Megan McDonald

Hania Humorek przepowiada przyszłość

Ilustracje
Peter Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody Predicts the Future

Text © 2000 Megan McDonald

lllustrations © 2003 Peter H. Reynolds

Judy Moody font © 2003 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted,
broadcast or stored in an information retrieval system in any form
or by any means, graphic, electronic or mechanical, including
photocopying, taping and recording, without prior written permission
from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2004

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01 029 Warszawa

tel.22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166651

Megan McDonald, autorka ogromnie popularnej serii przygód Hani Humorek, wychowała się w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych jako najmłodszaz pięciu córek. Wszyscy w jej rodzinie byli świetnymi gawędziarzami, a ponieważ Megan nigdy nie mogła dojść do słowa, postanowiła spisywać swoje opowieści. O tomiku Hania Humorek przepowiada przyszłość mówi tak: „Wiatach 60., kiedy dorastałam, pierścienie przepowiadające nastrój były dlamnie prawdziwie czarodziejskie. Gdy nastąpił ich wielki powrót, od razu wiedziałam, że i Hania Humorek musi taki mieć. Tylko ona mogła wpaść napomysł, że wystarczy założyć go na palec, by przepowiedzieć przyszłość! Ale może Hania to rzeczywiście wróżka? Zresztą, czy nie jest prawdą, że każdy z nas tworzy własną przyszłość?”. Megan mieszka w Kalifornii z mężem Richardem, dwoma psami, dwomakońmi i piętnastoma dzikimi indykami.

Peter Reynolds jest autorem ilustracji do wszystkich książek o Hani Humorek. „Hania stała się ważną częścią mojego życia – mówi. – Niekiedy mam wrażenie, żemieszkaw domu obok!”. O tej części przygód Hani mówi tak: „Hania Humorek przepowiada przyszłość porusza bardzo ważny temat: umiejętność wglądu w przyszłość. Hania poprzez zabawę bada tę kwestię, zachęcając czytelnika, by poszedł w jej ślady. Mam nadzieję, że Haniazachęci wszystkich do tego, by przepowiadali przyszłość pełną dobrych humorków”. Peter zilustrował kolejną pozycję dla wydawnictwa Walker: obrazkową książkę The Dot. Mieszka w Massachusetts.

Dla Barbary Mauk i wszystkich czytelników

z Parkview Center School

M. M.

Dla Dawn Haley, władcy czasu i przestrzeni

P. H. R.

Czarodziejski pierścień

Hania zjadła jedną, dwie, trzy miski płatków. I nic, żadnej nagrody. Napełniła czwartą, piątą, szóstą miskę. Nic. Siódmą. Wreszcie wypadła Tajemnicza Nagroda.

Hania z niecierpliwością rozerwała opakowanie.

Pierścień! Srebrny pierścień z błyszczącym oczkiem. Czarodziejski pierścień! I mała karteczka z pytaniem: W JAKIM JESTEŚ HUMORKU?

Hania wsunęła pierścień na palec, a potem przycisnęła kciuk do błyszczącego oczka. Mocno zacisnęła powieki. Raz, dwa, trzy. Miała nadzieję, że oczko zmieni kolor na fioletowy. Fiolet to najlepszy humorek. Fiolet to „wesoły jak szczypiorek na wiosnę”.

W końcu zebrała się na odwagę i spojrzała na oczko. O nie! Nie mogła uwierzyć!

Oczko zrobiło się czarne. Nawet bez instrukcji wiedziała, co oznacza czarny kolor. Czarny to „paskudny humorek. Wręcz okropny!”.

„Możę źle policzyłam” – pomyślała. Znowu zamknęła powieki i przycisnęła kciuk do oczka. Tym razem wspominała tylko przyjemne rzeczy. Same wesołe przygody.

Przypomniała sobie, jak razem z Ryśkiem i Frankiem włożyli do sedesu sztuczną dłoń, żeby zrobić kawał Smrodkowi. A potem – jak w gazecie znalazło się zdjęcie jej łokcia. I jak cała klasa III t zebrała dość butelek, by zasadzić drzewa w lesie równikowym. Myślała o fioletowych rzeczach. O skarpetkach, kamykach i lizakach.

Hania Humorek otworzyła oczy.

Nie udało się! Oczko nadal było czarne.

A może pierścionek się myli? Hania uważała jednak, że pierścionki nie potrafią kłamać. Zwłaszcza takie, do których dołączona jest instrukcja.

Ochłodziła sobie kciuk o kostkę lodu i ponownie przycisnęła palec do oczka. Czarne.

Włożyła kciuk pod gorącą wodę i znowu go przyłożyła do pierścionka. Czarny, czarny, czarniejszy od czerni. I ani odrobiny fioletu.

„Pewnie jestem w paskudnym humorku i nawet o tym nie wiem – pomyślała. – Comnie tak rozzłościło?”.

Hania Humorek zaczęła szukać przyczyn swojego paskudnego humorku.

Na podwórku znalazła tatę, który sadził cebulki jesiennych kwiatów.

– Tato, zabierzesz mnie do Zwierzyńca? – spytała.

Hania nie znosiła, kiedy tata był zbyt zajęty, żeby ją zawieźć do sklepu ze zwierzętami. Już teraz czuła, że wpada w bardzo paskudny humorek.

– Oczywiście – powiedział tata. – Tylko umyję ręce.

– Naprawdę? – zdziwiła się Hania.

– Naprawdę.

– Ale wyglądasz na bardzo zajętego. A ja powinnam odrobić pracę domową.

– Nic nie szkodzi – zapewnił ją tata. – Już prawie skończyłem. Umyję ręce i możemyjechać.

– Aco z moją pracą domową?

– Możesz ją odrobić po obiedzie.

– Już mi się odechciało jechać – powiedziała Hania.

– Słucham? – zdziwił się tata.

Hania Humorek poszła szukać lepszych przyczyn swojego paskudnego humorku.

Bardzo nie lubiła, kiedy mama kazała jej się uczesać. Specjalnie rozpuściła swoje kucyki. Teraz włosy jej sterczały jak rogi dinozaura, agrzywka opadała na oczy.

Mama siedziała w różowym fotelu i czytała książkę.

– Cześć, mamo.

– Cześć, kochanie. – Mama uśmiechnęła się do Hani.

– Nic nie powiesz?

– Na przykład co?

– Na przykład: „Idź się uczesać. Odgarnij włosy z buzi. Wyglądasz jak dinozaur”. Coś wtym rodzaju.

– Włosy ci sterczą, bo miałaś je związane w kucyki, kochanie. Wieczorem, kiedy umyjesz głowę, znowu ładnie się ułożą.

– A gdyby w tej chwili ktoś przyszedł do nas zwizytą? – spytała Hania.

– Ale kto? Rysiek?

– Nie, ale na przykład prezydent Stanów Zjednoczonych.

– Powiesz prezydentowi, że zaraz wrócisz, a potem pobiegniesz na górę i się uczeszesz.

Wszystko na nic. Hania musiała odnaleźć Smrodka. Jeżeli ktoś potrafił ją wprawić w paskudny, najpaskudniejszy humorek, to na pewno jej młodszy braciszek.

Hania pobiegła na górę i bez pukania wparowała do pokoju Smrodka.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.