© Copyright by Wydawnictwo skrzat
2015

Wydanie elektroniczne

Zespół redakcyjno-korektorski:

Wydawnictwo Skrzat

Skład:

Wydawnictwo Skrzat

Projekt okładki:

Wydawnictwo Skrzat

ISBN 978-83-7915-264-3

Księgarnia Wydawnictwo Skrzat Stanisław Porębski 31-202 Kraków, ul. Prądnicka 77 tel. (12) 414 28 51
wydawnictwo@skrzat.com.pl
Odwiedź naszą księgarnię internetową: www.skrzat.com.pl

Rozdział pierwszy

Wszystko
o cioci Julii

Ciocia Julia była czarną owcą naszej rodziny. Tak przynajmniej uważał mój tata.

— Wszystko przez jej romantyczne imię — próbowała bronić cioci moja mama.

— Co imię ma do tego? — dziwił się tata. — Ona jest po prostu postrzelona. Ma dwadzieścia osiem lat i nadal nie pracuje, siedzi na garnuszku u rodziców i ciągle buja w obłokach. Nie potrafię tego zrozumieć! Przecież to dorosła osoba, a zachowuje się jak nastolatka. Chyba już najwyższy czas, żeby zajęła się czymś pożytecznym!

Tak sobie myślę, że tata miał trochę racji. Wszyscy dorośli członkowie mojej rodziny byli bardzo, bardzo poważni. Czasem miałem wrażenie, że oni nigdy nie byli dziećmi i zjawili się na tym świecie od razu jako prawnicy, lekarze, bankowcy. Na przykład wujek Norbert musiał urodzić się z kalkulatorem w ręce, a ciocia Ania od pierwszych chwil swojego życia wymachiwała stetoskopem.

Ciocia Julia jest najmłodszą siostrą mojej mamy i rzeczywiście nie pasuje do naszej rodziny. Podobno posiada „artystyczną duszę” (nie wiem, co to dokładnie znaczy).

— Duszę to może ona ma — ironizował tata — ale brak jej cierpliwości w dążeniu do celu.

Biedna ciocia ciągle szukała swojego ukrytego talentu. Robiła, co mogła, żeby stać się wielką artystką. Próbowała realizować się w różnych dziedzinach sztuki. Chciała być pianistką. Dziadkowie kupili jej wspaniały instrument, ale już po pierwszych lekcjach gry, ciocia stwierdziła, że ma za krótkie palce i nigdy nie zostanie wirtuozem. No i nie została. Zostało jednak pianino. Stoi do dziś w salonie dziadków. Babcia ustawia na nim zdjęcia z kolejnymi „artystycznymi” wcieleniami cioci. Pierwsza fotografia — Julia przy pianinie, druga — Julia śpiewająca arię, trzecia — Julia i zespół rockowy, czwarta — Julia jako aktorka, piąta — Julia przy sztalugach i tak dalej, i tak dalej.

Tata twierdzi, że byłoby lepiej dla całej rodziny, gdyby Julia przestała szukać ukrytego w sobie talentu, a zaczęła szukać męża. Jest bardzo ładną, młodą osobą. Wysoka, szczupła, ma piękne brązowe oczy i bardzo długie, gęste rzęsy. Myślę, że powinna się podobać. Jedynym mankamentem jej urody są włosy. Mama twierdzi, że mają kolor kasztanowy, tata upiera się przy swoim zdaniu.

— Są rude! — powtarza stanowczo. — To nic złego. Taki kolor. To jeszcze o niczym nie świadczy! Są rude i tyle!

Rzeczywiście kolor włosów cioci Julii jest bardzo dziwny. Kasztanowy, ale chwilami rudy. Jednak nie o kolor tu chodzi. Głowa cioci wygląda zabawnie. Mała, bardzo przyjemna twarz, otoczona jest bujnymi, kręconymi lokami, które niesfornie opadają na oczy i przesłaniają Julii cały świat. Ciocia wygląda jak duży, wychudzony pudel na dwóch nogach. Może to przez te włosy, które oddzielają ją od rzeczywistości, chodzi wiecznie z głową w chmurach. Tata nazywa to „bujaniem w obłokach”. Za kudłatą zasłoną istnieje inny świat, niedostępny dla ludzi z zewnątrz. Świat cioci Julii! Pewnie dlatego jest jest zawsze roztargniona. Kiedy ktoś zada jej jakieś pytanie, odrzuca włosy z twarzy, patrzy rozmarzonym wzrokiem i ze zdziwieniem mówi:

— Przepraszam, zamyśliłam się… Pan o coś pytał? Właśnie myślami byłam…

Moje kontakty z nią ograniczały się do spotkań na rodzinnych imprezach, a dokładniej, do powitań i pożegnań. Nigdy nie rozmawialiśmy ze sobą i właściwie ciocia chyba nawet nie wiedziała, jak wyglądam. Oprócz tego, co mówili moi najbliżsi, nie wiedziałem nic o tej dziwnej osóbce.

Życie płata nam jednak różne figle. Mnie również spłatało! I to całkiem niezłego! Tydzień z ciocią Julią! Sytuacja była skomplikowana. Moi rodzice wyjeżdżali na jakiś kongres medyczny, dziadkowie od dwóch dni odpoczywali na włoskim wybrzeżu, a ja musiałem zostać w domu. Rodzice postanowili oddać mnie pod opiekuńcze skrzydła cioci.

— Jestem pewna, że Julia dobrze się zajmie Mikołajem — niepewnie mówiła mama.

— Chciałaś powiedzieć, że Mikołaj dobrze zajmie się Julią — ripostował tata.

— Daj już spokój. Przecież to duży chłopak, nie jest mu potrzebna niańka. Starczy, że będzie miał przy sobie kogoś dorosłego, kto przypomni mu o jego obowiązkach. Muszą sobie poradzić — przekonywała mama.

— A co będą jedli? — nie dawał za wygraną tata. — Ona nie umie gotować!

— Przecież to tylko tydzień, nie umrą z głodu. Mogą stołować się na mieście. Zamówić jedzenie w restauracji chyba Julia potrafi? — zastanawiała się mama.

— Nie wiem, czy ona potrafi, ale na pewno Mikołaj da sobie z tym radę. Przekonałaś mnie! Myślę, że nasz syn jest już na tyle dorosły, że spokojnie może zaopiekować się twoją najmłodszą siostrą. Przynajmniej wasi rodzice będą spokojnie opalać się na włoskiej plaży. Ich córeczka będzie miała dobrą opiekę — podsumował tata.

Klamka zapadła. Decyzja została podjęta, może nie jednomyślnie, ale jednogłośnie. Musiałem przenieść się do cioci Julii i opiekować się nią przez okrągły tydzień. Trudno, jakoś trzeba to będzie przeżyć! Pocieszała mnie myśl, że będę mógł grać całymi dniami, a może też i nocami. Komputer dziadka będzie wyłącznie do mojej dyspozycji!

Mama spakowała w wielki plecak na stelażu chyba wszystkie moje ciuchy.

— Po co mi tyle rzeczy? — broniłem się. — Wystarczą dwa podkoszulki i coś do spania. Jeśli któryś z moich kolegów zobaczy ten ekwipunek, będzie myślał, że wybieram się z Markiem Kamińskim na Antarktydę.

Mama była nieugięta.

— Będziesz cały tydzień poza domem. Musisz być przygotowany na wszystko! Nigdy nie wiadomo, co ci może być potrzebne.

Prorocze słowa mamy. Teraz wiem, że miała rację. Zawsze lepiej być przygotowanym na WSZYSTKO! Zwłaszcza, gdy ma się spędzić tydzień z ciocią Julią!

Rozdział drugi

Dzień pierwszy

Węszący Renifer i Łysa Mścicielka

I

Spakowany, gotowy na wszystko (tak mi się przynajmniej wydawało), z ułożonym planem działania (spis gier komputerowych miałem w kieszeni), z hardą miną nacisnąłem dzwonek przy drzwiach domu dziadków. Odwróciłem się, pokiwałem siedzącym w samochodzie rodzicom, niecierpliwie czekającym na moje zniknięcie za wrotami piekła. Wrota jednak nie otworzyły się. Ponownie nacisnąłem dzwonek. Cisza.

— Spróbuj jeszcze raz! — ponaglała mnie mama. — Julia musi być w domu!

Trzecia próba podbicia królestwa cioci okazała się skuteczna. Muszę się jednak przyznać do pewnego podstępu. Machając lewą ręką zdenerwowanej mamie, prawą przycisnąłem przycisk gongu i postanowiłem tkwić w tej pozycji do czasu uzyskania pożądanego efektu. W rezultacie moich działań dzwonek nieustannie wygrywał swoje din don, din don, czego nawet ciocia Julia nie była w stanie wytrzymać. Po dłuższej chwili jej postać ukazała się w otwartych drzwiach. Wyglądała jak mocno wkurzony naukowiec, który miał właśnie dokonać wielkiego odkrycia, ale brutalnie został sprowadzony na ziemię przez istoty niższego szczebla, czyli ludzi o minimalnym ilorazie inteligencji. Rozkojarzonym wzrokiem zmierzyła mnie od stóp do głów i mruknęła:

— To ty.

Odwróciła się na pięcie i przepadła w czeluściach przedpokoju.

Z miną zwycięzcy przesłałem całusa rodzicielom, szybko przekroczyłem próg i z trzaskiem zamknąłem wrota mojego piekła, a ciocinego raju. Zrzuciłem plecak, z radosnym uśmiechem na ustach puściłem się pędem do gabinetu dziadka. Oczami wyobraźni widziałem już sukcesy odniesione w najnowszych grach komputerowych. Biegnąc po schodach, nie zastanawiałem się, gdzie podziała się ciocia. Wpadłem do pokoju i z impetem obróciłem duży skórzany fotel przed biurkiem. Już miałem na niego wskoczyć…

— Aaaaaa! — krzyknąłem wystraszony.

Niestety upragnione przeze mnie miejsce okazało się… zajęte. Siedziała na nim rozmarzona ciocia Julia, wpatrzona z błogim wyrazem twarzy w pusty ekran monitora. Widząc moje zdziwienie, poinformowała mnie krótko:

— Postanowiłam zostać pisarką. To moja pierwsza powieść — tu wskazała głową świecący bielą ekran. — Zajmij się czymś, poczytaj książkę, obejrzyj telewizję, no wiesz. Rób, co chcesz, tylko mi nie przeszkadzaj. Zmykaj, zmykaj! Ja tworzę!

Wycofałem się cichutko. Usiadłem na schodach. Co dalej? Nie miałem pojęcia, ile czasu może zabrać cioci takie tworzenie. Pewne było tylko jedno. Komputer odpada! Książka? Dobrze, ale przecież nie będę czytał przez cały tydzień. Podniosłem się, zeskakując po jednym schodku, zszedłem na dół, włączyłem telewizor. Wściekły na rodziców, siebie i ciocię Julię, bezmyślnie bawiłem się pilotem, przeskakiwałem z kanału na kanał. Zdaje mi się, że nawet uciąłem sobie niedługą drzemkę. Kiedy poczułem głód, powlokłem się do kuchni. Doświadczyłem na własnej skórze bólu związanego ze stwierdzeniem, że w lodówce nie było niczego, oprócz żarówki. Teraz byłem naprawdę zły. Głodny i zły! Podniosłem głowę i wydałem z siebie zwierzęcy ryk:

— Ciociu! Ciociu!

— Nie krzycz tak głośno!

Ciocia Julia stała już przy stole i wpatrywała się we mnie zmęczonymi oczami. Mama zawsze twierdziła, że przez całodzienne siedzenie przed komputerem popsuję sobie oczy i będę wyglądał jak królik z czerwonymi ślepkami. Patrząc na ciocię Julię, zastanowiłem się przez ułamek sekundy, czy aby mama nie ma racji. Narząd wzroku mojej bliskiej krewnej przypominał właśnie królicze oczy. Ciocia wpatrywała się we wnętrze lodówki. Najwyraźniej pozostała jej jeszcze zdolność odbierania bodźców wzrokowych. Ujrzała biel w pełnej krasie i choć to może dziwne, potrafiła wysnuć z tej sytuacji bardzo trafne wnioski.

— Nic tu nie ma — stwierdziła, bez oznak jakichkolwiek emocji.

— Właśnie! Nic nie ma! — potwierdziłem.

— Co zrobimy? — spytała bezradnie. — Jestem głodna.

— Chyba powinniśmy udać się na zakupy! — podpowiedziałem.

Ciocia spojrzała na mnie sennie i nic nie mówiąc, ruszyła w stronę przedpokoju, nałożyła na ramię dużą torbę i już czekała w otwartych drzwiach.

II

Wsiedliśmy do zaparkowanego przed domem opla. Roztropnie zapiąłem pasy bezpieczeństwa i zanim ruszyliśmy, zadałem chyba niezbyt właściwe pytanie:

— Jak tam praca twórcza? Dużo już napisałaś, ciociu?

W odpowiedzi Julia obdarzyła mnie pogardliwym spojrzeniem i uruchomiła silnik swojego samochodu. Wystartowaliśmy! Miałem wrażenie, że przyspieszenie, jakie osiągnął piętnastoletni opel powinno znaleźć się w Księdze rekordów Guinnessa. Przypomniałem sobie tabliczkę z napisem: ROZMOWA Z KIEROWCĄ ZABRONIONA. Widziałem ją kiedyś autobusie. Uznałem, że w obecnej sytuacji rozsądnie będzie zastosować się do tego zakazu. Po przejechaniu dwóch kilometrów podjąłem dalsze kroki w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa, czyli mówiąc krótko, zmówiłem pacierz i zwróciłem się o pomoc do swojego Anioła Stróża. Lądowanie przed marketem było równie emocjonujące jak start. Poziom adrenaliny musiał być u mnie bardzo wysoki, a radość z ocalonego życia rozpierała moje wnętrze. Odpychając natarczywą, straszną myśl o powrocie tym samym środkiem lokomocji, energicznie ruszyłem na podbój marketu. Ciocia Julia musiała mieć jakieś zaburzenia osobowości, chyba przez ten długi proces twórczy. Przejażdżka po mieście nie pobudziła jej do normalnego funkcjonowania. Oparta na sklepowym wózku, sunęła przez wielką halę ze wzrokiem utkwionym w odległą perspektywę. Ominęła półki z pieczywem i nabiałem, zrobiła nagły zwrot, nie zmieniając wyrazu oblicza, zmierzała ku wyjściu. Nasze życie leżało w moich rękach. Postanowiłem działać.

— Ciociu! Zakupy! Przecież nie mamy nic do jedzenia. Musimy jeszcze troszkę tu pospacerować. Trzymaj się wózka, a ja resztę załatwię — stwierdziłem stanowczo.

Ciocia Julia kiwnęła głową. Wyrażając milczącą aprobatę, wolniutko przechadzała się między regałami. Wrzucałem pośpiesznie potrzebne artykuły, zapełniając wózek aż po brzegi. Moim celem było zapewnienie nam odpowiedniej ilości pokarmu na cały tydzień. Ponowna eskapada do marketu była wykluczona. Jeszcze mi życie miłe! Dumny z własnej zaradności, ustawiłem ciocię w kolejce do kasy.

— Ciociu, pieniądze! — szepnąłem jej do ucha.

— Pieniądze? — spytała rozkojarzona.

— Trzeba będzie zapłacić za zakupy — tłumaczyłem łagodnie.

— No tak — przyznała.

Otworzyła torebkę, włożyła w nią prawą rękę, powolnymi ruchami dłoni starała się odnaleźć upragnioną portmonetkę. Z upływem czasu jej ruchy stawały się szybsze, nerwowe. Torebka ożyła. Poruszana dłonią cioci, podnosiła się i opadała. Zaciśnięta pięść wypychała jej cielsko to z przodu, to z tyłu. W końcu skakała jak oszalała. Wyginała się, przyjmowała dziwne pozy. Całe ciało cioci Julii zastygło w bezruchu, tylko jej prawa ręka szperała we wnętrzu przepaścistej torby. Nasze zakupy przesuwały się już na ruchomej taśmie, nieuchronnie zbliżały się do kasy. Taniec torby trwał nieprzerwanie. Zacząłem się zastanawiać, ile gotówki mogę znaleźć w kieszeni swoich spodni. Suma, którą rodzice zostawili mi na „drobne wydatki” może od biedy pokryć kwotę, jaką za chwilkę odczyta uśmiechnięta kasjerka. Mnie jednak nie było do śmiechu. Nikt nie mówił wcześniej, że pobyt u cioci Julii ma być finansowany, w dosłownym znaczeniu, z mojej kieszeni. Ciocia wyjęła z torby pustą rękę. Nie ustała jednak w poszukiwaniach. Bez namysłu schowała głowę w otchłań torby. Wyglądała komicznie. Chwyciłem ją lekko za ramię. Chciałem powiedzieć, że mam pieniądze i w razie potrzeby ureguluję rachunek.

Ciocia Julia nie zwracała na mnie uwagi. Nagle z torby wyłoniła się jej twarz. Oczy błyszczały jak dwa rozpalone do czerwoności węgle. Usta przypominały wąską kreskę. Policzki drżały w spazmatycznych skurczach. Odgarnęła włosy i wydała z siebie przerażający krzyk.

III

— Okradli mnie! Mnie okradli! To banda! Ukradli mi portfel! Luuuuudzie! Trzeba łapać złodziei!

Ciocia krzyczała, miotała się jak ranne zwierzę, tupała nogami, obracała się w kółko. Stojący w kolejce klienci obmacywali nerwowo swoje torebki i kieszenie. Sprawdzali, czy aby oni też nie stali się ofiarami domniemanych przestępców.

— Złodzieje! Złodzieje! Łapać! Gonić! Okradli mnie! — wrzeszczała ciocia Julia.

— Nie ma pani pieniędzy? — spytała podrażniona kasjerka.

— Nie mam, bo mnie okradli! — butnie odkrzyknęła ciocia.

Kasjerka dyskretnie nacisnęła przycisk dzwonka. Chciała coś powiedzieć, ale szybko wyjąłem z kieszeni gotówkę. Położyłem całe swoje kieszonkowe na ladzie.

— Proszę skasować, ja zapłacę!

Kasjerka wzruszyła ramionami i całkowicie ignorując ciocię, zabrała się do pracy. Ciocia Julia krzyczała bez wytchnienia.

— Policja! Policja! Okradli mnie! Okradli mnie!

Nie potrafiłem jej uspokoić. Marzyłem tylko o tym, żebyśmy byli już w domu. Zapomniałem o głodzie, niebezpiecznej jeździe samochodem, komputerze, telewizji, pieniądzach. Jedyną rzeczą, jakiej pragnąłem, była cisza niezmącona głosem cioci. Z moich oszczędności zostało siedem złotych. Pośpiesznie schowałem do kieszeni otrzymane od kasjerki monety. Pakowałem zakupy w foliowe reklamówki, kątem oka obserwując kręcącą się ciocię. Z niepokojem sprawdzałem, czy nie widzi mnie któryś z moich kolegów. Dwie lżejsze reklamówki włożyłem w ręce cioci, trzy cięższe złapałem w dłonie i starałem się posuwać w kierunku upragnionego wyjścia.

— Chwileczkę! Dokąd to? — usłyszałem.

Stanąłem jak wryty. Drogę zagrodzili nam dwaj umundurowani ochroniarze. O dziwo, ciocia zamilkła.

— Pójdziecie z nami — oschle poinformował starszy ochroniarz.

Zaprowadzili nas do małego pokoju. Spojrzałem na ciocię Julię i przeraziłem się. O Boże! Gdzie jest moja ciocia? Obok mnie stała nieznana kobieta. Co prawda, wyglądała identycznie jak moja krewna, jednak nie znałem dotąd takiego wyrazu jej twarzy. Bujne loki nie opadały na oczy. Podrzuciła włosy do góry, przytrzymywała je lewą ręką, mocno przygniatając do głowy niesforne kosmyki. Spojrzenie miała jasne, trzeźwe. Przyglądała się ochroniarzom z ironicznym uśmieszkiem na ustach. Miałem wrażenie, że zaraz się na nich rzuci. Będzie okładać delikatnymi rączkami tych niewinnych mężczyzn. Bezwiednie przeniosłem wzrok na jej dłonie. Obie, ta przytwierdzająca włosy do głowy i ta wisząca spokojnie wzdłuż ciała, zaciskały mocno pięści. Pod wpływem ucisku i emocji krew odpłynęła, powodując lekkie zsinienie górnych kończyn. Gdyby mój tata mógł ją teraz zobaczyć! Ciekawy jestem, jak oceniłby jej bojową postawę.

Rozmowa z ochroną nie zabrała nam wiele czasu. Była krótka i rzeczowa. Myślę, że uda mi się przytoczyć ją w całości.

— Twierdzi pani, że została okradziona w naszym sklepie? — ochroniarz.

— Tak! — ciocia Julia.

— Proszę o pani dokumenty — ochroniarz.

— Przecież mówię, że skradziono mi portfel! — ciocia Julia.

— Kto ukradł pani pieniądze i dokumenty? — ochroniarz.

— Pan sobie ze mnie żartuje? Myśli pan, że złodziej podszedł do mnie, przedstawił się i uprzejmie zapytał, czy może zabrać moją własność?! Bzdura! To wy jesteście odpowiedzialni za bezpieczeństwo swoich klientów! Kieszonkowcy bezkarnie pałętają się po markecie, a wy zaczepiacie porządnych ludzi! Łapcie złodziei! To chyba wasze zadanie! — ciocia Julia.

— Dużo było tych pieniędzy? — ochroniarz.

— Dziesięć tysięcy polskich złotych — ciocia Julia.

— Skąd pani miała taką forsę? — ochroniarz.

— Wygrałam na wyścigach! Może jeszcze mam panu powiedzieć, na jakiego konia postawiłam? Ja ich nie ukradłam, to mnie je ukradziono! Pan chyba o tym zapomniał! — ciocia Julia.

— Proszę podać nazwisko, miejsce zamieszkania… — ochroniarz.

Nie wiem, jakich jeszcze danych zażądałby stróż prawa, ponieważ nasz pobyt w ciasnym pokoiku właśnie się zakończył. Rozwścieczona ciocia złapała mnie za kark i wypchnęła brutalnie do hali sklepowej. W ostatniej chwili zdążyłem chwycić nasze załadowane jedzeniem reklamówki. Drzwi za nami zamknęły się z trzaskiem, o mało nie wypadły z futryny. Ciocia Julia trzasnęła nimi z całej siły. Spojrzałem na nią ze zdziwieniem.

— No co? — uśmiechnęła się dumnie. — Trenowałam podnoszenie ciężarów — rzuciła mimochodem.

Po kilku szybkich krokach dodała w zamyśleniu, tak jakby zwracała się do siebie.

— Trenowałam krótko, a jednak coś mi to dało. Może prawdą jest, że za szybko się zniechęcam? Teraz nie popuszczę! Znajdę tego gnojka, który mi buchnął kasę! Drżyj, wstrętny złodziejaszku! Ze mną nie wygrasz! Źle trafiłeś! Dopadnę cię i wyjmę ci moje ciężko zarobione pieniądze prosto z gardła! — spojrzała na mnie. — Mikołaj! Pokażemy tym nędznym ochroniarzom, jak należy łapać bandytów! Jesteś ze mną? Wchodzisz w to?

Wyglądało na to, że ciocia nie oczekuje potwierdzenia mojego uczestnictwa w dochodzeniu sprawiedliwości. Podjęła już decyzję. Zostaniemy parą sławnych detektywów. Będziemy jak Sherlock Holmes i doktor Watson! Nietrudno się domyślić, że to ciocia będzie Holmesem, ja doktorem.

Poszukiwanie samochodu na parkingu trwało krócej, niż się tego spodziewałem. Ciocia upierała się, że zaparkowała koło znaku z truskawką, ja twierdziłem, że powinien stać obok banana. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu truskawka wygrała. Ładowaliśmy zakupy do bagażnika, wrzucając je z wielkim rozmachem, nie zastanawiając się nad kruchością i lichymi opakowaniami artykułów spożywczych. Ciocia kipiała chęcią zemsty.

Gotowi do startu zapięliśmy pasy bezpieczeństwa. Silnik warczał złowrogo. Ciocia włączyła kierunkowskaz i wolniutko ruszyła z miejsca. Nie dojechaliśmy jednak daleko. Hamowanie było tak raptowne, że niemal wybiłem głową przednią szybę. Przed maską naszego opla stał młodszy z ochroniarzy. Twarz wykrzywiał w grymasie przypominającym uśmiech. Ręce rozłożył na kształt rozpostartych skrzydeł. Machał nimi w górę i w dół, podskakując jak piłeczka. Nie wyglądał groźnie, był po prostu śmieszny. Cioci Julii jednak nie rozbawił. Wyskoczyła z samochodu i rzuciła się na biednego człowieka.

— Życie panu niemiłe?! — wrzeszczała.

Ochroniarz zdjął czapkę. Przetarł wierzchem dłoni spocone z wrażenia czoło. Jak uczeń ganiony przez nauczyciela, spuścił głowę i pokornie wysłuchiwał wrzasków cioci.

— Bardzo panią przepraszam! Ja tylko chciałem… Proszę tak nie krzyczeć… Bardzo przepraszam, ale… — próbował usprawiedliwić swoje nagłe pojawienie się przed maską opla.

Ciocia nie zwracała uwagi na jego słowa. Złapała głęboki oddech, spojrzała pogardliwym wzrokiem na niewydarzonego stróża porządku, machnęła ręką i już miała wrócić do auta, kiedy ochroniarz zebrał w sobie wszystkie możliwe siły, desperacko uchwycił ciocię za ramię i zdecydowanie przemówił. Ta metamorfoza najwyraźniej jej się spodobała. Łaskawie pozwoliła intruzowi na spokojne sformułowanie myśli.

— Bardzo przepraszam, ale sprawa jest niezwykle ważna. Tu się dzieje coś dziwnego! Proszę mi wierzyć! Chcę pani pomóc! Nie wiem wprawdzie, czy uda nam się odzyskać pani pieniądze, ale proszę posłuchać — szepnął tajemniczo — tutaj ciągle coś ginie. Ten mój kolega, z którym pani rozmawiała, chyba ma coś na sumieniu. Zawsze kiedy ktoś zgłasza kradzież, jest bardzo niemiły i traktuje pokrzywdzonych tak, jakby to oni byli złodziejami. Nigdy też nie pisze protokołów, nie szuka przestępców. Twierdzi, że ochrona ma pilnować spokoju w sklepie, kieszonkowców powinna ścigać policja. On jednak nigdy jej nie wzywa… — nerwowo tłumaczył, gestykulując i niespokojnie rozglądając się dookoła.

— To niech nie szuka bandytów! Co mnie to obchodzi?! Ja ich znajdę bez waszej pomocy! — przerwała mu ciocia Julia.

— Ale przecież pani skradziono… Ja chcę tylko pani pomóc… Chcę pomóc… — wyjąkał ochroniarz.

Ciocia ponownie machnęła ręką i wsiadła do samochodu. Ochroniarz zapukał w zamknięte okno opla. Ciocia łaskawie uchyliła szybkę.

— Tu jest mój numer telefonu. Bardzo proszę do mnie zadzwonić! — wsunął maleńką karteczkę właśnie w chwili, w której ciocia postanowiła ostatecznie zakończyć rozmowę i pozbawić ochroniarza jedynego dostępu do wnętrza auta. Skrawek papieru tylko częściowo dostał się do środka. Zawisł, przycięty szybą. Tym razem wystartowaliśmy z prędkością światła, siejąc postrach wśród klientów marketu, którzy z pełnymi i pustymi wózkami spokojnie spacerowali po parkingu. Ciocia, niczym prawdziwy rajdowiec, poruszała się slalomem między porzuconymi wózkami, uciekającymi w popłochu ludźmi i jadącymi wolno samochodami. Rozmowa z ochroniarzem najwyraźniej dodała jej skrzydeł. Z niemałym zaskoczeniem stwierdziłem, że twarz cioci nie jest już zacięta, a jej oczy nie pałają żądzą krwi. Nieśmiały uśmieszek błąkał się od jednego kącika ust do drugiego, oczy jaśniały. Całe oblicze sprawiało wrażenie zadowolonego, wręcz rozmarzonego. Ciocia Julia najwyraźniej przeniosła się znów do swojego, chyba lepszego, świata. Skutki takiej przemiany były widoczne w jej drogowych wyczynach. Tu już modlitwy nie wystarczyły. Musiałem działać!

— Ciociu! Zakręt!

— Ciociu! Światła!

— Ciociu! Przejście dla pieszych!

— Ciociu! Autobus!

— Ciociu! Hamuj!

Pokręciłem tylko głową. Już drugi raz w przeciągu kilku minut zbliżyłem się do przedniej szyby. Jeszcze parę takich hamowań, a zaprzyjaźnimy się ze sobą. Ja i przednia szyba opla. Ciocia nie zwracała uwagi na moje zniecierpliwienie.

— Przystojny ten ochroniarz! — stwierdziła, zresztą zgodnie z prawdą. — I przestań do mnie mówić „ciociu”!

— To jak mam mówić? — zdziwiłem się.

— Nie wiem. Wymyśl coś. Tylko nie Julciu ani Julio! Kretyńskie imię! — dodała.

Zaparkowanie przed domem nie sprawiło jej większych trudności. Wywrócenie jednego kosza na śmieci nie świadczyło chyba o braku umiejętności prowadzenia pojazdu. Ciocia wysiadła z auta, przyjrzała się uważnie przewróconemu pojemnikowi, bez słowa ruszyła w kierunku domu. Po chwili zjawiła się z miotłą i szufelką. Zgrabnie zgarnęła rozrzucone śmieci, wsypała je do kosza, któremu wcześniej przywróciła godną — stojącą postawę. Otrzepała ręce i z dumą przyglądała się swojemu dziełu.

— Już kilka razy przestawiałam ten kosz na drugą stronę ulicy. Śmieciarze są jednak uparci. Ubzdurali sobie, że kosz ma stać w tym miejscu i koniec. Wojować z nimi, to walczyć z wiatrakami — powiedziała z uśmiechem. — Chcą mieć go tutaj, trudno. Muszą liczyć się z tym, że ja tu właśnie parkuję.

IV

Kolacja była wspaniała! Ciocia usmażyła pyszną jajecznicę z dziesięciu jaj. Po rozpakowaniu zakupów okazało się, że wszystkie jajka się stłukły, dlatego musiały być spożyte w trybie natychmiastowym. Pomidory nadawały się tylko na zupę, którą zaraz przyrządziliśmy, z myślą o następnym dniu. Z rozsypanej mąki udało nam się uratować całe pół torebki. Gorzej było z cukrem. Wymieszał się całkowicie z gęstą śmietaną.

— Gdzie wojna, tam straty — skwitowała ciocia. — Jutro idziemy do pracy, więc zarobimy na utrzymanie.

— Do pracy? Czy ja dobrze słyszałem?! — zdziwiłem się.

— Dobrze słyszałeś! Do pracy, drogi Watsonie!

— Co będziemy robili, jeśli można wiedzieć? — byłem pełen obaw.

— Ty będziesz zbierał pieniądze. To chyba łatwe i przyjemne zajęcie? — odparła ciocia. — Zostawmy to teraz i zajmijmy się sprawami wyższej wagi.

Siedzieliśmy w salonie dziadków na wielkim, puszystym dywanie. Pałaszowaliśmy jajecznicę i układaliśmy plan działania. Ciocia, a raczej Mirka, bo tak postanowiłem ją od tej chwili nazywać, przyniosła gruby zeszyt, w którym zapisywała tok śledztwa, jakie mieliśmy przeprowadzić. Muszę uczciwie przyznać, że jako Sherlock Holmes była niezła.

— Brakuje nam ludzi — stwierdziła rzeczowo. — To nie mógł być samotny kieszonkowiec. Tam działa jakaś szajka. Musi ich być kilku. Jeden obserwuje klientów i zleca robotę. Drugi kradnie, trzeci pilnuje, czwarty odbiera łup. Jeszcze ten ochroniarz, ten starszy oczywiście.

Tu ciocia Julia, teraz już Mirka, zrobiła krótką przerwę w swoich wywodach, spojrzała rozmarzona przed siebie, poprawiła spadające na oczy pukle rudych włosów i głęboko westchnęła. Mówiąc o starszym ochroniarzu, widziała oczami wyobraźni dużo młodszego, dużo milszego i o niebo przystojniejszego ochroniarza.

— Taaak! — szepnęła zamyślona. — Dlatego brakuje nam ludzi — stwierdziła już stanowczym i rzeczowym głosem. — Musi nas być więcej. Co najmniej pięć osób! Ten młodszy ochroniarz nam się przyda. Obstawi starszego. To mamy z głowy! Dobry ochroniarz będzie pilnował złego ochroniarza! Trzeba będzie się z nim skontaktować. Mikołaj, masz ten numer?

— Jaki numer? — spytałem zdziwiony. Myśli Mirki biegły tak szybko, że nie mogłem za nimi nadążyć.

— Co z tobą? Skup się! Numer telefonu dobrego ochroniarza! — ponaglała mnie ciocia.

— Ja nie mam żadnego numeru! — broniłem się. — To ty go masz! Przecież wciskał go przez twoje okno!

Ciocia Julia vel Mirka galopowała ze swoimi planami.

— Najważniejszy jest kamuflaż! Incognito! Czapka niewidka! Tego nam potrzeba! — myślała głośno. — Mikołaj, dlaczego właściwie Mirka? — spojrzała w moją stronę.

— No, bo… — zacząłem niepewnie. — To ładne imię. Sławiąca pokój. Bardzo do cioci pasuje! — dodałem szybko, chcąc zakończyć ten niewygodny dla mnie temat.

— I nosi je pewna piękna dziewczyna! — dopowiedziała ciocia z pobłażliwym uśmieszkiem na twarzy.

— Nosi, bo co? — spytałem butnie.

— Może nam pomoże? Potrzebujemy sprzymierzeńców.

— Niestety! Opala się teraz nad morzem.

— Trudno, poszukamy innych!

Dla Julii ważne było jedynie dobro sprawy. Ostatnim łącznikiem z rzeczywistością był przystojny ochroniarz. Istniała tylko zemsta (bo o odzyskaniu straconych pieniędzy raczej nie mogło być mowy) i dobry ochroniarz. Ja miałem być tylko narzędziem pomocnym w zdobyciu upragnionego celu.

— Dosyć już dywagacji! — krzyknęła Mirka. — Do dzieła! Mikołaj!

Ciocia podniosła się tak raptownie, że talerze stojące na dywanie podskoczyły, z cichym brzękiem opadły, pozbywając się resztek naszego posiłku. Uznałem za stosowne również podskoczyć, na podłodze czułem się osamotniony, a towarzystwo rozsypanego jedzenia działało na mnie przygnębiająco. Stanąłem na baczność. Poczułem, że w powietrzu unosi się jakaś, złowroga dla mnie, tajemnica. Ciocia odgarnęła włosy z oczu i wzniosłym głosem oznajmiła:

— Mikołaju! Misja, którą rozpoczynamy, wymaga poświęceń! Mam nadzieję, że nie zażąda ofiary z naszej krwi. Bezpieczeństwo jest rzeczą pierwszoplanową. Musimy działać anonimowo! Nie możemy narazić się na utratę dobrego imienia! Dlatego potrzebny nam kamuflaż! Od tej chwili, aż do szczęśliwego zakończenia naszej akcji, będziesz się zwał Węszący Renifer! — oznajmiła z patosem.

— O Boże! — jęknąłem.

Węszący Renifer! Tego mi jeszcze brakowało! Wspaniałego pseudonimu! Węszący Renifer?! Nogi się pode mną ugięły. Co robić? Zaprotestować? Jak mogła? Ja nadałem jej najpiękniejsze z możliwych imion, takie, jakie nosiła moja „cud dziewczyna”. Węszący Renifer brzmiało jak kpina! I pomyśleć, że przez chwilę zaczynałem już lubić ciocię. Zdecydowanie chciałem zaoponować przeciwko tak idiotycznemu pomysłowi, ale okazało się, że nie mam przed kim protestować. Mirka rozpłynęła się jak mgiełka. Zlustrowałem dokładnie pokój, cioci w nim nie było. Kiedy i gdzie wyszła, nie wiedziałem.

— Już ja cię znajdę, ciociu! — warknąłem przez zaciśnięte zęby. — Lepiej miej się na baczności! Węszący Renifer jest na tropie!

W domu panowała idealna cisza. Jedynym, bardzo przytłumionym dźwiękiem, jaki docierał do moich uszu, był cichy odgłos jakiegoś, bliżej niezidentyfikowanego urządzenia elektrycznego. Wolniutko, na paluszkach, posuwałem się za ledwie słyszalnym szmerem. Okazało się, że intrygujący dźwięk dobiega zza zamkniętych drzwi łazienki.

— Julka! Jesteś tam? Wyłaź! Czeka na ciebie Węszący, Rozjuszony Renifer! — krzyczałem wściekły.

— Jeszcze chwileczkę. Zaraz skończę — spokojnie odpowiedziała Mirka.

Zrobiło mi się głupio. Jak mogłem zareagować tak impulsywnie? W końcu to moja ciocia. Trochę grzeczności i szacunku by nie zaszkodziło. Czując się nieswojo, ruszyłem do pokoju. Mijałem właśnie wielkie, stojące w przedpokoju lustro, gdy dobiegł mnie wesoły głos Julii.

— Bądź tak miły i zrób nam herbatę… Węszący Reniferze!

Posłusznie wykonałem polecenie. Czekając na Mirkę, usiadłem przy kuchennym stole i wyjadałem pogniecione ciastka. Bliżej niezidentyfikowane urządzenie elektryczne ucichło. Drzwi do łazienki wydały dziwny pomruk, przypominający błogie zadowolenie. Widocznie ciocia, opuszczając ustronne pomieszczenie, sprawiła ulgę wannie, kabinie natryskowej, kranom. Łazienka mogła przejść spokojnie w stan gotowości do następnych odwiedzin. Cisza narastała, otaczała mnie ze wszystkich stron. Zastanawiałem się, gdzie jest teraz Julia.

— Mirka! — zawołałem. — Herbata stygnie!

— Już idę! Sekundkę! Przeglądam się w lustrze — radosnym głosem odparła ciocia.

Po chwili zjawiła się w kuchni.

— O rany! O kurczę! O niech mnie kule biją! Jasny piorun z nieba! Na miłość mojej matki! Czegoś takiego jeszcze nie widziałem! — krzyczałem, zasłaniając oczy rękami.

Rzeczywiście, czegoś takiego jeszcze nie widziałem. Byłem pewien, że czekając na Julię, zdrzemnąłem się i to, co oglądam, jest tylko koszmarem, wytworem mojej podświadomości, moją osobistą zemstą wymierzoną w ciocię za nazwanie mnie głupim indiańskim imieniem — Węszący Renifer. O dziwo, ciocia była spokojna, powiedziałbym nawet, że tryskała humorem.

— No i jak? Podoba ci się moja charakteryzacja? — spytała, demonstrując swój wygląd z profilu, en face, od tyłu.

— Nie mogę uwierzyć! — wyjąkałem. — Brak mi słów! Zatkało mnie! Kurczę! — nie potrafiłem otrząsnąć się ze zdziwienia. — To chyba jakiś sen? Jak mogłaś to zrobić?!

— Normalnie, maszynką — stwierdziła Mirka.

— Czyś ty siebie widziała?

— Tak, w tym dużym zwierciadle stojącym w przedpokoju.

— Co powiedziało cudowne lusterko? — dopytywałem się uparcie.

— Powiedziało, że jest super, luz, trendi, ekstra! — promieniała ciocia.

Luz i trendi było na pewno. Pomyślałem, że chyba jestem za bardzo staroświecki, skoro nowe wcielenie cioci Julii alias Mirki poruszyło mną do tego stopnia. W końcu ogolenie głowy to jeszcze nie koniec świata. Włosy — głupstwo — odrosną. Trzeba uczciwie przyznać, że jak się lepiej przyjrzałem, doszedłem do wniosku, że z obciętymi na zapałkę, Mirka wygląda młodziej. Dałbym jej teraz najwyżej dwadzieścia trzy lata. Rudy meszek pokrywający prześwitującą czaszkę sprawiał wrażenie muślinowej, przeźroczystej czapeczki. Zgrabne uszy przylegały do ogolonej głowy. Ciocia wyglądała intrygująco.

— Mogę spokojnie ruszać do akcji! — stwierdziła z błyskiem w oczach. — Nikt mnie nie pozna! Występuję incognito!

— Incognito! Tylko czy nie szkoda twoich pięknych włosów? Sprawa nie jest chyba tego warta?

— Nie przejmuj się tak, Węszący Reniferze! Od dawna miałam zamiar obciąć te kudły — pocieszała mnie Julia.

— Może masz rację. Bardzo ładnie wyglądasz… Łysa Mścicielko! — odgryzłem się za Węszącego Renifera.

Łysa Mścicielka uśmiechnęła się przyjaźnie i wojowniczym głosem oznajmiła:

— Idziemy spać! Jutro czeka nas ciężka praca fizyczna i umysłowa. Dobranoc, Węszący Reniferze!

— Dobranoc, ciociu! Dobranoc, Julio! Dobranoc, Sherlocku! Dobranoc, Mirko! Dobranoc, Łysa Mścicielko!

Leżąc w łóżku, zastanawiałem się, czym jeszcze zaskoczy mnie ciocia Julia. Osoba, która rano otworzyła mi drzwi, w niczym nie przypominała cioci wieczorową porą. Kim jesteś, ciociu Julio? Czy kiedykolwiek uda mi się ciebie naprawdę poznać?