Andrzej Zimniak

Biały rój

Saga

Biały rój

Zdjęcia na okładce: Shutterstock

Copyright © 2007, 2022 Andrzej Zimniak i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728363966 

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Rozdział 1 

Astronom Benon Haywick pierwszy zaobserwował na tle Mgławicy Andromedy obłok rozciągnięty na miliony mil, który już po wstępnym badaniu okazał się gigantycznym rojem lodowych brył, nadlatujących z otwartego kosmosu. Nie było wątpliwości: miliardy trylionów ton krystalicznej wody, wychłodzonej niemal do zera absolutnego, nieprzeliczone zastępy śnieżnych rycerzy na białych smokach szarżowały na niebieskie światełko, na osobliwe miejsce, w którym tli się życie - na Ziemię. Z pospiesznie wykonanych obliczeń wynikało, że nie ma szans, aby rozległy rój ominął planetę.

- Cholera - mruknął Haywick, po czym zaczął rozmasowywać powieki, poruszane nerwowym skurczem. - Na takie spotkanie Mateczka Gaja czekała ostatnie sto milionów lat.

Zbyt niecierpliwie odsunął Lśnicę Qmil, czym wywołał jej pełne złości parsknięcie. Zręcznie manipulując dżojstikiem, wywindował swój śpiwór do poziomu spektrofotometru, zawieszonego w górnej części kopuły, aby dokładniej przeanalizować rozkład i natężenie radiacji w wybranych zakresach widma.

- Dlaczego akurat teraz? Czemu nie głupi tysiąc lat później? - pytał szeptem, aby nie spowodować mikrowibracji urządzeń podwieszonych na elastycznych wiązadłach. Przeważnie pracował w samotności i nauczył się gadać do siebie. - Za kilkanaście wieków, które dla wszechświata znaczą tyle co nic, ludzie byliby trochę sprawniejsi w kosmicznych gierkach.

- Narzekasz, łajtmen? Rzucasz złe słowo? - zaczepnie odezwała się Lśnica z głębi śpiwora.

- Ależ skąd, Qmil. Rozmawiam sam ze sobą. I z gwiazdami.

- Marnuj słowa, gdy masz wolę, ale nie zlegaj. Jesteś winien Qmil trzecie łowy na bażanta.

Benon westchnął. Cóż, praca w Królestwie Mzinga miała także zalety, na przykład nieograniczony dostęp do nowiutkiego teleskopu na Górze Sępa. Mówiąca ze Słońcem dbała o prestiż latyfundium, i chwała jej za to.

- Zgadza się - przyznał. - Więc kończ te łowy, Qmil.

- A może nie gustujesz? Lśnica za ciemna dla bladziucha? Może łajtmen ma wolę posłuchać nauki Mówiącego?

- Poskarż się Mówiącemu, że polowałaś tylko dwa razy, wtedy może dadzą ci prawdziwego, niepomalowanego Afromana na Zaklinacza Gwiazd. Wolisz?

- Głupi guziec. Qmil woli tak, jak jest.

Pewnie, że woli, pomyślał. Afroman mógłby w każdej chwili dać jej kopa i nie byłby to żaden seksualny rasizm.

Na kilkanaście oddechów musiał przerwać odczytywanie danych. Potem czarne dłonie uchwyciły brzeg śpiwora i Qmil wywindowała się na zewnątrz. Jej drobna twarz błyszczała. Miała ogromne, szeroko rozstawione oczy i włosy skręcone w pukle ściśle przylegające do czaszki. Wskazała na pierwszy podest, gdzie zostawiła szczotki i kubły, więc Benon zjechał ze śpiworem do tego poziomu. Dziewczyna zwinnie wyskoczyła i naciągnęła kombinezon na nagie ciało. W kopule było tak zimno, że z ust szła para.

Astronom spieszył się do przyrządów, ale jednocześnie czuł nieodpartą potrzebę podzielenia się z kimś ostatnimi rewelacjami. Z kimkolwiek.

- Czy wiesz, co zobaczyłem pośród gwiazd, Lśnico Qmil? - spytał, wysuwając ramiona ze śpiwora. Było mu gorąco.

- Duchy przodków nie przychodzą do bladziuchów. Nawet tych w perukach i pomazanych farbą - stwierdziła zaczepnie.

- Nie szukałem duchów!

- Więc powiedz, co innego mogło przyjść do ciebie z nieba, bonobo.

- Wyobraź sobie, Qmil, taką górę jak ta, na której stoi obserwatorium, ale całą z lodu, takiego samego, jaki pokrywa teraz Zielony Staw. Jarzysz?

- Nie slanguj, men.

- Dobra, spróbuję. No więc właśnie takie góry widziałem przed chwilą w niebie, a jest ich tyle, ile drzew w lesie, ee... więcej, tyle ile igieł na wszystkich sosnach w borach Verlee. I to wszystko kiedyś zwali się nam na głowy. Możesz sobie wyobrazić, co się będzie działo?

- Wiem, o czym mówisz. Kiedyś Qmil widziała, jak lodowe kamyki spadały z nieba. Było zimno, ale potem z twardej wody zrobiła się zwykła.

- Kochana, będzie eksplozja termiczna, tsunami, wyrzucenie pyłu w atmosferę, planetarna noc! Życie ulegnie zagładzie! - Benon gestykulował tak gwałtownie, że spadła mu murzyńska peruka, uwalniając proste jak druty, płowe włosy. Qmil zręcznie złapała czepek i pogładziła czarne pukle.

- Nie mów do mnie „kochana”, to bzdet. Szacunek dla czarnego człowieka należy wyrażać poprzez poprawność i uczynność - wyrecytowała. - Gdy tego zechce, Qmil będzie kochać, ale równych sobie. A te włosy lepiej znowu przypnij, bonobo.

- Tak, Lśnico Qmil - zgodził się Benon, spoglądając ku szczelinie w kopule, gdzie kłębił się gwiezdny pył. - Czy okazałem wystarczające poważanie i mogę wrócić do pracy?

- Nie! Chcę wiedzieć, dlaczego kpisz z Qmil. Z wodnych kamieni nie ma ognia, to wie każdy, więc czemu kłamiesz, że będzie?

- Przy uwolnieniu wystarczającej energii kinetycznej... no, hmm, jak to wytłumaczyć? - Mężczyzna poczochrał włosy, zanim naciągnął perukę. Jego myśl uciekała, zezował gdzieś poza Qmil, poza ściany obserwatorium. - Rzeczywiście, gdy okaże się, że lodowe bryły są małe i rzadko rozlokowane w roju, a ich prędkość względem Ziemi nieduża, unikniemy gwałtownego kataklizmu, za to zrobi się ciepło i wszędzie będzie pełno wody. Wszechocean wody!

Dziewczyna bawiła się niklowanym zegarkiem wielkości pięści, utrzymującym się na przegubie dzięki opalizującemu światłowodowi.

- Blady Zaklinacz Gwiazd jest dobry, jak mówi rozumnie, ale częściej plecie jak nawiedzony zombi - podjęła. - Bledziuchy utoną, bo siedzą po klubach i labach, tam ich najwięcej. Czarny człowiek przetrwa, bo umie pływać, a Mówiący z Rybami może zrobić, żeby oddychał pod wodą. Idź do swoich lupek, men, bo naprawdę znudziłeś Qmil swoim gadaniem. A jutro zjedz na obiad kotlet z tryka, porcję kingsajz, wtedy Qmil łatwiej chwyci bażanta.

Odwróciła się, zanurzyła mop w kuble i rozpoczęła zmywanie podestu. Gdy przemieściła się z myciem na schody, pogwizdując ostatnie przeboje modne w Królestwie Mzinga, Benon mógł wreszcie zająć się wyłącznie gwiazdami. Wiedział już, co nadciąga ku Ziemi z głębokiego kosmosu zza Obłoku Oorta, lecz teraz musiał dokładnie przeliczyć kolizyjne trajektorie, aby wyznaczyć datę apokalipsy. Tak naprawdę wciąż nie mógł uwierzyć w swoje odkrycie. Może jednak okaże się, że kosmiczny gruz ma niestabilną orbitę wokółsłoneczną i minie Ziemię w bezpiecznej odległości?

***

Haywick siedział już czwartą godzinę przed chatą Mówiącego z Tablicami i miał ochotę wyć ze złości. Przeczytał od deski do deski oba czasopisma, które przezornie zabrał, i teraz usiłował skupić się na jakimś problemie naukowym, ale nic z tego nie wychodziło. Paradujący w złoconych mundurach pomniejsi Szamani, Zaklinacze i Przyboczni okazywali mu coraz większe lekceważenie, depcząc po butach i trącając kolanami. Przed opuszczeniem obserwatorium przewidująco przypiął do klapy marynarki smolistą wstążkę z wyhaftowanym nazwiskiem czarnej kobiety, która go sobie upodobała, ale to zaklęcie nie działało zbyt długo. Dwóch wyrostków zaczęło właśnie pokazywać go sobie palcami, śmiejąc się i klepiąc po udach, gdy wreszcie otworzyły się bierwionowe drzwi i wyszła Osobista Przyboczna hierarchy.

- Wielki Mówiący pozwala wejść blademu Zaklinaczowi Gwiazd - obwieściła uroczyście, ustawiając się bokiem w przejściu.

Benon miał kłopot z przeciśnięciem się koło niej, bo była korpulentna i miała wystający brzuch, ale nie ustąpiła ani na cal. Nosiła szary mundur z wielością złotych i srebrnych epoletów i rozsiewała zapach zupy grzybowej, która dopiero co wykipiała na blachę.

W przedsionku pełno było zasłon z palmowych liści, pniaków, bębnów z małpiej skóry i podobnych patriotycznych akcesoriów, ale dalej urządzono nowoczesny gabinet. Za biurkiem siedział młody Murzyn w białym luźnym burnusie, usiłujący zapanować nad uśmiechem. Obaj mężczyźni skłonili głowy.

- Ja, Zaklinacz Gwiazd, pozdrawiam Mówiącego z Tablicami. - Haywick starał się nadać powitaniu uroczyste brzmienie.

- Ja, Mówiący z Tablicami, pozdrawiam Zaklinacza Gwiazd - odparł Murzyn w podobnym tonie. - Mam wolę porozmawiać z bladym człowiekiem w cztery oczy - zwrócił się do Przybocznej. - Moim życzeniem jest, aby nikogo nie wpuszczać, chyba że przybędzie inny Mówiący. Wtedy anonsować z wyprzedzeniem. Czy te słowa są wystarczająco przezroczyste?

- Jak górski strumień - odparła kobieta, krzyżując ręce na piersiach i spuszczając wzrok. - Na skórę moich dzieci, stanie się, jak chce Mówiący.

Gdy tylko zamknęły się dźwiękoszczelne drzwi, obaj mężczyźni jednocześnie wybuchnęli rżącym śmiechem i padli sobie w ramiona. Gdy już się wyściskali, Murzyn chwycił z podania piłkę i usiłował umieścić ją w koszu, w czym na różne sposoby przeszkadzał mu Biały. Potem role się odwróciły. Kosz, zlokalizowany nad drzwiami, był wirtualny, podobnie jak piłka. Gdy po intensywnej zagrywce padli zdyszani na fotele, Benon wychrypiał:

- Johnny, stary nosorożcu, dlaczego trzymasz mnie coraz dłużej na ścieżce do wodopoju?

Czarny roześmiał się tak szeroko, że mógłby jednym ruchem grdyki połknąć pytona. Potem palnął otwartą dłonią w stos skoroszytów.

- I tak urwałem kwadrans, bo gówniarze już się szykowali, aby obrzucić cię chrząszczami kałowymi. Te oto papiery zawierają ostatnie wytyczne Mówiącej ze Słońcem, z których wynika, ile dokładnie ma czekać Zaklinacz, a ile blady Zaklinacz, zanim zostanie wpuszczony na audiencję do Mówiącego. Jak widzisz, mam szansę na dodatkowy tytuł: Mówiącego ze Skoroszytami.

Znów wybuchnęli śmiechem.

- Jak leci, Johnny?

- Moszczu z tykwy? - odpowiedział pytaniem. Nie czekając na potwierdzenie, wydobył z lodówki dwie litrowe puszki piwa i oszronione szklanki. - Cóż, moja rzeka płynie teraz spokojnym nurtem przez cienisty las. Mile wspominam porohy młodości, ale tak naprawdę cieszę się, że mam je za sobą. Pojąłem cztery nowe żony, dwie rasy japońskiej, jedną eskimoskiej i jedną ajnińskiej. Trochę podróżowałem, stąd powiew egzotyki w sypialni. À propos, może masz chęć na degustację, na którą wszak zezwala zwyczajowe prawo afrogościnności? Wierz mi, czternaście tajfunów kobiecości to dla mnie aż nadto.

Benon poczuł rumieniec na policzkach.

- Nie żartuj... Poza tym nie uwierzysz, ale chyba odczuwam pierwsze symptomy wieku średniego. Qmil zaleciła mi pieczyste z tryka, jakby to mogło pomóc. A przy okazji, nie mógłbyś dać mi jakiejś innej sprzątaczki? Tej tylko jedno w głowie.

- Tutaj, mój drogi, wchodzimy w zakres kompetencji twego bezpośredniego przełożonego, Szamana Mahuda. Zresztą gdybyś dostał starszą, pewnie poczułbyś dodatkowe trzysta lat na karku, a właściwie, hmm, w nieco innym miejscu. A ta mała Lśnica jest całkiem do rzeczy, nieprawdaż? Well-skilled!

- Czekaj, Johnny, wygląda na to, że przeprowadziłeś wstępne rozpoznanie, czyli, jakby to powiedzieć... maczałeś w tym palce?

Ryknęli śmiechem, po czym Murzyn uniósł ręce w teatralnym geście protestu.

- Potwierdza się hipoteza, że socjobiologia jest fundamentem wszystkiego, także astronomii, bo w końcu uprawiają ją ludzie - stwierdził. - Ale w tej sprawie proponujesz teorię spiskową. Niezależnie od wszystkiego weź pod uwagę, że czarna wstążka w klapie twojej marynarki oznacza pewien immunitet, no, powiedzmy, zastępuje kilku ochroniarzy. Przyznasz, że słuszna afropolityka naszego latyfundium nie powinna pomijać spraw związanych z opieką nad bladymi Zaklinaczami, w których inwestujemy krocie i dla których sprowadzamy najkosztowniejszą aparaturę. W takim układzie studencka przyjaźń i moje powinności jako urzędnika świetnie się komponują, co daje radość i poczucie spełnionego obowiązku.

- No wiesz... - bąknął Benon, nie mogąc znaleźć odpowiednich słów.

- Wiem, mój drogi. A teraz opowiadaj, co cię sprowadza, bo chyba nie tylko problem lubieżnicy Qmil?

- Tak. - Haywick spoważniał. - Widzisz... odkryłem coś ciekawego. I chyba niebezpiecznego.

Mówiący wstał i podszedł do ściany, odsunął zamaskowaną płytkę i przekręcił wyłącznik.

- Dobra, wyłączyłem jasny zdrój odpływających wiadomości, możesz się nie krępować. Jeśli sprawa dotyczy Królestwa Mzinga, jestem zainteresowany, jeśli innych latyfundiów, oficjalnie nic mnie to nie obchodzi - od tego są inni Mówiący - ale prywatnie chętnie wysłucham wszystkiego. Pewnie przeszkadzają ci nowe satelity wywiadowcze?

Murzyn stanął nad Benonem, wysoki i chudy, lekko przygarbiony. Patrzył czujnie spod półprzymkniętych powiek, a na jego górnej wysuniętej wardze błyszczały kropelki potu. Astronom bezwiednie zaczął liczyć, ilu prawnuków mógłby mieć ten człowiek za sto lat przy założeniu, że teraz bez zbytniego skąpstwa dogadza czternastu żonom? Ostrożnie licząc, co najmniej pół tysiąca głów. Jest więcej niż pewne, że żadnego z nich nie zdąży zobaczyć, więc po co ma się przejmować ich losem?

Wyjął z kieszeni minidysk i wręczył go hierarsze.

- Wolałem nie korzystać z sieci - wyjaśnił.

- Wybierasz najlepsze rozwiązania spośród optymalnych, mój drogi.

Mówiący Johnny przezornie odłączył komputer od sieci, po czym wczytał dane. Bębnił w klawiaturę i skakał spojrzeniem po monitorze ze spokojnym wyrazem twarzy. Benon wiercił się i zaglądał mu przez ramię, gotów udzielać wyjaśnień, których tamten nie potrzebował. W czasie studiów był uzdolnionym fizykiem, lecz nie wybrał kariery naukowej. Bezpośrednio po otrzymaniu dyplomu zgodził się objąć urząd hierarchy w murzyńskim państwie.

W końcu uniósł brwi i gwizdnął przez zęby.

- Dobrze to policzyłeś, Benny? Sprawdzimy, nie obrazisz się?

- Sprawdzaj. Wielokrotna weryfikacja jest niezbędna, sprawa wygląda naprawdę poważnie.

- Masz jakiś plan, Zaklinaczu?

- Ja mam mieć plan...? - odparł zdziwiony, ale tamten i tak nie słuchał. Uruchamiał kolejne programy, wodził palcem po monitorze, stukał paznokciem w obnażone zęby, mruczał do siebie, po czym próbował jeszcze raz inną metodą.

- Dobrze - pochwalił po pół godzinie. - Zgadza się. Nabierasz wprawy, Big Benie. Ale, cholera, wolałbym, żebyś coś schrzanił. Wystarczyłoby małe niewykryte zaburzenie, jakieś pół stopnia na wejściu. A co powiesz na możliwy wpływ kinetyki mikrokatastrof na nieoznaczoność złożonych trajektorii?

- Robiłem wielokrotne symulacje, wprowadzając statystyczne impulsy. Ten układ wygląda na bardzo stabilny, Johnny, i jest cholernie rozległy. Nic, co próbowałem przewidzieć, nie chciało wytrącić go z kolizyjnego kursu.

- Co próbowałem przewidzieć... - przedrzeźniał go Murzyn. - A może jednak istnieje coś, czego nie udało ci się przewidzieć? Moim zdaniem może być tego mnóstwo i jeszcze trochę, mój drogi, jak wynika z historii nauki.

Benon rozłożył ręce.

- Jak zwykle masz rację. Uznajemy więc, że sprawy nie było?

Hierarcha spacerował, bawiąc się szklanką i popijając piwo małymi łyczkami. Po chwili stanął przed gościem i usiłował wyprostować permanentnie przygarbione plecy.

- Załóżmy, że się nie mylisz, szanowny Zaklinaczu, i że Ziemi rzeczywiście grozi katastrofa. Przychodzisz z tym do Mówiącego, który jest władny wprost lub okrężną drogą podwyższyć ci pobory, przydzielić fundusze na nowy radioteleskop, wymienić sprzątaczkę na młodszą lub starszą, dać dodatkowy urlop albo nawet w przyszłym roku budżetowym uzyskać środki na wyniesienie satelity pomiarowego na orbitę stacjonarną. Cóż jednak ten człowiek może zrobić z rojem wściekłych komet, zdążających na rendez-vous z naszą planetą, które razem ważą więcej niż woda we wszystkich oceanach? Oczywiście mam na myśli tylko te, które trafią.

- Nie wiem - odparł szczerze Benon, wzruszając ramionami. - Przyszedłem zameldować o ważnym odkryciu. Wszak za to nam płacicie, żeby od czasu do czasu zadziwić czy zbulwersować świat. Afroland ponad wszyst...

- Csss! - żachnął się Murzyn. - Rozumiem desperację astronoma, który dokonał najważniejszego w życiu odkrycia, ale opanuj się, men. W tym kraju ani w żadnej innej nowoczesnej demokracji nie wolno artykułować wszystkiego, co się we łbie lęgnie, chyba że komuś śpieszno do postrzeczywistości. No. A teraz prywatnie zastanówmy się, jakie mogą być skutki kolizji Ziemi z Rojem Haywicka.

- No właśnie. - Astronom się ożywił. - Naprawdę chcesz go tak nazwać?

- On już tak się nazywa, od chwili, w której go ujrzałeś.

- Poczekaj... Nie. Zlokalizowałem go na tle Andromedy, niech więc zostanie Rojem Andromedy.

- Dlaczego? Nie chcesz być sławny?

- Nie o to chodzi. Po co moje nazwisko ma być kojarzone z katastrofą? Zwłaszcza tutaj, w Mzinga.

Hierarcha skinął głową.

- Jak chcesz. A więc... gdyby Rój Andromedy naprawdę dostał się w rejon Trzeciej... Gdyby! - Uniósł palec i zrobił efektowną przerwę. - Pofantazjujmy. Do tego czasu formacja ulegnie pewnemu rozproszeniu podczas zawijania trajektorii wokół Słońca, a więc, jak wyliczyłeś, w końcowym efekcie do atmosfery wniknie niewiele lodowych brył. Ale i tak będzie tego o wiele za dużo! Lód jest zimny, chłodny jak kosmiczny pył, więc oziębi powietrze, ale równocześnie ogrzeje je dzięki energii tarcia. Gdy bolidy dotrą do powierzchni planety, nastąpią eksplozje, huragany, trzęsienia ziemi, tsunami, wydzielenie dużych ilości ciepła i wyrzucenie pyłów w atmosferę. Dwa ostatnie zjawiska będą miały wzajemnie kompensujący wpływ na finalne zmiany temperatury, ale ich wypadkowa pozostaje obecnie niemożliwa do ustalenia. Jak wynika z obserwacji rozmiarów i gęstości roju, bombardowanie rozciągnie się w czasie na dziesiątki lat i raczej nie będzie intensywne, co ogólnie złagodzi drastyczność katastrofy. Nie ulega jednak wątpliwości, że niezależnie od skali zniszczeń globalnych uformuje się gruba powłoka chmur i pyłowych obłoków, pod którą będzie ciemno, parno i gorąco lub, w razie ochłodzenia, śnieżnie - być może wtedy nastąpi nawet zlodowacenie, obejmujące całą planetę. Lecz najgorsze może się okazać to, że dostarczenie z zewnątrz takiej ilości wody mocno podniesie poziom oceanów. W krańcowym wypadku nawet na tyle, że pod falami lub lodem zniknie ostatni skrawek lądu. Wariantowo zapewne da się oszacować, jakim modyfikacjom ulegnie orbita Ziemi w wyniku zderzenia z obiektami o dużej energii kinetycznej, ale nie będą to precyzyjne obliczenia, bo nie wiadomo, jak duże masy znajdą się na kolizyjnym kursie ani jakie współrzędne przyjmie wypadkowy wektor.

W efekcie w najlepszym razie nastąpi kolejne wielkie wymieranie, ale w końcu to nic nowego w dziejach naszej planety. Wyższe formy życia albo ulegną zagładzie, albo zostaną przetrzebione. Za to nie ulega wątpliwości, że cywilizacja zostanie wystawiona na najcięższą próbę. Moja opinia jest taka: przeżyją tylko glony, bakterie Archaea, bytujące głęboko pod powierzchnią ziemi, oraz być może kilka gatunków ryb czy innych stworzeń głębinowych. Nie krępuj się, jeśli masz odmienne zdanie, Benny.

- Rzeczywiście, wiele będzie zależało od rozciągnięcia czasowego zjawiska. Tego nie rozważałem - przyznał Haywick.

- A to bardzo istotny aspekt. Gdy roczna porcja deszczu spada jednego dnia, sprawy zawsze wyglądają kiepsko.

- Twoja prognoza jest profesjonalna. Co sądzisz o ciągu dalszym, Mówiący z Tablicami? Konkretnie, co powinniśmy zrobić już, teraz? Przecież jesteś politykiem i dobrze wiesz, że nie wolno czekać z założonymi rękami!

Murzyn parsknął nieprzyjemnym śmiechem. Stanął w rozkroku i wbił ręce w kieszenie naszyte na burnusie.

- Nic nie sądzę, Zaklinaczu Gwiazdek z nieba. Ten problem mnie nie dotyczy, bo nie wchodzi w zakres spraw załatwianych przez mój resort. Rządzę tu i teraz, a futurologia jest domeną wieszczów i fantastów. Osobiście nie czuję się zagrożony, bo moje kości rozsypią się w proch, jeszcze zanim forpoczty Roju Andromedy dotrą do połowy swojego bojowego szlaku. Jasne?

- Ja nie mam dzieci, Johnny.

Tamten machnął ręką.

- Moje dzieci też nie dożyją, a nawet jeśli, to w krytycznych dniach będą starcami. A wnuki i prawnuki niech sobie radzą same, na demony wudu! Skąd wiesz, czy pod postacią lodowo-ognistego deszczu nie przybędzie Bóg Deszczowych Gór, aby zabrać ich do swojego lepszego świata?

Benon wbił wzrok w posadzkę. Był zawiedziony. Szedł tutaj z przekonaniem, że przerzuci chociaż część dźwiganego ciężaru na czyjeś barki. Nie przypuszczał, że odpowiedzialny urzędnik i zarazem jego dawny kumpel schowa głowę w piasek.

- Cóż, przepraszam - stwierdził. - Chyba już pójdę.

- Hola, obrażalski Benonku, uważaj, żebyś nie przeholował! Dotychczas nie popełniłeś żadnego grubszego błędu i staraj się tak trzymać. - Hierarcha spacerował, stawiając wielkie kroki. - To, co powiedziałem, precyzuje moje oficjalne stanowisko. Oczywiście poruszę problem na posiedzeniu Rady Królestwa. Ty zaś powinieneś go dyskretnie przedyskutować w Klubie Ekspertów. Masz na to moją zgodę, może nawet podeślę ci specjalistów. Myśleć i poszukiwać rozwiązań trzeba zawsze, nawet jak wydaje się, że nie ma to sensu. Zwłaszcza wtedy! Natomiast dyskrecja jest niezbędna, bo pytanie, czy informacja o Roju Andromedy ma wyjść akurat z naszego latyfundium, zalatuje na milę polityką. Rozumiesz?

- Ależ tak..

Murzyn skrzyżował ramiona, długimi palcami objął własne barki. Przez chwilę mruczał coś niezrozumiale.

- No dobrze - stwierdził po chwili. - Ani na chwilę nie zapominaj, Benny, że żyjemy w Królestwie Mzinga. No i nie miej do mnie pretensji, bo cóż w tej całej sytuacji da rwanie włosów z głowy i posypywanie jej popiołem? Jakie wojsko przeciw lodowym zastępom z głębi wszechświata może wystawić naga małpa? Odniosłem wrażenie, że uczony astronom też nie ma żadnego planu.

- Myślałem... Można zbudować stację na kilkadziesiąt osób i przeczekać. Albo uciec z Ziemi, żeby przechować życie. Taki pomysł...

- ...jest wzięty wprost z literatury pulp fiction, Benonie. Nie potrafimy stworzyć sztucznej homeostazy, niezbędnej do podtrzymywania życia, która byłaby stabilna przez lata. Nie mamy statków kosmicznych i odpowiednich źródeł energii. Poza tym z naszych szacunków wynika, że Rój ogarnie przestrzeń niemal całego Układu Słonecznego. Dokąd więc uciekać? Na inne gwiazdy?

- Istnieje sposób, który daje pewną szansę - powiedzał Benon tak cicho, że sam ledwie usłyszał swoje słowa, lecz hierarcha Mzinga, który potrafił rozpoznać po chodzie gatunek drapieżnika w dżungli, posłał mu pytające spojrzenie. - Wymyśliła go Lśnica Qmil - dodał astronom i uśmiechnął się. - Cóż, muszę przyznać, że ta czarna kotka może się okazać przydatna nie tylko podczas tak zwanych łowów na bażanty.

***

- To straszne, co pan chce zrobić, Benonie Haywicku! W naszym zwariowanym, wspaniałym, jedynym świecie człowiek powinien pozostać sobą, nie uważa pan? Wszystko płynie, wokół erupcje i kolapsy mgławic, powstają nowe galaktyki i wszechświaty, a człowiek niesie przez to wszystko swoją twarz i człowieczeństwo, i przecież tak powinno pozostać, nieprawdaż? Co nam z tego, że wykorzystamy zwierzęcą mimikrę, zglajchszaltujemy się z obcym bytem, tchórzliwie wybierzemy inne gniazda, jeśli przez to przedzierzgniemy się w jakieś ryby, płazy, jaszczurki, zhybrydyzujemy świadomość z Marsjanami czy innymi Mgławicowymi Szczurami? Co w tych istotach zostanie z człowieka? A jeśli niewiele lub nic, to jaki cel panu przyświeca? Produkcja monstrów, które przetrwają w kosmicznej pustce lub egzosferach gwiazd?

Genetyk Gloria Herreira była dobrze utrzymaną czterdziestolatką. Miała kruczoczarne, gładko zaczesane włosy z przedziałkiem pośrodku głowy, kokieteryjnie podwinięte rzęsy, pociągłą, nadal urodziwą twarz i trochę przesuszoną figurę tancerki. Właściwie bez przerwy tańczyła, bo tak można było określić jej żywiołową gestykulację. Fireball, pomyślał Haywick.

- Droga pani profesor - zaczął, pozostając pod wrażeniem jej urody i dynamiki ruchów. - Mamy niewielki wybór: spróbować dostosować się albo zginąć. Więc...

- Więc może - weszła mu w słowo - lepiej zginąć człowiekiem, niż przeżyć padalcem? Nie sądzi pan, Benonie Haywicku? Stokroć lepiej terraformować kosmos, niż kosmoformować człowieka!

Haywick wstał i podszedł do kamiennej balustrady. Nisko, nad wynurzającymi się z mgły górami wisiał księżyc w pełni, przypominający gong w kolorze jasnej sepii. Od pobliskiego płaskowyżu wiało chłodem.

- Sęk w tym, że terraformowanie kosmosu na razie możliwe jest tylko w fantastyce, i to niezbyt naukowej - zauważył. - Natomiast w kwestii wyborów... mam nieco inne zdanie niż pani. Uważam, że zgoda na śmierć jest najgorszym wyjściem. Mówiąc krótko, sympatyzuję z materią ożywioną, jakakolwiek by ona była. Padalec może kiedyś przekształcić się w anioła, jeśli damy mu szansę i trochę czasu, a z truchła z pewnością nie powstanie nic oprócz garści pyłu.

- Nie zgadzam się! - krzyknęła, wyrzucając ręce w górę i kończąc przytupem. Podbiegła do balustrady, oparła się o kamień koniuszkami palców i spojrzała w dół urwiska. - Ależ tu wysoko! I pięknie. Czuje pan, jak cała budowla jest jeszcze nagrzana słońcem? Te stare mury, popękane i łuszczące się, są tak bardzo autentyczne. Na pewno pamiętają jeszcze czasy nie tylko sprzed deglomeracji latyfundialnej, ale nawet sprzed globalizacji. Może przeżyją ludzkość?

- A więc nie możemy liczyć na pani współpracę? - Pytanie zabrzmiało obcesowo, ale chciał mieć pewność.

Zapatrzyła się w księżyc, którego blask wygładził jej zmarszczki, stonował barwy i zamienił twarz w starojapońską maskę.

- Tego nie powiedziałam - stwierdziła, stukając w kamień paznokciem. - Moje zdanie, hmm, nie jest aż tak ważne. Tyle rzeczy robimy codziennie wbrew sobie... A poza tym każdy rozumny człowiek wie, że nie zawsze ma rację. Szanuję cudze opinie, wysłuchuję ich, uczę się. Wiem, że jestem impulsywna i nigdy nie zmieniam zdania, więc wprowadziłam na własny użytek poprawkę, którą nazywam współczynnikiem poszanowania intelektualnego. Specjalnie dla takich intelektualistów jak... na przykład pan, doktorze Haywick.

- Jeśli coś z tego rozumiem... - mruknął, urażony.

- Wszystko pan rozumie, tylko nie chce się przyznać - zaśpiewała Gloria i wykonała kolejną taneczną figurę z rodzaju flamenco. - A teraz niech pan słucha uważnie, bo przechodzimy do konkretów. Istnieją takie równania różniczkowe, których nie jesteśmy w stanie rozwiązać w sposób ścisły, lecz musimy się uciec do metody prób i błędów. A więc podstawiamy dowolne rozwiązania i sprawdzamy zgodność, po czym powtarzamy procedurę szereg razy, wciąż udokładniając wynik.

- Wiem, jak to się robi - burknął Haywick.

- Och, przepraszam. Johnny mówił, że jest pan tylko astronomem. A więc ludzki genom stanowi dla nas rodzaj takiego równania. Możemy zakładać modyfikacje genów lub nawet wstawiać zupełnie nowe, wymyślone, i potem symulować, oczywiście z lepszym lub gorszym skutkiem, cechy kreowanego organizmu, lecz nic nie wychodzi z odwrotnego postępowania. A więc, reasumując, na razie nie jest możliwe założenie pożądanych cech i następnie wydedukowanie wprost, jaka struktura genomu byłaby odpowiedzialna za ich powstanie. Czy tego rodzaju ograniczenie jest dla pana jasne?

- A więc syzyfowa praca!

Gloria uśmiechnęła się, ujęła go za rękę i pociągnęła do kamiennego stolika, stanowiącego część tarasu. Pod śmieszną lampką z witrażowym abażurem stały filiżanki z niedopitą kawą.

- Niekoniecznie - wyjaśniła. - Jeśli chcemy zaprojektować na przykład człowieka pokrytego sierścią, szukamy u szympansa genu odpowiedzialnego za owłosienie. Nie przeczę, szukanie będzie długie i żmudne, ale od czego mamy komputery? Najefektywniejsza jest metoda eliminacji: ujmujemy geny, które mogłyby być odpowiedzialne za określoną cechę, i dokonujemy symulacji, i tak dalej, aż krąg „podejrzanych” genów się zawęzi. Taki gen lub zespół genów wstawiamy do testowego genomu i symulujemy odpowiadający mu fenotyp. Procedurę powtarza się aż do uzyskania zadowalającego wyniku.

Haywick wziął filiżankę i upił trochę przestygłej kawy. Najchętniej wyniósłby się pod byle jakim pretekstem, zanim ta strzelająca iskrami kobieta dowiedzie bezmyślnej naiwności jego projektu.

- Widzę... - zaczął.

- Nic jeszcze nie widzisz, młody człowieku. Ani ty, ani ja. Zobaczymy, jak zrobimy.

- Słucham? A więc... jednak mogę liczyć na współpracę?

Wykonała gest oznaczający wahanie.

- Proszę nie obiecywać sobie zbyt wiele. Chcę tylko powiedzieć, że możemy spróbować.

- Cieszę się, bardzo jestem wdzięczny! Ale jakie mamy szanse? Chodzi o to, jak wyniki genetycznej symulacji przystają do rzeczywistości?

- Problem polega na tym - ciągnęła - że interesujący nas zestaw genów potrzebuje do zagnieżdżenia optymalnego genotypu. Nie w każdym chce działać, jak należy. Prawdę mówiąc, potrzebuje dosyć unikatowego genotypu. Mamy dobre maszyny i ogromne bazy danych, więc nasze symulacje w homologicznych seriach są więcej niż poprawne. Nie miałam okazji nadmienić, drogi kolego, że w ciągu miesiąca, jaki upłynął od naszego spotkania w Klubie Ekspertów, gdzie przedstawiłeś mi problem, zdążyliśmy wykonać kilka milionów symulacji i przebadaliśmy około miliona typowych jednostek genotypowych, dostępnych w sieci. A więc nie próżnowaliśmy, bo już wtedy byłeś naprawdę przekonujący...

- I...?

Gloria przekrzywiła głowę i posłała mu filuterny uśmiech, po czym założyła nogę na nogę i rozpoczęła zabawę z papierosem, delektując się zniecierpliwieniem rozmówcy.

- Znaleźliśmy jeden zestaw, niemal doskonały - poinformowała w końcu. - Ale są z nim, hmm, kłopoty.

- Jakie? Jest stary, chory? Alkoholik, narkoman? Polityk? Każdego można sklonować!

Zaciągnęła się i wypuściła kłąb dymu. Skracasz sobie życie, kobieto, pomyślał ze złością.

- Kłopoty są poważniejsze, niż myślisz. Ale twój projekt jest na tyle szalony, Benonie Haywicku, że bardziej precyzyjna ocena szans jego realizacji jest praktycznie niemożliwa. Dziwię się sobie, ale właśnie to mnie pociąga.

Rozdział 2 

Gwiazdy bladły, a czerń piniowych lasów zyskiwała domieszkę granatu. Nadchodziło przełamanie nocy, czas najmocniejszego snu statecznych mieszczuchów i desperackich usiłowań spóźnionych rzezimieszków. Od jeziora Tahoe powiał wiatr, który polujące orliki wykorzystały do nieruchomego zawiśnięcia nad gniazdami ofiar. W sieci nie było jednak wschodów słońca i jej bywalców niewiele obchodził zbliżający się brzask.

- Znów Gloria - rzucił Jerome znad klawiatury. Miał słaby wzrok i mocno pochylał się nad klawiszami, przybierając postawę urągającą zasadom ergonomii. - Tym razem chce wziąć całość, he, he.

- Ta nawiedzona genetyczka? - spytał Iwo, przeciągając się, aż chrupnęły stawy. Spojrzał za okno na różowo podświetlone obłoki. - Nie masz ochoty na śniadanko? Pizza z furą ostrej papryki?

- Pamiętasz, daliśmy jej uproszczony zapis archiwalny. Mam go tutaj, o. - Przysunął twarz do tafli monitora i poprawił okulary. - Ale jakoś nie mogę trafić na oryginał.

- Bo trafiasz po omacku, brachu - prychnął Iwo. Wstał i wykonał kilka energicznych skłonów. Był atletycznie zbudowanym wysokim młodzieńcem, co tydzień grającym w rugby i zaliczającym dziewczyny we wszystkich chwilach wolnych od wpatrywania się w monitor. - Pokaż, zaraz trafimy w dziesiątkę.

Iwo korzystał z klawiatury dotykowej, grając na niej wszystkimi dziesięcioma palcami jak pianista na steinwayu. Zmarszczył brwi, które zetknęły się, tworząc siodełkowate pasmo. Przeszukiwał zbiory, wynajdywał hasła, przelatywał przez bazy danych i nurkował w oknach programów wspomagających. Wreszcie pokręcił głową.

- Nie ma, kolego Jerome, znikło, wydeletowało, szlag go trafił. Oto zdarzyło się coś, co z definicji zdarzyć się nie mogło: wystąpił błąd w bazach danych ludności. Pozostało imię, zatarło się nazwisko, ocalała głowa, tułów wyparował. Żeby tylko nas nie pociągnęli za odpowiedzialność, okularniku, a wcale bym się nie zdziwił, gdyby zabrali się do sprawy właśnie od naszego pokoju. Lepiej wyjaśnijmy to sami, bo zanim wyjaśnimy szefowi, już innych dwóch gości będzie wysiadywało te fotele i brało te pieniądze, którymi dotychczas akurat myśmy szastali do woli. Popierasz?

- Poczekaj, Iwo. - Jerome machnął ręką, jakby próbował odgonić namolną muchę. Zmarszczył czoło pokryte lśniącą warstewką wilgoci. - Daj pomyśleć. Mamy genowy zapis bazowy, ale brak linku do żywego obywatela i skryptu zawierającego pełną mapę genomu. Może facet zmarł i nie zadziałał algorytm cmentarny?

- Bzdura - żachnął się Iwo. - Sam pisałem ten program, a działa on tak, że cyklicznie skanuje wszystkie zbiory i natychmiast przerzuca zapisy bazowe umrzyków na cmentarz. Bazy muszą być aktualne! Człowieku, mój Czarny Anioł od wczoraj przeleciał nad naszym klientem przynajmniej trzy razy! Jak mu tam? Mam tutaj dane: Allan Porter, imiona rodziców Otis i Dagmara, urodzony w Jacksonville. Ale na tym koniec, dalej czarna dziura, do diabła. Może jeszcze jest data... o rany!

Iwo nagle zamilkł, co było tak niezwykłe, że Jerome najpierw sprawdził, czy przyjaciel jeszcze oddycha, a dopiero potem zajrzał mu przez ramię.

- Niemożliwe - mruknął, poprawiając okulary. - Gość urodził się... zaraz... ponad sto czterdzieści lat temu. Matuzalem, no, no.

- Bzdura do kwadratu! Do dziesiątej potęgi! - ryknął Iwo, gdy wreszcie odzyskał głos. - Taki facet nie istnieje, w ogóle nie może go być! Dane wejściowe są przekłamane, dlatego program nie czyta reszty. Schodzę tam, natychmiast!

Jerome wstał i wygładził koszulkę, gęsto zadrukowaną pismem klinowym. Był chuderlawym młodzieńcem o nieforemnej budowie, co wynikało z wady kręgosłupa. Kaczym chodem przemieścił się przez niemożliwie zagracony pokój i wyjrzał przez okno, ale zapewne nie rejestrował purpurowych smug lodowych cirrusów.

- Masz rację, rozwiązanie problemu za pomocą klawiatury zajęłoby dwa miesiące ogłupiającego szperania - stwierdził. - Ale nie zapominaj, że obowiązuje zasada: nigdy nie nurkuj sam!

- Więc zejdziesz ze mną, bracie, w ten mętny akwen. Dawno nie byliśmy na wycieczce.

- Chyba nie mam innego wyjścia - zgodził się Jerome, pocierając pięścią brodę. - Czy sprzęt jest w porządku?

- Sprawdzimy komisyjnie. Najpierw jednak muszę coś zjeść, bo inaczej, do licha, wydeletuję się w trakcie inspekcji.

***

Jerome’a otoczył chłód, który nie tylko lizał skórę, ale także wnikał w głąb ciała, dyfundował przez mięśnie, a gdy osiągał nici nerwów, przyspieszał i gnał wzdłuż nich bolesną falą. Chłopak wyraźnie wyczuwał, że w mózgu strumyki zwalniały i - podobne wychłodzonej rtęci - przepychały się zwężeniami, rozgałęziały i szukały komplementarnych receptorów dla niesionej informacji. Miał wrażenie, że po reakcji kotwiczenia uczucie chłodu zanikało, choć coś obcego nadal tkwiło pod czaszką. Jerome powtarzał sobie w ramach autoterapii, że istnieją jeszcze mniej przyjemne doznania i że jest ich niemało - na przykład kochanka rzuci cię szybciej niż ty ją, bank wypłaci ci dziurawy pieniądz, sięgniesz po krakersa i trafisz na kocie wnętrzności. Takie hiperbole trochę pomagały i właśnie o to chodziło.

Od początku synchronizacji płynął przez mrocznogranatową toń. Wydawało mu się, ba, był pewien, że początkowo zanurkował w dół, a tymczasem wypływał w kierunku zielonkawych prześwitów, kierując się ku powierzchni. Obok sprężystymi rzutami ciała poruszał się Iwo. Nagle zatrzymał się i zbliżył maskę do twarzy Jerome’a, pokazując coś w języku migowym. O co mogło chodzić temu wysportowanemu bawidamkowi? Pewnie chce zdać nużącą relację ze swoich bieżących, a może także przeszłych podbojów. Kliniczny przykład samca, który pragnie spryskać spermą wszystkie zdatne macice przynajmniej na połowie kontynentu.

Wypuszczaj powietrze, bo rozedma płuc - sygnalizował Iwo.

Jerome dopiero teraz zauważył, że jego piersi są rozdęte jak dwa balony. Odchylił ustnik i wypuścił do wody rój pęcherzyków, które powędrowały ku górze, stopniowo zwiększając objętość. W oddali z mgły rozproszonego światła wyłaniała się srebrzysta, pofałdowana powierzchnia, podobna do stopionej cyny - coś, co mogło się kojarzyć z księżycowym morzem.

Płyń szybciej - nadawał Iwo. - Inaczej dekompresja.

Ruszyli. Jerome miał wrażenie, że w jego mózgu uaktywniły się ostatnie hiperlinki i szare komórki wreszcie uzyskały możliwość normalnej pracy. Oczywiście przy założeniu, że translacja adaptacyjna jest procesem normalnym. Cechy przestrzeni wirtualnej były tłumaczone na typowe ludzkie doznania, aby świat stał się nie tyle zrozumiały dla rozumu, ile w ogóle przezeń rozpoznawalny. Jerome wzmocnił translację i dziwaczne iskrzenie na falujących powierzchniach przeistoczyło się w ławice ryb o brzuchach łyskających srebrem.

Przez jasną, ciepłą warstwę wody dotarli do powierzchni. Słońce oślepiało, a spore fale utrudniały orientację, zasłaniając brzeg. Iwo wypluł ustnik i zarżał z radości.

- Wspaniale! Popatrz, jak intensywny jest błękit tego nieba! W zwykłym świecie niczego podobnego nie uświadczysz. A oto i nasz programik transportowy drag and drop. Przerobiłem go z maszynowego, wzbogacając funkcjonalność o wymiar estetyczny.

W pobliżu kołysała się długa łódź z haczykowato zawiniętymi dziobem i rufą, obłożona rzędami tarcz na burtach. Na każdej tarczy widniał inny herb. Przy wiosłach siedzieli wojownicy w misiurkach i spiczastych hełmach, którzy na dźwięk bębna naparli na styliska i łódź zakręciła w kierunku przybyszów. Gdy Jerome znalazł się w cieniu burty, uczepił się wiosła i został sprawnie wciągnięty do środka. Iwo już tam był i zrzucał z pleców butle.

- Popatrz, bracie, na brzeg. Na zmianę pusta plaża i wydzielone składowiska, wolne i zapisane klastery. Żeby było łatwiej, za każdym razem w odpowiedni dla zbioru sposób wizualizuje się całość odnośnej informacji, więc możemy trafiać na podobieństwa będące powtórzeniami. Co widzisz tam, za lasem?

Iwo był nienaturalnie podniecony, gestykulował, rumienił się i bladł, jego oczy błyszczały i wyraźnie wychodziły z orbit. Jerome obniżył stopień translacji, w wyniku czego przyjaciel nieco zwolnił, za to obraz jego własnej dłoni uprościł się, palce stały się półprzezroczyste, jakby zrobione z dymnego szkła. Mógł spróbować translacji wybiórczej, ale teraz nie miał czasu na zabawy.

- Jakieś dźwigi, taśmy, składy. Zakład produkcyjny?

- Doskonale! Więc wszystko działa jak należy. Mój drogi, masz przed sobą wizualizację podręcznej bazy danych, profesjonalnego shareware’u. Nie zgadłbyś, że z naszej perspektywy tak właśnie wygląda Goock.

- Nawet bym nie próbował zgadywać. Do licha, te ozdobniki zaczynają mi się podobać. Gdzie rozpoczynamy?

- Tam. - Iwo wskazał na rupieciarnię przypominającą złomowisko.

- O kurczę...

- Spokojnie, braciszku. Mam programy przeszukujące i sortujące, stylizowane na fantastyczne gadżety. Może wyszukamy cycatą wojowniczkę na białym smoku? Zabawa w pracy, uwielbiam to! Spodziewaj się także wizji hiperpostmodernistycznych: tu baby noszą majtki na wierzchu, na pancerzach, a podpaski zakładają pod brodę przy jedzeniu.

- He, he. Wolałbym jednak znaleźć tego gościa i dobrze mu się przyjrzeć. Cała jego sprawa wygląda na artefakt.

- Więc wyskakuj.

Dziób łodzi już szorował po piasku.

Plaża przyjęła go miękko, pozwalając nogom zagłębić się do połowy uda, lecz po chwili łagodnie wypchnęła ciało do właściwego poziomu. Pobawił się translatorem - raz zawisł jako bezcielesna świadomość w zamglonej przestrzeni, przez którą pomykały świetlne impulsy, a gdy przesterował urządzenie w drugą stronę, znalazł się w świecie kryształów kwarcu, miniaturowych krabów w czepkach obsypanych paciorkami, langust wielkości nosorożców, ptakoryb o tułowach pawi i skrzydlastych płetwach podobnych do falujących muślinów. Wyobraźnia tworzyła poetyckie scenografie, które były interesujące, lecz nie zawsze przydatne, więc wrócił do optymalnego ustawienia. Kroczył po ubitym mokrym piasku, ramię w ramię z Iwo pogwizdującym wesołą melodię.

Brama składu zamknięta była na łańcuch, którego ogniwa spinała zardzewiała kłódka. Ze stróżówki wyszedł starzec z ogromną czupryną mlecznobiałych włosów. Twarz miał spaloną na brąz i pomarszczoną jak zeszłoroczne jabłko, a głęboko osadzone oczy były intensywnie niebieskie.

- Hasło! - zażądał skrzeczącym głosem.

- Pokaż notatki - odparł Iwo.

Stary wydobył z kieszeni zmiętą kartkę i rozprostował ją na kolanie. Iwo odczytał listę. przekrzywiając głowę.

- Hmm, dobrze. Może...

- Hasło nieprawidłowe.

- Dureń! Musiałem się cholernie spieszyć, kompilując tego strażnika.

- Hasło nieprawidłowe. Ostrzeżenie: przy trzeciej pomyłce zamykam sesję.

- Z drogi! - krzyknął Iwo.

- Hasło prawidłowe, otwieram - stwierdził starzec, skinąwszy głową.

Brama zaskrzypiała, z zawiasów posypała się rdza. Szli wąską alejką pośród hałd najdziwniejszych rekwizytów. Były tu ludzkie manekiny - od zgrubnie wykonanych z przezroczystego tworzywa aż po wycezelowane, odrobione ze szczegółami w materiale przypominającym kość słoniową. Widzieli także bezkształtne bryły z opalizującego metalu, skomplikowane mechanizmy obciągnięte folią, spakowane do transportu wyłupiastookie ptaszyska owinięte taśmą, przezroczyste kufry z perłami wielkości piłek futbolowych, ozdobne skafandry kosmiczne podobne do rycerskich zbroi, zestawy czerwonych bosaków cumowniczych i naturalnej wielkości lalki, patrzące rozmarzonym wzrokiem.

- Ale bazar - mruknął Jerome.

- Nie przesadzaj, bracie. Dopóki można dotrzeć do plików, jest okay. Chociaż przyznam, mała defragmentacja pewnie by się przydała.

- Też tak sądzę. Jak w tym bałaganie znajdziemy faceta?

- Czeka nas trochę pracy - przyznał Iwo i dał prztyczka w nos płowej pumie, która wysunęła się zza stosu pudeł. Zwierz prychnął i cofnął się. - Tutaj nic nie wskóramy, za duży bajzel. Jedziemy do muzeum.

- Kolego, już mnie przekonałeś, że napisałeś świetny program wizualizacyjny. Czy możemy załatwić sprawę i wracać?

- Do licha, tak ci spieszno do fotela i naszego zagraconego pokoju? Popatrz na ciemny błękit tutejszego nieba, pozwól, aby chłodny wiatr pohulał pod koszulką, dotknij tych dziwnych przedmiotów, z których każdy reprezentuje zbiór w megaukładance! Bracie, daj trochę pożyć!

- A któż ci wzbrania, podróżniku? Mówię tylko, że ja chciałbym rozwiązać problem i z chęcią wrócę na swój zdezelowany fotel.

- Więc dobrze, już jedziemy - mruknął Iwo i opuścił ręce. Nagle schylił się, błyskawicznym ruchem chwycił drzewce bosaka, zamachnął się i uderzył. Jerome nie zdążył zrobić uniku, tylko osłonił twarz ramieniem. Kij przemknął tuż nad jego głową i uderzył w pierś wielkiego kota, który zachodził ich od tyłu, poruszając się na tylnych łapach jak niedźwiedź. Drapieżnik parsknął wściekle, odskoczył i zniknął pomiędzy stertami kartonów.

- Cholera - zaklął Jerome. - Może wyjaśnisz, o co tu chodzi?

- Tamtędy! - Iwo chwycił go za łokieć i pociągnął w stronę zwartej grupy półprzezroczystych jednakowych manekinów. Wbiegli pomiędzy miękkie, przytwierdzone do podłoża i uginające się postacie o temperaturze ciała bliskiej ludzkiej. Potrącali je i odpychali, posuwając się naprzód. Jerome niezgrabnie podbiegał za swoim przewodnikiem, dysząc z wysiłku. Wydawało mu się, że czuje smród nieumytych klatek w ogrodzie zoologicznym.

- Tutaj - odezwał się barytonem jeden z manekinów, wskazując głową na prawo za siebie.

- Dzięki - rzucił szeptem Iwo i popchnął matowoszarą postać. Manekin przechylił się razem z kwadratem podłoża, odsłaniając podświetlone szklane schodki. - Zjeżdżamy, bracie! Ta historia coraz mniej mi się podoba.

Stopnie schodów grały jak kamertony, wypełniając rumorem całą okolicę. Zbiegli na wąski peron metra, przy którym stał skład złożony z dwóch wagonów. Gdy wpadli do środka, drzwi zamknęły się z mlaśnięciem i pociąg ruszył.

- Co to wszystko znaczy? W co nas wpakowałeś? - dopytywał się Jerome. Starał się opanować, ale głos mu drżał. Chwycił się poręczy, bo pociąg szarpnął, gwałtownie przyspieszając. - Przecież dobrze wiesz, że odbicie psychosynchroniczne z wirtuala może być w realu szkodliwe, a w granicznych przypadkach nawet zabójcze.

Iwo odetchnął głęboko, patrząc w sufit.

- Nie utrudniaj, brachu - sapnął. - Zamiast pomagać, robisz za balast. Razem postanowiliśmy tu zejść, okay? A co do pierwszego pytania, to słowo, że nic nie wiem. Nie ja zmajstrowałem tego kotka. Ktoś bruździ i tyle. Nie mam bladego pojęcia kto, ale jakaś menda robi nam koło pióra.

- Myślisz, że weszliśmy na utajniony rewir? Może ten Porter jest rządowy?

Iwo skrzywił się. Przebierając rękami po górnych poręczach, przedostał się na tył wagonu i przysunął twarz do szyby. Był trochę zdenerwowany.

- Eeee, raczej nie. Rządowe zabezpieczenia wyglądają inaczej. To solidne fortece, które dadzą ci wstrząs elektryczny, jak podejdziesz za blisko. A ten kotek jest obleśny, fałszywy. Wiesz, istnieją takie robaki, które wyglądają jak piękne kobiety - rozkaz destrukcji ukryty jest na głębokim poziomie. Impuls aktywuje tylko program przestrojenia. Kolejny impuls uruchamia inny program, który powstał w wyniku tego przestrojenia, inicjujący następną przebudowę, i tak dalej. Programy skanujące głupieją, bo nie zawsze są zdolne odtworzyć inicjację symulacji. Po prostu tego nie potrafią. Skąd maszyna ma wiedzieć, że kota trzeba podrapać za uchem, a słoniowi podsunąć herbatnik wprost pod trąbę? Kobiecie najlepiej włożyć czubek języka w małżowinę uszną, wtedy bez wysiłku wyzwalasz orgazm wielokrotny, brachu. Tylko że nie każdy o tym wie.

- Przestań - żachnął się Jerome. - Jesteśmy w niebezpieczeństwie, a ty tu sobie...

- Jakoś z tego wyjdziemy, kolego.

Pociąg zatrzymał się na stacji Animal Farm. Na wąskim peronie tłoczyły się wielkie płowe koty. Było ich tyle, że niektóre wisiały na ścianach, zahaczone pazurami o krawędzie tablic informacyjnych i reklamowych. Jeden usadowił się na zegarze, a jego ogon wykonywał wahadłowe ruchy czającego się grzechotnika. Bestie, którym nie udało się wejść na peron, zajmowały pozycje na szklanych schodach.

- Spokój! - zarządził Iwo. - Większość to fałszywki, dla efektu. Może nawet wszystkie?

Jerome jęknął i rzucił się w kierunku okna od strony przeciwnej niż peron, ale nie dało się go otworzyć. Awaryjnego otwierania drzwi nie przewidziano.

- Stańmy tu - zarządził Iwo i przyciągnął Jerome’a. - Trzymaj się mnie i nie panikuj, do cholery!

Drzwi od strony peronu otworzyły się i pumy zaczęły napływać do środka w złowróżbnej ciszy. Najpierw kłębiły się jak dywan, ale potem stawały na tylnych łapach, robiąc więcej miejsca następnym. Jerome czuł odór o stężeniu trudnym do wytrzymania. Kątem oka dostrzegł, że Iwo powiesił bosak na poręczy, zamiast odgrodzić się jego drzewcem od napierających zwierząt. Gdy pociąg ruszył, bestie zafalowały i zaczęły zamieniać się miejscami.

- Dlaczego nie włączysz skanowania? - szepnął Jerome.

Najbliższy kot prychnął gniewnie, czując woń ludzkiego oddechu.

- Już tłumaczyłem. Obniż translację, sam nie mogę sięgnąć.

Jerome dotknął pokrętła i ciżba zwierząt zmatowiała, po czym zrobiła się przezroczysta. Tylko jeden kot pod zewnętrzną powłoką był naładowany smolistymi zwojami substancji, przypominającej tkankę mózgową. Zwierz lawirował i zbliżał się.

- Mam go - powiedział Jerome. - To tamten. - Wskazał go brodą.

- Jak podejdzie na wyciągnięcie ręki, rzuć czymś w niego. Nie wcześniej, bo nie da się sprowokować. I nie później, bo... będzie źle.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.