Jeśli mam lepszą połówkę,

to jest nią moja rodzina.

Tę książkę dedykuję moim rodzicom,

Terri i Allanowi Hale, a także mojej siostrze i szwagrowi, Cher i Kevinowi Kingom –

mojej grupie wsparcia, moim fanom

i najlepszym przyjaciołom.

Mojej ukochanej babci, Nanny,

która zaszczepiła we mnie pasję do pisania,

jeszcze zanim w ogóle zaczęłam czytać, i której

żarliwe modlitwy nadały kierunek mojemu życiu.

Moim siostrzenicom, Emmie i Olivii –

dwóm zadziornym, „praktykującym” singielkom,

niezmiernie bystrym, zabawnym i wyjątkowym.

Jestem przekonana, że jeszcze nie raz

o nich usłyszycie.

I wszystkim niezamężnym dziewczynom,

które mają wystarczająco dużo odwagi, by wybrać

szczęście – czy to we dwoje, czy w pojedynkę.

Ta książka jest dla was.

Wstęp

W styczniu 2010 roku założyłam ruch samotnych kobiet wcale nie w ramach postanowienia noworocznego, ale z potrzeby głębokiej zmiany, wręcz rewolucji. Dopiero co zakończyłam dwuletni toksyczny związek, jeden z tych, w których całkowicie traci się własną tożsamość. Kiedy było już po wszystkim i próbowałam ponownie odnaleźć swoje miejsce na ziemi, czułam się tak, jakbym przechodziła proces aklimatyzacji na innej planecie. Miałam trzydzieści lat i zaczynałam życie od nowa. Będąc w związku, zraziłam do siebie większość swoich przyjaciół (ponieważ nie chciałam od nich przyjąć prawdy na temat tego, jak bardzo nieudaną z moim facetem byliśmy parą), dlatego zakończywszy go, bardzo potrzebowałam inspiracji, mentora i prawdziwego przyjaciela. Byłam gotowa rozwinąć skrzydła, latać w pojedynkę i szczerze cieszyć się swoją samotnością, dlatego wyruszyłam na poszukiwania innych kobiet, które potrafią odnaleźć pozytywną i radosną stronę bycia singielką.

Niestety, nie udało mi się ich znaleźć.

Księgarnie prezentowały bardzo szeroką ofertę książek o miłości i małżeństwie, o rodzicielstwie i chodzeniu na randki – poradników, jak zachowywać się na spotkaniu, jak usidlić mężczyznę i jak go przy sobie zatrzymać, książek szczegółowo opisujących, „jak sprawić, by on się w tobie zakochał”, „jak wyjść za mąż w rok” czy nawet „jak przetrwać, żyjąc samotnie”. Ale wśród tych pozycji nie znalazłam ani słowa o „celebrowaniu” życia singla.

Włączyłam telewizję. Nie, nic tam nie ma. Były programy, w których kobiety walczyły z setkami innych kobiet o względy jednego mężczyzny (który, tak na marginesie, wcale nie był taki fantastyczny), programy o randkach w ciemno, ślubie z milionerem, a także o zdobywaniu serca „celebryty”. Żaden z nich nie skupiał się na życiu samotnej kobiety. Szukałam także w kościele. Mimo iż Jezus także nie był w związku, to dziś wiele wspólnot parafialnych nie do końca potrafi odnieść się do sytuacji ludzi samotnych. Przewidziane są zajęcia o następującej tematyce: „przygotowanie do małżeństwa”, „w oczekiwaniu na małżeństwo” i „modlitwy o małżonka”. Czy obok tego nie można by cieszyć się dniem dzisiejszym? Zamiast nieustannie czekać na to, co wydarzy się na kolejnym etapie naszego życia?

Dlaczego wszyscy traktują

życie samotne jako prolog

do małżeństwa, a nie jako wspaniałą

przygodę samą w sobie?

Wyczerpałam wszelkie możliwości i mimo to nadal nie odnalazłam głosu przemawiającego w imieniu samotnych kobiet, który by niósł nadzieję, a nie zniechęcenie. Dlatego postanowiłam sama nim zostać.

Zaczęłam prowadzić blog; wkrótce potem poszłam krok dalej i założyłam profil Singielki na Twitterze, który błyskawicznie nabrał rozpędu i doprowadził do powstania strony na Facebooku. Ta z kolei rok później przekształciła się w stronę internetową, dzięki której narodziła się książka w postaci elektronicznej. Na jej podstawie wydana została książka drukowana, którą trzymasz właśnie w ręce. Od tamtego momentu przesłanie Singielki każdego dnia dociera do niemal miliona osób na całym świecie.

Wygląda na to, że nie ja jedna szukałam tego głosu. Wiele z was nie zgadza się ze współczesną wersją samotnego życia, promowaną przez popkulturę i społeczeństwo.

Życie kobiety koło trzydziestki zbyt często jest szufladkowane jako „samotne i beznadziejne”, tymczasem w rzeczywistości może być „samotne i fantastyczne”. Samotność jest postrzegana jako brak innych opcji, a nie świadomy wybór. Ludzie lubią się wtrącać w życie samotnej kobiety, która wzbrania się przed „ustatkowaniem”: aranżują niezliczone randki z mężczyznami, którzy nie wzbudzają w niej żadnego zainteresowania, a jeśli kręci nosem, to zarzucają jej, że jest wybredna, i pytają: „Co z nią nie tak?”.

Proponuję dla odmiany zapytać: „Co jest z nią w porządku?”. Moim zdaniem odosobnienie, odwaga i niepewna ścieżka, po której kroczy dziś singielka, powinny budzić podziw, a nie być uznane za smutne, żałosne czy za przejaw słabości. Jako singielki (zwłaszcza te w okolicach trzydziestki) poświęciłyśmy wiele godzin na świętowanie wyborów naszych rówieśniczek. Pomagałyśmy im przy wyborze sukni ślubnej, przymierzałyśmy mnóstwo koszmarnych sukien dla druhen, przepychałyśmy się wśród innych kobiet więcej razy niż chciałybyśmy przyznać, po to, by złapać ten nieuchwytny bukiet (z nadzieją, że może tym razem, jeśli tylko odpowiednio daleko wyciągniemy rękę, uda nam się złapać nie tylko kwiaty, ale i marzenie o tym, że kiedyś i my założymy białą suknię). Czy proszę o zbyt wiele, jeśli oczekuję od społeczeństwa, żeby szanowało nas i nasze wybory? A może by tak zorganizować festiwal cudowności na cześć naszą i naszych życiowych wyborów, żeby nagrodzić każdą samotną kobietę za to, że ma odwagę dążyć do odkrycia samej siebie, zamiast nieustannie poszukiwać drugiej połówki?

Miłość to coś pięknego, wspaniałego,

wręcz świętego. Dopóki jednak się nie

pojawi, to może powinnam pozwolić

sobie rozwijać się tak, jak zechcę?

To, czego filmy, kartki okolicznościowe, a także ukochana ciocia Ida (która podczas zjazdów rodzinnych posyła w twoim kierunku porozumiewawcze spojrzenia i podsuwa ci Poradnik przetrwania dla starych panien) nie potrafią, to oddać prawdziwego obrazu życia singielki. Nie wiem jak wy, ale ja lubię mieć świadomość, że mogę wydać pieniądze, nie pytając nikogo o zdanie. Lubię co tydzień wyskoczyć sobie do księgarni albo do kina i spędzić czas we własnym towarzystwie. Lubię cały dzień chodzić w piżamie i oglądać powtórki Przyjaciół, objadając się przy tym ciasteczkami bez poczucia winy.

Lubię organizować sobie spontaniczne wyjazdy weekendowe, bez potrzeby golenia nóg, jeśli nie mam na to ochoty, lub słuchać na cały regulator babskiej muzyki, śpiewając do kija od miotły podczas domowych porządków. Lubię tę wolność płynącą z poczucia, że będę przy sobie na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie oraz że nie opuszczę siebie aż do śmierci. Mimo że chciałabym, aby ktoś mi towarzyszył podczas tej wędrówki, pragnę cieszyć się z życia takiego, jakie jest, nawet jeśli książę na białym koniu miałby się nigdy nie pojawić. Może czas już najwyższy porzucić rolę, jaką przypisało nam społeczeństwo, i dostrzec w sobie odważną, silną kobietę, której nie brak śmiałości?

Jesteśmy twarde. Jesteśmy nieustraszone. Jesteśmy stanowcze. Trzeba się z nami liczyć. Każdego dnia w pojedynkę stawiamy czoła wszelkim wyzwaniom i nigdy nie dajemy za wygraną. Nie pozwalamy na to, żeby przerażała nas perspektywa samotnej wyprawy do restauracji. Nie pozwalamy na to, żeby możliwość natknięcia się na byłego chłopaka powstrzymała nas przed pójściem na imprezę z podniesioną głową. Ciągle jesteśmy zmuszane do opuszczania terenu, na którym czujemy się pewnie. Podążamy drogą, na którą pewnie nigdy nie wstąpi wiele spośród kobiet, z którymi dorastałyśmy i którym towarzyszyłyśmy w ślubnych przygotowaniach. Wędrówka samotnej kobiety nie należy do najłatwiejszych, ale nie obawiamy się tego, co nieznane. Nasza wolność jest dla nas bardzo cenna. Same pokrywamy jej koszty, maszerujemy w rytm własnego bębenka i nie pytamy nikogo o zdanie.

Niełatwo okiełznać serce samotnej kobiety. Jesteśmy bowiem samodzielne i dążenie do „ustatkowania się” nie jest naszą misją. Jesteśmy przekonane, że możemy zrobić to, na co mamy akurat ochotę. Posiadamy mądrość zdobytą wskutek licznych zawodów miłosnych, blask, który roztaczamy, gdy wchodzimy do pokoju bez niczyjej asysty, i pewność siebie wynikającą z braku obawy o upadek. Wiemy bowiem dobrze, że po każdym upadku Bóg zsyła nam kolejną szansę, byśmy mogły podnieść się i iść dalej. Jesteśmy silne. Jesteśmy niepokonane. Każda z nas jest samotną kobietą.

Ona jest singielką

Ona jest najdzielniejszą kobietą, jaką znam.

Sama podąża przez świat. Sama pilnuje swoich spraw. Nie prosi nikogo o pomoc. Nie brakuje jej ani krztyny niezależności.

Bywają chwile, że czuje się niewidzialna. Ma wrażenie, że gdy ludzie na nią patrzą, to jej tak naprawdę nie widzą. Słyszy gwizdy za plecami, gdy idzie ulicą, ale kładzie się do łóżka sama.

Nie boi się zmienić zdania, przeraża ją za to zmiana opony. Sama podejmuje decyzje, ale zawsze przypala tosty. Zamiast trzydaniowego obiadu woli przygotować mrożonkę. Tam, gdzie powinny stać mąka i cukier, trzyma swoje buty.

W kontaktach z innymi jest przebojowa i charakterna, ale zdarzają się noce, kiedy płacze w poduszkę.

Bywają momenty, kiedy jest świadoma swojego piękna, i chwile, kiedy wątpi we wszystko, co sobą stanowi.

Zawodzi, wiele razy. Potyka się i upada. Myli się tak często, jak ma rację. Ale nigdy się nie poddaje.

Zdarzają się dni, gdy nie układają jej się włosy. Kupuje sukienkę w sieciówce, z nadzieją, że ujdzie za coś lepszego. Czasem z trudem starcza jej na czynsz i ubezpieczenie samochodu. Czy to przez nowe buty? Być może. Ale jedyną parą markowych butów w jej kolekcji jest ta od Christiana LaCroix, którą udało jej się wytargować za pół ceny od ulicznego sprzedawcy.

Czasami zawodzą ją przyjaciele. Nie zawsze potrafią powiedzieć, co trzeba. A co z tym nieuchwytnym ideałem, z którym jej jednak nie wyszło? Są dni, kiedy trudno o nim zapomnieć.

Czasami dopada ją panika, kiedy pomyśli sobie, że jej Królewicz gdzieś się zagubił albo postanowił związać się z mniej skomplikowaną, mniej upartą i mniej niezależną królewną. Czasami nie wie, dokąd zmierza, do momentu, kiedy tam dotrze.

Jeszcze sobie tego wszystkiego nie poukładała… tak naprawdę to jeszcze daleko jej do tego.

Ale kocha Boga, kocha tańczyć i jest dla siebie swoją lepszą połówką.

Najdzielniejsza kobieta, jaką znam?

Z myślą o niej robię to, co robię.

Ona jest singielką.

Ona to ja. Ona to ty.

CZĘŚĆ PIERWSZA
Szczęśliwa w pojedynkę

Szczęście ”solo”

Złota myśl Singielki:

Nie wszystko w życiu musi sprowadzać się do szukania Tego Jedynego. Czasami dziewczyna chce po prostu dobrze się bawić.

To, że jesteśmy szczęśliwe jako singielki, nie oznacza, że wyrzekłyśmy się miłości. Nie złożyłyśmy przysięgi, że do końca życia zostaniemy singielkami, ani nie porzuciłyśmy nadziei na Szczęśliwe Zakończenie. Chcemy po prostu, żeby całe nasze życie było szczęśliwe. Musimy zrozumieć, że nie potrzebujemy ratunku jakiegoś przystojnego Księcia, który uwolni nas od naszego życia, bo ono jest cudowne takie, jakie jest.

Szczęśliwe życie w pojedynkę polega na podróżowaniu dokądkolwiek i kiedykolwiek mamy na to ochotę. To Zumba o północy w piżamie na środku pokoju albo jedzenie lodów na kolację, jeśli mamy akurat taką zachciankę. To poświęcanie czasu na własne pasje, marzenia i snucie planów, bez zbędnych tłumaczeń. To znalezienie własnej ścieżki, zanim ktoś do nas na niej dołączy. To odmowa pójścia na kompromis, który miałby polegać na dopasowaniu się do wzoru narzuconego nam przez drugą osobę. To danie sobie przyzwolenia na wybranie własnego modelu życia, zamiast czekania, aż nam ktoś podpowie, jak ma ono wyglądać; to także życie na własnych warunkach, a nie na tych dyktowanych przez innych.

Jeśli same postaramy się, aby żyło nam

się jak w bajce, wówczas nasze życie stanie się tak cudowne, że nikt nie będzie nas musiał przed nim ratować.

Na bycie szczęśliwą singielką potrzeba dużo siły, której większość kobiet nigdy nie doświadczy. Ta siła to niezgoda na określanie własnego życia przez pryzmat związku, to definiowanie go na nowo z myślą o sobie. To wyśmiewanie uprzedzeń i stereotypów. To pokazanie światu, że twoim celem nadrzędnym nie jest wyjście za mąż.

Szczęśliwa singielka może odnaleźć szczęście w związku. Jedno nie wyklucza drugiego.

Szczęśliwa singielka stara się wyłowić tego najlepszego spośród całej reszty. Zanim powie komuś „tak”, chce móc sobie powiedzieć „dam radę” i „potrafię”. Tak naprawdę nie musimy szukać drugiej połówki, bo same tworzymy całość. I kiedy w końcu zaprosisz kogoś do wspólnej wędrówki, to nie po to, by cię uzupełniał, ale by był twoim dopełnieniem.

Epilog

Szczęśliwe zakończenie? A może szczęśliwe życie?

Jako małe dziewczynki bawiłyśmy się lalkami i kuchenkami dla dzieci, popychałyśmy małe plastikowe wózki sklepowe udające te prawdziwe i nosiłyśmy portmonetki stylizowane na te dla dorosłych. W powszechnym przekonaniu szczytem marzeń kobiety było wówczas dotarcie do Szczęśliwego Zakończenia – czyli wyjście za mąż, posiadanie dzieci, podwożenie ich do szkoły i mieszkanie w domu z białym płotem. Gdy miałyśmy pięć lat, nasze Barbie wychodziły za Kenów; gdy miałyśmy dziesięć, brałyśmy śluby z naszymi kolegami z podwórka, a w szkole średniej i na studiach wyobrażałyśmy sobie, jak stajemy na ślubnym kobiercu z naszym księciem z bajki. Po ukończeniu studiów zaczęło się prawdziwe życie i dla większości z nas nadszedł moment refleksji. Niektóre pomyślały, że „nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam”(Rdz 2,18), dlatego poślubiły swoje szkolne miłości, by wieść dobre życie, zawozić Suzie na lekcję baletu co środę, a co piątek chodzić na randki z mężem. I bardzo dobrze!

Były też i takie, które po wkroczeniu w dorosłe życie rozejrzały się dookoła i dostrzegły tak wiele możliwości, wyborów i marzeń, że trudno im było się zdecydować, za czym podążać; dostrzegły świat, w którym najlepiej czuły się w pojedynkę, świat, gdzie dwie osoby to już tłum. Zobaczyłyśmy (bo to o nas mowa) świat, w którym żyjemy na krawędzi i mamy czas na to, by odkrywać wszystkie zakamarki własnej duszy i szukać celu. W każdy poniedziałek chodzimy na gimnastykę, co środę na manicure, a w piątek spotykamy się z dziewczynami na mieście. To świat, w którym Szczęśliwe Zakończenie także jest zakończeniem, a ustatkowanie się nie kojarzy się nam natychmiast ze Szczęśliwym Życiem. I bardzo dobrze!

Niektóre z nas odnajdują miłość

przy boku swoich sympatii z czasów

szkolnych, inne odnajdują miłość,

patrząc na swoje odbicie w lustrze.

I mimo tego, co próbuje nam wmówić

świat, obie miłości są równie piękne.

Niektóre z nas zostały powołane do tego, by nosić idealnie dopasowaną obrączkę, inne natomiast do noszenia innych idealnie dopasowanych rzeczy. Nieważne, którą z tych dróg wybierzesz: czy postanowisz trzymać się blisko domu, czy powędrujesz daleko. Najważniejsze, abyś we własnym towarzystwie czuła się jak w domu – była zadowolona z tego, kim jesteś, w każdym momencie swojego życia, i zrozumiała, że Szczęśliwe Życie zależy bardziej od twojego wnętrza niż od tego, z kim to życie spędzisz. Decyzja o tym, jak będzie wyglądało twoje życie, od zawsze leży w twoich rękach. Zawsze tak było. Nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nigdy nie zależało ono od żadnego innego człowieka.

Już dziś jesteś taka, o jakiej zawsze

marzyłaś: pewna siebie, szczęśliwa,

wolna, z charakterem, ambitna,

zdeterminowana, niezależna, silna

i przede wszystkim odważna.

Masz w sobie wystarczająco dużo odwagi, by pokochać kogoś, kto może nie poczuć tego samego do ciebie. By pójść na kolację w towarzystwie dwóch małżeństw i świetnie się bawić albo chodzić na dziesiątki randek w ciemno z nadzieją, że w końcu znajdziesz tego Jedynego. Odważna wystarczająco, by zabić pająka czy naprawić cieknący kran w łazience bez cudzej pomocy. Możesz zabrać siebie do kina w piątkowy wieczór i przez cały seans siedzieć z uśmiechem na ustach – nie dlatego że film jest naprawdę niezły, ale dlatego że czujesz się niezależna. Możesz kupić dom, nie mając zielonego pojęcia, co znaczy słowo depozyt.

Jesteś wystarczająco odważna, by kochać siebie tak mocno, jak oczekiwałabyś tego od innej osoby, i ogłosić wszem i wobec, że twoje życie będzie przepełnione miłością i śmiechem z mężem u boku lub w pojedynkę. Masz odwagę wierzyć, że być może ktoś dokładnie w tym samym momencie co ty zwraca się do swojej szczęśliwej gwiazdy z prośbą o zesłanie mu kogoś właśnie takiego jak ty. Ale nawet jeśli tak nie jest i książę na białym koniu nigdy się nie zjawi, to nie pozwolisz na to, by fakt, że jesteś sama (podobnie jak gwiazdy), powstrzymał cię przed roztaczaniem blasku.

A co najważniejsze, jesteś wystarczająco odważna, by odmówić sobie Szczęśliwego Zakończenia na rzecz Szczęśliwego Życia.

Modlitwa Singielki

Dobry Boże,

dziękuję za to, że tak bardzo mnie kochasz i że nie zawsze odpowiadasz na moje modlitwy tak, jak bym tego chciała.

Dziękuję za to, że nauczyłeś mnie, iż latanie w pojedynkę jedynie wzmacnia moje skrzydła i że bycie odważną, samotną dziewczyną to wspaniała sprawa.

Dziękuję za to, że przypomniałeś mi przez osobę mojego ziemskiego ojca, jak naprawdę powinien wyglądać płaszcz ochronny, i za to, że otwierasz mi oczy, kiedy ślepnę i nie potrafię dostrzec tego, co jest naprawdę dla mnie dobre.

Dziękuję za to, że pokazujesz mi, kiedy spoczywam na laurach. Dziękuję za to, że się wtrącasz, kiedy Cię ignoruję.

Dziękuję za to, że zsyłałeś mi facetów, którzy nie kochali mnie tak, jak na to zasługuję; dzięki nim przypomniałam sobie, ile jestem warta. Dziękuję, że stoisz z boku i pozwalasz mi popełniać moje błędy i znajdować moją własną drogę. A kiedy ponoszę kolejną porażkę, ponieważ to jedyny sposób, żebym się czegoś nauczyła, dziękuję za to, że nie mówisz: „A nie mówiłem?”.

Dziękuję za to, że trzymasz mnie za rękę, nawet jeśli nie zawsze mogę to poczuć. Dziękuję, że uleczyłeś moje złamane serce, kiedy nie znalazłam w sobie siły, żeby się pozbierać. Dziękuję za to, że dajesz mi moc, gdy sama nie mogę jej z siebie wykrzesać. Dziękuję za to, że oświetlasz mi drogę w ciemności.

A przede wszystkim dziękuję Ci za to, że kochasz mnie wystarczająco mocno, by trochę dłużej przytrzymać mnie przy sobie, i że wykorzystujesz moje słabości, aby dodać siły innym. Amen.

Tytuł oryginału: The Single Woman: Life, Love and a Dash of Sass

Projekt okładki i opracowanie graficzne oraz skład i łamanie:

Joanna Dąbrowska

Zdjęcie: andreaxt

Cytaty z Pisma Świętego za: Biblia Tysiąclecia, wyd. V.

© 2013 by Amanda Hale

© for the Polish edition by Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha Sp. z o.o., Poznań 2015

Wydano za zgodą Thomas Nelson, Oddział HarperCollins Christian Publishing, Inc.

All Rights Reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Licencjonowane dzieło opublikowane na mocy przyznanej licencji.

ISBN 978-83-7516-844-0

Wydawca:

Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha Sp. z o.o.

Wydawnictwo Święty Wojciech

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (-58, -59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • zamowienia@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech