WPROWADZENIE

Żadne rozstania nie są wesołe. Przeciwnie, są bardzo smutne. Wystarczy sobie przypomnieć, jak odprowadzaliśmy kogoś kochanego na dworzec. I choć wiemy, że wyjeżdża tylko na kilka tygodni, że ten wyjazd jest spełnieniem marzeń, że przyniesie samo dobro, to i tak łzy same wyskakują spod powiek, gdy kochany człowiek wsiada do pociągu, gdy zamykają się za nim drzwi, gdy pociąg znika za zakrętem. I myślimy o tej osobie, zastanawiamy się, co się z nią dzieje, jak się czuje, czy jest szczęśliwa. I tęsknimy, i wspominamy wspólnie przeżyte chwile.

Nieraz rozstania bardzo bolą, zwłaszcza gdy szanse na kolejne spotkanie są niewielkie, a z tą konkretną osobą łączyły nas więzy miłości. A do tego wszystkiego nie zdążyliśmy wypowiedzieć tylu ważnych rzeczy, nie zdążyliśmy zapewnić o naszych uczuciach, nie podkreśliliśmy, że wybaczamy, nie przeprosiliśmy... Wielu ludzi wtedy się załamuje, wielu traci radość życia, dla wielu znika sens dalszej ziemskiej egzystencji.

Śmierć wydaje się być rozstaniem definitywnym. I byłaby takim, gdyby nie... Pan Bóg! Bo On nie stworzył człowieka po to, żeby człowiek zginął, lecz aby miał życie wieczne. Bóg stworzył człowieka z miłości; stworzył i przeznaczył do szczęścia, które nie będzie miało kresu. Nie umiemy sobie tego wyobrazić, nie możemy tego objąć ani naszą myślą, ani naszą wyobraźnią. Ale możemy być pewni, że Bóg nas kocha! Dlatego sam stał się człowiekiem i przeszedł przez bramę śmierci, abyśmy mogli mieć życie. I to, jak powiedział Pan Jezus, abyśmy mieli życie w obfitości (por. J 10,10).

Śmierć żony/męża jest tak smutnym przeżyciem, że żadne słowa go nie opiszą. Nasze myśli wciąż do niej/niego biegną. I myślimy, co teraz się z nią/nim dzieje, czy jest w niebie, czy w czyśćcu, czy jest szczęśliwa/szczęśliwy. I bardzo tęsknimy, i wspominamy, i czynimy sobie wyrzuty, bo przecież coś w naszym małżeństwie z naszej winy było nie tak. Ale nie wpadamy w rozpacz, nie załamujemy się. Bo mamy przed sobą obraz Jezusa Chrystusa, naszego Przyjaciela, który, choć umarł na krzyżu, to jednak pokonał śmierć, zmartwychwstał! I natchnieni przez Ducha Świętego bierzemy do ręki Pismo Święte i czytamy, co Bóg chce nam powiedzieć o życiu i śmierci.

W ten właśnie sposób możemy rozpocząć modlitwę za naszego współmałżonka, który wyprzedził nas w drodze na spotkanie z miłosiernym Ojcem – od refleksji nad Bożymi obietnicami. W tylu miejscach Bóg zapewnia nas o swojej miłości i o tym, że prawdziwe szczęście człowieka zacznie się dopiero wtedy, gdy zobaczymy Pana. Przeczytajmy kilka zdań, w których nasz Pan mówi nam o tym, że ludzkie życie się nie kończy. Dziękujmy za Jego miłość i prośmy o zbawienie dla współmałżonka.

Różaniec to potężna broń, którą daje nam Boża Matka; broń, dzięki której możemy pokonać szatana i wyprosić dla siebie lub najbliższych Bożą łaskę, Boże wybaczenie. Rozważmy tajemnice chwalebne, które niosą nadzieję.

Od pradawnych czasów ludzie oddawali Bogu cześć, modląc się słowami psalmów. Przy ich pomocy dziękowano Bogu, przepraszano za grzechy, proszono o błogosławieństwo. Odmówmy trzy psalmy w intencji współmałżonka: Psalm 130, w którym wyrazimy nadzieję i wiarę w Boże miłosierdzie; Psalm 51, w którym poprosimy, by Bóg ulitował się nad duszą żony/męża i przyjął ją/go do swego królestwa; Psalm 8, w którym podziękujemy Panu za to, jak wielką godnością obdarzył każdego człowieka.

Modląc się słowami aktów wiary, nadziei, miłości i żalu, rozważmy nauczanie św. Pawła i módlmy się o wieczne szczęście dla małżonki/małżonka.

Wiemy, że naszym największym wrogiem jest diabeł. Dlatego wzywamy pomocy Bożej Matki, archanioła Michała i naszych Aniołów Stróżów, aby człowiek, którego tak bardzo kochaliśmy i wciąż kochamy, nie wpadł w szatańskie sidła.

Niemal na początku chrześcijaństwa w liturgii pojawiła się modlitwa litanijna. Pielęgnując tę tradycję, módlmy się o dar nieba dla żony/męża słowami Litanii do Serca Pana Jezusa, Litanii Loretańskiej do Najświętszej Jego Matki, Litanii do Ducha Świętego i Litanii za zmarłych.

Bóg jest miłością. Bóg nas kocha. Bóg pragnie naszego szczęścia. Bóg pragnie naszej bliskości. Dlatego do nas mówi i zaprasza nas do dialogu. W modlitewniku jest kilka fragmentów Pisma Świętego – niech one staną się inspiracją do pogłębionej modlitwy.

Dzieło zbawienia człowieka dokonało się na krzyżu. Dlatego w modlitwie za zmarłą współmałżonkę/zmarłego współmałżonka nie może zabraknąć rozważania poszczególnych stacji drogi krzyżowej.

Pan Bóg bardzo zaufał człowiekowi. Jezus powiedział uczniom, że to, co zwiążą na ziemi, będzie związane w niebie (por. Mt 18,18). Jednym z postanowień następców apostołów jest nauka o odpustach. My tu, na ziemi, możemy wyprosić odpust zupełny dla zmarłych! To największy dar, jaki możemy złożyć – wprowadzić kogoś do nieba! Prośmy więc Pana Jezusa o odpuszczenie wszelkich win i darowanie wszelkich kar dla zmarłych, zwłaszcza dla tych, których bardzo kochamy. Zasady uzyskania odpustu opisane są na końcu modlitewnika.

OBIETNICE PANA

Zatrzymajmy się chwilę nad kilkoma zdaniami zapisanymi w Piśmie Świętym. I módlmy się o szczęście wieczne dla żony/męża.

Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego (2 Mch 7,9b).

Panie, miłosierny Ojcze, Królu świata, proszę Cię o radość wieczną dla mojej żony/mojego męża. Ty znasz jej/jego serce i wiesz, że zachowywała/zachowywał w nim Twoje prawa. Dlatego wierzę, że ożywisz ją/go do życia wiecznego. Wieczny odpoczynek racz jej/mu dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj jej/mu świeci. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Amen.

Teraz bowiem nasi bracia, którzy przetrwali krótkie cierpienie ze względu na życie wieczne, stali się uczestnikami obietnic przymierza Bożego (2 Mch 7,36a).

Panie, miłosierny Jezu, to nasze ludzkie życie jest tak krótkie. I tak wiele w nim bólu choroby i cierpienia. Sam tego doświadczyłeś, gdy uroniłeś łzę nad grobem Łazarza, sam to poczułeś na krzyżu. Proszę, aby cierpienia mojej żony/mojego męża, których doświadczała/doświadczał za życia, pomogły jej/mu stać się uczestnikiem obietnic Bożego przymierza. Wieczny odpoczynek...

Nie zapomnę na wieki Twoich postanowień, bo przez nie dałeś mi życie
(Ps 119,93).

Panie, Dawco życia, wierzę, że stworzyłeś moją żonę/mojego męża z miłości. Pozwól jej/mu przez wszystkie wieki wielbić Twe miłosierdzie. Wieczny odpoczynek...

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

TAJEMNICA RÓŻAŃCA

Dostępne w wersji pełnej

PSALM 130

Dostępne w wersji pełnej

AKTY WIARY, NADZIEI, MIŁOŚCI I ŻALU

Dostępne w wersji pełnej

TAJEMNICA RÓŻAŃCA

Dostępne w wersji pełnej

PSALM 51

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA DO ARCHANIOŁA MICHAŁA

Dostępne w wersji pełnej

TAJEMNICA RÓŻAŃCA

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA O DOBRE DARY

Dostępne w wersji pełnej

TAJEMNICA RÓŻAŃCA

Dostępne w wersji pełnej

PSALM 8

Dostępne w wersji pełnej

NADZIEJA ZAWIEŚĆ
NIE MOŻE

Dostępne w wersji pełnej

TAJEMNICA RÓŻAŃCA

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA O OSIEM BŁOGOSŁAWIEŃSTW

Dostępne w wersji pełnej

DROGA KRZYŻOWA

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA DO MATKI BOŻEJ

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA
DO ANIOŁA STRÓŻA

Dostępne w wersji pełnej

TAK BÓG UMIŁOWAŁ ŚWIAT
ROZWAŻANIE
SŁOWA BOŻEGO

Dostępne w wersji pełnej

MODLITWA
O ODPUST ZUPEŁNY

Dostępne w wersji pełnej

IMPRIMATUR

Kuria Metropolitalna w Krakowie

nr 138/2017, 19 stycznia 2017 r.

bp Jan Szkodoń, wikariusz generalny

ks. Kazimierz Moskała, wicekanclerz

ks. dr Stanisław Szczepaniec, cenzor

ADIUSTACJA

Agata Chadzińska

Dominika Trzaskowska

PROJEKT OKŁADKI

Łukasz Kosek

OBRAZ NA OKŁADCE

William Adolphe Bouguereau, Pieta, Wikimedia Commons

Cytaty biblijne pochodzą z: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2008.

Plik opracował i przygotował Woblink

ISBN 978-83-756-9738-4

© 2017 Dom Wydawniczy „Rafael”

ul. Rękawka 51

30-535 Kraków

tel./fax 12 411 14 52

e-mail: rafael@rafael.pl

www.rafael.pl

E-booki dostępne na: