Tytuł oryginału: THE DRY

Redakcja językowa: Agnieszka Niegowska
Projekt okładki: © Madacin Creative
Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka
Zdjęcie na okładce: © Jodie Griggs/Moment Open/Getty Images
Korekta: Maciej Korbasiński
Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © Jane Harper, 2016
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8252-107-8

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Moim rodzicom, Mike’owi i Helen,
którzy zawsze mi czytali

Prolog

Śmierć na farmie nie była przecież niczym niezwykłym, a muchy nie wybrzydzały. Nie było dla nich różnicy między ciałem ludzkim a padliną.

Tego lata susza rozpieszczała je, dając znaczny wybór. Upatrzyły sobie w szczególności nieruchome oczy i lepkie rany na korpusach wychudłego bydła, które farmerzy z Kiewarry odstrzeliwali z konieczności. Brak deszczu oznaczał brak paszy. Z kolei brak paszy powodował, że trudne decyzje stały się codziennością tego małego miasteczka, gdzie każdy nowy dzień upływał pod bezlitośnie rozżarzonym błękitem.

„Przełamie się”, powtarzali okoliczni hodowcy, ale miesiące mijały i zaczynał się już drugi rok suszy. Słowa te jednak podawano z ust do ust głośno i nieprzerwanie – niczym mantrę, jak również szeptano po cichu – niczym modlitwę.

Meteorolodzy z Melbourne byli odmiennego zdania. Podczas prognozy pogody, nadawanej o osiemnastej z klimatyzowanych studiów telewizyjnych, prezenterzy w garniturach ze współczuciem czynili na ten temat krótką wzmiankę. Oficjalnie była to najgorsza sytuacja od co najmniej stu lat. Ten typ pogody wywoływało zjawisko, które miało nawet swoją nazwę, choć jej wymowy nigdy ostatecznie nie udało się ustalić.

El Niño.

Przynajmniej muchy były zadowolone. Chociaż ich łup tego dnia był dość niezwykły. Mniejszy i delikatniejszy. Nie było to jednak decydujące. W istotnych kwestiach nie było różnicy. Szkliste oczy. Lepkie rany.

Zwłoki na polanie były najświeższe. Trochę więcej czasu zajęło muchom odkrycie dwóch ciał wewnątrz domu, mimo że drzwi pozostawiono otwarte – jakby w geście zaproszenia. Te owady, które zapuściły się w głąb domu, przelatując jedynie nad ciałem znajdującym się w przedpokoju, zostały nagrodzone kolejnym – tym razem w sypialni. To było mniejsze, ale i mniej oblegane.

Pierwsze na miejscu, z zadowoleniem roiły się w upale, podczas gdy krew płynęła, tworząc niemal czarne kałuże na dywanie i kafelkach. Przed domem na sznurze nadal wisiało pranie – suche jak pieprz i aż sztywne od słońca. Na kamiennej ścieżce leżała dziecięca hulajnoga. W promieniu kilometra biło tylko jedno ludzkie serce.

Nikt nie zareagował, kiedy wewnątrz domu rozległ się płacz niemowlęcia.

Rozdział 1

Nawet ci mieszkańcy Kiewarry, którzy bywali w kościele raz w roku, na Boże Narodzenie, wiedzieli, że tym razem zabraknie w nim miejsc. Kiedy Aaron Falk zajechał w tumanach kurzu i zwiędłych liści, przed wejściem kłębił się szaro-czarny tłum.

Ludzie z determinacją, którą próbowali ukryć, starali się przepchać, mijając sąsiadów, aby jak najszybciej wejść do środka. Po drugiej stronie drogi ustawili się przedstawiciele mediów.

Falk zaparkował swojego starego sedana obok pikapa, który najlepsze lata również miał już za sobą, i wyłączył silnik. Terkot klimatyzacji ustał i w ciszy wewnątrz samochodu natychmiast zrobiło się gorąco. Poświęcił chwilę, aby zlustrować tłum, choć tak naprawdę nie miał już na to czasu. Ociągał się całą drogę z Melbourne, tak że zazwyczaj pięciogodzinna podróż wydłużyła się niemal o godzinę. W końcu wysiadł z wozu, zadowolony z tego, że nie dostrzegł nikogo znajomego.

Upał późnego popołudnia natychmiast otulił go szczelnie niczym koc. Otworzył tylne drzwi, żeby wziąć marynarkę, i poparzył sobie przy tym rękę o rozgrzaną karoserię. Po krótkim wahaniu sięgnął też po kapelusz. Brązowe płócienne nakrycie głowy z szerokim rondem nie pasowało do pogrzebowego garnituru. Jednak Falk, którego skóra przez pół roku miała sinawy odcień skisłego mleka, a przez drugie pół była usiana groźnie wyglądającymi pieprzykami, był gotowy na ten modowy nietakt.

Od urodzenia blady, miał krótko przystrzyżone, niemal białe włosy, a rzęsy wręcz niewidoczne. W ciągu trzydziestu sześciu lat swojego życia często zastanawiał się, czy australijskie słońce nie próbuje mu dać czegoś do zrozumienia. Była to wiadomość, którą znacznie łatwiej ignorowało się wśród wysokich budynków Melbourne niż w Kiewarrze, gdzie cień był rzadkim luksusem.

Falk spojrzał przelotnie na drogę wyjazdową z miasteczka, a następnie skonsultował się ze swoim zegarkiem. Pogrzeb, stypa, jeden nocleg i już go tu nie ma. Osiemnaście godzin, obliczył. I ani godziny więcej. Mając to na uwadze, ruszył w kierunku tłumu, przytrzymując ręką kapelusz z powodu nagłego podmuchu gorącego wiatru.

Wewnątrz kościół był jeszcze mniejszy, niż Falk zapamiętał. Ramię w ramię z obcymi ludźmi pozwolił, by tłum poniósł go głębiej do środka. Zauważywszy wolne miejsce pod ścianą, ruszył ku niemu i stanął obok farmera w bawełnianej koszuli opinającej mu się na brzuchu. Mężczyzna skinął mu głową, po czym z powrotem utkwił spojrzenie w dali. Falk dostrzegł zagięcia na rękawach jego koszuli, które najwyraźniej jeszcze chwilę wcześniej były podwinięte.

Falk zdjął z głowy kapelusz i wachlował się nim ukradkiem. Nie mógł się powstrzymać, żeby nie rozejrzeć się wokół. Twarze, które z początku wydały mu się obce, teraz stawały się coraz bardziej znajome, jakby zaczął widzieć je wyraźniej, i poczuł bezsensowne zdziwienie na widok zmarszczek, siwizny i dodatkowych kilogramów.

Starszy mężczyzna dwa rzędy dalej pochwycił jego spojrzenie, skinął głową i obaj, rozpoznając się, wymienili smutne uśmiechy. Jak się nazywał? Falk próbował sobie przypomnieć. Nie mógł się skupić. To był nauczyciel. Falk niemal widział go, jak stoi przed klasą, dzielnie usiłując przybliżyć znudzonym nastolatkom geografię albo stolarkę, ale wspomnienie co rusz mu umykało.

Mężczyzna skinieniem głowy dał Falkowi do zrozumienia, że może mu zrobić obok siebie miejsce, jednak ten uprzejmie potrząsnął głową i ponownie zwrócił się ku przodowi. Nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach unikał pogaduszek, a przecież powód, dla którego zgromadzili się w tym miejscu, był przerażający.

Boże, środkowa trumna była taka mała… To, że znajdowała się między dwiema pełnowymiarowymi, tylko pogarszało sprawę. Jeśli to w ogóle było możliwe. Małe dzieci ze starannie zaczesanymi włosami wskazywały ją palcem: „Zobacz, tato. Ta skrzynia jest w barwach piłkarskich”. Te w szkolnych mundurkach, na tyle duże, żeby wiedzieć, co znajdowało się w środku, wpatrywały się w nią ze zgrozą, kręcąc się niespokojnie i instynktownie szukając bliskości swoich matek.

Nad trzema trumnami wisiało powiększone zdjęcie czteroosobowej rodziny. Ich nieruchome uśmiechy były zbyt duże, zbyt nieostre. Falk widział to zdjęcie już wcześniej w wiadomościach. Pokazywano je wielokrotnie.

Poniżej umieszczono imiona zmarłych, ułożone z polnych kwiatów. Luke. Karen. Billy.

Falk wpatrywał się w Luke’a na zdjęciu. Jego gęste czarne włosy zaczynały siwieć, czego Falk wcześniej nie dostrzegł, lecz nadal wyglądał lepiej niż większość mężczyzn zbliżających się do czterdziestki. Jego twarz wydała się Falkowi starsza, ale w końcu minęło pięć lat, odkąd widział go po raz ostatni. Za to pewien siebie uśmiech i znaczące spojrzenie na twarzy przyjaciela z dzieciństwa nic się nie zmieniły. „Wciąż taki sam”, chciało się powiedzieć. A jednak trzy trumny definitywnie temu przeczyły.

– Cholerna tragedia – powiedział ni z tego, ni z owego stojący obok Falka farmer.

Ręce miał założone, a pięści mocno wsunięte pod pachy.

– To prawda – zgodził się Falk.

– Znałeś ich dobrze?

– Raczej nie. Tylko Luke’a… – Przez krótką chwilę zaćmiło go i nie mógł znaleźć słowa na określenie człowieka spoczywającego w największej trumnie. Wiedział, co chciał powiedzieć, ale na usta cisnęły mu się jedynie frazesy z brukowców. – Ojca. – Udało mu się w końcu wybrnąć. – Przyjaźniliśmy się, kiedy byliśmy młodsi.

– Tak. Wiem, kim jest Luke Hadler.

– Teraz wszyscy wiedzą.

– Nadal mieszkasz w okolicy, prawda? – Farmer nieznacznie przesunął swoje zwaliste ciało i po raz pierwszy uważnie przyjrzał się Falkowi.

– Nie. Już od dawna nie.

– Jasne. Ale wydaje mi się, że gdzieś cię widziałem. – Farmer zmarszczył brew, wytężając pamięć. – Ej, nie jesteś jednym z tych cholernych telewizyjnych dziennikarzy, co nie?

– Nie. Jestem z policji. Z Melbourne.

– Naprawdę? Powinieneś prowadzić śledztwo przeciw temu cholernemu rządowi, który dopuścił, że sprawy mają się aż tak źle. – Mężczyzna skinął głową w kierunku, gdzie leżało ciało Luke’a obok ciał jego żony i sześcioletniego synka. – My tu usiłujemy wyżywić ten kraj w najgorszych warunkach od stu lat, a oni pieprzą o obniżeniu dopłat. W pewien sposób nawet trudno winić tego biednego drania. To ku… – urwał i rozejrzał się po kościele. – To cholerny skandal, tyle ci powiem.

Falk nic nie odpowiedział i obaj pogrążyli się w rozmyślaniach nad brakiem kompetencji rządu w Canberze. Potencjalne powody, dla których rodzina Hadlerów poniosła śmierć, zostały szeroko omówione w prasie.

– To znaczy, że zajmujesz się tą sprawą? – Farmer po raz kolejny skinął w kierunku trumien.

– Nie. Jestem tu tylko jako przyjaciel – odrzekł Falk. – Nie wiem, czy w ogóle jest tu jeszcze coś do zrobienia.

Wiedział tyle, co wszyscy inni – z wiadomości. Ale ze sprawozdań wynikało, że sprawa nie budziła wątpliwości. Strzelba należała do Luke’a. Znaleziono ją wetkniętą w pozostałość po jego ustach…

– Nie, nie sądzę – powiedział farmer. – Tak tylko pomyślałem, że skoro byłeś jego przyjacielem i w ogóle…

– Poza tym nie zajmuję się takimi sprawami. Pracuję w policji federalnej. W jednostce wywiadu finansowego.

– Nic mi to nie mówi, przyjacielu.

– To znaczy tylko tyle, że tropię pieniądze. Wszystko, co ma na końcu kilka zer i jest w niewłaściwym miejscu. Pranie pieniędzy, defraudacje, tego typu rzeczy.

Mężczyzna coś na to odparł, ale Falk już tego nie usłyszał. Przeniósł wzrok z trumien na żałobników zgromadzonych w pierwszej nawie. Miejsce tradycyjnie zarezerwowane dla rodziny – żeby siedzieli przed wszystkimi swoimi znajomymi i sąsiadami, którzy, wpatrując się w ich plecy, dziękowali Bogu, że nie ich to spotkało.

Chociaż minęło ponad dwadzieścia lat, Falk bez problemu rozpoznał ojca Luke’a. Twarz Gerry’ego Hadlera była poszarzała. A oczy jakby zapadły się w głąb czaszki. Siedział posłusznie na swoim miejscu w pierwszym rzędzie, ale głowę miał odwróconą. Nie zwracał uwagi na szlochającą u jego boku żonę ani na trzy drewniane skrzynie przed nim, zawierające doczesne szczątki jego syna, synowej i wnuka. Patrzył wprost na Falka.

Z głośników na tyłach kościoła dobiegło kilka początkowych taktów muzyki. Zaczynał się pogrzeb. Gerry nieznacznie skinął mu głową, a Falk nieświadomie wsunął dłoń do kieszeni. Dotknął listu, który pojawił się dwa dni wcześniej na jego biurku. Wiadomość od Gerry’ego Hadlera, siedem słów napisanych ciężką ręką:

„Luke kłamał. Ty kłamałeś. Bądź na pogrzebie”.

Ciężko było oglądać zdjęcia. Nieubłaganie migały na ekranie umieszczonym z przodu kościoła. Luke odnoszący sukcesy jako nastoletni piłkarz, Karen przeskakująca przez przeszkodę na kucyku. W tej chwili zastygłe uśmiechy nabrały groteskowego wyrazu i Falk zauważył, że nie tylko on odwraca wzrok.

Kolejne zdjęcie i Falk zdziwił się, widząc samego siebie. Znalazł się twarzą w twarz z nieostrą, jedenastoletnią wersją siebie. On i Luke, ramię w ramię, bez podkoszulków i z otwartymi ustami, prezentowali niewielką rybę na lince. Wyglądali na szczęśliwych. Falk usiłował sobie przypomnieć moment, w którym zrobiono to zdjęcie. Nie potrafił.

Pokaz trwał nadal. Zdjęcia Luke’a, następnie Karen, każde z nich uśmiechało się bez końca, i kolejne ujęcie Falka. Tym razem poczuł, jakby coś ścisnęło mu płuca. W tłumie rozległ się cichy pomruk i Falk wiedział, że ta fotografia wstrząsnęła nie tylko nim.

Stał obok Luke’a – obaj mieli długie nogi, a ich twarze poznaczone były trądzikiem. Uśmiechali się, jak na poprzednim zdjęciu, ale tym razem byli we czwórkę. Luke obejmował szczupłą, nastoletnią talię jasnowłosej dziewczyny. Falk, zdecydowanie bardziej nieśmiało, trzymał dłoń na ramieniu drugiej z dziewcząt, która miała ciemne włosy i oczy.

Falk nie mógł uwierzyć, że pokazywano to zdjęcie. Rzucił spojrzenie na Gerry’ego Hadlera, który patrzył przed siebie z mocno zaciśniętą szczęką. Falk poczuł, że stojący koło niego farmer przestąpił z nogi na nogę i odsunął się o pół kroku. Dotarło do niego, pomyślał Falk.

Zmusił się, aby ponownie spojrzeć na zdjęcie. Na ich czwórkę. Na dziewczynę obok niego. Wpatrywał się w jej oczy, aż w końcu zniknęły z ekranu. Dobrze pamiętał, kiedy to zdjęcie zostało zrobione. Popołudnie pod koniec lata. To był dobry dzień. A zdjęcie było jednym z ostatnich, na którym byli wszyscy czworo. Dwa miesiące później ciemnooka dziewczyna nie żyła…

„Luke kłamał. Ty kłamałeś”.

Falk wbił wzrok w podłogę na całą minutę. Kiedy ponownie spojrzał na ekran, czas przyspieszył, a Luke i Karen uśmiechali się do niego sztywno ze zdjęcia ślubnego. Falk został zaproszony i na tę uroczystość. Próbował sobie przypomnieć, jaką wymówkę wymyślił, żeby nie przyjechać. Prawie na pewno była to praca.

Zaczęły pojawiać się pierwsze zdjęcia Billy’ego. Noworodek o czerwonej twarzyczce, niemowlę z imponującą czupryną. Już wtedy przypominał swojego tatę. W krótkich spodenkach przy choince. Cała rodzina przebrana za potwory, farba na ich twarzach popękana od uśmiechów. Kilka lat do przodu i nieco starsza Karen tuli kolejne niemowlę.

Charlotte. Szczęściara. Jej imię nie zostało ułożone z kwiatów. Jakby na zamówienie, trzynastomiesięczna Charlotte zaczęła zawodzić na kolanach swojej babci w pierwszym rzędzie. Barb Hadler jedną ręką przycisnęła dziewczynkę mocniej do siebie, sama kołysząc się nerwowo. Drugą ręką przyciskała chusteczkę do twarzy.

Falk, który nie znał się na dzieciach, nie wiedział, czy Charlotte rozpoznała swoją mamę na ekranie. A może po prostu była wściekła, że została włączona do wspominków, choć była jak najbardziej żywa. Dotarło do niego, że będzie musiała się do tego przyzwyczaić. Nie miała wyboru. Dziecko dorastające z etykietką „Jedyna ocalała” raczej nie miało gdzie się ukryć.

Ostatnie zdjęcia mignęły w niezręcznej ciszy. Kiedy ktoś w końcu włączył światło, dało się odczuć zbiorową ulgę. Otyły ksiądz zaczął wdrapywać się na mównicę, a Falk ponownie przyglądał się budzącym grozę trumnom.

Myślał o ciemnookiej dziewczynie i o kłamstwie, które zostało wymyślone i na które przystał, kiedy jego życie napędzał strach i młodzieńcze hormony.

„Luke kłamał. Ty kłamałeś”.

Jak krótka była droga, która dzieliła tamtą decyzję od tego momentu? To pytanie dokuczało mu niczym siniak.

Jakaś starsza kobieta odwróciła wzrok od mównicy i przypadkiem spojrzała na Falka. Nie znał jej, ale ona skinęła uprzejmie głową w geście rozpoznania. Falk odwrócił wzrok. Kiedy wrócił spojrzeniem, kobieta nadal na niego patrzyła. Jej brwi zmarszczyły się nagle i zwróciła się do kobiety stojącej obok. Falk nie potrzebował umiejętności czytania z ruchu warg, żeby wiedzieć, co powiedziała.

„Chłopak Falka wrócił”.

Druga kobieta spojrzała na niego, ale szybko odwróciła spojrzenie. Ledwo dostrzegalnym skinieniem głowy potwierdziła domysły przyjaciółki. Nachyliła się i szepnęła coś do osoby stojącej po jej drugiej stronie. Falk poczuł nieprzyjemny ciężar w piersi. Spojrzał na zegarek. S i e d e m n a ś c i e   g o d z i n . I wyjedzie stąd. Znów. Dzięki Bogu.

Rozdział 2

– Aaronie Falk, nie waż się odjechać, do cholery!

Falk stał przy swoim samochodzie, walcząc z pokusą, aby wsiąść do niego i odjechać w siną dal. Większość żałobników ruszyła już w krótką, acz męczącą w tym upale drogę na miejsce stypy. Falk obrócił się, słysząc głos, i wbrew sobie uśmiechnął się.

– Gretchen – powiedział, kiedy kobieta przyciągnęła go do siebie, aby go objąć, jednocześnie kładąc czoło na jego ramieniu. Oparł podbródek o jej jasne włosy i trwali tak, kołysząc się, przez dłuższą chwilę.

– O Boże, tak się cieszę, że cię tu widzę. – Głos kobiety tłumiła jego koszula.

– Jak się masz? – zapytał, kiedy się od niego odsunęła.

Gretchen Schoner wzruszyła ramionami, ściągając tanie okulary przeciwsłoneczne i ukazując zaczerwienione oczy.

– Nie najlepiej. Właściwie to źle. A ty?

– Tak samo.

– Tak samo to ty wyglądasz. – Zdobyła się na niepewny uśmiech. – Widzę, że nadal roztaczasz urok albinosa.

– Ty również prawie się nie zmieniłaś.

Prychnęła, ale uśmiechała się już bardziej zdecydowanie.

– Przez dwadzieścia lat? Nie wygłupiaj się.

Nie był to jednak czczy komplement ze strony Falka. Nadal bez trudu można było rozpoznać Gretchen ze zdjęcia czwórki nastolatków, które pokazano podczas ceremonii.

Talia, którą na fotografii obejmował Luke, była teraz tylko nieznacznie szersza, swój jasny kolor włosy prawdopodobnie zawdzięczały farbie, ale niebieskie oczy i wydatne kości policzkowe pozostały dokładnie takie jak niegdyś. Eleganckie spodnie i bluzka były odrobinę zbyt obcisłe jak na taką okazję i widać było, że Gretchen nie czuje się w tym stroju swobodnie. Falk zastanawiał się, czy pożyczyła go od kogoś, czy po prostu rzadko go wkładała.

Gretchen równie uważnie mierzyła go wzrokiem i kiedy ich spojrzenia spotkały się, parsknęła śmiechem. Natychmiast jej twarz nabrała pogodniejszego wyrazu, co jeszcze odjęło jej lat.

– Chodź – powiedziała i ścisnęła go za ramię. Jej dłoń na jego skórze była chłodna. – Stypa jest w domu kultury. Przejdziemy przez to razem.

Ruszyli w dół drogi, a Gretchen zawołała małego chłopca, który dźgał coś patykiem. Spojrzał na nią i niechętnie porzucił swoje zajęcie. Gretchen wyciągnęła do niego rękę, ale on potrząsnął głową i truchtał przed nimi, wywijając kijkiem jak szpadą.

– Mój syn, Lachie – przedstawiła go Gretchen, spoglądając na Falka kątem oka.

– Tak. Oczywiście. – Chwilę zajęło Falkowi uświadomienie sobie, że dziewczyna, którą kiedyś znał, była teraz matką. – Słyszałem, że masz dziecko.

– Od kogo? Od Luke’a?

– Pewnie tak – przytaknął Falk. – Już jakiś czas temu. Najwyraźniej. Ile ma lat?

– Dopiero pięć, ale straszny z niego łobuz.

Patrzyli przez chwilę, jak Lachie zadawał pchnięcia niewidzialnym przeciwnikom. Miał szeroko rozstawione oczy i kręcone włosy w kolorze ziemi, lecz w jego ostrych rysach Falk nie mógł się dopatrzeć podobieństwa do Gretchen. Wysilił pamięć, żeby przypomnieć sobie, czy Luke wspominał coś o jakimś związku Gretchen lub o ojcu chłopca. Nie wydawało mu się. Chciał wierzyć, że zapamiętałby, gdyby tak było. Rzucił przelotne spojrzenie na jej lewą dłoń. Nie było na niej obrączki, ale w dzisiejszych czasach to jeszcze nic nie znaczy.

– Jak się ma twoja rodzina? – Udało mu się w końcu wybrnąć z niezręcznej sytuacji.

– W porządku. Lachie potrafi być krnąbrny – oznajmiła, ściszając głos. – Jesteśmy tylko we dwoje. To dobre dziecko. Radzimy sobie. Przynajmniej na razie.

– Twoi rodzice nadal mają swoje gospodarstwo?

Potrząsnęła głową.

– O Boże, nie. Przeszli na emeryturę i sprzedali farmę jakieś osiem lat temu. Przeprowadzili się do Sydney i kupili małe mieszkanko trzy ulice od miejsca, gdzie mieszka moja siostra z dziećmi. – Wzruszyła ramionami. – Mówią, że im się tam podoba. Miejskie życie. Podobno tata chodzi na pilates.

Falk uśmiechnął się, wyobrażając sobie prostego człowieka, jakim był pan Schoner, koncentrującego się na pracy mięśni głębokich podczas wykonywania ćwiczeń oddechowych.

– Nie kusiło cię, żeby do nich dołączyć? – zapytał.

Gretchen zaśmiała się niewesoło i wskazała uschnięte drzewa wzdłuż drogi.

– I zostawić to? Nie. Zbyt długo tu mieszkam, weszło mi to w krew. Sam wiesz, jak to jest. – Ucięła zdanie i spojrzała na Falka kątem oka. – A może wcale nie. Przepraszam.

Falk tylko machnął na to ręką.

– Co porabiasz?

– Prowadzę farmę, oczywiście. A przynajmniej próbuję. Kilka lat temu kupiłam gospodarstwo Kellermana. Hoduję owce.

– Naprawdę? – Falk był pod wrażeniem. To była pożądana ziemia. Przynajmniej za jego młodych lat.

– A ty? – zapytała. – Słyszałam, że wstąpiłeś do policji?

– Tak, to prawda. Tyle że do federalnej. Nadal tam pracuję.

Przez chwilę szli w ciszy. Rozgorączkowana ptasia pieśń dobiegająca z drzew brzmiała tak, jak Falk zapamiętał. Żałobnicy idący przed nimi wyglądali jak smugi na zakurzonej drodze.

– Jak się mają tutaj sprawy? – spytał.

– Źle – odpowiedziała dobitnie. Dotknęła swoich ust opuszkiem palca w nerwowym geście kogoś, kto rzucił palenie. – Bóg jeden wie, że wcześniej też wcale nie było dobrze. Wszyscy martwią się pieniędzmi i suszą. A teraz ta sprawa z Lukiem i jego rodziną… Jest bardzo źle, Aaron. Bardzo źle. To się czuje w powietrzu. Wszyscy chodzimy jak żywe trupy. Nie wiadomo, co mówić, co robić. Przyglądamy się sobie nawzajem. Próbujemy się domyślić, kto następny pęknie.

– Jezu.

– No. Nie jesteś w stanie sobie tego wyobrazić.

– Czy ty i Luke nadal byliście ze sobą blisko? – Falk dał upust ciekawości.

Gretchen zawahała się. Jej usta zacisnęły się w linię.

– Nie, już od lat nie byliśmy sobie bliscy. Nie tak jak wtedy, kiedy byliśmy we czworo.

Falk pomyślał o zdjęciu. Luke, Gretchen, on sam. I Ellie Deacon z długimi, czarnymi włosami. Byli ze sobą tacy zżyci. Jak tylko nastolatki potrafią, ponieważ uważają przyjaciół za bratnie dusze i wierzą, że ich więź będzie trwać na zawsze.

„Luke kłamał. Ty kłamałeś”.

– Rozumiem, że wy utrzymywaliście ze sobą kontakt? – dopytywała się Gretchen.

– Od czasu do czasu. – Przynajmniej to była prawda. – Kiedy Luke przyjeżdżał do Melbourne, wyskakiwaliśmy na piwo, tak to wyglądało… – Falk urwał. – Ale nie widziałem go już od dobrych kilku lat. Człowiek robi się taki zajęty, wiesz, jak to jest. On miał rodzinę, a ja mnóstwo pracy.

– W porządku, nie musisz się tłumaczyć. Wszyscy czujemy się winni.

W domu kultury aż wrzało. Falk cofnął się na schodach i Gretchen ponownie złapała go za ramię.

– Chodź, zobaczysz, że będzie w porządku. Większość pewnie nawet cię nie pamięta.

– Wystarczająco wielu sobie przypomni. Zwłaszcza po tym, jak pokazano to zdjęcie.

Gretchen skrzywiła się.

– No wiem. Ja też byłam w szoku. Ale zrozum, ludzie mają wiele innych zmartwień na głowie. Nie wychylaj się. Wyjdziemy tylnymi drzwiami na podwórko.

Nie czekając na odpowiedź, jedną ręką chwyciła Falka za rękaw, drugą złapała swojego syna i obu poprowadziła do środka, przeciskając się przez tłum. Wewnątrz panował zaduch. Klimatyzacja szła pełną parą, ale sytuacja była beznadziejna ze względu na liczbę żałobników pragnących schronić się wewnątrz przed słońcem. Ludzie skupiali się w powadze w mniejsze grupki, trzymając w rękach plastikowe kubeczki i talerzyki z ciastkami czekoladowymi przełożonymi bitą śmietaną.

Gretchen ruszyła w kierunku przeszklonych drzwi, za którymi na małym placu zabaw ustawili się spóźnialscy, wypchnięci ze środka przez poczucie zbiorowej klaustrofobii. Znaleźli zacienione miejsce w pobliżu ogrodzenia, a Lachie pobiegł spróbować szczęścia na niemiłosiernie rozgrzanej metalowej zjeżdżalni.

– Nie musisz stać ze mną, jeśli miałoby to nadszarpnąć twoją reputację – powiedział Falk, naciągając kapelusz mocniej na czoło, żeby lepiej osłaniał twarz.

– Och, zamknij się. Poza tym najbardziej zaszkodziłam sobie sama.

Falk rozejrzał się po placu zabaw i dostrzegł starszą parę, która kiedyś chyba przyjaźniła się z jego ojcem. Rozmawiali z młodym funkcjonariuszem policji, który w pełnym mundurze galowym spływał potem w promieniach popołudniowego słońca. Jego czoło świeciło się, kiedy uprzejmie skinął głową.

– Hej, czy to następca Barberisa? – zapytał Falk.

Gretchen podążyła wzrokiem za jego spojrzeniem.

– No. Słyszałeś o Barberisie?

– Oczywiście. Wielka strata. Pamiętasz, jak napędzał nam wszystkim stracha tymi okropnymi opowieściami o dzieciach, które nieostrożnie obchodziły się z maszynami na farmie?

– Jasne. Zawał miał jak w banku przynajmniej od dwudziestu lat.

– A jednak to wielka strata – rzekł Falk szczerze. – Kim jest ten nowy?

– To sierżant Raco. Jeśli odnosisz wrażenie, że rzucono go na głęboką wodę, to dlatego, że tak właśnie jest.

– Nie jest dobry? Wszystko wskazuje na to, że dobrze sobie radzi z tłumem.

– Naprawdę nie wiem. To wydarzyło się pięć minut po jego przybyciu.

– Koszmar jak na pierwsze pięć minut.

Gretchen nie zdążyła odpowiedzieć, ponieważ przy szklanych drzwiach zrobiło się zamieszanie. Tłum rozstąpił się z szacunkiem, robiąc miejsce dla Gerry’ego i Barb, którzy wyszli na zewnątrz i mrugali oślepieni słońcem. Mocno trzymając się za ręce, podchodzili po kolei do żałobników skupionych w grupach. Kilka słów, uścisk, mężne skinięcie i dalej.

– Kiedy ostatnio z nimi rozmawiałeś? – wyszeptała Gretchen.

– Aż do zeszłego tygodnia dwadzieścia lat temu – odpowiedział Falk.

Czekał. Gerry nadal był po przeciwnej stronnie placu zabaw, kiedy go dostrzegł. Odsunął się od pulchnej kobiety w pół uścisku, tak że objęła powietrze.

„Bądź na pogrzebie”.

Falk przyjechał, zgodnie z poleceniem. I teraz patrzył, jak ojciec Luke’a zbliża się do niego.

Gretchen była jednak szybsza i przejęła Gerry’ego w swoje ramiona. Spojrzał Falkowi prosto w oczy znad jej ramienia, a jego źrenice były błyszczące i poszerzone. Falkowi przyszło do głowy, że być może wspomaga się jakimiś lekarstwami, aby przetrwać ten dzień. Kiedy Gretchen puściła Gerry’ego, ten wyciągnął rękę, aby ująć dłoń Falka w gorącym, mocnym uścisku.

– Udało ci się przyjechać – powiedział neutralnym tonem, najwyraźniej ze względu na Gretchen.

– Tak – odparł Falk. – Dostałem twój list.

Gerry patrzył mu w oczy.

– Pewnie. Cóż, uważałem, że to ważne, abyś tu był. Ze względu na Luke’a. Nie byłem pewien, czy ci się uda dojechać, chłopcze. – Ostatnie zdanie zawisło ciężko w powietrzu.

– Oczywiście, Gerry – przytaknął Falk. – Być tutaj to dla mnie ważna sprawa.

Wątpliwości Gerry’ego nie były bezzasadne. Tydzień wcześniej Falk siedział przy swoim biurku w Melbourne, wpatrując się pustym wzrokiem w umieszczone w gazecie zdjęcie Luke’a, kiedy zadzwonił telefon. Łamiącym się głosem, którego Falk nie słyszał od dwudziestu lat, Gerry podał mu szczegóły dotyczące pogrzebu. „Zobaczymy się na miejscu”, powiedział. I nie było to pytanie. Falk unikał nieostrego spojrzenia Luke’a, kiedy zaczął przebąkiwać coś o zobowiązaniach w pracy. Prawdę powiedziawszy, wówczas jeszcze nie podjął decyzji. Dwa dni później nadszedł list, Gerry musiał nadać go natychmiast po tym, jak się rozłączył.

„Ty kłamałeś. Bądź na pogrzebie”.

Tamtej nocy Falk nie spał dobrze.

Teraz obaj posyłali niezręczne spojrzenia w stronę Gretchen, która marszcząc brwi, patrzyła, jak jej syn niepewnie wspina się na drabinki.

– Nocujesz w miasteczku – powiedział Gerry.

Jak zauważył Falk, to również nie było pytanie.

– W pokoju nad pubem.

Z placu zabaw dobiegł płacz.

– Cholera, to było do przewidzenia. Przepraszam na moment – rzuciła Gretchen i pobiegła do synka.

Gerry złapał Falka za łokieć i odciągnął kawałek od żałobników. Jego ręka się trzęsła.

– Musimy porozmawiać. Zanim ona wróci.

Falk uwolnił swoje ramię nieznacznym, dobrze kontrolowanym ruchem, zdając sobie sprawę z tłumu za ich plecami. Nie był pewien, kto tam był ani kto mógł się im przyglądać.

– Na litość boską, Gerry! Czego ty chcesz? – Zmusił się do stania w pozycji, która, jak miał nadzieję, sprawiała wrażenie swobodnej. – Jeśli to ma być jakiś szantaż, mogę od razu ci powiedzieć, że nic z tego.

– Co? Jezu, Aaron. Nie. Nic z tych rzeczy. – Gerry wyglądał na autentycznie wstrząśniętego. – Gdybym chciał robić kłopoty, zrobiłbym to lata temu, nieprawdaż? Z przyjemnością pozwoliłem temu przyschnąć. I najchętniej nadal tak bym to zostawił. Chryste, jakże bym chciał to tak zostawić. Ale teraz już nie mogę, prawda? W tej sytuacji? Karen i Billy nie żyją… On nie miał nawet siedmiu lat… – Głos Gerry’ego się załamał. – Zrozum, przepraszam cię za ten list, ale potrzebowałem, żebyś tu był. Muszę wiedzieć.

– Co musisz wiedzieć?

W jaskrawym świetle popołudnia oczy Gerry’ego wydawały się niemal czarne.

– Czy Luke zabił już wcześniej.

Falk milczał. Nie zapytał, co Gerry miał na myśli.

– Wiesz… – Gerry ugryzł się jednak w język, ponieważ jakaś nadgorliwa kobieta podeszła do niego niepewnym krokiem i oznajmiła, że ksiądz chce z nim porozmawiać. Natychmiast, jeśli to możliwe.

– Jezu, co za cholerne zamieszanie – warknął Gerry, a kobieta odkaszlnęła i przywołała na twarz wyraz umęczonej cierpliwości. Obrócił się do Falka: – Lepiej pójdę. Odezwę się do ciebie. – Uścisnął dłoń Falka, przetrzymując ją trochę dłużej, niż należało.

Falk skinął głową. Zrozumiał. Gerry wyglądał na zgarbionego i mniejszego, kiedy tak szedł za kobietą. Gretchen, której udało się ukoić synka, wróciła do Falka. Stali ramię przy ramieniu, patrząc za Gerrym.

– Jest w strasznym stanie – stwierdziła ściszonym głosem. – Słyszałam, że wczoraj nakrzyczał w sklepie na Craiga Hornby’ego, że bagatelizuje całą tę sprawę, czy coś w tym stylu. To niewiarygodne, Craig jest jego przyjacielem od pięćdziesięciu lat.

Falk nie potrafił sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek mógł lekceważąco odnieść się do tych trzech budzących grozę trumien, a już na pewno nie ktoś tak dobrze ułożony jak Craig Hornby.

– Czy naprawdę nic nie wskazywało na to, że Luke może zrobić coś takiego? – Falk nie mógł się powstrzymać.

– Co na przykład? – Mucha usiadła na ustach Gretchen. Odpędziła ją zniecierpliwionym ruchem. – Wymachiwanie strzelbą na głównej ulicy i grożenie śmiercią swojej rodzinie?

– Boże, Gretchen, po prostu pytam. Chodziło mi raczej o depresję czy coś w tym rodzaju.

– Przepraszam, to ten upał, jeszcze wszystko pogarsza. – Zamilkła na chwilę. – Zrozum, w Kiewarze nie ma prawie nikogo, kto nie byłby na skraju wytrzymałości. Ale szczerze powiedziawszy, nic nie wskazywało na to, żeby Luke radził sobie gorzej niż inni. – Gretchen ponuro patrzyła w dal. – Ciężko powiedzieć – odezwała się po chwili milczenia. – Wszyscy są tacy źli. Ale nie tylko z powodu Luke’a. Nawet ci, którzy najbardziej na niego wyrzekają, nie nienawidzą go za to, co zrobił. To dziwne. Zupełnie jakby mu zazdrościli.

– Czego?

– Chyba tego, że zrobił to, na co oni nie potrafią się odważyć. Bo teraz jego tutaj już nie ma, prawda? Podczas gdy my tkwimy tu po same uszy, on nie musi martwić się już plonami, niespłaconymi zobowiązaniami czy suszą.

– Rozpaczliwe rozwiązanie – podsumował Falk. – I do tego zabrać jeszcze ze sobą rodzinę… Jak sobie z tym radzi rodzina Karen?

– Z tego, co słyszałam, ona chyba nie miała nikogo. Poznałeś ją?

Falk potrząsnął głową.

– Była jedynaczką, jej rodzice zmarli, kiedy była nastolatką. Przeprowadziła się wtedy tutaj, do ciotki, która zmarła kilka lat temu. Jedyną rodziną Karen byli Hadlerowie.

– Przyjaźniłaś się z nią?

– Raczej nie. Ja…

Z wnętrza budynku rozbrzmiało uderzenie widelca o kieliszek. Zebrani powoli milkli i obracali się w stronę, gdzie Barb i Gerry stali ramię w ramię. Wśród wszystkich tych ludzi wyglądali na bardzo samotnych.

Falk uświadomił sobie, że teraz zostali już tylko we dwójkę. Kiedyś, bardzo krótko, mieli jeszcze córkę. Urodziła się nieżywa, kiedy Luke miał trzy lata. Jeśli nawet chcieli mieć później więcej dzieci, to im się nie powiodło. Zamiast tego przelali cały swój wysiłek na jedynego krzepkiego syna.

Barb odkaszlnęła, wodząc wzrokiem po otaczających ją ludziach.

– Chcę podziękować wam wszystkim za przybycie. Luke był dobrym człowiekiem…

Słowa padły zbyt szybko, za głośno, i Barb zamknęła usta, aby nie wymknęło się jej więcej. Cisza przeciągała się, aż stała się niezręczna. Trwała jeszcze chwilę dłużej. Gerry wpatrywał się bez słowa w skrawek ziemi przed sobą. Barb otworzyła usta i zaczerpnęła powietrza.

– A Karen i Billy byli piękni. To, co się stało, było… – zamilkła i przełknęła ślinę – straszne. Ale mam nadzieję, że koniec końców uda się wam zapamiętać Luke’a takim, jakim był naprawdę. Jako dobrego sąsiada, pracowitego człowieka. Człowieka, który kochał swoją rodzinę.

– Jasne, dopóki ich nie ukatrupił.

Słowa, które dobiegły z tyłu, były ciche, ale nie tylko Falk obrócił głowę. Gniewne spojrzenia skupiły się na postawnym mężczyźnie, który jak na swoje czterdzieści lat wyglądał źle. Mięsiste ramiona, które zawdzięczał raczej tłuszczowi niż muskulaturze, napinały materiał jego koszulki, kiedy założył ręce. Jego twarz była czerwona, broda zaniedbana, a wyzywające spojrzenie zdradzało zabijakę. Każdej osobie, która obróciła się, aby go skarcić, posyłał buńczuczne spojrzenie, aż po kolei każda z nich odwracała wzrok. Barb i Gerry najwyraźniej tego nie usłyszeli. Drobne błogosławieństwa, pomyślał Falk.

– Kim jest ten pyskacz? – szepnął do Gretchen, która spojrzała na niego zaskoczona.

– Nie poznajesz? To Grant Dow.

– Żartujesz. – Falk poczuł, jak włosy na karku stają mu dęba, i odwrócił twarz. W pamięci miał obraz szczupłego dwudziestopięciolatka o mięśniach jak ze stali. Wygląda na to, że następne dwie dekady nie były dla niego łaskawe. – Zmienił się.

– Nadal jest kompletnym dupkiem. Nie martw się. Nie sądzę, żeby cię zobaczył. Gdyby tak było, z pewnością byś się zorientował.

Falk pokiwał głową, ale twarz nadal miał odwróconą. Barb rozpłakała się, co zebrani potraktowali jako koniec przemowy – część z nich instynktownie ruszyła ku niej, a część starała się od niej odsunąć, zależnie od tego, co dyktowały im uczucia. Falk i Gretchen stali w miejscu. Jej syn podbiegł do nich i wtulił twarz w spodnie matki. Z trudem podniosła go i posadziła sobie na biodrze, a on, ziewając, położył głowę na jej ramieniu.

– Myślę, że czas zabrać go do domu – stwierdziła. – Kiedy wyjeżdżasz z powrotem do Melbourne?

Falk spojrzał na zegarek. Piętnaście godzin.

– Jutro – odpowiedział na głos.

Gretchen skinęła głową, patrząc na niego. Pochyliła się i wolną ręką objęła go i przyciągnęła do siebie. Falk czuł żar słońca na plecach, a z przodu ciepło jej ciała.

– Dobrze było znów cię zobaczyć, Aaron. – Spojrzenie jej niebieskich oczu wędrowało po jego twarzy, jakby usiłowała go zapamiętać, a jej uśmiech był odrobinę smutny. – Może zobaczymy się za następne dwadzieścia lat.

Patrzył za nią, aż zniknęła z jego pola widzenia.

Rozdział 3

Falk siedział na skraju łóżka i apatycznie przyglądał się przycupniętemu na ścianie spachaczowi, średniej wielkości pająkowi. Wczesnym wieczorem, kiedy zaszło już słońce, temperatura spadła jedynie nieznacznie. Wziąwszy prysznic, Falk przebrał się w szorty i teraz tania bawełniana pościel nieprzyjemnie kłuła wilgotną skórę jego nóg. Surowy napis na tabliczce zwisającej z prysznica i umieszczony obok niego minutnik do gotowania jajek nakazywały ograniczenie ablucji do trzech minut. Już po dwóch Falk zaczął mieć wyrzuty sumienia.

Przez podłogę docierały do niego przytłumione dźwięki z pubu, od czasu do czasu jakiś głos wydawał mu się znajomy. Gdzieś w środku był trochę ciekaw, kto tam był na dole, ale nie miał ochoty tego sprawdzać. Hałas przerwał dźwięk tłuczonego szkła. Nastąpiła chwila ciszy i w końcu chóralny wybuch drwiącego śmiechu. Spachacz poruszył jednym odnóżem.

Falk aż podskoczył, kiedy zadzwonił telefon umieszczony na nocnym stoliku – jego dźwięk był przenikliwy i plastikowy. Przestraszył się, ale nie był zaskoczony. Wydawało mu się, że na to właśnie czekał od wielu godzin.

– Halo?

– Aaron Falk? Telefon do pana. – Głos barmana był głęboki i pobrzmiewał w nim szkocki akcent. Falkowi stanęła przed oczami okazała postać, która dwie godziny wcześniej bez słowa spisała dane jego karty kredytowej w zamian za klucz do tego pokoju.

Falk był pewien, że nie widział go nigdy wcześniej, ponieważ takiej postaci się nie zapomina. Sporo po czterdziestce, szeroki w barach, bujna ruda broda. Falk domyślał się, że barman był jednym z tych podróżników, którzy włóczą się z plecakiem po kraju, aby w końcu osiąść w jakiejś mieścinie. W żaden sposób nie zareagował na dźwięk jego nazwiska, można było jedynie odczuć nutę niedowierzania, że ktoś zjawiał się w pubie w celach niepowiązanych z alkoholem.

– Kto dzwoni? – zapytał Falk, choć domyślił się bez trudu.

– Sam zapytaj – odparł barman. – Jeśli chcesz, żeby ktoś odbierał za ciebie wiadomości, musisz zatrzymać się w bardziej ekskluzywnym przybytku, przyjacielu. Łączę.

Na linii zaległa cisza, a po chwili Falk usłyszał czyjś oddech.

– Aaron? Jesteś tam? Tu Gerry. – Głos ojca Luke’a zdradzał jego krańcowe zmęczenie.

– Gerry. Musimy porozmawiać.

– Tak. Przyjedź do nas. Barb i tak chce się z tobą zobaczyć. – Gerry podał mu adres. Nastąpiła długa pauza, a potem ciężkie westchnięcie. – I słuchaj, Aaron. Ona nie wie o liście. Ani o żadnej z tych spraw… Niech tak zostanie, dobrze?

Falk jechał zgodnie ze wskazówkami Gerry’ego wzdłuż ponurych wiejskich dróg i po dwudziestu minutach zatrzymał się na krótkim wybrukowanym podjeździe. Światła werandy rzucały pomarańczowy blask na schludny drewniany domek. Kiedy zaparkował, siatkowe drzwi otworzyły się ze zgrzytem i jego oczom ukazała się przygarbiona sylwetka Barb Hadler. Chwilę później wyrósł za nią jej mąż, którego postać rzucała wydłużony cień na podjazd. Wchodząc po schodach na werandę, Falk zauważył, że oboje byli nadal w tych samych strojach co na pogrzebie, z tą tylko różnicą, że teraz były już pomięte.

– Aaron. Mój Boże, tyle to już czasu. Dziękuję, że przyjechałeś. Wejdź – wyszeptała Barb, wyciągając do niego wolną rękę. Drugą przyciskała do siebie małą Charlotte, kołysząc ją energicznie. – Przepraszam za dziecko. Jest taka niespokojna. Nie da się jej uśpić.

Z tego, co Falk mógł dojrzeć, Charlotte była pogrążona w głębokim śnie.

– Barb – Falk nachylił się nad dzieckiem i objął starszą kobietę. – Dobrze cię widzieć. – Trzymała go przy sobie przez długą chwilę, przyciskając pulchne ramię do jego pleców, i poczuł, że coś w nim odrobinę się rozluźniło. Czuł słodką kwiatową nutę jej lakieru do włosów. Nadal używała tej samej marki co wtedy, kiedy zwracał się do niej jeszcze „pani Hadler”. Odsunęli się w końcu od siebie i po raz pierwszy mógł uważnie przyjrzeć się Charlotte. Wyglądało na to, że było jej za gorąco i niewygodnie, ponieważ Barb trzymała ją przyciśniętą do swojej bluzki. Nieznacznie zmarszczyła czoło, na co Falk aż się wzdrygnął, tak bardzo przypominała w tym Luke’a.

Wszedł do oświetlonego przedpokoju, gdzie Barb zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów. Kiedy tak się mu przyglądała, białka jej oczu zaróżowiły się. Wyciągnęła do niego dłoń i ciepłymi opuszkami palców dotknęła jego policzka.

– Tylko spójrz na siebie, prawie w ogóle się nie zmieniłeś – rzekła.

Falk poczuł, jak wzbiera w nim absurdalne poczucie winy. Wiedział, że wyobrażała sobie obok niego nastoletnią wersję swojego syna. Barb pociągnęła nosem i wytarła twarz chusteczką, z której posypały się na nią białe okruszki. Nie zwróciła na to uwagi i ze smutnym uśmiechem zaprosiła go do środka. Poprowadziła go przez przedpokój, którego ściany zapełnione były zdjęciami rodzinnymi – oboje starannie unikali ich widoku. Gerry szedł za nimi.

– Bardzo tu ładnie, Barb – powiedział uprzejmie Falk.

Zawsze bardzo dbała o wygląd swojego domu, ale teraz można się było dopatrzyć oznak bałaganu. Brudne kubki na stoliku, przepełniony kosz do segregacji odpadków, sterty nieotwartych listów. Wszystko to mówiło o jej bólu i braku uwagi.

– Dziękuję. Chcieliśmy mieć mały domek, łatwy do ogarnięcia, po tym, jak… – zawahała się przez chwilę. Przełknęła ślinę. – …po tym, jak przekazaliśmy farmę Luke’owi. – Wyszli na taras nad zadbanym ogródkiem. Drewniane deski skrzypiały pod ich nogami, a nadchodząca noc przynosiła pewną ulgę od skwaru dnia. Wszędzie porastały krzewy różane, które, choć starannie przycięte, były zupełnie martwe.

– Próbowałam utrzymać je przy życiu, podlewając wodą z odzysku – opowiadała Barb, podążając za spojrzeniem Falka. – Ale upał i tak je wykończył. – Wskazała Falkowi wiklinowy fotel. – Widzieliśmy cię w wiadomościach, mówił ci Gerry? Kilka miesięcy temu. Chodziło o te firmy, które okradały swoich inwestorów.

– Sprawa Pemberley – powiedział Falk. – To był szok.

– Mówili, że dobrze się spisałeś, Aaron. W telewizji i w gazetach. Odzyskałeś pieniądze tych ludzi.

– Część pieniędzy. Część przepadła już dawno temu.

– Cóż, mówili, że poradziłeś sobie doskonale. – Barb poklepała go po nodze. – Twój tata byłby z ciebie dumny.

– Dzięki – odparł Falk po chwili milczenia.

– Było nam przykro, kiedy dowiedzieliśmy się o jego śmierci. Rak to prawdziwy skurczybyk.

– To prawda.

Nowotwór jelit, sześć lat wcześniej. Nie była to lekka śmierć.

Gerry, który stał oparty o framugę drzwi, odezwał się po raz pierwszy od przyjazdu Falka.

– Wiesz, próbowałem utrzymywać kontakt po waszym wyjeździe. – Mimo pozornie zwyczajnego tonu głosu nie sposób było ukryć, że się tłumaczył. – Napisałem do twojego taty, kilka razy dzwoniłem. Nigdy nie było żadnego odzewu. W końcu odpuściłem.

– W porządku – powiedział Falk. – On nie chciał podtrzymywać znajomości z Kiewarry.

Było to lekkie niedopowiedzenie. Wszyscy zgodnie udali, że tego nie zauważyli.

– Napijecie się? – zapytał Gerry i nie czekając na odpowiedź, zniknął w głębi domu, skąd po chwili powrócił z trzema szklankami whisky.

Falk przyjął to ze zdumieniem. Nigdy nie widział, żeby Gerry pił coś mocniejszego niż niskoprocentowe piwo. Lód w szklankach już zaczął topnieć.

– Zdrowie – Gerry wzniósł toast, przechylił szklankę i pociągnął spory łyk.

Falk czekał, aż się skrzywi. Na próżno. On tymczasem z uprzejmości zanurzył usta i odstawił szklankę. Barb patrzyła na swoją z niesmakiem.

– Gerry, nie powinno się tego pić przy dziecku.

– Na litość boską, kochanie, dziecka to nie obchodzi. Śpi jak zabita.

Po tych słowach zapadła ciężka cisza. Gdzieś w pogrążonym w ciemnościach ogrodzie brzęczały nocne owady, wytwarzając coś na kształt białego szumu. Falk odkaszlnął.

– Jak sobie dajesz radę, Barb?

Spojrzała w dół i pogładziła Charlotte po policzku. Potrząsnęła głową i jej łza spłynęła na twarz dziewczynki.

– Oczywiście… – zaczęła, ale zaraz urwała. Zaczęła mrugać, usiłując powstrzymać łzy. – Chciałam powiedzieć, że Luke tego nie zrobił. Nie mógłby. Nigdy. Wiesz o tym. Nie sobie. A już z pewnością nie swojej pięknej rodzinie.

Falk zerknął na Gerry’ego. Nadal stał w drzwiach i spoglądał ponuro na swój na wpół wypity drink.

Barb mówiła dalej:

– Rozmawiałam z Lukiem kilka dni wcześniej. I wszystko było dobrze. Naprawdę, zachowywał się normalnie.

Falk nie wiedział, co powiedzieć, więc tylko skinął głową. Barb potraktowała ten gest jako zachętę.

– Widzisz, rozumiesz, ponieważ znałeś go naprawdę. Nie tak jak inni ludzie. Oni nie są tacy. Wierzą we wszystko, co się im powie.

Falk powstrzymał się przed powiedzeniem, że nie widział się z Lukiem od pięciu lat. Oboje popatrzyli na Gerry’ego, ale on nadal wpatrywał się w szklankę. Żadnej pomocy.

– Dlatego mieliśmy nadzieję… – Barb zawahała się. – Ja miałam nadzieję, że mógłbyś nam pomóc.

Falk spojrzał na nią zdziwiony.

– Co dokładnie masz na myśli, Barb?

– Cóż, po prostu dowiedz się, co naprawdę się wydarzyło. Aby oczyścić imię Luke’a. I dla Billy’ego, dla Karen. No i dla Charlotte.

Powiedziawszy to, zaczęła kołysać dziecko, głaskać je po plecach i wydawać kojące dźwięki. Dziewczynka ani drgnęła.

– Barb. – Falk pochylił się do przodu i położył swoje dłonie na jej wolnej ręce. Była wilgotna i rozpalona. – Bardzo mi przykro z powodu tego, co się stało. Żal mi was wszystkich. Dobrze wiesz, że kiedyś Luke był dla mnie jak brat. Ale nie jestem odpowiednią osobą. Jeśli masz jakieś wątpliwości, powinnaś zgłosić się na policję.

– Zgłosiliśmy się do ciebie – odparła, cofając rękę. – Ty jesteś z policji.

– Chodziło mi o policję, która ma możliwości radzenia sobie z takimi sprawami. Ja już się tym nie zajmuję. Wiesz o tym. Teraz prowadzę sprawy finansowe. Konta, pieniądze.

– Dokładnie – skinęła Barb.

Z gardła Gerry’ego wydobył się cichy dźwięk.

– Barb uważa, że kłopoty finansowe odegrały w tym wszystkim swoją rolę. – Jego próby zachowania spokoju nie powiodły się.

– Tak. Oczywiście, że tak uważam – warknęła Barb. – Dlaczego tak ciężko ci w to uwierzyć, Gerry? Pieniądze nie trzymały się Luke’a. Jeśli miał dolara, wydawał dwa.

Czy to prawda?, zdziwił się Falk. Nigdy nie wydawało mu się, żeby Luke chętnie sięgał do kieszeni.

Barb obróciła się, żeby spojrzeć mu prosto w twarz.

– Zrozum, przez minione dziesięć lat uważałam, że słusznie zrobiliśmy, sprzedając Luke’owi farmę. Ale przez ostatnie dwa tygodnie nie robię nic innego, tylko zamartwiam się, że było to dla niego zbyt duże brzemię. Przy tej suszy, kto wie? Wszyscy są zrozpaczeni. Mógł równie dobrze pożyczyć od kogoś pieniądze. Lub mieć długi, których nie był w stanie spłacić. Może jakiś wierzyciel przyszedł po niego.

Zaległa cisza. Falk sięgnął po swoją whisky i wziął spory łyk. Była ciepła.

– Barb – odezwał się w końcu. – Wiem, że może się wydawać inaczej, ale prowadzący śledztwo z pewnością uwzględnili wszystkie możliwości.

– Niekoniecznie – odparła Barb. – Oni wcale nie chcieli wiedzieć. Przyjechali z Clyde, rzucili jedno spojrzenie i stwierdzili: „Tak, kolejny farmer nie wytrzymał” i tyle. Sprawa zamknięta. Jasne było, co myślą. Nic tylko pola i owce. Żeby w ogóle tu zamieszkać, trzeba być stukniętym. Mieli to wypisane na twarzach.

– Przysłali grupę dochodzeniową z Clyde? – zapytał Falk, lekko zdziwiony. Clyde było najbliższym miasteczkiem z wieloetatową komendą. – To nie był ten tutejszy policjant? Jak on się nazywa?

– Sierżant Raco. Nie. Był tutaj zaledwie od tygodnia czy jakoś tak. Przysłali pomoc.

– Powiedzieliście temu sierżantowi, że macie wątpliwości?

Za odpowiedź starczyło wyzywające spojrzenie Barb.

– Mówimy to tobie – powtórzyła.

Gerry odłożył szklankę tak głośno, że oboje aż podskoczyli.

– Dobra, sądzę, że powiedzieliśmy już, o co nam chodzi – rzekł. – To był długi dzień. Dajmy Aaronowi szansę, żeby wszystko sobie przemyślał. Wyrobił sobie opinię. Chodź, chłopcze, odprowadzę cię.

Barb chciała zaprotestować, już otworzyła usta, ale zamknęła je, zgaszona spojrzeniem Gerry’ego. Położyła Charlotte na wolnym fotelu i wzięła Falka w swoje mokre objęcia.

– Pomyśl o tym. Proszę. – Jej oddech na jego uchu był gorący. Czuł od niej alkohol.

Barb usiadła z powrotem i wzięła Charlotte na ręce. Zaczęła energicznie ją kołysać, aż w końcu dziewczynka otworzyła oczy, płacząc z niezadowolenia. Kiedy przygładzała jej włosy i poklepywała po pleckach, Barb po raz pierwszy się uśmiechnęła. Idąc z Gerrym, Falk słyszał jej niemelodyjny śpiew.

Gerry odprowadził Falka aż do samochodu.

– Barb chwyta się, czego może – stwierdził Gerry. – Wbiła sobie do głowy, że to wszystko robota jakiegoś wymyślonego windykatora. To brednie. Luke był ostrożny z pieniędzmi. Przechodził przez ciężki okres, jak wszyscy, zgadza się. I podejmował ryzyko, ale był wystarczająco rozsądny. Nigdy by się w nic takiego nie uwikłał. Poza tym Karen prowadziła księgowość farmy. Coś by powiedziała. Dałaby nam znać, gdyby sprawy miały się aż tak źle.

– A co ty o tym myślisz?

– Myślę… myślę, że Luke był pod presją. I choć boli mnie to, choć ta świadomość mnie zabija, to sądzę, że stało się dokładnie to, na co wygląda. Jedyne, co chcę wiedzieć, to czy ja również ponoszę za to winę.

Falk oparł się o samochód. W głowie mu dudniło.

– Od jak dawna wiesz? – zapytał.

– Że Luke kłamał, dając ci alibi? Od samego początku. Ile to już lat? Dwadzieścia kilka? Tamtego dnia widziałem Luke’a, jak sam jechał na rowerze. I nie było to w pobliżu miejsca, gdzie, jak zgodnie twierdziliście, obaj wtedy byliście. Wiem, że nie spędzaliście tego czasu razem. – Urwał. – Nigdy nikomu tego nie powiedziałem.

– Nie zabiłem Ellie Deacon.

Gdzieś w mroku dźwięczały cykady.

Gerry kiwnął głową, wpatrując się w swoje buty.

– Aaron, gdybym choć przez sekundę uważał, że było inaczej, nie siedziałbym cicho. Jak myślisz, czemu nic nie powiedziałem? To by ci zrujnowało życie. Podejrzenia ciągnęłyby się za tobą l a t a m i. Czy pozwoliliby ci wstąpić do policji? Luke zostałby oskarżony z powodu kłamstwa. I na co to wszystko? Nie wróciłoby to życia dziewczynie, która, prawdę powiedziawszy, najpewniej sama ze sobą skończyła. Nie ja jeden tak myślałem. Wy nie mieliście z tym nic wspólnego. – Gerry oparł czubek buta o ziemię. – Przynajmniej wtedy tak sądziłem.

– A teraz?

– Teraz? Jezu, nie wiem, w co wierzyć. Zawsze myślałem, że Luke kłamał, żeby cię chronić. Ale teraz moja synowa i wnuk zostali zamordowani, a odciski palców mojego nieżyjącego syna są na broni. – Gerry przeciągnął dłonią po twarzy. – Kochałem Luke’a. Broniłbym go do końca. Ale kochałem również Karen i Billy’ego. I Charlotte. I chętnie poszedłbym do grobu w przekonaniu, że mój syn był niezdolny do popełnienia takiej zbrodni. Ale jakiś głos podszeptuje mi: „Czy to prawda? Jesteś pewien?”. Dlatego pytam ciebie. Teraz. Tutaj. Czy Luke dał ci alibi, aby cię bronić, Aaron? Czy kłamał, żeby chronić siebie?

– Nigdy nie było najmniejszego podejrzenia, że Luke był odpowiedzialny za to, co stało się Ellie – odpowiedział Falk ostrożnie.

– Nie – zgodził się Gerry. – Ale w dużej mierze dlatego, że nawzajem dostarczyliście sobie alibi, czyż nie? Ja i ty wiedzieliśmy, że kłamał, i nic z tym nie zrobiliśmy. Pytam, czy to sprawia, że krew mojej synowej i wnuka jest też na moich rękach? – Gerry przekrzywił głowę i jego twarz skryła się w cieniu. – I ty też powinieneś zadać sobie to pytanie, zanim wrócisz do Melbourne. Obaj ukryliśmy prawdę. Jeśli jestem winny, to ty również.

Powrotna droga wydawała się Aaronowi jeszcze dłuższa. Włączył długie światła, żeby drążyły przed nim mrok. Czuł się, jakby był jedyną osobą w promieniu wielu kilometrów. Nic przed nim, nic za nim.

Poczuł głuche uderzenie pod kołami, zdawało mu się, że jeszcze zanim dostrzegł niewielką plamkę przebiegającą drogę. Królik. Chwilę temu jeszcze żył, a teraz było już po nim. Serce Falka waliło. Odruchowo wcisnął hamulec, ale było już tysiąc kilogramów i osiemdziesiąt kilometrów na godzinę za późno. Nie było szans. Uderzenie było dla Falka niczym cios w pierś, który uwolnił coś w jego umyśle. Wspomnienie, o którym nie myślał od lat, pojawiło się na powierzchni jego pamięci.

Maleńki króliczek leżał na dłoni Luke’a. Jego paznokcie były brudne od ziemi. Nie było w tym nic niezwykłego. W Kiewarze nie było wielu weekendowych rozrywek dla ośmiolatków. Biegali w wysokiej trawie w wyścigu donikąd, gdy nagle Luke stanął jak wryty. Schylił się, a kiedy chwilę później wstał, trzymał na dłoni malutkie stworzonko. Aaron podbiegł, żeby zobaczyć, co to. Głaskali go, napominając się nawzajem, aby nie robić tego zbyt mocno.

– Lubi mnie. Jest mój – zakomunikował Luke.

Przez całą drogę powrotną do domu Luke’a sprzeczali się o imię dla króliczka.

Włożyli go do kartonowego pudełka i przyglądali mu się uważnie. Króliczek trochę się trząsł, ale najczęściej leżał w bezruchu. Pozorna akceptacja maskująca strach.

Aaron pobiegł do środka po ręcznik do wyłożenia pudełka. Zajęło mu to więcej czasu, niż powinno, a kiedy ponownie wybiegł na słońce, Luke siedział nieruchomo. Jedną rękę trzymał w pudełku. Usłyszawszy Aarona, gwałtownie podniósł głowę do góry i cofnął dłoń. Aaron nie był pewien, czego jest świadkiem, ale czuł potrzebę opóźnienia momentu, w którym zajrzy do pudełka.

– Zdechł – powiedział Luke, a jego usta zacisnęły się w wąską linię. Nie patrzył Aaronowi w oczy.

– Jak?

– Nie wiem. Po prostu.

Aaron pytał o to jeszcze kilka razy, ale zawsze otrzymywał tę samą odpowiedź. Króliczek leżał na boku, doskonały, choć bez życia, a spojrzenie jego czarnych oczu było puste.

„Zastanów się nad tym”, powiedziała mu Barb na pożegnanie. Jednak kiedy Falk wracał długimi wiejskimi drogami, tuż po przejechaniu zwierzęcia, jego myśli koncentrowały się raczej wokół Ellie Deacon i ich nastoletniej paczki. W jego głowie kołatało się pytanie, czy kiedy woda wypełniła już płuca Ellie Deacon, spojrzenie jej ciemnych oczu stało się równie puste?

Rozdział 4

Żółta taśma policyjna nadal zwisała w strzępach z drzwi domu Luke’a Hadlera. Poranne słońce odbijało się od niej, kiedy Falk parkował samochód obok radiowozu na skrawku zeschniętej trawy. Choć słońce nie było jeszcze nawet w zenicie, wysiadając z samochodu, poczuł, że skóra już mrowi go z gorąca. Nałożył kapelusz i zaczął przyglądać się domowi. Nie potrzebował wskazówek. Jako nastolatek spędzał tu niemal tyle samo czasu, co w swoim własnym domu.

Zadzwonił do drzwi, konstatując, że Luke nie zmienił zbyt wiele, odkąd przejął farmę od swoich rodziców. Wewnątrz domu rozległ się głęboki dźwięk dzwona i Falk miał wrażenie, jakby cofnął się w czasie. Ogarnęła go niepokojąca pewność, że za moment drzwi otworzy mu pewny siebie szesnastolatek, i niemal się cofnął.

Żadnego ruchu. Okna, w których zaciągnięto zasłony, wyglądały niczym oczy ślepca.

Falk nie spał w nocy, leżąc i rozmyślając o tym, co powiedział mu Gerry. Rano zadzwonił do niego, by poinformować, że zostanie na dzień lub dwa. Najdalej do weekendu. Był czwartek. W poniedziałek miał być z powrotem w pracy. Ale w międzyczasie pojedzie na farmę Luke’a. Przejrzy księgi na prośbę Barb. Przynajmniej tyle może zrobić. Z tonu Gerry’ego wynikało, że myślał tak samo.

Falk odczekał chwilę, a później zaczął obchodzić budynek. Ogrom niezmąconego błękitu przytłaczał pożółkłe pola. W dali ogrodzenie z drutu kolczastego dawało odpór czyhającej plątaninie buszu. Po raz pierwszy w życiu do Falka dotarło, że posesja Hadlerów była całkowicie odizolowana od świata. Kiedy był nastolatkiem, gospodarstwo tętniło życiem. Dom jego dzieciństwa znajdował się w zasięgu krótkiej przejażdżki rowerem, ale skryty za horyzontem, był niewidoczny. W zasięgu wzroku znajdował się jeszcze tylko jeden dom: walący się szary budynek przycupnięty na zboczu odległego wzgórza.

Dom Ellie.

Falkowi przeszło przez myśl, że być może jej ojciec i kuzyn nadal tam mieszkają, i instynktownie odwrócił głowę. Przeszukiwał podwórze, aż w największej z trzech stodół natknął się na sierżanta Grega Raca.

Policjant na czworakach przeszukiwał zawartość starych pudeł znajdujących się w samym kącie. Niemały pająk, chyba katipo, siedział w bezruchu na swojej sieci, ignorując czynności, które miały miejsce zaledwie dwa metry od niego. Falk zastukał w metalowe drzwi i Raco obrócił się, ukazując zakurzoną i spływającą potem twarz.

– Jezu, ale mnie przestraszyłeś. Nie słyszałem, że ktoś idzie.

– Przepraszam. Aaron Falk. Przyjaciel Hadlerów. Recepcjonistka powiedziała mi, że tutaj cię znajdę. A tak przy okazji, widziałeś tego tam? – I wskazał na katipo.

– Tak. Dzięki. Jest ich tutaj kilka.

Raco wstał i zdjął robocze rękawice. Próbował strzepać brud ze swoich niebieskich mundurowych spodni, ale szybko z tego zrezygnował, bo to tylko pogarszało sprawę. Pod pachami jego starannie wyprasowanej koszuli rysowały się plamy potu. Był niższy od Falka, za to miał budowę boksera oraz bardzo krótko przystrzyżone kręcone włosy. Smagły, jakby mieszkał nad Morzem Śródziemnym, mówił z niekwestionowanym akcentem australijskiej wsi. Jego oczy wyglądały, jakby cały czas się śmiał, nawet gdy był od tego daleki. Falk przekonał się o tym, ponieważ właśnie teraz Raco się nie uśmiechał.

– Gerry Hadler zadzwonił i powiedział, że wpadniesz – oznajmił Raco. – Bez urazy, kolego, ale masz jakiś dowód tożsamości? W okolicy kręci się kilku świrów. Zwiedzają albo coś w tym stylu, sam nie wiem.

Z bliska wyglądał na więcej lat, niż Falk mu początkowo dawał. Możliwe, że dobił już do trzydziestki. Falk zauważył, że sierżant dyskretnie się mu przyglądał. Zachowywał się wobec niego przyjaźnie, ale i ostrożnie. Wszystko jasne. Falk podał mu prawo jazdy. Raco wziął dokument, jakby spodziewał się czegoś innego.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki