Megan McDonald

Hania Humorek

Ilustracje
Peter Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody

Text © 2000 Megan McDonald

Illustrations ©2000 Peter H. Reynolds

Judy Moody Font © 2000 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited. London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No pan of this book may be reproduced. transmitted,
broadcast or stored in an information retrieval system in any form
or by any means, graphic, electronic or mechanical, including
photocopying, taping and recording, without prior written permission
from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2004

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i lamanie: Grażyna Janecka

Wydanie dziewiate. Warszawa 2012

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60. 01-029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166682

Megan McDonald wychowała się z czterema starszymi siostrami. Mówi, że większość przygód Hani Humorek jest oparta na jej własnych doświadczeniach. Zrobiła z Hani starszą siostrę, gdyż chciała się przekonać, „jak to jest wszystkimi rządzić!”. Megan mieszka w Kalifornii.

Peter Reynolds mówi, że od razu poczuł więź z Hanią Humorek, gdyz jako ojciec dwunastoletniej córki na własne oczy oglądał przygody „bardzo niezależnej dziewczynki”. Peter mieszka w Massachusetts.

Dla moich sióstr: Susan, Deborah, Michele i Melissy

M.M.

Dla mojej córki Sary i jej kota Iskierki

P.R.

Paskundy humorek

Hania Humorek żałowała, że lato już się skończyło. Nie chciało jej się codziennie czesać. Nie chciało jej się uczyć ortografii. I nie chciało jej się siedzieć koło Franka Perełki, który na lekcjach zajadał się klejem.

Hania Humorek miała humorek.

I to wcale nie za dobry humorek. Paskudny. Humorek ze złą minką. Z łóżka nie mógł jej wyciągnąć nawet zapach nowych kredek potworków.

– Pierwszy dzień szkoły! – zaśpiewała jej mama. – Wstawaj z łóżka i się ubieraj.

Hania Humorek skuliła się pod kołdrą i nakryła głowę poduszką.

– Haniu? Słyszałaś, co powiedziałam?

– WRRR! – odparła Hania.

Będzie musiała się przyzwyczaić do nowej ławki i nowej klasy. Na nowej ławce nie będzie naklejki w kształcie pancernika, z jej imieniem. W nowej klasie nie będzie jezozwierza o imieniu Stefan.

Przy jej pechu pewnie wyląduje w pierwszym rzędzie, gdzie pan Łopuch przyłapie ją za każdym razem, kiedy tylko spróbuje przesłać liścik Ryśkowi, swojemu najlepszemu koledze.

Mama znowu wetknęła głowę do pokoju Hani.

– I uczesz się, dobrze?

Jedną z najgorszych rzeczy w pierwszym dniu szkoły było to, że wszyscy wracali z wakacji w nowych koszulkach z napisami: DISNEYLAND, WODNY ŚWIAT albo JAMESTOWN: RODZINNE MIASTO POCAHONTAS.

Hania przetrząsnęła zawartość górnej i dolnej szuflady, a nawet tej, w której trzymała bieliznę. Niestety, nie znalazła ani jednej koszulki z napisem. Włożyła więc spodnie od piżamy w tygrysie pasy i zwykłą starą koszulkę bez napisu.

– Ona włożyła piżamę! – krzyknął jej brat Smrodek, kiedy zeszła na dół. – Nie możesz iść do szkoły w piżamie!

Smrodek właśnie zaczynał drugą klasę i wydawało mu się, że pozjadał wszystkie rozumy. Hania rzuciła mu jedno ze swych słynnych groźnych spojrzeń.

– Hania może się przebrać po śniadaniu – uznała mama.

– Z okazji pierwszego dnia szkoły zrobiłem wam na śniadanie jajka sadzone – powiedział tata. – Można w nich maczać chleb.

Jajko Hani wcale nie siedziało w miejscu, jak przystało na prawdziwe sadzone jajko – żółtko rozpłynęło się na boki. Hania zgarnęła je na rozłożoną na kolanach serwetkę i nakarmiła nim Myszkę, ich kotkę, która schowała się pod stołem.

– Wakacje się skończyły, a ja nawet nigdzie nie wyjechałam – poskarżyła się.

– Byłaś u babci Lusi – przypomniała jej mama.

– Ale całe lato przesiedziałam tutaj, w starej, nudnej Wirginii. I nie jadłam hot dogów, nie jeździłam kolejką górską ani nie widziałam wieloryba – dalej wyliczała swoje żale Hania Humorek.

– Jeździłaś samochodzikiem – powiedziała mama.

– To dobre dla maluchów! A poza tym było to w supermarkecie – oburzyła się Hania.

– Wybraliśmy się na ryby i jadłaś rekina – wtrącił tata.

– Hania jadła rekina? – Smrodek ze zdziwienia aż wytrzeszczył oczy.

– Jadłam rekina? – zdziwiła się Hania.

– Tak. Pamiętasz tę rybę, którą kupiliśmy na targu, kiedy nie mogliśmy sami nic złowić?

– Zjadłam rekina! – wykrzyknęła Hania.

Pobiegła szybko do swojego pokoju i ściągnęła koszulkę. Wyjęła z szuflady gruby flamaster i narysowała na koszulce rekina z wielką paszczą i mnóstwem zębów. Nad nim napisała drukowanymi literami: ZJADŁAM REKINA.

Potem popędziła do autobusu. Nie czekała na Smrodka. Nie czekała, aż ją tata ucałuje, a mama przytuli. Chciała już jak najprędzej pokazać Ryśkowi swoją nową koszulkę z napisem.

Zapomniała o paskudnym humorku, dopóki nie zobaczyła Ryśka, który na przystanku ćwiczył karciane sztuczki. Miał na sobie ogromniastą biało-niebieską koszulkę z ozdobnym napisem i kolejką górską w kształcie potwora z Loch Ness.

– Podoba ci się moja nowa koszulka? – spytał Rysiek. – Kupiłem ją sobie w parku rozrywki Bush Gardens.

– Nie – zaprzeczyła Hania Humorek, chociaż tak naprawdę koszulka bardzo jej się podobała.

– A mnie twój rekin się podoba – powiedział Rysiek. Hania nie odezwała się słowem, więc spytał: – Masz zły humorek czy co?

– Raczej „czy co” – odparła Hania.

Wrrr!

Kiedy Hania Humorek weszła do klasy, zobaczyła swojego wychowawcę, pana Łopucha, który stał przy drzwiach, witając wszystkie dzieci.

– Dzień dobry, Haniu.

– Dzień dobry, panie Ropuch – odrzekła Hania i wybuchnęła śmiechem.

– Dzieci, powieście swoje plecaczki na wieszakach i schowajcie drugie śniadania do szafek – poprosił pan Łopuch.

Hania Humorek rozejrzała się po klasie.

– Czy jest tu jeżozwierz Stefan? – spytała pana Łopucha.

– Nie, ale mamy żółwia o imieniu Tadek. Lubisz żółwie?

Bardzo lubiła żółwie. Na szczęście w samą porę ugryzła się w język.

– Nie. Lubię ropuchy. – I znowu zaczęła zwijać się ze śmiechu.

– Rysiu, twoje miejsce jest przy oknie, a twoje, Haniu, w pierwszym rzędzie – poinformował pan Łopuch.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.