Katarzyna Szewioła-Nagel

Mroki III

Saga

Mroki III

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 2022 Katarzyna Szewioła-Nagel i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726834239

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Od autora

Właśnie zaczynacie ostatnią przygodę w świecie „Mroków”. Dla mnie to dziesięć lat zwątpienia, walki ze sobą, planowania i bicia się z myślami. Warto to skończyć? A może trzasnąć w diabły i zająć się czymś zgoła odmiennym? Pewnie tak by się stało, gdyby nie ludzie, którzy pchali do przodu, motywowali oraz utwierdzali w przekonaniu, że jednak warto, nawet dla garstki, ale, cholera, warto! Siadłam więc i przejrzałam starocie, które powstały w tym samym okresie, co pierwszy tom. Pokreśliłam, przemyślałam i w ciągu roku wystukałam ten oto pokaźny twór. Tak, ta książka ma prawie milion znaków, tak, umieściłam tu wszystkie wątki, które zawiązałam w pierwszym i drugim tomie, rozwiązałam i pokierowałam bohaterami jak w klasycznym RPG: żeby wyruszyć w drogę, należy zebrać drużynę. Któż tego nie zna, prawda? Kochany czytelniku, zaparz sobie pyszną herbatę, weź wino, a może ciastka, i zapraszam do świata, w którym krwawa magia oraz skrytobójcy to chleb powszedni, a przyjaźń to najcenniejszy z darów!

Miłej lektury!

Katarzyna Szewioła-Nagel

Antoninie Nagel – kobiecie, która rozumiała mnie lepiej niż matka.

Rozdział 1

Nora maszerowała gościńcem. Aura pokrzepiała mżawką przeplataną letnim słońcem, które mimo krótszych dni, nadal przygrzewało znośnie. Drogę porastały kępy szeleszczącej trawy. Drzewa szumiały smętnie, a ptactwo szczebiotało i co rusz podrywało się nerwowo do lotu. Czas ciągnął się jej niezaprzeczalnie. To nie były pojedyncze wschody, a dziesiątki, które zlewały się w jedno. Nie spotkała wielu obieżyświatów. Najczęściej widywała krasnoludów na jucznych koniach i elfy, które smętnie snuły się za nimi. Nie orientowała się wtenczas w hierarchiach społecznych, bo niby skąd, jednako wnioskowała, że ostrousi są sługusami wyżej urodzonych. Na pozdrowienia odpowiadała skinieniem czoła oraz nieśmiałym uśmiechem, rozjaśniającym umorusaną pyłem twarz.

Odczuwała nieporęczność oręża. Pomimo solidnej uprzęży ciążył i podrygiwał podczas marszu, a pasy mocowań wżynały się jej w barki. Za to radował ją fakt, że w jednej z mijanych wiosek zaopatrzyła się w smarowidło z nagietka. Problem z pomadą jednak był taki, że zielarka najprawdopodobniej niedokładnie odmierzyła ingrediencję i specyfik nie niósł ulgi, a do tego część wylała się z naczynia. Z tego, co zostało, poczyniła okłady, łudząc się, że zadziała i wytrwa końca podróży.

We wsi uchodziła za pyskatą, teraz odwaga dała gdzieś dyla i co rusz rzucała za siebie ukradkowe spojrzenia. Wszak szelesty w plątaninie cienkich gałązek nie zawsze niosły obietnicę zająca. Zdarzało się, choć rzadko, że spożywała wieczerzę z przygodnie poznanymi wędrowcami, jednak, onieśmielona, trzymała język za zębami, mimo że chęć wtrącenia do dysput gotowała się pod skórą mrowiem słów. Dziw brał, że nikt nie połasił się na tobół, który zapamiętale za sobą wlokła. Jakby Odkupiciele nad nią czuwali, a ona odwdzięczała się za opatrzność żarliwą, dziękczynną modlitwą. Pamiętała wskazówki Leto. „Ostrożność i brak zaufania! Tego się trzymaj!” – mawiał. Ale z czegoż mieliby ją obrabować? W mieszku nie dzwoniło srebro, a jedynie miedziaki. O cnotę? Nie! Wszakże dziewki z taką posturą nikt nie tyka.

Najgorszymi jawiły się jej noce. Ciemne, napełnione dźwiękami lasu i klekotem kopyt jeźdźców, którzy galopem przemierzali te same ścieżki, co ona. Bywało, że pozwalano jej nocować w stajniach. Płaciła za przywilej pracą, a jako że czas późnych żniw usiadł na barkach utrudzonych chłopów, chętnie zabawiała wschód lub dwa. Na drogę gospodynie zazwyczaj wtykały jej ser i chleb, czasem kawałek suszonego mięsa. Nowy, nieznany dotąd stan rzeczy wywierał nań dziwne piętno. Brała wtedy głęboki oddech i rozkoszowała się nim. Po raz pierwszy decydowała, w którą stronę powiedzie kroki, a jeśli pobłądzi, to obwini jedynie siebie.

Jednakowoż dopadały ją chwile zwątpienia. Długie, męczące i samotne dni przeciągane melodią szurania podeszew. Bezkresne dłużyzny, zielonością oraz purpurą znaczące pierwsze jesienne liście, które jak drogowskaz mówiły, że gdzieś za kolejnym rozwidleniem czeka koniec włóczęgi.

Kilkakrotnie szlak przedzielili pospolici bandyci. Onieśmieleni dziewką chuderlawi poborcy myta, zatrwożeni rozchodzili się tedy po krzakach. Nora zaś ściągając czoło, wlokła się dalej, nie zwracając uwagi na tych, którzy czyhali na łatwiejsze łupy.

Droga nauczyła ją maskować bojaźń. Udawała niezłomność, ale i nieśmiałą chęć dialogu, szczególnie gdy należało zaopatrzyć się w wiktuały. Emocje noszone na licu jeszcze nikogo nie ocaliły. W duchu krzyczała i rozpadała się na cząstki, tak bardzo brakowało jej wsparcia i dobrego słowa. Strach kojarzyła ze słabością, ale kimże jest człowiek, który go nie odczuwa?

Myśl o Stolicy dodawała jej otuchy. Zimnymi nocami śniła o koszarach pełnych rekrutów. O żołnierskim wikcie i ostrych treningach. O wysiłku i pocie, który rzęsistymi strugami spływałby po plecach. Frapowało ją wielkie, nieznane siedlisko. Nie potrafiła go sobie wyobrazić, jakby trwało ukryte za ścianą nieprzepuszczalnej materii mgły. Jakby prosty umysł, który jeno widział chaty okolone kulawym płotem, nie radził sobie z ogromem pracy rąk jej podobnych.

Wspominała rodzinną osadę. Podróżowała myślą w stronę domu, który już nie istniał. Przywodziła zapach powietrza, napełnionego brzęczeniem pszczół i majowych kwiatów. Dźwiękami obory oraz głosami ludzi… A później myślała o nim. Leto. To musiało się tak zakończyć. Tak to sobie tłumaczyła i chyba dlatego potrafiła przegryźć gorzką pigułkę odtrącenia. Piękne rzeczy nie trwają długo, zastępują je zgliszcza. Tak właśnie wyobrażała sobie miłość – jako popiół. Do teraz czuła smak pocałunków oraz dotyk chłodnych dłoni. Czy chciała go jeszcze ujrzeć? Echo ponurego elfa niosło mrowienie w okolicy podbrzusza. Zawsze pachniał skórą i świeżą wodą, wymieszaną z czymś jeszcze. Specyficzny piżmowy zapach, przez który traciła rozum. Jej kobiecość kwitła i budziła się z uśpienia, a sprowokowane zmysły wrzały. W końcu zaczynała rozumieć niewiasty. Smuciła się, że tak późno zasmakowała rozkosznych dreszczy. Musiała nauczyć się bliskości od podstaw. Potraktuje to jak trening, jak wyzwanie.

W nocy spadł deszcz, który zmusił podróżniczkę do poszukania suchszego lokum, aniżeli niskopienne zarośla. Znalazła rozłożysty kasztanowiec, jeszcze całkowicie nieogołocony z liści. Pod nim czekało kilka skrawków suchego gruntu. Po czasie deszcz i tam ją dosięgnął. Drżała przy każdym podmuchu chłodnego wiatru, a mimo to zasnęła.

Kolejny świt obudził ją chłodem i kryształkami przymrozku przycupniętego na gałęziach, ale był wyjątkowy. Rozlewał się różowością, tworzył bajeczny wzór ułożony z niezliczonej ilości poszarpanych chmurek. Las wypełniał się przyjemnym szumem. Ziewnęła przeciągle i poprawiła tobół pod głową. Niewygoda ugodziła bolesnym dreszczem przebiegającym po kościach. Zastane mięśnie przypomniały, że gołą ziemię powinna szybko zamienić na coś milszego, na przykład siennik świeżo napchany słomą. Przed jej oczami roztaczał się wielobarwny kobierzec wczesnojesiennych liści. Poczuła głód, gorszy od samego ziąbu. Z wora wydobyła bukłak i resztę czerstwego pieczywa. Nasyciwszy się, zebrała bety i przeskakując przez wykroty, wróciła na trakt.

Nie uszła daleko, kiedy gęstwina poboczy zaczęła rzednąć. Przed nią rysowały się majestatyczne szczyty, u stóp których wyrastało potężne miasto, moloch zbudowany jakoby z bloków raz większych, raz mniejszych, harmonijnie scalonych w jedno. Białe mury wyraźnie oddzielały resztę. Słony zapach morza wibrował w nozdrzach, powietrze orzeźwiająco owionęło policzki. Szacowała odległość. Do zmierzchu powinna dojść.

Po czasie jej oczom ukazali się podróżnicy. Na razie jako nieduże punkty kotłujące się wokół czegoś, co przypominało furmankę. Musiała przejść kilkanaście roków, by zmierzyć stopień zagrożenia, obliczyć szanse, w razie gdyby okazali się bandytami, którzy pod pretekstem uszkodzonego wozu napadali na piechurów. Ludzie dyskutowali i przekrzykiwali się nawzajem, strzępki rozmów rozchodziły się w powietrzu. Czuła, że tym razem nie natrafiła na kupców, a wieśniaków.

Przerwali przepychanki. Czterech mężczyzn i niewiasta o znacznej tuszy przyglądało się postaci majaczącej w oddali. Kobieta zbliżała się z wolna w odzieniu tak sfatygowanym, że ich proste koszule wyglądały na zacne, krawieckie rzemiosło. Do tego wlokła się z mieczem uwieszonym na szerokich plecach. Takie widoki nieczęsto się trafiały.

Wieśniaczka na wozie przysłoniła usta, jakby chciała coś rzec, ale w ostatniej chwili się rozmyśliła. Chłopi zaś udali brak zaciekawienia. Mimo to Nora pozdrowiła ich skinieniem czoła. Wyminęła niespiesznie i już szykowała się do dalszej wędrówki, gdy za plecami usłyszała chrapliwe:

– Coś za jedna? – zakrzyknął ktoś.

– No przeca nie z Raghion, widziałeś jak odziana? – zaskrzeczała baba, po czym tubalnie pociągnęła nosem.

Nora zwolniła kroku.

– Pewnie jaka łajza – wtórował drugi.

– Ale z ostrzem? To się nie godzi – przygadywała ta, która mościła się na koźle.

– Przepraszam. – Nora zatrzymała się i zawróciła. – Jest w czymś jakiś problem?

Popatrzyli po sobie. Mowy im raczej nie odebrało:

– Ano problem – odezwał się ten, który mielił jęzorem jako pierwszy. – Problem to jest w twojej klindze, paniusiu. Chyba nie chcesz tak do miasta wejść, co?

Piesza ściągnęła brwi i założyła ręce na piersi. Rolnik wyglądał na najstarszego. Na skroniach srebrzyły się siwe włosy, a twarz przecinały zmarszczki, które rysowały w niej głębokie bruzdy.

– A co się, panie, w moim mieczu nie podoba? – fuknęła.

– Panie, słyszeliście to? – Przez zgromadzonych przebiegł szum.

– To teraz moje maniery się nie uśmiechają? – Podparła się pod boki i przestąpiła z nogi na nogę.

– Nie, nie. – Odcięła się kobieta, nadal uśmiechając się pod nosem po usłyszeniu „panie”.

– No to, o co chodzi, pani, na Wszystkich? – Nora poczerwieniała.

– Nikt starego Jemrika jeszcze „panem” nie nazwał – dodała po kilku oddechach.

Jegomość o zabawnym imieniu skrzywił się ironicznie:

– Mógłbym do tego przywyknąć – skarcił białogłowę i ukłonił się nisko.

Nora uczyniła to samo, z tym, że położyła po męsku prawą dłoń na piersi, a głową wykonała skinienie w kierunku przedstawiającego się.

Otwarli usta. W taki sposób witali się tylko wysoko urodzeni. Zapanowała brzęcząca cisza.

– Nora.

– I to wszystko? – Wystąpił niski, gruby mężczyzna, który opierał się o koło wozu.

– To wszystko, co o mnie wiedzieć powinniście. – Rozłożyła ręce.

– Dobrze zatem – oznajmił Jermik. – Ten tam, co marudzi, to Alek, mój kuzyn. – Wskazał na grubasa przy kole. – Ta baba to moja przypisana, Irma. Ten tam, co nie gada za wiele, to mój syn Harik i drugi Urik. Ot, rodzina.

Przypomniała sobie o tych, których utraciła. Liczyła, że uśmiech, który wypełzł na usta, wygląda dostatecznie przyjaźnie, lecz wewnątrz zawodziła z rozpaczy.

– Jak nam z kołem pomożesz, to my cię do tego miasta podwieziemy – zaproponował Urik.

– Paczcie, niemowa dała głos – rzucił grubas, który grzebał kozikiem w paznokciach.

– Nie mielę jęzorem po próżnicy.

– Tak, tak, bo ty to ten najmądrzejszy, uczony – odwarknął.

Ich gruboskórność wzbudzała w Norze coś, co mogła z powodzeniem nazwać zaufaniem. Niewielkim, wszak trzeba chować w zanadrzu nieco nieufności. Zbieranina przypominała tych, których znała z rodzinnego sioła. Widocznie ludzie wiele się od siebie nie różnią, nawet jeśli dzieli ich ogromna połać terenu.

Przyjrzała się Urikowi. Odziedziczył kruczoczarne włosy po ojcu i jasną skórę po matce, posturę posiadał już zaokrągloną, oczy zaś błyszczały mu figlarnie.

– Pomogę. Mam dość gościńca, mdli mnie na sam dźwięk tego słowa.

– Świetnie. – Klasnął w dłonie Alek. – Zabierzmy się za robotę, bo do zachodu nam zejdzie, a starej kobyłce to już tu się pewnie mierznie. – Podszedł do konia i klepnął go w zad. Zwierzę zarżało i wróciło do skubania trawy.

Piorunem uwinęli się z kołem. Nora znała się na rzeczy nie gorzej niż obecni.

Mężczyźni nie spodziewali się, że niewiasta będzie miała fach w ręku. Jednak ich myśli najbardziej zajmował miecz. Zagadywali o oręż oraz miejsce, z którego przybyła. Doszukiwali się znajomków w tych, o których przelotem wspominała.

Nora lawirowała pomiędzy prawdą a naprędce skleconymi faktami. Kiedy jednak niebezpiecznie zawędrowała w opowieści o celu podroży, znowu poczuła, jak oczy wwiercają się w nią natarczywie.

– Chcesz do Straży? Do Straży Miejskiej?

Potwierdziła i wbiła ostatni bolec.

– Po co tam? – zdziwił się Jermik. – Nawet nie wiem, czy baby przyjmują. – Podrapał się po głowie.

– Przyjmują – orzekł siedzący na ziemi i spocony z wysiłku Harik. – Ostatnio na rynku obwieszczali nowy dekret. Bierą tera jak leci. Nowy rozkaz Baronowej. – Chrząknął i splunął obficie w trawę.

– Po cholerę? – Irma świdrowała chłopa.

– Jak zawsze coś z magami.

– No tak – westchnął grubas, który zaprzęgał kobyłkę. – Ci magowie, zaraza jakaś. Ledwo im Szkoły porobili, a ci biadolą, że niby tam źle. Banda darmozjadów na złocie królestwa! Nie wiem, skąd ich tyle nalazło. Jak byłem młody, to nikt się obdarzonymi nie kłopotał. Mentorowie dawali sobie z nimi radę. Z czasem król wydał regulację, tak powstały te Szkoły. Niby dla dobra odmieńców. – Nora słuchała w skupieniu. Kontynuował: – Potem Baronowa wymyśliła kontrolę, prowadziła regularne najazdy na wsie i miasteczka. Dobrze, że teraz kiśnie w tej swojej twierdzy. Przeklęta kobieta.

– Co się dzieje w Szkołach, że się tak judzą? – spytała zafrapowana.

– A cholera wie. Luda gadają niestworzone rzeczy.

– A co gadają?

– Czy to ważne? Jedźmy, bo nas tu zmierzch zastanie.

Wgramoliła się na wóz i kojona stukotem kopyt kobyłki posuwała się ku wielkim bramom nieznanego. Czas nie wlókł się nieznośnie. Może dlatego, że wiecznie ją o coś zagajano.

Popołudniowe słonce rozwiało senne mgły, a wysuszony upałem piach unosił się spod kół. Wbrew pozorom do Raghion nie było aż tak daleko. Przed siedliskiem, jak okiem sięgnąć, szerokim pasmem rozciągnięto połaci poletek. Pod murami zaś przycupnęły rzędy białych domków, krytych czerwoną dachówką. Napotkani ludzie, odziani w lniane szaty, kręcili się po posesjach. Gwar wymieszany ze śmiechem oraz odgłosami trzody napełniał duszne powietrze.

Przed bramami wieśniak ściągnął lejce. Nora skinieniem podziękowała i zeskoczyła. Wrota, które prowadziły do trzewi molocha, stały otworem. Po obu stronach trwali wartownicy. Wypolerowane elementy średniej zbroi lśniły w blasku popołudniowego słońca. Podróżniczce wydali się wtedy dumni, niby dwa ciosane posągi, a nie żywe ciała zamknięte w uprzęży skóry i żelaza.

Fura skrzypnęła i woźnica nawrócił konia. Chciała jeszcze pomachać im na pożegnanie, ale zniknęli w tumanie pyłu tuż za pierwszym rogiem. Westchnęła, jakby to miało dodać jej odwagi. Poprawiła miecz.

No i jestem – pomyślała.

Nikt jej nie zatrzymał. Stanowiła kolejną duszę, która zabłądziła w mury Stolicy. Wielkie miasto to doskonała kryjówka. Miejsce, w którym wolno zacząć od nowa.

Sieć uliczek sprawiła, że poczuła zagubienie. Zaduch i smród uderzyły na odlew. Pojęła, że metropolia nie będzie taka sama, jak otwarte przestrzenie, że musi przywyknąć. Zastanawiała się, czy aby nie popełniła błędu? W mgnieniu oprzytomniała. Nie czas na użalania. Zewsząd otaczali ją zagonieni ludzie, elfy i krasnoludy. Dzieci pętały się pod nogami niczym szczeniaki wypuszczone przedwcześnie z kojca. Minęło ją także kilku Strażników Miejskich odzianych w lekkie, skórzane zbroje z osadzonym na klatce piersiowej herbem orła. Przy pasach dźwigali krótkie miecze, a na plecach nieduże, drewniane tarcze z tym samym emblematem – dwugłowy ptak rozdziawiał dzioby w niemym krzyku. Wysokie budynki wtulone w siebie tworzyły zbitą bryłę aglomeracji. W oknach dostrzegała materie lekkie niczym pajęczyny, a na parapetach rośliny o wszelakich odcieniach czerwieni, różu czy fioletu. Kobiety zaś nosiły powłóczyste suknie, prawdopodobnie tkane z cienkiego lnu, barwionego w stonowane odcienie brązów i purpury. We włosy wplatały kwiaty lub kolorowe grzebyki. Królowały koki i warkocze, zupełna odwrotność aniżeli to, do czego przywykła. Teraz zrozumiała, dlaczego matka tak uparcie czepiała się jej kosmyków – przyzwyczajenie wyniesione z domu. Mężczyźni zbytnio się nie różnili od reszty. Te same lniane opończe i skórzane portki, przewiązane grubym rzemieniem lub pasem zakończonym srebrną klamrą. Czasem miast klasycznych spodni nakładali draczne, lekkie szaty, wieńczone obszernymi kapturami. W dłoniach zaś trzymali nieociosane kije, a niektórzy przy pasach, na specjalnym mocowaniu, poprzypinane księgi lub kwadratowe sakwy. Każdy dysponował brązowym albo czarnym mieszkiem, radośnie dyndającym przy postawionym kroku. W lot pojęła, że są magami.

Długo stała w jednym miejscu. Rozglądała się, łapczywie wychwytywała feerie barw. Słuchała gwaru. Po wielu oddechach uznała, że i do smrodu przywyknie, wszak łajno to nie pachnidło, a tu zalatywało podobnie. Nie zauważyła, że przygląda się jej starzec, który przycupnął przy schodach prowadzących do domu.

– Zgubiłaś się, pani?

Usłyszała drżący głos. Odwróciła się więc w stronę jego źródła. Mężczyzna zacisnął dłonie na lasce. Sam nosił purpurowo-brunatną tunikę, a jego jasna, siwa głowa odznaczała się na tle błękitnych drzwi, które znajdowały się za jego plecami.

– Można tak to ująć – odrzekła.

– To może wskażę drogę, skoroś taka zagubiona.

Nora odpowiedziała skinieniem, a oczy znów powędrowały w stronę wielobarwnych postaci snujących się po uliczkach.

– Więc? – ponaglił.

– Koszary, koszary są celem – rzekła niemalże niedosłyszalnie, jakby głos zaczynał odmawiać jej posłuszeństwa. Nagle poczuła się koszmarnie zmęczona.

Na szczęście usłyszał.

– To niedaleko. Musisz kierować się w górę, kilka ulic dalej powinny być drogowskazy, ale pewności nie mam. Przeklęta elfia hołota sukcesywnie je niszczy.

Na słowo „elfia” się ożywiła.

Nie umknęło to uwadze mężczyzny, który zmrużył oczy.

– Musisz, panie, bardzo nie lubić elfów, skoro tak nimi pogardzasz – bąknęła.

– Nie lubię i panience radzę to samo. Są przebiegłe i cwane. Złotouste i kłamliwe niczym kurwy z doków. Uważaj, bo już niejeden przejechał się na ich dobroduszności.

Wzruszyła ramionami.

– Czyli do koszar w tamtą stronę? – Pokazała palcem w kierunku uliczki, która zaczynała wspinać się ku górze.

– Ano tam – potwierdził.

– Dzięki, dobry panie. – Wykonała niezgrabny ukłon. – Przysięgam, że będę dobrze służyła koronie.

Usłyszała za sobą śmiech:

– Kolejna, która myśli, że wygrała życie, bo wstępuje do Straży. Jeszcze zapłaczesz za wolnością, dziecinko.

Niespiesznie przeszła we wskazanym kierunku. Będzie, co ma być. Jest u celu. Celu, o którym marzyła tyle wiosen.

Rozdział 2

Blade słońce złotymi smugami całowało pył traktu. Kurz wirował w tych przebłyskach niczym najszlachetniejsze klejnoty. Roziskrzona chmura wzbijała się i opadała, podsycana powiewem wiatru, który niósł ze sobą nutę jesieni. Buki o rdzewiejącym listowiu oraz dęby o masywnych konarach gubiły liście, które kruszały, oddzielone od życiodajnych soków dostojnych roślin. Nici grzybni snuły się pomiędzy korzeniami i gdzieniegdzie kwitły wiązkami burych lub czerwonych kapeluszy. Rozleniwione ptactwo raz wzbijało się z krzykiem, raz zlatywało z furkotem. Czasem padało. Mokre oraz uciążliwe mżawki przedzierały się przez zarośla i kąsały chłodem zwierzęta poukrywane w gęstwinie. I choć rankiem przymrozek szczypał ostatnie zielone źdźbła traw, nadal wyczuwało się ulotną rękę lata, które pieszczotliwie kładło się promykami na leśnych ścieżynach.

Seneh spiął konia. Zwierzę o czarnej maści zastrzygło uszami, a z chrap buchnęła gęściejsza mgiełka rozgrzanego powietrza.

Elf zerwał się skoro świt. Chłodny poranek szczypał skórę jeźdźca. Ściągnął łopatki i wyprostował się, jakby chciał rozciągnąć mięśnie, lecz pozycja, którą przyjął kilka uderzeń zegara wcześniej na to nie pozwalała.

Gościńce nie przyjmowały go przyjaźnie. Obcy, w dodatku nieczłowiek, zazwyczaj oznaczał kłopoty. I choć zabójca nie szukał swar, to te kluły się w prostych i zabobonnych umysłach tubylców. Niekiedy srebrytowe ostrza barwił purpurą. Miopia wieśniaków rozjuszała, może dlatego, że chełpił nauce, nie zabobonom, a stereotypy uważał za głupotę i objaw prostactwa, wszak nie każdy ostrouchy to podkuchenna i złodziej. Krótkie drzemki przynosiły więcej szkód niż pożytku. Głęboko osadzone oczy teraz okalały ciemne okręgi. Na złość, chyba jedynie sobie, nadłożył drogi, a koń, gdyby był istotą rozumną, pewnie teraz bluzgałby pod chrapami, niezadowolony z faktu, że musi wlec się przez wykroty, albowiem jeździec za cel obrał sobie wydeptywanie starych ścieżek, które nijak pasowały do kopyt. Zespolenie z ziemią dudniło pod czaszką Seneha, silniejsze niźli mus dostarczenia wieści. Wdychał więc powietrze wysycone wonnością grzybni, smakował słodki wiatr i przyjmował pieszczotę liści, które muskały policzki i dłonie, kiedy przedzierał się przez chaszcze. Przeto dbał o przyjaciela o lśniącej grzywie, teraz zaplecionej w szereg cienkich warkoczy, które rytmicznie podrygiwały podczas kłusu. Postoje, pojenie świeżą wodą i garść owsa nadawały rytm podróży. W jukach zapasy malały, ale według obliczeń jadła powinno wystarczyć. Został im może jeden wschód drogi, chyba że los zarządzi inaczej. Każdego dosięga przeznaczenie. Nieważne, czy jest się chłopem czy pachołkiem na usługach króla.

Nie myślał o konwoju. Najemnicy to banda półgłówków, którzy za garść monet wychędożyliby nawet własne matki. Przewodzenie im stanowiło już wystarczającą karę. Na szczęście dobrze płatną. Lonan smarował grubo. Krasnoludzkie złoto nigdy nie śmierdziało, szczególnie że Alchemik od wiosen darzył go specyficzną formą przyjaźni. Czasem zdawało mu się, że mag odziany w czerń okala go całunem niemalże namacalnego zaufania. Było to wygodne, ale i męczące, szczególnie kiedy chciał wykonać zlecenie sam, bez psa Baronowej dyszącego tuż przy karku.

Teraz uwagę myśli zajmowała kobieta ukryta wewnątrz wagonu. Trwała jak powracający koszmar. Raz kusząco słodka, innym razem jadowita niczym żmija. Błysk żółtych oczu, tak bardzo podobnych do jego tęczówek… Kształt drobnej twarzy przywodził dziewkę, którą znał, lecz niedorzecznym wszak było, że ta wydała na świat istotę tak śliską. Milszym obrazem był ten, którym ogrzewał się podczas samotnych i lodowatych nocy – wizja kochanki. Rozmyślał o niej jak o głębinach morza, nieodgadnionych oraz pełnych tajemniczych stworzeń. Uwielbiał jej nieprzewidywalność. On, stoik o krwi zakrzepłej, ona wulkan kipiący od emocji. Mezalians trwał przez wiele wiosen. Z czasem przeobraził się w coś, czego oboje nie pojmowali. Wiedział, że pozorna samotność Baronowej jest pokarmem dla tych, którzy nie mieli własnego życia i musieli żywić się cudzym, jemu zaś imponowała jej niezmienność. Wybaczała i puszczała mimo uszu fakt, że kochanek grzeje alkowę niejednej ulicznicy. Widywał ją rzadko lub raczej to ona chciała napotykać go sporadycznie. Nieskończone przemykanie się po korytarzach, spowitych czernią nocy. Tajne schadzki w altankach pałacowego ogrodu, wyrobiskach osmolonych sadzą pochodni, nabrzmiałe ciężką atmosferą oczekiwania, które wybuchało namiętnością zwieńczaną kłótniami. Zawsze miękła w jego rękach. Tęsknił za tym, kiedy gnany kolejną partaniną, zatapiał się w zaułkach miast. Kiedy czekał na ofiarę ukryty gdzieś na stryszku. Żadna nie dała mu tyle rozkoszy, co ta na pozór oschła dzierlatka. Jej dotyk palił, a oddech osnuwał mgłą miętowych karmelków, które tak uwielbiała. Pukle uwalniane od ozdobnych szpilek nadal zachowywały młodzieńczą sprężystość, tak samo ciało, białe i jędrne o małych sterczących piersiach, zakończonych sutkami koloru wiśni. I nawet jej uwielbienie nocy mogłoby przepaść. Kochał jak smukłym palcem przebiegała po bliznach. Jak dotykała srebrnych tatuaży pnących się po ramionach i splatających się na piersi niczym kłujące pnącza. Tęsknił za blaskiem oczu wpatrujących się weń z lubością na tle gwiazd i rosy na pąkach herbacianych róż. Doskonale pamiętał dzień, w którym ją zobaczył. Dostrzegł w cieniu dzierlatkę, która przechadzała się otulona pasmem zieleni. Już wtenczas unikała słońca. Nosiła rozpuszczone włosy, które falami opadały na ramiona. Wpięła w nie tedy pąki kwiatów, które dostała od przyjaciółki. Jak jej tam było? Katarina? Katlyn? Nie potrafił powrócić myślą imienia. Ludzka kobieta targała wnętrzem jak żadna inna. I mimo że zasmakował już w tym czasie niejednego, ona była kąskiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Pierwsze spotkanie skończyło się szarpaniną. Z rozrzewnieniem rozpamiętywał rozdarty paznokciami policzek, z którego przesączał się rubin. Oddała mu się wtedy w letnią noc w zaroślach obsypanych białym kwieciem. Otuliły ich wtedy płatki, które przylgnęły do ciał splątanych w miłosnym szale. Potem się urwało, odepchnęła go jakby na przekór emocjom, które widział w błyszczących z podniecenia oczach. Kobieta nieprzewidywalna, mocna jak dobre wino.

Echa odrywały go od monotonii. Stukot kopyt rytmicznie nadawał sens podróży. Obrazy przesuwały się namacalne i wiecznie żywe. Wiedział, że to, co nosi na zewnątrz, to raptem fasada. Skorupa zarezerwowana dla tych, którzy mogliby dobrać się do jego wrażliwszego wnętrza. To jak powtarzająca się pieśń. Oschłość podszyta współczuciem gnieżdżącym na dnie serca. Teraz, kiedy wiek znaczył twarz, bardziej doceniał swoje miejsce na tym zakażonym bezwzględnością padole. Z podniesionym czołem wypełniał cel, jaki wyznaczył mu los. Należał podobnie do nielicznych skrytobójców, którzy pamiętają, a którzy opatrzeni piętnem przeżywania zrywają kajdany magii okalające wspomnienia. Klan wiedział. Nie mógł już czuć się bezpieczny. Śmierć czyhała skrzętnie zakamuflowana pod postacią srebrnego ostrza ukrytego w połach płaszcza najemnika. Prędzej czy później pozna jego smak.

Wrzask mewy rozpruł powietrze. Otrzeźwiał. Rzeczywistość wdarła się pod powieki obrazem tak utęsknionym, jak to, o czym jeszcze przed oddechem dumał. Zatrzymał konia. Przestrzeń rozlewała się przed nim rozdygotana od nagrzanego powietrza. Znajome obrazy układały się w geometryczne konstrukcje zabudowań. Zapach morza podrażnił nos. Niemalże czuł na języku jego słoność. Zaciągnął się nim jak najlepszym pachnidłem. Tak, jak przypuszczał, wschód i twierdza rozewrze grube skrzydła kutej stalą bramy.

Zdecydowanym gestem odrzucił kaptur. Poczuł się niedomyty. Nim dotrze na zamek, musi doprowadzić się do nieskazitelnej czystości. Baronowa nienawidziła brudu, toteż miasto za sprawą krasnoludów, posiadało kilka łaźni dostosowanych do potrzeb kobiet oraz mężczyzn. Było to także miejsca spotkań, gdzie zainteresowani i bogaci mieszczanie finalizowali interesy. Sauny odwiedzały dodatkowo miejscowe ulicznice, które rozkosznie umilały czas. Seneh, jak i wielu mu podobnych, znajdował tam nie tylko przyjemność, ale i zarobek. Na tę myśl wąskie usta poszybowały w górę. Jak się dobrze poukłada, to tej jesieni zabawi tu dłużej. Kto wie, może nawet przezimuję? – pomyślał. Ogromna elfia dzielnica pełna jest zaułków i miejsc, które nadawały się na wymarzoną kryjówkę. Zazwyczaj przyjmowano go bez większych problemów. Zazwyczaj… Teraz musiał odbudować nadszarpnięte zaufanie. Zasięgnąć języka, by się wywiedzieć, kto piastuje zaszczytny urząd nestora, ale to raptem zaczepka ostrouchego, który zabłądził w meandrach wąskich alejek. No i Baronowa… tak blisko. Na każde skinienie stęsknionych pieszczoty ramion.

Mlasnął odruchowo. Język przykleił się do podniebienia. Nie pożądał wody, którą wiózł w bukłakach przypiętych przy siodle. Widok siedliska wywołał apetyt na alkohol, który tylko tutaj mógł kupić. Czarny niczym smoła miód pitny pozyskiwany od dzikich pszczół. Był tak samo odurzający, jak styg, lecz nie uzależniał, a jedynie rozkosznie podrażniał koniuszki nerwów, które ukrywały się najpłycej pod skórą. Uczucie mrowienia okalało przyjemnym, wesoło rozchwianym uczuciem niepokoju, którego w inny sposób nie potrafił zaznać.

Pochylił się w kierunku umięśnionego karku zwierzęcia i poklepał po ciepłej od potu sierści. Ściągnął lejce i nakierował konia na wąską drożynę, która wiła się przed nimi rdzawą wstęgą. Spod kopyt odrywały się fragmenty gliniastego podłoża. Seneh ponaglił wierzchowca uderzeniami pięt.

Pejzaż się zmieniał. Za sobą pozostawił wysokie drzewa o giętkich konarach, które opierały się naporom nadmorskiego wiatru. Teraz wyrastały przed nim kępy rosochatych krzewów i skupiska siewek. W gęstwinie różnorodności lęgło się mrowie wszelakiego drobnego stworzenia. Króliki o szarym futerku oraz gryzonie płowe niczym grudy gleby. Ptaki o nakrapianych piórach, które zlewały się z gęsto rozsianym kamieniem. Świergoczące chmary wróbli oraz mniejszego, pierzastego życia formowały w przestworzach zmienne kształty. Oddychał tym. Zbliżał się ku upragnionemu. Została już tylko równina upstrzona rozsypanymi gospodarstwami. Mieszkańcami byli zazwyczaj Jermowie i chłopi na usługach Baronowej. Grunty wygładzone ludzką ręką, ogołocone z darów lata, teraz przygotowane na nadejście chłodów smutno spozierały ku niebu. Wybrane połacie okryto wiązkami słomy, inne zaś wyglądały jak rżyska. W oddali na szarej wodzie kołysały się łodzie. Z daleka przedstawiały się jako dziecinne zabawki, które porzucono niedbale na rzecz innych, ciekawszych zajęć. Port otwierał tę stronę, w którą kłusował. Wiedział, że punkt ten jest odsłonięty. Żywił świadomość, że mur, który oddzielał go od wnętrza, zmyślnie skonstruowano, prowadziły do niego bowiem tylko trzy bramy, w tym jedna główna. Przy każdej wzniesiono solidne baszty, na których bezustannie czuwali strażnicy. Podróżnik z daleka dostrzegał zarysy balist.

Często zatrzymywał się w portowej tawernie o podejrzanej nazwie „Pod Zgniłym Węgorzem”, choć bynajmniej nie podawano tam dania z psujących się ryb. Sława oberży przyciągała w progi najemników, krasnoludy oraz złodziei. Z reguły widywano tam chłopców okrętowych, kapitanów murszejących łajb, najemników i, co oczywiste – dziwki. Przypadkowy maruder wychodził stamtąd z pustą sakiewką, względnie pozbawiony uzębienia, nierzadko połamany, ważne, że nie o własnych siłach. Zatem gdy w towarzystwie wspominano o „Zgniłym Węgorzu”, na twarzach zebranych pojawiał się ten specyficzny wyraz obrzydzenia wymieszanego z zaciekawieniem. Właściciel szynku – Kanin, wielki jegomość o muskulaturze tura i łysej czaszce, należał do tego typu ludzi, którym lepiej nie wchodzić w paradę. Jednako posiadał przyjemny głos, który w nowych gościach wzbudzał niemały dysonans. Towarzyszył mu przydupas, bo chyba tak powinno się nazwać doświadczonego w walce, ale absolutnie nią znudzonego człowieczynę o przerzedzonej czuprynie, przez którą prześwitywała lśniąca łysina, i twarzy o zapadniętych policzkach obleczonych wysuszoną skórą. Pilnował on porządku, a kiedy zachodziła potrzeba lał w mordę wpierw tubylcze szczyny, a potem tego, który przerywał zajmującą czynność. Jeśli twoje kieszenie świeciły pustkami, mogłeś dać w zastaw to, co szynkarz mógł spieniężyć. Choćby buty, byle nie dziurawe. Seneh wspominał lokal z rozbawieniem, bo to, co wydarzyło się w ścianach przybytku, zostawało tam na zawsze, nawet jeśli ktoś kończył z poderżniętym gardłem. Nocą morze przyjmowało go tak samo ochoczo, jak poprzedników. Kiedyś bawił tam często. Norion to idealne miejsce, by się ukryć i zarobić.

Plan zajścia do oberży żądał wykonania najlepiej na już. Zje potrawkę z ryb z czarnym chlebem i zapije krasnowodzkim piwem z porostów. Potem dopełni miodem, o którym nie mógł zapomnieć od czasu, kiedy go pierwszy raz spróbował. Utnie sobie miłą pogawędkę z karczmarzem, a później, no cóż, pewnie rozejrzy się w poszukiwaniu czegoś apetycznego, koniecznie ludzkiej krwi. Ze wschodem, obmyty i odziany, odwiedzi Alvenę. Ona zaś uda zaskoczoną. Toż szpiedzy doniosą jej rychło, że pojawił się w murach, co robił i jak długo tam zabawił. Na samą myśl o tym usta wykrzywiały mu się w chytrym uśmieszku zadowolonego kota, który właśnie upolował wróbla.

Im bliżej podjeżdżał do skupiska, tym mocniej jego nozdrza podrażniał rozkład. Cuchnęło dosłownie wszystko. Od ludzi, poprzez wąskie uliczki, po domostwa, tawerny przesiąknięte nadmorską wilgocią, spoconymi gośćmi, wymiocinami, jak i tanimi trunkami. Zajeżdżało zatęchłą, stojącą w beczkach słoną wodą, barkami pełnymi ryb oraz urobionymi rybakami o olejowanych włosach. Powyżej, poza zasięgiem wzroku, ukryte za barierą wzniesioną z białego kamienia, kryły się dzielnice kupieckie, jakże różne od gminnych. Ukwiecone i zadbane przez tych, którym płacono, by wygląd ulic nie kalał nikogo brzydotą. Tam w powietrzu unosił się zapach roślin i uperfumowanych ciał. Z okiennic pomalowanych na niebiesko, z doniczek ustawionych na parapetach spływały kaskady wielobarwnych bylin, przyciągających niezliczone roje brzęczących owadów. Podobnie wyglądało w dystrykcie zamieszkanym przez szlachtę, która łączyła się z jednej strony z kupiecką, z drugiej zaś z elfią. Miejsce zasiedlone przez długouche istoty owiano trudnym do zrozumienia mistycyzmem, jakby atmosfera absolutnie nie pasowała do tego, co je otaczało. Obwiniano magię oraz silne więzi elfów z przodkami. Niewielu nieludzi opuszczało bezpieczne terytorium na dłużej, niźli zachodziła konieczność. Mimo że handel pomiędzy rewirami kwitł, to z reguły ostrożnie pozwalali sobie na całkowitą kontrolę przemieszczających się przez wąską bramę. Większość mieszkańców molocha dobrze znało rozkład obszarów ukrytych za ścianą zieloności, lecz tylko nieliczni zapuszczali się w jej enigmatyczne zakątki. Nietrudno było tu dostrzec rękę krasnoludów, którzy ponosili odpowiedzialność za rozrost tuneli oraz wykutych w skałach podpiwniczeń, fundamentów i niektórych kamienic. Udało im się także za pomocą zmyślnych sieci rur czerpać wodę z podziemnych źródeł, co stanowiło niemały rarytas dla rezydentów nie tylko elfiej dzielnicy, ale ich większości. Prawie wszystek domostw posiadało pompę, chyba że gęstość kamiennej okrywy przerastała możliwości długobrodych kreatur, wtedy montowano jedną dla ludu, w kamiennym okręgu usytuowanym w centrum placyku, do którego każdy miał wolny dostęp. Niektóre konstrukcje stały krępe, inne zaś były strzeliste udekorowane różnokolorowym kamieniem. Dzieło krasnoludów zawsze poznawano po grubych i topornych murach, za to solidnych i od stuleci opierających się nadmorskim nawałnicom. Natomiast elfie budowle wznoszono w sposób bardziej wysublimowany, o strzelistych okiennicach, zwieńczonych fantazyjnymi arkadami i odrzwiach osadzonych w cyzelowanych futrynach. Miasto noisło w sobie wiele tajemnic i podobnie jak Raghion stało się z czasem niewielkim państwem w państwie, rozrastającym się oraz sukcesywnie umacnianym.

Seneh zatrzymał konia. Potoczył oczami po okolicy. Dwóch wartowników, tkwiących przy pierwszej bramie, która prowadziła do dzielnicy rybackiej, z daleka wyglądało jak figurki wystrugane w miękkim drewnie. Istniała nikła szansa, że młodziki pełniące służbę to żółtodzioby. Oby, bo jeśli to stare wygi, Baronowa jeszcze z tym wschodem usłyszy, że zajechał w progi miasta. Ukrył się w cieniu kaptura.

Mężczyźni przy skrzydłach w lot odgadnęli, kim jest. Zdradzał go nie tylko wierzchowiec szlachetnej, arystokratycznej krwi, ale także tatuaże na dłoniach, których nie zasłonił skórzanymi rękawicami, jakby zabójca był obojętnym na to, czy zostanie rozpoznany. Nie zatrzymywali go, przesunęli się tylko nieznacznie. Przyjezdny skinął czołem na znak pozdrowienia i zanurzył się w trzewiach hałaśliwego portu.

Gwar uderzył go na odlew. Potęgowany ciasnotą nie brzmiał jak ul pełen pracowitych owadów, a dudnił niczym kaskada kamieni. Mieszanka wielu ras splatała się ze sobą wielobarwny i zbity kobierzec. Kobiety o utytłanych sukniach przedzierały się przez grząskie podłoże gliniastych uliczek. Dźwigały w koszach chleb i szare bulwy rzepy. Gdzieś ktoś wykrzykiwał ofertę już nie tak świeżych ryb, za to w dobrej cenie. Kurwy zbite w grupki obnażały brudne piersi. Elf wreszcie był domu.

„Pod Zgniłym Węgorzem” ukrywało się w ciasnej alei tuż przy dokach. Przywiązał konia do palisady. Padok zastawiały trzy łaciate kuce, które strzygły uszami przy każdym ostrzejszym dźwięku. Po ich obecności wnosił, że w tawernie spotka kilku krasnoludzkich arystokratów. Bogato zdobione uzdy lśniły złoconymi elementami, a zwierzęta wyglądały na zadbane, a nawet utuczone. Że też nie obawiają się koniokradów? – zagadnął się w myślach. Nim zdołał się obrócić, obok pojawił się krępy jegomość o bystrych małych oczkach i uśmiechu pełnym startych zębów. Rozpoznał w nim Amina – sługusa stajennego, tego samego, któremu ubiegłej wiosny obił mordę za kantowanie w karty. Mężczyzna, najpewniej przegoniony przez pracodawcę z ciepłych pieleszy końskich boksów, snuł się smętnie w okolicach stajni w płonnej nadziei na zgarnięcie potencjalnego odbiorcy drobnej usługi.

– Może konika do stajni odprowadzimy? – zaczepił ochoczo bez uprzedniego pozdrowienia i wnet wyciągnął dłonie w kierunku lejcy: – Tutaj to mogą go, jaśnie panu, niecnie podprowadzić, a chyba nie chciałbyś, panie, aby to szlachetne zwierzę padło łupem pospolitych rabusiów? – Wyszczerzył się do elfa, którego owionął smród żutego tytoniu.

Cień wykrzywił usta. Zaufanie to ostatnia rzecz, jaką mógłby obdarzyć tę moczymordę, jednakowoż znał go na tyle dobrze, że mógł zastanowić się nad przedstawioną ofertą.

– Miej na nią baczenie, inaczej odpowiesz głową, zrozumiałeś? – syknął.

– Panie, klaczka będzie miała najsuchszy boks w stajni, ręczę za to głową mojego pana.

– Poręczysz własną. A teraz zejdź mi z oczu. – Przepędził go stanowczym ruchem dłoni.

Ten jednakowoż pozostał tam, gdzie stał.

– Należy się jedna złota moneta, panie. – Cień dostrzegł wyciągnięty kułak pokryty niezliczoną ilością zgrubień i odcisków.

– Masz, psi synu. – Wcisnął w mu palce lśniący, złoty pieniądz.

Człowiek skłonił się nisko.

– Dziękuję, panie. Stajnie są tam, gdzie ostatnio, za rogiem, zaraz przy targu. Zajdź, panie, z porania. Będzie czysta, najedzona i wypoczęta.

– Mam nadzieję – bąknął.

Błoto dosięgało kostek. Człowiek, który teraz odprowadzał jego towarzyszkę podroży, grzązł w nim równie głęboko, co on. A powinien przyzwyczaić się do niestałej faktury gruntu. Tu jednak zawsze przyjmował on taką strukturę – półpłynne pomyje wymieszane z resztkami gleby. Ufna klaczka podążała wiedziona za lejce. Po chwili zniknęli w szarzyźnie zadymionego powietrza. Seneh został sam.

Elf rozejrzał się wokół. Bystre oko wypatrywało pełzających po ziemi cieni i podejrzanych poblasków światła, mignięć szarych szat oraz wszystkiego, co mogłoby oznaczać, że w półmroku kryje się pan ostrza. Gdzieś na dnie skażonej duszy siedział chochlik, który przypominał, że nie jest nieśmiertelny. Wszędzie mógł napotkać klanowego najemnika, który wyglądał nieostrożnego ruchu. Nic nie znaczyło otoczenia, nie skażało obecnością śmierci. Uspokoił się i przesunął w stronę kocich łbów.

Brukowany chodnik prowadził wprost do „Zgniłego Węgorza”. Zanim do niego dotarł, a dzieliło go raptem kilka kroków, dosłyszał echo podniesionych głosów, fałszywą muzykę i odór moczu, którym poznaczono zawilgocone ściany nie tylko przybytku, ale i sąsiadujących sadyb.

– Nic się nie zmieniło – mruknął. Harmider przecinał donośny baryton oberżysty, który strofował tłuszczę.

Nastąpił na kamienny schodek i pchnął niebieskie odrzwia. Te jęknęły dawno nieoliwionymi zawiasami. Gorąc buchnął mu w twarz. Seneh przekroczył próg i pozwolił otaksować się bywalcom. Wiedział, że wzrok ten nic złego mu nie uczyni, za to odwrócone doń twarze zdradzą tożsamość. Pozwolą odczytać, czy są do niego wrogo nastawieni, czy pomiędzy czai się ktoś, na kogo należałoby zwrócić uwagę.

Pomruk właściciela ostudził ciekawość i skarceni wrócili do szklanic i dziewek, które ochoczo pozwalały na swawolę pod obszernymi fałdami spódnic. Kanin przywitał go szerokim uśmiechem, tak ogromnym, że małe świńskie oczka przerodziły się wąskie szpary i wątpliwym było, że cokolwiek przez nie widział.

Elf usadowił się w rogu szynkwasu. Poprawił okrywę tak, by zasłaniała szpiczaste uszy, mimo że w dupie miał to, że komuś nie spodoba się rasa, z której pochodził. Dłonie ukrył w obszernych połach rękawów. Wtopione w skórę srebro mieniło się w blasku rozchybotanych świec. W opinii gapiów mógł uchodzić za miejskiego kata, ale wytatuowane ciała zdobiły także kapitanów statków, rzezimieszków i czasem co odważniejsze kurwy, ale nie takie, jakie on nosił. Zachowywał przeto należyty dystans.

Kanin odłożył kufel na bar. Czarne szpary oczu przeszyły przybyłego:

– Kogo ja widzę? – zagaił i skrzywił kącik warg. Skóra zmarszczyła mu się od grymasu.

– Tęskniłeś? – Seneh oparł brodę na wierzchu dłoni i kokieteryjnie zatrzepotał rzęsami.

Gromki rechot oberżysty echem przetoczył się po sali. Karczmarz cały się od niego trząsł. Znał Cienia i zazwyczaj witał go różnie. Czasem nadąsany lub wyczerpany, czasem wściekły oraz skupiony na sobie. Dziś kipiał od niewytłumaczalnej energii i żywił chęć do żartów.

– O, tak – rzekł, nie przytłumiwszy rozbawienia. – Dawno cię nie przyniosło, w sumie to coraz mniej was zachodzi. – Posmutniał. – Szkoda, porządne z was chłopy.

– Czyżby wszystkich wyrżnięto?

– A bo ja wiem? Gadają, że wyjechali, inni donoszą, że dostali to, na co zasłużyli. Bracie, jakbym miał ufać każdemu słowu, które usłyszę, to pewnie teraz bym w dokach razem z rybami planktonem się żywił. A właśnie, co zjesz? Niech zgadnę? Nie mów! – Przyłożył ostentacyjnie palec do ust. – Potrawkę i czarny chleb? – oznajmił, przechyliwszy głowę na znak, że czeka rychłej odpowiedzi.

– Oczywiście, że potrawkę i czarny chleb. Nalej mi też dobrego piwa lub miodu, byle nie chrzczonego, bo cię wypatroszę jak dorsza – zagroził.

Oberżysta jednak dobrze znał ten grymas.

– Tobie w życiu bym chrzczonego nie dał. Lubię moje kiszki na swoim miejscu. – Poklepał się po przysadzistym brzuchu i schylił po szklanicę, którą przesunął w stronę Seneha.

Ten pochwycił ją rychło. Chwilę później butelczyna przedniego półtoraka stanęła przed nim. Gospodarz zakasał rękawy poplamionej koszuli i zniknął na zapleczu. Przyjezdny odkorkował trunek i przyłożył szyjkę flaszki do nosa. Ukontentowany pociągnął sążnisty łyk. Alkohol słodko rozlał się po wnętrzu ust oraz miękko spłynął w dół gardła, by na końcu gorącą chmurą opaść na dno żołądka. Błogie ciepło rozpełzło się po tkankach. Mrowienie dosięgnęło najpłycej położonych warstw skóry. A wystarczyło kilka kropel, aby szczęśliwość napełniła zmęczony umysł elfa.

W tymże czasie z zaplecza powrócił właściciel.

– Musisz zaczekać kilka oddechów. Mam nową kucharkę i kilka dzierlatek do pomocy. Podkuchenna jest płocha jak łania, ale sprawuje się dobrze.

– A co się stało z tymi, co bytowały jeszcze przed poprzednią zimą? Dobrze wspominam Irmę, była taka… – Rozmarzył się na oddech.

– Tak, i nawet pracowita, nikogo nie okradła, nikt nie narzekał, ale skończyła w jakimś „dobrym” zamtuzie, jak to nazwała. Reszta któregoś wschodu oznajmiła, że ma dość mojego gównianego srebra, więc kazałem im grzecznie spierdalać. Wiesz, jak jest. Ja tam nikogo nie zmuszam, by pomyje po sali roznosił. – Zniżył głos. – Pełno jest takich, co i za miedziaki zakasują kieckę. Trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać.

– Myślisz, że to nieuczciwa konkurencja? – Cień nalał sobie do szklanki.

Kanin wzruszył ramionami:

– Nie wiem. Długo tu gościły. Teraz od nowa trzeba podstawy głupim gęsiom do łba tłuc, bo te więcej rozleją, niż jestem w stanie zaakceptować. Wydzierają się, kiedy ktoś łapy wyciąga, i do tego zdarzały się rzezania mieszków, a na to pozwolić nie mogę. Wiesz, co z oczu, to z oczu, ale jak mi kto dupę zawraca, że ubyło mu srebra, to już się wkurwiam. Do tego, jak patrzę na ich tępe wyrazy gąb, mam ochotę przetrzepać te krągłe zady, bo być może po tym dostałyby jakiego rumieńca, a usta wykrzywiłby choć w grymas złości. Cholera wie, co się z tymi dziewkami porobiło.

– Więc skąd żeś je wytrzasnął? Może czas rozejrzeć się za jakimiś bardziej ogarniętymi?

– Teraz trudno o takie. Wszystkie jakieś głupie, jakby im kto rozum poucinał. Gadają, że to wina tej wiedźmy – Baronowej, że tłamsi lud. Ale przecież to nie mag, coby klątwami na prawo i lewo rzucał. Wiesz, chłopskie gadanie. – Seneh przytaknął: – Wyglądają niczym rybie flaki. A nasze kurwy już się starzeją. Już nie to ciało. Choć tu nikt nie narzeka, bo fach mają w ręku. – Zarechotał rubasznie. – Pojmujesz: „w ręku”. Ale nowi raczej nie zapłacą za wysłużony towar.

Elf skinął na znak, że rozumie. Ten zaś ciągnął monolog:

– Te ładniejsze przeniosły się do dzielnicy kupieckiej. Podobno teraz arystokraci i dorobkiewicze są bardziej szczodrzy, a jak jaka komu w oko wpadnie, to i nawet krasnoludzkim złotem zapłacą, tak suki mają dobrze. – Przy tym pokiwał z dezaprobatą głową, jakby nie mógł znieść obecnego stanu rzeczy.

– Zatem dziś się nie zabawię? Jaka szkoda – westchnął i przyłożył kubek do ust.

– Ano kiepsko raczej, bo te nowe, to ci mówię, nieskore do zabawy, świętobliwe takie. Mogłyby w tej cholernej świątyni robić za świeczniki.

Cień wykrzywił usta. Przepłukanie gardła dobrze mu robiło. Był ciekaw, czy rzeczywiście to prawda czy raczej słowa Kanina da się między bajania włożyć. Karczmarzowi czasem zdarzało się ubarwiać co poniektóre fakty. Nie, żeby mu to przeszkadzało, lecz rezerwa zazwyczaj wystarczała i oddzielenie prawdy do bajania nie nastręczało kłopotu. Wystarczyło wsłuchać się w szepty na targach i w zaułkach. Wyczytać z ruchu warg to, co frapujące i skleić w zgrabną konstrukcję.

Z zaplecza wyłoniła się drobna dziewczyna, odziana w szarą sukienkę przepasaną w talii, nieznacznie pobrudzonym fartuszkiem. Włosy skrzętnie ukryła pod białym czepkiem zwieńczonym falbanką. Tylko wyswobodzony jeden jasny kosmyk spłynął niedbale na czoło. Oczy miała wielkie jak u łani i błękitno-zielone niczym morze w letni dzień. Twarzyczka równie delikatna, jak ona sama, przestrach zdradzała jedynie w postawie. Wodziła źrenicami to w te, to wewte. Najpewniej wypatrując tego, któremu ma podać jadło.

Zabójca zmrużył powieki. Chrząknął głośno, by przykuć uwagę podkuchennej. Przystanęła i z wolna obróciła się w stronę odgłosu, który ją przypuszczalnie przywoływał.

Mężczyzna za barem skrzyżował ramiona, wyprostował się i toczył oczami raz na elfa, raz na dziewkę. Dobrze znał Seneha, a jego wzrok właśnie wyrażał fakt, że ten wybrał tę, z którą spędzi noc.

Cień był jak lis w kurniku pełnym tłustego drobiu. Nie wybierał byle kwoki, wolał rozkosznie młode i soczyste kąski. Chytry uśmieszek wypełzł na szeroką szczękę. Wyczuwał strach. By podsycić go jeszcze bardziej, sięgnął do kaptura, który nadal spoczywał na głowie i krzyżując z nią wzrok, zsunął go z wolna. Tym sposobem mogła dostrzec, z kim ma do czynienia, nie tylko podczas serwowania posiłku, ale i potem, ale o tym nie musiała teraz wiedzieć.

Młódka rozchyliła wargi. Zorientowała się, że przybysz nie jest kimś, kogo już wcześniej spotkała. Pozabliźniana twarz i dłonie zaznaczone tatuażami zmroziły jej krew i pobudziły te strefy w mózgu, które kreują nieokiełznaną wyobraźnię. To, że był elfem, wzmogło poczucie niepokoju. W przeszłości miała z nimi do czynienia i nie wspominała tego najlepiej.

Wzięła głęboki oddech i położyła półmisek tuż przed nieznajomym.

– Dziękuję – odrzekł Seneh. Nie przestawał świdrować jej na wskroś.

Wzdrygnęła się na dźwięk jego głosu. Ukłoniła się i w mgnieniu oka zniknęła z pola widzenia.

– Mówiłeś, że wszystkie masz brzydkie jak noc. – Odwrócił się w kierunku Kanina i zanurzył drewnianą łyżkę w potrawce.

– No przecież widziałeś? Szczurzyca, nie baba.

– Nie, stary druhu, jest całkiem zacna. Chowa najciekawsze pod tą zgrzebną sukienką. Myślę, że dasz mi się poznać z nią bliżej. – Rzucił wymownie spod opuszczonych powiek. – Każ jej przygotować kwaterę. Zabawię jedną noc, a jak się sprawdzi, to i kolejną. To, co mam dokończyć, poczeka.

– Oczywiście. – Rosły mężczyzna ponownie zniknął na zapleczu.

Tymczasem zabójca spokojnie spożywał posiłek.

Karczma należała do tego typu lokali, które posiadają pokaźną salę, choć nie zawsze wypełnioną po brzegi. Stara kamienica niegdyś służyła jako magazyn, teraz za sprawą zdolnej ręki Kanina od wielu wiosen przyciągała spragnionych wytchnienia od monotonnej egzystencji. Przychodzili tu lać w gardła i w mordę, dać upust lędźwiom oraz obgadać co nieco ze starymi kompanami. Na parterze usytuowano rzędy ław z ciosanego drewna. Pod ścianami mniejsze stoliki, szczególnie ulubione przez wilków morskich. Na ścianach dla ozdoby zawisły niedbałe pajęczyny zużytych sieci rybackich i podłe malunki miejscowego artysty. Podłogę, podobnie jak bruk przed wejściem, wyłożono kamieniami, które bezustannie oblewano winem, zarzygiwano i krwawiono, wszystko wedle tego, co akurat gorało w przybytku. Kanin się nie przejmował. Od czasu do czasu wymiatał to, co grubą warstwą zalegało w rogach lub wylewał nań wiadro wody i czekał, aż samo odejdzie. Toteż woń wnętrza zarezerwowano tylko dla koneserów. Upstrzone przez muchy okna, osadzone w niebieskich futrynach, cały czas trzymano uchylone, by nikła cyrkulacja wyrównywała się z tym, co gromadziło się wewnątrz. Nie wpadało przez nie wiele światła, zatem wieczny półmrok zalewał to miejsce. Jedynie kopcące lampki oliwne i świece powtykane w zużyte flaszki po alkoholach oświetlały przybytek. Latem właściciel otwierał drzwi, raczej z musu niż chęci. Inaczej zaś miała się sprawa z kwaterami na piętrze. Tam panował porządek, który skrupulatnie kontrolowano. W prostych pryczach zbitych z kilku desek zawsze leżała czysta pościel. Pokoiki wyposażono niemalże identycznie. Stancję podzielono na dwie części. Jedną odseparowano płóciennym parawanem, gdzie strudzony podróżnik mógł się odświeżyć i wypróżnić do nocnika. Obok balii przywleczono komodę o krzywych nogach i szufladach. Leżało nań szare mydło, gąbka i olejek. Wewnątrz zaś czysty ręcznik, trochę dziurawy, ale któż by się drobnostkami przejmował? W ścianę wbito kilka gwoździ, które służyły jako haki na odzienie. Druga izba stanowiła typowe lokum z szafą, pryczą i stolikiem wciśniętym między meble. Pośrodku oddzielenia wykuto w murze okienko, które zasłaniała materia. Z czasem surowiec zwyczajnie wyblakł i ogryzły go mole, ale póki nie oderwał się do końca, dopóty pełnił wyznaczoną mu funkcję. Drzwi pomalowano na niebiesko. Stanowiły kontrast wszystkiego, bowiem dominowały tu odcienie brązu i jedynie pościel przykuwała wzrok poszarzałą bielą. W rogach paliły się kaganki, a na stoliku stała świeca wetknięta w butelczynę po miodzie.

Kanin z uśmieszkiem wyłonił się z półmroku korytarzyka, który prowadził do pomieszczeń gospodarczych. Za nim z opuszczoną głową i dzbanem w dłoni wyszła ta sama kobieta, która podała Cieniowi posiłek. Seneh powiódł za nią znużonymi oczami, poczuł się syty i śpiący. Jednak nie potrafił oprzeć się chęci przyjrzenia się dziewce. Nie zerknęła w jego stronę, posłusznie podążyła za gospodarzem, po czym zniknęli w jednej z najdalej oddalonych kwater. Po kilku oddechach karczmarz zszedł na dół. Podkuchenna jeszcze kilkakrotnie przemierzała tę samą trasę, niosąc ukrop na kąpiel. Elf za każdym razem odprowadzał ją wzrokiem. Im dłużej się jej przyglądał, tym nabierał większej ochoty na spotkanie sam na sam.

W tym czasie Kanin wykonywał swoje funkcje oraz te, które wykraczały poza normy obowiązków. Zdążył już wyrzucić kilku krasnoludów, rozkwasić nos jakiemuś paniczykowi i klepnąć kilka razy po tyłku jedną z dziwek, która odpowiedziała mu ostrym kuksańcem w bok. Oczywiście nic sobie z tego nie zrobił.

– Gdzie Kristof? – Seneh po czasie zaciekawił się brakiem przyjaciela gospodarza.

– A nie ma go już od wiosny. Rychło wczas się zorientowałeś! – prychnął.

– Strudzony jestem, choć nie bez humoru. Czasem go nie było widać do momentu, jak musiał kogoś poczęstować stalą. Wyłaniał się tedy z odległego kąta i śpiewał tym swoim wiecznie ostrzonym mieczykiem, który przywiózł zza morza.

– Ano… – westchnął oberżysta. – Ano… Choroba go zmogła. Czyrak taki mu się rozlazł na pół nogi. Odkupiciele wiedzą, co za szajs się z tego wykluł.

– Długo się męczył?

– Niedługo. Posłaliśmy po medyka, ten coś przy nim pogrzebał. Kazał poić jakimś wywarem. Następnego wschodu chłop już nie żył. No szkoda. Pijus i zrzęda, ale swój. Lepszego nie znajdę, psia mać!

Seneh wykrzywił twarz. Nie potrafił współczuć, ale tym razem coś grało mu w duszy obrzydliwie ludzko. Wychylił się przez kontuar i poklepał starego drucha po tłustym ramieniu. Potem zwilżył gardło porcją napitku. Chyba potrzebował odreagowania. Śmierć zawsze niosła ze sobą chęć odskoczni. Wyżycia się i zrzucenia jarzma.

Kanin przyjął gest ze spokojem i powiódł oczami po gościach. Na razie spokój. Gadające głowy zajmowały się swoimi sprawami.

Karczmarka po raz ostatni wspięła się na schodki. W zmęczonych od ciężaru rękach drżał wielki, gliniany dzban, z którego unosiła się para. Z ulgą wróciła na dół. Zaróżowione policzki kwitły na alabastrowej skórze.

– Panie, kwatera przygotowana. Czy coś jeszcze uczynić? – spytała.

Źrenice dziewki wwiercały się w twarz Kanina tak natarczywie, że gospodarz poczuł, że i jemu robi się gorąco.

– Nie – rzekł. – Gość jest kontent. Jeśli zechcę pomocy, zajdę na zaplecza. Dziękuję.

Dygnęła, zerknęła na Seneha, skwasiła usteczka i oddaliła się bezszelestnie.

Cień dopił. Pusty kubek lśnił od lepkiej wilgoci, zaś butelczyna nadal stała w połowie pełna. Ciemny płyn odznaczał się rantem na tle zielonkawego szkła. Zmrużył oczy. Potrzebował jednego, może dwóch uderzeń zegara, by doprowadzić się do względnego stanu. Nie wziął czystego odzienia, ale to akurat go nie frasowało. Kanin posiadał skrzynię, która kryła wszelakie skarby, a przynajmniej on tak lubił o niej myśleć. „Zgniły Węgorz” od dawna służył mu jako baza wypadowa, toteż zostawiał przyjacielowi komplet upranego ubioru na wypadek nieplanowanego zniszczenia lub zakrwawienia.

– Bracie – rzekł i przesunął naczynie w stronę szerokich dłoni. – Potrzebowałbym tego, co zwykle.

– Jasne. Przyniosę. – Postawił brudny kubek z drugiej strony szynkwasu.

Wyszedł.

Elf zwlókł się z niewygodnego siedziska i rozprostował plecy. Zrobił to na tyle dyskretnie, by nie wzbudzać, z pozoru zwyczajną czynnością, niezdrowego zainteresowania, a grzbiet, niestety, ostatnio dość często mu drętwiał. Teraz potrzebował mycia i dobrego rżnięcia, wtedy niewątpliwie odczuje ulgę.

Kanin pojawił się u wejścia ze skórzanym sakiem pod pachą.

Seneh podszedł i go zabrał. Prócz tego nachylił się i wyszeptał:

– Za jedno uderzenie zegara poczuję pragnienie. Wiesz, co robić.

– Jak sobie życzysz.

Właściciel gospody wrócił na miejsce. Panował spokój, pomimo wcześniejszych perturbacji. Liczył na krasnoludzką monetę, nawet na kilka. Zadowolony Cień nie szczędził złota, a teraz przed zimą wpadałaby w jednym miejscu załatać dach. Zarobki szły marnie, ale o tym nie chciał z przyjacielem debatować. Wiedział, że ostrouchy dołożyłby wszystek, by ulubiona miejscówka nadal stała dla niego otworem.

Stancję oprzątnięto. Wewnątrz wyczuwał wibrującą nutę wody i olejku różanego. Pewnie podkuchenna zadbała o komfort ablucji i wzbogaciła ją esencjami. Wszak miasto słynęło z wytwarzania pachnideł. Na stoliku położono ciężki klucz. Rzucił wór na siennik, pochwycił metalowy przedmiot i wetknął do zamka. Posłuży jako karta przetargowa. Z rozmysłem klarował plan uwiedzenia ślicznotki.

Przeszedł do przepierzenia, w którym ustawiono balię wyłożoną płótnami. Woda przyjemnie ogrzewała palce. Nad półką zawisło zwierciadło, które zniekształcało oblicze, ale wyglądało na wystarczająco przejrzyste, by mógł pierwszy raz od dawna spojrzeć sobie w oczy. Smętne strąki włosów okalały wymęczoną twarz, w głębokich zmarszczkach lokowała się warstwa brudu. Dłonie nie wyglądały lepiej. Coś czuł, że miękka morska gąbka wiele nie zdziała. Zdecydowanie potrzebuje dotyku szorstkiej szczoty. Sięgnął do wewnętrznej strony skórzanej kamizelki i ze skrytki wydobył nożyk o krótkim, obustronnie zaostrzonym ostrzu. Musiał czymś wygrzebać warstwę kurzu spod paznokci. Nieczyste odzienie wylądowało na deskach.

Ciecz okryła go miękką kołdrą odprężenia. Oparł głowę o brzeg balii i zamknął oczy. Wyśmienity błogostan pozwolił odpłynąć myślom. Skóra przyjmowała rozkosz, nos zaś ulubioną wonność. Chciałby tak trwać bez końca. Sięgnął po mydło i gąbkę. Czysty ciek w mig pokrył kożuch zanieczyszczenia. Kilkukrotnie wyszorował włosy. Podobnie twarz i ręce. Resztki pyłu z gościńca bezpowrotnie opuściły jego doczesną powłokę. Osad spod paznokci rozpłynął się z resztą nieczystości.

Seneh nie należał do najmłodszych, jednakowoż, jak to bywa w naturze tej rasy, zachowywał gibkość i sprężystość. Jedynie twarz zdradzała oznaki upływającego czasu. Głębokie linie zmarszczek oraz bruzd przecinały czoło i okolicę ust. Srebrne pasma siwizny gdzieniegdzie odznaczały czerń włosów. Pamiątka po starciu z Morienem czyniła jego lico niemalże okrutnym. Wąskie, notorycznie zaciśnięte usta i brak emocji, które zawsze tak ochoczo podrywają mięśnie pod cienką tkanką skóry, kiedy toczy się rozmowy, nie przysparzały mu kompanów. Tylko dziwki dostrzegały w nim coś intrygującego, a może to złoto otwierało oczy i zakasywało spódnice? Reszta chętniej wyrażała bojaźń niźliby zainteresowanie.

Ziąb kwatery przyodział szczupłe ciało w paciorki gęsiej skóry. Sięgnął po ręcznik, lecz obok szorstkiej materii dojrzał butelczynę różanego oleju, w którego gęstej i złotej zawiesinie unosiły się płatki suszonego kwiatu. Chwilę wahał się pomiędzy natarciem dobroczynną miksturą a odpuszczeniu rytuału. Złamał się jednak i przelał płyn przez dłonie. Kiedy naciągał na grzbiet koszulę, czuł się wypoczęty i dopieszczony.

Pukanie szorstko naznaczyło błogostan samotności. Przesunął grabiami palców po strąkach mokrych włosów. Naciągnął grubo tkane, lniane spodnie i koszulę. Karwasze nabijane żelaznymi ćwiekami, skórzane portki z pasem o kutej klamrze, kamizela oraz płaszcz czarny niczym skrzydła nocy spoczywały na podłodze. Sięgnął do zasłonki i szarpnął wypłowiałą materią. Nie chciał, by sterta okurzonego tałatajstwa szpeciła tak drobiazgowo przygotowane lokum.

– Panie – usłyszał – gospodarz przysyła miód. – Drżący kobiecy głos wibrował za błękitem drzwi.

– Chwileczkę – zakrzyknął, schyliwszy się po sfatygowane, skórzane gatki. Jedną ręką odszukał pas, by naprędce owinąć się nim wokół bioder. Poukrywane w zakamarkach ostrza ciążyły. Wydobył jedno i wetknął za pręgę, ukrywszy za połami giezła. Ubranie cisnął z powrotem na stertę.

Dziewczyna stała w progu, blada i z błyszczącymi oczyma. Taksowali się w milczeniu. Chciał wiedzieć, co kłębiło się pod okrywą poszarzałego czepka. Czuł, że da mu to, czego oczekiwał, choć nie miał pewności, czy ulegnie. Nie była nietknięta. Dziewice tak nie patrzą, nie przeszywają na wskroś, nie trzymają postawy sztywno i pewnie, nie unoszą dumnie podbródka. Chowała tajemnicę pod prostym odzieniem.

– Wejdź. – Odsunął się, by utorować jej przejście.

Zamrugała kilka razy, po czym wyciągnęła dłonie z butelką.

– Nie – odrzekła. – Miałam jedynie przynieść miód. – Ton jej głosu się załamał, jakby nagła suchość gardła zmusiła ją do machinalnego przełknięcia. – Weź, panie, gąsior i pozwól spełniać mi obowiązki.

Seneh niewymuszenie wykrzywił przyjaźnie wargi i zamruczał. Wskazał dłonią wnętrze. Widział, że biła się z myślami, drobna pierś falowała od przyspieszonego oddechu zakleszczona gorsetem, który chciał z niej zedrzeć.

– Nie daj się prosić. Muszę odszukać sakwę, nie zostawię cię, pani, bez zapłaty.

Pieniądz zawsze służył przetargom, a jeśli już lśnił złotem, to nie musiał się zbytnio wysilać.

Dziewka przekroczyła próg i czekała. Uczono ją bowiem, że nie wolno kłaść posiłków i trunków na stołach pomieszczeń gościnnych, jeśli przybysz tego sobie wpierw nie zażyczył.

– Połóż tam, proszę. – Przeszedł do sterty ubrań i schylił się, udając, że sięga po mieszek. Kiedy ruszyła, zatrzasnął odrzwia i przekręcił klucz.

– Och – jęknęła, obróciwszy się raptownie. – Zapomniałam szklanicy, zaraz przyniosę.

– Nie kłopocz się, nie jest mi potrzebna.

– Dobrze, w takim razie życzę miłej nocy, panie. – Chciała go wyminąć, lecz pochwycił ją za przedramię.

– Nie tak prędko. Porozmawiajmy. Dawno nie zaznałem towarzystwa. Ufam, że Kanin nie ma nic przeciwko – rzekł łagodnie.

Ściągnęła brwi.

– Proszę mnie puścić, panie. – Zdecydowanie szarpnęła połową ciała, nie utraciwszy przy tym kontroli nad resztą.

Seneh wolną dłonią zerwał dziewczynie czepek z głowy. Uwolnione włosy złotą kaskadą rozsypały się na jej ramionach. Niewątpliwie posiadała niespotykaną w tych rejonach urodę. Tu dziewki zazwyczaj posiadały ciemniejszy odcień karnacji, zaś ich pukle mieniły się orzechowymi tonami, które z wiekiem płowiały od słonego powietrza i słońca.

– Wiedziałem, że jesteś inna od reszty.

Przełknęła ślinę. Mięśnie pod skórą stężały, gotowała się do ucieczki, był jednak silniejszy. Szamotaniną nic nie wskóra. Musi dać wyraz sprytowi. Pamiętała opowieści o tych, którzy zwabiali dziewki do kwater, a potem wykorzystywali w haniebny sposób. Lecz ona należała do podkuchennych i zwykłych pomywaczek, które nic nie znaczą, więc po co komu taka, która nie posiada nic prócz otartych kolan i zgrubiałych od pracy rąk? Od tego były te upudrowane i odziane w pstrokaciznę dziwki, które na głównej sali paradowały z obnażonym biustem i łonami nabrzmiałymi od bezustannych szturchańców.

– Jak cię zwą? – Seneh melodyjnie wdarł się pomiędzy ciszę wypełnioną przyspieszonym oddechem schwytanej w pułapkę.

– Roza, panie – jęknęła bliska płaczu.

– To bardzo ładne imię.

– Dziękuję, panie, ale czy mogę już iść?

– Nie, nie możesz – przerwał jej.

Wiedział, że zaraz zacznie wymieniać masę rzeczy, które właśnie czekają na dokończenie.

– O wszystkim dowie się mój pan! – Jękliwość zastąpiło rosnące poirytowanie.

– Sądzę, że nie ma nic przeciwko. – Cień nadal przemawiał do niej łagodnie.

– To kłamstwo! – Uderzyła elfa wolną ręką w pierś.

Przygwoździł ją do ściany.

Szarpała się przez ułamek, lecz zesztywniała, kiedy się zorientowała, że oprawca przyłożył jej do krtani ostrze. Przełknęła głośno ślinę.

– Ależ nie kłamię, moja gąsko, chciałbym spędzić miło ten piękny wieczór. Czy masz coś przeciwko? Oczywiście, że nie masz.

– Ale… – Czuła chłód na gardle.

– Wiesz co? – zagaił, zrobiwszy dłuższą pauzę, a wzrokiem powiódł w stronę lśniącego metalu. – Kocham te ostrza. Są miękkie, podatne w sam raz na takie nieposłuszne – syknął. – Masz ochotę usłyszeć, jak pięknie ten sztylet zgrywa się z muzyką twojej krwi?

Obróciła głowę. Brzmiał jak szaleniec, w którego żyłach nie płynie rubin, a rzeka stygu wymieszanego ze zgnilizną. Milczała, choć chciała krzyczeć, uderzyć w te żółte niczym u gada oczy.

Seneh doznawał pod palcami drżenia. Przysunął się bliżej. Upuścił ostrze, lecz na jego miejscu znalazła się dłoń, która zaplotła się wokół cienkiej, gołębiej szyi. Puls dziewki tańczył szaleńczo. Próbowała go odepchnąć, kopnąć. Orała skórę nierównościami paznokci. Dyszała i toczyła pianę. Widział, jak żyły nabrzmiewały na jej gładkim, niezaznaczonym zmartwieniami czole. Jak zaciekle stawiała opór, nieświadoma podniecania, które w nim grzmiało. Z czasem aksamitne ciało miękło pod presją. Odcięta od zaczerpnięcia tchu słabła. Dał jej więc nabrać nieco łyków. Nie lubił, kiedy dziewka jest omdlała. Teraz bawił się jak kot gryzoniem. Przesunął językiem wzdłuż szczęki podkuchennej. Smakowała słodko i słono zarazem. Odwróciła z wolna głowę i rzuciła mu pełne nienawiści spojrzenie. Przesunął dłonią po jej włosach, ujął kosmyk i przybliżył go do nosa. Poczuł delikatną, falowaną strukturę, wonną od olejku oraz palonego drewna. Rychło złapała go za pięść. Teraz spoglądał w głębię wystraszonych oczu i tonął w ich nieoczywistej barwie.

– Puść! – charczała. – Nie wolno ci, panie!

– Mogę zrobić z tobą, co tylko zechcę. – Wierzchem dłoni dotknął jej policzka. Powoli przeciągnął opuszkami palców w dół ciała, po drodze musnął nieznacznie ramiona, potem piersi, by na końcu zacisnąć dłonie na kibici. – A jeśli będziesz grzeczna, pozwolę ci na odegranie się na sobie. Wtedy to ty pokażesz, na co cię stać. To uczciwe. Tak, to kurewsko uczciwe. – Przybliżył usta do jej ucha i pokąsał małżowinę.

Zamarła, a krew odpłynęła z twarzy, uczyniwszy ją jeszcze bardziej bladą.

Unieruchomił ją biodrami. Łatwo odnalazł drogę. Pieścił udo kochanki. Jej skóra cierpła pod dotykiem natarczywych palców. Lędźwie domagały się spełnienia w jej wnętrzu, równie rozkosznie słodkim, jak powierzchowność.

Roza nie wiedziała, czy ma krzyczeć, czy błagać o litość. W gardle czuła potworną suchość, a serce zamknięte w klatce żeber łomotało niczym zraniony ptak.

– Błagam – dyszała. – Proszę nie robić mi krzywdy!

– Nie mam takiego zamiaru. – Musnął ustami aksamit szyi.

Poddała się, pozwoliła na czułość, ale nie poniechała ucieczki.

Odsunął ją, wiedział, że prędzej czy później zerwie się z miejsca i pogna wprost do odrzwi.

Susem znalazła się przy wyjściu, lecz nim dosięgnęła klamki, elf pochwycił ją za włosy i przyciągnął do siebie. Teraz stała do niego odwrócona plecami z naprężonym boleśnie karkiem. Wyrwał jej klucz i cisnął nim pod pryczę. Ten z brzękiem przesunął się po drewnianej podłodze.

Zaklęła cicho, próbując zmienić niewygodną pozycję.

Cień ani myślał rozluźnić chwyt.

– Bawi cię to, moja droga? – chrypiał.

– Pożałujesz, panie! – Zgrzytała zębami ze złości.

– Nie wątpię. I wiesz co? Nie mogę się doczekać. – Czuły szept wdarł się do jej uszu.

Nawał emocji zalał ją w mgnieniu. Zabójca był zarazem delikatny i porywczy, tak że nie potrafiła odgadnąć jego następnego ruchu. Zostawiał w bezustannej niewiadomej, która z każdym oddechem oddalała ją od poznania prawdy. W jej naturze nie leżała uległość. Osobowość może posiadała łagodną, ale wewnątrz tlił się ogień i chęć przetrwania w tym cuchnącym oraz niesprzyjającym miejscu. Mężczyzna ten był kimś tajemniczym, nieczłowiekiem znikąd. Większość gości, nawet przyjezdnych, szybko zapamiętywała. On? Cóż. Po co pojawił się w jej życiu? Czy miał doświadczyć i nauczyć ją pokory? Czy to kara Odkupicieli za grzechy przeszłości?

Skrzywiła kark i napięła mięśnie. Chwila jego nieuwagi pozwoliła na wyswobodzenie się. Skoro nie może uciec, to go zabije. Dosięgnęła sztyletu.

Elfowi została w kułaku miotełka jasnych włosów. Już wiedział, że musi ją mieć. Zachowywała się dokładnie tak jak Baronowa.

– Nie podchodź! – syknęła.

Ostrze nakierowane na jego pierś drżało niepokojąco.

– Jesteś taka śliczna, kiedy się złościsz.

– Dla nikogo nie jestem śliczna, a już tym bardziej dla ciebie, parszywy elfie. – Cofnęła się o krok.

– Po co te obelgi? – Rozłożył dłonie w geście zdziwienia.

– Wypuść mnie, słyszysz? Bo… bo… gorzko pożałujesz! – Głos jej drżał.

– Długo będziesz się ze mną tak bawiła? – Włożył pięści za pas.

– Tak długo, aż dasz mi spokój.

– No to spędzimy tu trochę uderzeń zegara. – Posłał jej uśmiech. – Albo nie. Wiesz co, mam partaninę do sfinalizowania. Znudziły mnie te gierki.

Nim zdążyła cokolwiek rzec, leżała rozciągnięta na podłodze, a mężczyzna dzierżył ten sam sztylet, który przed chwilą ściskała w palcach. Znalazł się dokładnie między jej nogami. Opierała się do czasu, kiedy zimne ostrze dotknęło rozgorączkowanej tkanki. Przeciągnął nim po białej skórze. Zamarła. Naznaczone miejsce zapłonęło szczypiącym bólem, a z płytkiego nacięcia przesączyła się purpura. Szarpnięciem rozciął troczki sukni.

Roza wiła się i bluzgała. W desperacji zatopiła zęby w jego barku.

Uspokoił dziewkę uderzeniem na odlew.

– Mała suka – warknął.

Obnażona pierś falowała od przyspieszonego oddechu. Odrzucił ostrze. Dłonie błądziły po ciele kobiety. Energia rozrywała go od środka. Bolesne podniecenie odbierało rozum. Była ciepła i zaskakująco wilgotna.

Zacisnęła zęby. Usilnie starała się go odepchnąć. Napastnik skórę miał pooraną paznokciami, ale ani na moment nie przestawał.

Naparł na nią, wdarłszy się w rozkoszną otchłań. Stęknęła pod naciskiem. Teraz krępował już oba nadgarstki i przygniatał ją do podłogi. Barki Seneha napinały się z każdym pchnięciem. Drżał. Cudowne mrowienie, które na chwile pozwala zapomnieć o istnieniu świata, którego się nienawidzi.

Na policzki Rozy wypełzł rumieniec podniecenia. Brutalny akt wywołał falę nieznanych dotąd podniet. Naraz nagła namiętność zerwała kajdany strachu. Oplotła go udami, pozwalając na głębszą penetrację.

Zawahał się na ułamek. Skrzyżowali spojrzenia. Jego zamglone, jej skrzące. Nie dostrzegł w źrenicach kobiety strachu, było to bodaj głęboko skrywane pragnienie oraz chęć przejęcia kontroli. Wszak tego chciał. Taki kreował plan! Zdominowała go ofiara. Rozluźnił uścisk.

Zarzuciła mu ręce na szyję i wplotła palce w jeszcze wilgotne włosy. Widziała, jak wolno przymknął powieki. Zmieniła taktykę. Poruszała się pod nim delikatnie. Wirowała biodrami rozkoszne kółka, doprowadzając go do szaleństwa. Drobne, białe piersi pulsowały od ekstazy, a różowe pąki sutków kwitły na nich, ciemniejąc i zwijając się na kształt róż wieczorową porą.

Wbijał się w jej łono z dawno zapomnianą energią. Jęczała i drżała za każdym rozkosznym pchnięciem. Apogeum nieoczekiwanie rozerwało mu lędźwie. Gorąc huknął pod czaszką, palce u stóp zwinął skurcz. Westchnął i znieruchomiał. Wtulił twarz w zgięcie jej szyi i pozwolił na szybki, odprężający oddech. Serce wyrywało się z klatki żeber nie tylko jemu, ale też dziewce, którą posiadł.

Odsunął ją i naciągnął spodnie. Przysiadł na ziemi, skrzyżował uda. Wsparł na nich łokcie.

Dziewczyna pozbierała się z desek i niechlujnie zaciągnęła roztarganą suknię. Wyglądała, jakby nadal trawiła ją gorączka i gdyby nie przyzwoitość, pewnie jeszcze raz dałaby się ponieść.

Wpatrywał się w nią przez dłuższą chwilę. Drobną główkę otaczała aureola rozczochranych, jasnych włosów.

– Co to miało być? – zaczął.

Nadal dyszał na tyle głęboko, że głos nieznacznie zmienił ton.

– Nie rozumiem? – Odgarnęła kosmyk z twarzy.

– To, co się stało? Wiem, że wspominałem, że możesz potem… wiem… ale, dlaczego?

– A źle było? – Wodziła oczami po pomieszczeniu, jednocześnie obgryzała skórki przy paznokciach.

– Tu nie chodzi o źle czy dobrze. Pytam, czemuś to uczyniła? – Pacnął ją w rękę, którą trzymała przy ustach.

– A czemu nie? – Założyła dłonie na podołku.

– Dobrze. – Wstał i podszedł do rogu pomieszczenia.

Schylił się i wymacał klucz, rzucił go zdziwionej podkuchennej.

Nie udało się jej go złapać, więc hałaśliwie potoczył się dalej. Dosięgnęła go.

– Ogarnij się – rzekł sucho.

Kiedy Roza zajmowała się doprowadzaniem do porządku, przeszukał kieszenie kapoty. Wydobył kilka srebrnych monet i zważył je w dłoniach.

Dziewka nadal tkwiła na podłodze. Teraz zawiązywała czepek i dokładnie upychała w nim włosy. Pozostawiła jedynie kilka kosmyków, które frywolnie opadały na czoło. Udało się jej także połączyć pocięte troczki sukni.

Elf podszedł i zerknął z góry. Policzki nadal płonęły jej zdrowym rumieńcem, a oczy szkliły się zalotnie. Nabrzmiałe i czerwone wargi przypominały mu kosze malin. Rzucił jej w poły sukni garść srebrnych monet.

Ze zdziwienia rozchyliła usta.

– Wynoś się! – rozkazał. – Zejdź mi z oczu!

– Prostak!

Znalazł się tuż obok. Przygwoździł ją za kark do lakierowanych na niebiesko drzwi. Wybałuszyła oczy. Srebro potoczyło się dźwięcznie po drewnianej podłodze.

Kolorowe plamy zatańczyły na obrzeżach tęczówek. Nie potrafiła złapać tchu. Opadała w aksamitną ciemność, czuła, jak cała pulsuje od ciśnienia. Pośród tego usłyszała jedynie chrapliwy pomruk:

– Nigdy mnie nie znieważaj!

Wpół omdlałą dziewkę oderwał od skrzydła. Chrupniecie złamanego kręgosłupa rozdarło powietrze. Osunęła się na ziemię. Splunął. Przysiadł obok trupa i ukrył twarz w dłoniach. Nie zaznał wyrzutu, a jedynie wściekłość. W ogóle się nie poznawał. Od czasu polowania na mag miękł. Śnił na jawie, stał się przez to nieostrożny.

Upchnął rzeczy do wora i przerzucił go przez ramię. Teraz wyglądał jak obieżyświat, który wraca na łono zwyczajności.

Zszedł do sali głównej.

Kanin w lot zrozumiał, że coś poszło nie tak. Ba! Miał pewność, że Roza się nie spisała i teraz przyjdzie mu zapłacić za opieszałość śliskiej dziewki.

Seneh wyjął kilka złotych monet i rzucił na kontuar. Na odchodne wychrypiał tylko:

– Posprzątaj tam.

Cień opuścił przybytek, trzasnąwszy drzwiami. Pochłonęła go ciemność wymieszana z jesienną mżawką.

Doki spowijał mrok. Gdzieniegdzie ocalałe od wilgoci lampiony sennie kołysał wiatr. Rozmydlone smugi światła tańczyły na mokrych wykrotach. Na uliczkach nikogo nie dostrzegał. Przegonione pogodą kurwy i bezpańskie kundle pochowały się pewnie w suterenach. Błąkał się bez celu. Chyba chciał zrzucić ciężar, który ulokował mu się w okolicy serca. Rozgorączkowanie przyprawiało go o wewnętrzne drgania. Zapach podkuchennej, smak i gładkość jej skóry drążyły w nim nieprzebrane kaniony. Zgrzytał zębami. Padało coraz to intensywniej, wilgoć wdzierała się pod płaszcz zimnymi, odrażającymi paluchami. Sążniste strugi spływały po twarzy. Chciał gdzieś sczeznąć i nie doczekać świtu. Niezrozumiały warkocz myśli oplatał go i przyduszał.

Ciemna sylwetka twierdzy odznaczała się w oddali. Przybliżał się z wolna do miejsca, które da mu rozgrzeszenie. Wieniec ramion ukołysze, a stęsknione łono się dlań otworzy. Potrzebował więcej czasu, więcej odpoczynku przy kobiecie, bez której nie potrafił istnieć. Przy tej, która nie patrzała na krew, jaką rosił dłonie, na szpetną powłokę, na pochodzenie i zwyczaje tak odrażające, że zwykła niewiasta nie potrafiłaby ich znieść.

Szara łuna zaznaczyła nieboskłon. Najpierw nieśmiało, potem odważniej rozpierzchała się nad miastem. Deszcz nie ustępował, ołowiane niebo zasnuwały ołowiane chmury. Senny poranek powinien być jak każdy inny. Dziś chciał dumnie wkroczyć do zamkowych komnat i przejść wąskimi korytarzami. Najpewniej ochmistrzyni obwieści mu, że pani jest czymś zajęta i nie życzy sobie widzeń lub właśnie spożywa. Przeklęte samotne posiłki. Och! Czasem chciał Alvenę za to obić. Pewnie by się jej to spodobało – skrzywił kącik ust. Oderwie ją od stołu, nawet jeśli miałby stamtąd wyciągnąć wprost na zalany deszczem dziedziniec. Humor mu wracał. Myśl o konfrontacji rozgrzewała. Przecież nie pierwszy raz zabił bez powodu. Nie pierwszy raz dał się ponieść. Kanin sobie poradzi, pewnie już to uczynił.

Toporna i szeroka brama wyrosła w szarzyźnie niczym potężny golem. Podwójne wejście i wieże strażnicze majestatycznie rysowały napite deszczem niebo. Podniecenie zaznaczyło śniade policzki niezauważalnym rumieńcem. Niecierpliwił się:

– Otwierać! – ryknął w kierunku strażników.

Zmęczeni nocną wartą zerknęli nań, sylwetki nie drgnęły. Czata zawsze należała do uciążliwych funkcji, szczególnie przy furcie, gdzie nie wybudowano zadaszenia, a jedynie ci, którzy trwali na wieżyczkach, mogli zaznać ciepła ognia rozpalanego w koszach wypełnionych drewnem, jak i ochronić głowy przed nagłą nawałnicą. Dodatkowo boczna straż Baronowej przywdziewała bogato zdobione oraz złocone zbroje, które ciążyły wojom i by móc służyć drugiej po królu personie w państwie, musieli wykazać się nie lada krzepą. Do uzbrojenia wliczał się miecz oraz tarcza, równie misternie inkrustowana. Toteż dodatkowy balast zmuszał mężczyzn do bezustannych treningów.

Seneh nie rozpoznawał stróży. Alvena musiała nająć nowych, choć przypuszczał, że to posiłki, które skrzętnie gromadziła na niedorzeczną wojnę z magami. Nie wiedział, co go pokusiło, by wejść od tej strony, ale skoro tak się już wydarzyło, nie ustępował, mimo że kanały i piwnice bardziej doń przemawiały.

Nie doczekał się reakcji, zakrzyknął więc jeszcze raz:

– Otwierać w imię Baronowej!

– Idź stąd, ostrouchy! Przyjdź kiedy indziej! – Tubalny ton wyrwał się z krtani wartownika.

To nie był czas na gierki ani tym bardziej na szydzenie. Rzucił się na mężczyznę po lewej i z furią iskrzącą w żółtych ślepiach powalił go na ziemię. Nim ofiara zdążyła jęknąć, krótkie ostrze przegryzało się przez cienką skórę krtani. Drugi, zorientowawszy się w okolicznościach, niestety nie zdążył doskoczyć. W połowie drogi ostał się ze sztyletem wbitym w środek oka. Upadł bez tchu, a wokół jego głowy jął zbierać się okrąg purpury.

Boczne drzwiczki jednej z wieżyczek otwarły się na oścież z tak przenikliwym jękiem, że Seneh zacisnął szczęki w paroksyzmie obrzydzenia. W progu ujawnił się Aeneas, gotów zdusić sytuację. W ostatnim momencie powstrzymał zapał. Wpadł na niego zdyszany żołdak z krzywo założonym hełmem, wytrącając mu miecz z rozdygotanych palców.

– Stój, do cholery! – Mąż zagrodził przejście szerokim ramieniem.

Młodzik opuścił ostrze i wbił w niego gorejące tęczówki, a kapitan schylił się po zgubę:

– To Seneh. Odwołaj resztę.

– Ale ten przeklęty nieczłowiek zatłukł Olafa i Sebastiana! – syknął, przestąpił z dwa kroki i wymierzył w pierś elfa.

– Rób, co mówię! – Szarpnął go za ramię, po czym spokojnie zagadał: – Witamy w twierdzy. Pani oczekuje. – Wskazał wejście.

Cień skinął. Kiedy wymijał wartownika, trącił go znacząco. Naraz usłyszał, jak niezadowolony młodzian cedzi gradem przekleństw. Odwrócił się i dostrzegł, że kapitan ciągnie go za element zbroi i najpewniej tłumaczy nieznane kwestie. Do jego uszu dobiegły skrawki rozmowy w tym słowo – skrytobójca.

Ciężkim krokiem przemierzył dziedziniec i przeszedł w stronę bocznego wejścia dla służby. Nigdy nie dostawał się do wnętrza skrzydłem osiągalnym dla wszystkich. Nudziły go oficjalne szlaki. Gdyby mógł, wspinałby się po chropowatej strukturze murów, odpoczywał na gzymsach i, jak to zwykle czynił, wchodził uchylonym oknem. Lecz zamek skonstruowano tak, że jedynym słusznym posunięciem jest wjazd: główną bramą, chodnikami wykutymi w skale, a które prowadziły do podpiwniczeń oraz korytarzami dla służby. Zamkowej posłudze zabraniano poruszać się tymi samymi ścieżkami, co wysoko urodzeni, toteż budowlę przecinały niezliczone labirynty. Aczkolwiek pokojowe, które podlegały Baronowej, dysponowały prawem swobodnego przemierzania głównych arterii zimnego i wiecznie wilgotnego zamku.

Ledwo zjawił się w kuchni, a podkuchenne uformowały pod ścianą ciasną grupkę, oczekując najgorszego. Niektóre lica wydały mu się znajome. Skrzywił usta i zacienił twarz. Przemknął pomiędzy ławami. Po drodze pochwycił duże, czerwone jabłko i zniknął za drzwiami.

Na schodkach spotkał starą kucharkę, zdyszana dźwigała mleko w wielkiej bańce. Powitała go promiennie. Zaraz oznajmiła, by nie zapomniał zajść do piwnic. Zapewnił, że nie omieszka rzucić okiem na nową dostawę.

Minął kilka zakrętów. W tym czasie spożył soczysty owoc, ogryzkiem cisnął przez okno. Kroki okutych żelazem trzewików roznosiło echo korytarzy. Pokojówki niczym duchy pierzchały w bezpieczne odmęty pokoi.

Baronowa powinna przebywać albo w sypialni, albo bibliotece. Do śniadania zostało raptem uderzenie zegara.

Spotkana po drodze ochmistrzyni zatrzymała się przy nim.

– Panie. – Wybałuszyła wyłupiaste oczy, tym samym przybrała wygląd zdziwionej i pomarszczonej ropuchy. – Jest tak wcześnie!

– Owszem – przytaknął.

– Pani jeszcze niegotowa, miejże litość. To się nie godzi! – zagrzmiała.

– Nie frasuj tej wiecznie umartwianej główki. – Pogłaskał ją po suchym policzku. – Twoja pani wie, że przybyłem. Nie mogę dać jej czekać.

Odsunęła się od lodowatych palców Cienia:

– Tylko zapukaj, panie.

– Tak uczynię.

Powiódł za nią wzrokiem, kiedy znikała za rogiem. Potem ciężkie stąpnięcia zdradziły, że wspinała się na wyższe kondygnacje.

Nie załomotał. Intuicyjnie wyczuwał, że kochanka wie, iż stoi z drugiej strony. Żywił nadzieję, że uraczy go blaskiem przenikliwych oczu.

Baronowa trwała przy oknie, jak zawsze wyprostowana z rękami założonymi za plecami. Obawy ochmistrzyni okazały się nad wyrost. Zdołała się odziać i wyglądać nienagannie. Nie mógł się doczekać, aż zemnie te wygładzone warstwy sukni, a włosy rozsypie kaskadą na krochmalonych poduszkach.

Kobieta wpatrywała się w przestrzeń przez malutkie szybki, które spozierały w kierunku zielonkawej wody.

– Wiedziałam, że przybędziesz – odezwała się szeptem, mimo to wyraźnie ją usłyszał.

– Wiem, że wiedziałaś. Rzadko moje wizyty są tajemnicą. – Rzucił wór koło ognia.

– Dokładnie. Za dużo trupów ściele się za tobą.

– Przeszkadza ci to, najmilsza?

– Ani trochę. – Teraz dopiero niespiesznie się ku niemu obróciła.

Promieniała. Dostrzegał to wyraźnie. Dawno nie biła od niej taka szczęśliwość.

– Widzę rumieniec, toż to do ciebie niepodobne. Cóż jest przyczyną tak miłej odmiany? – Zdjął z grzbietu płaszcz, który ciężkim plaśnięciem uderzył o kamienną podłogę.

Ciepło ognia opatuliło mu wyziębioną skórę. Przysunął się bliżej i wyciągnął dłonie. Stał tak przez dłuższą chwilę i czekał na odpowiedź.

Baronowa jednak ponownie odwróciła się i spoglądała na fale.

– Nie masz ochoty na rozmowę? – drążył. Marzył o dłuższej pogawędce.

– Nie – odparła sucho.

– Szkoda. Chciałem opowiedzieć o polowaniu. Poszło nam…

– Wiem – przerwała mu oschle. – Dostałam wiadomość.

Seneh wciągnął powietrze nosem, po czym wolno je wypuścił.

– Czy coś się stało? Zawsze lubiłaś te najbardziej soczyste fragmenty.

Odwróciła się po raz drugi. Przeszła kilka kroków i usiadła naprzeciwko, założyła nogę na

nogę i wsparła się rękami o miękki materac. Patrzała na Cienia wymownie, wręcz przeszywała go wzrokiem.

Poczuł się dziwnie.

– Jaka ona jest? – ponowiła temat.

– Chodzi o wygląd? Całkiem ładna – wydusił skonsternowany. Coś tu się działo, ale nie potrafił rozszyfrować co.

– Zauważyłeś coś niezwykłego? A może przypomina ci kogoś? – Ściągnęła brwi i obniżyła podbródek.

Znał ten grymas.

Zamrugał kilkakrotnie i odsunął włosy spadające na twarz.

– W sumie tak, przy bliższym zastanowieniu. – Wsparł brodę na pięści. – Ma coś w sobie, co wydawało się znajome. Nie zastanawiałem się nad tym. Czemu pytasz?

Zamrugała. Mógłby przysiąc, że zauważył w jej oczach dziwne iskrzenia, lecz kiedy przymknęła powieki, blask zniknął i tęczówki na powrót stały się chłodne i wyrachowane.

– Pamiętasz Ljani? – Niemalże mruczała, pochyliwszy się w jego stronę.

Seneh zesztywniał. Po grzbiecie przebiegł mu zimny dreszcz. Ljani była służką Baronowej, drobną dziewczyną o szarych jak mysie futerko włosach, delikatnej piegowatej twarzy i wielkich orzechowych oczach. Kiedy pierwszy raz ją spotkał, wpadła na niego, niosąc kosz z praniem. Nie zdziwił się, kiedy zobaczywszy intruza, wrzasnęła na całe gardło. Wtedy już jego twarz nosiła znamiona przebytych potyczek. Ona zaś nie wyróżniała się niczym. Wątłe ciało opinał szeroki pas. Pamiętał, że nerwowo próbowała go poprawiać. Wiedział, że Alvena nie znała litości w kwestii dobierania służbie odzienia. Pokojówki nosiły grube pręgi i lekkie spódnice, które kończyły się nad kostką, na stopy zaś zakładały wygodne skórzane pantofelki mocowane do łydki długimi rzemieniami. Nie pamiętał, kiedy ta niepozorna dziewka rozpaliła w nim namiętność. Nieprzytomnie wodził za nią wzrokiem. Oddzielał ją od Alveny nieprzebrany ocean. Obie jawiły się jako niepodobne wysypy, które otaczały niespokojne wody i on właśnie mienił się tą wezbraną rzeką, która chciała opływać ich brzegi. Obsesja na puncie dziewki z czasem przerosła wyobrażenia i choć był to epizod, rozpamiętywał go często. Przywoływał we wspomnieniach, jak pojawiał się w półmroku korytarza po to tylko, by przeciąć jej drogę. Uległa. Posiadł ją w pościeli Baronowej, kiedy ta udała się na regularne modły do katedry. Po raz pierwszy kochał kogoś tak delikatnie, odczuwał satysfakcję z niewyrafinowanych igraszek. Nie rozważał konsekwencji. Wtenczas się nie myśli. Chce się ukraść czas, by położyć go w ramionach tej, którą się kocha, by mogła razem z nim go spowolnić. Ljani zaszła w ciążę. Wściekł się wtedy. Nie pamiętał, co mówił, przywodził jedynie obraz zalanych łzami oczu i głęboki szloch, który do teraz wracał w snach, a których nie chciałby pamiętać. Alvena to odkryła, lecz pokojówka nie żywiła chęci do zdradzania imienia tego, który wpędził ją w tarapaty. Kochanka wpadła w szał. Próbowała wydobyć to z dziewki plugawymi sposobami i dopiero lęk o nienarodzone sprawił, że ośmieliła się mówić. Baronowa zażądała usunięcia Ljani. Wykpił ją. Nigdy nie podnosił ostrza na kobiety, które pod sercem nosiły życie. Rozjuszona w końcu się poddała i zgodziła na wygnanie. Zabroniła jednakowoż prób odszukania sługi. Niewygodna dziewka musiała zniknąć. Następnego wschodu dzierlatki już nie zastał. Zasłyszał jedynie, że pod osłoną nocy gwardia wsadziła ją na konia i zamknęła bramy. Dokąd się udała? Nigdy nie miał się dowiedzieć.

Otrząsnął się z zamyślenia. Wzrok Alveny wwiercał się w niego natarczywie.

– Do czego zmierzasz? – Chrząknął.

– Pamiętasz ją? – spytała ponownie.

– To było wiele wiosen temu, nadal chowasz uraz? Zdążyłem już zapomnieć – skłamał.

Jak mógłby zapomnieć kobietę, która teraz najpewniej gdzieś wychowuje jego potomka? To, że los przywdział go w profesję najemnika, nie równało się z tym, że nie posiadał uczuć. Każdy prędzej czy później zapragnie mieć rodzinę, nawet ci najgorsi. Rodzina to spokojna przystań na drodze pełnej cierni.

– Nie kłam – żachnęła. – Wiem, że pamiętasz.

– A nawet jeśli, to co?

– To to, że Lilian jest jej córką – wyrzekła tak, że ton zaakcentował wyraźnie ostatnie słowo.

Seneh zbladł. Dźwięczało mu w głowie tylko jedno… ma córkę! Córkę, którą chciał skrzywdzić!

Baronowa dostrzegła przestrach, który zagościł pod cienką warstwą tkanki twarzy kochanka. Cień nerwowo zacisnął szczęki. Gorała w niej satysfakcja:

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.