POLECAMY:

MARY HIGGINS CLARK

ZAGINIONY RĘKOPIS

GDYBYŚ WIEDZIAŁA

MORDERSTWO KOPCIUSZKA

MELODIA DALEJ BRZMI

WRAZ Z UPŁYWEM CZASU

W ŚWIETLISTEJ MGLE

Tytuł oryginału

THE SLEEPING BEAUTY KILLER

Copyright © 2016 by Nora Durkin Enterprises, Inc.

First published by Simon & Schuster, Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Ilustracja na okładce

© Ildiko Neer/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8123-834-2

Warszawa 2018

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Agnes Partel Newton, z miłością – Mary

Chris Mascal i Carrie Blank

za następne dwadzieścia

+ dwadzieścia lat przyjaźni – Alafair

Ale zabija każdy z nas

To, co ukochał! Człowiecze,

Słuchaj: ten okiem morduje złym,

Ten cię pochlebstwem zasiecze,

Tchórz pocałunkiem, dzielny mąż

Rycerskie ma na to miecze.

Oscar Wilde,

Ballada o więzieniu w Reading,

przeł. Jan Kasprowicz

Prolog

Oskarżona, proszę wstać.

Kolana Casey drżały, kiedy podnosiła się z krzesła. Przyjęła nienaganną postawę – ramiona odciągnięte do tyłu, uniesiony wzrok – ale miała wrażenie, że nogi zaraz odmówią jej posłuszeństwa.

„Oskarżona”. Od trzech tygodni wszyscy tutaj tak się do niej zwracali. Nie Casey. Nie Katherine Carter, jak brzmiało jej imię i nazwisko. A już na pewno nie pani Hunterowa Raleigh III, jak by się obecnie nazywała, gdyby wszystko poszło inaczej.

W tej sali uważano ją za jednostkę poddawaną działaniu prawa, a nie osobę, która kochała Huntera bardziej, niż można sobie wyobrazić.

Kiedy sędzia spojrzał na nią z wysokości swojej ławy, Casey nagle poczuła się bardzo mała mimo metra siedemdziesięciu wzrostu. Była przerażonym dzieckiem, które w koszmarnym śnie spogląda na wszechmocnego czarodzieja.

Następne słowa sędziego wzbudziły w niej lodowaty dreszcz.

– Pani przewodnicząca, czy ława przysięgłych jednomyślnie ustaliła werdykt?

– Tak, wysoki sądzie – odpowiedział kobiecy głos.

Nadeszła ta najważniejsza chwila. Przed trzema tygodniami wybrano dwunastu mieszkańców Fairfield County, żeby zdecydowali, czy Katherine Carter odejdzie wolna, czy też spędzi resztę życia w więzieniu. Tak czy inaczej, jej przyszłość nie miała wyglądać tak, jak ją sobie Casey wyobrażała. Nie mogła wyjść za Huntera. Huntera już nie było. Kiedy nocą zamykała oczy, wciąż widziała krew.

Adwokatka, Janice Marwood, ostrzegała ją, by nie próbowała niczego wyczytać z twarzy przysięgłych, ale Casey nie potrafiła się oprzeć pokusie. Zerknęła na przewodniczącą, niską, korpulentną kobietę o łagodnym obliczu. Wyglądała na kogoś, z kim matka Casey usiadłaby na kościelnym pikniku. Casey pamiętała z etapu wyboru przysięgłych, że przewodnicząca ma dwie córki i syna. I od niedawna jest babcią.

Jako matka i babcia z pewnością musiała widzieć w niej istotę ludzką, a nie tylko oskarżoną. Casey szukała na twarzy kobiety jakiegoś znaku nadziei, lecz widziała jedynie rysy ściągnięte w nieprzeniknionym wyrazie.

Sędzia znów przemówił.

– Pani przewodnicząca, zechce pani odczytać werdykt do protokołu?

Pauza, która nastąpiła po tych słowach, ciągnęła się niczym wieczność. Casey wyciągała szyję, żeby rozejrzeć się po tłumie wypełniającym salę sądową. Tuż za ławą prokuratora siedzieli ojciec i brat Huntera. Niespełna rok wcześniej miała wejść do ich rodziny. Teraz patrzyli na nią jak na najgorszego wroga.

Szybko uciekła wzrokiem do „swojego” rzędu, gdzie od razu napotkała spojrzenie pary oczu, tak samo żywo niebieskich jak jej własne i prawie tak samo wystraszonych. Oczywiście jej cioteczna siostra Angela była na miejscu. Od pierwszego dnia trwała przy Casey.

Obok siedziała matka Casey, Paula; trzymała Angelę za rękę. Była blada i ważyła pięć kilo mniej niż wtedy, gdy aresztowano Casey. Casey spodziewała się, że ktoś będzie trzymał również drugą rękę matki, ale obok Pauli dostrzegła obcą osobę z notatnikiem i długopisem. Kolejnego dziennikarza. Gdzie ojciec? Rozejrzała się nerwowo w nadziei, że jest gdzieś na sali, tylko jakimś cudem go przeoczyła.

Jednak nie, wzrok jej nie zawiódł. Ojca nie było. Jak mógł się nie zjawić, akurat tego dnia?

Ostrzegał mnie, pomyślała Casey. „Idź na ugodę”, radził. „Będziesz mieć czas na drugie życie. A ja poprowadzę cię do ołtarza i doczekam wnuków”. Chciał, żeby jej dzieci nazywały go El Jefe – Szef.

W momencie, gdy do niej dotarło, że ojciec nie przyszedł do sądu, uświadomiła sobie, że wie dokładnie, co ją czeka. Ława przysięgłych ją skaże. Nikt nie wierzy w jej niewinność, nawet tata.

Kobieta o łagodnej twarzy, ściskająca w ręce kartkę z werdyktem, w końcu się odezwała:

– W punkcie pierwszym, dotyczącym zarzutu morderstwa, ława przysięgłych uznaje oskarżoną… – Przewodnicząca zakasłała, a Casey usłyszała jęk dobiegający z galerii. – Za niewinną.

Casey ukryła twarz w dłoniach. Było po wszystkim. Osiem miesięcy po tym, gdy pożegnała Huntera, w końcu mogła zacząć myśleć o jutrze. Mogła pojechać do domu. Wprawdzie przyszłość, jaką planowała z Hunterem, już nie nadejdzie, ale ona będzie spać we własnym łóżku, brać prysznic bez asysty i jeść to, na co ma ochotę. Miała być wolna. Następnego dnia zacznie nowe życie. Pomyślała, że może weźmie szczeniaka, stworzenie, którym mogłaby się opiekować i które by ją kochało pomimo tego wszystkiego, co powiedziano na jej temat. A potem, w przyszłym roku, może wróci na uczelnię, żeby skończyć doktorat. Otarła łzy ulgi.

I wtedy sobie uświadomiła, że to jeszcze nie koniec.

Przewodnicząca odchrząknęła i mówiła dalej:

– Jeśli chodzi o zarzut zabójstwa, przysięgli uznają oskarżoną za winną.

Przez sekundę Casey sądziła, że się przesłyszała. Jednak kiedy odwróciła się w stronę ławy przysięgłych, mina przewodniczącej nie była już nieprzenikniona, a z jej twarzy zniknęła wcześniejsza łagodność. Podobnie jak rodzina Raleighów patrzyła na Casey z potępieniem. Na Szaloną Casey, jak nazywała ją prasa.

Usłyszała za plecami szloch i obejrzawszy się, zobaczyła, jak matka wykonuje znak krzyża. Angela w geście przerażenia trzymała się obiema rękami za głowę.

Przynajmniej jedna osoba mi wierzy, pomyślała Casey. Przynajmniej Angela uważa, że jestem niewinna. Ale i tak idę do więzienia, na długo, tak jak zapowiadał prokurator. Moje życie się skończyło.

1

Piętnaście lat później

Gdy tylko rozległo się kliknięcie zamka, Casey Carter zrobiła krok do przodu, a potem usłyszała głośny, znajomy łoskot za plecami. To był odgłos zamykających się drzwi jej celi. Słyszała, jak się zatrzaskują każdego ranka, gdy wychodziła na śniadanie, każdego wieczoru po kolacji i zwykle dwa razy w ciągu dnia. Cztery razy dziennie przez piętnaście lat. Mniej więcej dwadzieścia jeden tysięcy dziewięćset głuchych stuknięć, nie licząc lat przestępnych.

Jednak ten dźwięk różnił się od wszystkich poprzednich. Dzisiaj zamiast pomarańczowego więziennego stroju miała na sobie czarne spodnie i wykrochmaloną bawełnianą bluzkę, rzeczy, które matka przyniosła wczoraj do biura naczelnika; obie części ubrania były o rozmiar za duże. Tego dnia, wychodząc, zabierała ze sobą swoje zdjęcia i książki.

Po raz ostatni, da Bóg, słyszała to przytłaczające metaliczne echo. Skończyło się. Żadnych zwolnień warunkowych. Żadnych ograniczeń. Po wyjściu z tego budynku miała być całkowicie wolna.

Mieścił się tu zakład karny dla kobiet. Kiedy tu przyjechała, użalała się nad sobą co rano i co wieczór. Gazety nazywały ją Szaloną Casey, choć traktowały raczej jak przeklętą. Z czasem jednak nauczyła się doceniać drobne radości: smażonego kurczaka w środy, współlokatorkę z celi, obdarzoną cudownym głosem i upodobaniem do piosenek Joni Mitchell, nowe książki w bibliotece. A po latach otrzymała przywilej udzielania lekcji historii sztuki małej grupie współosadzonych.

Casey nie wyobrażała sobie, że kiedykolwiek mogłaby się znaleźć w takim miejscu jak zakład karny York, ale to właśnie ono stało się jej domem na półtorej dekady.

Kiedy szła wyłożonym płytkami korytarzem, eskortowana przez dwie strażniczki, jedną z przodu, drugą z tyłu, odprowadzały ją wołania innych więźniarek:

– Wychodzisz, Casey!

– Nie zapominaj o nas!

– Pokaż im, co potrafisz!

Słyszała gwizdy i klaskanie. Wiedziała, że nie będzie tęsknić, ale zapamięta wiele z tych kobiet oraz lekcje, jakich jej udzieliły.

Choć podniecała ją perspektywa odzyskania wolności, nigdy nie bała się tak bardzo jak dziś – od czasu, gdy tu trafiła. Przeżyła w tym miejscu dwadzieścia jeden tysięcy dziewięćset stuknięć otwieranych drzwi, dźwięków odmierzających kolejne dni. Teraz w końcu wychodziła… i była przerażona.

Słuchając zupełnie nowego odgłosu – skrzypnięcia zewnętrznej bramy więzienia – zastanawiała się, jak odtąd będzie wyglądało jej życie.

Na widok matki i kuzynki, które czekały na zewnątrz, ogarnęła ją nieopisana ulga. Matce posiwiały włosy i sprawiała wrażenie co najmniej dwa centymetry niższej niż w czasie, gdy Casey zaczęła odbywanie kary. Jednak kiedy Paula otoczyła ją ramionami, córka znów poczuła się jak małe dziecko.

Kuzynka Angela wyglądała tak samo pięknie jak zwykle. Przywitała Casey mocnym uściskiem. Casey starała się nie myśleć o nieobecności ojca ani o tym, że władze więzienia nie pozwoliły jej wziąć udziału w jego pogrzebie przed trzema laty.

– Bardzo ci dziękuję, że przyjechałaś taki kawał drogi z miasta – zwróciła się do Angeli.

Większość znajomych Casey przestała z nią rozmawiać zaraz po tym, jak została aresztowana. Tych kilkoro, którzy udawali neutralną postawę podczas procesu, zniknęło z jej życia, kiedy zapadł wyrok skazujący. Jedyne wsparcie, jakie otrzymywała spoza więziennych murów, pochodziło od matki i Angeli.

– Za nic bym nie przegapiła tego momentu – odparła cioteczna siostra. – Jednak jestem ci winna przeprosiny; dziś rano byłam tak podekscytowana, że nie zabrałam ze sobą z miasta rzeczy, które twoja matka kazała mi przywieźć. Ale nie martw się. Możemy w drodze do domu wstąpić do centrum handlowego.

– Zawsze znajdziesz jakiś pretekst do pójścia na zakupy – zażartowała Casey.

Angela, była modelka, obecnie pełniła funkcję szefowej marketingu w firmie Ladyform, produkującej stroje sportowe dla kobiet.

Kiedy już wsiadły do samochodu, zapytała Angelę, jak dobrze zna rodzinę Pierce’ów, do których należy Ladyform.

– Starszych właścicieli kiedyś poznałam, ale ich córka należy do moich najbliższych przyjaciółek. Charlotte prowadzi firmę w Nowym Jorku. Dlaczego pytasz?

– Zniknięcie Amandy Pierce, młodszej siostry twojej szefowej, było tematem ostatniego odcinka programu W cieniu podejrzenia. Zajmują się starymi przypadkami, po latach wznawiają przerwane śledztwo. Może Charlotte pomogłaby mi się z nimi spotkać. Chcę, żeby odkryli, kto naprawdę zabił Huntera.

Matka Casey westchnęła ciężko.

– Nie możesz się nacieszyć choć jednym dniem spokoju, zanim rozpoczniesz to wszystko od nowa?

– Z całym szacunkiem, mamo, ale piętnaście lat to wystarczająco długi czas oczekiwania na prawdę.

2

Tego wieczoru Paula Carter siedziała na łóżku oparta plecami o wezgłowie, z małym iPadem na kolanach. Stłumione głosy Casey i Angeli, dobiegające z salonu na tle śmiechów z telewizora, dodawały jej otuchy. Przeczytała kilka książek na temat ponownego wejścia do świata zewnętrznego osób, które opuściły więzienie. Pamiętając, jak bardzo wolna duchem była Casey w czasach swej wczesnej młodości, Paula początkowo obawiała się, że córka może natychmiast próbować włączyć się w intensywne nowojorskie życie. Tymczasem dowiedziała się, że ludzie w takiej sytuacji jak Casey najczęściej z trudem zdają sobie sprawę z zasięgu swej wolności.

Paula pozostała w swoim pokoju, żeby dać Casey szansę na swobodne poruszanie się po domu bez przytłaczającej obecności matki. Z bólem myślała o tym, że przechodzenie z sypialni do salonu i nieograniczone korzystanie z pilota do telewizora oznaczają dla jej inteligentnej, utalentowanej i pewnej siebie córki największą niezależność, jakiej doświadczyła przez te piętnaście lat.

Czuła ogromną wdzięczność do Angeli, że ta wzięła wolny dzień, by wraz z nią pojechać po Casey. Formalnie Casey i Angela były kuzynkami, ale Paula i jej siostra Robin wychowywały córki tak, jakby dziewczynki stanowiły rodzeństwo. Ojciec Angeli nigdy się nie pojawiał na rodzinnym horyzoncie, więc Frank niejako zastępował go dziewczynce. A potem, gdy Angela miała zaledwie piętnaście lat, Robin umarła, tak więc Paula i Frank dalej wychowywali siostrzenicę, aż stała się dorosła.

Angela i Casey były sobie bliskie jak siostry, choć bardzo się różniły. Obie natura obdarzyła urodą i podobnym odcieniem niebieskich oczu, ale Angela była blondynką, a Casey brunetką. Wzrost i figura pomogły dwudziestoletniej Angeli odnieść sukces w modelingu. Mocniej zbudowana Casey wyczynowo uprawiała tenis podczas studiów w Tufts. Angela zrezygnowała z college’u, by rozwijać karierę modelki i korzystać z bogatych możliwości towarzyskich Nowego Jorku, Casey natomiast, pilna studentka, angażowała się w rozmaite przedsięwzięcia związane z polityką. Angela popierała republikanów, Casey demokratów. Różnice można by jeszcze długo wymieniać, mimo to kuzynki pozostawały ze sobą w wielkiej przyjaźni.

Paula skupiła się na wiadomościach odczytywanych z ekranu iPada. Zaledwie dziesięć godzin po opuszczeniu celi Casey znów pojawiła się w nagłówkach prasowych. Czy zainteresowanie mediów mogło ją skłonić do ukrywania się we własnym pokoju, zniechęcić do ponownego wyjścia do ludzi?

Albo, co gorsza, postawić ją w centrum publicznej uwagi? Paula podziwiała odwagę córki, zawsze gotowej, by się upominać, często na głos, o to, co uważała za słuszne. Ale gdyby Paula mogła decydować, kazałaby Casey zmienić nazwisko i zacząć nowe życie, a przede wszystkim nigdy więcej nie wspominać o Hunterze Raleighu.

Bardzo się ucieszyła, kiedy Angela wraz z nią zaprotestowała przeciwko pomysłowi Casey, by szukać kontaktu z producentami W cieniu podejrzenia. Wprawdzie córka porzuciła temat, kiedy dotarły do centrum handlowego, ale Paula dobrze ją znała. Ta rozmowa jeszcze nie została zakończona.

Usłyszała kolejny wybuch sztucznego śmiechu z telewizora. Casey z Angelą nadal oglądały sitcom, ale nawet jednym przypadkowym kliknięciem mogły się przełączyć na program informacyjny. Paula była zdziwiona, że wiadomości rozchodzą się tak szybko. Zastanawiała się, czy dziennikarze sprawdzają nazwiska kończących karę więźniów, wypuszczanych każdego dnia. A może któraś ze strażniczek zadzwoniła do mediów? Mogło się też zdarzyć, że rodzina Huntera wydała jakieś oświadczenie. Raleighowie uważali, że Casey powinna spędzić resztę życia w więzieniu.

A może ktoś po prostu rozpoznał Casey w centrum handlowym. Pani Carter żałowała w duchu, że poprosiła Angelę o skompletowanie garderoby dla kuzynki. Wiedziała przecież, jak bardzo jest zajęta siostrzenica.

Paula zadała sobie wiele trudu, by zgromadzić w domu wszystko, czego córka mogła potrzebować. Czasopisma na stoliku przy łóżku. Nowe ręczniki i szlafrok, najlepsze kosmetyki do pielęgnacji ciała w szafce łazienkowej. Całe te przygotowania miały na celu uchronienie Casey przed ciekawskimi oczyma, tymczasem skończyło się na tym, że trafiły do sklepów pełnych ludzi.

Wróciła spojrzeniem do ekranu iPada. SZALONA CASEY W WIRZE ZAKUPÓW! Żadnych zdjęć, ale dziennikarka wiedziała, jakie sklepy w którym centrum Casey odwiedziła. Złośliwy tekst kończył się słowami:

Najwyraźniej więzienna dieta posłużyła figurze Śpiącej Królewny. Według naszego źródła Casey zyskała nienagannie smukłą sylwetkę dzięki godzinom ćwiczeń na więziennym spacerniaku. Czyżby zamierzała w nowych ciuchach szukać nowego kandydata na męża? Czas pokaże.

Blogerka nazywała się Mindy Sampson. Paula od dawna nie widziała tego nazwiska pod artykulikami prasowymi, ale autorka wróciła do swoich dawnych zagrywek. Owszem, Casey cieszyła się doskonałą formą, ale zawsze była pracowita jak pszczoła i łączyła pracę zawodową z wolontariatem, aktywnością polityczną i bywaniem na wystawie sztuki. W więzieniu nie miała nic lepszego do roboty poza gimnastyką i obsesyjnym szukaniem kogoś, kto by jej pomógł odzyskać dobre imię. Tymczasem dla tabloidowej hieny pokroju Mindy Sampson przygotowywała się do występów na czerwonym dywanie.

Chcąc nie chcąc, Paula musiała ostrzec córkę. Idąc korytarzem, nie słyszała już śmiechu widowni zgromadzonej w studiu. Kiedy weszła do salonu, Casey i Angela wpatrywały się w ekran telewizora. Prowadzący wiadomości na jednym z płatnych kanałów wykrzywiał twarz w wyrazie świętego oburzenia.

– Według doniesień reporterów Casey Carter została dziś wypuszczona z więzienia i udała się na zakupy. Tak, zgadza się, proszę państwa, Szalona Casey, zabójczyni, zwana Zabójczą Śpiącą Królewną, znów jest wśród nas, a pierwsze, co jej przyszło do głowy na wolności, to szafa pełna nowych ubrań.

Casey wyłączyła fonię.

– Teraz rozumiecie, dlaczego tak rozpaczliwie chcę wystąpić w programie W cieniu podejrzenia? Proszę cię, Angelo, pisałam do różnych adwokatów i instytucji udzielających darmowego wsparcia prawnego, lecz nikt nie chciał mi pomóc. Ten program mógłby być dla mnie najlepszym wyjściem… jedynym wyjściem. A twoja przyjaciółka Charlotte ma bezpośredni dostęp do producentów. Proszę cię, potrzebuję tylko jednego spotkania.

– Casey – przerwała jej matka – już o tym rozmawiałyśmy. To fatalny pomysł.

– Przykro mi, ale muszę się zgodzić z Paulą – oświadczyła Angela. – Mówię to bardzo niechętnie, ale niektórzy ludzie uważają, że potraktowano cię bardzo pobłażliwie.

Paula i Frank byli zdruzgotani, kiedy ich jedyną córkę skazano za zabójstwo. Jednakże media uznały wyrok za porażkę oskarżyciela, który przedstawiał Casey jako pozbawioną wszelkich skrupułów morderczynię.

– Niechby któryś z nich spędził w celi choć tydzień – żachnęła się Casey. – Piętnaście lat to cała wieczność.

Paula położyła dłoń na ramieniu córki.

– Raleighowie to potężna rodzina. Ojciec Huntera potrafiłby wpłynąć na ludzi decydujących o produkcji i tamci mogliby cię pokazać w bardzo niekorzystnym świetle.

– W niekorzystnym świetle? – rzuciła drwiąco Casey. – Powiedziałabym, że już jestem tak postrzegana, mamo. Sądzisz, że nie widziałam, jak ci wszyscy ludzie gapili się na mnie podczas dzisiejszych zakupów? Nie mogę nawet wejść do sklepu, nie czując się przy tym jak zwierzę w zoo. Co to za życie? Angelo, zadzwonisz w moim imieniu do Charlotte czy nie?

Pani Carter dostrzegła, że tamta zaczyna się wahać. Obie dziewczyny od dawna łączyła bliska zażyłość, a do tego Casey miała dar przekonywania. Paula popatrzyła błagalnie na siostrzenicę. Proszę cię, myślała gorączkowo, nie pozwól jej popełnić tego błędu.

Odetchnęła z ulgą, kiedy Angela taktownie zaproponowała:

– Może odczekasz parę dni i zobaczysz, jak będziesz się czuła?

Casey w odpowiedzi pokręciła głową na boki, wyraźnie rozczarowana, a potem sięgnęła po pilota i wyłączyła telewizor.

– Jestem zmęczona – powiedziała nagle. – Idę spać.

Tego wieczoru, zasypiając, Paula modliła się, by media znalazły sobie inny obiekt zainteresowania i by Casey mogła zacząć się przystosowywać do nowego życia. Obudziwszy się rano, uświadomiła sobie jednak, że przecież jej córka nigdy nie czekała na niczyją aprobatę, jeśli zamierzała zrobić coś, co uważała za słuszne.

Pokój Casey był pusty. W jadalni na stole leżała kartka z wiadomością: „Pojechałam pociągiem do Nowego Jorku. Wrócę wieczorem”.

Paula wiedziała, że Casey musiała iść pieszo półtora kilometra do stacji. Nie musiała zgadywać, dlaczego córka wyszła, nie budząc nikogo. Za wszelką cenę zamierzała się spotkać z producentami W cieniu podejrzenia.

3

Laurie Moran uśmiechnęła się grzecznie do kelnerki, odmawiając kolejnej dolewki kawy. Ukradkiem zerknęła na zegarek. Dwie godziny. Spędziła przy stoliku w 21 Club całe dwie godziny. Bardzo lubiła tę restaurację, ale musiała wracać do pracy.

– Mmmm, ten suflet jest absolutnie boski. Jest pani pewna, że nie chce spróbować?

Ten lunch trwał koszmarnie długo, była z nią kobieta o nazwisku Lydia Harper. Jedni uważali ją za dzielną wdowę z Houston, wychowującą samotnie dwóch synów, odkąd niepoczytalny obcy mężczyzna zabił w wypadku drogowym ich ojca, szacownego profesora medycyny w Baylor. Inni widzieli w niej przebiegłą manipulantkę, która wynajęła płatnego mordercę, żeby uśmiercił jej męża, gdyż obawiała się, że profesor się z nią rozwiedzie i wystąpi o prawo opieki nad dziećmi.

Przypadek nadawał się idealnie na kolejny odcinek W cieniu podejrzenia, cyklicznego programu Laurie, w którym wracano do dawnych zbrodni i obejmowano je nowym dziennikarskim śledztwem. Minęły dwa tygodnie, odkąd Lydia telefonicznie wyraziła zgodę na udział w ponownym zbadaniu sprawy wypadku jej męża, lecz nadal nie podpisała stosownych dokumentów. Po kilkakrotnym zapewnieniu, że zamierza pójść na pocztę, by je odebrać, nagle przed dwoma dniami oświadczyła Laurie, że chce się z nią spotkać osobiście – w Nowym Jorku, dokąd miała przylecieć pierwszą klasą i spędzić dwie noce w hotelu Ritz-Carlton – przed złożeniem podpisu na oświadczeniu.

Laurie zakładała, że Lydia ma ochotę na darmową pięciogwiazdkową wycieczkę do Nowego Jorku na koszt producentów i jeśli ją dostanie, zgodzi się dopełnić formalności i można będzie rozpocząć produkcję. Ilekroć jednak Laurie próbowała o tym wspomnieć przy lunchu, Lydia natychmiast zmieniała temat i zaczynała opowiadać o obejrzanym poprzedniego wieczoru na Broadwayu przedstawieniu, porannych zakupach u Barneya czy też wybornym smaku klasycznej tureckiej zapiekanki, którą wybrała z menu.

Laurie ponownie usłyszała brzęczenie komórki, dobiegające z zewnętrznej kieszeni torebki.

– Czemu pani nie odbierze? – spytała Lydia. – Ja to rozumiem. Praca, praca, praca. Nigdy się nie kończy.

Laurie zignorowała wcześniej kilka sygnałów, lecz bała się potraktować podobnie obecny, ponieważ mógł dzwonić jej szef.

Na widok ekranu wyświetlacza poczuła ściskanie w żołądku. Cztery nieodebrane połączenia: dwa od jej asystentki, Grace Garcii, i dwa od asystenta produkcji, Jerry’ego Kleina. Zobaczyła też mnóstwo wiadomości tekstowych od nich obojga.

Brett cię szuka. Kiedy będziesz?

Jest tu Szalona Casey w sprawie swojego przypadku. Twierdzi, że zna Charlotte Pierce. Z pewnością zechcesz z nią porozmawiać. Zadzwoń do mnie!

Szalona Casey nadal tu jest. A Brett nadal cię szuka.

Co mamy powiedzieć Brettowi? Zadzwoń jak najszybciej. Bretta chyba szlag trafi, jeśli szybko nie wrócisz.

Wreszcie przeczytała ostatnią wiadomość od Grace, przysłaną dosłownie przed momentem:

Jeśli ten facet jeszcze raz wejdzie do twojego gabinetu, to trzeba będzie wezwać karetkę na piętnaste piętro. Czego można nie rozumieć w zwrocie „nie ma jej tu”?

Laurie wywróciła oczyma, wyobrażając sobie Bretta gnającego korytarzem. Jej szef był znanym, błyskotliwym producentem, lecz brakowało mu cierpliwości i łatwo się dąsał. Poprzedniego roku po studiu krążyło obrobione w Photoshopie zdjęcie z jego twarzą, wklejoną w miejsce buzi zawiniętego w becik niemowlaka z grzechotką w dłoni. Laurie podejrzewała, że autorem żartu był Jerry, nie miała jednak wątpliwości, że zatarł za sobą wszystkie elektroniczne ślady na tyle skutecznie, by nigdy nie zostać złapanym.

Prawda była taka, że Laurie unikała Bretta. Od edycji ostatniego odcinka programu minął miesiąc i wiedziała, że szef nie może się doczekać, by zaczęła robić następny show. W istocie powinna się cieszyć, bo jeszcze nie tak dawno obawa o własną karierę spędzała jej sen z powiek. Najpierw przerwała pracę po tym, jak zabito jej męża, Grega. A po powrocie na plan też szło jej, delikatnie mówiąc, opornie. Po każdym niepowodzeniu słyszała, jak ambitni młodzi asystenci – którzy chętnie natychmiast zajęliby jej miejsce – zastanawiali się na głos, czy jest w depresji, czy też straciła wyczucie.

W cieniu podejrzenia wszystko zmieniło. Laurie zaczęła się przymierzać do tego pomysłu jeszcze przed śmiercią Grega. Ludzie uwielbiali tajemnice, a opowiadanie całej historii z perspektywy podejrzanego stanowiło świeże podejście do starego tematu. Jednak gdy Greg został zabity, odłożyła ten projekt na lata. Patrząc wstecz, uświadomiła sobie, że nie chciała sprawiać wrażenia wdowy owładniętej obsesją na punkcie niewyjaśnionego morderstwa swojego męża. Tyle że, jak mówią, potrzeba jest matką wynalazków. W obliczu zagrożonej kariery sięgnęła po pomysł, który uważała za najlepszy. Wyprodukowali trzy odcinki programu i każdy kolejny miał coraz większą oglądalność. Ale mówią też, że nagrodą za dobrą pracę jest więcej pracy.

Przed miesiącem Laurie uważała, że jest zdecydowanie „do przodu” względem grafiku. Znalazła przypadek, który wydawał się wręcz idealny. Studenci uczelni prawniczej z Brooklynu skontaktowali się z nią w imieniu młodej kobiety, trzy lata wcześniej skazanej za zabicie swojej współlokatorki z akademika. Znaleźli dowód, że jeden z kluczowych świadków oskarżenia kłamał. Sprawa niezupełnie pasowała do profilu programu, w którym przyglądano się nierozwiązanym sprawom z perspektywy osób przez lata podejrzewanych o popełnienie zbrodni. Niemniej możliwość uwolnienia niewinnie skazanej kobiety przemawiała do poczucia sprawiedliwości Laurie, która uważała dziennikarstwo śledcze za swoją misję.

Walczyła jak lwica, aby przekonać szefa, że niesłuszne wyroki skazujące są wyjątkowo nośnym tematem. A potem, trzy dni później, po otrzymaniu entuzjastycznego poparcia od Bretta, podczas wspólnej konferencji prasowej prokuratury i owych studentów prawa padło oświadczenie, że znalezione dowody okazały się wystarczające do wypuszczenia oskarżonej i wszczęcia nowego oficjalnego śledztwa. Sprawiedliwości stało się zadość, ale projekt Laurie padł, jeszcze zanim powstał.

Dlatego zajęła się drugim, trzymanym w odwodzie, przypadkiem: morderstwem profesora Conrada Harpera. Wdowa po lekarzu siedziała właśnie naprzeciw niej i kończyła jeść deser.

– Bardzo mi przykro, Lydio, ale mam pilną sprawę w biurze. Muszę wracać, a mówiła pani, że chce porozmawiać osobiście na temat programu.

Wdowa odłożyła łyżeczkę, prosząc gestem o rachunek, czym zaskoczyła dziennikarkę.

– Laurie, w istocie chciałam się spotkać z panią osobiście – wyznała. – Czułam, że powinnam, bo chcę powiedzieć, że nie wezmę udziału w tym programie.

– Co…

Lydia uniosła rozpostartą dłoń.

– Rozmawiałam z dwoma adwokatami. Obaj twierdzą, że mam za dużo do stracenia. Wolę żyć i znosić nieprzychylne spojrzenia sąsiadów, niż podejmować ryzyko.

– Już to omawiałyśmy, Lydio. Nasz program może pomóc odkryć, kto naprawdę zabił Conrada. Wiem, że ma pani poważne podejrzenia w stosunku do jego byłego studenta.

Doktor Harper rzeczywiście był prześladowany przez studenta, który oblał poprzedni semestr.

– Dobrze, jeśli chcecie go przesłuchać, bardzo proszę. Ale ja nie zamierzam odpowiadać na żadne pytania.

Laurie otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, tamta jednak nie dała jej dojść do głosu.

– Wiem, że musi pani wracać do pracy. Nic, co pani mogłaby mi powiedzieć, nie skłoni mnie do zmiany zdania. To moja ostateczna decyzja. Ale czułam, że powinnam przekazać pani tę wiadomość osobiście.

W tym momencie zjawił się kelner z rachunkiem, który pani Harper skwapliwie przekazała Laurie.

– Bardzo miło było panią poznać, Laurie. Życzę wszystkiego najlepszego.

Kiedy Lydia wstała od stolika i zostawiła ją samą, Laurie poczuła na kręgosłupie zimny dreszcz. Ona to zrobiła, pomyślała, ale nikt nigdy nie zdoła jej niczego udowodnić.

Czekając, aż kelner zwróci jej kartę kredytową, Laurie napisała łączoną wiadomość do Grace i Jerry’ego: „Powiedzcie Brettowi, że będę za dziesięć minut”.

Co miała mu powiedzieć po powrocie do biura? Sprawa zamordowanego profesora wylądowała w koszu.

Już miała kliknąć w ikonkę wysyłania, gdy przypomniała sobie wcześniejszy SMS Jerry’ego na temat Szalonej Casey. Przebiegła wzrokiem rzędy liter na ekraniku. Czy możliwe, że Casey Carter naprawdę chciała się z nią widzieć?

Grace odpisała natychmiast: „TAK! Jest w sali konferencyjnej A. Skazana zabójczyni przebywa w naszym budynku! Byłam bliska zadzwonienia na 997”.

Jako dziennikarka Laurie przeprowadzała wcześniej wywiady z osobami oskarżonymi, a nawet skazanymi za morderstwo. Tymczasem Grace wzdragała się na samą myśl o kimś takim. Odpowiedź od Jerry’ego przyszła zaraz po wiadomości od Grace: „Bałem się, że sobie pójdzie, ale kiedy jej dziękowałem za czekanie, powiedziała, że i tak byśmy jej się nie pozbyli, zanim wrócisz!”.

Laurie uśmiechnęła się, podpisując rachunek za lunch. Rezygnacja Lydii Harper z udziału w programie mogła się okazać w gruncie rzeczy korzystna. Wypuszczenie Casey było poprzedniego wieczoru głównym tematem wszystkich stacji telewizyjnych, a teraz ona sama czekała na Laurie. Już z taksówki wystukała następną wiadomość: „Kryjcie mnie przed Brettem tak długo, jak tylko się da. Powiedzcie mu, że mam widoki na obiecujący nowy przypadek. Najpierw chcę porozmawiać z Casey”.

4

Po wyjściu z windy w biurze Fisher Blake Studio na piętnastym piętrze Rockefeller Center Laurie od razu ruszyła do sali konferencyjnej. Grace udało się dowiedzieć od sekretarki Bretta, Dany, że szef przez następne piętnaście minut będzie prowadził jakąś naradę przez telefon, ale jak skończy, podejmie wcześniejsze polowanie na Laurie.

Zastanawiała się, dlaczego Brett tak pilnie chce z nią rozmawiać. Wiedziała, że naciskał na zatwierdzenie nowego pomysłu do realizacji, ale to akurat nie stanowiło nowiny. Czy mógł wiedzieć wcześniej, że wdowa po profesorze odwoła swój udział w programie? Laurie odrzuciła tę myśl. Szef może i chciał, by podwładni uważali go za jasnowidza, wszakże nie posiadał umiejętności patrzenia w przyszłość.

Czekająca w sali konferencyjnej kobieta poderwała się na równe nogi, gdy tylko Laurie otworzyła drzwi. Natychmiast rozpoznała Katherine „Casey” Carter. Wszystkie gazety pisały o sprawie Śpiącej Królewny, kiedy Laurie, świeżo po ukończeniu college’u, rozpoczynała swą dziennikarską karierę. Początki tej kariery polegały na przynoszeniu kawy do newsroomu regionalnej gazety w Pensylwanii, ale w tamtym czasie Laurie z zachwytem przyjmowała każdą możliwość praktycznej nauki zawodu.

Jako ambitna dziennikarka z uwagą śledziła wydarzenia w sądzie. Słysząc poprzedniego wieczoru w telewizyjnych wiadomościach o wypuszczeniu Casey, Laurie wprost nie mogła uwierzyć, że minęło już piętnaście lat. Czas biegł tak szybko… choć pewnie nie dla osadzonej.

Podczas procesu, szeroko opisywanego w prasie, Casey wyglądała absolutnie olśniewająco, z długimi ciemnymi włosami, alabastrową cerą i niebieskimi oczyma w kształcie migdałów, błyszczącymi tak, jakby właśnie obmyślała jakiś żart. Zaraz po studiach zdobyła upragnioną posadę asystentki w dziale sztuki nowoczesnej domu aukcyjnego Sotheby’s. Przygotowywała się do magisterium i marzyła o własnej galerii, kiedy na jednej z aukcji poznała Huntera Raleigha III. Cały kraj pasjonował się ich związkiem nie tylko ze względu na szczególną pozycję społeczną narzeczonego. Sama Casey przyciągała uwagę.

Nawet po piętnastu latach nadal wyglądała pięknie. Nosiła teraz krótsze włosy, obcięte powyżej ramion tak, że przypominały trochę fryzurę Laurie. Obecnie była szczuplejsza, lecz sprawiała wrażenie silniejszej. W jej oczach nadal błyszczała inteligencja.

– Pani Moran, bardzo dziękuję, że zechciała się pani ze mną spotkać. – Mocno potrząsnęła dłonią Laurie na powitanie. – Przepraszam, że nie próbowałam umówić się wcześniej telefonicznie, ale wyobrażam sobie, że jest pani zasypywana tego rodzaju prośbami.

– Rzeczywiście – przyznała Laurie, zachęcając ją gestem do zajęcia miejsca przy stole konferencyjnym. – Ale nie od ludzi tak znanych jak pani.

Casey westchnęła ze smutkiem.

– A o kim właściwie mówimy? O Szalonej Casey? Zabójczej Śpiącej Królewnie? Właśnie dlatego tu przyszłam. Jestem niewinna. Nie zabiłam Huntera i chcę odzyskać dobre imię… moje prawdziwe.

Dla tych, którzy nie byli z nim na ty, Hunter był Hunterem Raleighem III. Jego dziadek, Hunter I, pełnił funkcję senatora. Obaj jego synowie, Hunter Junior i James, wstąpili do armii po ukończeniu Harvardu. Po tym, jak Hunter Junior stał się jedną z pierwszych ofiar wojny w Wietnamie, jego młodszy brat James całe życie poświęcił służbie wojskowej, a swego pierworodnego syna nazwał Hunterem Trzecim. James zakończył karierę w randze generała, a na emeryturze piastował stanowisko ambasadora. Rodzina Raleighów stanowiła pomniejszoną wersję innej politycznej dynastii – klanu Kennedych.

A potem Casey zabiła następcę tronu.

Z początku gazety nazywały ją Śpiącą Królewną. Twierdziła, że spała, kiedy nieznana osoba – lub osoby – wdarła się do wiejskiego domu jej narzeczonego i śmiertelnie go postrzeliła. Tego wieczoru oboje brali udział w gali organizowanej w mieście przez rodzinną fundację Raleighów, ale wyszli wcześnie, kiedy Casey oznajmiła, że źle się czuje. Podobno zasnęła już w samochodzie i nie pamiętała nawet momentu przybycia do domu Huntera. Obudziła się wiele godzin później na kanapie w salonie, przeszła do sypialni i znalazła narzeczonego w kałuży krwi. Była młodą, piękną kobietą, dobrze się zapowiadającą nowicjuszką w świecie handlu dziełami sztuki, a Hunter ukochanym członkiem szanowanej rodziny o znaczącym wpływie na amerykańską politykę. Takie tragedie przykuwają uwagę całego społeczeństwa.

Kilka dzienników telewizyjnych później policja aresztowała biedną Śpiącą Królewnę. Oskarżenie postawiło mocne zarzuty. Gazety zaczęły ją nazywać Zabójczą Śpiącą Królewną, a potem Szaloną Casey. Zgodnie z większością powstałych wówczas teorii wpadła w podsyconą alkoholem furię z zazdrości, kiedy Hunter zerwał zaręczyny.

Teraz siedziała w sali konferencyjnej z Laurie, zapewniając uparcie – po tych wszystkich latach – że jest niewinna.

Laurie miała świadomość, że mijają kolejne sekundy do jej nieuchronnego spotkania z szefem. W normalnej sytuacji chciałaby metodycznie prześledzić punkt widzenia Casey na całą historię, lecz teraz musiała od razu przejść do rzeczy.

– Przepraszam, że mówię bez ogródek, Casey, ale trudno nie brać pod uwagę dowodów przeciwko pani.

Mimo że Casey zaprzeczyła, jakoby kiedykolwiek strzelała z pistoletu uznanego za narzędzie zbrodni, na broni znaleziono jej odciski palców. A na rękach miała ślady prochu. Laurie zapytała ją, czy zaprzecza tym faktom.

– Zakładam, że badanie dowodów przeprowadzono prawidłowo, co znaczy jedynie, że prawdziwy zabójca przyłożył moją dłoń do pistoletu i sam nacisnął spust. Proszę pomyśleć: dlaczego miałabym twierdzić, że nigdy nie strzelałam z tej broni, jeśli zabiłam z niej Huntera? Mogłabym łatwo wytłumaczyć obecność moich odcisków palców, mówiąc, że używałam pistoletu na strzelnicy. Nie wspominając już o tym, że ten, kto zabił Huntera, najwidoczniej dwukrotnie chybił, skoro w domu znaleziono dziury po kulach. Ja byłam bardzo dobrym strzelcem. Gdybym chciała kogoś zabić – a nigdy nie chciałam – proszę mi wierzyć, na pewno bym nie spudłowała. A gdybym strzelała z tej broni, dlaczego miałabym się zgodzić na test wykrywający ślady prochu?

– A leki, które policja znalazła w pani torebce?

Casey opisała swoją niedyspozycję tamtego wieczoru jako tak poważną, że policja zbadała jej krew pod kątem odurzenia. Jednak nim wyniki testów potwierdziły, że miała w sobie zarówno alkohol, jak i środek uspokajający, podczas przeszukania domu Huntera znaleziono ten sam lek w jej wieczorowej torebce.

– Gdybym zadała sobie cały ten trud, żeby się odurzyć, po co bym trzymała trzy dodatkowe tabletki Rohypnolu w torebce? Oskarżyć mnie o morderstwo to jedno, ale nie sądziłam, iż ktoś mógłby uważać, że byłabym aż tak głupia.

Laurie znała nazwę środka wymienionego przez jej rozmówczynię, dość często wykorzystywanego w charakterze pigułki gwałtu.

Do tej pory wszystko, co mówiła Casey, stanowiło powtórkę argumentów, które jej adwokatka próbowała przedstawić w sądzie. Pani mecenas twierdziła, że ktoś odurzył jej klientkę pigułką podczas bankietu, potem zaś udał się do domu Huntera, zastrzelił go, a następnie zrzucił winę na śpiącą Casey. Ława przysięgłych nie dała się jednak przekonać.

– Śledziłam pani proces w tamtym czasie – oświadczyła Laurie. – Proszę wybaczyć, że to mówię, ale uważam, iż jeden z problemów polegał na tym, że pani pełnomocniczka nie zaproponowała żadnego innego konkretnego wyjaśnienia. Sugerowała, że policja mogła podrzucić dowody, ale tak naprawdę nie podała motywu, dlaczego policjanci mieliby to zrobić. I co najważniejsze, nie znalazła innego podejrzanego. Więc proszę mi powiedzieć, Casey, skoro pani nie zabiła Huntera, kto to zrobił?

5

Miałam dużo czasu na zastanawianie się, kto mógł zabić Huntera – odrzekła Casey, wręczając Laurie kartkę z pięcioma nazwiskami. – Nie sądzę, żeby doszło do przypadkowego włamania lub napadu rabunkowego, kiedy leżałam nieprzytomna na kanapie.

– Też bym tak nie sądziła – przyznała Laurie.

– Kiedy się dowiedziałam, że mam we krwi środek uspokajający, uświadomiłam sobie, że ten, kto zabił Huntera, musiał być owego wieczoru na gali fundacji Raleighów u Ciprianiego. Wcześniej tamtego dnia czułam się całkiem dobrze. Dopiero jakąś godzinę po rozpoczęciu bankietu zaczęłam mieć mdłości. Najwidoczniej ktoś wrzucił mi tę tabletkę do drinka, kiedy nie patrzyłam – co oznacza, że musiał być w pobliżu. Nie potrafię sobie wyobrazić, kto chciałby zrobić krzywdę Hunterowi, ale z pewnością nie ja. Wszyscy ci ludzie prawdopodobnie mieli motyw i okazję.

Laurie znała trzy z podanych pięciu nazwisk, wszystkie te osoby stanowiły dla niej zaskoczenie.

– Jason Gardner i Gabrielle Lawson byli na bankiecie?

Jason Gardner, dawny chłopak Catherine, był autorem wiele mówiącego pamiętnika, który wprowadził do oficjalnego obiegu określenie „Szalona Casey”. Laurie nie mogła sobie przypomnieć szczegółów osobistych powiązań Gabrielle Lawson z Raleighami, poza tym, że Gabrielle należała do najbardziej znanych postaci w kręgach nowojorskiego high life’u. Pamiętała mgliście, że według tabloidowych plotek Hunter rzekomo nadal był tą kobietą zainteresowany mimo zaręczyn z Casey. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że Jason i Gabrielle znajdowali się wtedy u Ciprianiego.

– Owszem. Gabrielle zawsze pojawiała się wszędzie tam, gdzie Hunter. Pamiętam, że podeszła do nas i swoim zwyczajem wylewnie go uściskała. Z łatwością mogła mi coś wrzucić do drinka. A Jason… no cóż, prawdopodobnie był tam po to, żeby zapełnić jedno z krzeseł przy firmowym stoliku swojego pracodawcy, ale ów zbieg okoliczności wydał mi się trochę podejrzany. W każdym razie Jason w pewnym momencie odciągnął mnie na bok i wyznał, że nadal mnie kocha. Ma się rozumieć, pozbawiłam go nadziei na jakikolwiek odzew z mojej strony. Wychodziłam za Huntera. Zatem oboje byli zazdrośni o to, co łączyło Huntera i mnie – podsumowała Casey.

– Zazdrośni na tyle, by zabić?

– Skoro ława przysięgłych uwierzyła, że ja mogłam to zrobić, nie widzę powodu, dlaczego nie miałoby to być prawdą w stosunku do jednego z nich.

Trzecie znajome nazwisko na liście szczególnie zaskoczyło Laurie.

– Andrew Raleigh? – przeczytała głośno, unosząc brwi. Andrew był młodszym bratem Huntera. – Naprawdę?

– Proszę posłuchać, wcale mi nie odpowiada oskarżanie kogokolwiek. Ale jak sama pani powiedziała, skoro ja tego nie zrobiłam – a wiem, że nie zrobiłam – musiał to zrobić ktoś inny. A Andrew dużo pił tamtego wieczoru.

– Podobnie jak pani – wtrąciła Laurie – według wielu świadków.

– Nie, to nieprawda. Wypiłam kieliszek wina, najwyżej dwa, ale nie więcej, bo źle się poczułam. Kiedy Andrew pije… staje się zupełnie innym człowiekiem. Ich ojciec nigdy nie ukrywał, że bardziej kocha Huntera niż Andrew. Wiem, że generał cieszył się wyjątkową reputacją, ale potrafił być okrutny jako rodzic. Andrew był niesamowicie zazdrosny o brata.

To stwierdzenie wydało się Laurie trochę naciągane.

– A dwa pozostałe nazwiska: Mark Templeton i Mary Jane Finder? – Żadne z nich nic jej nie mówiło.

– Tu potrzebne są nieco obszerniejsze wyjaśnienia. Mark, poza tym, że był jednym z najbliższych przyjaciół Huntera, pełnił też funkcję dyrektora finansowego fundacji Raleighów. I według mnie to on jest najbardziej prawdopodobnym podejrzanym.

– Mimo że przyjaźnił się z pani narzeczonym?

– Zaraz do tego dojdę. Hunter nie powiedział niczego publicznie, ale chciał się ubiegać o któreś z wybieralnych stanowisk – albo burmistrza Nowego Jorku, albo senatora. Tak czy inaczej, był zdecydowany przenieść się z sektora prywatnego do służby publicznej.

Może i nie ujawniał swoich politycznych zamiarów, jednak ludzie bez wątpienia snuli rozmaite domysły. Hunter niezmiennie figurował na liście najbardziej pożądanych kawalerów w kraju. Kiedy nagle ogłosił swoje zaręczyny z kobietą, z którą spotykał się od niespełna roku, wielu się zastanawiało, czy to aby nie pierwszy krok w stronę kandydowania na wysoki państwowy urząd. Inni uznali, że panna Carter to ryzykowny wybór na żonę polityka. Rodzina Raleighów słynęła ze swych konserwatywnych poglądów, podczas gdy Casey otwarcie głosiła liberalizm. Z politycznego punktu widzenia stanowili dziwną parę.

– Na wypadek udziału w jakiejkolwiek politycznej rywalizacji Hunter sprawdzał księgowość fundacji, by mieć pewność, że żadna kontrola nie wykryje kontrowersyjnych dotacji czy działań fundraisingowych. W dniu gali szofer przywiózł go z Connecticut i wstąpili po mnie do mojego mieszkania. W samochodzie Hunter wspomniał, że zamierza wynająć biegłego z zakresu rachunkowości do przeprowadzenia bardziej wnikliwego audytu z powodu pewnych, jak je nazwał, nieprawidłowości. Szybko zapewnił mnie jednak, że zachowuje wręcz przesadną ostrożność i doprawdy nie ma się czym martwić. Nie myślałam o tym więcej aż do czasu, gdy cztery lata po zapadnięciu wyroku w mojej sprawie Mark nagle bez uprzedzenia zrezygnował ze stanowiska.

Laurie po raz pierwszy w ogóle o tym słyszała.

– Jest w tym coś niezwykłego? – spytała. Niezbyt dobrze orientowała się w zasadach działania prywatnych fundacji.

– Dziennikarze zajmujący się finansami najwyraźniej tak uważali – odparła Casey. – Więzienna biblioteka pozwalała nam śledzić doniesienia medialne online. Okazało się, że fundusze fundacji są na tyle niskie, żeby wzbudziło to podejrzenia. Musi pani zrozumieć, że kiedy Hunter zaangażował się w jej działalność, zbierane kwoty wzrosły trzykrotnie. Niby to normalne, że bez Huntera u steru zasoby spadły, ale media donosiły o znacznym uszczupleniu bazowego majątku, co wzbudziło pytania, czy był źle zarządzany, czy też doszło do czegoś gorszego.

– Jak fundacja odpowiadała na te spekulacje?

Casey wzruszyła ramionami.

– Wiem tylko tyle, ile znalazłam, przeglądając wiadomości w mediach, a majątek fundacji non profit nie jest tematem tak nośnym jak proces morderczyni ważnej osoby. Mogę jedynie dodać, że kiedy dziennikarze zaczęli mówić o nagłej rezygnacji Marka, ojciec Huntera zatrudnił nowego dyrektora finansowego… nie szczędząc pochwał ustępującemu Markowi. I gadanie ucichło. Ale pozostał fakt, że majątek fundacji w tajemniczy sposób zmalał. Myślę, że Hunter wykrył ów problem parę lat wcześniej. Poza tym mogę jeszcze dodać, że podczas bankietu Mark Templeton siedział obok mnie. Z łatwością mógł coś wrzucić do mojego kieliszka.

Laurie zgodziła się spotkać z Casey wyłącznie z ciekawości i po to, by móc powiedzieć Brettowi, że ma widoki na ewentualny temat, ale teraz potrafiła już sobie wyobrazić każdego z potencjalnych podejrzanych przed kamerą. Zauważyła, że myśląc o programie, nadal widzi Alexa jako prowadzącego. Po zakończeniu produkcji ostatniego odcinka oświadczył, że musi poświęcić cały swój czas praktyce adwokackiej. Jego odejście z zespołu pozostawiło w zawieszeniu ich prywatną, coraz głębszą zażyłość. Odsunęła tę natrętną myśl i skupiła się na rozmowie.

– A Mary Jane Finder? Kim jest?

– Osobistą asystentką generała Raleigha.

Laurie szeroko otworzyła oczy.

– Co ją wiąże ze sprawą?

– Zaczęła pracować dla niego kilka lat przed tym, jak poznałam Huntera. Hunter od początku jej nie lubił, ale szczególnie martwiła go władza, jaką zdawała się zyskiwać po śmierci jego mamy. Uważał, że Mary Jane próbuje wykorzystać ojca, a nawet chce go poślubić, skoro generał został wdowcem.

– Syn pracodawcy jej nie lubił? Raczej słaby motyw morderstwa.

– Nie chodziło tylko o to, że jej nie lubił. Uważał, że ta kobieta spiskuje i jest manipulantką. Był pewien, że Mary Jane coś ukrywa, i zamierzał doprowadzić do jej zwolnienia. I tu uwaga: kiedy jechaliśmy na galę, słyszałam, jak dzwonił do kolegi prawnika z prośbą o polecenie prywatnego detektywa, tłumacząc, że musi sprawdzić czyjąś przeszłość. Słyszałam, jak dodał, że sprawa jest delikatna. Kiedy skończył rozmowę, spytałam, czy ma to związek z planowanym przez niego audytem w fundacji.

Przerwało im pukanie do sali konferencyjnej. Przez uchylone drzwi wsunął głowę Jerry.

– Bardzo przepraszam, ale Brett skończył telefoniczną naradę. Jest teraz z Grace i dopytuje się o ciebie.

Laurie nie miała odwagi zdradzić swojemu przełożonemu, gdzie się znajduje, ponieważ mogła się spodziewać, że producent wtargnie do sali, by przejąć rozmowę. Ale też nie chciała narażać Grace na konieczność okłamywania szefa swojej szefowej.

– Możesz mu powiedzieć, że ze mną rozmawiałeś i że stawię się w jego gabinecie za pięć minut?

Brett miał założyć, że jej kontakt z asystentem nastąpił drogą telefoniczną i odczepić się od Grace, niemniej należało się spieszyć.

– No dobrze, zatem prywatny detektyw miał się zajmować fundacją – wróciła do tematu.

– Niezupełnie. Przynajmniej ja tak nie sądzę. Spytałam Huntera, czy chodzi o audyt. Popatrzył wtedy na Raphaela, swojego szofera, z taką miną, jakby mówił: „Nie teraz”. Pomyślałam wówczas, że nie chce, by Raphael usłyszał nazwisko osoby, którą trzeba sprawdzić.

– Może chodziło właśnie o Raphaela – podsunęła Laurie.

– Absolutnie nie. Raphael był jednym z najmilszych, najłagodniejszych ludzi, jakich poznałam, i uwielbiali się nawzajem z Hunterem. Był niemal honorowym wujkiem. Ale też charakteryzował się wyjątkową ufnością i myślał o każdym jak najlepiej, również o Mary Jane. Hunter przestał na nią narzekać w obecności Raphaela, żeby go nie stawiać w niezręcznej pozycji wobec kobiety, która miała coraz większy wpływ na zatrudniany przez rodzinę Raleighów personel. Jeśli Hunter miał rację, że Mary Jane coś ukrywa, mogła znaleźć sposób, by nie zdołał odkryć prawdy.

– Była na gali? – spytała Laurie.

– Oczywiście, siedziała tuż obok generała Raleigha. Hunter miał powód, by obawiać się jej planów.

Laurie oczyma duszy widziała, jak Brett zaczyna spoglądać na zegarek i liczy minuty do jej przyjścia.

– Casey, ta lista stanowi dobry początek. Proszę pozwolić, że przeprowadzę wstępne rozeznanie i dam znać…

– Nie, proszę, mam jeszcze tyle do powiedzenia. Jest pani moją jedyną nadzieją.

– Nie odmawiam. Przeciwnie, jestem mocno zaintrygowana.

Dolna warga Casey zaczęła drżeć.

– O kurczę, przepraszam. – Pomachała dłonią przed oczyma. – Przysięgłam sobie, że nie będę płakać. Ale nie ma pani pojęcia, ile listów napisałam do adwokatów, organizacji wspierających praworządność, a także do dziennikarzy. Tak wielu z nich odpisało identycznymi słowami, że są zaintrygowani, że muszą się lepiej rozeznać. I potem nigdy się nie odezwali.

– Tutaj nie o to chodzi, Casey. Jeśli już, to raczej ja się powinnam obawiać, że skieruję znaczne środki na zbadanie tej sprawy, a potem się okaże, że poszła pani ze swoją historią do jakiegoś portalu, który wszystko opublikuje.

Jej rozmówczyni zdecydowanie pokręciła głową.

– Nie, nie ma mowy. Widziałam toporne wypociny tych tak zwanych dziennikarzy. Znam pani program i wiem, że Alex Buckley jest jednym z najlepszych obrońców w mieście. Nie będę rozmawiać z nikim innym z mediów, dopóki pani nie podejmie decyzji.

Wzmianka o Aleksie chwyciła Laurie za serce.

– Kiedy możemy znów się spotkać? – spytała błagalnie Casey.

Laurie przypomniała sobie wcześniejszy SMS od Jerry’ego: „Powiedziała, że i tak byśmy jej się nie pozbyli, zanim wrócisz”. Teraz sama musiała pozbyć się tej kobiety.

– W piątek – rzuciła termin wypadający za dwa dni. Już miała wychodzić, kiedy sobie uświadomiła, że lepiej byłoby spotkać się z Casey i jej rodziną poza studiem przed podjęciem ostatecznej decyzji co do ewentualnego zajęcia się tą sprawą. – Właściwie to mogę do pani przyjechać. Może poznam pani rodziców?

– Ojciec zmarł – oznajmiła ze smutkiem Casey – ale mieszkam z matką. W Connecticut.

Zatem pojadę do Connecticut, pomyślała Laurie.

Wychodziły już z sali konferencyjnej, gdy Laurie sobie przypomniała, że nie wyjaśniła pewnej kwestii z SMS-u Casey.

– Mój asystent produkcji wspomniał, że zna pani Charlotte Pierce.

Jeszcze przed trzema miesiącami Laurie nie myślała o Charlotte Pierce jako o bliskiej osobie. Charlotte była dla niej jedynie siostrą Amandy Pierce, zaginionej panny młodej, której zniknięcie stanowiło temat ostatniego odcinka programu. Jednak ku zaskoczeniu Laurie po zakończeniu produkcji tamta zaprosiła ją na lunch. Zjadły razem jeszcze kilka posiłków i obecnie Laurie uważała ją za swoją przyjaciółkę, pierwszą, jaką miała od bardzo dawna.

Casey uśmiechnęła się zmieszana.

– Może „znam” to trochę za dużo powiedziane – wyznała. – Moja kuzynka Angela z nią pracuje. Utrzymują bliskie przyjacielskie kontakty, ale ja nigdy tak naprawdę jej nie poznałam.

Laurie patrzyła, jak jej rozmówczyni zakłada duże ciemne okulary, zwija włosy w węzeł na czubku głowy i zakrywa je bejsbolówką Jankesów, naciągając ją mocno na czoło.

– Wystarczy, że rozpoznano mnie w centrum handlowym – stwierdziła z goryczą.

Pędząc do gabinetu Bretta, Laurie podyktowała do telefonu przypomnienie, żeby zadzwonić do Charlotte i sprawdzić, czy ta przypadkiem nie posiada jakichś ważnych informacji. Starała się też zapamiętać, że Casey Carter jest skłonna do naciągania faktów, jeśli można coś przez to zyskać.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI