Megan McDonald

Hania Humorek idzie na studia

Ilustracje
Peter Reynolds

TtumacZenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody Goes to College

Text © 2008 Megan McDonald

Illustrations © 2008 Peter H. Reynolds

Judy Moody font © 2006 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted,
broadcast or stored in an information retrieval system in any form
or by any means, graphic, electronic or mechanical, including
photocopying, taping and recording, without prior written permission
from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2011

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01 -029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166613

Megan McDonald jest wielokrotnie nagradzaną autorką serii przygód Hani Humorek. Mówi o nich: „Większość wywodzi się z prawdziwych historii, jakie mnie i moim czterem siostrom przydarzyły się w dzieciństwie”. Wyznaje: „Hania Humorek to ja! Jesteśmy identyczne! W naszej rodzinie zawsze słynęłam ze skłonności do przesady. Hania Humorek to ja, tylko... jeszcze bardziej wyolbrzymiona!”. Megan McDonald mieszka ze swoim mężem w Sebastopolu w północnej Kalifornii.

Peter H. Reynolds mówi, że od razu poczuł więź z Hanią Humorek, gdyż jak sam mówi: „Jako ojciec na własne oczy oglądałem przygody bardzo niezależnej dziewczynki”. Peter H. Reynolds mieszka w Dedham w stanie Massachusetts, naprzeciwko swojego brata bliźniaka.

Dla Sophii i Emily

M.M.

Dedykuję tę książkę Beatrice Rose Scollan,

Desmondowi Patrickowi Scollanowi
i Beth „Ginger Betty” Veneto,
która za pracę społeczną zasługuje
na honorowy tytuł naukowy!

P.H.R.

Matematyka

Kiedy w poniedziałek Hania Humorek poszła do szkoły, okazało się, że jej klasa ma nowego wychowawcę. W skrócie nazywano go „zast.” („zastępca”, nie „zastępowy”). Nauczycielka nazywała się pani Straszak.

Trzy rzeczy się tu nie zgadzały: po pierwsze – pani Straszak wcale nie była straszna, po drugie – pani Straszak była kobietą, i po trzecie – pani Straszak nie była panem Łopuchem.

Hania pierwsza podniosła rękę.

– Gdzie jest pan Łopuch?

– Pan Łopuch z pewnością uprzedził was w piątek, że jedzie na ważną konferencję dla nauczycieli.

– W piątek nie było mnie w szkole – mruknęła Hania.

– Dowie się tam na pewno, jak zostać jeszcze lepszym nauczycielem – wtrąciła Julka Wróbel.

– Przecież on już jest bardzo dobrym nauczycielem – zauważyła Hania.

– Może dostanie jakąś nagrodę za sukcesy w pracy? – rzucił Rysiek.

– Dokąd pojechał? – dopytywała się Hania. – I kiedy wróci?

– Przeczyta nam pani Kotolotki? – zawołały pozostałe dzieci. – Pan Łopuch zawsze nam czytał Kotolotki. I Powrót kotolotków. Zabierze nas pani na wycieczkę? Pan Łopuch często organizował nam wycieczki. Czy nadal jesteśmy klasą III t? Czy klasą III g?

– Pan Łopuch wyjechał do Bolonii. To takie miasto we Włoszech – wyjaśniła nauczycielka.

Uuuu... Życie jest takie niesprawiedliwe. Hania lubiła spaghetti po bolońsku. Lubiła też Włochy. Znała nawet jeden włoski taniec – tarantelę. Pan Łopuch był teraz w Krainie Spaghetti i tańczył jak tarantula, a oni musieli tkwić w Krainie Matematyki i uczyć się nudnej tabliczki mnożenia.

Hani Humorek wcale nie podobało się w klasie III t, która teraz była klasą III g, bez pana Łopucha.

Pani Straszak pochodziła z Nowej Anglii. Mówiła zupełnie inaczej niż pan Łopuch. Przeciągała „r”, co brzmiało trochę śmiesznie. Nie nosiła takich fajnych okularów jak pan Łopuch. Miała okulary zawieszone na łańcuszku na szyi. Nawet nie pachniała jak pan Łopuch. Pachniała tak, jakby wykąpała się w perfumach marki „Fuj!”.

Pod tylną ścianą klasy nauczycielka rozstawiła namiot z tabliczką cichy kącik. Hania zachodziła w głowę, jak w szkole w ogóle może być cicho.

Poza tym pani Straszak miała fisia na punkcie słodyczy. Dawała je każdemu za dobre zachowanie (tylko nie Hani, która akurat była w paskudnym humorku). Dawała cukierki nawet za dobre odpowiedzi. Niedługo cała klasa będzie miała pełno dziur w zębach! Poza Hanią oczywiście.

Tego dnia pani Straszak mówiła o jednostkach miar. O litrach i mililitrach, baryłkach i beczkach. Starała się to przedstawić tak, jakby matematyka była świetną zabawą. Ale Hania nie dałaby złamanego grosza za jakąś tam beczkę.

Pani Straszak oblała się dwoma litrami perfum. Pani Straszak rozdała dwadzieścia beczek cukierków.

Zamiast słuchać, Hania bawiła się zegarkiem. Nowiutkim, odlotowym, niebieściutkim, świecącym w ciemności zegarkiem z funkcją przepowiadania przyszłości i wygaszaczem ekranu.

„Bla, bla, bla” – mówiła pani Straszak. – Zaokrąglić do góry, zaokrąglić do dołu...

Hania uznała, że od zaokrąglania matematyka wcale nie staje się łatwiejsza.

Przycisnęła parę guzików na zegarku. Zamigotało nocne światełko. Po naciśnięciu innego guziczka wyświetlała się godzina w dwóch krajach, żeby właściciel nie musiał nosić dwóch zegarków.

„Skrobu-skrob” – bazgrała coś na tablicy pani Straszak.

Hania wcisnęła guzik z wielkim zielonym znakiem zapytania.

Bomba! Zupełnie jak czarodziejska kula. Wystarczy zadać zegarkowi pytanie, wcisnąć świecący w ciemności guzik, i dostaje się odpowiedź.

„Czy pani Straszak wygląda jak strach na wróble?”.

Pewnie.

„Czy pani Straszak da mi jeszcze kiedyś cukierka?”.

Trudno powiedzieĆ.

„Czy kiedyś pójdę na studia?”.

Na to wygląda.

„Czy pan Łopuch do nas wróci?”.

To nic pewnego.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.