedział Hugh.

– Akurat. Jestem skończony, tak czy siak. Zgniję za kratkami albo mnie zastrzelą.

– Nie dopuszczę do tego – zapewnił Hugh. Spojrzał w swoje notatki z ich ostatniej rozmowy. – Nie pamiętasz? Skończysz z tym, zrobisz, co należy. Twoja córka… do diabła, nie tylko ona, cały świat będzie na to patrzył.

– Czasem to, co należy zrobić, jest złe – odparł cicho George.

– Nie musi być – zauważył Hugh.

– Nic nie rozumiesz. – Głos George’a był nieobecny. – Ale to się zmieni.

Zabrzmiało jak groźba. Hugh zerknął na dowódcę oddziału specjalnego. Quandt spoglądał na niego z kąta namiotu. Uniósł rękę, wskazując na zegarek.

– Wypuść Wren – pertraktował Hugh. – A dopilnuję, żebyś wyszedł z tego cało.

– Nie. Nie zastrzelą mnie, dopóki ją mam.

Hugh nie pozostawało nic innego, jak zaoferować mu realną alternatywę bez udziału Wren, alternatywę, która przy tym utwierdziłaby George’a w przekonaniu, że nic mu nie grozi.

I nagle wiedział, co zrobi.

Spojrzał na kapitana. Wykluczone, żeby się zgodził. To byłoby zbyt ryzykowne. Hugh straciłby pracę – może nawet życie – ale uratowałby córkę. Wybór nasuwał się sam.

– George – rzucił. – Weź mnie zamiast niej.

Bex umarła. Musiała umrzeć, gdyż otaczała ją wszechobecna biel, a światło raziło w oczy. Czyż nie tego należało się spodziewać?

Odwróciła głowę milimetr w lewo i ujrzała kroplówkę, z której sól fizjologiczna sączyła się do jej żyły. Jarzeniówka jaśniała u sufitu.

Szpital. Czyli jednak żyje.

Na myśl o Wren i Hugh ścisnęło ją w gardle. Czy bratanica jest cała? Przed oczami stanęła jej Wren w przyklęku, naciągająca biały but, a potem Hugh, pochylony nad nią w karetce. Bex postrzegała świat właśnie w ten sposób, obrazami. Gdyby odtworzyła ten w swojej pracowni, nadałaby mu tytuł Namysł. Uwypukliłaby napięte żyły na szyi Hugh, wibracje ruchliwej dłoni Wren. Tło nosiłoby odcień siniaka.

Jej instalacje cieszyły się zainteresowaniem kolekcjonerów nawet w dalekim Chicago i Kalifornii. Pokrywały całą ścianę. Z daleka widać było kobiecą dłoń na brzemiennym łonie. Dziecko sięgające po telefon komórkowy. Rodzącą. Z bliska stawało się jasne, że obraz tworzą setki kolorowych, zapisanych karteczek samoprzylepnych, pieczołowicie polakierowanych na rusztowaniu.

Mówiono o społecznej wymowie prac Bex. Zarówno ich myśl przewodnia – rodzicielstwo – jak i forma przekazu – wyrzucone listy spraw do załatwienia i zapamiętania – miały ulotny wymiar, ale dokonana przez nią transformacja tego okamgnienia, chwili zawieszonej w czasie, była ponadczasowa i uniwersalna.

Jej gwiazda rozbłysła na krótko przed dziesięciu laty, kiedy „New York Times” zaliczył ją do grona artystów, którzy daleko zajdą (ona nie zaszła). Dziennikarz chciał wiedzieć, czy jako osoba samotna i bezdzietna wybrała ten temat, aby celować w sztuce, która wymyka się interpretacjom.

Lecz Bex nigdy nie potrzebowała męża ani dzieci. Miała Hugh. Miała Wren. Owszem, jej zdaniem wszystkich artystów nosi, ale nie zawsze za czymś gonią. Niekiedy przed czymś uciekają.

Wszedł pielęgniarz.

– Dzień dobry. Jak się pani czuje? – zapytał.

Próbowała usiąść.

– Muszę iść – oznajmiła.

– Nigdzie się pani nie wybiera. Miała pani operację. – Zmarszczył brwi. – Sprowadzić kogoś?

Tak, poproszę, pomyślała Bex. Ale tak się składa, że oboje są nieosiągalni.

Uwolnienie Wren nie było takie proste. Bex mogła sobie tylko wyobrazić, co przeżywa teraz Hugh, ale wierzyła w niego. Na pewno ma plan. Hugh zawsze miał plan. Dzwoniła do niego, gdy wszystkie spłuczki w jej domu nagle przestały działać, jakby zmówiły się przeciwko niej. Złapał skunksa, który zagnieździł się pod jej starym mini cooperem. Ruszał na odsiecz, gdy odzywał się alarm antywłamaniowy, chociaż inni udawali, że nie słyszą. Zawsze nieustraszony, gotów sprostać każdemu wyzwaniu.

Nagle przypomniała sobie sytuację, gdy nie zwracał na nią uwagi, zatopiony w lekturze komiksu. Podniósł głowę, dopiero kiedy mu go wyrwała. „Ożeż!”, stęknął głosem w równym stopniu pełnym respektu, smutku i niedowierzania. „Zabili Supermana”.

A jeśli go straci? Jeśli straci oboje?

– Mogę prosić o włączenie telewizora? – spytała.

Pielęgniarz wcisnął guzik pilota, który następnie podłożył jej pod dłoń. Na każdym lokalnym kanale leciała transmisja na żywo z Ośrodka. Bex wpatrywała się w ekran, w pomarańczową fasadę budynku, w policyjne taśmy, które go odgradzały.

Nigdzie nie widziała Hugh.

Dlatego przymknęła oczy i naszkicowała go w wyobraźni. Odcinał się na tle słońca, większy niż w rzeczywistości.

Bex wciąż pamiętała chwilę, kiedy po raz pierwszy zrozumiała, że Hugh jest od niej wyższy. Właśnie gotowała obiad i przysunęła krzesło do szafki, aby sięgnąć po suszoną bazylię z najwyższej półki. Hugh po prostu wyciągnął rękę i podał jej pojemnik.

Uświadomiła sobie wówczas, że wszystko się zmieniło. Hugh dorósł i zamienili się rolami, teraz to on troszczył się o nią.

„Hm”, powiedziała. „Jak znalazł”.

Miał czternaście lat. Wzruszył ramionami. „Niech ci to nie wejdzie w nawyk”, ostudził jej zapał. „Wiecznie tu nie będę”.

Patrzyła, jak biegnie po schodach do siebie. A potem szybko poszedł do college’u, poznał dziewczynę i wprowadził do własnego domu.

Nieważne, ile rozstań przeżyłeś, nigdy nie jest łatwiej.

Hugh przerwał połączenie.

– Wchodzę – oświadczył. – Sam. Chce zakładnika? Niech weźmie mnie.

– Wykluczone – uciął Quandt i zwrócił się do jednego ze swoich ludzi. – Jones, niech reszta…

Hugh puścił jego słowa mimo uszu i ruszył przed siebie. Quandt chwycił go za ramię.

– Jeśli tam wparujecie, nie obejdzie się bez ofiar – oznajmił Hugh. – Jestem jedyną osobą, której ufa. Jeśli go przekonam, żeby ze mną wyszedł, dobra nasza.

– A jeśli nie przekonasz? – odparł dowódca.

– Nikt nie będzie narażał życia mojej córki – warknął Hugh. – Cóż zatem innego nam pozostaje? – Z trudem panował nad wściekłością.

Stanęli, mierząc się wzrokiem. W końcu Hugh odwrócił głowę.

– Joe – rzucił łamiącym się głosem. – Masz dzieci?

Dowódca oddziału specjalnego wbił oczy w ziemię.

– Jestem tu w określonym celu, Hugh.

– Wiem. – Hugh potrząsnął głową. – I wiem, że powinienem zwinąć manatki na wieść, że Wren jest w środku. Jakby nie było wystarczająco trudno w akcjach pozbawionych wymiaru osobistego. Ale ma. Nie mogę usiąść z boku i się przyglądać. Jeżeli nie chcesz zrobić tego dla mnie, zrób to dla niej.

Quandt odetchnął głęboko.

– Pod jednym warunkiem. Najpierw wyślę na stanowiska dwóch snajperów – zaznaczył.

Hugh podał mu rękę.

– Dziękuję.

Quandt odwzajemnił jego spojrzenie.

– Ellie i Kate – odpowiedział ściszonym głosem. – Bliźniaczki.

Odwróciwszy się, przywołał dwóch swoich ludzi i wskazał im dach budynku po drugiej stronie ulicy oraz miejsce na dachu kliniki. Kiedy omawiali plan działania, Hugh wrócił do namiotu. Po drodze ujrzał młodą funkcjonariuszkę, która przyniosła mu wieści o Bex.

– Collins! – zawołał. – Poproszę na słówko.

Przybiegła do namiotu.

– Tak, proszę pana?

– Tamta pacjentka w szpitalu… Bex McElroy, moja siostra… Chciałbym, żebyś przekazała jej wiadomość.

Dziewczyna skinęła głową, czekając, aż Hugh usiądzie przy prowizorycznym biurku. Sięgnął po długopis i wyrwał kartkę ze służbowego notesu.

Co napisać kobiecie, która go wychowała? Która omal nie poświęciła dziś życia, żeby pomóc jego córce?

Przychodziły mu do głowy dziesiątki słów, które mógł jej powiedzieć.

Że tylko ją śmieszą jego koszmarne kawały, od których Wren cierpnie skóra. Że gdyby czekała go egzekucja, na ostatni posiłek wybrałby jej kurczaka z parmezanem. Że wciąż pamięta, jak urządzała mu teatrzyk cieni przed spaniem. Że w wieku lat ośmiu nie miał pojęcia, co to jest wydział sztuk pięknych w Savannah ani że zrezygnowała ze stypendium, aby się nim zająć, kiedy matka poszła na odwyk – ale żałuje, że jej za to nie podziękował.

Jednakże Hugh nigdy nie był zbyt dobry w przekuwaniu swych uczuć w zdania. I dlatego znalazł się tutaj.

Napisał jeden wyraz i podał świstek policjantce.

Żegnaj.

Louie Ward stracił przytomność i w bezkresie swych wspomnień nie był już pięćdziesięcioczteroletnim ginekologiem położnikiem, ale młodym chłopcem, który mieszkał pod baldachimem oplątwy brodaczkowatej i próbował złapać raki, zanim one jego złapały. Dorastał w miłości do Jezusa i kobiet, właśnie w tej kolejności. W południowej Luizjanie wychowywały go dwie kobiety, babcia i mama; zajmowali razem chatkę, która – jak podkreślała babcia – była pałacem, jeśli nie zabrakło w niej miejsca dla Pana. Był praktykującym katolikiem, jak wszystkie znane mu osoby, dzięki białemu właścicielowi ziemskiemu, który dawno temu przybył z Francji z różańcem w kieszeni i ochrzcił wszystkich swoich niewolników. Louie był chorowitym dzieckiem, zbyt chudym i łebskim, na własne nieszczęście. Świszczało mu w płucach, przez co nie mógł włóczyć się z innymi dzieciakami, które zakradały się o północy do pobliskich ponoć nawiedzonych domów, żeby sprawdzić, jakie skarby kryją. Zamiast tego codziennie chodził z mamą na mszę i pomagał jej w pracy, łącząc szczypcami małe ogniwa w złote łańcuszki, które zawisały na szyjach bogatych białych kobiet.

Louie nie znał swojego ojca i wolał o niego nie pytać, skoro babcia nazywała go Grzesznikiem, lecz jeśli brak ojca pozostawił w nim wyrwę, kiedy skończył lat dziewięć, nie było już po niej śladu.

Louie umiał otwierać kobietom drzwi, mówić „proszę” i „dziękuję” oraz „tak, proszę pani”. Sypiał w kuchni na polowym łóżku, które co rano schludnie ścielił, i pomagał utrzymywać porządek w domu, gdyż babcia wbiła mu do głowy, że Jezus może przyjść w każdej chwili, więc trzeba być na to gotowym. Mama miewała okresy, gdy rano brakowało jej odwagi, aby wstać z łóżka; czasem leżała tak tygodniami i płakała, zwinięta w kłębek. Ale nawet kiedy Louie był sam, samotność nigdy mu nie doskwierała, ponieważ wszystkie kobiety z sąsiedztwa miały na niego oko. Wychowywano go zespołowo.

Dzień w dzień przychodziła wiekowa panna Essie i siadała na ganku. Opowiadała Louiemu o swoim tacie niewolniku, który uciekł z plantacji i przepłynął zalew, nie bacząc na aligatory, gotów dać się pożreć, gdyż przynajmniej decyzja należałaby do niego. Wyszedł z tego cało; ukrył się przy Natchez Trace i przemieszczał jedynie przy blasku księżyca, słuchając rad dobrych dusz, które pomagały innym się wyzwolić. Koniec końców dotarł do Indiany, poślubił kobietę i urodziła mu się panna Essie. Wychylała się naprzód z roziskrzonym wzrokiem i wbijała mu do głowy morał tej historii. „Chłopcze”, oznajmiała. „Nie pozwól, aby ci mówiono, kim masz nie być”.

Panna Essie wiedziała wszystko o wszystkich, nic dziwnego zatem, że snuła opowieści o Sebby Cherise, czarownicy, która pochodziła ponoć od kapłanki wudu Marie Laveau. Dziwiło jednak, że matka Louiego o nią wypytywała. Mieszkańcy zalewu dzielili się na tych, którzy wierzyli w amulety, oraz wyznawców Pana, a babka z całą rodziną twardo zaliczała się do tych drugich. Louie nie miał pojęcia, czego mama mogła chcieć od Sebby Cherise.

Jego matka była najpiękniejszą kobietą na świecie, o smutnych, przepastnych oczach i głosie, który łagodził obyczaje. Louie zauważył, że od kilku miesięcy nie płacze i zdaje się unosić nad ziemią, jakby hel pulsował jej w żyłach. Bezwiednie nuciła, melodie wplatały się w jej warkoczyki. Louie wygrzewał się w cieple jej dobrego nastroju.

Gdy uklękła obok niego i zapytała, czy potrafi dochować tajemnicy, poszedłby za nią do piekła i z powrotem. Co okazało się bliskie prawdy.

Tamtego lata panował skwar i kiedy Louie szedł z mamą do domu czarownicy, ubranie kleiło mu się do ciała. Sebby Cherise mieszkała nad zalewem w chatynce z gankiem obwieszonym suszonymi kwiatami. Wokół rozmieszczono tablice z nagryzmolonym napisem „Zakaz wstępu”.

Sebby Cherise handlowała cudami. Bieluń dziędzierzawa z miodem i siarką mógł wyplenić nowotwór. Miłosne pachnidło mogło usidlić mężczyznę marzeń, a pięciornik strzegł domu od złego. Louie był ciekaw, czy dobry humor matki to również sprawka magicznego eliksiru Sebby.

Wiedział też od babki i księdza, że pakt z diabłem zawsze wychodzi człowiekowi bokiem. Ale skoro mama była skłonna przymknąć na to oko, Louie również, jeśli miałaby zostać taka na zawsze.

Kazała mu zostać na ganku, więc ujrzał Sebby Cherise tylko w przelocie, w długiej, czerwonej spódnicy i szalu na głowie. Mogła mieć dwadzieścia lat albo dwieście. Skinęła na mamę i bransoletki na jej przegubach zaśpiewały. Głos przypominał zgrzyt paznokci o drewno.

Nie trwało to długo. Mama wyszła, ściskając w rękach zawiniątko na sznurku, które powiesiła sobie na szyi i ukryła między piersiami, pod sukienką. Wrócili do domu, po południu zaś Louie poszedł z babcią na mszę i modlił się, aby matka dostała to, czego potrzebuje, a Chrystus jej wybaczył, że nie zwróciła się do Niego.

Tydzień później panował taki upał, że babcia została w kościele między poranną a wieczorną mszą. Mama powiedziała Louiemu, że idzie się zdrzemnąć. Poszedł obudzić ją w porze obiadu, ale nie odpowiedziała na jego pukanie; nacisnąwszy klamkę, zobaczył ją na podłodze w trójkącie krwi między nogami. Jej skóra była jak marmur, najzimniejsza rzecz na całym świecie.

Fala życzliwości, która nastąpiła po śmierci mamy, ustąpiła miejsca szeptom w kościele i na ulicy, kiedy Louie przechodził, trzymając rękę babci. Szeptano o mamie i panu Bouffet, burmistrzu, którego Louie widywał tylko na zapustach w towarzystwie ładnej, jasnowłosej żony i jasnowłosych córek do kompletu. I o „aborcji”, o której słyszał po raz pierwszy w życiu.

Babcia ściskała jego dłoń, żeby nie oglądał się na ludzi, którzy szeptali, zasłaniając usta rękami i wlepiając w nich wzrok.

Ściskała ją wówczas przy każdej okazji.

Podobnie jak teraz.

Doktor Louie Ward rozwarł powieki i sygnał kardiomonitora oraz wijące się rurki kroplówki przyprawiły go o wstrząs. Noga go nie bolała, tak jak się tego spodziewał, lecz skoro znajdował się w szpitalu, zapewne podano mu środek znieczulający. Za to jak diabli bolała go ręka, ściskana przez chudą pannicę z różowymi włosami i rzędem kółek w chrząstce lewego ucha.

– Rachel? – wykrztusił, na co poderwała głowę.

Asystentka administracyjna z kliniki miała ostre rysy, które nasuwały mu nieodparte skojarzenie z borsukiem.

– Tak mi przykro, doktorze Ward – załkała. – Tak mi przykro.

W panice zerknął na swoją nogę, przerażony, że ją stracił, co tłumaczyłoby tę histerię – ale nie, była na swoim miejscu, spowita opatrunkiem jak otoczką waty cukrowej. Bogu niech będą dzięki za tę pielęgniarkę w klinice.

– Rachel – powtórzył głośniej, aby zagłuszyć jej szloch. – Rachel, czuję się, jakby mnie walec przejechał, prosiłbym więc, żebyś nie pogarszała sytuacji.

Ale dziewczyna ani myślała się uciszyć. Słabo ją znał – jeździł po klinikach w całym kraju i personel często mu się mylił. Był prawie pewien, że Rachel jest na studiach podyplomowych w Jackson State. Pracowała na pół etatu jako – używając określenia obrońców życia – eskorta śmierci, mianowicie prowadziła kobiety z parkingu do kliniki. Pomagała również Vonicie, właścicielce kliniki, w pracy administracyjnej. W Ośrodku było tyle roboty, że każdy pomagał, jak mógł, ilekroć zachodziła taka konieczność.

– Tak mi przykro – powtórzyła Rachel, wycierając nos rękawem.

Louie przywykł do widoku płaczących kobiet.

– Niepotrzebnie – odpowiedział. – Chyba że biały, uzbrojony obrońca życia w średnim wieku to twoje alter ego.

– Uciekłam, doktorze Ward. – Rachel zebrała się na odwagę, aby na niego spojrzeć, ale zaraz odwróciła wzrok. – Tchórz ze mnie.

Nawet nie wiedział, że w chwili, gdy wybuchła strzelanina, przebywała na terenie kliniki. Oczywiście pewnie była od frontu, a on na tyłach, w sali zabiegowej. I rzecz jasna wolałaby wierzyć, że w sytuacji podbramkowej stanie na wysokości zadania. Ale zanim przyjdzie co do czego, nigdy nie wiemy, jak się zachowamy. Czy Louie nie słyszał tego setki razy z ust pacjentek, które przyjeżdżały do niego jak ogłuszone, jakby obudziły się w cudzym życiu?

– Przeżyłaś, aby o tym mówić – zaznaczył. – Tylko to się liczy. – Był świadomy ironii tych słów. Rozważył je w duchu. Węgiel, za sprawą ciśnienia i temperatury, z biegiem czasu zawsze stanie się diamentem. Ale co nazwiesz klejnotem, gdy zamarzasz na śmierć?

Mam bałagan, pomyślała Joy, otwierając drzwi swojego mieszkania. Płatki śniadaniowe utworzyły skorupę na dnie miski na kuchennym stole, na ławie przed telewizorem walały się puste kieliszki, a z poręczy kanapy zwisał stanik.

– Muszę posprzątać – rzuciła ze skruchą pod adresem Janine.

Z drugiej strony skąd mogła wiedzieć, że po zabiegu przerwania ciąży wróci do domu z obrończynią życia.

Na podłodze leżała rozrzucona poczta. Joy schyliła się niezgrabnie, ale Janine ją uprzedziła.

– Ja to zrobię.

Ja cię odwiozę.

Pomogę.

Janine zatroszczyła się o nią jak kwoka o kurczę, co trochę dziwiło, zwłaszcza że były chyba rówieśniczkami. Joy patrzyła, jak podnosi ulotki i rachunek.

– Perry – przeczytała Janine z lekkim uśmiechem. – Nawet nie wiedziałam, jak masz na nazwisko.

Joy spojrzała na nią.

– A ja nie znam twojego.

– Deguerre – odpowiedziała Janine. Wyciągnęła rękę. – Miło cię poznać. Oficjalnie.

Joy uśmiechnęła się niepewnie, skrępowana wymuszoną zażyłością. Tak naprawdę miała ochotę wskoczyć w piżamę i puchate skarpety, napić się wina i sobie popłakać.

Janine odłożyła pocztę na kuchenny stół i się odwróciła.

– Coś ci przynieść? Jesteś głodna? Może się napijesz? Co powiesz na herbatę? – urwała. – Masz herbatę?

Joy musiała się roześmiać.

– Tak. W szafce nad kuchenką.

Kiedy woda się gotowała, Joy poszła do łazienki. Musiała zmienić podpaskę, ale uświadomiła sobie ze zgrozą, że nie ma zapasowych, ostatnią zabrała do Ośrodka. Miała zajść do drogerii w drodze powrotnej.

Bezsilnie przetrząsnęła zawartość szafki, rozrzucając maści, kremy i tabletki.

Na końcu, z czeluści szuflady pod zlewem wyjęła zapomniane, przyschnięte opakowanie pudru w płynie. Puder w płynie. Kurwa mać. Puder w płynie i ani jednej podpaski?

Joy cisnęła pudrem w lustro, które pękło.

Rozległo się ciche pukanie. Janine stała w progu ze swoim plecakiem, który zostawiła rano w bagażniku, toteż nie znalazł się na miejscu przestępstwa, w przeciwieństwie do rzeczy pozostałych zakładników.

– Pomyślałam, że może potrzebujesz – oznajmiła, wręczając Joy podpaskę w folii ochronnej.

Joy wzięła zawiniątko i zamknęła się w łazience. Poczuła złość, że Janine ponownie ratuje ją z opresji. Myjąc ręce, przejrzała się w pękniętym lustrze. Piegi odznaczały się na tle bladej skóry, włosy wyglądały, jakby piorun w nie strzelił. Na szyi widniała plama krwi. Joy starła ją myjką. Tarła, aż na zewnątrz rozbolało ją tak samo jak w środku.

Kiedy wyszła z łazienki, Janine zdążyła już posprzątać duży pokój, ułożyła gazety i odniosła brudne naczynia do zlewu. Kazała Joy usiąść i przyniosła dwa parujące kubki z herbatą. Każdą torebkę opatrzono krzepiącym hasłem.

– „Oby ten dzień przyniósł ci harmonię i spokój ducha” – przeczytała Janine. Podmuchała na herbatę. – Hm. Nieważne.

Joy spojrzała na swoje.

– Twoje wybory zmienią świat. – Wpatrywała się w to zdanie, aż zatańczyło jej przed oczami. Ogarnęła ją fala ulgi.

W pokoju zapanowała niezręczna cisza. Janine też ją odczuła. Sięgnęła po pilot od telewizora.

– Jak myślisz, co się dzieje?

Telewizor włączył się na ostatnim kanale oglądanym przez Joy i ujrzały fasadę kliniki. Była ciemna, ale policyjne światła nadal migały. Reporter rzucił coś na temat oddziału specjalnego i zaprezentowano zamazane zdjęcie snajpera na odległym dachu. Joy poczuła, że brakuje jej tchu.

– Wyłącz – burknęła.

Ekran zgasł. Janine położyła pilot między nimi.

– Niedawno się wprowadziłam. W sumie nie znam nikogo w Missisipi – przyznała niespodziewanie. – Oprócz, no wiesz… ludzi, z którymi byłam.

– I co teraz? – wypaliła Joy.

– Nie rozumiem.

– Jutro. Jak wrócimy do normalnego życia? – Joy potrząsnęła głową. – Nic nie jest normalne.

– Chyba będziemy udawać – oznajmiła Janine. – Dopóki nie zapomnimy, że udajemy. – Wzruszyła ramionami. – Pewnie dalej będę robić to, co do tej pory. Modlić się. Trzymać transparenty.

Joy oniemiała.

– Chcesz nadal protestować?

Janine uciekła spojrzeniem.

– Nie wiadomo, czy w ogóle jeszcze otworzą klinikę.

Jeśli po tym wszystkim kobiety stracą szansę zrobienia tego, co mogła zrobić Joy, po co przeżyła?

Poczuła uderzenie gorąca. Jak Janine może nie widzieć, że hasła propagowane przez nią i jej kumpli prowadzą do przemocy? Osądzając kobiety pokroju Joy, dają innym przyzwolenie na to samo. I niektórzy sięgają w tym celu po broń, tak jak dziś.

– Mimo tego, co się dzisiaj stało, nadal uważasz, że masz rację? – zapytała z niedowierzaniem.

Janine spojrzała jej prosto w oczy.

– Mogłabym cię spytać o to samo.

Joy wpatrywała się w kobietę o skrajnie odmiennych przekonaniach, a przy tym równie pewną ich słuszności. Zastanawiała się, czy jedynym sposobem na ustalenie, za czym się opowiadamy, jest ustalenie, czemu się sprzeciwiamy.

– Może lepiej już idź – powiedziała sztywno.

Janine wstała. Rozejrzawszy się, odszukała wzrokiem plecak, po czym bez słowa skierowała się do drzwi.

Joy przymknęła oczy i oparła głowę o kanapę. Chyba jednak nie znajdą wspólnego języka.

Czy wszystkie dzieci są godne przyjść na świat?

Czy wszystkie kobiety zasługują na to, aby decydować o własnych ciałach?

Jak to pogodzić?

Usłyszała szczęk klamki, a następnie głos Janine.

– No cóż – stwierdziła poirytowana, jakby to jej moralność podano w wątpliwość. – Miłego życia.

Joy zadała sobie w duchu pytanie, jak nakłonić ślepca, aby zobaczył to, co my.

To niemożliwe, jeśli stoicie po przeciwnych stronach barykady.

– Czekaj – rzuciła Joy. Wsunęła rękę do kieszeni dresowych spodni. – Mogę ci coś pokazać? – Nie czekając na odpowiedź, rozprostowała na stole wynik badania ultrasonograficznego. Musnęła palcami jego białą krawędź.

Usłyszała, jak Janine zamyka drzwi i podchodzi z powrotem do kanapy. Spojrzała na ziarnisty zapis, świadectwo tego, co się stało.

– To… był chłopiec – mruknęła Joy.

Janine opadła na kanapę obok niej.

– Nie wiem, co mam powiedzieć.

Joy wiedziała, że to nieprawda, że Janine chowa w zanadrzu dziesiątki odpowiedzi, z których wszystkie sprowadzają się do tego, że Joy dokonała wyboru i nie zasługuje na żałobę. Pragnęła powiedzieć Janine, że owszem, ma, czego chciała, lecz doskwiera jej ból po stracie, a jedno drugiego nie wyklucza.

– Może nic nie mówmy – zaproponowała Joy.

Janine nakryła dłonią jej dłoń. Nie odpowiedziała.

Nie musiała.

Wystarczyło, że tam była, jedna kobieta przy drugiej.

Prawie trzy godziny na północ od Ośrodka, w Oxford w stanie Missisipi, na łóżku w szpitalu Baptist Memorial leżała zwinięta w kłębek nastolatka i zachodziła w głowę, jakim cudem czuje się tak przeraźliwie samotna w świecie tak pełnym ludzi. Na dźwięk otwieranych drzwi Beth przewróciła się na drugi bok z nadzieją, że może to ojciec wrócił przeprosić, powiedzieć, że jej wybacza i Beth dostanie drugą szansę. Ale była to tylko jej adwokat z urzędu.

Beth zerknęła na policjanta przy drzwiach, a potem na Mandy DuVille.

– Znalazła pani mojego tatę? – spytała.

Mandy potrząsnęła głową, lecz to nie była odpowiedź. Beth wiedziała (gdyż Mandy jej powiedziała), że prawniczka nie może i nie będzie rozmawiać z klientką w obecności policjanta; naruszałoby to zasadę poufności. W sumie nawet dobrze się składało, ponieważ Beth miała dość złych wiadomości. Zarzut nie zostanie wycofany. Oskarżyciel wykorzysta jej smętną sprawę do celów wyborczych. Beth stanie się przypadkową ofiarą.

Na czym właściwie polegała jej zbrodnia? Była siedemnastolatką, która nie chciała zostać matką, i dlatego ma stracić resztki dzieciństwa? Ubiegała się o orzeczenie sądowe, ponieważ wiedziała, że ojciec nigdy nie podpisze zgody – choć w chwili narodzin dziecka miałaby już osiemnaście lat. Ale datę rozprawy odroczono o dwa tygodnie, a wtedy – w świetle prawa w Missisipi – byłoby już za późno na aborcję. Tym samym została zmuszona do podjęcia desperackich kroków.

Być może, gdyby istniało mniej przepisów, przemknęło jej przez głowę, nie musiałaby ich łamać. Zważywszy na trudności idące w parze z legalną aborcją, dlaczego miałaby zostać ukarana za nielegalną?

Nagle oprzytomniała i poczuła się jak wówczas, kiedy ojciec zabrał ją nad ocean na wybrzeżu Georgii. Beth była mała. Pobiegła z otwartymi ramionami na spotkanie fal, które zbiły ją z nóg i omal nie utonęła. Ojciec wyciągnął ją z wody, zanim została porwana przez fale.

Kto ją teraz ocali?

– Pójdę do więzienia – oznajmiła cichym głosikiem. Zaczynało do niej docierać, że choćby ona i Mandy DuVille stawały na głowie, nic nie wskórają. Jakby wymazywała gumką błąd i w rezultacie podarła papier. – Naprawdę pójdę.

Mandy spojrzała na policjanta, który odwrócił się w ich stronę. Uniosła palec do ust na znak, że Beth ma trzymać buzię na kłódkę w jego obecności.

Beth się rozpłakała.

Podciągnęła kolana do klatki piersiowej, czując się pusta w środku, jak muszla, łupina albo wydmuszka. Zawaliła na całej linii. Fakt, pozbyła się ciąży, a zarazem straciła zdolność odczuwania. Może to pierwsze nie byłoby możliwe bez drugiego. A może to przeznaczenie: jeśli jedyna miłość, którą znasz, jest obwarowana warunkami, jej brak również. Beth zgnije za kratkami i nikt za nią nie zatęskni. Ojciec nie wróci, żeby przeprosić, co najwyżej wyrazi rozczarowanie jej osobą.

Po chwili poczuła, że ktoś ją obejmuje. Mandy była miękka i pachniała brzoskwiniami. Jej warkoczyki połaskotały Beth w policzek. Mogło być tak, pomyślała.

Po jakimś czasie jej szloch przeszedł w czkawkę. Oparła głowę na poduszce, z dłonią nadal splecioną z palcami Mandy.

– Powinnaś odpocząć – odezwała się prawniczka.

Beth chciała zasnąć, udawać, że dzisiejszy dzień się nie wydarzył. Chociaż, może nie. Chciała udawać, że potoczył się inaczej.

– Zostanie pani? – spytała. – Nie mam… nie mam nikogo innego.

Mandy odwzajemniła jej spojrzenie.

– Masz mnie – odpowiedziała.

Kierując się w stronę wejścia do kliniki, Hugh powrócił myślami do dnia narodzin Wren. Oglądali z Annabelle maraton filmów o Harrym Potterze, gdy zaczęły się skurcze. Następowały coraz częściej, lecz Annabelle uparła się obejrzeć do końca Komnatę tajemnic. Wody odeszły jej w czasie napisów końcowych. Hugh gnał jak wariat do szpitala, zostawił samochód w niedozwolonym miejscu i odprowadził żonę na porodówkę. Miała już rozwarcie na dziewięć centymetrów i trzy czwarte, co uznała za znak.

„Nie dam jej imienia Hermiona”, zaznaczył Hugh po porodzie.

„Nie dam jej imienia po twojej matce”, odparowała Annabelle.

(Już wtedy nie mogli dojść do porozumienia).

Pielęgniarka, która przysłuchiwała się tej rozmowie, otworzyła okno. „Odetchnijmy świeżym powietrzem”, zaproponowała. W tej samej chwili wleciał ptak i przysiadł na skraju kojca, w którym spał noworodek. Odwróciwszy głowę, zmierzył go bystrym oczkiem.

„To dopiero jest znak”, stwierdził Hugh.

Wren była najlepszą rzeczą, jaka go spotkała.

Kupił jej pierwszy stanik. Pozwalał malować paznokcie. Gdy nie została zaproszona na urodziny klasowej gwiazdy, oznajmił jej, że dzieci to dupki, po czym następnego dnia mściwie wlepił matce dziewczynki mandat za przechodzenie w niedozwolonym miejscu.

Co roku jeździli w sierpniu na najwyżej położony punkt w Jackson, żeby zobaczyć Perseidy, deszcz meteorów, który obmywał niebo jak łzy. Nie spali przez całą noc, rozmawiając o wszystkim, począwszy od tego, który Power Ranger jest zbędny i jak znaleźć osobę, z którą chce się spędzić życie.

Druga kwestia stanowiła dla Hugh pewną trudność. Po pierwsze, miał skrzywiony osąd, gdyż Annabelle mieszkała obecnie we Francji z młodszym o dziesięć lat facetem, piekarzem, który brał udział w olimpiadzie chleba, jakby było się czym chwalić. Po drugie, najchętniej spędziłby życie z osobą, którą odebrał z rąk położnej przed piętnastu laty.

Obejrzał się przez ramię. Kapitan Quandt stanął z przekrzywioną głową i odezwał się do niego przez radio.

– Jeśli nie wyjdzie ci naprzeciw, moi ludzie nie będą mieli czystego strzału.

– Nie moja sprawa – uciął Hugh, idąc naprzód.

– Hugh!

Przystanął.

– Nie musisz zgrywać bohatera – dorzucił cicho Quandt.

Hugh odwzajemnił jego spojrzenie.

– Nie zgrywam. Jestem ojcem.

Spiął barki i ponownie ruszył w stronę wejścia do kliniki. Powietrze zgęstniało od upału, słychać było tylko bzyczenie komarów.

Zapukał. Po chwili usłyszał zgrzyt przesuwanych mebli.

Drzwi się otworzyły i stanęła w nich Wren.

– Tatuś! – zawołała i postąpiła krok ku niemu, ale ktoś szarpnął ją z powrotem do środka. Hugh z trudem oderwał wzrok od córki i po raz pierwszy spojrzał na mężczyznę, z którym rozmawiał od pięciu godzin.

George Goddard był drobnej budowy, liczył niespełna metr osiemdziesiąt wzrostu. Miał na twarzy cień zarostu, bandaż na dłoni, którą przystawiał pistolet do skroni Wren, i tak jasne oczy, że sprawiały wrażenie wręcz przezroczystych.

– George – powiedział Hugh ze spokojem, a tamten kiwnął głową.

Hugh poczuł, jak krew pulsuje mu na szyi. Usiłował nad sobą panować, żeby nie złapać Wren za rękę i nie uciec, co mogło być katastrofalne w skutkach.

– Może wyjdziesz i ją puścisz?

George potrząsnął głową.

– Pokaż mi swoją broń.

Hugh podniósł ręce.

– Nie mam.

Tamten się zaśmiał.

– Uważasz mnie za durnia?

Po chwili wahania Hugh zadarł nogawkę, ukazując broń, którą miał pod spodem. Odpiął ją, nie spuszczając wzroku z George’a.

– Rzuć broń – polecił George.

– Rzucę, kiedy puścisz moją córkę.

Przez ułamek sekundy nic się nie działo. Owady zamarły w locie, wiatr ustał, podobnie jak serce w piersi Hugh. Następnie George pchnął Wren naprzód. Hugh złapał ją lewą ręką, w prawej wciąż trzymając dyndający pistolet.

– Już dobrze – szepnął we włosy córki.

Pachniała strachem i potem, jak w dzieciństwie, kiedy budziła się z koszmarnego snu. Cofnął się i splótł palce wolnej ręki z jej palcami. Na skraju lewej dłoni miała czarną gwiazdkę, jak tatuaż w miejscu złączenia kciuka z palcem wskazującym. To było jak znak.

– Wren. – Hugh zdobył się na uśmiech. – Idź już. Idź do policjantów, pod tamten namiot.

Spojrzała we wskazanym kierunku i z powrotem przeniosła na niego wzrok.

– Tatusiu, nie.

– Wren. Ja to załatwię.

Nabrała tchu i kiwnęła głową. Następnie bardzo powoli skierowała się w stronę namiotu. Żaden z funkcjonariuszy nie ruszył w jej stronę, aby ją osłonić, jak to miało miejsce w przypadku pozostałych zakładników. Hugh tak zdecydował. Przedtem George krył się za drzwiami, teraz poczułby się jak na widelcu. Widok nadchodzącego policjanta mógł go rozjuszyć, zmusić do strzału w samoobronie.

– Odłóż broń – powiedział George, kiedy Wren oddaliła się o kilka kroków. Wycelował pistolet w pierś Hugh.

Hugh schylił się i powoli wypuścił broń.

– W porządku, George – oznajmił. – Co robimy? Ty decydujesz.

Spostrzegł, jak napastnik omiata wzrokiem okoliczne dachy, i wyraził w duchu nadzieję, że jeśli snajperzy zajęli pozycje, są dobrze ukryci.

– Mówiłeś, że zrobiłbyś wszystko dla córki – zagaił George.

Hugh aż ścisnęło w gardle. Nie chciał, żeby George mówił o Wren. Nie chciał, żeby nawet o niej myślał. Odważył się zerknąć kątem oka; była może w połowie drogi do namiotu.

– Powtarzasz, że jesteśmy do siebie podobni – ciągnął George. – Ale wcale tak nie uważasz.

Hugh miał świadomość, że bez względu na to, co powiedział George’owi, aby zaskarbić sobie jego zaufanie, istniała między nimi zasadnicza różnica, a była nią moralność. Hugh nigdy nie odebrałby nikomu życia w imię własnych przekonań.

Wstrząsnęła nim myśl, że to samo poczucie sprowadziło tu dzisiaj George’a.

– Jeszcze wszystko może się dobrze skończyć, George – perswadował. – Pomyśl o swojej córce.

– Już nigdy nie spojrzy na mnie tak samo. Nic nie rozumiesz.

– To mi wytłumacz.

Spodziewał się, że George złapie go i wciągnie do kliniki, gdzie wykorzysta jako kartę przetargową zza zabarykadowanych drzwi. Albo zabije.

– Nie ma sprawy – odpowiedział George.

Zmierzch krwawił na granicy dnia z nocą. Hugh dostrzegł ruch pistoletu. Wiedziony przyzwyczajeniem sięgnął po broń i przypomniał sobie, że ją rzucił.

Ale George nie celował już w niego. Celował we Wren – wciąż oddaloną od namiotu o jakieś sześć metrów – ruchomy cel, który Hugh w swojej arogancji myślał, że uchroni.

Kiedy córka George’a była mała, czytał jej przypowieści z Biblii zamiast bajek. Wiedział, że niektóre z nich źle się kończą. Lepiej, żeby Lil rozumiała, że w miłości chodzi o poświęcenie. Że to, co wygląda na jatkę, z innej perspektywy może być krucjatą.

Wszyscy jesteśmy zdolni do rzeczy, o jakie się nie podejrzewamy.

Cóż, panie detektywie, pomyślał. Miałem ci wytłumaczyć i wytłumaczyłem. Wcale nie jesteśmy aż tak różni.

Nie bohater i nie złoczyńca, nie obrońca życia i nie lekarz od aborcji, nie policjant i nie morderca. Wszyscy toniemy z wolna w oceanie naszych przekonań, nieświadomi tego, że ilekroć otwieramy usta, nabieramy wody.

Żałował, że nie może powiedzieć córce, że to zrozumiał.

Pociągnął za spust.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

1 Wren (ang.) – strzyżyk.