redakcja i korekta: Maria Szarek

skład, łamanie i projekt okładki: Wydawnictwo AA

Copyright © by Aleksandra Zapotoczny

Copyright © by Wydawnictwo AA, Kraków 2025

ISBN 978-83-8340-217-8

Wydawnictwo AA s.c.

31-574 Kraków, ul. Ciepłownicza 29

tel.: 12 345 42 00, 695 994 193

e-mail: klub@religijna.pl

www.religijna.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk

Zdjęcia:

Aleksandra Zapotoczny

Claudia Picazio

Michele Santarsiere

Galdino Zaccardo

Luciano Castro

Riccardo Aperti

Grzegorz Polakiewicz

Michał Jedynak

Angelo Cucco

Rita Pia Criniti

Fulvio Festosi

www.sangerardomaiella.it

www.vaticannews.va

www.rivistamissioniconsolata.it

www.cm-mafra.pt

www.torinoxl.com

www.mariahilf.eu

Isabella Di Mauro www.catacombedinapoli.it

Piotr Drzewiecki www.bernardyniskepe.com

Fb Santa Maria Francesca delle Cinque Piaghe – Casa Santuario

Fb Chiesa di Santa Lucia Vergine al Monte – Napoli

Fb Chiesa Santa Maria del Parto a Mergellina

Fb Carmelitane Scalze Napoli

Fb Chiesa dei Cristallini

Fb Napoli Centro Storico

Agenzia info Salesiana

Polo Museale di Soriano Calabro

Vatican Media

Grafika matek: Jurek Skłodowski

Konsultacje j. włoski: Lucyna Rodziewicz-Doktór

Podziękowania dla / Si ringrazia:

Associazione Murese di Volontariato San Gerardo Maiella:

Gerardo Cardone, Galdino Zaccardo, Gerardo Lamorte, Gennaro Napodano

Padri Domenicani di Bologna e Soriano

Polo Museale di Soriano Calabro

Francesco Serravite, Stefania Canalicchio

Michele Galati (Taxi Vibo Pizzo)

Pasquale Vari

La comunità della Parrocchia SS. Salvatore – Casal di Principe

o. Elzear Adam Nowak OFM

Wstęp

Matka bez dziecka

Kiedy Ty, która od zawsze wiedziałaś, że będziesz miała dzieci, starasz się o nie kilka lat, odsuwając od siebie świadomość, że Twoje małżeństwo będzie jednak niepłodne, w tej niepłodności jesteś zupełnie sama. Nie zrozumie Cię dosłownie nikt. Ani mąż, który być może ma inne priorytety, nie może znieść Twojego bólu albo po prostu ucieka od problemu; ani mama, bo przecież ona urodziła. Koleżanki, które dzieci mają jakby „z urzędu”, no bo wyszły za mąż, więc kolej rzeczy, że za chwilę pojawiły się dzieci i poczęły właściwie nie wiadomo kiedy. I nawet jak znacie się od lat i jesteście wielkimi przyjaciółkami – nie zrozumieją Cię, bo: czego Ty właściwie chcesz? One takie zaharowane, niewyspane, zestresowane, szkoła, szczepienia, zakupy, obiad, a Ty – dalej beczysz, a przecież nic się nie dzieje… Nie masz dzieci, możesz zająć się czym innym, na przykład wolontariatem i nająć się do wyprowadzania psów – usłyszysz od niejednej… Ksiądz na spowiedzi z jedyną w swoim rodzaju powierzchownością udzieli Ci standardowej nauki, że przecież jest adopcja, rozwiązanie niezwykłe, nie uświadamiając sobie faktu, że… jeśli starasz się o dziecko już kilka lat, to w ośrodku adopcyjnym byłaś już nie jeden raz; nie pomyśli, że może jako para zostaliście po prostu przez komisję zwyczajnie zdyskwalifikowani.

Płodność, niepłodność, bezpłodność, bezdzietność – dopadają Cię z wszystkich stron… Setki badań, wizyt u specjalistów, obserwacji, wsłuchiwania się w swój organizm; leki, zastrzyki, konsultacje, a Ty zaczynasz wątpić w sposób: jak się robi dzieci. I to jest właśnie ten moment, kiedy szukasz po Internecie modlitw, które ukoją Twój ból i pomogą przetrwać.

Ta książka jest właśnie dla Ciebie. Oto postaci świętych, do których od wieków pielgrzymują matki, które proszą Boga o dziecko. Tak, matki. Bo nawet jeśli dziecka nigdy nie urodzisz, i tak jesteś matką, bo dziecko poczęłaś w swoim sercu…

Święta Maria Franciszka od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa

Krzesło płodności

Jest w Neapolu krzesło, na którym siadają kobiety pragnące dziecka. Na krześle, przez trzydzieści osiem lat, siadywała św. Maria Franciszka od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa, wycieńczona bólem, który przysparzały jej stygmaty. A było to trzy wieki temu… Wiele kobiet zwierzało się jej ze swojego cierpienia, jakim są trudności z zajściem w ciążę, a ona, obiecując modlitwę, przepowiada im dokładnie czas, kiedy urodzą swoje dziecko. Dzisiaj krzesło nie jest żadnym talizmanem na szczęście, to materialna pamiątka po świętej, narzędzie dla wzmocnienia chrześcijańskiej wiary, a dla par borykających się z niepłodnością – nadzieja.

Krzesło płodności

Patronka ks. Dolindo Ruotolo

Ze św. Marią Franciszką od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa polski czytelnik prawdopodobnie po raz pierwszy spotkał się podczas lektury biografii słynnego neapolitańskiego kapłana, ks. Dolindo Ruotolo. Ksiądz Dolindo urodził się 6 października, a na chrzcie nadano mu imiona: Dolindo, Franciszek, Józef. W pierwszym momencie być może sądziliśmy, że imiona zostały mu nadane na cześć św. Franciszka z Asyżu i św. Józefa Oblubieńca Maryi, okazuje się, że 6 października to wspomnienie liturgiczne św. Marii Franciszki od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa, czczonej w Neapolu, i ks. Dolindo to właśnie jej imię nosi. Jej dzisiejsze sanktuarium znajduje się nie tak bardzo daleko od miejsca, gdzie spoczywa ks. Dolindo. (On sam w tej książce będzie wspominany jeszcze wiele razy)…

Kościół, w którym ochrzczono Annę Marię Rosę Nicolettę Gallo, późniejszą św. Marię Franciszkę

Quartieri Spagnoli

Hiszpańską Dzielnicę, która powstała w XVI wieku, dla potrzeb hiszpańskiego wojska, z biegiem czasu zasiedliła najbiedniejsza ludność miasta. Dzielnica ma strukturę siatki. Wąskie uliczki i placyki sprawiają, że domostwa znajdują się naprzeciwko siebie, w równych od siebie odstępach – równych kwadratach niczym szachownica. Właśnie w tej części Neapolu, przy dzisiejszym vico Porta Carrese nr 34, 25 marca 1715 roku, w rodzinie kupca przychodzi na świat jako czwarta córka Anna Maria Rosa Nicoletta Gallo. Rodzice planowali wydać ją bogato za mąż, jednak dziewczyna pragnęła być zaślubiona Bogu. Nie mogła jednak wstąpić do klasztoru – z braku zgody rodziców, a także z braku potrzebnego posagu. Kiedy zacznie naukę szycia u krawcowej Brygidy De Vincentiis, to właśnie wtedy do jej osoby przylgnie opinia, że wyprasza u Boga łaski. Brigida – mężatka z kilkuletnim stażem zwierza się swojej uczennicy ze swojego bólu, że ma trudności z zajściem w ciążę. „Bądź spokojna – powie Anna Maria, Pan Bóg obdarzy cię synem, któremu nadasz imię Gaetano, później urodzisz Paola, a trzecim dzieckiem będzie Matteo”. Przepowiednia się sprawdziła.

Widok na Neapol

Krawcowa faktycznie urodziła trzech synów. W biografii świętej przeczytamy: „Święci mają zawsze pocieszenie dla tych, których trapi smutek, bo święci to optymiści”. I taką była Maria Franciszka, u niepłodnych matek zawsze wzbudzała nadzieję. Błogosławiła ich puste łona, w których krótko potem pojawiało się życie. Wieści po Neapolu rozchodzą się szybko. Po krótkim czasie już cała Dzielnica Hiszpańska nazywa ją Santerella, czyli „świętą dziewczyną”.

Dzieciństwo

Wróćmy jednak do jej rodzinnych korzeni. Ojciec Franiczek, właściciel sklepu z pasmanterią, był mężczyzną o twardym charakterze i usposobieniu choleryka. Nie trzeba było dużo, aby wybuchł złością. Przez całe życie jego żona Barbara (z domu Basinsi), która, mimo iż pochodziła z wyższych sfer, nigdy nie zwracała uwagi na prostotę męża, pragnęła jedynie w spokoju wychowywać dzieci i być dobrą żoną. Dlatego by przetrwać rodzinne awantury, o pomoc zwraca się zawsze do Najświętszej Marii Panienki, tłumacząc go przed nią, że jej mąż jest przecież „dobrym człowiekiem”. Ze wsparciem Matki Bożej potrafiła więc znieść każdą złość małżonka, zamartwiała się jednak o stan psychiczny swoich córek, które patrząc swoimi dziecięcymi wystraszonymi oczkami, asystowały scenom złości ich ojca. Kiedy Barbara zachodzi w czwartą ciążę właśnie z Anną Marią, ciąża okazuje się zagrożona, a poród niebezpieczny dla dziecka i samej matki. „Ojcze, kobieta umiera!” – wezwany zostanie naprędce Jan Józef od Krzyża – przyszły święty, ale po otrzymaniu specjalnego błogosławieństwa, Barbara szczęśliwie urodzi swoją córkę. Podczas całego połogu jednak matka cierpi na brak mleka. Noworodek zostaje więc oddany do wykarmienia do kolejno dwóch mamek, które okazują się oszustkami, bo dziecko przez całe tygodnie nie przybiera na wadze: „Święta Matko – zawoła do Maryi Barbara – daj mi troszeczkę mleka dla tej małej istoty”. Dziecko przeżyje, ale przez całe życie będzie wątłego zdrowia, cierpiąc na krwotoki, kolki i słabe nerki.

Dom urodzin Marii Franciszki

Nieoczekiwana decyzja ojca

Możemy sobie jedynie wyobrazić, jakim echem odbiło się w rodzinie Gallo odrzucenie przez ich córkę ręki, o którą poprosił neapolitański kawaler. Ojciec wpadł w szał. Nie zważał na tłumaczenia, że jego córka modli się nawet, kiedy szyje czepki w zakładzie u pani Brygidy i całe godziny pracującym tam wraz z nią szwaczkom opowiada o Bogu. Że kiedy uczestniczy w Drodze Krzyżowej w kościele, zanosi się płaczem, wiedząc, że Chrystus cierpi i zaraz będzie ukrzyżowany. Anna Maria tak mocno przeżywała Jego mękę, że na oczach ludzi towarzyszących jej w tej modlitwie jej twarz robiła się czerwona i rozpalona niczym podczas ataku wysokiej gorączki. Kilkakrotnie podczas modlitwy dziewczyna upadła na ziemię… Matka zaczyna sobie zdawać sprawę, że jej córka nie należy do ziemskiego świata… Już przecież jako mała dziewczynka, podczas kiedy inne dzieci do kościoła nie chciały chodzić, ich córeczka wręcz błagała rodziców, by ją ze sobą zabrali. Jej religijność podczas nabożeństw zadziwiała. To dlatego jej matka poprosi o udzielenie córce wczesnej komunii świętej. „Cztery latka? Komu to się w głowie mieści?” – miał wykrzyknąć proboszcz. Jednak kiedy kapłan zrobi dziecku egzamin, powie: „To prawda, mamy tu do czynienia z niezwykłą Bożą Łaską. Przychodź do mnie, dziecko, często, będę ci udzielał katechezy, a Jezusa do serca przyjmiesz wcześniej, niż myślisz”. Anna Maria swoje powołanie rozeznawać będzie powoli, słuchając nauk ojców ze Zgromadzenia Alkantarzystów. Jej kierownikiem duchowym zostanie Jan Józef od Krzyża. Ten sam, który błogosławił ją, kiedy była jeszcze w łonie matki.

Kiedy więc ojciec uświadamia sobie, że jego nastoletnia już córka chce iść do zakonu, mając nadzieję, że zrozumienie otrzyma w kościele, by wyżalić się, pójdzie na rozmowę do kapłana. „Mam w domu diabła!” – wykrzyknie. „Wiem – odpowie mu kapłan – diabłem jesteś ty”. I to były te słowa, które poruszyły sumienie rozgniewanego ojca. „Córko moja – zwróci się do Anny Marii po powrocie do domu – oddaje Ci Twoją wolność, już nie będę przeszkodą w Twoich decyzjach”.

Dom-sanktuarium Marii Franciszki

I tym właśnie sposobem dziewczyna z Hiszpańskiej Dzielnicy, 8 września 1731 roku, kiedy w Italii obchodzi się święto Narodzin Maryi, mając lat szesnaście, po otrzymaniu bierzmowania, przybiera płócienny brązowy habit i wstępuje do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka, przyjmując imię Marii Franciszki od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa, na cześć św. Franciszka, który miał stygmaty. Śluby zakonne złoży dziesięć lat później, w Boże Narodzenie.

Mniszka w środku miasta

Z powodu słabego stanu zdrowia i braku wymaganego posagu dziewczyna nie wstąpi do żadnej z ówczesnych klasztornych wspólnot. Maria Franciszka pozostanie w rodzinnym domu, przeprowadzając się do komórki – swojej nowej celi. Po śmierci matki, kiedy ojciec przyprowadzi do domu inną kobietę, zmuszona będzie pomieszkiwać kolejno u neapolitańskich rodzin, pomagając im w gospodarstwie domowym. Kiedy ks. Giovanni Pessiri, jeden z jej duchowych ojców zachoruje, dziewczyna – wraz ze swoją współsiostrą w Chrystusie Panu – na stałe, zamieszka przy ulicy vico Tre Re 13 przy via Toledo w Neapolu, aby móc opiekować się kapłanem.

Szyld na domu

Wejście na piętro

To tam właśnie Maria Franciszka zacznie apostołować, przyjmując wszystkich tych, którzy proszą ją o modlitwę. Przychodziły do niej po poradę całe rodziny, panny i żony, młodzieńcy i starcy, ale także i kapłani, seminarzyści, nowicjusze i ci, których po latach kierownictwa duchowego Marii Franciszki mianowano przeorami i zasiadali na wysokich stanowiskach kościelnych. A oni ani przez chwilę nie zapomnieli o swojej duchowej matce. „Wychowałam cię po to, byś pomagał w mojej starości i był przy śmierci” – zwróci się z wdzięcznością przyszła święta do kapłana, który będzie odprawiał jej msze, kiedy ta – chora – będzie leżeć w łóżku.

Obecne sanktuarium Marii Franciszki od Pięciu Ran znajduje się przy vico Tre Re

Kaplica w domu Marii Franciszki

Maria Franciszka była osobą prostą i właśnie ta prostota pomagała jej w zrozumieniu miłości Chrystusa i tej prostoty nauczała innych. Po modlitwach, o które ludzie ją prosili, miały miejsca nawrócenia, uwolnienia od złych duchów, przebaczenie i wszelkiego rodzaju uzdrowienia. Kiedy modliła się w intencjach neapolitańskich matek, zawsze wzywała Maryję, którą nazywała: Boską Pasterką. Maria Franciszka miała także przepowiedzieć wiele wydarzeń z historii państwa włoskiego i papieskiego, które później wydarzyły się naprawdę.

Przyszła święta, przemierzając ulice Dzielnicy Hiszpańskiej, wchodziła do domostw, by opatrzeć choremu rany. Myła obolałe ciała, krzątała się w kuchni, sprzątała zupełnie obce mieszkania. Miejscem jej służby stał się słynny neapolitański Szpital dla Nieuleczalnie Chorych (L’Ospedale degli Incurabili), o którym będzie mowa w następnych rozdziałach. Potrzebującym dawała wszystko co miała, nawet swoje chusteczki. Służyła pomocą we wszystkim, obdarzała ludzi dobrym słowem i na ich rękach kreśliła znak krzyża.

Każdego dnia, na Mszę Świętą, udawała się do kościoła św. Łucji na Górze (Santa Lucia al Monte). W drodze towarzyszy jej czarny, duży pies, który pojawia się nie wiadomo skąd, wtedy, kiedy w wąskich neapolitańskich zaułkach robi się niebezpiecznie. Zwierzę odprowadza ją pod same drzwi kościoła i czeka tam do zakończenia nabożeństwa, by towarzyszyć jej w drodze powrotnej. Życie Marii Franciszki było poświęcone Bogu. Cierpiała nie tylko z powodu ciągłych ataków szatana, który zrzucał ją w nocy z posłania, a przyjmując postać kota, w sposób bestialski drapał ją swoimi pazurami; mniszka w walce z szatanem zawsze prosiła o pomoc Michała Archanioła.

Maria Franciszka cierpiała przede wszystkich z powodu ludzkich złośliwości, szczególnie ze strony duchowieństwa ówczesnego Neapolu. Mimo dokumentu wydanego przez biskupa Alfonsa Marię Liguoriego (znanego nam dzisiaj świętego, Doktora Kościoła i założyciela Zgromadzenia Ojców Redemptorystów) pt.: „Odezwa na temat samotnych i pobożnych kobiet” ówczesny kościół był jednak uprzedzony do kobiet, które prowadziły ascetyczny styl życia. Kapłani nazywali je pogardliwie: „ogrodami bez murów, winnicami bez stróża”. Pobożne kobiety, pozostając nie raz w rodzinach jako niezamężne panny, nie zamierzały wstępować do zakonów, poddając się strukturom kurialnym. Stawały się w ten sposób mniszkami domostw i przykładem świętości dla miasta, ale tym samym były kłopotem dla duchownych. Dlatego spowiednicy Marii Franciszki, nawet ci oddelegowani przez kardynała jako jej kierownicy duchowi, wystawiali dziewczynę na próby: wyganiając ją z konfesjonału, nakazując jej pić czekoladę w czasie postu, zakazując jej przyjmowania komunii świętej, ubliżając jej publicznie, często podczas głoszonych kazań, gdy ta na nabożeństwie siedziała wśród wiernych w ławce.

Kościół Santa Lucia al Monte w Neapolu

A wszystko zaczęło się od momentu, kiedy, będąc na służbie u rodziny D’Amelio (tuż po śmierci matki), zostanie niesprawiedliwie oskarżona o kradzież i wezwana na rozmowę do Kurii. I mimo że była niewinna, przyjęła wyznaczoną jej karę: zmianę parafii i spowiednika. Przydzielony jej kapłan nie oszczędzał jej cierpienia. Niestety jej ojciec poparł stronę jej oskarżycieli i ponownie opuścił córkę… Ale Franciszka znosi wszystko; z naturalną sobie prostotą, zgadza się na cierpienia – na wzór Chrystusowej Pasji. A on jej wolę wziął zupełnie na poważnie… Krzyż, przed którym, modląc się, mniszka miała otrzymać stygmaty, do dziś stoi w jej Domu – Sanktuarium… Mimo iż współcześnie Maria Franciszka jest przedstawiona ze stygmatami, rany Chrystusowe, które miała otrzymać, miałyby być nie widoczne dla ludzkich oczu. Mimo tego przyszła święta na swoich rękach, nogach i boku odczuwała je fizycznie, w ten oto sposób „stała się towarzyszką pasji Chrystusa” – jak czytamy w jej życiorysach – czego pragnęła przez całe swoje życie. Niektóre teksty o świętej podają jednak informacje, że na bandażach, którymi Maria Franciszka obwijała swoje ręce i nogi, na okładach, które aplikowała na swój bok i czepkach, które nosiła na głowie, po ich użyciu pozostawały ślady krwi… Ból niewidzialnych stygmatów nasilał się w każdy piątek, a przy każdej medytacji Jego męki odczuwała na sobie Jego rany. „Dużo się można nauczyć z księgi krzyża” – mawiała. Sekretem życia świętej były: kontemplacja krzyża, życie w ciągłej modlitwie, pokuta i miłosierdzie. Jej pragnienie przyjęcia do serca ciała Chrystusa było tak duże, że podczas nabożeństw hostia wymykała się z palców komunikującego lud kapłana i przemieszczając się w powietrzu, sama docierała do ust Marii Franciszki.

Kościół Santa Lucia al Monte w Neapolu – wnętrze

Don Salvatore

Z postacią dziewczyny związanych jest kilka postaci świętych: wspomniany Jan Józef od Krzyża, Franciszek de Hieronimo, którzy mieli przepowiedzieć świętość Franciszki, i Franciszek Ksawery Bianchi, który asystował jej aż do śmierci i później był postulatorem w jej procesie beatyfikacyjnym. Twierdził, że Pan Bóg obdarzył go trzeba darami: chrztem, powołaniem i znajomością z Marią Franciszką. Ale neapolitańczycy widywali Marię Franciszkę na ulicach miasta niejednokrotnie wypowiadającą na głos całe zdania. Mieli wrażenie, że prowadzi ona dialog z kimś, kto dla ich oczu jest zupełnie niewidzialnym i nie mylili się. Maria Franciszka konwersowała z Jezusem, którego otwarcie nazywała: Don Salvatore – Ksiądz Zbawiciel. Kapłan miał ukazywać się jej, ubrany w sutannę podobną do tej, którą nosili wówczas armeńscy kapłani, miał mieć także długą jasną brodę, był mężczyzną w kwiecie wieku. Pewnego razu kilka metrów za Marią Franciszką, która podążała na mszę do kościoła, szło dwóch kapłanów. Jeden drugiemu miał tłumaczyć, z kim to kobieta idąca przed nimi miałaby rozmawiać. Maria Franciszka po paru minutach zwolniła kroku, a kiedy kapłani ją dogonili, ta zwróciła się do nich słowami: „Ksiądz Salvatore kazał wam przekazać, że jeśli już wiecie o jego istnieniu, to prosi was byście w jego towarzystwie ściągnęli swoje nakrycia głowy”. Na kartach biografii świętej, został opisany jeszcze jeden fakt, istotny, by w pełni zrozumieć jej duchowość. „Maria Franciszka jednak nie wyczerpała całej swojej religijności w nabożeństwie do symboli śmierci Chrystusa. Obok tego – zdawałoby się – mrocznego i żałobnego obrazu doskonałości, kultywowała także inne nabożeństwa”. Obdarzona niezwykłym instynktem macierzyńskim, żywiła specjalne nabożeństwo do Dzieciątka Jezus. Pewnego razu, kiedy przygotowywała jego żłobek, podczas zmiany ubranek, figurka Dzieciątka Jezus miała w rękach świętej ożyć. Świadkowie tego zdarzenia złożyli swoje zeznania podczas otwartego później jej procesu beatyfikacyjnego.

Szlakiem świętej

Na ścianie budynku, przy vico Porta Carrese nr 34, gdzie święta się urodziła i później już jako mniszka mieszkała w wydzielonej przez ojca komórce, widnieje pamiątkowa tablica. W latach, w których Anna Maria tutaj mieszkała, na spowiedzi święte miała udawać się do kościoła św. Franciszka i Mateusza (Dei Santi Francesco e Matteo). Tam też jako trzydniowe niemowlę przyjęła chrzest. Świątynia znajduje się na końcu ulicy równoległej do tej, gdzie mieści się dzisiejsze jej sanktuarium.

Dom urodzin Marii Franciszki przy vico Porta Carrese 34

Natomiast przejście z obecnego Sanktuarium Marii Franciszki od Pięciu Ran przy vico Tre Re do Kościoła Santa Lucia al Monte, stojącego przy dzisiejszej ulicy Corso Vittorio Emanuele, gdzie święta modliła się, zabiera ok. 20 minut. Dzisiaj jedna z tutejszych ulic nosi jej imię. Uwaga: trasa łatwa nie jest, gdyż idzie się pod górę, pokonując setki schodów, które, jak wiemy, są nieodzownym elementem architektury Neapolu.

Kościół św. Franciszka i Mateusza

Akt chrztu

Chrzcielnica, przy której była ochrzczona Maria Franciszka

W drodze do kościoła św. Łucji na Górze

Widok na Neapol sprzed kościoła św. Łucji na Górze

Po wyjściu na szczyt, na zakręcie ulicy nie tylko ukaże się nam majestatyczny kościół, który był miejscem codziennych modlitw Marii Franciszki, ale przed naszymi oczami rozpościerać się będzie niezwykły widok na miasto, który obejmiemy wzrokiem, próbując – zadyszani – złapać także oddech… Jak to możliwe, że Maria Franciszka mająca słabą kondycję zdrowotną, wychodziła tutaj każdego dnia…

Ulica Marii Franciszki

Grób Marii Franciszki

Beatyfikacja i kanonizacja

To właśnie w tym kościele była pochowana zaraz po swojej śmierci. Umarła 6 października 1791 roku, mając 76 lat. Jej odejście obrazują malowidła zawieszone w obecnej kaplicy jej domu. Przed samą śmiercią, a jej ciało opanowała gangrena – wezwała do siebie wszystkich żyjących kapłanów, którym zawdzięczała duchową opiekę. Prosiła o wybaczenie i dziękowała za ich serce. Po otrzymaniu ostatniego namaszczenia, całując krzyż, wyzionęła ducha. Kiedy po Neapolu rozniosła się wiadomość, że umarła, jej łoże tłumnie otoczyły neapolitańskie matki. Każda z nich wiedziała, że ciążę, w którą zaszła, zawdzięczała modlitwie Marii Franciszki, to ona wyprosiła im u Boga dziecko… Trumna z jej ciałem przemierzyła wszystkie uliczki Hiszpańskiej Dzielnicy, zaułki i placyki. W każdym oknie, w każdej sieni domostw zgromadzeni mieszkańcy odprowadzali zmarłą swoimi błyszczącymi od łez spojrzeniami, krzycząc: „Umarła święta!”. Beatyfikacja, a później kanonizacja była dla Neapolu niezwykłym wydarzeniem. Jak donoszą kroniki, na wieść otwarcia dochodzenia w sprawie jej świętości, w 1794 roku, w samej tylko Dzielnicy Hiszpańskiej, rozdano 60 tysięcy obrazków z informacjami o kandydatce na ołtarze. W procesie zeznawali członkowie rodzin szlacheckich, wśród nich sam król Sardynii, Karol Emanuel IV z dynastii sabaudzkiej, który lata wcześniej osobiście poznał przyszłą świętą.

Obraz przedstawiający śmierć Świętej

W 1803 roku został zatwierdzony dekret heroiczności cnót. 12 listopada 1843 roku za pontyfikatu papieża Grzegorza XVI nastąpiła jej beatyfikacja. Dwadzieścia cztery lata później, kiedy na tronie piotrowym zasiadywał Pius IX, 29 czerwca 1867 roku została dołączona do świętych Kościoła Katolickiego, do dzisiaj jako jedyna kobieta z Neapolu. Jej nazwisko jest obecne w najważniejszej Encyklopedii Postaci, Włoskim Słowniku biograficznym Treccani. Przeniesienie jej doczesnych szczątków z kościoła Santa Lucia al Monte, nastąpiło współcześnie, w 2001 roku. Tym sposobem pielgrzymi nawiedzający jej mieszkanie, przy vico Tre Re, gdzie spędziła trzydzieści osiem ostatnich lat swojego życia, mogą zmówić modlitwę przed jej grobem.

Krzesło wiary

Te, które przyjeżdżają do Neapolu z daleka, wiedząc, że kolejka będzie długa, przybywają tutaj już przed czasem. Czekając na otwarcie drzwi, odczuwają zakłopotanie, niczym w poczekalni gabinetu ginekologicznego lub w klinice płodności… Stoją w tej kolejce, chociaż najchętniej chciałyby się zapaść pod ziemię. Spoglądają sobie w oczy i rozumieją się bez słów, bo każda z nich wie, po co tutaj przyszła. Czekają, a podczas tego oczekiwania panuje ogromna cisza. Apartament świętej składa się z kaplicy, obok której spoczywa święta, i lokali na drugim piętrze. Aby dostać się do relikwii krzesła trzeba pokonać 45 schodów.

Jest to jedyne miejsce, gdzie pielgrzymowi towarzyszy się w modlitwie. Bo wizyta w domu Marii Franciszki od Pięciu Ran Jezusa Chrystusa, to nie tylko indywidualna modlitwa przy jej relikwiach i zwiedzenie jej domu. Każda kobieta siadająca na krześle nie jest zostawiona sobie sama, w tym tak bardzo delikatnym momencie, towarzyszy jej zakonnica, która – jeśli trzeba – otrze jej łzy.

– Z jaką intencją przybywasz?

– Proszę Boga o dziecko.

– Niech Twój mąż tu podejdzie…

Krzesło płodności

Wnętrze domu

Zakonnica, przybliżając do serca kobiety siedzącej na krześle relikwiarz zawierający cząsteczkę kości mostka i włosy świętej, odmawia modlitwę o potrzebne łaski, kończąc słowami: Bądź wola Twoja. Cała ceremonia trwa niespełna minutę, jest prosta i pełna pokoju.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Święty Gerard Majella

Kokardki dla świętego

Dostępne w wersji pełnej

Maria Rafaela Coppola

Mosiężne kołatki

Dostępne w wersji pełnej

Święty Dominik Savio

Ubranko dla noworodka

Dostępne w wersji pełnej

Błogosławiona Maria Józefina od Jezusa Ukrzyżowanego

Matka dla wszystkich

Dostępne w wersji pełnej

Święty Dominik Guzman z Soriano

Pasek płodności

Dostępne w wersji pełnej

Święta Maria Krystyna Brando

W zgodzie z Bożą wolą

Dostępne w wersji pełnej

Zakończenie

Niepłodność boli

Dostępne w wersji pełnej

Postscriptum

Dostępne w wersji pełnej

Bibliografia

Dostępne w wersji pełnej