Andrzej Zimniak

Klatka pełna aniołów

Saga

Klatka pełna aniołów

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 2022, 2022 Andrzej Zimniak i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728363959 

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

KLATKA PEŁNA ANIOŁÓW

Naplułem mu w pępek.

Jasne, że wymagało to pewnej zręczności, ale w tym także byłem dobry.

Czyn stanowił obrazę jeszcze uchodzącą płazem wobec prawa. W jego następstwie poszkodowany zyskiwał możliwość fizycznej odpowiedzi, w tej sytuacji również bezkarnej. Dalsza eskalacja urastała do rangi pojedynku i nie obejmował jej już żaden kodeks, może z wyjątkiem moralnego. Zawsze dbałem o stronę formalną i dotychczas dobrze na tym wychodziłem.

Ostatnimi czasy odwiedziłem wiele barwnych, nijakich, albo całkowicie strupieszałych miast w poszukiwaniu Murzyna. Jego Złota Legenda szła przed nim i za nim, ale mnie się nie spieszyło. Wiedziałem, że prędzej czy później spotkamy się i że spotkanie to będzie zarówno wesołe, jak i pożyteczne. Dla mnie na pewno, a może i dla niego.

Słyszałem o nim wiele. Gadali, że mógł nie złazić z baby przez dwa dni, jednym pstryknięciem zabijał psa, a uderzeniem krawędzi dłoni, nie biorąc zamachu, ucinał głowy pyskaczom. Nawet po podzieleniu tego przez dziesięć warto byłoby mieć go na zgreda.

No i dopadłem wreszcie człowieka w białym jak muszla nadmorskim kurorciku, gdzie po promenadach przechadzały się ulizane pary, a na plażach wyczekiwały chętne hurysy. Połowa tego towarzystwa zbiegła się wieczorem do knajpy, w której odbywały się popisy.

Murzyn okazał się Białym o śniadej cerze i torsie błyszczącym od oliwy. Występował półnago, to znaczy nosił tylko nabijaną ćwiekami kamizelkę i buty z cholewami. Przed nim ustawiono baterię butelek piwa, które kolejno katapultował w rozradowany tłumek za pomocą gargantuicznego członka. Jasne, że pochwycona w locie flaszka kosztowała ciut więcej, niż była warta. Gość do pomocy miał całkiem nieźle zbudowaną nastolatkę. Biedak musiał się inspirować, pfuj!

- Publicznie obrażasz tę młodą damę - odezwałem się spokojnie, lecz wystarczająco głośno. - Nawet jak na ciebie jest to przedstawienie w złym guście.

Murzyn przestał się uśmiechać, a właściwie grymas uśmiechu zastygł na jego twarzy o szczęce boksera. Rozmydlone oczy zdradzały stymulację narkotyczną. Zdążyłem pomyśleć, że chyba niewiele na nim skorzystam, zanim złapał butelkę i cisnął ją we mnie. Tym razem normalnie, ręką.

Poczekałem, aż pocisk nadleci, i odchyliłem się raptownie do tyłu, chwytając flaszkę u nasady, po czym bez pośpiechu powróciłem do wyprostowanej pozycji. Zerwałem kapsel, pociągnąłem spory łyk i odrzuciłem butelkę na bok. Skakała po podłodze, zostawiając za sobą pienisty szlak.

- Mnie tam wystarczą gołe ręce - powiedziałem, unosząc swoje drobne dłonie. Występowałem w postaci szczupłego słowiańskiego chłopaka o nieforemnym nosie, nijakiej twarzy i gęstwie słomkowych włosów.

Właśnie wtedy podszedłem i naplułem mu w pępek.

Murzyn miał jednak swoją klasę. Nie obsypał mnie stekiem obelg, ani nie rzucił się na mnie ze ślepą furią. Dałem mu mały pokaz sprawności, który stanowił zwyczajowe ostrzeżenie. Resztki fair play tak naprawdę nie przeszkadzają, jeśli przekroczy się pewien poziom wprawy.

Mój przeciwnik rozciągnął teraz twarz w uśmiechu, który powinien przyprawiać o gęsią skórkę. Zrobiło się tak cicho, że było słychać bulgnięcia piwa, wciąż wyciekającego z mojej butelki. Jedną ręką odsunął stolik z flaszkami, drugą stołek z dziewczyną, która bała się poruszyć. Krnąbrny członek wciąż w niezłym wzwodzie plątał mu się między frędzlami kamizelki.

- Przeproś, dzieciaku, przeproś bardzo grzecznie, to daruję ci życie - odezwał się wreszcie. Głos miał zszargany, najwidoczniej niespecjalnie dbał o siebie. Cóż, jego psie prawo. Ale dlaczego miał mnie za gnojka?

- Pocałuj się w dupę, jeśli potrafisz zrobić mostek - odpowiedziałem tak głośno, żeby nie miał wyboru. Niecierpliwiłem się trochę.

Wtedy poprawił kamizelkę, nie rękami, ale jakimś dziwnym ruchem ramion i przegięciem pleców, jakby chciał wyczuć twardość wrzeciona zaszytego sztyletu.

Ty żołędny dupku, pomyślałem, co teraz chcesz zrobić? Albo jesteś beznadziejny, albo usiłujesz być zbyt prawy. A może zwyczajnie nie doceniam twojej przebiegłości?

Szedł ciężko jak maszyna. Gdy znalazł się w zasięgu wymiany ciosów, podniósł nogę, ale na tyle niepewnie, że chyba każdy widział w tym blef. Uważałem na jego unoszące się ramiona i wtedy dostałem kopniaka, od którego wyleciałem w powietrze i uderzyłem w stolik, rozbijając go na drobne kawałki.

Byłem zachwycony! Murzyn okazał się mistrzem piętrowych zwodów. Warto było długo iść ciepłym tropem, aby dziś nauczyć się czegoś nowego. Jeszcze w locie prześledziłem szczegółowo jego technikę, odtworzyłem każdy ruch i przećwiczyłem go w myślach. Tak, to było naprawdę dobre!

Tymczasem zwalisty tors zawisł nade mną. Murzyn nie spieszył się, licząc na oszołomienie przeciwnika. Przeliczył się, bo nic nie wiedział o zgredach, pracujących pełną parą. Miałem ich w sobie doborową dwudziestkę i właśnie dzięki nim przez cały czas zachowywałem jasność umysłu i sprawność mięśni. Dzięki nim prawie nie męczyłem się i byłem szybszy niż inni.

Pochylił się, chcąc wymierzyć swój słynny cios kantem dłoni bez zamachu, ale uprzedziłem go. Błyskawicznie wyprowadziłem równoległe uderzenia pięścią i kolanem. Obydwa sięgnęły celu, choć pięść jakoś pewniej ugrzęzła w podbródku niż kolano w kroczu. Odsunął się, a ja palnąłem go jeszcze w czoło, a właściwie w ściśle określone miejsce czoła. Powinno gościa zdrowo zamroczyć, ale okazał się twardy. Wyprostował się, a potem przechylił w taki sposób, aby bez trudu sięgnąć za swoje plecy. Druga ręka swobodnie zwisła w kierunku wysokiej cholewki buta.

Naprawdę był mistrzem zwodów. Nie potrafiłem wskazać, które z jego zagrań stanowiło prawdziwy atak. Kopnąłem w nadgarstek dłoni, sięgającej buta, szykując się do odparcia uderzenia z drugiej ręki. Dobrze zrobiłem, bo zalśniło ostrze cienkiego sztyletu. Ukryty był nie z tyłu, lecz w przedniej części kamizelki, a wyciągało się go przez jeden z ćwieków. Zdążyłem dać nura pod klingę i uderzyłem dwa razy w zbrojną rękę, niezbyt silnie, ale za to precyzyjnie. Potem wykręciłem ja na plecy, aż chrupnęło, i zadałem cios w szyję. I już mogłem założyć klasyczne duszenie. Tak, to była naprawdę ciekawa walka.

- Teraz uduszę cię i nikt nie powie mi złego słowa - cedziłem mu wprost do ucha. - Ale możesz się uratować, wciąż jeszcze możesz.

Rzucił się ze dwa razy, usiłował kopać i zakładać dźwignię nogami. Nic z tego się nie udało, bo już udać się nie mogło. Rzęził, oczy wychodziły mu na wierzch.

- To nic - kontynuowałem głośnym szeptem - że nie rozumiesz. Wystarczy jak pomyślisz, że zgadzasz się zostać moim zgredem, a wszystko będzie dobrze. Ja już wiem, jak to zrobić. Wolny wybór wolnego członka wolnej społeczności.

Stało się to, co się stać musiało. To, co zdarzało się zawsze. Ciało Murzyna wiotczało, kurczyło się, traciło wigor i prężność, uchodziła z niego treść materialna. Zmniejszyło się do rozmiarów lalki, kółka z fajkowego dymu, aż wreszcie stało się różową istotką bez wyraźnej postaci, która wskoczyła do mnie do środka. Zakręciło mi się w głowie, a po sekundzie poczułem przypływ siły. Przychodził czas na kolejne przeistoczenie.

Zostawiłem oniemiały tłumek z butelkami w dłoniach i pobiegłem na zaplecze. Wpadłem w białe drzwi do białego pomieszczenia. W glazurze odbijała się moja - nie moja twarz, rozciągana konwulsjami, szarpana drgawkami. Całe ciało piekło i bolało, coś przemieszczało się wewnątrz, przelewało, rozpuszczało i narastało. Zażyczyłem sobie być wysokim, szczupłym, smagłym brunetem. Dżinsy i podkoszulek zamieniłem na cienki tweedowy garnitur o stalowym odcieniu. Do tego krawat z grubo tkanego materiału, niebieski. Dobrze. Koszula szara z domieszką błękitu. W porządku. Czułem siłę, dwudziestu jeden malców dobrze wykonywało swoją robotę.

Do toalety wpadło kilku zdyszanych mężczyzn. Pootwierali kabiny.

- Nie widział pan takiego blondyna w dżinsach? - spytał jeden z nich.

- Zajrzał, ale na mój widok wyszedł. Spieszyło mu się - poinformowałem ciepłym barytonem i bez pośpiechu opuściłem lokal.

***

Rozległo się pukanie do drzwi, ostrożne i nieśmiałe, a więc podejrzane. Anonsowała się siła mizerna, zawsze niepotrzebnie komplikująca sprawy.

Włożyłem nóż za kołnierz, chwyciłem gnata, stanąłem w najdalszym kącie i pilotem otworzyłem drzwi.

Wszedł tęgawy mężczyzna o rozbieganych oczach. Jego lewa ręka nieco odstawała, musiał taskać pod pachą niezły kaliber. Prawą nogawkę miał trochę dłuższą, a więc za pasem też było na coś miejsce.

Widocznie nie wyglądałem jak aniołek, bo wyciągnął ręce w uspokajającym geście.

- Przychodzę w pokojowych zamiarach!

- Zjeżdżaj, cwaniaku. Jeśli spędzisz tu więcej niż dziesięć sekund, nie ręczę za twoją skórę.

Podszedłem i dopiero wtedy odłożyłem spluwę. Byłem już zbyt blisko, aby mógł mnie zaskoczyć.

- Jesteś Enkel, dobrze o tym wiemy - powiedział trochę niepewnie. Wszystko robił trochę niepewnie.

Teraz sprawa była jasna. Liczba mnoga w pogróżkach świadczy o braku wiary w siebie i o potrzebie przynależności do silnej grupy. Moim gościem był kapuś rządowy. Na dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Zasymulowałem atak i rzuciłem się na niego. Migiem byłem u celu, z zakrzywionymi paluchami tuż przy jego tłustej szyi. Odruchowo sięgnął pod pachę, ciężki frajer, bo przecież byłem gotów wytrącić mu dowolną maszynkę, zanim zdąży nawet pomyśleć o dotknięciu spustu. Lecz okazało się, że był to zbytek ostrożności. Facet miał pod pachą tylko pustą kaburę.

Bez niepotrzebnej paplaniny skinąłem na pas obciążony po prawej stronie. Odchylił połę marynarki i pokazał pęk kluczy. Nawet kajdanki zostawił kolesiom za drzwiami.

- No dobra - westchnąłem i usiadłem. - Streszczaj się, urzędniku.

- Mathias, agent rządowy - przedstawił się. Wygładził ubranie i usiadł jak panienka, z gracją zakładając nogę na nogę. Nie dość że pedał, to jeszcze obrzydliwa ciota.

- Czego chcesz? - Spojrzałem na zegarek. Miałem po dziurki w nosie tych wszystkich lalusiów z rządu i innych bardzo ważnych organizacji. Nie wiadomo jakim sposobem odnajdywali mnie i rozpoznawali.

- Przynoszę propozycję współpracy. Bardzo...

- Wiem. Zadania specjalne, niebezpieczne, ale doskonale płatne. Do tego miesięczny ryczałt równy pensji ministerialnej. Oczywiście, najlepsze panienki gratis. Co dorzucisz tym razem?

- Luksusową willę nad morzem, w górach, czy gdziekolwiek indziej. Sam wybierzesz lokalizację, do nas należy reszta.

- Emerytura i opieka lekarska?

- To chyba zrozumiałe. - Oczy mu rozbłysły, już poczuł się posiadaczem czeku na niebotyczną kwotę za obłaskawienie bestii. Tfu!

- Zjeżdżaj. - Wstałem i otworzyłem drzwi. - Chyżo!

- Ale... nie rozumiem...

- Nie rozumiesz, co znaczy słowo zjeżdżaj? Zaraz ci to wytłumaczę, kochasiu. Z gwarancją, że zapamiętasz na resztę nędznego żywota.

***

Przedzierałem się przez zarośla, byle dalej od wrzaskliwego tłumu na plaży. Tutaj, pod tymi drzewami, jeszcze tak niedawno bawił się mały chłopiec, który marzył o czymś wielkim i pięknym. Potem okazało się, że świat ma respekt tylko przed łotrami i zabijakami.

Właściwie to było trochę inaczej. Wtedy ten mały chłopiec naprawdę marzył tylko o tym, aby dobrze się nażreć i nabawić, może jeszcze trochę popsocić. Chciał także być silny, tak silny, aby nie bać się nikogo. Strach zapamiętał jako bolesny chłód w piersiach. Prawdę mówiąc to wszystko pozostało mu do dziś, można byłoby jedynie użyć nieco innych określeń.

Wchodziłem coraz dalej w las. Tego dnia byłem piekielnie trzeźwy i nie chciało mi się bab, i może dlatego opadły mnie sentymenty. Zawsze uważałem, aby stale pozostawać wobec innych twardym facetem, ale tutaj, na odludziu, poczułem się samotny, czyli bezpieczny.

Gdzie są moi przyjaciele, towarzysze zabaw dziecięcych? A jakże, pozostali ze mną, pracujemy razem. Gdy wyrośliśmy na młodzieńców, pozabijałem ich wszystkich, jednak nie do końca, bo cóż miałbym z nich za pożytek? Od kiedy poznałem Sekret, wiedziałem, że można zrobić z nich zgredów, więc teraz są we mnie w środku i spełniają wszystkie rozkazy. Muszą służyć, a za jedyną odpowiedź mają „Tak jest!”.

- Sułtan, jesteś tam? - spytałem ich przywódcę.

- Tak jest!

- Chcesz pogadać?

- Tak jest!

- Pozwalam ci mówić.

- Tak jest!

Z mojego poziomu zgredy były półgłówkami, w gromadzie bardzo pożytecznymi, ale zawsze półgłówkami. Musiałem wypuścić Sułtana, mojego najlepszego przyjaciela, inaczej z rozmowy nici. Wypuścić? Nie, już lepiej sam do nich zejdę. Tylko na chwilę.

Łatwo jest zostać zgredem. Pomyślałem, że chcę nim zostać, i już tam byłem, we wnętrzu siebie samego, wkomponowany w jakąś różowo-niebieską scenerię, otoczony wiwatującą grupą cielistych tworów. Sam byłem przezroczysty, wszak moje ciało pozostało gdzie indziej.

Sułtanowi narobiło się zmarszczek, ale to był naprawdę on! Jego łobuzerska gęba promieniowała niekłamaną radością, jak brał mnie w ramiona i ściskał, ściskał coraz mocniej.

- Daj spokój, stary, bo udusisz - powiedziałem wzruszony, usiłując się wyswobodzić. Nie pamiętałem już przyjacielskich uścisków.

Wtedy zwolnił chwyt, ale tylko po to, aby znienacka i precyzyjnie uderzyć: raz w szyję i raz w skroń. Jaki byłem głupi! Gdy zszedłem do nich, przestali uważać mnie za pana. Dałem się zaskoczyć jak gówniarz.

Zesztywniałem, choć nadal widziałem dosyć wyraźnie. Sułtan założył duszenie i świat poszarzał jak marny pergamin. Inne zgredy skakały dokoła i skandowały: „Suł-tan, Suł-tan!”

- Jeśli nie możesz mówić, wystarczy, że pomyślisz: „Oddaję ci władzę” - sączył mi do ucha. Wszak pozwoliłem mu mówić.

Nie wiedziałem, czy można udusić duszę, wizytującą incognito własne ciało, ale czułem się naprawdę kiepsko, więc pomyślałem, co chciał. Wtedy puścił mnie i urósł, wyrósł gdzieś poza różowo-niebieskie sklepienie i zniknął, a ja stwierdziłem, że moje ciało wraca do mnie, jakby wnikało do środka. Zabarwiłem się na cielisty kolor i stałem się zwykłym zgredem. Mogłem mówić tylko „Tak jest!”, musiałem pomagać ile sił mojemu Panu, ale myśleć mogłem to, co chciałem. I naprawdę sobie nie żałowałem.

***

Sułtan był głupi. Już pierwszego wieczora dał się tak naszpikować ołowiem, że z trudem nadążyliśmy z łataniem. Kule były dla nas jak świeże pestki dyni, zjadaliśmy je w całości. Dziury zabudowywaliśmy jak się dało, bo fizjologię razem z metabolizmem mieliśmy w małym palcu, chociaż nikt nas tego nigdy nie uczył. A czy oseska ktoś uczy, gdzie ma szukać cyca?

Sułtan w końcu udusił tego pijaczynę-rewolwerowca, ale cóż nam po zgredzie, który tylko wymachuje rękami i udaje, że się przejmuje? Bo są zgredy i ZGREDY, wy wojacy teoretycy.

Sułtan był po prostu kiepski. Nie nadawał się na przywódcę, nie miał dość ambicji, a może tylko nie stawiał sobie zadań odpowiedniego formatu, bo zwyczajnie był tchórzem. Wstydziłem się za niego, mojego byłego najlepszego przyjaciela, który unikał spotkań z przeciwnikami, a potem zwyczajnie przed nimi uciekał. Wściekałem się, kiedy ludzie zaczęli gadać o zmierzchu Wielkiego Enkela. Po jakimś czasie już nic nie mówili, tylko spluwali z odrazą, a Sułtan tylko kluczył, zacierał ślady i wciąż zmieniał postać, dusząc jakieś cherlawe pokraki, które bały się jeszcze bardziej niż on sam. A ja nie miałem innego wyboru, niż zawsze odpowiadać „Tak jest!” i we wszystkim podporządkowywać się temu nędznemu robalowi. Roztył się od kiepskiego piwska, a od tanich prostytutek dostał worków pod oczami. Tfu!

Mimo że siedziałem głęboko w jego kałdunie, to jednak nie uszło mojej uwagi, że od pewnego czasu te haniebne ucieczki Sułtana stały się jeszcze bardziej zdesperowane i chaotyczne niż poprzednio. Zorientowałem się, że ktoś wytrwale następuje mu na pięty. Mój „Pan” nie na żarty lękał się o swoją skórę.

Kiedyś leżał ukryty pośród rupieci na opuszczonym strychu, dusząc się od kurzu, i obserwował drogę przez szparę w ścianie. Jęknął:

- On jest dla mnie za szybki!

- Tak jest! - odpowiedziałem, uznając, że zwrócił się do mnie.

- Zamknij się, ty cholero - warknął. Miał chyba zamiar puścić normalną wiąchę, ale przerwał i zastanowił się. Szkoda, że tak późno. Jednak teraz jego myśl szła w dobrym kierunku, byłem tego pewien. Zrobiło mi się gorąco.

- Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Enkel. Masz jakiś pomysł? Cssst!!

Drogą zbliżał się słusznej postury mężczyzna w jasnym, odprasowanym garniturze. Nosił muchę w czerwone grochy, które przypominały krople świeżej krwi. Był brodaty i opalony, nie pierwszej młodości. Przystanął i spojrzał w górę, w naszą stronę.

- On wie... - dyszał Sułtan, zaciskając wielkie, spocone pięści.

Mężczyzna oddalał się niespiesznie.

- On wie, że tu jestem! Powiedz, co robić?!

- Tak jest!

Sułtan ryknął wściekle, po czym uwolnił mnie. Nie miał innego wyjścia, biedaczysko. Wylazłem mu z szyi różowym bąblem, zeskoczyłem na podłogę i rozrosłem się, przybierając swoją pierwotną postać rudego, przetrąconego Irlandczyka.

- Tylko - pogroził mi tłustym paluchem - bez kawałów. Jestem od ciebie silniejszy o trzydziestu.

- Dziesięciu z nich możesz sobie wsadzić - prychnąłem. - Te łajzy to twój własny werbunek.

- Dobrze, już dobrze, mój przyjacielu - rozłożył łapska gestem anielicy. - Razem go załatwimy, inaczej obaj przepadliśmy, Enkel.

- Nic z tego, cwaniaku. Twoja pomoc jest na dzyndzel, bo tylko paprzesz robotę. Sam go załatwię. Pod warunkiem, że oddasz mi zgredów.

Cofnął się, otarł spotniałą twarz.

- Nigdy! Nie próbuj się nawet przymierzać!

- W porządku. Odchodzę z tego interesu.

- Nie pozwoliłem ci - syknął.

- Tutaj możesz mi zrobić. - Wystawiłem dłoń. - Chcesz mnie zatrzymać, to uderzaj pierwszy.

Obcy znów pojawił się na drodze, jego jasny garnitur był dobrze widoczny w świetle latarni. Nie spieszył się.

Sułtan dyszał ciężko. Przybrał, frajer, postać potężnego chłopa, silnego jak niedźwiedź, ale powolnego. Zwały tłuszczu przeszkadzały mu nawet w oddychaniu. Żałosny frajer. Ale mógł mnie jeszcze załatwić, nosił w bambochu niezły oddział. Nie zrobił tego, bo za bardzo się bał.

- To ja odchodzę - wychrypiał. - Dasz słowo, że zostawisz mnie w spokoju? Mam dosyć. Chcę... się ustatkować, mieć zwykłą żonę i dupczyć po ciemku pod kołdrą, jeść codziennie obiad, rugać dzieciaki. Rozumiesz?

- Nic a nic. Masz moje słowo. Dawaj zgredy!

Gdzieś w sieni skrzypnęły drzwi. Sułtan zwijał się jak w ukropie: różowe lalki migiem wskoczyły we mnie, cała dwudziestka.

- Dawaj wszystkich!

- Ale...

- On jest już na schodach.

Pozostała nędza przelazła nie bez trudu. Nawet na służbie nie potrafili wytrzeźwieć. Jak już miałem ich w sobie, bez zbędnej zwłoki rzuciłem się na Sułtana, swojego drogiego przyjaciela.

- Przecież obiecałeś! - Jego nalaną twarz zniekształciło przerażenie.

Zamierzyłem się do ciosu w czoło, więc posłusznie postawił podwójną gardę. Frajer jakich mało! Mogłem spokojnie i metodycznie kopnąć go w krocze i żołądek, a potem założyć duszenie. Policzyłem do dziesięciu i spytałem przymilnie:

- Chcesz zostać moim zgredem?

Pstryknęło i już był mój. Zawsze się na coś przyda.

Pozostałem rudy, lecz przybrałem lepszą posturę. Byłem teraz gotową do akcji maszyną do zabijania, górą przyczajonych mięśni.

- Chcesz zginąć? - spokojnie spytałem obcego, który stał u wejścia, lekko schylony pod niską powałą. Nie miałem broni, więc zbliżyłem się, wyczulony na jego najlżejszy ruch.

- Wolę porozmawiać. - Uśmiechnął się. - W pobliżu jest całkiem sympatyczna knajpa.

Daję słowo, to był prawdziwy uśmiech, nie jakieś szczerzenie zębów czy maska idioty. Nie ma co, facet musiał być genialnym mistrzem od zwodów, więc pomyślałem sobie, że spróbuję coś jeszcze od niego wyciągnąć, zanim zakończę sprawę. Poszliśmy na wódkę, lecz pozostałem bardziej czujny niż zwykle.

***

Zajęliśmy wnękę w połowie schodów. Z szarej czeluści w dole co chwila wynurzał się kelner i mknął ku jasności górnych poziomów, pozostawiając za sobą mieszaninę zapachów potu i przypalonego oleju.

Rozpierała mnie energia, gromada czujnych zgredów czekała sygnału. Gotowała się we mnie złość na Sułtana, na wszystkich najlepszych przyjaciół, na cały świat. Także na tego fircyka w letnim garniturze i w muszce w czerwone grochy.

- Przypominasz mi lalusia rządowego, ale cuchniesz trochę inaczej - zagaiłem. - Wydzielasz coś takiego, od czego wieje po plecach.

Tamten trzymał kieliszek elegancko, w dwóch palcach. Zatrzymał go w pół drogi. Wyobraziłem sobie, że uderzam w naczynie, ale nie za mocno, w sam raz tak, aby nie naruszyć szkła, i obserwuję, jak przezroczysty pocisk rozpryskuje się na ścianie w chmurze kropel.

- Stój! - ostrzegł tamten. Dopiero pod koniec spotkania powiedział, że nazywa się Gab; ha, co za śmieszny pseudonim. Niesłychane, ale ten laluś już na rozbiegu ośmielał się podnosić głos. - Powstrzymaj się, Enkel. Mam nad tobą podwójną przewagę.

- Niby... ty? - prychnąłem z pogardą, wciąż wyważając uderzenie. Musi być akurat, nie za mocne, żeby nie pociachać sobie palców, ale i nie za słabe, bo wtedy efekt mizerny.

- Po pierwsze: to ja uwolniłem cię od Sułtana.

Zdziwienie okazało się większe niż złość.

- Co takiego?

- Obserwowałem cię od dawna. Wasz zespół pracował znacznie gorzej pod Sułtanem niż pod tobą, więc postraszyłem go trochę. To nie było trudne.

Rzecz trzymała się kupy. Jeśli chciałby wykończyć Sułtana, mógłby zrobić to o wiele wcześniej. Poczekał. Poczekał na mnie. Nie ma co gadać, zaimponował mi trochę.

- Hodowałeś sobie przeciwnika? Więc go masz - stwierdziłem bardziej uroczyście niż wyzywająco i wreszcie trzepnąłem ten kieliszek. Dobrze wyliczyłem, bo poleciał cały i rąbnął o ścianę jak bomba.

- Szkoda gorzałki - spokojnie zauważył Gab. - Na przyszłość uważaj, bo mam także inny argument.

Nie wiadomo jak, ale fakt był faktem: w jego dłoni pojawił się nóż sprężynowy. Posrebrzane ostrze wyskoczyło z trzaskiem z rękojeści. Wzdrygnąłem się.

- Wolę mieć do czynienia z czystą stalą. Świecidełka są dobre dla bab i pedziów.

- Wiem. Jesteś uczulony na srebro. Niestety, to zdarza się nawet jeszcze w tych czasach.

- Chcesz bić się tutaj? - spytałem bez przekonania. Złość wywietrzała, a bez niej sporo trudniej macnąć przeciwnika.

- Nie chcę się bić. Mam propozycję.

Zaśmiałem się, a potem roześmiałem pełnym głosem. Poznałem wielu lalusiów i ich propozycje; wszystkie miały na celu przysposabianie mnie do jakiejś paskudnej roboty, która najmniej korzyści przyniosłaby wykonawcy. Żadnej nie przyjąłem, więc dlaczego mam się dogadać z tym przebierańcem? Tylko dlatego, że zawiązał muchę?

Odłożył nóż, ale miał go w zasięgu ręki. Szybka akcja, rozpoczynająca się od wywrócenia stolika, miała szanse powodzenia. Wszystko zależało od refleksu przeciwnika.

- Zobacz - powiedział i wyciągnął w moją stronę łańcuszek z medalikiem. Wszystko było srebrne, cholera. - Chcę ci to podarować. Możesz go nosić na szyi.

- Zwariowałeś - wykrztusiłem z trudem. Czułem, jak gardło mi puchnie, a skóra zaczyna nieznośnie swędzieć. Chciałem uciekać, ale już było za późno: taka ilość srebra z niewielkiej odległości obezwładniała skuteczniej od podwójnego nelsona.

No i doczekałem się. To, czego nie zdołały dokonać całe bandy fachmanów ze swoimi spluwami, brzytwami, kastetami i morgenszternami, ten fircyk w muszce załatwił w ciągu minuty. I to czym? Rzezakiem do otwierania kopert i starą biżuterią, psiamać!

- Jeśli nie możesz mówić - Gab nachylił się i sączył mi jad wprost do ucha - to tylko pomyśl: „Od dziś biję się pod innym sztandarem”. Niczego nie musisz zmieniać oprócz znaku, pozostajesz wolnym człowiekiem z wolną wolą.

Kończyłem się. Gardło zapuchło w jednolitą kluchę, żołądek wypełniła kloaczna ciecz, mózg szarpały robaki. W brzuchu zapiekło, miałem wytrysk jak przy agonii. Co powiedział ten palant? Że nie muszę niczego zmieniać? No to niech mu będzie!

Kleszcze powoli puszczały, wygłodniałe płuca chwyciły pierwszy haust, mrówki przestawały dręczyć ciało. Po dłuższej chwili wyprostowałem się, przepłukałem gardło. Na szyi miałem łańcuszek.

- Oddaj go - powiedział Gab.

Dotknąłem piersi.

- Dlaczego?

- Przysięgi, złożone pod przymusem, są nieważne. Przynajmniej u nas.

Znowu jakieś „u nas”. Nawet ten szpenio musi podpierać się tłumem? Tfu!

Zdjąłem medalik, ważyłem go w dłoni. Bezkarnie trzymałem całą uncję srebra! Do tego czułem się zupełnie nieźle. To było nawet zabawne. Więcej: dawało poczucie bezpieczeństwa. Z tej strony już nikt mnie nie zajdzie!

- Mówiłeś, że nic nie muszę zmieniać, że mogę żyć jak dotychczas. Niczego nie żądasz?

- Niczego. Możesz żyć, jak zechcesz. Nasze rachunki nie przychodzą za życia.

Zamykałem i otwierałem dłoń.

- A więc zatrzymam go. Chcę mieć jeszcze nóż. Do kompletu.

- Jest twój. - Schował ostrze i popchnął sprężynowca w moją stronę.

Ująłem z pewną obawą posrebrzaną rękojeść, ale nic się nie stało.

Wtedy, między jednym a drugim przejściem kelnera, kropnąłem go w czoło i założyłem duszenie. Trochę wierzgał, ale krótko i po chwilce miałem z niego swojego zgredziocha. Zmieniłem się w ciemnego chudzielca i wyszedłem. Nikt się za mną nawet nie obejrzał. I dobrze.

Na ulicy uwolniłem go. Przecież nawet z nim nie walczyłem, więc niech idzie w cholerę. Otrzepał garnitur, poprawił muchę i powiedział, że wszystko w porządku. Miałem ochotę przyłożyć mu za to jeszcze raz, ale tylko spytałem:

- Dlaczego właśnie ja?

- Bo byłeś najgorszy. I jednocześnie najlepszy.

Byłem, ha. Wzruszyłem ramionami i poszedłem sobie. Za zakrętem uwolniłem Sułtana. Przecież mu obiecałem. Niech się statkuje i wzorowo obcuje z prawowitą żoną. Tchórz i skurwiel, ale to przecież nic niezwykłego.

Nie myślcie tylko, garnirowane fiutki, że cokolwiek zmienię w swoim życiu. W końcu po coś trzymam tych paru zgredów. Kto jak kto, ale ja nie zamierzam się ustatkować. Nadal muszę walczyć z własnym lękiem, a mówić mogę rozmaicie, nawet tak jak wszyscy lubią.

Jak chcecie, możecie zapomnieć o całej tej historii, ale zapamiętajcie jedno: dopóki pozostanę taki sprawny jak dziś, racja i tak będzie przy mnie. Ha!

LAS NA WULKANIE

Zauważyłem ją z daleka: czarna, podłużna, ze złotym emblematem. Przez chwilę ważyłem ją w ręku, lekką jak piórko, o brzegach twardości blachy, a potem upuściłem na ziemię, odskakując w bok. Lecz nic się nie stało: opadła ruchem jesiennego liścia, stuknęła narożem w marmur posadzki i powoli przewróciła się wierzchem do góry. Błysnął emblemat w kształcie miecza.

Wypuściłem Sułtana. Wylazł ze mnie różowy i pomarszczony, podobny do kiszonego jabłka, i leniwie rozrósł się do rozmiarów tęgiego zabijaki. Otrząsnął się zupełnie jak kogut po robocie.

- Nie widać, żebyś się spieszył - spróbowałem go. Budził się powoli. Jak zwykle.

- Wolę pracować w gromadzie - cedził słowa, jakby miał gębę pełną klusek.

- Otwórz to.

Uniosłem się lekko z kamiennej ławki. Sułtan natychmiast przyspieszył, ruszył cielsko, sapnął przy skłonie. Pomyślałem sobie, że się zmarnował, chociaż jeszcze całkiem nieźle robił za zgreda.

Zaszeleścił rozrywany papier koperty. W środku tkwiła sztywna rozkładana kartka, coś w rodzaju zaproszenia na ślub, czy pogrzeb. Raczej na to drugie, ha.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.