Redaktorka prowadząca: Vanessa Włodarczyk

Redakcja: Izabela Dachtera-Walędziak

Korekta: Hanna Jaskuła

Projekt okładki: Julia Filip

Skład i łamanie wersji do druku: Arsen Mosiichuk

Copyright © by Karolina Borowik 2025

Copyright © by Sorus® 2025

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości

bądź fragmentów niniejszego dzieła bez pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

ISBN 978-83-68095-73-9 książka

ISBN 978-83-68095-74-6 e-book

Wydanie I, Poznań 2025

Twoja opinia jest dla nas ważna! Zachęcamy do podzielenia się wrażeniami po lekturze tej książki i dodania swojej oceny: www.sorus.pl/opinia

Masz pomysł na książkę lub gotowy tekst? Opublikuj swoje dzieło ze wsparciem wydawnictwa i dołącz do grona naszych autorów: www.sorus.pl/dlaautorow

DM Sorus Sp. z o.o.

ul. Bóżnicza 15/6, 61-751 Poznań

tel. +48 61 653 01 43

email: sorus@sorus.pl

Księgarnia internetowa: www.sorus.pl/sklep

www.sorus.pl

dmsorus

wydawnictwosorus

Przygotowanie wersji elektronicznej
Epubeum

Spis treści

Przedsłowie

Wina niczyja

Krzyk

Toast

Powiedz

Przecinek

Spektakl

Nie – zapomniane

Poznanie

Ciało

Mieszkanie

Ty to ja

Anielski orszak

Czarna kawa

Tożsamości

Bez pożegnania

Marzenie senne

Zapaść

Busola

Okno

Twórcy

Czarno-białe

Rola

Chłopcze

Być

W pamięci

Nieznajomi

Głos

W szkle

Zmora

Cela

Nazajutrz

Droga

Nikt więcej

Żal

Smutek

Zmiana

Rozdarcie

Sad

Kolor

Pęd

Widz

Rana

Czyny

Brak

Choroba

Czerwień

Piekło

O Autorce

Przedsłowie

Wiersze zawarte w tym tomiku są świadectwem mojej wewnętrznej podróży – wędrówki, która nie ma jasno wytyczonego celu, lecz prowadzi przez niepewność, zachwyt i pytania. Kolejne wersy nie szukają na nie odpowiedzi, lecz zapraszają do rozmowy, do wspólnego odkrywania ciszy i dźwięku, które często współistnieją w tej samej przestrzeni. Nigdy nie myślałam, że uda mi się ubrać w słowa to, co przez długi czas plątało się w mojej głowie. Myśli przybierały różne formy, często zupełnie rozbieżne, szukając swojego miejsca. Próbuję zrozumieć świat, zarówno ten wewnętrzny, jak i zewnętrzny, aby lepiej poznać ich wzajemne powiązania. Każdy z nas tworzy swoją unikalną drogę przez życie. Staram się nie szufladkować świata, ludzi i doświadczeń, choć pokusa, by to zrobić, bywa silna. W wierszach zebranych w tym tomiku, chcę zaprosić do wspólnego szukania światełka – choćby maleńkiego – które rozświetli mroki zła, dając nadzieję, że wciąż można znaleźć piękno nawet w trudnych chwilach. Mam nadzieję, że w moich słowach każdy z Was odnajdzie coś, co będzie rozświetlać mu drogę.

Wina niczyja

Stoję przed Tobą,
ale nie możesz mnie dostrzec.
Omijasz mnie wzrokiem.
Wydajesz się być pogrążona
we wszechogarniającej pustce,
labiryncie autodestrukcji.
Moje życie. Moje serce.
Nic nie widzisz.
Nic nie czujesz.
Brakuje czułego środka,
człowieczeństwa bez maski.
Jestem sama na scenie
gotowa do ukłonu.
Tylko po to, by na nowo odkryć
pusty dom.
Czy to ktoś klaszcze?
Rozbrzmiewa pustka,
nie ma uszu do słuchania.
Nie Twoja wina.
Nie moja.
Po prostu tak jest.
Nie ma świadka.
Nie ma zrozumienia.
Nie ma solidnego gruntu, na który mogłabym upaść,
gdy wzniosę się zbyt blisko słońca.
Jednak nadzieja
jest wieczna,
piekielna, matczyna.
Kim uczynił Cię ten świat bezlitosny?
Spójrz na mnie.
Choć ten jeden raz.
Nie widzisz przecieku w swojej
łodzi zbyt dużego
JA.
Gorączkowo, bezskutecznie
próbowałaś ratować się wodą.
Jak wtedy, gdy tańczyłaś
boso na deszczu.
Małe akty desperacji.
Przebłyski słońca.
Nie Twoja wina.
Nie moja.
Po prostu tak jest.
Co się stało, mamo?
Kto upuścił kulę
Twojego sensu życia,
której nie byłam w stanie
poukładać w całość?
Czy w ogóle mógł to zrobić ktoś oprócz
Ciebie?
Widziałam i czułam,
jak trudno Ci
być.
Byłam tam cały czas,
razem z Tobą.
Gdy ulatywało z Ciebie światło,
czułam, że gaśnie
część mnie.
Uczyniłam Cię ślepą
na prawdziwą mnie.
Więc gramy w grę
życia bez znaczenia.
Patrząc w lustro,
widzę Ciebie.
Mnie też coś ciągnie
w dół, ale
nadszedł czas,
abym opuściła to ciemne miejsce
ukryte głęboko pod moją skórą.
A Ciebie razem z nim.
To przecież Ty jesteś
tym miejscem.
Odejdę od stołu, powoli,
wciąż głodna, z pustymi rękami,
bezszelestnie.
By rozpocząć podróż po krętych schodach,
w nieznane,
ku powierzchni.
Być może ktoś tam na mnie czeka.
Nie Twoja wina.
Nie moja.
Po prostu tak było.
Być może kiedyś spotkamy się
wszyscy razem przy
pełnym stole.
Do zobaczenia w przyszłym świecie.

O Autorce

Karolina Borowik – ur. w 1996 roku w Częstochowie, magister z zakresu pedagogiki resocjalizacyjnej. Łączy pasję do psychologii oraz języka angielskiego z fascynacja podróżami i poznawaniem odmiennych kultur, będącymi dla niej cennym źródłem inspiracji. Debiutancki tomik to poukładane w wersy myśli, które przez długi czas plątały się jej w głowie.