Tytuł oryginału: Los Buscadores 3: La ciudad de los hombres santos

Copyright © 2016, Luis Montero Manglano
Copyright © 2016, Penguin Random House Grupo Editorial, S. A. U.
Travessera de Gràcia, 47-49. 08021 Barcelona
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2017

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Projekt i opracowanie graficzne serii oraz okładki: Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ.ART.DESIGN – www.panczakiewicz.pl

Fotografie na okładce
© Susanitah / Shutterstock
© Diego Grandi / Shutterstock
© Richard Peterson / Shutterstock

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Miasto Świętych Mężów, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-899-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax: 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Coś się skryło. Idź i znajdź to. Idź i szukaj za górami…

Coś ukrytego za górami. Ukryte czeka tam na ciebie. Idź!

Rudyard Kipling

Dzieci za młodu kochają swych rodziców, potem ich sądzą. Rzadko zaś im przebaczają¹.

Oscar Wilde

01000100 01101001 01101111 01110011 00100000 01100101

01110011 00100000 01101110 11000011

10111010 01101101 01100101 01110010 01101111

Platon

Oscar Wilde, Kobieta bez znaczenia, przeł. Janina Pudełek [w:] Cztery komedie, red. Juliusz Żuławski, PIW, Warszawa 1961, s. 210. Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczek. [wróć]

Jeśli poszukujesz odpowiedzi, ja ci w tym nie pomogę. Nigdy mnie one nie interesowały, zależało mi tylko na pytaniach. W końcu miałem ich zbyt wiele.

Chcesz się dowiedzieć, jak się to wszystko skończyło? Mógłbym ci opowiedzieć, pewnie, ale znam lepszą historię.

Najlepsze opowieści, wielkie narracje zawarte w książkach, wykorzystywane potem przez miliony ludzi jako życiowe przewodniki, mają swój początek i koniec w chaosie. Dobrze to znasz: „Na początku było to czy tamto…”. A ten początek znajduje się zwykle w jakimś mrocznym, niezbyt przyjemnym miejscu.

Również i ta historia narodziła się w chaosie: władcy ginący na polach bitwy, upadające królestwa, wojna i strach. Narodziny czegoś nowego, a porody są przecież zawsze brudne, lepkie i krwawe.

W roku 711 Berberowie z północnej Afryki najechali toledańskie królestwo Wizygotów z bułatami w ręku i imieniem Allacha na ustach. Na ich czele kroczył wódz zwany Tarikiem – jak głosi legenda, kierowało nim pragnienie zdobycia potężnego skarbu, zapewniającego osiągnięcie najwyższej władzy na świecie. Szem ha-Meforasz. Ołtarz Imienia nad Imionami.

Stół Salomona.

W pobliżu Toledo stał niegdyś klasztor zamieszkany przez dość liczną wspólnotę. Mnisi znali tajemnicę położenia Ołtarza Imienia nad Imionami – znajdował się on bowiem wprost pod ich własną podłogą, w tym samym miejscu, w którym Święty Izydor, biskup, na zlecenie królów wizygockich schował go przed chciwymi rękami. Ołtarz – przeklęty prezent podarowany Salomonowi przez wiedźmę Lilith – krył w sobie kabalistyczną formułę prawdziwego imienia Boga. Nikt nie powinien go nigdy wykorzystać, ponieważ jego moc nie była przeznaczona dla śmiertelników.

Pewnej nocy siedmiu pielgrzymów stanęło na progu klasztoru i zaczęło walić we wrota z taką siłą, jakby zamierzali ogłosić nastanie dnia Sądu Ostatecznego. Mężowie ci przybyli pieszo z tajemniczych gór na północy, z regionu Bierzo, z miejsca zwanego Doliną Ciszy.

Toledańscy mnisi słyszeli o tej krainie i jej osobliwych mieszkańcach. Mówiło się, że dawno temu złowrodzy pustelnicy z Afryki przemierzyli Półwysep Iberyjski aż do Doliny Ciszy w ślad za świętym anachoretą Fruktuozusem, który dokonywał niesłychanych cudów. Po dotarciu w góry pustelnicy zaszyli się w przepastnych jaskiniach, gdzie od tej pory żyli wyłącznie o wodzie, owadach i słowie Bożym. Dnie i noce zlewały im się w jedno, upływały na niekończących się modłach. Sława tych świętych mężów wzbudzała w wielu raczej lęk niż nabożny szacunek, jakby chodziło nie o ludzi z krwi i kości, a o istoty z innego świata.

Siedmiu pielgrzymom, którzy w środku nocy wtargnęli do klasztoru w Toledo, przewodził człowiek imieniem Teobaldo. Podobnie jak jego towarzysze, i on był eremitą z Doliny Ciszy.

Teobaldo bez żadnych wstępów zażądał rozmowy z opatem. Żaden z onieśmielonych mnichów nie śmiał się sprzeciwić przybyszowi, którego twarz zdawała się pokryta mchem i porostami niczym stary głaz. Obudzili opata i zaprowadzili go przed oblicze Teobalda oraz jego kompanów.

Oczom opata ukazało się siedem cieni spowitych w szare, utytłane i wystrzępione habity. Z siedmiu twarzy wyrastało siedem bujnych, zmierzwionych bród, niczym skłębione korzenie porastające siedem skał, nad nimi zaś widniało siedem par oczu, białych i ślepych jak czternaście odłamków kwarcu.

Opat zapytał, dlaczego chcieli się z nim widzieć, na co Teobaldo odparł, że przybyli w poszukiwaniu Ołtarza Imienia nad Imionami. Przełożony toledańskich mnichów poczuł dreszcz na plecach. Nikt nie powinien wiedzieć, że Stół Salomona przechowywano pod fundamentami klasztoru, sekret ten znali wyłącznie władcy Toledo, a jego ujawnienie karano śmiercią. A jednak ci mężczyźni, siedem szarych zjaw, o tym wiedzieli. Jak to możliwe?

Teobaldo odpowiedział i na to pytanie. Ujrzeli Ołtarz we śnie. Anachoreci z Doliny Ciszy od dawien dawna posiadali dar przyjmowania słowa Bożego za pośrednictwem snów i wizji. Tym zaś siedmiu mężom kilkakrotnie przyśniło się dokładnie to samo.

W wizji tej, jak opowiadał Teobaldo, przemawiał do nich jakiś mężczyzna. Stał on pośrodku obfitego sadu, u jego stóp szemrały strumyki, a od dotyku jego dłoni wyrastały drzewa obsypane gęstym listowiem. Nazwał go Zielonym Prorokiem.

Zielony Prorok ukazał im armię ciemnoskórych żołnierzy o zakrytych twarzach, uzbrojonych w miecze zakrzywione w kształt półksiężyca. Przepowiedział upadek królestwa Toledo i grabież najcenniejszych skarbów Wizygotów.

„Przybywają po Ołtarz Imienia nad Imionami – oznajmił. – Nie mogą go zdobyć”.

Zielony Prorok powierzył siedmiu pustelnikom zadanie wydobycia relikwii z ukrycia i przeniesienia jej daleko, jak najdalej, gdzie przenigdy nie dosięgną jej chciwi mężowie przepełnieni żądzą władzy. Należało działać szybko, mroczne zastępy bowiem już pukały do bram królestwa. Koniec się zbliżał.

Przerażony tymi zapowiedziami opat zaprowadził Teobalda i jego świtę w głąb Jaskiń Heraklesa, gdzie biskup Izydor ukrył Ołtarz Imienia nad Imionami. Pod osłoną nocy, w najskrytszej tajemnicy siedmiu anachoretów wydobyło Ołtarz z podziemnej kryjówki. Aby zmylić potencjalnych łupieżców, w miejsce Stołu Salomona pozostawili lichą imitację wykonaną przez toledańskich rzemieślników.

Krótko mówiąc: zastosowali najprostszą sztuczkę z repertuaru Kawalerów Poszukiwaczy.

Po dokonaniu podmiany Teobaldo i jego towarzysze oddalili się z autentycznym Stołem, niedostrzegalni w najciemniejszym mroku, jaki panuje tuż przed brzaskiem. Przełożony klasztoru pragnął poznać cel ich podróży, ale pustelnicy nie potrafili mu odpowiedzieć.

„Zielony Prorok polecił nam udać się nad morze – wyjaśnili – i żeglować w stronę zachodzącego słońca. Bóg jeden wie, kiedy będziemy mogli się zatrzymać”.

Bracia pustelnicy dotarli znacznie dalej, niż którykolwiek z nich mógłby choćby przypuszczać. Po pełnej niebezpieczeństw podróży udało im się w końcu umieścić Stół w bezpiecznej kryjówce. Jeśli chcesz, mogę ci opowiedzieć, jak tego dokonali – to ciekawa historia.

Ale przecież wiesz, że znam jeszcze ciekawszą.

Na przestrzeni zaledwie kilku dziesięcioleci po wizycie Teobalda, który zniknął potem wraz ze swoją świtą w mroku nocy, królestwo Wizygotów ze stolicą w Toledo przestało istnieć, a na jego gruzach muzułmanie zbudowali kalifat rozciągający się na niemal cały Półwysep Iberyjski.

Świetnie prosperujący klasztor, chroniący niegdyś w swoich murach Stół Salomona, popadł w zupełną ruinę. Członkowie zgromadzenia zakonnego umierali jeden po drugim. Muzułmańscy kalifowie zabronili odbudowywania i utrzymywania starych świątyń wizygockich, a chrześcijanie musieli płacić nowym władcom wysokie daniny, jeśli chcieli nadal wyznawać swoją wiarę. W starym klasztorze pozostał jeden jedyny mnich. Był malutkim dzieckiem, kiedy rodzice podrzucili go pod bramę opactwa, które stało się dla niego domem – jedynym, jaki znał. Sam już nie pamiętał, ile ma lat, ale przeżył i pochował wszystkich swoich współbraci. Stary i zapomniany egzystował wśród ruin, czekając już tylko własnego końca.

Pewnej nocy, gdy leżał zwinięty w kłębek, trzęsąc się z zimna w jednej z kościelnych naw, odwiedziło go czterech pielgrzymów. To przypomniało mu pewną opowieść, słyszaną wielokrotnie od braci, która wydarzyła się ponoć, gdy był jeszcze bardzo mały.

Stary mnich zaoferował przybyszom dach nad głową, ale oni nie szukali schronienia, tylko chcieli podzielić się swoją zaskakującą historią.

Przedstawili się jako czterej z siedmiu anachoretów, którzy przed kilkudziesięciu laty zabrali Ołtarz Imienia nad Imionami, aby przenieść go w bezpieczne miejsce. Stary mnich nie wierzył własnym uszom. Tamci mężczyźni na pewno już od wielu lat nie żyli, przecież odwiedzili klasztor jako staruszkowie.

Przybysze obstawali jednak przy swoim. Twierdzili, że zawieźli Stół do odległej krainy i tam go ukryli, w mieście chronionym ręką Boga. Teobaldo wraz z dwójką towarzyszy został na miejscu, żeby pilnować relikwii, reszcie zaś nakazał powrót do Toledo i przekazanie informacji o powodzeniu misji. Stary zakonnik zaczął wierzyć w prawdziwość ich słów, dopiero gdy nieznajomi pokazali mu rękopis, w którym sam Teobaldo zdawał relację z podróży i ujawniał liczne sekrety.

Eremici zostali w klasztorze, ale śmierć w końcu ich dopadła, strawiła z zawrotną prędkością, jakby źródło ich niezwykłej długowieczności straciło swoją moc w oddaleniu od Ołtarza Imienia nad Imionami.

Stary toledański mnich pochował ich ciała w świętej ziemi, głowy zaś zachował jako relikwie – umieścił je w dzbanach pełnych miodu, według pradawnej i dość prymitywnej metody balsamowania zwłok. Głowy eremitów złożył w Jaskiniach Heraklesa, gdzie niegdyś znajdował się Stół Salomona. Obok relikwii zostawił manuskrypt Teobalda.

Mnich uznał, że tak fantastyczna tajemnica nie powinna umrzeć wraz z nim, po raz pierwszy w życiu opuścił więc klasztorne mury i wyruszył na północ.

To tam znajdowały się bowiem niewielkie posiadłości chrześcijańskie, które oparły się inwazji muzułmańskiej. Najważniejszą z nich było dumne królestwo Asturii – jego władcy wciąż podsycali żywy ogień spuścizny wizygockiej i spoglądali na południe z nostalgią za utraconym domem. Stary mnich uznał, że słusznie byłoby podzielić się z chrześcijańskim królem historią o Mieście Świętych Mężów. Takie wsparcie moralne mogło mu się przydać w walce z innowiercami.

Mnich zmarł wkrótce po dotarciu do Asturii, przed śmiercią zdążył jednak przekazać wszystkie tajemnice królowi Alfonsowi II. Od tamtej pory informacja o miejscu ukrycia Ołtarza Imienia nad Imionami była przekazywana z pokolenia na pokolenie w rodzie władców asturyjskich. Nie istniała obawa, że któryś z nich ulegnie pokusie wykorzystania Stołu do własnych celów – choć wiedzieli, gdzie znajduje się kryjówka, pozostawała ona niedosiężna. Miasta Teobalda i pozostałych świętych mężów nie dało się zdobyć. Na wszelki wypadek toledański mnich nie wyjawił jednak królowi Alfonsowi prawdziwej natury skarbu. Monarcha i jego kolejni potomkowie wiedzieli tylko o istnieniu miasta pełnego ogromnych bogactw leżącego po drugiej stronie morza, w kierunku zachodnim.

Sekret pozostał w ukryciu, ale legenda szybko się rozprzestrzeniła i dotarła do najodleglejszych nawet zakątków świata. Legenda o zaginionym mieście, w którym święci mężowie strzegli skarbu zapewniającego boską moc.

Któż nie skusiłby się na taką wyprawę poszukiwawczą? W historii aż się roi od poszukiwaczy, którzy poświęcili życie na gromadzenie skarbów. Na szukanie odpowiedzi.

Każdy poszukiwacz dowiaduje się jednak tego samego: na końcu drogi nie czekają wcale odpowiedzi, a kolejne pytania. To samo dotyczyło legendy o Mieście Świętych Mężów. Wielu ruszyło jej śladem, ale na drodze zostawili za sobą trop złożony wyłącznie ze znaków zapytania.

Nie brakowało zuchwałych podróżników z dalekich krain, którzy już w zamierzchłych czasach próbowali dotrzeć do miasta siedmiu pustelników.

W XVI wieku franciszkanin Marcos z Nicei usłyszał z ust rdzennych mieszkańców Ameryki opowieść o zaginionym mieście pełnym bogactw i magicznych relikwii.

Marcos z Nicei znał legendę o siedmiu pustelnikach. Wiedział więc, że mieli dopłynąć do miejsca najbardziej oddalonego na zachód. Bez wątpienia musiało chodzić o Indie Zachodnie, tajemniczą krainę imperiów zbudowanych ze złota i srebra. Obdarzony bujną wyobraźnią zakonnik nie miał wątpliwości: miasto, o którym opowiadali mu tubylcy, jest właśnie tym założonym przez siedmiu świętych mężów. Marcos z Nicei nazwał je Cibolą. Dzięki silnej determinacji zdołał przekonać wicekróla Antonia de Mendozę, by ten powierzył mu zadanie odnalezienia słynnego miasta. Ekspedycja jednak się nie powiodła, a wielu jej członków straciło życie.

W 1540 roku Francisco Vásquez de Coronado próbował dokończyć dzieła, znowu z pomocą brata Marcosa z Nicei. Podczas misji poszukiwawczej raz po raz wysłuchiwali opowieści o cudownym zaginionym mieście, w którym ludzie i bogowie koegzystowali w harmonii i pokoju. Lata tułaczki przez obce ziemie zakończyły się jednak kolejną porażką. Marcos z Nicei zmarł w Meksyku w niesławie, ze zszarganą reputacją. Podobno jedyne słowo, jakie wymówił na łożu śmierci, brzmiało: „Cibola”. Powtarzał je w kółko. W końcu na to słowo poświęcił ostatni oddech.

Ale śmiałków było więcej. Więcej ludzi pragnęło je odnaleźć. Szaleńcy i amatorzy wrażeń udawali się na poszukiwanie Miasta Świętych Mężów… Ciboli, Quiviry, Zaginionego Miasta Z. Rozmaite nazwy opisywały to samo miejsce. Legenda rozrastała się z upływem wieków, karmiła się ciałami i duszami tych, którzy wyruszyli na ekspedycje i nigdy nie wrócili.

Mógłbym opowiedzieć ci ich historie, ale znam lepszą.

To opowieść o moich własnych poszukiwaniach. O tym, co udało mi się znaleźć… I o tym, co utraciłem.

Postanowiłem zostawić ją na koniec, bo nie znam żadnej historii, która mogłaby się z nią równać.

FREEWAY (I)

W barze prawie nie było klientów. Złożyła to na karb wczesnej pory. Zegarek wskazywał kilka minut przed siódmą.

Stojąc przy drzwiach, dziewczyna omiotła pomieszczenie wzrokiem. Zwykły bar, podobny do wielu innych znajdujących się w dzielnicy Malasaña w centrum Madrytu, choć ona sama rzadko bywała w tych lokalach. Ten akurat nazywał się Freeway. Zastanawiała się, dlaczego osoba, z którą miała się spotkać, wybrała właśnie to miejsce.

W tle leciała piosenka Frankiego Valli & the Four Seasons. Don’t You Worry ’Bout Me. Przy barze, ozdobionym portretami gwiazd klasycznego rocka, stała grupka trzech czy czterech młodych mężczyzn sprawiających wrażenie stałych bywalców i pogrążonych w przyjacielskiej pogawędce z jedynym kelnerem, brunetem o ramionach pokrytych tatuażami. Z ożywionej rozmowy wynikało, że planują jakąś wycieczkę. Nie chciała im przeszkadzać, zresztą i tak nie zamierzała niczego zamawiać. Miała ściśnięty żołądek.

W najdalszym kącie knajpy, pod oknem, przy stoliku o lepkim blacie siedziała kobieta. Dziewczyna niepostrzeżenie skierowała kroki w jej stronę. Wcisnęła ręce w kieszenie czarnej skórzanej kurtki, żeby ukryć ich drżenie.

Kiedy podeszła do stolika, kobieta podniosła wzrok.

– Daniela?

Dziewczyna przytaknęła.

Przez chwilę przyglądały się sobie w milczeniu, a tymczasem stary, dobry Frankie zapewniał, że choć jest mu przykro i może nawet będzie płakał, zależy mu wyłącznie na jej szczęściu. Danny wolała nie roztrząsać, czy to adekwatne tło muzyczne dla tego właśnie spotkania. Właściwie nawet nie słuchała tekstu, zajęta uważnym studiowaniem kobiety, która na nią czekała.

Próbowała oszacować jej wiek. Musiała mieć około sześćdziesiątki, może nawet sześćdziesiąt pięć, ale absolutnie nie wyglądała na swoje lata. Bardzo dobrze się trzymała, była zadbana i elegancka. Nikt nie nazwałby jej pięknością, ale miała w sobie coś pociągającego, emanowała naturalnym urokiem. Kremowa bluzka bez rękawów odsłaniała smukłe, muskularne ramiona. Skórę pokrywała delikatna opalenizna.

Danny spojrzała jej w oczy – ogromne, przepastne, o zachwycającym złotawym odcieniu z zielonkawymi plamkami. Wokół tęczówek dostrzegła ledwie zauważalną otoczkę soczewek kontaktowych.

Kobieta zaciągnęła się elektronicznym papierosem i wypuściła z ust cienką strużkę mentolowego dymu. Paliła z leniwą nonszalancją gwiazdy kina z epoki czarno-białych filmów.

Cisza coraz bardziej się przedłużała, ale Danny to nie przeszkadzało. Zawsze przedkładała milczenie nad bezsensowną gadaninę, a w tej chwili nie przychodziły jej do głowy żadne słowa, które miałyby jakikolwiek sens. Szczerze mówiąc, cała ta sytuacja zaczynała sprawiać wrażenie pozbawionej najbardziej elementarnych zasad logiki.

Kobieta uśmiechnęła się nieznacznie.

– No dobrze… Jesteśmy w komplecie…

– Zgadza się.

– Może masz ochotę… się czegoś napić? – Wskazała małą butelkę coopersa, która stała przed nią na blacie. – Mogę ci takie zamówić.

– Nie lubię tego piwa.

Kobieta pokiwała głową w zamyśleniu, jakby musiała przyswoić sobie tę informację.

– Na pewno mają też inne.

– Nie mam na nic ochoty.

Znowu cisza. I znowu to tamta ją przerwała. Tym razem odezwała się jednak w innym języku:

– Możemy rozmawiać po angielsku? Mam tremę, może dlatego nie do końca zrozumiale wyrażam się po hiszpańsku. Już od dawna nie mówię w tym języku na co dzień.

– Jak wolisz.

– Po twoim ostatnim mejlu odniosłam wrażenie, że znasz go całkiem nieźle. W sensie angielski.

– Sporo pracuję za granicą.

– Tak? Czym się zajmujesz?

– Handel antykami.

– To brzmi bardzo… pięknie. – Kobieta postukała nerwowo paznokciem w szyjkę butelki z piwem. – Zdaje mi się, że twojego ojca bardzo interesowały te sprawy…

– Zdaje ci się?

– Nie jestem pewna. Minęło już tyle lat, od kiedy… – Odkaszlnęła nerwowo. – Przykro mi.

– Z jakiego konkretnie powodu jest ci przykro? Że umarł? Że nie pamiętasz jego upodobań? Że minęło tyle lat?

– Z wszystkich tych powodów. Ale przede wszystkim z tego ostatniego.

Danny nie spodziewała się takiej szczerości.

– Ile masz lat? – zapytała.

– Więcej, niżbym chciała, Danielo. Uświadomiłam to sobie, dopiero kiedy zobaczyłam cię twarzą w twarz. Upływ czasu zmienił cię w dorosłą kobietę, a mnie pozbawił tylu możliwości…

– Jakich możliwości?

– Na przykład szansy zrobienia tego, co teraz. Spotkania z tobą, rozmowy.

– Nie zwalaj winy na upływ czasu.

– Tak to widzisz? Cóż, nic dziwnego… Ale gdybym tylko mogła ci wytłumaczyć…

– Teraz masz okazję.

Kobieta wzięła głęboki oddech niczym tuż przed skokiem na bardzo głęboką wodę.

– Popełniłam błąd – przyznała. – Głupi błąd tchórza. Bo taka właśnie byłam, Danielo: głupia, tchórzliwa i próżna. Poznałam człowieka, który zaspokajał moją próżność, więc przypadł mi do gustu. Urodziło nam się dziecko… Twój brat. Zaczęło do mnie docierać, że nie odpowiada mi takie życie, ale tkwiłam w nim z głupoty i strachu. Potem ty się pojawiłaś, a ja zdecydowałam, że nie chcę już dalej iść tą ścieżką. Ogarnęło mnie przytłaczające, bolesne poczucie, że to nie dla mnie, że marnuję nieskończenie wiele możliwości. Chciałam zostawić wszystko za sobą i zacząć od nowa. I tak zrobiłam. Zachowałam się jak mała dziewczynka, której znudziły się lalki i postanowiła pobawić się w coś innego.

– Tym właśnie dla ciebie byliśmy, prawda? Lalkami.

Kobieta wytrzymała spojrzenie Danny, nie okazała najmniejszego zawstydzenia.

– Tak, właśnie tak. Rekwizytami, dodatkami do mojego własnego życia, to wszystko. Przykro mi, ale taka jest prawda. Byłam niedojrzała i samolubna. Nie mogę udawać, że myślałam wtedy inaczej.

– Rozumiem… – powiedziała Danny. Żałowała, że nie zamówiła jednak piwa, zaschło jej w ustach. – Przynajmniej zdecydowałaś się na szczerość.

– Oczywiście, Danielo, a jak inaczej wyobrażałaś sobie to spotkanie? Domyślam się, że to, co ci powiem, może się okazać bolesne, ale masz prawo poznać całą prawdę. Chcę, żebyś zrozumiała, jaką byłam wtedy osobą.

– Dlaczego?

– Żebyś mogła mnie osądzić. Potrzebuję tego, Danielo. Nie można starać się o przebaczenie, jeśli nie zostało się wcześniej osądzonym.

– Tego właśnie chcesz? Żebym ci przebaczyła?

– Tak. Pragnę tego z całego serca.

Danny uważnie przyjrzała się rozmówczyni. Ani jej głos, ani twarz nie zdradzały nawet cienia sentymentalizmu; nie sprawiała też wrażenia osoby skruszonej, lecz trzeźwo myślącej, z jasno postawionym celem.

– Sama sobie wyczyść swoje sumienie. To nie mój problem.

– Źle mnie zrozumiałaś. Myślisz, że robię to tylko po to, żeby móc spokojnie spać w nocy? Nie czuję się winna, Danielo. Gdybym mogła cofnąć czas, postąpiłabym dokładnie tak samo. Przeżyłam życie tak, jak chciałam, i jestem zadowolona, w stu procentach usatysfakcjonowana.

– W takim razie… Czego, do diabła, ode mnie chcesz?

– Chcę ciebie.

Danny spojrzała na nią z konsternacją. Nastawiła się na smętne, ckliwe sceny, podlane strumieniem łez skruchy. Spodziewała się ujrzeć zbolałą kobietę użalającą się nad sobą, w jakimś sensie nawet sobie tego życzyła – wtedy mogłaby nią gardzić. Nieoczekiwanie jednak stanęła twarzą w twarz z kimś, kto wręcz chełpił się swoją oziębłością.

Uświadomiła sobie, że czuje raczej zaciekawienie niż urazę. Tak naprawdę przecież przez całe życie pragnęła poznać tę kobietę. Teraz, gdy wreszcie do tego doszło, okazała się jednak zupełnie nieprzygotowana na jej postawę.

– A Bruno? – zapytała.

Kobieta pokręciła głową.

– Już za późno. On pamięta, jak odeszłam. Nienawidzi mnie, to jasne, i nigdy nie przestanie nienawidzić. Ale ty, Danielo, byłaś wtedy niemowlęciem. Nigdy nic dla ciebie jeszcze nie znaczyłam, nie żywisz urazy do mnie osobiście, tylko do moich czynów. Nie znasz mnie, ja też cię nie znam. Możemy zacząć od nowa. To będzie nasza historia, tylko i wyłącznie nasza.

– Dlaczego wydaje ci się, że mam ochotę cię poznać?

– Bo tu przyszłaś, nikomu nic nie mówiąc, tak jak cię prosiłam.

– Chciałam tylko zobaczyć twarz kobiety, która porzuciła mnie i mojego brata. Trudno żywić nienawiść do ducha.

– Widzisz? Sama przyznajesz mi rację: nawet nie wiedziałaś, kogo powinnaś nienawidzić… Czujesz do mnie niechęć z przyzwyczajenia, które ktoś ci narzucił, ale zwyczaje można zmienić, zwłaszcza jeśli są zupełnie irracjonalne, a ty jesteś rozsądna, prawda, Danielo? Tak… Na pewno. Wiem to.

– Absolutnie nic nie wiesz. Nie masz zielonego pojęcia. Nie znasz mnie.

– Jesteś taka jak ja, serce mi tak mówi. Dlatego pragnę cię odzyskać. Daj mi szansę, a udowodnię ci, jak wiele nas łączy. Może wtedy będziesz mogła mnie zrozumieć… i wybaczyć.

Danny zawahała się, czy nie powinna w tej chwili wyjść. Może jednak popełniła błąd, nie powinna była zgodzić się na to spotkanie, a tym bardziej nie poinformowawszy o nim Brunona… Dlaczego postanowiła o niczym mu nie mówić? W końcu to też jego matka. Oboje ich tak samo zraniła.

Ale on na pewno nie chciałby mieć z nią do czynienia. Kobieta miała rację przynajmniej co do jednego: Bruno nienawidził jej z całej duszy. Nie tylko nie zgodziłby się na spotkanie, ale też zabroniłby Danny poznania matki.

Dlatego zachowała sprawę w tajemnicy.

Próbowała nienawidzić jej równie mocno jak brat, ale nie potrafiła wykrzesać z siebie tak intensywnego uczucia.

Prawdę mówiąc, chciała ją poznać. Chciała z nią porozmawiać.

Chciała się dowiedzieć.

– Tak nie można – powiedziała Danny, unikając jej wzroku. – Nie możesz tak po prostu się tu zjawić i opowiedzieć mi historii swojego życia jak jakiejś obcej osobie. Nie jestem obca. Masz u mnie dług.

– Wiem. Chciałabym go uregulować. Tylko daj mi szansę.

Danny pokręciła głową.

– To… To dla mnie zbyt wiele.

Wstała z krzesła, gotowa odejść. Kobieta nie próbowała jej powstrzymywać.

– W porządku. Rozumiem, potrzebujesz czasu.

Danny odeszła od stolika. Przed wyjściem z lokalu obejrzała się jeszcze na kobietę.

– Przykro mi.

Od razu pożałowała tych słów. Nie wiedziała nawet, dlaczego właściwie jej przykro.

Kobieta skinęła głową.

– Wiesz już, gdzie mnie szukać, Danielo. Będę czekała tyle, ile będzie trzeba.

Danny wyszła.

Kobieta została w barze, za jedyne towarzystwo mając chłopaków gawędzących z barmanem. Jeden chyba zażartował, bo pozostali wybuchnęli śmiechem. Kobieta nie zdołała powstrzymać gorzkiego półuśmiechu, który wykrzywił jej wargi.

Wiele ryzykowała, ale miała równie wielką nadzieję, że to spotkanie przyniesie owoce. Jak to mówią, krew nie woda.

Po tej refleksji kobieta pociągnęła łyk piwa z butelki i zatopiła się w rozmyślaniach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki