Krzyż się nie chwieje I 
PAN JEZUS NA ŚMIERĆ SKAZANY

Dość często spotykają nas w życiu niesprawiedliwe wyroki. Najczęściej nie są to sprawy zbyt poważne. Niesprawiedliwa ocena w indeksie, brutalny osąd mojego zachowania przez znajomych, bezduszne potraktowanie przez miejską straż. Ale czasem taki całkowicie niesprawiedliwy wyrok może nas bardzo poruszyć, na przykład gdy usłyszymy od lekarza: „wyniki badań wykazują, że jesteś poważnie chory”, albo: „ta kontuzja już na zawsze ograniczy twą sprawność”. Może to być również szef, który pewnego dnia oznajmi: „przykro mi, ale musimy cię zwolnić”.

I natrętne pytanie: Dlaczego ja? Dlaczego mnie to spotkało?

Niekiedy, przestraszeni, usłyszymy o wydanym w pobliżu wyroku śmierci. Koleżanka, z którą wczoraj rozmawiałem w nocy, zginęła w wypadku. Agresywny nowotwór zdiagnozowany u najbliższej mi cioci, która od dzieciństwa była dla mnie niezawodnym sojusznikiem i oparciem.

To niesprawiedliwe! Dlaczego one? Dlaczego właśnie teraz? Tyle jeszcze dobrego mogły zrobić.

A co powiedzieć o ofiarach przemocy? Tej popełnianej na całkiem bezbronnych najmłodszych dzieciach, o przypadkowych ofiarach napaści i rozbojów, o ofiarach wojen toczonych na całym świecie, począwszy od naszej wschodniej granicy. O mordowanych co parę minut naszych braciach i siostrach w Chrystusie żyjących w Syrii i Korei, Iranie i Somalii, Arabii Saudyjskiej i Nigerii, Afganistanie, Ugandzie i wielu innych krajach świata. Jak wiele straszliwych krzywd całkowicie niewinnych ludzi. Jak bardzo to niesprawiedliwe!

Wstyd się przyznać, ale najbardziej porusza nas niesprawiedliwość dziejąca się wokół nas. To odzywa się nasz egocentryzm. Wyobraźnia natychmiast podsuwa nam skojarzenia pełne skrytego lęku: mnie też mógł wylać zawzięty szef, to ja mogłem siedzieć w tym zmiażdżonym aucie, u mnie też mogą wykryć raka. Ale porusza nas, oburza i budzi głęboki sprzeciw także niesprawiedliwość odległa w czasie i przestrzeni, dokonująca się nawet gdzieś na krańcach ziemi lub w dalekiej przeszłości.

Jest to zjawisko i dziwne, i dobre.

Dziwne, bo przecież niesprawiedliwość i przemoc, gwałt i cierpienie, choroba i śmierć istnieją od zarania czasów. Były i są obecne w całym świecie zwierzęcym, sięgają też prehistorycznych początków człowieka. Ewolucja powinna zatem wbudować w nas fatalizm, zaimpregnować na nieszczęścia, znieczulić na to, co niesprawiedliwe. Żyłoby się i prościej, i łatwiej. Zwierzęta nie oburzają się na niesprawiedliwość świata, w którym żyją.

Zarazem jest to zjawisko dobre – bo jest symptomem głęboko w nas tkwiącego sprzeciwu wobec niesprawiedliwości. Nie umie się z nią pogodzić ani nasz umysł, ani nasze serce. Czujemy, że niesprawiedliwość jest zanurzona w bezsensie, że rani naszą racjonalność i nasze poczucie przyzwoitości. Świat nie powinien być tak urządzony. Ta głęboko w nas zapisana, zda się irracjonalna, niezgoda jest ważnym teologicznym sygnałem. Jest jak promieniowanie tła delikatnym śladem, że kiedyś było inaczej, że niesprawiedliwość nie jest wpisana w najgłębszą warstwę rzeczywistości, że oryginalna struktura Wszechświata była inna – piękniejsza, sprawiedliwa i dobra. Jest to jakby zapisana w duchowym genotypie człowieka śladowa informacja, że – jak mówi Pismo – „śmierci Bóg nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących. Stworzył bowiem wszystko, aby było, i byty tego świata niosą zdrowie: nie ma w nich śmiercionośnego jadu... Bo sprawiedliwość nie podlega śmierci” (Mdr 1,13–15)[*].

A jednak, patrząc z naszej strony wieczności, widzimy, że byty tego świata niosą śmierć, że jest w nich śmiercionośny jad i sprawiedliwość podlega prawu śmierci. To empiryczna miara tego, jak głęboko świat został zdeformowany przez grzech, począwszy od protogrzechu, ojca wszelkiego grzechu, prakatastrofy, matki wszystkich katastrof. Po grzechu pierworodnym wszystko jest już inaczej, nie tak jak miało być, nie tak jak było na początku. Grzech jakby rozszczepił każdy atom, niesprawiedliwość wkroczyła w głąb struktury zranionego Wszechświata.

I żeby można było zacząć reperować całą naszą rzeczywistość, po to by dokonało się odkupienie, Chrystus dobrowolnie przyjmuje na siebie największą niesprawiedliwość w historii świata. Jezus na śmierć skazany – to największa niesprawiedliwość popełniona w całych ludzkich dziejach. Albowiem tylko o Nim w historii Wszechświata można powiedzieć: „przeszedł On, czyniąc dobrze” (Dz 10,38). Czyniąc tylko dobrze, wyłącznie dobrze i w pełni dobrze. Działając zawsze sprawiedliwie. Zawsze i całkowicie – z miłością.

Stojąc wobec tej tajemnicy, przywołujemy pamięć o popełnionych przez nas, przeze mnie, niesprawiedliwościach, o skrzywdzonych przez nas ludziach, także najbliższych, o moim – rozpychającym się kosztem bliźnich – egoizmie.

Dlatego podczas tej pierwszej stacji prosimy Ciebie, Panie Jezu, odpuść nam uczynione przez nas krzywdy, naucz przyjmować bez agresji, bez załamywania się i bez chęci odwetu popełnione wobec nas niesprawiedliwości.

Spraw, Panie Jezu, aby tkwiące w nas łaknienie i pragnienie sprawiedliwości przemieniło się w czyny. Byśmy zawsze pamiętali o najsłabszych i najbardziej bezbronnych, aby świat wokół nas stał się choć odrobinę bardziej sprawiedliwy, choć nieco lepszy.

[*] Cytaty biblijne według Biblii Tysiąclecia, Pallottinum, Poznań 2003.

IPAN JEZUS NA ŚMIERĆ SKAZANY II
PAN JEZUS BIERZE KRZYŻ NA RAMIONA

To nie będzie zbyt daleka droga, choć dla poranionego biczami ciała każdy krok jest bolesnym wysiłkiem. Zaledwie pół kilometra. Ale jest to droga wyłącznie w jedną stronę. Droga, z której już nie ma powrotu. Każdy jej metr przybliża moment umierania, każdy jej krok jest krokiem ku śmierci, oddech – oddechem ku śmierci. Wpisana jest w nią absolutna bezradność. Nic już nie można odmienić. Nie będzie już znikąd pomocy. Za pięćset metrów czeka tylko jeszcze bardziej potworny ból, a za nim ogarniająca wszystko ciemność – spowijająca czas i przestrzeń wszechobecna czerń...

Ciąg dalszy w wersji pełnej

II PAN JEZUS BIERZE KRZYŻ NA RAMIONA III
PAN JEZUS UPADA PO RAZ PIERWSZY

Dostępne w wersji pełnej

III PAN JEZUS UPADA PO RAZ PIERWSZY IV
JEZUS SPOTYKA MATKĘ

Dostępne w wersji pełnej

IV JEZUS SPOTYKA MATKĘ V
SZYMON Z CYRENY POMAGA DŹWIGAĆ KRZYŻ JEZUSOWI

Dostępne w wersji pełnej

V SZYMON ZCYRENY POMAGA DŹWIGAĆ KRZYŻ JEZUSOWI VI
WERONIKA OCIERA TWARZ JEZUSOWI

Dostępne w wersji pełnej

VI WERONIKA OCIERA TWARZ JEZUSOWI VII
PAN JEZUS UPADA PO RAZ DRUGI

Dostępne w wersji pełnej

VII PAN JEZUS UPADA PO RAZ DRUGI VIII
JEZUS SPOTYKA PŁACZĄCE NIEWIASTY

Dostępne w wersji pełnej

VIII JEZUS SPOTYKA PŁACZĄCE NIEWIASTY IX
PAN JEZUS UPADA PO RAZ TRZECI

Dostępne w wersji pełnej

IX PAN JEZUS UPADA PO RAZ TRZECI X
PAN JEZUS Z SZAT OBNAŻONY

Dostępne w wersji pełnej

X PAN JEZUS ZSZAT OBNAŻONY XI
PAN JEZUS PRZYBITY DO KRZYŻA

Dostępne w wersji pełnej

XI PAN JEZUS PRZYBITY DO KRZYŻA XII
PAN JEZUS UMIERA NA KRZYŻU

Dostępne w wersji pełnej

XII PAN JEZUS UMIERA NA KRZYŻU XIII
ZDJĘCIE Z KRZYŻA

Dostępne w wersji pełnej

XIII ZDJĘCIE ZKRZYŻA XIV
JEZUS ZŁOŻONY DO GROBU

Dostępne w wersji pełnej

***

Dostępne w wersji pełnej

POSŁOWIE

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © Maciej Zięba 2017

Copyright © for this edition by Wydawnictwo W drodze 2017

Redaktor

Lidia Kozłowska

Projekt okładki i stron tytułowych

Joanna Dąbrowska

W projekcie okładki wykorzystano obraz olejny Teresy Legierskiej Weronika ociera twarz Jezusa z cyklu Droga krzyżowa

ISBN 978-83-7906-037-5

Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o.

Wydanie I, 2017

ul. Kościuszki 99, 61-716 Poznań

tel. 61 852 39 62, faks 61 850 17 82

www.wdrodze.pl sprzedaz@wdrodze.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl