Megan McDonald

Hania Humorek ratuje świat

Ilustracje
Peter Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody Saves the World!

Text © 2002 Megan McDonald

Illustrations © 2002 Fable Vision, LLC/ Peter H. Reynolds

Judy Moody Font © 2000 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted,
broadcast or stored in an information retrieval system in any form
or by any means, graphic, electronic or mechanical, including
photocopying, tapin gand recording, without prior written permission
from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2004

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166668

Megan McDonald wychowała się w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych jako najmłodsza z pięciu córek. Wszyscy w jej rodzinie byli świetnymi gawędziarzami, a ponieważ Megan nigdy nie mogła dojść do słowa, postanowiła zacząć spisywać swoje historie. Megan zrobiła licencjat z literatury dziecięcej, a zanim zajęła się pisarstwem, pracowała w księgarniach, bibliotekach i szkołach. Mieszka w Kalifornii ze swoim mężem Richardem.

Peter Reynolds, wraz ze swym bratem bliźniakiem Paulem, od siódmego roku życia tworzył i „publikował” we własnych gazetach, książkach i magazynach. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Massachusetts, a następnie założył własną firmę. Peter mówi, że jego misja to „opowiadać historie, które mają znaczenie”. Mieszka w Massachusetts.

Dla Richarda

M.M.

Dla wszystkich bibliotekarzy,

którzy wierzą,

że Świetna historia

może uratować świat!

P.R.

Konkurs Zwariowanych plasterków

Hania Humorek nie wyruszyła na ratunek światu. Postanowiła wygrać konkurs. Konkurs na najładniejszy plasterek.

Otworzyła swoją torbę lekarską. Gdzie się podziało pudełko z plasterkami? Wyjęła malutki młoteczek do sprawdzania odruchów.

– Hej, mogę spróbować? – spytał Smrodek, wchodząc do pokoju siostry.

– Smrodek, nie słyszałeś nigdy o pukaniu?

– Pewnie. „Puk-puk! Kto tam?”.

– Nie chodziło mi o żaden dowcip – odparła Hania. – Młodszy brat powinien to zawsze zrobić, zanim wejdzie do pokoju starszej siostry.

– To znaczy, że mam powiedzieć dowcip tylko po to, żeby wejść do twojego pokoju? – zdziwił się Smrodek.

– Nieważne – zniecierpliwiła się Hania.

– Kto jest nieważny?

– Posłuchaj, Smrodek! Po prostu usiądź na łóżku i załóż nogę na nogę – powiedziała Hania. – Zbadam twoje odruchy.

– Proszę, tylko mnie znowu nie badaj! – poprosił Smrodek.

– Och, daj spokój.

Hania stuknęła brata młoteczkiem w kolano. Stopa Smrodka wystrzeliła do przodu i uderzyła Hanię w nogę.

– Hej! – oburzyła się Hania. – Kopnąłeś mnie! Co ty sobie wyobrażasz? Że jesteś kazuarem?

– Ka... co?

– Ka-zu-arem. Nauczyłam się tego na przyrodzie. To taki wielki ptak z australijskich lasów, który nie umie fruwać, więc kopie swoich wrogów.

– Nie jestem żadnym ka-coś-tam – obraził się Smrodek. – Po prostu mam dobre odruchy.

Hania rzuciła bratu groźne spojrzenie godne anakondy.

– Nieważne – powiedziała, odkładając młoteczek.

Smrodek sięgnął do torby lekarskiej i wyjął plasterki.

– Smrodek! Prosiłam, żebyś mi nie podbierał plasterków! Teraz pudełko jest zupełnie puste. Wszystkie plasterki ZNIKNĘŁY. Mówiłam, że włożę ci rękę w gips, jak nie przestaniesz kraść moich rzeczy.

Smrodek nie chciał znowu mieć ręki w gipsie. Zwłaszcza że wcale nie była złamana.

– Daj mi to – powiedziała Hania, odbierając Smrodkowi pudełko. – Chcę przeczytać o konkursie.

– O konkursie? A co trzeba zrobić?

Hania odczytała tekst na pudełku.

Piąty Doroczny Konkurs

Zwariowanych Plasterków!

Zaprojektuj własny bandaż.

Stwórz własny Zwariowany Plasterek.

Narysuj go ołówkiem,

kredkami lub flamastrami.

Wymyśl coś ciekawego! Idź na całość!

Zaszalej! Bądź sobą!

– To znaczy, że mamy coś narysować, żeby wziąć udział w tym konkursie? – spytał Smrodek. – A jakie są nagrody?

Hania czytała dalej:

Trzynaście najlepszych projektów

zostanie wydrukowanych na plasterkach.

Wyobraź to sobie – dzieci w całym kraju

będą mogły nosić TWOJE pomysłowe,

kolorowe Zwariowane Plasterki.

– I to wszystko? – rozczarował się Smrodek.

– Bomba! – wykrzyknęła Hania. – Ja, Hania Humorek, mogę stworzyć własny Zwariowany Plasterek.

– Ale musi być jakaś nagroda – upierał się Smrodek, wyrywając Hani pudełko.

– Wyobraź sobie tylko. Kolana, kostki i łokcie w całym kraju będą oklejone oryginaslnymi plastrami projektu Hani Humorek. Nawet Elizabeth Blackwell, pierwsza kobieta lekarz, nie stworzyła własnego plasterka.

– Ojej! – wykrzyknął Smrodek. – A zanim staniesz się bardzo sławna, czy pożyczysz mi kilka cienkopisów?

– Po co ci one?

– Ja też chcę narysować plasterek. Tutaj jest napisane, że główna nagroda to łyżworolki.

– Łyżworolki?! Pokaż!

Pierwsze miejsce: Zwariowany Plastetek Roku!

Łyżworolki. Twój projekt przez jeden rok

będzie drukowany na Zwariowanych Plasterkach.

Drugie i trzecie miejsce:

Zwariowany Plastetek Miesiąca!

Okulary przeciwsłoneczne. Twój projekt

przez jeden miesiąc będzie drukowany

na Zwariowanych Plasterkach.

Wszyscy uczestnicy otrzymają Dyplomy Honorowe.

– Smrodek, każdemu wolno marzyć. W całych Stanach Zjednoczonych tylko jedno dziecko dostanie łyżworolki.

– No i co z tego?

– Pomyśl o tych dzieciach, które wygrały w zeszłym roku. Niektóre mają po dziesięć lat. Jedenaście. Jedno ma nawet trzynaście. To już nastolatek. A ty masz dopiero siedem.

– I trzy miesiące – uściśliłł Smrodek.

– Musiałbyś być drugim Picassem, żeby wybrali twój projekt.

– Kim?

– No wiesz, tym facetem, który malował samych niebieskich ludzi.

– W takim razie pożycz mi niebieski flamaster – poprosił Smrodek.

Hania wysypała na podłogę wszystkie swoje kolorowe ołówki i mazaki. Smrodek złapał pierwszy niebieski flamaster, jaki mu wpadł w rękę, i zaczął rysować.

– Co rysujesz?

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.