Megan McDonald

Hania Humorek zostaje gwiazdą

Ilustracje
Peter Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyńska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody Gets Famous

Text © 2000 Megan McDonald

Illustrations © 2000 Peter H. Reynolds

Judy Moody Font © 2000 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted,
broadcast or stored in an information retrieval system in any form
or by any means, graphic, electronic or mechanical, including
photocopying, taping and recording, without prior written permission
from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.,

Warszawa 2004

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166675

Megan McDonald wychowała się z czterema starszymi siostrami. Mówi, źe większość przygód Hani Humorek jest oparta na jej własnych doświadczeniach. Zrobiła z Hani starszą siostrę, gdyż chciała się przekonać, „jak to jest wszystkimi rządzić!”. Megan mieszka w Kalifornii.

Peter Reynolds mówi, że od razu poczuł więź z Hanią Humorek, gdyż jako ojciec dwunastoletniej córki na własne oczy oglądał przygody „bardzo niezależnej dziewczynki”. Peter mieszka w Massachusetts.

Dla Kendry i Mary Lee

M.M.

Dla Mamy i Taty

P.R.

Jak się pisze „gwiazda”?

W pewien całkiem zwykły czwartek Hania Humorek weszła do klasy w całkiem zwykłym humorku. Ale to było, zanim jeszcze dziobnął ją pewien Wróbel.

Hania usiadła w swojej ławce w pierwszym rzędzie obok Franka Perełki.

– Widziałaś Julkę Wróbel? – spytał ją szeptem Franek.

– Widziałam, i co z tego? Codziennie ją widuję. Siedzi za mną.

– Ma na głowie koronę.

Hania odwróciła się, spojrzała na Julkę, po czym szepnęła do Franka:

– Skąd ona ją wzięła? Z McDonalda?

– Nie wiem. Spytaj ją. Mówi, że ta korona jest wysadzana klejnotami.

– Raczej klekotami – prychnęła Hania, chociaż tak naprawdę połyskujące rubiny bardzo jej się podobały. – Hej, czy to prawdziwe rubiny? – spytała Julkę.

– To sztuczna biżuteria – wyjaśniła Julka Wróbel.

– Za kogo się przebrałaś? Za królową Anglii?

– Nie, wygrałam konkurs. – W ostatnią sobotę zajęłam pierwsze miejsce w Wielkim Dyktandzie PW.

– W dyktandzie pewu? – zdziwiła się Hania Humorek.

Nie zazdrościła osobom, które musiały literować do mikrofonu strasznie długie słowa i na które gapiło się milion jeden osób. Wiedziała, że każdy rodzic, który to oglądał, po cichu życzył kolejnym kandydatom: „Skuś baba na dziada”, bo chciał, żeby to jego dziecko wygrało.

– Nie pewu, tylko PW. To skrót od rejonu północnej Wirginii.

– Aha. I to właśnie tam dostałaś tę koronę?

– To diadem – wyjaśniła Julka. – D-I-A-D-E-M. Taka specjalna korona, jaką nosi też królowa Anglii. Zwycięzca konkursu musi znać tysiące trudnych słów.

– Za jakie słowo go wygrałaś? – dopytywała się Hania. – Franek jest ciekawy – dodała szybko, na wypadek gdyby Julka to ją posądziła o zainteresowanie.

– Za „bakłażan”. To słowo czwartego stopnia.

Bakłażan! Hania ledwo potrafiła przeliterować słowo „pulpet”!

„Stanowczo wolę przyrodę – pomyślała. – Jak się pisze «przyroda»? Przez sz czy rz”?.

– W domu mam plakaty z trudnymi słowami – pochwaliła się Julka. – Jeden nawet świeci w ciemności.

– Mnie by się śniły koszmarne sny o dyktandzie. Wolę swój świecący plakat ze szkieletem. Widać na nim wszystkie dwieście sześć kości człowieka!

– Haniu – odezwał się pan Łopuch. – Tył twojej głowy nie jest ani trochę tak interesujący jak jej przód. A dzisiaj oglądam go częściej, niżbym chciał.

– Przepraszam. – Hania znowu odwróciła się przodem do tablicy.

Julka stuknęła Hanię palcem w plecy i podała jej złożoną stronę z gazety. Na SAMIUTEŃKIEJ GÓRZE widniało zdjęcie Julki Wróbel, które mógł obejrzeć cały świat. Obok znajdował się tytuł wydrukowany dużymi, tłustymi literami: DZIEWCZYNKA WYGRYWA WIELKIE DYKTANDO.

– Mój tata mówi, że mam swoje pięć minut – szepnęła Julka w tył głowy Hani.

Hania się nie odwróciła. Aż zzieleniała z zazdrości. Julka Wróbel z III klasy, Królowa Słowników, była gwiazdą! Hania nie mogła opędzić się od myśli, jak by to było cudownie umieć przeliterować coś trudniejszego niż tylko „pulpet”, wygrać konkurs i nosić koronę. I zobaczyć w gazecie swoje zdjęcie!

Ale ona, Hania Humorek, czuła się mniej więcej tak sławna jak jedna z jej kredek.

Zaraz po powrocie ze szkoły Hania postanowiła nauczyć się na pamięć całego słownika. Otworzyła go na chybił trafił, ale niestety, utknęła na słowie „mrówkojad”. Zresztą kto słyszał o mrówkojadzie? Żywić się mrówkami, też coś! Mrówkojady mają długie ryjki, oczka jak paciorki i chude pyszczki zupełnie jak... Julka Wróbel! Może i jest sławna, ale wygląda całkiem jak mrówkojad.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.