Redaktor prowadzący

Wojciech Nowakowski

Redakcja

Wojciech Nowakowski

Projekt okładki

Emilia Dajnowicz

Copyright © by Roman Radziusz 2021

Copyright © by Sorus 2021

E-book przygotowany na postawie wydania I

ISBN 978-83-66664-74-6

Przygotowanie i dystrybucja

Wydawnictwo Sorus

ul. Bóżnicza 15/6

61-751 Poznań

tel. (61) 653 01 43

sorus@sorus.pl

księgarnia internetowa

www.sorus.pl

DM Sorus Sp. z o.o.

Konwersja
Epubeum

Spis treści

Element wyobraźni

Jako ten czas…

Zaczarowana łąka

Ich dni nieznane…

Bezsenność…

Błysk chwili…

Przemijanie

Pianissimo…

Za drzwiami snu

Mgnienie

Drobinka

Ten czas zielony…

Do…

Obrazek

Jej portret

Cisza

Do nieznajomej…

Adamov

Pyłki i chwile…

Kwiaty miłości…

Do Pana Boga…

Chwila przedwieczorna

Letnie marzenia

Ufność i wiara…

Kwiat jedyny

Rezygnacja

Fata viam invenient…

Prośba

Próżnia

Time

Dzwoneczki

Pod utraconym niebem

Gdzieś…

Ja i ty…

Do tej która gdzieś tam jest…

Tobie

Ulotność chwili…

Kołysanka…

Kawałeczek pamięci

Czary…

Zaduma

Kwitnienie

Majak…

Przed rozstaniem

Pytanie

Pamięć

Taniec duszy

Marzenie…

Mgnienie…

Miłość

Miniaturka

Miraż

Kropelka

Może jeszcze…

Nocą…

We mgle

Obietnica

Nocne obrazki

Wiatrowa pamięć…

Kalejdoskop

Mgnienie

Zza krawędzi

Ojczyzna

Modlitwa

Droga do ciebie

Okruszki

Patyczki czasu

Zagubienie

Szukając dni piękna…

Prośba…

Przytul mnie…

Chmurność

My love

Za nami…

Rozterki poranne…

Samotność

Smutki…

Nuta serca…

Sen

Szepty wieczorne…

Do kobiety…

Tajemnice miłości

Ty…

Rozterka

W cieniu zorzy

Przemijanie…

Wędrowanie

Podarunek

Nasz dom

Wielki wóz

Spamiętane radości

Zagubiona łza…

W ciemnościach

Ziarenko…

Toast

Portret

Gdzieś tam ty...

Szukając marzeń...

Na krawędzi

Pieśń dla ciebie...

Do przyszłości...

O Autorze

Element wyobraźni

I cieniem się staje każdy dzień…

Pan Roman Radziusz stawia mnie w coraz trudniejszej sytuacji – znam przecież kolejne tomiki Jego wierszy, sekunduję Mu w pisaniu, bowiem – co zawsze podkreślam – jest człowiekiem o dużej wrażliwości i delikatności. Potrafił w tym szaleńczo biegnącym świecie zwolnić swój krok, dostrzegać tak wiele z tego, co nam w zbyt śpiesznym życiu umyka. Niemodnie cieszyć się bogactwem natury, zachwycać formami i szumem drzew, barwami i wonią kwiatów, fazami księżyca, osobowością wielbionych kobiet. Tęsknić za nimi, wielbić je, choć ściślej będzie napisać – wielbić Ją!

Pielęgnuje, celebruje swoje uczucia do kobiety – miłości życia. A wszystko to zamyka w kolejne wersy wierszem spisywanych odczuć, uczuć, uniesień i rozterek. Kiedy więc dostaję – który to już? – tomik jego wierszy, nie wiem, co mogę mieć do powiedzenia ponad wcześniej spisane uwagi…

Tymczasem widzę w tym tomiku dużą, znaczącą odmianę. Wypełnia go bowiem stan podążania za nieuchronnym. Dotkliwe poczucie przemijania. Wytracania się tego, co stanowiło istotę, zaczyn każdego dnia.

Czytam teraz te wersy:

Już mi maj

Nie pachnie jak kiedyś /…/

Więdnie mi tamten czas

I gubi znajome twarze /…/

To nie jest już – jak wspomniałam – poeta westchnień, uniesień, otwartego adorowania, jakkolwiek pozostaje elegancko sentymentalny…

Wszedł Roman Radziusz w obszar życia, a tym samym pisania o nim, podsumowującego, nostalgicznego, ale nie obojętniejącego.

On po prostu konstatuje fakt tzw. zakrętu życia, cicho, bezszelestnie wymazującego z naszej pamięci zapachy, napięcia godzin, rysy znajomych twarzy, kontury postaci jeszcze niedawno dziarsko ku nam zmierzających.

Upływ czasu od pewnego etapu życia zmienia swoją dynamikę i skalę emocji. Poezja się temu poddaje. To jest jej nowym zaczynem:

Już nie wiemy

Jak gasimy światło

Wstawiamy

Różę do flakonu

Jak rankiem dźwięcznie bije serce

Wiejskiego

Kościelnego dzwonu /…/

Realia życia zastępują elementy wyobraźni. Wspomnienia polerowane jak kieszonkowy zegarek, który nasz każdy dzień wybrania coraz mniejszą ostrością wskazówek… Poezja stała się teraz dla Pana Radziusza powiernikiem, pamiętnikiem, czyś w rodzaju tak spowiedzi, jak i sumowania.

Jarosław Iwaszkiewicz w swoim genialnym poemacie Stary poeta pisał:

Mówią do nas przestrzenie

niebieskie

mówią drzewa rozwijające się

mówią kwiaty

rosną

i mówią

a my nie rozumiemy

I tak już będzie

Będziemy we wszechświecie

jak te dwie martwe muchy

jak te dwa zdechłe psy

jak dwie nicoście

One też kochały

i chciały zrozumieć

Właśnie: ZROZUMIEĆ.

Coś takiego rysuje się w tych nowych wierszach Pana Radziusza. Chęć zrozumienia tego, co pozostaje poza naszą wyobraźnią – drogi, z której nie można zejść, która jest w życiu po prostu każdemu z nas wytyczona.

Grażyna Banaszkiewicz

Jako ten czas…

Mija czas

Czas

Mija nas

Jak obłok

Gdzieś za obłokiem

I cieniem się staje

Każdy dzień

I coś

Co zostaje marzeniem

Gdzieś tam

Jako ten czas

Jak lata

Rok za rokiem

Co mimo nas

Odchodzą

Krok za krokiem…

Zaczarowana łąka

Lawendowym polem kiedyś pójdę

By odszukać zapach tamtych dni

Pod błękitnym niebem

I wśród szmeru wiatru

Ścieżką którą kiedyś razem żeśmy szli

Może nawet ją odnajdę w swej pamięci

Gdy na nowo niebo jakby się pochyli

By pokazać choćby skrawki minionego czasu

Zasuszone gdzieś tam w głębi serc

W czasie który dziś jest tylko pięknem chwili

O Autorze

Pan Roman Radziusz jest człowiekiem o dużej wrażliwości i delikatności. Potrafił w tym szaleńczo biegnącym świecie zwolnić swój krok, dostrzegać tak wiele z tego, co nam w zbyt śpiesznym życiu umyka. Niemodnie cieszyć się bogactwem natury, zachwycać formami i szumem drzew, barwami i wonią kwiatów, fazami księżyca. Pielęgnuje, celebruje swoje uczucia do kobiety – miłości życia. A wszystko to zamyka w kolejne wersy wierszem spisywanych odczuć, uczuć, uniesień i rozterek. Wszedł w obszar życia, a tym samym pisania o nim, podsumowującego, nostalgicznego, ale nie obojętniejącego. Poezja stała się teraz dla Pana Radziusza powiernikiem, pamiętnikiem, czymś w rodzaju tak spowiedzi, jak i sumowania…

Grażyna Banaszkiewicz