Konsultacja teologiczna

o. prof. Tomasz Maria Dąbek OSB

Korekta

Magdalena Jankosz

Anna Kendziak

Projekt okładki

Bogusław Zdebski

Skład

Łukasz Sobczyk

Fotografie

carloacutis.com

ISBN 978-83-68475-34-0

© 2025 Dom Wydawniczy RAFAEL

ul. Gromadzka 58

30-714 Kraków

tel. 12 411 14 52

e-mail: rafael@rafael.pl

www.rafael.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował ...

Dobry Bóg daje swoich świętych, aby nam pomóc odnajdywać drogę do nieba. Właśnie dzisiaj Carlo Acutis jest nam bardzo potrzebny. Młody, wysportowany, pełen energii i talentów; każdą chwilę swojego życia zawierzył Bogu. Kiedy o nim myślę, przypominam sobie o tym, że Słowo Boże łączy motyw drogi z celem, do którego każdy z nas dąży. Dla nas wierzących ten cel jest jasno określony – jest nim zbawienie.

Carlo Acutis wykorzystywał nowe technologie do szerzenia wiary w świecie wirtualnym. Ja również od kilku lat staram się w internecie dzielić z ludźmi doświadczeniem Boga, rozważaniem Jego Słowa, wspólną modlitwą. Carlo Acutis jest współczesnym apostołem Jezusa Chrystusa, dzięki któremu coraz więcej ludzi zaczyna unosić wzrok „z dołu ku górze”.

Ta książka to 15 sentencji Carla Acutisa, które zainspirowały mnie do odkrycia jego planu na życie. Jedno jest pewne – ten plan zadziałał. Carlo Acutis trafił w poczet świętych Kościoła katolickiego. Zostawił po sobie żywy ślad miłości, nadziei i wiary. Liczba rozważań jest znacząca. Jest ich tyle, ile lat przeżył Carlo Acutis. U Pana Boga nie ma przypadków. Nieważne, ile żyjemy tutaj na ziemi, ważne jest, jak ukierunkujemy nasze życie i jak wykorzystamy dany nam czas.

Święty to człowiek, który jest niejako „zawieszony” między ziemią a niebem. Jego ślad i nasze prośby o pomoc niejako trzymają go tu z nami na ziemi, a jednocześnie wierzymy, że jest on już z Bogiem w niebie.

Carlo Acutis swoim życiem dał świadectwo tego, że mostem do nieba jest pragnienie zbawienia, które będzie dodawało nam sił i wyznaczało cel naszego życia.

Mam nadzieję, że ta książka będzie przypominać o tym, że „Bóg napisał wyjątkową historię dla każdego, ale nam dał wolność napisania zakończenia”. Nie marnujmy tej szansy!

ZAWSZE BYĆ BLISKO JEZUSA, TAKI JEST MÓJ PLAN NA ŻYCIE.

HISTORIE ŻYCIEM PISANE

W moim rodzinnym domu bardzo często spotykałem się z sytuacją, w której tata na kartce zapisywał różne zadania do wykonania w danym dniu. Te zadania zostawały potem rozdzielane na domowników. Były zadania dla taty, dla mamy, dla mnie i dla rodzeństwa. Dzięki temu, że określono plan działania, prace przeznaczone do wykonania przebiegały sprawnie i w odpowiednim porządku. Z innym planem spotkałem się w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie od początku dnia wszystkie obowiązki były ustalone „od godziny do godziny”. Dzięki temu uczyliśmy się porządku i właściwej dyscypliny w zarządzaniu czasem (wielu ludzi wie, jak dużo czasu można zmarnować). Podczas pierwszego roku studiów seminaryjnych mieliśmy przedmiot o nazwie metafizyka. Jeden z tematów dotyczył tego, jakie mamy cele. Wyróżnić możemy cel bliższy, na przykład wykonanie wszystkich zaplanowanych zadań w danym dniu, cel dalszy, który może dotyczyć najbliższego roku i starania się, aby na świadectwie mieć najlepsze oceny. Wreszcie mamy cel ostateczny, którym jest zbawienie. Po to żyjemy. Taki ma być plan na nasze życie. Taki plan miał Carlo Acutis.

ODPOWIEDŹ PANA BOGA

Gdy popatrzymy na karty Pisma Świętego, zobaczymy, że Pan Bóg pragnie bliskości z człowiekiem. W Księdze Rodzaju Pan Bóg przy różnych okazjach rozmawia z Adamem. Mówi mu o drzewach ogrodu Eden czy wyznacza zadanie nadania imion zwierzętom: „Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki podniebne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jak on je nazwie. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę «istota żywa»” (Rdz 2,19). Chociaż z czasem ludzie zgrzeszyli i odwrócili się od Pana Boga, to On nie odwrócił się od nich. Bóg w swojej bliskości nadal zwracał się do ludzi bezpośrednio jak w przypadku Noego: „A potem Pan rzekł do Noego: «Wejdź wraz z całą twą rodziną do arki, bo przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia»” (Rdz 7,1). Podobnie było w życiu Mojżesza: „Gdy zaś Pan ujrzał, że [Mojżesz] podchodzi, by się przyjrzeć, zawołał <Bóg do> niego ze środka krzewu: «Mojżeszu, Mojżeszu!» On zaś odpowiedział: «Oto jestem». Rzekł mu [Bóg]: «Nie zbliżaj się tu! Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą»” (Wj 3,4).

Wyjątkową bliskość okazał Bóg Ojciec poprzez swojego Syna, który stał się człowiekiem. Jednym z nas. W Jezusie Chrystusie widzimy niezwykłą bliskość Boga. Tej bliskości najpierw doświadczyła Matka Najświętsza przez dziewięć miesięcy pod swoim sercem. Dalej tej bliskości doświadczał św. Józef, pasterze i mędrcy, którzy przybyli ze wschodu oddać pokłon Jezusowi. Zbawiciel sam mówił: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28). Te słowa były potwierdzane przez czyny. Chrystus spotykał się z tysiącami ludzi. Patrzył im w oczy, uśmiechał się do nich, dzielił się z nimi chlebem, rozmawiał, uzdrawiał, ukazując różne wymiary bliskości. W czasie ostatniej wieczerzy Syn Boży zaprosił uczniów do zupełnie nowej relacji: „A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje»” (Mt 26,26). Komunia Święta jest całkiem nowym wymiarem bliskości Pana Boga w życiu człowieka. Dzięki Eucharystii Jezus może być obecny w naszym sercu. W Katechizmie Kościoła Katolickiego jest natomiast napisane: „Przyjęcie Ciała i Krwi Chrystusa w Komunii świętej pogłębia zjednoczenie komunikującego z Panem, gładzi grzechy powszednie i zachowuje od grzechów ciężkich. Ponieważ zostają umocnione więzy miłości między komunikującym a Chrystusem, przyjmowanie tego sakramentu umacnia jedność Kościoła, Mistycznego Ciała Chrystusa” (KKK 1416).

Tę bliskość z Panem Jezusem obecnym w sakramentach odkrywał na co dzień Carlo Acutis. Taki był jego plan na przeżywanie każdego dnia. Ten plan Carlo starał się realizować przez wierność systematycznej modlitwie. Carlo modlił się codziennie. Kochał modlitwę różańcową, rozważanie Bożego Słowa, a przede wszystkim Eucharystię. Ta bliskość z Panem Jezusem w życiu Carla wyrażała się też w odkrywaniu Zbawiciela w drugim człowieku. Carlo był wrażliwy na potrzebujących i ubogich. Chętnie służył pomocą w drobnych pracach. Gdy widział bezdomnego, często kupował mu jedzenie czy inne potrzebne rzeczy. Nasz młody bohater dobrze znał słowa Pana Jezusa, który powiedział: „A Król im odpowie: «Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili»” (Mt 25,40).

Carlo Acutis dobrze wiedział, że codzienne realizowanie takiego planu na życie w ostateczności zapewni mu bliskość z Panem Jezusem w niebie.

DECYZJA NALEŻY DO CIEBIE

Jak wygląda Twój dzień, tydzień, miesiąc? Czy jest to jeden wielki chaos, czy w Twoim życiu panuje harmonia i porządek? Wprowadzenie poszczególnych celów i ułożenie planu jest naprawdę bardzo pomocne. Pamiętaj, że nie zawsze uda się wszystko idealnie wypełnić. To nic. Najważniejsze jest to, że Ci zależy i się starasz, że zaczynasz od nowa i stanowczo idziesz do przodu. Niech w ten plan będą wpisane praktyki modlitewne. Zobaczysz, że dzięki tej samodyscyplinie będziesz się coraz bardziej zbliżać do Pana Jezusa, Matki Bożej i zbawienia.

MODLITWA

Dobry Boże, przez wstawiennictwo Świętego Carla proszę Cię o łaskę wytrwałości w dobrych postanowieniach. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

ODNAJDŹCIE BOGA, A ZNAJDZIECIE SENS WASZEGO ŻYCIA.

HISTORIE ŻYCIEM PISANE

W Wielkim Poście 2024 roku na naszym kanale YouTube „Team Totus Tuus” ruszyła inicjatywa modlitewna „Wróć”. Polegała ona na tym, że podczas transmisji internetowych modliliśmy się codziennie za osoby, które odeszły od Pana Boga, Kościoła i wiary. Modlitwy o nawrócenie zaczęły się cieszyć coraz większym zainteresowaniem. Ludzie w komentarzach pisali intencje i imiona polecanych Bogu osób. Bardzo szybko zaczęły się pojawiać świadectwa nawróceń. Oto kilka z nich: „Mąż mojej siostry bardzo długo nie chodził do kościoła i spowiedzi. Jakiś czas temu siostra zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jej mąż pojechał do kościoła wyspowiadać się. A co jeszcze jest piękniejsze, gdy ksiądz zapytał go, czy chce teraz przyjąć Pana Jezusa do swojego serca, czy poczekać na Mszę Świętą w niedzielę, to odparł, że chce teraz przyjąć Pana Boga do swojego serca”; „Do wszystkich tych, którzy dumają, czy te nasze spotkania tutaj i modlitwy dają jakiś efekt – mój brat po długim okresie przerwy w ostatnią niedzielę wybrał się ze mną na Mszę Świętą. Już wcześniej delikatnie wypytywałem go, jak się u niego «duchowe sprawy» mają i przyznał, że coś go gryzło od jakiegoś czasu, żeby wrócić”. Każda historia jest inna, inne są też przyczyny braku wiary i relacji z Panem Bogiem. Czasami jest to wychowanie w środowisku ateistycznym, innym razem odwrócenie się od Pana Boga w wyniku doświadczanego cierpienia. Zazwyczaj utrata Pana Boga wiąże się z utratą sensu życia.

ODPOWIEDŹ PANA BOGA

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej