Megan McDonald

Hania Humorek. W osiem i pół dnia dookoła świata

Ilustracje
Peter H. Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody. Around the World in 8 ½ Days

Text © 2006 Megan McDonald

Illustrations © 2006 Peter H. Reynolds

Judy Moody font © 2006 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited,

London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced,
transmitted, broadcast or stored in an information retrieval system
in any form or by any means, graphic, electronic or mechanical,
including photocopying, taping and recording, without prior written
permission from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2007

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166620

Megan McDonald jest wielokrotnie nagradzaną autorką serii przygód Hani Humorek. Mówi o nich: „Większość wywodzi się z prawdziwych historii, jakie mnie i moim czterem siostrom przydarzyły się w dzieciństwie”. Wyznaje: „Hania Humorek to ja! Jesteśmy identyczne! W naszej rodzinie zawsze słynęłam ze skłonności do przesady. Hania Humorek to ja, tylko... jeszcze bardziej wyolbrzymiona!”. Megan McDonald mieszka ze swoim mężem w Sebastopolu w północnej Kalifornii.

Peter H. Reynolds mówi, ze od razu poczuł więź z Hanią Humorek, gdyż jak sam mówi.: „Jako ojciec na własne oczy oglądałem przygody bardzo niezależnej dziewczynki”. Peter H. Reynolds mieszka w Dedham w stanie Massachusetts, naprzeciwko swojego brata bliźniaka.

Dla tancerek taranteli

z drużyny skautek 997

M.M.

Dla moich braci i sióstr,

Andrew, Jane, Paula i Renee,

którzy urodzili się na tym świecie

P.H.R.

Interesujące!

Dziewczynka trzymała notatnik i podkładkę. Ubrana była w niebieską plisowaną spódnicę od szkolnego mundurka i miała na ręce nie jeden, ale aż DWA zegarki. Za ucho wetknęła sobie ołówek. Niebiesko-zielone okulary bardzo wyróżniały ją spośród uczniów.

Podeszła do stolika, przy którym Hania Humorek zawsze jadała obiad, i opadła na krzesło stojące między Ryśkiem i Frankiem – przyjaciółmi Hani.

Wyglądała tak, jakby miała dziennikarski humorek.

Hania zastanawiała się, kim jest ta poważna dziewczynka w okularach.

– Mania Pisania, dziewczynka reporter – przedstawiła się nieznajoma. – Zbieram materiały.

– Hmm... Chcesz sobie coś uszyć? – spytała niepewnie Hania.

– Nie takie materiały. Chodzi mi o informacje. Jestem reporterką – wyjaśniła. – Jak Nellie Bly, pierwsza kobieta reporter.

Ona, Hania Humorek, wprost nie wierzyła własnym uszom.

– Trochę tak jak Elizabeth Blackwell, pierwsza kobieta lekarz? – odezwał się Franek.

Hania przysunęła się do dziewczynki.

– Interesujące! – zawołała dziewczynka i zapisała coś w notesie. – Chodzę do klasy pani Walentyny, III v. Czy mogę wam zadać parę pytań? Do mojej gazety?

– Masz własną gazetę? – zdziwił się Franek Perełka.

– Pewnie! – W tej chwili Superważna Dziewczynka Reporter przystawiła do ust butelkę keczupu, udając, że to mikrofon. – Jakie jest wasze ulubione danie obiadowe w szkolnej stołówce? – spytała. – Pizza, pieczony kurczak czy francuskie tosty?

– Francuskie tosty podają na śniadanie – zauważyła Hania.

– Pizza! – wrzasnęli jednocześnie Rysiek i Franek.

– Interesujące! – zawołała dziewczynka i znowu coś zanotowała.

– Ja przynoszę obiad z domu – oznajmiła Hania.

– Ile razy w tygodniu powinni podawać pizzę? – pytała dalej dziewczynka.

– Trzy – odrzekł Franek.

– Pięć! – krzyknął Rysiek. – Codziennie! Z dodatkowym serem!

– Bardzo interesujące – mruknęła dziewczynka.

Kim w ogóle była ta dziwna dziewczynka z notesem dopytująca się o pizzę? I dlaczego Rysiek i Franek, najlepsi przyjaciele Hani, tak chętnie z nią rozmawiają?

– Nie można codziennie jeść pizzy na obiad – zauważyła Hania.

– Dlaczego? – spytała dziewczynka. – Moja mama zna panie ze stołówki. Poza tym żyjemy w wolnym kraju.

– Hej, Haniu, ty też ciągle to powtarzasz! – zawołał Franek.

– Nieprawda!

– Prawda! – wykrzyknęli jednocześnie Rysiek i Franek.

– Oto pytanie numer trzy – powiedziała dziewczynka. – Co jeszcze chcielibyście zmienić w naszej szkole?

– Powinni wstawić automaty ze słodyczami! – wymyślił Franek.

– I wybudować basen! – dodał Rysiek.

– I tor wrotkarski!

– I przestać robić zdjęcia do szkolnego albumu!

Dziewczynka reporter wszystko szybko zapisywała.

– I żeby podczas obiadu nie przeszkadzali nam reporterzy – dodała Hania.

Dziewczynka przestała pisać, ale nie powiedziała: „Interesujące!”.

Hania mimo woli zawołała:

– Mam pomysł! Naprawdę! Guma do żucia w szkole!

– No! – przytaknął Rysiek.

– Tak! – zawołał Franek.

– Interesujące! – przyznała dziewczynka.

– Mogłabym założyć w szkole swoją kolekcję PG – ciągnęła Hania. – Przylepiałabym je pod moją ławką. W domu mam taką kolekcję na lampie przy łóżku.

Dziewczynka reporter wróciła do pisania.

– PG to skrót od „przeżuta guma” – wyjaśniła Hania.

– Wiem. Ja też zbieram gumy do żucia. Widziałam najwspanialszą na świecie kolekcję przeżutych gum.

– Hę? – mruknęła Hania.

– Tak! – zawołała dziewczynka. – To Aleja Gum do Żucia w Kalifornii.

– Ja kiedyś byłam w Bostonie – pochwaliła się Hania.

– Widziałam ją podczas wakacji. Idzie się aleją między dwoma budynkami, a po obu jej stronach stoi Gumowy Mur. Ludzie przyklejają do niego przeżute gumy. Niektórzy nawet robią z gumy obrazy i różne ciekawe rzeczy. W tamtejszym automacie kupiłam pięć kulek gumy, przeżułam je i dokleiłam do muru.

– Niemożliwe! – zdumiał się Rysiek.

– Możliwe! To jest taka Gumowa Galeria Sław. A właściwie raczej Gumowy Mur Sław – powiedziała dziewczynka i wybuchnęła śmiechem.

– Bomba! – zawołał Franek.

– A ja zamówiłam zestaw do własnego wyrobu gumy do żucia – mruknęła Hania, ale nikt nie zwrócił na to uwagi.

– Bardzo chciałbym zobaczyć taki Gumowy Mur! – westchnął Franek.

– Mam zdjęcie, na którym stoję przed tym murem – powiedziała dziewczynka. – Znalazło się w ostatnim numerze mojej gazety.

Widzicie? – Odpięła z podkładki ostatnią stronę.

– Ohoho! – zawołał Rysiek. – Niesamowite. Patrzcie, ile przeżutej gumy!

– Ojej! – wykrzyknął Franek. – Naprawdę tam byłaś!

– A moje zdjęcie trafiło kiedyś do prawdziwej gazety – zaznaczyła Hania.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.