Tytuł oryginału: LUFTSLOTTET SOM SPRÄNGDES

Redakcja: Grażyna Mastalerz
Korekta: Słowne Babki, Maciej Korbasiński, Małgorzata Denys
Projekt okładki: Jörgen Einéus
Adaptacja okładki: Magda Kuc
Zdjęcie autora: Daniel Lagerlöf
Redaktor prowadzący: Katarzyna Słupska

Luftslottet som sprängdes © Stieg Larsson, first published by Norstedts, Sweden, in 2007.
Published by agreement with Norstedts Agency.
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie IV

ISBN: 978-83-8143-864-3

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

CZĘŚĆ I

Intermezzo na korytarzu

8–12 kwietnia

Podczas amerykańskiej wojny domowej w wojsku służyło około sześciuset kobiet. Zaciągnęły się przebrane za mężczyzn. Czyżby Hollywood przegapiło kawałek historii kultury? A może temat ten mógłby sprawiać kłopoty natury ideologicznej? Książki historyczne zawsze miały problem z kobietami, które nie akceptowały wyznaczonych przez płeć granic. A granice te nigdy nie są tak wyraźne jak w przypadku wojny i posługiwania się bronią.

Od starożytności do czasów współczesnych historia dostarcza licznych przykładów opowieści o kobietach wojowniczkach – Amazonkach. Najpopularniejsze bohaterki opisano w książkach historycznych, dlatego że były królowymi, czyli przedstawicielkami klasy panującej. Polityczne następstwo tronu, czy to się komu podoba, czy nie, co jakiś czas umieszcza na tronie kobietę. A że wojna nie łagodnieje z powodu płci i wybucha także wtedy, kiedy krajem włada kobieta, dzieła historyczne zmuszone są odnotować pewną liczbę walecznych królowych, które nie mają innego wyjścia, jak odegrać rolę taką jak Churchill, Stalin czy Roosevelt. Semiramida z Niniwy, twórczyni królestwa asyryjskiego, i Boudika, która przewodziła jednemu z najkrwawszych powstań brytyjskich przeciw cesarstwu rzymskiemu, to niektóre z przykładów. Tej drugiej zresztą postawiono pomnik przy moście nad Tamizą, naprzeciwko Big Bena. Zajrzyjcie do niej, jeśli będziecie w pobliżu.

Historyczne księgi niewiele natomiast mówią o kobietach wojowniczkach w roli zwykłych żołnierzy, ćwiczących posługiwanie się bronią, tworzących regimenty i biorących udział w bitwach z wrogimi armiami na takich samych zasadach jak mężczyźni. Choć istniały od zawsze. Niemal żadna wojna nie rozegrała się bez udziału kobiet.

Rozdział 1

Piątek, 8 kwietnia

Doktor Anders Jonasson został zbudzony przez siostrę Hannę Nicander. Było tuż przed wpół do drugiej w nocy.

– Co się dzieje? – zapytał oszołomiony.

– Ląduje helikopter. Dwoje pacjentów. Starszy mężczyzna i młoda kobieta. Ona z raną postrzałową.

– Aha – powiedział Anders Jonasson zmęczonym głosem.

Nagle oprzytomniał, choć drzemał tylko jakieś pół godziny. Miał nocny dyżur w izbie przyjęć w szpitalu Sahlgrenska w Göteborgu. To był potwornie wyczerpujący wieczór. Odkąd o osiemnastej zaczął dyżur, do szpitala przyjęto cztery osoby z czołowego zderzenia samochodów pod Lindome. Jedna była w stanie krytycznym, a jedna została uznana za zmarłą zaraz po przybyciu. Zajmował się także kelnerką, która oblała sobie nogi wrzątkiem w kuchni restauracji na Avenyn, oraz uratował życie czteroletniemu chłopcu, przywiezionemu do szpitala z bezdechem po tym, jak połknął kółko od samochodziku. Opatrzył też rany nastolatki, która wjechała rowerem do wykopu. Wydział drogowy uznał za słuszne wykopać dół akurat przy zjeździe ze ścieżki rowerowej, a potem ktoś do tego wykopu wrzucił koziołki ostrzegawcze. Dziewczyna miała czternaście szwów na twarzy. Poza tym będzie potrzebowała nowych siekaczy. Jonasson przyszył także kawałek kciuka, który pewien zapalony majsterkowicz odciął sobie heblem.

Około jedenastej liczba nagłych przypadków się zmniejszyła. Zrobił obchód i sprawdził stan przyjętych pacjentów, a potem wycofał się do pokoju wypoczynkowego, żeby się chwilę odprężyć. Jego dyżur kończył się o szóstej rano. Rzadko sypiał, nawet jeśli nie było żadnych nagłych przypadków, ale akurat tej nocy niemal natychmiast zapadł w drzemkę.

Siostra Hanna Nicander podała mu kubek herbaty. Jeszcze nie wiedziała nic więcej o nowych pacjentach.

Anders Jonasson wyjrzał przez okno i zobaczył, że od strony morza mocno się błyska. Helikopter zdążył naprawdę w ostatniej chwili. Właśnie zaczynał padać ulewny deszcz. Nad Göteborg nadciągała burza.

Stojąc przy oknie, usłyszał odgłos silników i zobaczył, jak helikopter, kołysany podmuchami wiatru, zniża się nad lądowiskiem. Wstrzymał na chwilę oddech. Pilot z trudem utrzymywał kontrolę nad maszyną. Potem helikopter zniknął mu z pola widzenia i Jonasson usłyszał, jak silnik zwalnia obroty. Upił łyk herbaty i odstawił kubek.

Anders Jonasson czekał na nosze przy wejściu na oddział ratunkowy. Dyżurująca wraz z nim Katarina Holm zajęła się pacjentem, który wjechał pierwszy – starszym mężczyzną z poważnymi obrażeniami twarzy. Doktorowi Jonassonowi przypadła więc w udziale druga osoba, kobieta z raną postrzałową. Obejrzał ją szybko i stwierdził, że wygląda jak nastolatka, bardzo brudna, zakrwawiona i poważnie ranna. Uniósł koc, którym ratownicy otulili jej ciało, i zauważył, że ktoś zakleił rany postrzałowe na biodrze i ramieniu srebrzystą taśmą izolacyjną, co wydało mu się niesłychanie mądrym posunięciem. Taśma nie dopuszczała bakterii i hamowała upływ krwi. Jedna z kul trafiła ją z boku, w biodro i przeszła na wylot przez tkankę mięśniową. Potem uniósł jej ramię i zlokalizował dziurę po kuli na plecach. Nie było otworu wylotowego, co oznaczało, że pocisk nadal znajdował się w okolicy ramienia. Miał nadzieję, że nie przebił płuca, a że w kąciku ust dziewczyny nie stwierdził krwi, pomyślał, że najwidoczniej płuco jest całe.

– Rentgen! – zawołał do asystującej pielęgniarki. Więcej nie musiał mówić.

Wreszcie rozciął opatrunek, którym ratownicy owinęli głowę dziewczyny. Przeszedł go lodowaty dreszcz, kiedy pod palcami wyczuł dziurę po kuli i zrozumiał, że musiała zostać postrzelona w głowę. Tutaj też nie było otworu wylotowego.

Anders Jonasson zatrzymał się na kilka sekund i przyjrzał się dziewczynie. Nagle poczuł przygnębienie. Często mówił, że jest jak bramkarz. Codziennie przychodzili do niego ludzie w różnym stanie z jednym tylko pragnieniem – otrzymać pomoc. Siedemdziesięcioczteroletnie staruszki, które mdlały w Nordstans Galleria, bo serce odmówiło im posłuszeństwa, czternastoletni chłopcy ze śrubokrętem wbitym w lewe płuco i szesnastoletnie dziewczyny, które najadły się tabletek ecstasy, potem tańczyły osiemnaście godzin, a na koniec padały, sine na twarzy. Ofiary pobić oraz wypadków w miejscu pracy. Małe dzieci pogryzione przez psy bojowe na Vasaplatsen i panowie złote rączki, którzy chcieli tylko przyciąć kilka desek swoimi piłami Black & Decker, a kończyli z nadgarstkiem rozharatanym aż do szpiku kości.

Anders Jonasson był bramkarzem stojącym między pacjentami a przedsiębiorstwem pogrzebowym. Był osobą, która decydowała, co robić. Jeśli podjął niewłaściwą decyzję, pacjent mógł umrzeć lub obudzić się kaleką na całe życie. Przeważnie jego decyzje były słuszne, co wynikało głównie z tego, że większość poszkodowanych miała oczywisty, ściśle określony problem. Rana kłuta płuca lub złamanie po wypadku samochodowym były łatwe do ogarnięcia i zrozumiałe. Życie pacjenta zależało od rodzaju obrażeń i zręczności lekarza.

Ale dwóch rodzajów obrażeń Anders Jonasson nienawidził. Jednym z nich były ciężkie oparzenia, które właściwie niezależnie od zastosowanych środków zwykle kończyły się cierpieniem na całe życie. Drugim były urazy głowy.

Dziewczyna leżąca przed nim na noszach mogła żyć z kulą w biodrze i z kulą w ramieniu. Ale kula znajdująca się gdzieś w jej mózgu stanowiła problem zupełnie innej kategorii. Nagle usłyszał, że siostra Hanna coś mówi.

– Słucham?

– To ona.

– Kto taki?

– Lisbeth Salander. Dziewczyna, którą ścigają od kilku tygodni za potrójne morderstwo w Sztokholmie.

Anders Jonasson spojrzał na twarz pacjentki. Siostra miała rację. To jej zdjęcie paszportowe wraz ze wszystkimi mieszkańcami Szwecji od Wielkanocy oglądał na afiszach reklamowych przy każdym kiosku. Teraz morderczyni sama została postrzelona, co było chyba czymś w rodzaju romantycznie pojmowanej sprawiedliwości.

Ale to go nie interesowało. Jego zadaniem było uratowanie życia pacjentowi, obojętnie, czy był potrójnym mordercą, czy laureatem Nobla. Czy nawet jednym i drugim.

Potem rozpętał się kontrolowany chaos, jaki zwykle panuje na pogotowiu. Personel ze zmiany Jonassona rutynowo zabrał się do dzieła. Ubrania, które Lisbeth Salander jeszcze miała na sobie, zostały porozcinane. Pielęgniarka zmierzyła ciśnienie krwi – sto na siedemdziesiąt – podczas gdy lekarz przykładał stetoskop do piersi dziewczyny i wsłuchiwał się w uderzenia serca, które były dosyć miarowe, i oddech, który już tak miarowy nie był.

Doktor Jonasson bez namysłu uznał stan Lisbeth Salander za krytyczny. Rany w ramieniu i biodrze mogły na razie poczekać, opatrzone kompresami lub nawet kawałkami taśmy, którymi ktoś pomysłowy je zakleił. Ważna była głowa. Doktor Jonasson zlecił tomografię komputerową. Tomograf szpital nabył za pieniądze podatników.

Anders Jonasson miał blond włosy i niebieskie oczy. Pochodził z Umeå. Od dwudziestu lat pracował w szpitalach Sahlgrenska i Östra Sjukhuset, kolejno jako pracownik naukowy, patolog i lekarz pogotowia. Odznaczał się czymś, co zadziwiało jego kolegów i sprawiało, że personel był dumny, że może z nim pracować: doktor miał cel, żeby żaden pacjent nie umarł na jego dyżurze, i w jakiś niepojęty sposób udawało mu się utrzymać wynik zerowy. Kilkoro jego pacjentów wprawdzie zmarło, ale nastąpiło to podczas dalszej kuracji lub z przyczyn zupełnie niezależnych od jego działań.

Ponadto Jonasson miał niezbyt ortodoksyjne poglądy na rzemiosło lekarskie. Uważał, że lekarze mają czasem skłonność do wyciągania wniosków bez pokrycia i dlatego o wiele za szybko się poddają albo za dużo czasu poświęcają na zbadanie, co pacjentowi dolega, żeby później zastosować odpowiednie leczenie. Oczywiście wszystko zgadza się z tym, czego uczą podręczniki, ale problemem jest to, że pacjent może umrzeć, a lekarze nadal dyskutują. W najgorszym razie lekarz może dojść do wniosku, że ma do czynienia z przypadkiem beznadziejnym, i przerwać leczenie.

Jednak Anders Jonasson nigdy przedtem nie miał pacjenta z kulą w głowie. Przypuszczalnie potrzebny był neurochirurg. Czuł, że nie da rady temu podołać, lecz nagle uświadomił sobie, że ma więcej szczęścia, niż na to zasługuje. Zanim się przebrał i przystąpił do szorowania dłoni, zawołał do Hanny Nicander:

– W Karolinska w Sztokholmie pracuje amerykański profesor, nazywa się Frank Ellis, a teraz przebywa w Göteborgu. Jest znanym specjalistą od mózgu, do tego moim dobrym kolegą. Mieszka w hotelu Radisson na Avenyn. Czy może pani zdobyć numer jego telefonu?

Anders Jonasson czekał jeszcze na zdjęcia rentgenowskie, gdy Hanna Nicander wróciła z telefonem do Radissona. Lekarz rzucił okiem na zegarek – pierwsza czterdzieści dwie – i podniósł słuchawkę. Nocny portier wyjątkowo niechętnie łączył rozmowy o tej porze, więc zanim doktor Jonasson został połączony, musiał powiedzieć kilka ostrych słów o sytuacji przymusowej.

– Dzień dobry, Frank – powiedział. – Mówi Anders. Słyszałem, że jesteś w Göteborgu. Czy masz ochotę wpaść do Sahlgrenska i poasystować mi przy operacji neurochirurgicznej?

– Are you bullshitting me? – odezwał się Frank Ellis sceptycznym tonem. Wprawdzie mieszkał w Szwecji od wielu lat i bez problemu porozumiewał się po szwedzku – choć nadal miał amerykański akcent – ale jego podstawowym językiem pozostał angielski. Anders Jonasson mówił po szwedzku, a on odpowiadał po angielsku.

– Frank, przykro mi, że przegapiłem twój wykład, ale pomyślałem, że mógłbyś mi udzielić prywatnych lekcji. Mam tu młodą kobietę, która została postrzelona w głowę. Kula weszła tuż nad lewym uchem. Nie dzwoniłbym do ciebie, gdybym nie potrzebował second opinion. I nie przychodzi mi do głowy nikt bardziej odpowiedni niż ty.

– Mówisz poważnie?

– To dziewczyna w wieku około dwudziestu pięciu lat.

– I została postrzelona w głowę?

– Jest wlot kuli, nie ma wylotu.

– Ale ona żyje?

– Słaby, lecz miarowy puls, mniej regularny oddech, ciśnienie sto na siedemdziesiąt. Poza tym ma kulę w ramieniu i postrzał w biodro. Tymi dwiema sprawami potrafię się zająć.

– To dobrze rokuje – stwierdził profesor Ellis.

– Dobrze rokuje?

– Kiedy człowiek ma kulę w głowie i nadal żyje, jest duża nadzieja.

– Czy mógłbyś mi asystować?

– Muszę się przyznać, że wieczór spędziłem w towarzystwie przyjaciół. Położyłem się o pierwszej i przypuszczalnie mam jeszcze we krwi imponująco dużo promili…

– Ja będę podejmował decyzje i wykonywał cięcia. Ale potrzebuję kogoś, kto będzie mi asystował i mówił, czy nie robię czegoś niemądrego. I, szczerze powiedziawszy, pijany w sztok profesor Ellis jest przypuszczalnie o kilka klas lepszy niż ja, jeśli chodzi o ocenę uszkodzeń mózgu.

– Okej. Przyjadę. Ale jesteś mi winien przysługę.

– Taksówka czeka przed hotelem.

Profesor Frank Ellis przesunął okulary na czoło i podrapał się w kark. Spojrzenie utkwił w monitorze komputera, który pokazywał każdy zakamarek i zakątek mózgu Lisbeth Salander. Ellis miał pięćdziesiąt trzy lata, kruczoczarne włosy z pasemkami siwizny, ciemny zarost i wyglądał jak drugoplanowa postać z Ostrego dyżuru. Jego wygląd świadczył o tym, że regularnie spędza sporo czasu na siłowni.

Dobrze się czuł w Szwecji. Przyjechał tu na wymianę jako młody naukowiec pod koniec lat siedemdziesiątych i został dwa lata. Potem wracał przy różnych okazjach, aż otrzymał profesurę w Karolinska Institutet. Był już wtedy specjalistą o międzynarodowej sławie.

Anders Jonasson znał Franka Ellisa od czternastu lat. Najpierw spotkali się na jakimś seminarium w Sztokholmie i odkryli, że obaj pasjonują się wędkarstwem muchowym. Anders zabrał kolegę na ryby do Norwegii. Przez lata utrzymywali kontakt, odbyli jeszcze kilka wypraw wędkarskich. Ale nigdy razem nie pracowali.

– Ludzki mózg to tajemnicza sprawa – powiedział profesor Ellis. – Od dwudziestu lat się nim zajmuję. A nawet dłużej.

– Wiem. Przepraszam, że tak cię wyrwałem…

– Ech – Frank Ellis machnął lekceważąco dłonią. – To cię będzie kosztowało butelkę cragganmore, kiedy znów się wybierzemy na ryby.

– Okej, to niedrogo.

– Kilka lat temu, kiedy pracowałem w Bostonie, miałem podobny przypadek. Napisałem o nim w „New England Journal of Medicine”. To była dziewczyna w tym samym wieku co twoja pacjentka. Właśnie szła na uniwersytet, kiedy ktoś strzelił jej w głowę z kuszy. Strzała wbiła się w zewnętrzny koniec lewego łuku brwiowego, przeszyła głowę i wyszła prawie na środku karku.

– I przeżyła? – zapytał Jonasson z niedowierzaniem.

– Strasznie to wyglądało, kiedy przywieziono ją na pogotowie. Ucięliśmy strzałę i włożyliśmy jej głowę do tomografu. Strzała przeszła na wylot przez mózg. Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa powinna nie żyć albo w najlepszym przypadku mieć tak poważne obrażenia, żeby zapaść w śpiączkę.

– A tymczasem?

– Przez cały czas zachowywała świadomość. Ale to jeszcze nic. Oczywiście była przerażona, ale równocześnie miała całkowicie jasny umysł. Jedyny problem stanowiło to, że przez jej głowę przechodziła strzała.

– I co zrobiłeś?

– No cóż, wziąłem szczypce, wyciągnąłem strzałę i zakleiłem ranę plastrem. Mniej więcej tak.

– Przeżyła?

– Jej stan był oczywiście krytyczny przez dłuższy czas, choć, szczerze mówiąc, moglibyśmy wysłać ją do domu jeszcze tego samego dnia. Nigdy nie miałem zdrowszego pacjenta.

Anders Jonasson zastanawiał się, czy profesor Ellis sobie z niego nie żartuje.

– Z kolei – mówił dalej Ellis – kilka lat temu miałem w Sztokholmie czterdziestodwuletniego pacjenta, który uderzył głową w ramę okna i doznał lekkiego stłuczenia. Miał mdłości i jego samopoczucie pogarszało się tak szybko, że karetka zabrała go do szpitala. Kiedy go zobaczyłem, był nieprzytomny. Miał guza i bardzo niewielkie krwawienie. Ale nigdy nie odzyskał przytomności i po dziewięciu dniach zmarł na intensywnej terapii. Do dzisiaj nie wiem dlaczego. W protokole z obdukcji podaliśmy wylew jako następstwo nieszczęśliwego wypadku, lecz nikt z nas nie był zadowolony z tej diagnozy. Krwawienie było niesłychanie małe i zlokalizowane tak, że nie powinno mieć żadnych następstw. A mimo to wątroba, nerki, płuca i serce po kolei odmawiały posłuszeństwa. Im jestem starszy, tym wyraźniej widzę, że to coś w rodzaju ruletki. Osobiście nie jestem przekonany, czy kiedykolwiek uda się nam zbadać, jak dokładnie działa mózg. Co zamierzasz zrobić?

Postukał pisakiem w monitor.

– Miałem nadzieję, że ty mi to powiesz.

– Najpierw powiedz, jak ty to oceniasz.

– Hm… po pierwsze, wygląda na to, że to pocisk niewielkiego kalibru. Kula weszła przy skroni i dostała się mniej więcej cztery centymetry w głąb mózgu. Dotyka komory bocznej, tam też wystąpiło krwawienie.

– I co należy zrobić?

– Używając twojej terminologii: wziąć szczypce i wyciągnąć kulę tą samą drogą, którą weszła.

– Znakomita propozycja. Ale ja użyłbym najcieńszej pęsety, jaką masz.

– Tak po prostu?

– Co innego możemy w tym przypadku zrobić? Możemy zostawić kulę tam, gdzie jest, i może dziewczyna dożyje stu lat, ale to też oznacza duże ryzyko. Może nabawić się epilepsji, migreny czy podobnego draństwa. A nie chcemy chyba otwierać czaszki za rok, kiedy rana już się zagoi. Kula znajduje się w pewnej odległości od ważnych żył. Radziłbym ją usunąć, ale…

– Ale co?

– Tak naprawdę to nie kula mnie martwi. To właśnie jest w uszkodzeniach mózgu najbardziej fascynujące: jeśli przeżyła postrzelenie kulą w głowę, przeżyje także jej wyjęcie. Problem stanowi raczej to. – Wskazał monitor. – Wokół otworu wlotowego jest mnóstwo odłamków kości. Widzę co najmniej tuzin kawałków o długości kilku milimetrów. Niektóre wbiły się w tkankę mózgową. To one mogą ją zabić, jeśli nie zachowasz ostrożności.

– Ta część mózgu odpowiada za liczenie i zdolności matematyczne.

Ellis wzruszył ramionami.

– Naukowe bla, bla. Nie mam pojęcia, do czego służą akurat te szare komórki. Możesz tylko próbować zrobić wszystko jak najlepiej. To ty operujesz. Ja będę ci zaglądał przez ramię. Mogę pożyczyć fartuch i gdzieś się wyszorować?

Mikael Blomkvist zerknął na zegarek i stwierdził, że jest krótko po trzeciej nad ranem. Miał na rękach kajdanki. Na sekundę zamknął oczy. Był śmiertelnie zmęczony, ale napędzała go adrenalina. Otworzył oczy i ze złością spojrzał na komisarza Thomasa Paulssona, który z wyrazem zaskoczenia na twarzy odwzajemnił spojrzenie. Siedzieli przy stole kuchennym w białym wiejskim domu niedaleko Nossebro, zwanym Gosseberga, o którym Mikael usłyszał po raz pierwszy niecałe dwanaście godzin wcześniej.

Katastrofa stała się faktem.

– Idiota – rzucił Mikael.

– Słuchaj pan…

– Idiota – powtórzył Mikael. – Mówiłem, do kurwy nędzy, że jest wyjątkowo niebezpieczny. Powiedziałem, że musicie się z nim obchodzić jak z odbezpieczonym granatem. Zamordował co najmniej trzy osoby, jest wielki jak czołg i potrafi zabijać gołymi rękami. A pan wysyła po niego dwóch wiejskich gliniarzy, jakby był jakimś niedzielnym pijaczkiem.

Mikael znów przymknął oczy. Zastanawiał się, co jeszcze tej nocy mogło pójść nie tak.

Znalazł Lisbeth Salander tuż przed północą, ciężko ranną. Zaalarmował policję. Udało mu się też namówić ratowników, żeby przysłali helikopter i ewakuowali Lisbeth do szpitala Sahlgrenska. Dokładnie opisał jej obrażenia i dziurę po kuli w głowie, aż jakaś mądra i rozumna osoba pojęła, że dziewczyna potrzebuje natychmiastowej pomocy.

Mimo to helikopter pojawił się dopiero pół godziny później. Ze stodoły, służącej także jako garaż, Mikael wyprowadził dwa samochody i włączył ich reflektory, by oświetlić miejsce do lądowania na polu przed domem.

Załoga helikoptera wraz z dwoma pielęgniarzami działała profesjonalnie, rutynowo. Jeden z pielęgniarzy udzielał pierwszej pomocy Lisbeth, podczas gdy drugi zajmował się Aleksandrem Zalachenką, znanym także jako Karl Axel Bodin. Zalachenko był ojcem Lisbeth Salander i jej największym wrogiem. Próbował ją zabić, ale mu się nie udało. Mikael znalazł go ciężko rannego w drewutni na uboczu obejścia, z fatalnie wyglądającą raną od siekiery na twarzy i zmiażdżoną nogą.

W oczekiwaniu na helikopter Mikael zrobił dla Lisbeth, co mógł. Przyniósł z szafki na bieliznę czyste prześcieradło, pociął je w pasy i założył pierwszy opatrunek. Zauważył, że w otworze wlotowym kuli zaschnięta krew działa jak korek, i nie był pewien, czy ma założyć opatrunek, czy nie. W końcu bardzo luźno obwiązał prześcieradłem głowę, głównie po to, żeby rana nie była wystawiona na bakterie i brud. Krwawienie z postrzałów w biodrze i w ramieniu zatamował w najprostszy z możliwych sposobów. W jakiejś szafce znalazł rolkę szerokiej srebrnej taśmy izolacyjnej i po prostu zakleił rany. Obmył jej twarz wilgotnym ręcznikiem i spróbował usunąć brud.

Nie poszedł do drewutni, żeby udzielić pomocy Zalachence. W cichości ducha przyznał się sam przed sobą, że ani trochę go nie obchodzi.

Czekając na ratowników, zadzwonił także do Eriki Berger i opowiedział, co się dzieje.

– A tobie nic się nie stało? – zapytała.

– Ze mną wszystko w porządku – odparł Mikael. – To Lisbeth jest ranna.

– Biedna dziewczyna – powiedziała Erika Berger. – Wieczorem przeczytałam raport Björcka dla Säpo. Co masz zamiar z tym zrobić?

– Nawet nie mam siły o tym myśleć – stwierdził Mikael.

Podczas rozmowy z Eriką siedział na podłodze przy sofie i obserwował Lisbeth Salander. Wcześniej zdjął jej buty i spodnie, żeby założyć opatrunek na biodro, i teraz nieoczekiwanie położył rękę na spodniach, które rzucił na podłogę przy sofie. W kieszeni wyczuł jakiś twardy przedmiot. Po chwili wyciągnął palmtopa Palm Tungsten T3.

Zmarszczył brwi i w zamyśleniu przyglądał się komputerowi. Kiedy usłyszał odgłos helikoptera, wsunął go do wewnętrznej kieszeni kurtki. Potem – jeszcze ciągle był sam – pochylił się nad dziewczyną i przeszukał wszystkie jej kieszenie. Znalazł kolejny komplet kluczy od mieszkania na Mosebacke i paszport wystawiony na nazwisko Irene Nesser. Szybko włożył wszystko do przegródki swojej torby komputerowej.

Pierwszy wóz policyjny z Fredrikiem Torstenssonem i Gunnarem Anderssonem z policji z Trollhättan zjawił się kilka minut po wylądowaniu helikoptera. Po nich przyjechał komisarz Thomas Paulsson i natychmiast objął dowodzenie. Mikael podszedł do niego i zaczął tłumaczyć, co się stało. Paulsson zrobił na nim wrażenie przemądrzałego i sztywnego trepa służbisty. To po jego przybyciu wszystko zaczęło iść nie tak.

Paulsson w żaden sposób nie okazywał, że rozumie, o czym Mikael mówi. Sprawiał wrażenie dziwnie otumanionego i jedyną rzeczą, jaka do niego docierała, był fakt, że ta zmasakrowana dziewczyna na podłodze obok kuchennej sofy to poszukiwana listem gończym potrójna morderczyni Lisbeth Salander. Najwyraźniej traktował ją jako cenny łup. Trzy razy pytał zajętego udzielaniem pomocy pielęgniarza ze służby ratowniczej, czy dziewczynę można aresztować na miejscu. W końcu pielęgniarz wstał i ryknął, żeby trzymał się na odległość ramienia.

Potem Paulsson skoncentrował się na rannym Aleksandrze Zalachence leżącym w drewutni i Mikael usłyszał, jak komisarz zgłasza przez radio, że Salander najwyraźniej próbowała zabić kolejną osobę.

W tym momencie Mikael był już tak zirytowany zachowaniem Paulssona, który ewidentnie nie słyszał ani słowa z tego, co próbował mu powiedzieć, że podniesionym głosem zaapelował do niego, żeby natychmiast zadzwonił do inspektora Jana Bublanskiego ze Sztokholmu. Wyciągnął komórkę i zaproponował, że wybierze numer. Ale Paulsson nie był zainteresowany.

Potem Mikael popełnił dwa błędy.

Zdecydowanie oświadczył, że prawdziwym potrójnym mordercą jest mężczyzna, który nazywa się Ronald Niedermann i jest zbudowany jak pancerny robot, cierpi na analgezję wrodzoną i obecnie siedzi związany w rowie przy drodze do Nossebro. Opisał miejsce, gdzie można znaleźć Niedermanna, i poradził, żeby policja wysłała po niego specjalnie uzbrojony oddział pieszych funkcjonariuszy. Paulsson zapytał, jak Niedermann znalazł się w rowie, na co Mikael szczerze przyznał, że to on doprowadził go do tego, grożąc mu bronią.

– Grożąc bronią? – zdziwił się komisarz Paulsson.

W tym momencie Mikael powinien zrozumieć, że Paulsson jest kompletnym kretynem. Powinien wziąć komórkę i sam zadzwonić do Jana Bublanskiego, i poprosić go o interwencję, żeby rozpędzić tę mgłę, która zdawała się otaczać Paulssona. A tymczasem popełnił błąd numer dwa i spróbował oddać broń, którą miał w kieszeni kurtki – pistolet typu colt 1911 government, znaleziony tego dnia w mieszkaniu Lisbeth Salander w Sztokholmie. Za jego pomocą udało mu się obezwładnić Ronalda Niedermanna.

Paulsson postanowił natychmiast aresztować Mikaela Blomkvista pod zarzutem nielegalnego posiadania broni. Polecił także dwójce policjantów, Torstenssonowi i Anderssonowi, udać się we wspomniane miejsce przy drodze do Nossebro i sprawdzić, czy w opowieści o związanym człowieku siedzącym w rowie przy znaku ostrzegającym przed łosiami jest choć odrobina prawdy. Gdyby się okazało, że to prawda, mieli go skuć kajdankami i przywieźć do Gossebergi.

Mikael natychmiast zaprotestował, tłumacząc, że Ronald Niedermann nie jest osobą, którą można tak po prostu pojmać i skuć kajdankami – jest niezwykle groźnym mordercą. Kiedy Paulsson zignorował jego protest, zmęczenie wzięło górę. Mikael nazwał Paulssona niekompetentnym dupkiem i krzyknął do Torstenssona i Anderssona, żeby nie próbowali uwalniać Ronalda Niedermanna przed przybyciem posiłków.

Jego wybuch przyniósł tylko tyle, że został zakuty w kajdanki i posadzony na tylnym siedzeniu służbowego wozu Paulssona, skąd, klnąc pod nosem, mógł widzieć, jak Torstensson i Andersson odjeżdżają radiowozem. Jedynym jasnym punktem w tej beznadziejnej sytuacji był fakt, że Lisbeth Salander została załadowana do helikoptera i odlatywała nad czubkami drzew w kierunku szpitala. Mikael czuł się całkowicie bezradny i wyłączony z obiegu informacji. Teraz mógł tylko mieć nadzieję, że ktoś kompetentny zajmie się Lisbeth.

Doktor Anders Jonasson wykonał dwa głębokie cięcia aż do kości czaszki i odsunął skórę wokół wlotu kuli. Zabezpieczył otwór klamrami. Instrumentariuszka ostrożnie wsunęła ssak, żeby usunąć krew. Potem nastąpił nieprzyjemny moment: doktor Jonasson musiał użyć wiertarki, żeby poszerzyć otwór w kości. Wszystko trwało irytująco długo.

W końcu otwór był wystarczająco duży, żeby mógł dosięgnąć mózgu Lisbeth Salander. Ostrożnie wprowadził sondę i poszerzył kanał o kilka milimetrów. Potem za pomocą cieńszej sondy zlokalizował kulę. Zdjęcie rentgenowskie pokazywało, że kula przekręciła się i tkwiła pod kątem czterdziestu pięciu stopni w stosunku do kanału. Próbował ostrożnie poruszyć pocisk i po kilku nieudanych podejściach udało mu się przemieścić go odrobinę i ustawić w odpowiedniej pozycji.

Na końcu wprowadził do rany cienką pęsetę o żłobkowanych końcówkach. Ujął nią mocno podstawę kuli i zacisnął. Potem pociągnął pęsetę prosto do góry. Kula wyszła niemal bez oporu. Obejrzał ją szybko pod światło, stwierdził, że wygląda na nienaruszoną, i upuścił do metalowego naczynia.

– Wytrzeć – powiedział. Jego żądanie zostało natychmiast spełnione.

Spojrzał na EKG. Pokazywało, że akcja serca pacjentki nadal jest miarowa.

– Pęseta.

Opuścił silnie powiększającą lupę na podwieszanym statywie i nastawił ją na odsłonięte miejsce.

– Ostrożnie – powiedział profesor Frank Ellis.

W ciągu następnych czterdziestu pięciu minut Anders Jonasson usunął z okolic wlotu kuli trzydzieści dwa drobne odłamki kości. Najmniejszego z nich prawie nie można było dostrzec gołym okiem.

Podczas gdy załamany Mikael próbował ostrożnie wydostać z kieszeni marynarki komórkę – co ze skutymi dłońmi okazało się niemożliwe – na miejsce przybyło kilka samochodów z policjantami i ekipą techniczną. Komisarz Paulsson skierował ich do drewutni, żeby zabezpieczyli dowody. Nakazał też gruntowne przeszukanie domu, w którym znaleziono kilka sztuk broni. Mikael z rezygnacją obserwował te ćwiczenia z tylnego siedzenia wozu Paulssona.

Dopiero po upływie ponad godziny Paulsson najwyraźniej przypomniał sobie, że Torstensson i Andersson jeszcze nie wrócili z aresztowanym Ronaldem Niedermannem. Nagle zasępił się i zabrał Mikaela Blomkvista do kuchni, żeby jeszcze raz usłyszeć, jak po niego jechać.

Mikael zamknął oczy.

Kiedy człowiek, który miał pomóc Torstenssonowi i Anderssonowi, wrócił z meldunkiem, nadal siedział z Paulssonem w kuchni. Policjant Gunnar Andersson został znaleziony martwy, miał złamany kark. Jego kolega Frank Torstensson jeszcze żył, ale miał poważne obrażenia. Obu znaleziono w rowie przy znaku ostrzegającym przed łosiami. Brakowało służbowej broni i radiowozu.

Jeszcze do niedawna sytuacja była stosunkowo przejrzysta, a teraz nagle komisarz Thomas Paulsson miał dodatkowo na głowie morderstwo policjanta i zbiegłego uzbrojonego desperata.

– Idiota – powtórzył Mikael Blomkvist.

– Obrażanie policjantów nic tu nie pomoże.

– W tym jednym punkcie się zgadzamy. Ale ja panu dam popalić za niedopełnienie obowiązków służbowych. Jeszcze mnie pan popamięta. Zanim z panem skończę, zostanie pan okrzyknięty najgłupszym policjantem w Szwecji. Będzie o tym na każdym kiosku.

Groźba publicznego ośmieszenia była najwyraźniej jedyną rzeczą działającą na Thomasa Paulssona. Wyglądał na zaniepokojonego.

– Co pan proponuje?

– Żądam, żeby pan natychmiast zadzwonił do inspektora Jana Bublanskiego ze Sztokholmu. Teraz.

Inspektor Sonja Modig obudziła się nagle, kiedy jej podłączona do kontaktu komórka zaczęła dzwonić w drugim końcu sypialni. Spojrzała na zegarek stojący na nocnej szafce i z rozpaczą stwierdziła, że jest krótko po czwartej nad ranem. Potem spojrzała na męża, który spokojnie pochrapywał dalej. Mógłby przespać nawet atak artyleryjski. Wygrzebała się z łóżka i znalazła odpowiedni guzik.

„Jan Bublanski – pomyślała. – Któż by inny”.

– W okolicy Trollhättan rozpętało się piekło – powitał ją szef, nie tracąc czasu na grzecznościowe formułki. – Pociąg X2000 do Göteborga odchodzi dziesięć po piątej.

– Co się stało?

– Blomkvist znalazł Salander i Niedermanna z Zalachenką. Jest aresztowany za obrazę policjanta, stawianie oporu i nielegalne posiadanie broni. Salander została przewieziona do Sahlgrenska z kulką w głowie. Zalachenko jest w Sahlgrenska z siekierą w głowie. Niedermann jest na wolności. W nocy zamordował policjanta.

Sonja Modig zamrugała dwa razy i poczuła się zmęczona. Najbardziej pragnęła wśliznąć się z powrotem do łóżka i wziąć miesiąc urlopu.

– X2000 dziesięć po piątej. Okej. Co mam zrobić?

– Weź taksówkę na Centralny. Do towarzystwa będziesz miała Jerkera Holmberga. Macie nawiązać kontakt z komisarzem Thomasem Paulssonem z policji w Trollhättan, który najwyraźniej odpowiada za dużą część tego nocnego zamieszania i według Blomkvista jest, cytuję, rzadkim okazem kretyna, koniec cytatu.

– Rozmawiałeś z Blomkvistem?

– Najwidoczniej jest aresztowany i skuty. Udało mi się namówić Paulssona, żeby na chwilę podstawił mu telefon. Jadę właśnie na Kungsholmen i będę usiłował zorientować się w sytuacji. Będziemy w kontakcie. Weź komórkę.

Sonja Modig jeszcze raz spojrzała na zegarek. Potem zadzwoniła po taksówkę i na minutę weszła pod prysznic. Umyła zęby, przeciągnęła grzebieniem po włosach, ubrała się w czarne spodnie, czarny podkoszulek i szary żakiet. Wrzuciła do torebki służbową broń, a jako okrycie wybrała czerwoną skórzaną kurtkę. Wreszcie potrząsnęła mężem, żeby przywrócić go do życia. Wyjaśniła, dokąd jedzie, wytłumaczyła, że to on musi zająć się dziećmi. Wyszła z bramy w momencie, kiedy podjechała taksówka.

Nie musiała szukać kolegi, inspektora Jerkera Holmberga. Spodziewała się, że będzie siedział w wagonie restauracyjnym i, jak się okazało, nie pomyliła się. Zdążył kupić dla niej kanapkę i kawę. Przez pięć minut siedzieli w milczeniu i jedli śniadanie. Wreszcie Holmberg odsunął na bok filiżankę.

– Może należałoby zmienić zawód – powiedział.

O czwartej rano do Gossebergi przyjechał wreszcie inspektor Marcus Erlander z wydziału zabójstw w Göteborgu i przejął dowództwo od obciążonego ponad siły Thomasa Paulssona. Erlander był tęgawym siwowłosym mężczyzną w wieku około pięćdziesięciu lat. Jedną z jego pierwszych decyzji było zdjęcie kajdanek Mikaelowi Blomkvistowi. Potem poczęstował go drożdżówkami i kawą z termosu. Poszli porozmawiać w cztery oczy.

– Rozmawiałem z Bublanskim – powiedział Erlander. – Znamy się od wielu lat. Zarówno jemu, jak i mnie jest wstyd za Paulssona.

– Przez niego dziś w nocy zginął policjant – stwierdził Mikael.

Erlander skinął głową.

– Znałem Gunnara Anderssona osobiście. Służył w Göteborgu, zanim przeniósł się do Trollhättan. Miał trzyletnią córeczkę.

– Współczuję. Próbowałem ostrzec…

Erlander skinął głową.

– Tak, rozumiem. Używał pan wielkich liter i za to został pan skuty. To pan załatwił Wennerströma. Bublanski mówi, że z pana jest stuknięty detektyw amator i bezczelny dziennikarz, ale najwyraźniej wie pan, o czym mówi. Czy może pan wtajemniczyć mnie w przystępny sposób w całą tę sprawę?

– Chodzi o morderstwo moich przyjaciół Daga Svenssona i Mii Bergman w Enskede i o zabójstwo człowieka, który nie był moim przyjacielem… adwokata Nilsa Bjurmana, opiekuna prawnego Lisbeth Salander.

Erlander skinął.

– Jak pan wie, policja ściga Lisbeth Salander od Wielkanocy. Była podejrzewana o potrójne morderstwo. Na początek musi pan sobie uświadomić, że ona nie jest winna tych morderstw. Jeśli gra tu jakąś rolę, to raczej ofiary.

– Nie miałem do czynienia ze sprawą Salander, ale biorąc pod uwagę wszystko, co pisały media, trochę trudno przełknąć pomysł, że miałaby być całkowicie niewinna.

– Niemniej jednak tak właśnie sprawy wyglądają. Jest niewinna. I kropka. Prawdziwym mordercą jest Ronald Niedermann, który dziś w nocy zamordował pańskiego kolegę Gunnara Anderssona. Pracuje dla Karla Axela Bodina.

– Tego samego Bodina, który leży w Sahlgrenska z siekierą w głowie.

– Jeśli spojrzeć na to od strony czysto technicznej, siekiera już nie tkwi w jego głowie. Zakładam, że to Lisbeth Salander go załatwiła. Jest jej ojcem, byłym płatnym mordercą na usługach rosyjskich tajnych służb. Zbiegł w latach siedemdziesiątych i od tego czasu pracował dla Säpo, aż do upadku Związku Radzieckiego. Potem działał na własną rękę, był gangsterem.

Erlander przyglądał się w zamyśleniu postaci siedzącej przed nim na sofie. Mikael Blomkvist był spocony, wyglądał na zmarzniętego i śmiertelnie zmęczonego. Dotychczas mówił racjonalnie i z sensem, ale komisarz Thomas Paulsson – którego słowom Erlander nieszczególnie dawał wiarę – ostrzegał go, że Blomkvist bredzi o radzieckich szpiegach i niemieckich skrytobójcach, którymi raczej nieczęsto zajmowała się szwedzka kryminalistyka. Blomkvist najwyraźniej dotarł do tego momentu opowieści, w którym Paulsson przestał go słuchać. Ale w rowie przy drodze do Nossebro leżeli policjanci – jeden martwy i jeden ciężko ranny – więc Erlander chciał wysłuchać wszystkiego. Choć nie udało mu się ukryć pewnej nieufności. Dała się słyszeć w jego głosie.

– Okej. Radziecki agent.

Blomkvist uśmiechnął się blado. Najwidoczniej miał świadomość, jak niedorzecznie brzmi jego opowieść.

– Były radziecki agent. Mogę udokumentować wszystko, co mówię.

– Proszę mówić dalej.

– Zalachenko był asem szpiegowskim w latach siedemdziesiątych. Porzucił służbę i dostał schronienie w Säpo. Zdarzało się to, o ile się orientuję, wcale nie tak rzadko po upadku Związku Radzieckiego.

– Okej.

– Jak już mówiłem, nie wiem dokładnie, co się wydarzyło dzisiejszej nocy, ale Lisbeth wyśledziła swojego ojca, którego nie widziała od piętnastu lat. Pobił kiedyś jej matkę niemal na śmierć. Próbował zamordować Lisbeth. Pośrednio jest odpowiedzialny za zamordowanie Daga Svenssona i Mii Bergman. Poza tym odpowiada za porwanie przyjaciółki Lisbeth, Miriam Wu – słynna walka Paola Roberto w Nykvarn.

– Jeśli Lisbeth Salander uderzyła ojca siekierą w głowę, raczej trudno powiedzieć, żeby była niewinna.

– Sama ma trzy rany postrzałowe. Myślę, że z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, iż działała w obronie koniecznej. Zastanawiam się…

– Tak?

– Lisbeth była bardzo ubrudzona ziemią i gliną, jej włosy były jednym wielkim plackiem błota. Pod ubraniem miała pełno piasku. Wygląda na to, że została pogrzebana. A Niedermann najwidoczniej ma zwyczaj zakopywać ludzi. Policja w Södertälje znalazła dwa groby w magazynie pod Nykvarn, należącym do Svavelsjö MC.

– Właściwie trzy. Znaleźli jeszcze jeden grób, wczoraj, późnym wieczorem. Ale jeśli Lisbeth Salander została postrzelona i zakopana, to co w takim razie robi wśród żywych z siekierą w dłoni?

– Nie wiem, co tu się działo, ale Lisbeth jest niesamowicie wytrzymała. Próbowałem namówić Paulssona, żeby ściągnął tu patrol z psami…

– Jest już w drodze.

– Dobrze.

– Paulsson aresztował pana za obrazę policji.

– Zaprzeczam. Nazwałem go idiotą, niekompetentnym dupkiem i kretynem. Żaden z tych epitetów nie był w tym kontekście obraźliwy.

– Ale jest pan też oskarżony o nielegalne posiadanie broni.

– Popełniłem błąd, próbując przekazać mu broń. Poza tym nie chcę się wypowiadać na ten temat, zanim nie porozumiem się z adwokatem.

– Okej. Zostawmy to na razie. Mamy do omówienia poważniejsze sprawy. Co pan wie o tym Niedermannie?

– Jest mordercą. Coś z nim jest nie tak. Ma ponad dwa metry wzrostu i budowę pancernego robota. Niech pan zapyta Paola Roberto, który się z nim boksował. Cierpi na analgezję wrodzoną. Neuroprzekaźniki na synapsach nie działają normalnie i w rezultacie nie odczuwa bólu. Jest Niemcem urodzonym w Hamburgu, jako nastolatek był skinheadem. Na wolności stanowi śmiertelne zagrożenie.

– Czy ma pan jakiś pomysł, dokąd mógł uciec?

– Nie. Wiem tylko, że przygotowałem go do zgarnięcia, a potem dowodzenie przejął ten kretyn z Trollhättan.

Tuż przed piątą rano doktor Anders Jonasson zdjął brudne lateksowe rękawiczki i wrzucił je do kosza. Instrumentariuszka nakładała opatrunek na ranę na biodrze pacjentki. Operacja trwała trzy godziny. Spojrzał na ogoloną, zmaltretowaną głowę Lisbeth Salander, już owiniętą bandażem.

Poczuł nagły przypływ czułości. Często jej doświadczał wobec pacjentów, których operował. Według gazet Lisbeth Salander była psychopatką i seryjną morderczynią, ale w jego oczach wyglądała raczej jak postrzelony wróbel. Potrząsnął głową. Potem spojrzał na doktora Franka Ellisa, który przyglądał mu się z uśmiechem.

– Jesteś znakomitym chirurgiem – oświadczył Ellis.

– Dasz się zaprosić na śniadanie?

– A można tu gdzieś dostać naleśniki z dżemem?

– Gofry – odparł Anders Jonasson. – U mnie w domu. Tylko najpierw zadzwonię i uprzedzę żonę. Potem weźmiemy taksówkę. – Zatrzymał się i spojrzał na zegar. – Po głębszym zastanowieniu stwierdzam, że może lepiej nie dzwonić.

Mecenas Annika Giannini nagle przebudziła się ze snu. Odwróciła głowę w prawo i stwierdziła, że jest za dwie minuty szósta. Pierwsze spotkanie z klientem miała już o ósmej. Spojrzała w lewo na swojego męża Enrica Gianniniego. Spał spokojnie i w najlepszym razie miał się obudzić o ósmej. Zamrugała szybko kilka razy, wstała i zanim poszła pod prysznic, włączyła ekspres do kawy. Spędziła sporo czasu w łazience, potem ubrała się w czarne spodnie, białą koszulkę polo i czerwony żakiet. Zrobiła dwa tosty, położyła na nich ser, dżem pomarańczowy i pokrojone awokado. Zaniosła śniadanie do salonu, akurat kiedy zaczynały się telewizyjne wiadomości o wpół do siódmej. Napiła się kawy i właśnie otwierała usta, żeby ugryźć kanapkę, kiedy usłyszała zapowiedź.

Jeden policjant zamordowany, drugi ciężko ranny. Dramatyczne wydarzenia. W nocy schwytano ściganą listem gończym potrójną morderczynię Lisbeth Salander.

Początkowo nie mogła zrozumieć, o co chodziło, bo pierwsze wrażenie sugerowało, że to Lisbeth Salander zabiła policjanta. Wiadomość była sformułowana bardzo zwięźle, ale po chwili dotarło do niej, że policja poszukuje mężczyzny podejrzewanego o zabójstwo policjanta. Informacja pochodziła od anonimowego trzydziestosiedmioletniego mężczyzny. Wszystko wskazywało na to, że Lisbeth Salander, ciężko ranna, jest w szpitalu Sahlgrenska w Göteborgu.

Annika zmieniła kanał, ale nie dowiedziała się wiele więcej o tamtych wydarzeniach. Sięgnęła po komórkę i wybrała numer brata, Mikaela Blomkvista. Usłyszała komunikat, że abonent jest niedostępny. Poczuła ukłucie strachu. Mikael dzwonił do niej poprzedniego wieczoru w drodze do Göteborga. Był na tropie Lisbeth Salander. A także mordercy nazwiskiem Ronald Niedermann.

Kiedy zrobiło się jasno, spostrzegawczy policjant znalazł ślady krwi na ziemi za drewutnią. Pies policyjny poszedł ich tropem do wykopu na polance oddalonej od gospodarstwa Gosseberga o mniej więcej czterysta metrów na północny wschód.

Mikael poszedł tam razem z inspektorem Erlanderem. Przyglądali się w zamyśleniu. Od razu zauważyli dużo krwi w wykopie i wokół niego.

Znaleźli nawet zniszczoną papierośnicę, która najwidoczniej służyła jako łopatka. Erlander włożył znalezisko do plastikowego woreczka i oznakował go. Pozbierał także próbki zabarwionych krwią grudek ziemi. Policjant w mundurze zwrócił jego uwagę na niedopałek papierosa marki Pall Mall bez filtra, leżący około metra od wykopu. Także i on został zapakowany do woreczka i opatrzony etykietą. Mikael przypomniał sobie, że widział paczkę pall malli na blacie kuchennym w domu Zalachenki.

Erlander spojrzał na niebo. Zbierały się ciężkie deszczowe chmury. Burza, która zeszłej nocy rozpętała się nad Göteborgiem, przechodziła najwidoczniej na południe od okolic Nossebro, ale było tylko kwestią czasu, kiedy i tu zacznie padać. Inspektor poprosił umundurowanego policjanta, żeby przyniósł plandekę i przykrył wykop.

– Wydaje mi się, że ma pan rację – powiedział wreszcie do Mikaela. – Analiza krwi na pewno potwierdzi, że tu leżała Lisbeth Salander. Domyślam się też, że na papierośnicy znajdziemy jej odciski palców. Została postrzelona i pogrzebana, ale jakimś cudem udało jej się przeżyć i wydostać…

– I wrócić do domu, żeby przyłożyć siekierą Zalachence – dokończył Mikael. – Zawzięta z niej sztuka.

– Ale jak, do diabła, poradziła sobie z Niedermannem?

Mikael wzruszył ramionami. Był tak samo zaskoczony jak Erlander.

Rozdział 2

Piątek, 8 kwietnia

Sonja Modig i Jerker Holmberg byli na Dworcu Centralnym w Göteborgu krótko po ósmej rano. Bublanski dzwonił z nowymi instrukcjami: mieli już nie jechać do Gossebergi, tylko wziąć taksówkę do komendy regionalnej policji Vastra Götalands przy placu Ernsta Fontella, koło stadionu Nya Ullevi. Ponad godzinę czekali na powrót inspektora Erlandera z Mikaelem Blomkvistem z Gossebergi. Mikael przywitał się z Sonją Modig, którą spotkał już wcześniej, i przedstawił się Jerkerowi Holmbergowi. Potem dołączył do nich kolega Erlandera z aktualnymi wieściami z pogoni za Ronaldem Niedermannem. Raport był krótki.

– Utworzyliśmy grupę śledczą pod kierunkiem regionalnego wydziału kryminalnego. Oczywiście zaalarmowaliśmy cały kraj. Radiowóz znaleźliśmy o szóstej rano w Alingsås. Na razie tam ślad się urywa. Podejrzewamy, że zmienił pojazd, ale nie dostaliśmy jeszcze żadnego zgłoszenia o kradzieży samochodu.

– A media? – zapytała Sonja Modig i zerknęła przepraszająco na Mikaela Blomkvista.

– To zabójstwo policjanta, więc jest przez to maksymalna mobilizacja. Planujemy konferencję prasową na dziesiątą.

– Czy ktoś może wie, w jakim stanie jest Lisbeth Salander? – zapytał Mikael. Był dziwnie mało zainteresowany wszystkim, co wiązało się z poszukiwaniami Niedermanna.

– Przeszła w nocy operację. Wyjęli jej kulę z głowy. Jeszcze się nie wybudziła z narkozy.

– Czy wiadomo, jakie są rokowania?

– O ile zrozumiałem, nic nie będzie wiadomo, póki się nie obudzi. Ale lekarz, który ją operował, mówi, że jest dobrej myśli. Powinna przeżyć, jeśli nie pojawią się komplikacje.

– A Zalachenko? – zapytał Mikael.

– Kto? – zapytał kolega Erlandera, jeszcze niewtajemniczony w zawiłości tej sprawy.

– Karl Axel Bodin.

– Aha, on też był operowany tej nocy. Ma dość paskudną ranę od siekiery w twarzy i jeszcze jedną pod kolanem. Jest mocno sponiewierany, ale jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.

Mikael skinął głową.

– Wygląda pan na zmęczonego – powiedziała Sonja Modig.

– No pewnie. To moja trzecia doba prawie bez snu.

– Spał trochę w samochodzie w drodze z Nossebro – dodał Erlander.

– Czy da pan radę opowiedzieć wszystko od początku? – zapytał Holmberg. – Wszystko wskazuje na to, że prywatni detektywi wygrywają z policją trzy do zera.

Mikael uśmiechnął się blado.

– Chciałbym to usłyszeć od Bublanskiego – powiedział.

Poszli na śniadanie do policyjnej kafeterii w komendzie. Mikael przez pół godziny tłumaczył, jak z kawałków puzzli ułożył historię Zalachenki. Kiedy skończył, policjanci nadal milczeli, pogrążeni w myślach.

– W pańskiej historii jest kilka dziur – odezwał się wreszcie Holmberg.

– Pewnie tak – potwierdził Mikael.

– Nie wyjaśnił pan, jak wszedł w posiadanie ściśle tajnego raportu Säpo o Zalachence.

Mikael skinął głową.

– Znalazłem go w mieszkaniu Lisbeth Salander, kiedy wreszcie odkryłem, gdzie się ukrywa. Ona z kolei znalazła go, jak się domyślam, w domku letniskowym mecenasa Bjurmana.

– A więc znalazł pan kryjówkę Salander?

Mikael skinął.

– I co?

– Sami musicie znaleźć ten adres. Lisbeth bardzo się starała mieć tajny adres i ja nie zamierzam być źródłem przecieku.

Modig i Holmberg lekko się zachmurzyli.

– Panie Blomkvist… to przecież śledztwo w sprawie morderstwa – powiedziała Sonja Modig.

– A pani jeszcze nie do końca zrozumiała, że Lisbeth jest niewinna, a policja w sposób niespotykany naruszyła jej prywatność. Gang lesbijek satanistek? Skąd wy bierzecie takie rzeczy? Jeśli będzie chciała wam powiedzieć, gdzie mieszka, to jestem przekonany, że to zrobi.

– Jest jeszcze jedna rzecz, którą nie do końca rozumiem – drążył Holmberg. – Skąd w tej sprawie w ogóle bierze się Bjurman? Mówi pan, że to on to wszystko uruchomił, kiedy skontaktował się z Zalachenką i zlecił mu zamordowanie Salander… ale dlaczego miałby to robić?

Mikael zwlekał z odpowiedzią dłuższą chwilę.

– Domyślam się, że zwrócił się do Zalachenki, żeby pomógł mu pozbyć się Lisbeth Salander. Miała się znaleźć w tamtym magazynie w Nykvarn.

– Był jej kuratorem. Jaki miałby powód, żeby ją zlikwidować?

– To skomplikowane.

– Więc niech pan nam wytłumaczy.

– Miał diabelnie dobry powód. Zrobił coś, a Lisbeth się o tym dowiedziała. Stanowiła zagrożenie dla jego przyszłości i dobrobytu.

– Co takiego zrobił?

– Myślę, że najlepiej będzie, jak Lisbeth sama wyjaśni wam powody.

Spojrzał Holmbergowi prosto w oczy.

– Spróbuję zgadnąć – odezwała się Sonja Modig. – Bjurman zrobił swojej podopiecznej jakąś krzywdę.

Mikael skinął głową.

– Czy mam przypuszczać, że zmuszał ją do czynności seksualnych?

Mikael wzruszył ramionami, lecz nie skomentował.

– Czy wie pan o tatuażu na brzuchu Bjurmana?

– Tatuażu?

– Wykonany ręką amatora napis na cały brzuch… „Jestem sadystyczną świnią, dupkiem i gwałcicielem”. Dyskutowaliśmy, o co tu mogło chodzić.

Mikael znienacka wybuchnął głośnym śmiechem.

– O co chodzi?

– Zastanawiałem się, co Lisbeth zrobiła, żeby się zemścić. Ale słuchajcie… nie chcę z wami rozmawiać o tej sprawie, z tych samych powodów co przedtem. Tu chodzi o jej prywatność. To wobec Lisbeth popełniono przestępstwo. To ona jest ofiarą. To ona zdecyduje, czy chce wam o tym opowiedzieć. Sorry.

Sprawiał wrażenie, jakby rzeczywiście było mu przykro.

– Gwałt trzeba zgłosić na policję – powiedziała Sonja Modig.

– Zgadzam się. Ale do tego gwałtu doszło dwa lata temu, a Lisbeth jeszcze nie rozmawiała o tym z policją. Co wskazuje na to, że raczej nie zamierza tego robić. Mogę się z nią nie zgadzać w tej sprawie ze wszystkich sił, ale i tak to ona decyduje. Poza tym…

– Tak?

– Lisbeth nie ma szczególnych powodów, żeby zwierzać się policji. Ostatnio, kiedy próbowała wyjaśnić, jakim bydlakiem jest Zalachenko, została zamknięta w psychiatryku.

Prokurator nadzorujący postępowanie przygotowawcze Richard Ekström czuł łaskotanie niepokoju w brzuchu, kiedy krótko przed dziewiątą rano w piątkowy poranek poprosił kierującego śledztwem Jana Bublanskiego, żeby zajął miejsce po drugiej stronie biurka. Poprawił okulary i pogładził się po starannie przystrzyżonej bródce. Czuł, że robi się niebezpiecznie, że pogrąża się w chaosie. Przez miesiąc ścigał Lisbeth Salander. Gdzie się tylko dało, przedstawiał ją jako chorą psychicznie groźną psychopatkę. Dopuścił do wycieku informacji, które miały mu pomóc w przyszłym procesie. Wszystko wyglądało tak dobrze.

Nie miał nawet cienia wątpliwości, że Lisbeth Salander jest winna potrójnego morderstwa. Wierzył, że jej proces będzie spacerkiem po zwycięstwo, propagandowym przedstawieniem z nim samym w głównej roli. A potem wszystko przestało się układać i nagle okazało się, że oto ma przed sobą zupełnie innego mordercę i chaos, który zdawał się nie mieć końca. Pieprzona Salander.

– A więc mamy tu niezły pasztet – powiedział. – Czego się dowiedziałeś dziś rano?

– Poszedł komunikat na cały kraj w sprawie Ronalda Niedermanna, ale nadal go nie złapano. Na razie jest poszukiwany tylko za zamordowanie policjanta Gunnara Anderssona, ale sądzę, że powinniśmy ogłosić, że jest winny trzech morderstw w Sztokholmie. Może mógłbyś zwołać konferencję prasową.

Bublanski specjalnie zaproponował konferencję, żeby rozdrażnić rozmówcę. Ekström nienawidził spotkań z dziennikarzami.

– Wydaje mi się, że na razie powinniśmy zaczekać z konferencjami – powiedział szybko.

Bublanski z trudem stłumił uśmiech.

– To przede wszystkim sprawa dla policji z Göteborga – wyjaśnił Ekström.

– No tak, ale mamy tam na miejscu Sonję Modig i Jerkera Holmberga, nawiązaliśmy współpracę…

– Zaczekamy z konferencją prasową, póki nie dowiemy się więcej – zadecydował Ekström ostrym tonem. – Chciałbym wiedzieć, jak bardzo jesteś pewny, że Niedermann rzeczywiście jest zamieszany w morderstwa tu, w Sztokholmie.

– Jako policjant jestem o tym przekonany. Tylko sprawa dowodów wygląda nie najlepiej. Nie mamy żadnych świadków morderstw, nie ma też żadnych dobrych dowodów rzeczowych. Magge Lundin i Sonny Nieminen ze Svavelsjö MC nie chcą gadać i udają, że nigdy nie słyszeli o Niedermannie. Ale i tak pójdzie siedzieć za zabójstwo policjanta.

– Właśnie – zgodził się Ekström. – To zabójstwo policjanta jest w tej chwili ważne. Ale powiedz mi… czy jest coś, co wskazywałoby, że Salander jest przynajmniej jakoś zamieszana w te morderstwa? Czy można sobie wyobrazić, że to ona razem z Niedermannem dokonała tych zbrodni?

– Wątpię. I raczej nie wygłaszałbym takiej teorii publicznie.

– To w takim razie jak jest z tym powiązana?

– To niezwykle skomplikowana historia. Dokładnie tak jak Mikael Blomkvist twierdził od początku, tu chodzi o tego typa Zala… Aleksandra Zalachenkę.

Na dźwięk nazwiska Blomkvista prokurator Ekström wyraźnie się najeżył.

– Zala to były radziecki szpieg, bezwzględny skrytobójca z okresu zimnej wojny – mówił dalej Bublanski. – Przyjechał do Szwecji w latach siedemdziesiątych i został ojcem Lisbeth Salander. Opiekowała się nim komórka Säpo. Zacierała ślady jego zbrodni. Jeden z funkcjonariuszy Säpo dopilnował też, żeby Lisbeth Salander została zamknięta w klinice psychiatrycznej dla młodzieży, kiedy miała trzynaście lat i groziła, że zdradzi tajemnicę Zalachenki.

– Rozumiesz chyba, że trochę trudno to przełknąć. To nie jest historia, z którą moglibyśmy iść do mediów. O ile dobrze zrozumiałem, wszystko, co dotyczy Zalachenki, to informacje ściśle tajne.

– Ale prawdziwe. Mam dokumenty.

– Czy mogę je przejrzeć?

Bublanski podsunął mu teczkę z raportem z 1991 roku. Ekström w zamyśleniu przyglądał się pieczątce informującej, że dokument zawiera ściśle tajne informacje, i numerowi dziennika podawczego, który od razu zidentyfikował jako należący do Säpo. Przewertował szybko liczący niemal sto stron plik papierów i przeczytał kilka fragmentów, wybranych na chybił trafił. Wreszcie odłożył raport na bok.

– Musimy spróbować trochę to załagodzić, żeby sprawa nie wymknęła się nam całkowicie spod kontroli. A więc Lisbeth Salander została zamknięta w domu wariatów, bo próbowała zabić swojego ojca… tego Zalachenkę. A teraz jeszcze zadała mu cios siekierą w głowę. W każdym razie należy to uznać za próbę morderstwa. Trzeba ją też aresztować za postrzelenie Maggego Lundina w Stallarholmen.

– Możesz aresztować, kogo chcesz, ale na twoim miejscu byłbym ostrożniejszy.

– To będzie skandal niebywałych rozmiarów, jeśli cała ta historia z Säpo wyjdzie na światło dzienne.

Bublanski wzruszył ramionami. Jego obowiązki służbowe polegały na wyjaśnianiu zbrodni, a nie na wyciszaniu skandali.

– Ten palant z Säpo, Gunnar Björck. Co wiemy o jego roli?

– Jest jedną z głównych postaci. W tej chwili przebywa na zwolnieniu lekarskim z powodu dyskopatii, obecnie mieszka w Smådalarö.

– Okej… na razie zachowamy milczenie w sprawie Säpo. Teraz liczy się zabójstwo policjanta i nic innego. Powinniśmy unikać zamieszania.

– Raczej trudno będzie wyciszyć tę sprawę.

– Co masz na myśli?

– Wysłałem Curta Svenssona, żeby przywiózł Björcka na przesłuchanie. – Bublanski spojrzał na zegarek. – Powinni tu być mniej więcej teraz.

– Co?

– Właściwie planowałem sam wybrać się na wycieczkę do Smådalarö, ale morderstwo policjanta mi przeszkodziło.

– Nie wydałem pozwolenia na zatrzymanie Björcka.

– To prawda. Ale to nie jest aresztowanie. Ściągam go tylko na przesłuchanie.

– Nie podoba mi się to.

Bublanski nachylił się do przodu, przez co wyglądał, jakby mówił niemal po przyjacielsku.

– Richardzie… sprawa wygląda tak: Lisbeth Salander jest ofiarą wielu aktów przemocy dokonanych w świetle prawa. Zaczęło się, kiedy była jeszcze dzieckiem. Nie zamierzam pozwolić, żeby to trwało nadal. Możesz odebrać mi nadzór nad śledztwem, ale w takim razie będę zmuszony napisać o tej sprawie ostrą notatkę służbową.

Richard Ekström wyglądał, jakby właśnie połknął coś kwaśnego.

Gunnar Björck, przebywający na zwolnieniu lekarskim zastępca szefa wydziału do spraw obcokrajowców w tajnej policji, otworzył drzwi swojego letniego domku w Smådalarö i podniósł wzrok na wysokiego, krótko ostrzyżonego blondyna w czarnej skórzanej kurtce.

– Szukam Gunnara Björcka.

– To ja.

– Curt Svensson, policja kryminalna.

Mężczyzna pokazał legitymację służbową.

– Słucham pana.

– Jest pan proszony o udanie się ze mną na Kungsholmen, aby złożyć wyjaśnienia w śledztwie w sprawie Lisbeth Salander.

– Ehm… to musi być jakaś pomyłka.

– To nie jest pomyłka – stwierdził Curt Svensson.

– Pan mnie nie rozumie. Ja też jestem policjantem. Sądzę, że powinien pan skonsultować się w tej sprawie ze swoim szefem.

– To właśnie mój szef pana wzywa.

– Muszę zadzwonić i…

– Może pan zadzwonić z Kungsholmen.

Gunnar Björck poczuł nagle, że ogarnia go rezygnacja.

Stało się. Zostałem w to wciągnięty. Pieprzony gnojek Blomkvist. Pieprzona Salander.

– Czy jestem zatrzymany? – zapytał.

– W tej chwili nie. Ale możemy to załatwić, jeśli pan sobie życzy.

– Nie… nie, oczywiście pojadę z panem. To jasne, że chcę pomagać kolegom ze służby zewnętrznej.

– To dobrze – stwierdził Curt Svensson i wszedł za gospodarzem do środka. Czujnie obserwował Gunnara Björcka, kiedy ten brał okrycie i wyłączał ekspres do kawy.

O jedenastej przed południem Mikael Blomkvist przypomniał sobie, że jego wynajęty samochód nadal stoi zaparkowany za stodołą przy wjeździe do Gossebergi, ale był tak wyczerpany, że nie mógł po niego jechać, a jeszcze mniej nadawał się do prowadzenia auta taki kawał drogi. Poprosił o radę inspektora Marcusa Erlandera, a ten wspaniałomyślnie załatwił sprawę tak, że jeden z techników kryminalnych z Göteborga wróci samochodem Mikaela do domu.

– Niech pan potraktuje to jako zadośćuczynienie za to, jak został pan potraktowany dzisiejszej nocy.

Mikael skinął głową. Potem pojechał taksówką do City Hotellet przy Lorensbergsgatan, niedaleko Avenyn. Wynajął jednoosobowy pokój w cenie ośmiuset koron za noc. Od razu poszedł do pokoju i zrzucił ubranie. Nagi usiadł na pościelonym łóżku, z wewnętrznej kieszeni kurtki wyjął palma tungstena T3 należącego do Lisbeth Salander i zważył go w dłoni. Nadal nie mógł uwierzyć, że mały komputer nie został zarekwirowany, kiedy komisarz Paulsson go przeszukiwał, ale Paulsson pewnie zakładał, że to komputer Mikaela. Poza tym nie trafił do aresztu, gdzie przeprowadzono by rewizję osobistą. Zastanawiał się chwilę. Wreszcie umieścił komputer w przegródce swojej torby komputerowej, w której przechowywał już płytę CD podpisaną „Bjurman”. Ją też Paulsson przeoczył. Zdawał sobie sprawę, że z prawnego punktu widzenia ukrywa dowody w śledztwie, lecz były to przedmioty, których Lisbeth najprawdopodobniej nie chciałaby widzieć w niepowołanych rękach.

Włączył komórkę i zauważył, że bateria prawie wysiadła, więc podłączył ładowarkę. Zadzwonił do siostry, mecenas Anniki Giannini.

– Cześć, siostra.

– Co masz wspólnego z zabójstwem policjanta dziś w nocy? – zapytała od razu.

Wyjaśnił pokrótce, co się wydarzyło.

– Okej. To znaczy, że Salander jest na oddziale intensywnej terapii.

– Tak jest. Póki się nie wybudzi, nie wiemy, jak poważne ma obrażenia, ale na pewno będzie potrzebowała adwokata.

Annika Giannini zastanawiała się chwilę.

– Czy myślisz, że zechciałaby mnie?

– Pewnie w ogóle nie będzie chciała adwokata. Nie jest osobą, która chętnie prosi o pomoc.

– Ze sprawy wynika, że potrzebowałaby adwokata specjalizującego się w sprawach karnych. Czy mogłabym spojrzeć na twoje materiały?

– Porozmawiaj z Eriką Berger i poproś o kopie.

Potem Mikael zadzwonił do Eriki Berger. Nie odbierała komórki, więc wystukał jej numer w redakcji „Millennium”. Odebrał Henry Cortez.

– Erika gdzieś wyszła – powiedział.

Mikael krótko streścił ostatnie wydarzenia i poprosił Henry’ego Corteza, żeby przekazał wiadomość redaktor naczelnej „Millennium”.

– Okej. A co mamy robić? – zapytał Henry.

– Dzisiaj nic – odparł Mikael. – Muszę się wyspać. Przyjadę do Sztokholmu jutro, o ile nie zdarzy się nic nieprzewidzianego. „Millennium” opublikuje swoją wersję wydarzeń w następnym numerze, ale mamy na to jeszcze prawie miesiąc.

Zakończył rozmowę i wśliznął się do łóżka. Zasnął przed upływem trzydziestu sekund.

Zastępca komendanta regionalnego policji Monika Spångberg zastukała długopisem o brzeg szklanki z wodą mineralną i poprosiła o ciszę. Wokół stołu konferencyjnego w jej gabinecie zebrało się dziesięć osób. Trzy kobiety i siedmiu mężczyzn. Grupa składała się z szefa wydziału kryminalnego, zastępcy szefa wydziału kryminalnego, trzech inspektorów kryminalnych – jednym z nich był Marcus Erlander – oraz rzecznika prasowego policji w Göteborgu. Na naradę wezwano także prokurator nadzorującą postępowanie przygotowawcze Agnetę Jervas z prokuratury oraz inspektorów Sonję Modig i Jerkera Holmberga ze sztokholmskiej policji. Dwoje ostatnich włączono do grupy, żeby okazać wolę współpracy z kolegami ze stolicy, a po części także po to, żeby pokazać, jak wygląda prawdziwe policyjne śledztwo.

Spångberg, która często była jedyną kobietą w męskim gronie, słynęła z tego, że nie traciła czasu na formalności i gładkie słówka. Wyjaśniła, że komendant policji wyjechał służbowo na konferencję Europolu w Madrycie i kiedy dowiedział się o morderstwie policjanta, postanowił wrócić, ale jego powrotu spodziewano się dopiero późnym wieczorem. Potem zwróciła się bezpośrednio do szefa wydziału kryminalnego Andersa Pehrzona i poprosiła, by pokrótce przedstawił sytuację.

– Minęło nieco ponad dziesięć godzin od zamordowania naszego kolegi Gunnara Anderssona przy drodze do Nossebro. Znamy nazwisko mordercy, to Ronald Niedermann, ale nie mamy jeszcze jego zdjęcia.

– W Sztokholmie mamy jego fotografię sprzed ponad dwudziestu lat. Dostaliśmy ją od Paola Roberto, ale prawie nie nadaje się do użytku – powiedział Jerker Holmberg.

– Okej. Radiowóz, który uprowadził, został znaleziony, jak wiadomo, w Alingsås dzisiaj rano. Stał zaparkowany w bocznej uliczce, mniej więcej trzysta pięćdziesiąt metrów od stacji kolejowej. Nie otrzymaliśmy rano zgłoszenia o kradzieży samochodu w okolicy.

– Jak idą poszukiwania?

– Obserwujemy pociągi przyjeżdżające do Sztokholmu i Malmö. Postawiliśmy na nogi cały kraj. Poinformowaliśmy policję norweską i duńską. W tej chwili około trzydziestu policjantów zajmuje się bezpośrednio śledztwem i oczywiście wszyscy mają oczy szeroko otwarte.

– Żadnych śladów?

– Żadnych. Na razie. Ale osoba o tak charakterystycznym wyglądzie jak Niedermann raczej nie powinna długo pozostać niezauważona.

– Czy ktoś wie, jak się czuje Fredrik Torstensson? – zapytał jeden z inspektorów.

– Leży w Sahlgrenska. Jest ciężko ranny, mniej więcej jak po wypadku samochodowym. Trudno uwierzyć, że jeden człowiek może tak poturbować drugiego gołymi rękami. Oprócz połamanych nóg i zmiażdżonych żeber ma też uszkodzony kręg szyjny. Istnieje niebezpieczeństwo, że będzie częściowo sparaliżowany.

Zebrani przez kilka sekund rozmyślali nad położeniem kolegi. Po chwili znów głos zabrała Monika Spångberg. Zwróciła się do Erlandera:

– Co się właściwie wydarzyło w Gosseberdze?

– Thomas Paulsson wydarzył się w Gosseberdze.

Kilku uczestników zgodnie westchnęło.

– Czy nikt nie może go wysłać na emeryturę? Przecież to jest cholerna chodząca katastrofa.

– Znam Paulssona bardzo dobrze – powiedziała Monika Spångberg surowo. – Ale nie słyszałam żadnych skarg na niego przez ostatnie… chyba przez dwa lata.

– Tamtejszy komendant policji jest starym kumplem Paulssona i próbował mu pomóc, trzymając nad nim parasol ochronny. W dobrej wierze, że tak powiem, nie chcę go tu krytykować. Ale dziś w nocy Paulsson zachowywał się dziwnie do tego stopnia, że wielu kolegów zgłaszało tę sprawę.

– To znaczy jak?

Marcus Erlander zerknął na Sonję Modig i Jerkera Holmberga. Był wyraźnie zażenowany, że musi ujawnić słabość swoich szeregów przed kolegami ze Sztokholmu.

– Najdziwniejsze jest to, że wysłał człowieka z ekipy technicznej, żeby zrobił inwentaryzację drewutni, w której znaleźliśmy Zalachenkę.

– Inwentaryzację drewutni? – powtórzyła zaskoczona Spångberg.

– Tak… to znaczy… chciał wiedzieć, ile dokładnie polan się tam znajduje. Żeby raport był kompletny.

Przy stole zapadło znaczące milczenie. Erlander pośpiesznie dorzucił:

– Rano okazało się, że Paulsson bierze co najmniej dwa leki psychotropowe, xanor i efexor. Właściwie powinien być na zwolnieniu, ale ukrywał swój stan przed kolegami.

– Jaki stan? – zapytała surowo Spångberg.

– Nie wiem oczywiście, co mu dokładnie dolega, lekarzy obowiązuje tajemnica, ale te środki, które bierze, mają częściowo silne działanie przeciwlękowe, częściowo stymulujące. Był po prostu na niezłym haju.

– Mój Boże – powiedziała Spångberg z przejęciem. Wyglądała jak chmura burzowa, która przeszła nad Göteborgiem rano. – Muszę natychmiast porozmawiać z Paulssonem.

– To będzie raczej trudne. Dziś rano przeszedł załamanie, jest w szpitalu z powodu przemęczenia. Mieliśmy po prostu maksymalnego pecha, że to właśnie on miał wtedy służbę.

– Czy mogę o coś zapytać? – powiedział szef wydziału kryminalnego. – A więc Paulsson aresztował Mikaela Blomkvista w nocy?

– Napisał raport i złożył doniesienie o znieważeniu funkcjonariusza, stawianiu oporu władzy i nielegalnym posiadaniu broni.

– Co mówi Blomkvist?

– Przyznaje się do obrazy, ale twierdzi, że to była obrona konieczna. Mówi, że opór polegał na tym, że w ostrych słowach usiłował zapobiec temu, żeby Torstensson i Andersson jechali zapuszkować Niedermanna sami, bez posiłków.

– Świadkowie?

– Policjanci Torstensson i Andersson. Chciałbym jeszcze dodać, że nie wierzę ani trochę w doniesienie Paulssona o stawianiu oporu. To typowe doniesienie zapobiegawcze, żeby mógł odrzucać późniejsze skargi Blomkvista.

– Ale to znaczy, że Blomkvist sam obezwładnił Niedermanna? – zapytała prokurator Agneta Jervas.

– Sterroryzował go bronią.

– A więc Blomkvist miał broń. W takim razie aresztowanie Blomkvista miałoby przynajmniej jakieś podstawy. Skąd miał broń?

– O tym nie chce mówić bez porozumienia z adwokatem. Ale Paulsson aresztował Blomkvista, kiedy ten próbował przekazać broń policji.

– Czy mogłabym złożyć nieformalną propozycję? – zapytała ostrożnie Sonja Modig.

Wszyscy spojrzeli w jej stronę.

– Spotkałam Mikaela Blomkvista kilka razy w czasie śledztwa i w mojej ocenie jest osobą, na której można polegać, choć jest dziennikarzem. Zakładam, że to pani podejmie decyzję w sprawie oskarżenia… – Spojrzała na Agnetę Jervas, a ta kiwnęła głową. – W takim razie ta historia z obrazą i oporem to tylko bzdury, które pani, jak sądzę, od razu odrzuci.

– Pewnie tak. Ale nielegalne posiadanie broni to coś poważniejszego.

– Proponowałabym, żeby pani trzymała rękę na pulsie. Blomkvist sam poskładał tę całą historię z kawałków i wyprzedził policję. Więcej skorzystamy na dobrych kontaktach i współpracy z nim niż na sprowokowaniu go, żeby rozprawił się z policją w mediach.

Umilkła. Po kilku sekundach Marcus Erlander odchrząknął. Jeżeli Sonja Modig odważyła się na takie wystąpienie, nie chciał być gorszy.

– Popieram. Ja także uważam Blomkvista za człowieka rozsądnego. Przeprosiłem go nawet za takie traktowanie. Wydaje mi się, że mógłby puścić to w niepamięć. Poza tym jest lojalny. Wyśledził, gdzie mieszka Lisbeth Salander, ale nie chce nam podać jej adresu. Nie boi się podjąć otwartej dyskusji z policją… a ma taką pozycję, że jego głos w mediach będzie się liczył tak samo jak wszystkie doniesienia Paulssona.

– Ale nie chce nam przekazać informacji o Salander?

– Mówi, że sami musimy ją o to zapytać.

– Co to była za broń? – zapytała Jervas.

– Colt 1911 government. Numer serii nieznany. Wysłałem go do laboratorium, ale jeszcze nie wiadomo, czy został użyty w Szwecji w związku z jakimś przestępstwem. Jeśli okaże się, że tak, to sprawa będzie wyglądała nieco inaczej.

Monika Spångberg uniosła długopis.

– Agneto, sama zdecydujesz, czy wszcząć postępowanie przygotowawcze przeciwko Blomkvistowi. Proponuję, żebyś poczekała na raport z laboratorium. Idźmy dalej. Ten Zalachenko… co możecie o nim powiedzieć, inspektorzy ze Sztokholmu?

– Problem polega na tym, że do wczorajszego popołudnia nigdy nie słyszeliśmy ani o Zalachence, ani o Niedermannie – odpowiedziała Sonja Modig.

– Wydawało mi się, że ścigacie bandę lesbijek satanistek – odezwał się jeden z göteborskich policjantów. Na twarzach kilku innych pokazały się uśmiechy. Jerker Holmberg przyglądał się swoim paznokciom. Pytanie było skierowane do Sonji Modig.

– Tak między nami to mogę powiedzieć, że też mamy swojego Thomasa Paulssona w naszym wydziale i ta historia z lesbijkami to taki odprysk, który pochodzi właśnie od niego.

Następnie Sonja Modig i Jerker Holmberg przez ponad pół godziny opowiadali, do czego udało im się dojść.

Kiedy skończyli, przy stole na dłuższą chwilę zapadła cisza.

– Jeśli ta sprawa z Gunnarem Björckiem się potwierdzi, ludziom z Säpo zacznie się palić grunt pod stopami – stwierdziła zastępczyni komendanta Spångberg.

Wszyscy skinęli głowami. Agneta Jervas podniosła rękę.

– O ile dobrze rozumiem, wasze podejrzenia opierają się w dużym stopniu na przypuszczeniach i poszlakach. Jako prokurator jestem trochę zaniepokojona stroną dowodową.

– Zdajemy sobie z tego sprawę – uspokoił ją Jerker Holmberg. – Wydaje nam się, że wiemy z grubsza, co się stało, ale jest jeszcze masa znaków zapytania, które trzeba zbadać.

– Rozumiem, że zajmujecie się znaleziskami wykopanymi w Nykvarn pod Södertälje – powiedziała Spångberg. – Ilu morderstw dotyczy ta sprawa?

Jerker Holmberg zamrugał ze zmęczenia.

– Zaczęło się od trzech morderstw w Sztokholmie – to zabójstwa, za które ścigano Lisbeth Salander, czyli mecenas Bjurman, dziennikarz Dag Svensson i doktorantka Mia Bergman. W pobliżu magazynu w Nykvarn odkryliśmy dotychczas trzy groby. Zidentyfikowaliśmy znanego handlarza narkotyków i złodziejaszka, który został poćwiartowany i zakopany. W drugim grobie znaleźliśmy niezidentyfikowaną jeszcze kobietę. Trzeciego grobu nie zdążyliśmy jeszcze odkopać. Wygląda na to, że jest trochę starszy. Poza tym Mikael Blomkvist zasugerował, że to ma związek z morderstwem prostytutki w Södertälje kilka miesięcy temu.

– A więc jeśli doliczyć policjanta Gunnara Anderssona z Gossebergi, mamy co najmniej osiem morderstw… to strasznie dużo. Czy podejrzewamy, że to Niedermann popełnił wszystkie te zbrodnie? W takim razie musi być kompletnym szaleńcem, seryjnym mordercą.

Sonja Modig i Jerker Holmberg wymienili spojrzenia. Teraz liczyło się, jak wiążąco potraktują swoje wypowiedzi. W końcu odezwała się Sonja Modig:

– Chociaż rzeczywiście brakuje dowodów, to ja, a także mój szef, inspektor Jan Bublanski, jesteśmy skłonni przyznać Blomkvistowi rację, kiedy twierdzi, że trzy pierwsze morderstwa popełnił Niedermann. Oznaczałoby to, że Salander jest niewinna. Jeśli chodzi o groby w Nykvarn, to Niedermann jest powiązany z tamtym miejscem poprzez porwanie przyjaciółki Salander, Miriam Wu. Nie ma wątpliwości, że to dla niej był przeznaczony czwarty grób. Ale te magazyny są własnością krewnego szefa gangu Svavelsjö MC i zanim zidentyfikujemy wszystkie szczątki, powinniśmy zaczekać z wyciąganiem wniosków.

– A ten złodziejaszek, którego zidentyfikowaliście…

– Kenneth Gustafsson, czterdzieści cztery lata, znany handlarz narkotyków i trudny przypadek od wczesnej młodości. Na oko powiedziałabym, że tu chodzi o jakieś wewnętrzne porachunki. Svavelsjö MC jest zamieszane w rozmaite drobne przestępstwa, w tym dystrybucję amfetaminy. Mógłby to więc być leśny cmentarz dla tych, co narazili się Svavelsjö MC. Ale…

– Tak?

– Ta prostytutka, która została zamordowana w Södertälje… nazywa się Irina Pietrowa, miała dwadzieścia dwa lata.

– No i?

– Sekcja zwłok wykazała, że została potraktowana z niesłychaną brutalnością, a jej obrażenia przypominają te, jakie mają osoby zatłuczone kijem bejsbolowym albo czymś podobnym. Ale nie dało się ich jednoznacznie określić. Lekarz sądowy nie potrafił określić, jakiego narzędzia użyto. Blomkvist miał tu dobre skojarzenie. Irina Pietrowa miała obrażenia, które równie dobrze mogłyby zostać zadane gołymi rękami…

– Niedermann?

– To uzasadnione przypuszczenie. Dowodów na razie brak.

– Co robimy dalej? – zapytała Spångberg.

– Muszę naradzić się z Bublanskim, ale jako następne posunięcie nasuwa się oczywiście przesłuchanie Zalachenki. Z naszej strony chcemy się dowiedzieć, co on wie o morderstwach w Sztokholmie, wy zaś chcecie dopaść Niedermanna.

Jeden z inspektorów z Göteborga podniósł do góry palec.

– Czy mogę jeszcze zapytać… co znaleźliśmy w tamtym domu w Gosseberdze?

– Bardzo niewiele. Cztery sztuki broni ręcznej. Sig sauer, rozłożony na części do nasmarowania na stole kuchennym. Polski P-38 wanad na podłodze, koło sofy kuchennej. Colt 1911 government – to ten pistolet, który Blomkvist próbował oddać Paulssonowi. I wreszcie browning kaliber 22, który w tej kolekcji wygląda prawie na zabawkę. Podejrzewamy, że to z niego postrzelono Salander, skoro udało jej się przeżyć z kulą w głowie.

– Coś jeszcze?

– Zarekwirowaliśmy torbę zawierającą ponad dwieście tysięcy koron. Znajdowała się w pokoju na piętrze, w którym mieszkał Niedermann.

– Jesteście pewni, że to jego pokój?

– Raczej tak, nosi ubrania w rozmiarze XXL. Zalachenko co najwyżej M.

– Czy jest coś, co łączy Zalachenkę z działalnością przestępczą? – zapytał Jerker Holmberg.

Erlander potrząsnął głową.

– To zależy od tego, jak potraktujemy znalezioną broń. Ale pomijając to oraz fakt, że Zalachenko miał niezwykle skomplikowany system kamer wokół domu, nie znaleźliśmy niczego, co odróżniałoby gospodarstwo Gosseberga od innych wiejskich gospodarstw. Dom jest umeblowany dość spartańsko.

Tuż przed dwunastą do drzwi zastukał umundurowany policjant. Podał Monice Spångberg jakiś dokument. Zastępczyni komendanta podniosła do góry palec.

– Dostaliśmy zgłoszenie zaginięcia w Alingsås. Dwudziestosiedmioletnia pomoc dentystyczna Anita Kaspersson wyszła z domu około wpół do ósmej rano. Odwiozła dziecko do przedszkola, potem o ósmej miała być w pracy. Ale się nie pojawiła. Pracuje w prywatnym gabinecie dentystycznym, który mieści się mniej więcej sto pięćdziesiąt metrów od miejsca, gdzie znaleziono skradziony radiowóz.

Erlander i Sonja Modig równocześnie spojrzeli na zegarki.

– A więc ma cztery godziny przewagi. Co to za samochód?

– Granatowy renault, rocznik 1991. Tu są jego numery.

– Natychmiast ogłosić poszukiwania samochodu. W tej chwili może być gdziekolwiek między Oslo, Malmö i Sztokholmem.

Po kolejnej godzinie konferencja się zakończyła. Zdecydowano, że Sonja Modig i Marcus Erlander wspólnie przesłuchają Zalachenkę.

Henry Cortez ze zmarszczonymi brwiami wodził wzrokiem za Eriką Berger. Wyszła ze swojego pokoju i zniknęła w kuchni. Po kilku sekundach wyszła z kubkiem kawy i wróciła do swojego pokoju. Zamknęła za sobą drzwi.

Henry Cortez nie potrafił określić, co go niepokoi. „Millennium” było małą redakcją, miejscem, gdzie zwykle między pracownikami zawiązują się bliskie relacje. Pracował tu na pół etatu od czterech lat i przeżył już kilka zawirowań, jak choćby okres, kiedy Mikael Blomkvist odsiadywał trzy miesiące więzienia za pomówienie, a pismo prawie upadło. Przeżył morderstwo współpracownika Daga Svenssona i jego dziewczyny Mii Bergman.

Podczas tych wszystkich burz Erika Berger była jak skała, nic nie mogło jej wyprowadzić z równowagi. Nie zdziwił się, kiedy zadzwoniła i obudziła go dziś rano, żeby zlecić jemu i Lottie Karim pracę. Afera z Salander osiągnęła punkt kulminacyjny, a Mikael Blomkvist był zamieszany w zabójstwo policjanta w Göteborgu. Tyle było wiadomo. Lottie Karim zakotwiczyła się w komendzie policji i usiłowała zdobyć jakieś sensowne informacje. Henry poświęcił ranek na telefonowanie; usiłował poskładać puzzle z wydarzeń ostatniej nocy. Blomkvist nie odbierał telefonów, ale dzięki kilku dobrym kontaktom Henry uzyskał całkiem niezły obraz sytuacji.

Tymczasem Erika Berger przez całe popołudnie była nieobecna duchem. Bardzo rzadko zamykała drzwi do swojego pokoju. Prawie wyłącznie wtedy, kiedy miała gości albo intensywnie pracowała nad jakąś sprawą. Tego ranka nie miała gości i nie pracowała. Kiedy Henry kilka razy pukał do niej, żeby przekazać wiadomości, zastawał ją na krześle przy oknie. Pogrążona w myślach, jakby apatyczna, patrzyła na rzekę ludzi w dole na Götgatan. Słuchała jego raportów w roztargnieniu.

Coś było nie tak.

Rozmyślania przerwał mu dzwonek do drzwi. Otworzył i wpuścił Annikę Giannini. Spotkał siostrę Mikaela Blomkvista już kilka razy, ale nie znał jej bliżej.

– Cześć, Anniko – powiedział. – Mikaela dzisiaj nie ma.

– Wiem. Przyszłam porozmawiać z Eriką.

Erika Berger rozkojarzona spojrzała na gościa ze swojego miejsca przy oknie, ale kiedy Henry wprowadził Annikę, wzięła się w garść.

– Cześć – powiedziała. – Mikaela dzisiaj nie ma.

Annika uśmiechnęła się.

– Wiem. Przyszłam po raport Björcka o Säpo. Micke prosił mnie, żebym rzuciła na niego okiem, na wypadek gdybym miała ewentualnie reprezentować Salander w sądzie.

Erika skinęła głową. Wstała i przyniosła z biurka teczkę z dokumentami.

Annika zawahała się chwilę. Już była niemal na progu, ale zmieniła zdanie i usiadła naprzeciwko Eriki.

– No dobra, powiedz, jaki masz problem.

– Odchodzę z „Millennium”. I nie potrafiłam powiedzieć o tym Mikaelowi. Był tak zaangażowany w sprawę Salander, że jakoś nigdy nie było okazji, a nie mogę powiedzieć innym, póki nie poinformuję jego, więc teraz fatalnie się z tym czuję.

Annika Giannini przygryzła dolną wargę.

– I mówisz o tym mnie. Co będziesz robić?

– Będę redaktorem naczelnym w „Svenska Morgon-Posten”.

– Nieźle. W takim razie na miejscu są raczej gratulacje niż płacz i zgrzytanie zębów.

– Ale ja nie chciałam odchodzić z „Millennium” w taki sposób. W samym środku takiej cholernej zawieruchy. To spadło jak grom z jasnego nieba i nie mogłam odmówić. To jest po prostu taka szansa, która się nie powtórzy. Ale dostałam tę ofertę, na krótko zanim Dag i Mia zostali zastrzeleni, a potem było tu takie zamieszanie, że wolałam to ukryć. A teraz wyrzuty sumienia chyba mnie zagryzą.

– Rozumiem. I boisz się powiedzieć o tym Mikaelowi?

– Jeszcze nikomu nie mówiłam. Myślałam, że w SMP zacznę dopiero w lecie, że jeszcze mam dużo czasu, żeby wszystkich przygotować. Ale oni chcą, żebym przeszła do nich jak najszybciej.

Umilkła, wpatrzona w Annikę, a wyglądała przy tym, jakby zaraz miała się rozpłakać.

– Tak naprawdę to mój ostatni tydzień w „Millennium”. W przyszłym tygodniu wyjeżdżam, potem… muszę mieć co najmniej tydzień urlopu, żeby się zregenerować. A od pierwszego maja zaczynam w SMP.

– A co by się stało, gdybyś nagle wpadła pod samochód? Wtedy też zostaliby bez naczelnej, zupełnie bez uprzedzenia.

Erika podniosła wzrok.

– Ale nie wpadłam pod samochód. Świadomie ukrywałam prawdę przez kilka tygodni.

– Rozumiem, że ta sytuacja jest trudna, ale mam wrażenie, że Micke, Christer i cała reszta jakoś sobie z tym poradzą. I uważam, że powinnaś im o tym jak najszybciej powiedzieć.

– No tak, ale twój pieprzony braciszek jest dziś w Göteborgu. Śpi i nie odbiera telefonów.

– Wiem. Niewielu ludzi potrafi się migać przed odbieraniem telefonów tak jak Mikael. Ale tu nie chodzi o ciebie i Mickego. Wiem, że pracowaliście razem dwadzieścia lat albo coś koło tego, że byliście parą, ale musisz myśleć o Christerze i całej redakcji.

– Ale Mikael będzie…

– Mikael będzie chodził po ścianach. Oczywiście. Ale jeśli nie umie zaakceptować tego, że po dwudziestu latach do czegoś doszłaś, to znaczy, że nie był wart tego czasu, który mu poświęciłaś.

Erika westchnęła.

– Głowa do góry. Zawołaj Christera i resztę redakcji. Teraz.

Kiedy Erika Berger zwołała pracowników „Millennium” do małej salki konferencyjnej, Christer Malm był przez kilka sekund całkowicie oszołomiony. Zebranie redakcji zostało zapowiedziane, akurat kiedy zbierał się do wyjścia. Chciał wyjść wcześniej, jak zwykle w piątki. Zerknął na Henry’ego Corteza i Lottie Karim. Byli tak samo zaskoczeni jak on. Sekretarz redakcji Malin Eriksson też o niczym nie wiedziała, podobnie reporterka Monika Nilsson i szef marketingu Sonny Magnusson. W tym składzie brakowało jedynie Mikaela Blomkvista, który był w Göteborgu.

„A niech to szlag. Mikael o niczym nie wie – myślał Christer Malm. – Ciekaw jestem, jak zareaguje”.

Potem uświadomił sobie, że Erika Berger skończyła mówić i zapadła przejmująca cisza. Otrząsnął się szybko, wstał, objął Erikę i pocałował w policzek.

– Gratulacje, Ricky – powiedział. – Redaktor naczelna SMP. To niezły skok z tej naszej małej łajby.

Henry Cortez też oprzytomniał i zaczął klaskać. Erika podniosła ręce.

– Stop – powiedziała. – Nie zasłużyłam dzisiaj na oklaski.

Urwała na chwilę, żeby spojrzeć na pracowników małej redakcji „Millennium”.

– Posłuchajcie… jest mi bardzo przykro, że to tak wypadło. Chciałam o tym powiedzieć już kilka tygodni temu, ale nie umiałam tego zrobić w zamieszaniu po tych morderstwach. Mikael i Malin pracowali jak opętani i po prostu nie było warunków. Dlatego się tu znaleźliśmy.

Malin Eriksson uświadomiła sobie z przerażającą jasnością, jak brakuje w redakcji ludzi i jak strasznie pusto będzie bez Eriki. Wszystko jedno, co się działo, największy chaos czy inna zawierucha, ona zawsze była jak skała, była oparciem, na które Malin zawsze mogła liczyć, zawsze niezachwiana pośród burz. Cóż… nic dziwnego, że „Svenska Morgon-Posten” ją zwerbowała. Ale co się teraz z nimi stanie? Erika zawsze była w „Millennium” najważniejszą postacią.

– Jest kilka spraw, które musimy rozwiązać. Rozumiem, że w redakcji może się zrobić niespokojnie. Naprawdę tego nie chciałam, ale stało się, jak się stało. Po pierwsze: nie porzucę całkiem „Millennium”. Nadal będę udziałowcem, będę uczestniczyć w zebraniach zarządu. Nie będę miała natomiast, co oczywiste, żadnego wpływu na pracę redakcyjną – to prowadziłoby tylko do konfliktu interesów.

Christer Malm kiwnął głową w zamyśleniu.

– Po drugie: formalnie odchodzę z ostatnim dniem kwietnia. Ale w praktyce dziś jest mój ostatni dzień. W przyszłym tygodniu wyjeżdżam, podróż była zaplanowana już wcześniej. Postanowiłam, że nie będę już wracać, żeby rządzić przez te kilka dni, które zostaną.

Zamilkła na chwilę.

– Następny numer jest już gotowy. Brakuje jeszcze tylko paru drobiazgów. To będzie mój ostatni. Potem ster musi przejąć inny redaktor naczelny. Dziś wieczorem opróżnię swoje biurko.

Cisza była przytłaczająca.

– O tym, kto przejmie funkcję redaktora naczelnego, musi zadecydować zarząd. Ale wy w redakcji też powinniście o tym podyskutować.

– Mikael – rzucił Christer Malm.

– Nie. W żadnym wypadku nie Mikael. Byłby najgorszym redaktorem naczelnym, jakiego moglibyście wybrać. Jest wspaniały jako wydawca i świetny w szukaniu mielizn w tekstach i łączeniu materiałów do publikacji. Jest hamulcowym. Redaktor naczelny musi być ofensywny. Poza tym Mikael ma skłonność do zakopywania się we własnych historiach i jest potem nieobecny całymi tygodniami. Jest niezrównany, kiedy robi się gorąco, ale kompletnie nie nadaje się do zadań rutynowych. Wszyscy to wiecie.

Christer skinął.

– „Millennium” działało dlatego, że ty i Mikael równoważyliście się nawzajem.

– Ale nie tylko dlatego. Pamiętacie chyba, jak Mikael siedział sobie w Hedestad i dąsał się prawie cały cholerny rok. Wtedy „Millennium” funkcjonowało bez niego, tak samo jak teraz musi sobie poradzić beze mnie.

– Okej. Jaki masz plan?

– Proponowałabym, żebyś to ty, Christerze, przejął obowiązki naczelnego…

– Nigdy w życiu. – Christer Malm opędzał się przed propozycją obiema rękami.

– …ale ponieważ wiedziałam, że odmówisz, mam inne rozwiązanie. Malin. Od dzisiaj ty będziesz pełnić obowiązki redaktora naczelnego.

– Ja?! – wykrzyknęła Malin.

– Właśnie tak. Jako sekretarz redakcji byłaś wspaniała.

– Ale ja…

– Spróbuj. Dziś wieczorem sprzątnę swoje biurko. Możesz się przenieść w poniedziałek rano. Numer majowy jest właściwie skończony. Trochę się z nim namęczyliśmy. W czerwcu będzie numer podwójny, a potem mamy wolne przez miesiąc. Jeśli nie wyjdzie, w sierpniu zarząd będzie musiał znaleźć kogoś nowego. Henry, ty przejdziesz na cały etat i zastąpisz Malin na stanowisku sekretarza redakcji. Potem musicie zatrudnić nowego pracownika. Ale to już wasza decyzja, i zarządu.

Zamilkła i przez chwilę spoglądała w zamyśleniu na zebranych.

– Jeszcze jedno. Zaczynam pracę w innej gazecie. Wprawdzie SMP i „Millennium” praktycznie nie konkurują ze sobą, ale to znaczy, że nie chcę nic wiedzieć o zawartości następnego numeru. Wszystkie te sprawy od tej chwili omawiacie z Malin.

– A co zrobimy z historią Salander? – zapytał Henry Cortez.

– Zwróć się z tym do Mikaela. Wiem co nieco o sprawie Salander, ale zamykam to na klucz. Nie przejdzie do SMP.

Nagle Erika poczuła ogromną ulgę.

– To wszystko – powiedziała, kończąc zebranie. Wstała i bez dalszych komentarzy poszła do swojego pokoju.

Pracownicy „Millennium” siedzieli pogrążeni w ciszy. Dopiero godzinę później Malin Eriksson zapukała do Eriki.

– Cześć.

– Tak? – powiedziała Erika.

– Chcielibyśmy coś powiedzieć.

– Co?

– Wyjdź z pokoju.

Erika podeszła do drzwi. Zobaczyła nakryty stół, kawę i ciastka.

– Chcemy jeszcze urządzić prawdziwą imprezę na twoją cześć – powiedział Christer Malm. – Ale na razie muszą wystarczyć kawa i ciastka.

Erika Berger uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia.

Rozdział 3

Piątek, 8 kwietnia – sobota, 9 kwietnia

Aleksander Zalachenko był przytomny od ośmiu godzin, kiedy Sonja Modig i Marcus Erlander przyszli do niego około siódmej wieczorem. Przeszedł dość skomplikowaną operację. Zrekonstruowano mu dużą część kości policzkowej i spojono tytanowymi śrubami. Jego głowa była niemal całkowicie zabandażowana, widać było tylko lewe oko. Jeden z lekarzy wytłumaczył mu, że uderzenie siekierą zmiażdżyło kość policzkową, uszkodziło kość czołową, a także pozbawiło znacznej części mięśni po prawej stronie twarzy oraz naruszyło oczodół. Obrażenia powodowały nieznośny ból. Zalachenko otrzymywał duże dawki środków przeciwbólowych, lecz mimo to zachowywał świadomość i mógł rozmawiać. Policjantom nie pozwolono tylko za bardzo go zmęczyć.

– Dobry wieczór, panie Zalachenko – przywitała się Sonja Modig. Potem przedstawiła siebie i Erlandera.

– Nazywam się Karl Axel Bodin – wycedził z trudem Zalachenko przez zaciśnięte zęby. Mówił spokojnie.

– Wiem bardzo dobrze, kim pan jest. Czytałam listę pańskich zasług w Säpo.

Nie do końca była to prawda, gdyż Säpo nie wydało jeszcze ani jednego dokumentu o Zalachence.

– To było dawno temu – odparł Zalachenko. – Teraz nazywam się Karl Axel Bodin.

– Jak się pan czuje? – mówiła dalej Sonja Modig. – Czy da pan radę rozmawiać?

– Chciałem zgłosić przestępstwo. Padłem ofiarą próby morderstwa ze strony mojej córki.

– Wiemy o tym. Ta sprawa zostanie wyjaśniona w swoim czasie – powiedział Erlander. – Teraz mamy do omówienia ważniejsze sprawy.

– Co może być ważniejszego od próby zabójstwa?

– Chcielibyśmy usłyszeć, co pan wie o trzech morderstwach popełnionych w Sztokholmie, co najmniej trzech w Nykvarn oraz porwaniu.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Kto został zamordowany?

– Panie Bodin, mamy mocne podstawy do przypuszczeń, że winnym tych przestępstw jest pański kompan, Ronald Niedermann – powiedział Erlander. – Ponadto minionej nocy Niedermann zamordował policjanta z Trollhättan.

Sonja Modig była nieco zaskoczona, że Erlander bierze pod uwagę życzenie Zalachenki i zwraca się do niego nazwiskiem Bodin. Zalachenko przekręcił lekko głowę, żeby lepiej widzieć Erlandera. Jego głos trochę złagodniał.

– To przykra… wiadomość. Nie wiem, co robi Niedermann. Nie zamordowałem policjanta. Ja sam omal nie zostałem dziś w nocy zamordowany.

– Ronald Niedermann jest poszukiwany. Czy ma pan pojęcie, gdzie mógłby się ewentualnie ukrywać?

– Nie wiem, w jakich kręgach się obraca. Ja… – Zalachenko wahał się kilka sekund. Potem dodał konfidencjonalnym szeptem: – Muszę przyznać… między nami… że czasami niepokoiłem się o Niedermanna.

Erlander nachylił się ku niemu.

– Co pan ma na myśli?

– Zauważyłem, że potrafi być bardzo brutalny. Właściwie to się go nawet boję.

– Chce pan powiedzieć, że czuł się zagrożony przez Niedermanna?

– Zgadza się. Jestem starym człowiekiem. Nie mogę się bronić.

– Czy może nam pan objaśnić swoje powiązania z Niedermannem? – spytał Erlander.

– Jestem niepełnosprawny. – Zalachenko wskazał swoją stopę. – To już drugi raz moja córka próbowała mnie zabić. Zaangażowałem Niedermanna do pomocy przed wielu laty. Miałem nadzieję, że będzie mnie chronił… ale tak naprawdę to on przejął kontrolę nad moim życiem. Robi, co chce, a ja nie mam nic do powiedzenia.

– A w czym panu pomaga? – wtrąciła Sonja Modig. – W sprawach, z którymi pan sam nie daje sobie rady?

Zalachenko jedynym widocznym okiem posłał Sonji Modig długie spojrzenie.

– Jak zrozumiałam, córka ponad dziesięć lat temu wrzuciła do pańskiego samochodu koktajl Mołotowa. Czy może pan powiedzieć, co ją popchnęło do tego czynu?

– Proszę o to zapytać moją córkę. Jest chora psychicznie.

W jego głosie znów pojawiła się wrogość.

– Czyli twierdzi pan, że nie zna powodu, dla którego Lisbeth Salander zaatakowała pana w 1991 roku.

– Moja córka jest chora psychicznie. Istnieje dokumentacja w tej sprawie.

Sonja Modig przekrzywiła głowę. Zauważyła, że Zalachenko odpowiadał bardziej wrogo i agresywnie, kiedy to ona zadawała pytania. Poczuła, że Erlander też to zauważył. Okej… Good cop, bad cop. Potem odezwała się nieco głośniej.

– Nie sądzi pan, że jej postępek miał coś wspólnego z tym, że pobił pan jej matkę tak poważnie, że doznała trwałego uszkodzenia mózgu?

Zalachenko spoglądał na Sonję Modig ze spokojnym wyrazem twarzy.

– To jakieś cholerne bzdury. Jej matka była kurwą. Pewnie jakiś klient ją stłukł. Ja znalazłem się tam przypadkiem.

Sonja Modig uniosła brwi.

– A więc jest pan całkowicie niewinny?

– Oczywiście.

– Zalachenko… nie wiem, czy dobrze zrozumiałam. A więc zaprzecza pan, że pobił swoją ówczesną konkubinę Agnetę Salander, matkę Lisbeth Salander, mimo że ta sprawa była przedmiotem obszernego tajnego dochodzenia, prowadzonego przez pańskiego ówczesnego opiekuna w Säpo Gunnara Björcka.

– Nigdy nie zostałem za nic skazany. Nie byłem nawet oskarżony. Nie odpowiadam za to, co jakiś czubek z tajnej policji zmyśla w swoich raportach. Gdybym był podejrzany, powinni mnie chyba przynajmniej przesłuchać.

Sonja Modig zaniemówiła. Zalachenko wyglądał tak, jakby uśmiechnął się pod bandażami.

– A więc chciałem złożyć doniesienie na moją córkę. Usiłowała mnie zabić.

Sonja Modig westchnęła.

– Zaczynam rozumieć, dlaczego Lisbeth Salander mogła czuć potrzebę rąbnięcia pana siekierą w głowę.

Erlander chrząknął.

– Przepraszam, panie Bodin… może powinniśmy powrócić do pytania, co pan wie o zamiarach Ronalda Niedermanna.

Sonja Modig zadzwoniła do inspektora Bublanskiego z korytarza przed pokojem Zalachenki.

– Nic – powiedziała.

– Nic? – powtórzył inspektor.

– Złożył doniesienie przeciwko Lisbeth Salander: brutalne uszkodzenie ciała i próba zabójstwa. Twierdzi, że nie ma nic wspólnego z morderstwami w Sztokholmie.

– A jak tłumaczy fakt, że Lisbeth Salander została zakopana na jego posesji w Gosseberdze?

– Mówi, że był przeziębiony i spał przez cały dzień. Jeśli Salander została postrzelona w Gosseberdze, to musi to być jakaś akcja Ronalda Niedermanna.

– Okej. Co mamy?

– Została postrzelona z browninga kaliber 22. Dlatego jeszcze żyje. Znaleźliśmy broń. Zalachenko przyznaje, że należy do niego.

– Ach tak. Czyli, innymi słowy, zdaje sobie sprawę, że na pistolecie znajdziemy jego odciski palców.

– Właśnie. Ale mówi, że kiedy ostatni raz widział tego browninga, leżał w jego szufladzie.

– A więc przypuszczalnie to ów niezrównany Ronald Niedermann wziął rewolwer, gdy Zalachenko spał, i strzelał do Salander. Czy możemy udowodnić, że było inaczej?

Sonja Modig namyślała się kilka sekund. Potem powiedziała:

– Jest dobrze obeznany ze szwedzkim prawem i metodami policji. Nie przyznaje się do niczego, a Niedermann będzie robił za ofiarę. Nie mam pojęcia, co możemy mu udowodnić. Prosiłam Erlandera, żeby wysłał jego ciuchy do laboratorium i zbadał je pod kątem obecności prochu, ale pewnie będzie twierdził, że tylko ćwiczył strzelanie z tej broni dwa dni wcześniej.

Lisbeth Salander czuła zapach migdałów i etanolu. Miała wrażenie, że ma w ustach spirytus, i próbowała go przełknąć, ale język miała ścierpnięty i sparaliżowany. Usiłowała otworzyć oczy, ale nie była do tego zdolna. Słyszała daleki głos, który zdawał się przemawiać do niej, ale nie rozumiała słów. Potem usłyszała jasno i wyraźnie:

– Wydaje mi się, że właśnie się budzi.

Poczuła, że ktoś dotyka jej czoła. Próbowała odsunąć natarczywą dłoń. W tym samym momencie w lewym ramieniu poczuła przejmujący ból. Poddała się.

– Czy pani mnie słyszy?

Odejdź.

– Czy pani może otworzyć oczy?

Co za cholerny idiota się tak przyczepił.

W końcu otworzyła oczy. Najpierw widziała tylko niezwykłe świetliste punkty, potem ukazała się jej jakaś sylwetka. Starała się nadać spojrzeniu ostrość, ale postać przez cały czas się wymykała. Czuła się tak, jakby miała potężnego kaca, a łóżko ciągle przechylało się do tyłu.

– Strstlln – powiedziała.

– Co pani mówiła?

– Diota – powiedziała.

– To brzmi dobrze. Czy może pani jeszcze raz otworzyć oczy?

Rozchyliła powieki w dwie wąskie szparki. Widziała obcą twarz i zapisała w pamięci każdy jej szczegół. Jasnowłosy mężczyzna o niezwykle niebieskich oczach, krzywej, kanciastej twarzy, oddalonej o jakieś dziesięć centymetrów od jej twarzy.

– Witam. Nazywam się Anders Jonasson. Jestem lekarzem. Jest pani w szpitalu. Jest pani ranna i po operacji. Czy wie pani, jak się nazywa?

– Pszalandr – powiedziała Lisbeth Salander.

– Dobrze. Czy może pani coś dla mnie zrobić? Może pani policzyć do dziesięciu?

– Jeden, dwa, cztery… nie… trzy, cztery, pięć, sześć…

Potem znowu zapadła w sen.

Ale doktor Anders Jonasson był zadowolony. Powiedziała, jak się nazywa, i zaczęła liczyć. To świadczyło o tym, że jej zdolność myślenia była względnie nienaruszona, czyli nie obudzi się jako warzywo. Zanotował godzinę wybudzenia: dwudziesta pierwsza sześć, ponad sześć godzin po operacji. Sam przespał większą część dnia i wrócił do szpitala około siódmej wieczorem. Właściwie miał wolne, ale zostało mu trochę papierkowej roboty.

I po prostu nie mógł nie zajrzeć na OIOM, do pacjentki, w której mózgu grzebał nad ranem.

– Niech jeszcze trochę pośpi, pilnujcie jej EEG. Boję się, że może dojść do obrzęków lub krwawienia w mózgu. Miała chyba ostry ból w ramieniu, kiedy próbowała poruszyć ręką. Kiedy się obudzi, proszę jej podawać dwa miligramy morfiny co godzinę.

Kiedy wychodził głównym wejściem szpitala Sahlgrenska, odczuwał dziwną radość.

Krótko przed drugą nad ranem Lisbeth Salander obudziła się po raz drugi. Powoli otworzyła oczy i zobaczyła snop światła na suficie. Po kilku minutach odwróciła głowę i uświadomiła sobie, że na szyi ma kołnierz ortopedyczny. Czuła tępy ból głowy i ostry ból ramienia, kiedy próbowała przesunąć ciężar ciała. Zamknęła oczy.

„Szpital – pomyślała natychmiast. Co ja tu robię?”

Czuła się skrajnie wyczerpana. Najpierw z trudem zbierała myśli. Potem pojawiło się kilka oderwanych obrazów.

Na kilka sekund ogarnęła ją panika. Zalały ją wspomnienia o tym, jak wydostawała się z grobu. Potem zagryzła mocno zęby i skoncentrowała się na oddychaniu.

Stwierdziła, że żyje. Tylko nie była jeszcze pewna, czy to dobrze, czy źle.

Nie pamiętała dokładnie, co się wydarzyło, ale przypomniała sobie rozmytą mozaikę obrazów z drewutni, jak w szale zamierzyła się siekierą i trafiła ojca w twarz. Zalachenko. Nie wiedziała, czy umarł, czy żyje.

Nie mogła sobie przypomnieć, co się stało z Niedermannem. Miała wspomnienie zaskoczenia, kiedy zaczął uciekać, śmiertelnie przerażony, a ona nie rozumiała dlaczego.

Nagle przypomniała sobie, że widziała Pieprzonego Kallego Blomkvista. Nie była pewna, czy jej się to wszystko nie śniło, ale pamiętała kuchnię – to musiała być kuchnia w Gosseberdze – i że wydawało jej się, że on do niej podchodzi. Chyba miałam halucynacje.

Wydarzenia z Gossebergi zdawały się już bardzo odległe albo sprawiały wrażenie niedorzecznego snu. Skoncentrowała się na chwili obecnej.

Była ranna. Nikt nie musiał jej o tym informować. Podniosła prawą rękę i pomacała się po głowie. Była grubo obandażowana. Potem nagle sobie przypomniała. Niedermann. Zalachenko. Pieprzony dziad też miał pistolet. Browning, kaliber 22. Który w porównaniu z innymi pistoletami sprawiał wrażenie dość nieszkodliwego. To dlatego przeżyła.

Zostałam postrzelona w głowę. Mogłabym wsadzić palec do dziury po kuli i dotknąć własnego mózgu.

Dziwiła się, że żyje. Zauważyła, że czuje się osobliwie zobojętniała, właściwie wcale jej to nie obchodziło. Jeśli śmierć była taką czarną pustką, z której właśnie się obudziła, to nie trzeba było się jej tak bać. Nie zauważyłaby różnicy.

Pogrążona w takich rozmyślaniach, zamknęła oczy i znów zasnęła.

Drzemała tylko kilka minut, kiedy usłyszała jakieś odgłosy. Otworzyła oczy i spojrzała przez wąskie szparki. Zobaczyła pielęgniarkę w białym fartuchu, która pochylała się nad nią. Zamknęła oczy i udawała, że śpi.

– Wydaje mi się, że pani już nie śpi – powiedziała pielęgniarka.

– Mhm – powiedziała Lisbeth Salander.

– Mam na imię Marianne. Czy rozumie pani, co mówię?

Lisbeth spróbowała kiwnąć głową, ale przypomniała sobie, że jej głowa jest unieruchomiona w kołnierzu.

– Nie, proszę nie próbować się ruszać. Nie musi pani się bać. Jest pani po operacji.

– Mogę dostać wody?

Marianne podała jej wodę przez słomkę. Pijąc, zauważyła, że po jej lewej stronie pojawiła się jeszcze jedna osoba.

– Dzień dobry, Lisbeth. Czy pani mnie słyszy?

– Mhm – odparła Lisbeth.

– Jestem doktor Helena Endrin. Czy wie pani, gdzie pani jest?

– Szpital.

– Jest pani w szpitalu Sahlgrenska w Göteborgu. Była pani operowana i teraz znajduje się na oddziale intensywnej opieki medycznej.

– Mhm.

– Nie musi się pani niczego obawiać.

– Zostałam postrzelona w głowę.

Doktor Endrin wahała się przez moment.

– To prawda. Czy pamięta pani, co się stało?

– Ten pieprzony dziad miał pistolet.

– Ech… tak, no właśnie.

– Kaliber 22.

– Ach tak? Tego nie wiedziałam.

– Jak poważne mam obrażenia?

– Rokowania są dobre. Było z panią źle, ale sądzimy, że ma pani duże szanse, żeby całkowicie odzyskać zdrowie.

Lisbeth rozważała to, co usłyszała. Potem skupiła wzrok na doktor Endrin. Zauważyła, że widzi ją trochę niewyraźnie.

– Co się stało z Zalachenką?

– Z kim?

– Pieprzonym dziadem. Żyje?

– Chodzi pani o Karla Axela Bodina?

– Nie, chodzi mi o Aleksandra Zalachenkę. To jego prawdziwe nazwisko.

– Nic o tym nie wiem. A ten starszy mężczyzna, którego przywieziono razem z panią, miał ciężkie obrażenia, ale jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.

Serce Lisbeth na chwilę stanęło. Rozmyślała nad słowami lekarki.

– Gdzie on jest?

– W pokoju obok. Ale nie powinna się pani nim przejmować. Niech pani myśli o tym, żeby wrócić do zdrowia.

Lisbeth zamknęła oczy. Zastanawiała się przez chwilę, czy da radę podnieść się z łóżka, znaleźć jakąś nadającą się do użytku broń i dokończyć to, co zaczęła. Potem odsunęła te myśli. Nie mogła nawet utrzymać otwartych oczu. Czyli, innymi słowy, jej plan zabicia Zalachenki się nie powiódł. Znowu uda mu się umknąć.

– Muszę panią zbadać. A potem może pani jeszcze pospać – powiedziała doktor Endrin.

Mikael Blomkvist obudził się nagle i bez przyczyny. Przez kilka sekund nie mógł sobie przypomnieć, gdzie się znajduje, a po chwili uświadomił sobie, że jest w City Hotel. W pokoju było ciemno. Zapalił lampkę przy łóżku i spojrzał na zegarek. Wpół do trzeciej nad ranem. Spał piętnaście godzin bez przerwy.

Wstał z łóżka i poszedł do ubikacji. Potem zastanawiał się chwilę. Wiedział, że nie uda mu się znowu zasnąć, więc zdecydował, że weźmie prysznic. Potem włożył dżinsy i bordową bluzę, której przydałby się kontakt z pralką. Był potwornie głodny. Zadzwonił do recepcji, żeby zapytać, czy o tej porze mógłby dostać kawę i kanapkę. Nie było z tym problemu.

Włożył mokasyny, na plecy zarzucił kurtkę i poszedł do recepcji, gdzie kupił kawę i zapakowaną w folię kanapkę z żytniego chleba z serem i pasztetem. Zabrał wszystko na górę, do pokoju. Jedząc, włączył iBooka i podłączył do gniazdka internetowego. Wszedł na stronę popołudniówki „Aftonbladet”. Zgodnie z przewidywaniami najważniejszą wiadomością było ujęcie Lisbeth Salander. Doniesienia nadal były pełne niejasności, ale przynajmniej szły we właściwym kierunku. Poszukiwano trzydziestosiedmioletniego Ronalda Niedermanna, podejrzanego o zamordowanie policjanta. Policja chciała przesłuchać go także w związku z morderstwami w Sztokholmie. Nie podała jeszcze żadnych informacji o tym, co się dzieje z Lisbeth Salander, nie wymieniono także nazwiska Zalachenki. Pojawił się tylko jako sześćdziesięciosześcioletni właściciel gospodarstwa Gosseberga. Widać było wyraźnie, że media nadal sądzą, iż musiał być ofiarą.

Kiedy skończył czytać wiadomości, otworzył komórkę i stwierdził, że ma dwadzieścia nieprzeczytanych SMS-ów. Trzy były prośbami o telefon do Eriki Berger. Dwa od Anniki Giannini. Czternaście od dziennikarzy różnych gazet. Jeden od Christera Malma, który napisał mu tylko: „Najlepiej wsiądź w najbliższy pociąg do domu”.

Mikael zmarszczył brwi. Jak na Christera była to wiadomość dość niezwykła. SMS został wysłany poprzedniego wieczoru o siódmej. Zdławił chęć, żeby zadzwonić i obudzić go o trzeciej nad ranem. Zajrzał tylko do rozkładu jazdy na stronach kolei szwedzkich i stwierdził, że najbliższy pociąg do Sztokholmu odjeżdża o piątej dwadzieścia.

Utworzył nowy dokument w Wordzie. Potem zapalił papierosa i siedział w bezruchu trzy minuty, wpatrując się w pusty monitor. Wreszcie podniósł dłonie i zaczął pisać.

Nazywa się Lisbeth Salander, a Szwecja poznała ją dzięki konferencjom prasowym policji i tytułom tabloidów. Ma 27 lat i 150 centymetrów wzrostu. Przedstawiano ją jako psychopatkę, morderczynię i lesbijkę satanistkę. Zmyślone sensacje, które sprzedawano na jej temat, nie miały żadnych granic. W niniejszym numerze „Millennium” opiszemy, jak urzędnicy państwowi zawiązali spisek przeciwko Lisbeth Salander, żeby chronić patologicznego, zwyrodniałego mordercę.

Pisał powoli, robiąc niewiele poprawek. Pracował w skupieniu przez pięćdziesiąt minut i przez ten czas udało mu się napisać nieco ponad dwie strony A4. Była to głównie relacja z owej nocy, kiedy znalazł Daga Svenssona i Mię Bergman. Wyjaśniał też, dlaczego policja skupiła się na Lisbeth Salander jako potencjalnej morderczyni. Cytował tytuły popołudniówek o lesbijkach satanistkach i nadziejach, że morderstwa wiązały się z ekscytującym seksem BDSM.

Wreszcie spojrzał na zegarek, po czym szybko zamknął iBooka. Spakował torbę podróżną, zszedł do recepcji i wymeldował się. Zapłacił kartą kredytową i pojechał taksówką na Dworzec Centralny.

Mikael Blomkvist od razu poszedł do wagonu restauracyjnego, gdzie zamówił kawę i kanapkę. Potem znów otworzył iBooka i przeczytał tekst, który napisał tego ranka. Był tak pochłonięty historią Zalachenki, że nie zauważył inspektor Sonji Modig, póki ta nie chrząknęła grzecznościowo, pytając, czy może się przysiąść. Podniósł na nią wzrok i zamknął komputer.

– Wraca pan do domu? – zapytała Modig.

Skinął w odpowiedzi.

– Pani też, jak rozumiem.

Teraz ona skinęła.

– Mój kolega zostanie jeszcze jeden dzień.

– Czy słyszała pani coś o stanie Lisbeth Salander? Od naszego rozstania cały czas spałem.

– Wybudziła się dopiero wczoraj wieczorem. Ale lekarze sądzą, że wyjdzie z tego i odzyska sprawność. Miała niesamowite szczęście.

Mikael pokiwał głową. Nagle uświadomił sobie, że się o nią nie martwił. Wychodził z założenia, że przeżyje. Wszystko inne było nie do pomyślenia.

– Czy stało się jeszcze coś godnego uwagi? – zapytał.

Sonja Modig patrzyła na niego z wahaniem. Zastanawiała się, ile może zdradzić reporterowi, który i tak wie o całej historii więcej niż ona. Właściwie sama usiadła przy jego stoliku, a ponadto już co najmniej stu reporterów wiedziało, co się wydarzyło w siedzibie policji.

– Nie chcę być cytowana – uprzedziła.

– Pytam tylko z osobistych powodów.

Skinęła głową i powiedziała, że policja zorganizowała poszukiwania Ronalda Niedermanna na wielką skalę w całym kraju, a zwłaszcza w okolicach Malmö.

– A Zalachenko? Czy przesłuchiwaliście go?

– Tak, przesłuchaliśmy go.

– I co?

– Nie mogę powiedzieć.

– Ależ proszę. I tak będę wiedział dokładnie, o czym mówiliście, za mniej więcej godzinę, kiedy znajdę się w redakcji w Sztokholmie. I nie napiszę ani słowa o tym, co mi pani teraz powie.

Zastanawiała się dłuższą chwilę. Wreszcie spojrzała mu w oczy.

– Złożył doniesienie przeciwko Lisbeth Salander, zarzuca jej usiłowanie zabójstwa. Być może zostanie aresztowana za brutalne uszkodzenie ciała lub próbę zabójstwa.

– I z dużym prawdopodobieństwem powoła się na prawo do obrony koniecznej.

– Mam nadzieję – przyznała Sonja Modig.

Mikael rzucił jej szybkie spojrzenie.

– To nie brzmiało zbyt policyjnie – powiedział ostrożnie.

– Bodin… Zalachenko jest śliski jak piskorz, ma gotowe odpowiedzi na wszystkie pytania. Jestem przekonana, że sprawy wyglądają mniej więcej tak, jak nam pan wczoraj opowiadał. To znaczy, że Salander była ofiarą nieustającego bezprawia, odkąd skończyła dwanaście lat.

Mikael skinął głową.

– Właśnie o tym będzie mój artykuł – powiedział.

– Ten artykuł nie wszędzie wzbudzi zachwyt.

Namyślała się jeszcze chwilę. Mikael czekał cierpliwie.

– Rozmawiałam z Bublanskim pół godziny temu. Nie mówił dużo, ale wygląda na to, że postępowanie przygotowawcze przeciwko Salander w sprawie morderstwa pańskich przyjaciół zostało umorzone. Teraz całą uwagę skupiamy na Niedermannie.

– A to znaczy, że…

Pytanie zawisło między nimi. Sonja Modig wzruszyła ramionami.

– Kto zajmie się wyjaśnieniem sprawy Salander?

– Nie wiem. Za wydarzenia w Gosseberdze przede wszystkim odpowiada Göteborg. Ale domyślam się, że ktoś ze sztokholmskiej policji otrzyma polecenie zebrania całego materiału przed wniesieniem oskarżenia.

– Rozumiem. Jestem gotów się założyć, że śledztwo zostanie przeniesione do Säpo.

Potrząsnęła głową.

Zbliżali się do Alingsås, kiedy Mikael nachylił się do niej.

– Sonju… wydaje mi się, że pani rozumie, co się kroi. Jeśli sprawa Zalachenki nabierze rozgłosu, to będzie skandal o wielkim zasięgu. Funkcjonariusze Säpo współdziałali z psychiatrami, żeby zamknąć Lisbeth w domu wariatów. Jedyne, co mogą zrobić, to nieustępliwie twierdzić dalej, że Lisbeth Salander jest psychicznie chora i przymusowe środki z 1991 roku były rzeczywiście uzasadnione.

Sonja Modig skinęła głową.

– Zrobię wszystko, żeby pokrzyżować im te plany. Chcę przez to powiedzieć, że Lisbeth Salander jest tak samo normalna jak pani i ja. Dziwna, to prawda, ale nie można kwestionować sprawności jej umysłu.

Znów kiwnęła głową. Mikael zrobił przerwę, pozwalając, żeby to, co powiedział, dotarło jak najgłębiej.

– Potrzebowałbym kogoś, kto jest w środku, komu mógłbym zaufać – powiedział.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Nie mam kompetencji, żeby ocenić, czy Lisbeth Salander jest chora psychicznie – odparła.

– Ale ma pani dość kompetencji, żeby stwierdzić, czy została poddana bezprawnym działaniom, czy nie.

– Co pan proponuje?

– Nie mówię, że ma pani kablować na kolegów, ale chciałbym, żeby mnie pani zawiadomiła, jeśli zauważy pani, że Lisbeth znów grożą bezprawne naciski.

Sonja Modig milczała.

– Nie chodzi o to, żeby pani przynosiła plotki o technicznych szczegółach śledztwa albo coś w tym rodzaju. Musi pani sama ocenić sytuację. Ale chciałbym na bieżąco wiedzieć, co się dzieje z oskarżeniami przeciwko Lisbeth Salander.

– To mi wygląda na świetny sposób, żeby zarobić kopa z pracy.

– Jest pani źródłem. Nigdy nie podam pani nazwiska ani w żaden sposób nie wpakuję w tarapaty.

Wyjął notatnik i napisał adres mailowy.

– To jest anonimowy adres na Hotmailu. Jeśli będzie pani miała coś do powiedzenia, proszę z niego skorzystać. Nie powinna pani używać swojego oficjalnego konta. Najlepiej założyć tymczasowy adres na Hotmailu.

Wzięła karteczkę i włożyła do wewnętrznej kieszeni żakietu. Niczego nie obiecała.

Inspektor Marcus Erlander obudził się o siódmej w sobotni ranek na dzwonek telefonu. Z kuchni, gdzie żona zaczęła już poranną krzątaninę, dochodziły głosy z telewizora i dolatywał zapach kawy. Wrócił do domu w Mölndal o pierwszej w nocy i spał nieco ponad pięć godzin. Przedtem był na nogach niemal dwadzieścia dwie godziny bez przerwy. Dlatego kiedy wyciągnął rękę po słuchawkę, nie mógł powiedzieć, że jest wyspany.

– Mårtensson, śledczy z nocnego dyżuru. Czy pan się wyspał?

– Nie – odparł Erlander. – Ledwie co zdążyłem zasnąć. Co się stało?

– Nowiny. Znaleziono Anitę Kaspersson.

– Gdzie?

– Niedaleko Seglory, na południe od Borås.

Erlander zwizualizował w głowie mapę.

– A więc jedzie na południe – powiedział. – Wybiera boczne drogi. Musiał jechać drogą krajową 180 przez Borås i skręcić na południe. Czy zawiadomiliśmy Malmö?

– Tak, Helsingborg, Landskronę i Trelleborg też. I Karlskronę. Myślałem o promach płynących na wschód.

Erlander wstał i zaczął rozcierać sobie kark.

– W tej chwili ma prawie dobę przewagi. Mógł już opuścić kraj. Jak znaleziono Kaspersson?

– Łomotała do drzwi willi przy wjeździe do Seglory.

– Co?

– Łomotała…

– Słyszałem. To znaczy, że ona żyje?

– Przepraszam. Jestem zmęczony i wyrażam się niezbyt jasno. Anita Kaspersson pojawiła się w Seglorze o trzeciej dziesięć nad ranem. Kopała do drzwi willi, obudziła śpiącą rodzinę z dziećmi i napędziła wszystkim stracha. Była na bosaka, bardzo wyziębiona, miała ręce związane na plecach. Teraz jest w szpitalu w Borås, gdzie czekał na nią mąż.

– A niech to. Chyba wszyscy zakładaliśmy, że ona już nie żyje.

– Czasami zdarzają się niespodzianki.

– Miłe niespodzianki.

– Więc teraz kolej na przykre wiadomości. Zastępczyni komendanta Spångberg jest tu od piątej rano. Ma pan jak najszybciej wstawać i jechać do Borås, żeby przesłuchać Kaspersson.

Była sobota rano, więc Mikael zakładał, że w redakcji „Millennium” nie będzie nikogo. Zadzwonił do Christera Malma, kiedy X2000 przejeżdżał przez wiadukt Årstabron, żeby zapytać, o co chodziło w jego SMS-ie.

– Jadłeś śniadanie? – zapytał Christer Malm.

– W pociągu.

– Okej. To przyjdź do mnie do domu, zrobię coś porządnego.

– A o co chodzi?

– Opowiem ci, jak przyjdziesz.

Mikael dojechał metrem do Medborgarplatsen i dalej poszedł pieszo do Allhelgonagatan. Otworzył przyjaciel Christera Arnold Magnusson. Mikael nigdy nie mógł się przy nim pozbyć wrażenia, że patrzy na plakat reklamowy. Arnold Magnusson pracował w teatrze Dramaten i był jednym z najbardziej znanych aktorów w Szwecji. Każde spotkanie z nim na żywo było lekko krępujące. Celebryci nigdy nie robili na Mikaelu szczególnego wrażenia, ale akurat Arnold Magnusson miał tak charakterystyczny wygląd i tak bardzo kojarzył się z kilkoma swoimi rolami filmowymi i telewizyjnymi, zwłaszcza z rolą porywczego, acz prawego komisarza Gunnara Friska w niezwykle popularnym serialu, że Mikael ciągle spodziewał się, że przyjaciel Christera będzie się zachowywał jak Gunnar Frisk.

– Cześć, Micke – powiedział Arnold.

– Cześć.

– W kuchni – rzucił Arnold, wpuszczając go do mieszkania.

Christer Malm podał ciepłe jeszcze gofry z dżemem ze złotych malin i świeżo zaparzoną kawę. Ślinka napłynęła Mikaelowi do ust. Nie zdążył nawet usiąść, tylko od razu rzucił się na jedzenie. Christer Malm zapytał, co się stało w Gosseberdze. Mikael streścił przebieg wydarzeń. Jadł właśnie trzeciego gofra, kiedy przypomniał sobie, że ma zapytać, o co chodziło.

– Kiedy byłeś w Göteborgu, w „Millennium” pojawił się mały problem – powiedział Christer.

Mikael uniósł brwi.

– Co takiego?

– Nic poważnego. Ale Erika Berger została redaktor naczelną w „Svenska Morgon-Posten”. Wczoraj był jej ostatni dzień w „Millennium”.

Mikael zastygł z gofrem w połowie drogi do ust. Kilka sekund potrwało, zanim waga tej informacji dotarła do niego w całej rozciągłości.

– Dlaczego nie powiedziała o tym wcześniej? – zapytał w końcu.

– Dlatego że najpierw chciała powiedzieć tobie, a ty ciągle gdzieś biegałeś i przez ostatnie kilka tygodni byłeś nieosiągalny. Przypuszczalnie uznała, że masz dość problemów ze sprawą Salander. A ponieważ tobie pierwszemu chciała powiedzieć, nie powiedziała nikomu z nas, i tak mijał dzień za dniem… Cóż. Nagle znalazła się w głupiej sytuacji. Miała gigantyczne poczucie winy i cholernie źle się z tym czuła. A my niczego nie zauważyliśmy.

Mikael przymknął oczy.

– Kurwa mać – powiedział.

– Wiem. A teraz wyszło tak, że to ty jesteś ostatnią osobą w redakcji, która się o tym dowiaduje. Chciałem ci o tym powiedzieć, żebyś zrozumiał, co się stało, i nie myślał, że ktoś tu knuje za twoimi plecami.

– Wcale tak nie myślę. To rewelacyjnie, że dostała tę pracę, jeśli rzeczywiście chce pracować w SMP… tylko co my, do cholery, zrobimy?

– Mianujemy Malin pełniącą obowiązki redaktora od następnego numeru.

– Malin?

– Jeśli ty nie chcesz być naczelnym…

– Nie, Boże uchowaj.

– Tak właśnie myślałem. A więc Malin zostanie naczelną.

– A kto będzie sekretarzem redakcji?

– Henry Cortez. Jest z nami już od czterech lat i dawno przestał być nieopierzonym praktykantem.

Mikael rozważał te propozycje.

– Czy ja mam coś do powiedzenia? – zapytał.

– Nie – odparł Christer Malm.

Mikael zaśmiał się sucho.

– Okej. To niech będzie tak, jak zdecydowaliście. Malin jest dobra, ale brakuje jej pewności siebie. Henry czasem trochę szybciej strzela, niż myśli. Będziemy musieli mieć na nich oko.

– Tak, będziemy.

Mikael umilkł. Pomyślał, że bez Eriki zrobi się strasznie pusto i że nie jest pewien, jak to będzie z gazetą w przyszłości.

– Muszę zadzwonić do Eriki i…

– Myślę, że nie musisz dzwonić.

– Jak to?

– Nocuje w redakcji. Idź ją obudzić albo coś w tym rodzaju.

Mikael znalazł Erikę śpiącą głębokim snem na rozkładanej sofie w jej pokoju w redakcji. W nocy opróżniła regały i biurko z rzeczy osobistych i papierów, które chciała zachować. Napełniła pięć dużych kartonów. Mikael patrzył na nią dłuższą chwilę, stojąc w drzwiach. Potem podszedł, usiadł na sofie i obudził ją.

– Dlaczego, na litość boską, nie poszłaś spać do mnie, jeśli już musiałaś nocować w pracy? – powiedział.

– Cześć, Mikael.

– Christer mi powiedział.

Zaczęła coś mówić, ale on pochylił się i pocałował ją w policzek.

– Jesteś zły?

– Wściekle – odparł sucho.

– Tak mi przykro. Po prostu nie mogłam odrzucić takiej oferty. Ale czuję się z tym źle, jakbym zostawiała was w „Millennium” po szyję w gównie, w poważnych tarapatach.

– Nie jestem chyba odpowiednią osobą, żeby cię krytykować za porzucanie łajby. Dwa lata temu ja odszedłem i zostawiłem cię w gównie, w sytuacji o wiele trudniejszej niż obecna.

– Tamto nie ma nic wspólnego z moją sytuacją. Ty zrobiłeś sobie przerwę. Ja kończę na dobre, poza tym ukrywałam prawdę. Jest mi bardzo przykro.

Mikael milczał przez chwilę. Potem na jego twarzy pojawił się blady uśmiech.

– Kiedy przychodzi pora, to przychodzi pora. A woman’s gotta do what a woman’s gotta do and all that crap.

Erika uśmiechnęła się. To samo mu powiedziała, kiedy przenosił się do Hedeby. Wyciągnął rękę i po przyjacielsku zmierzwił jej włosy.

– To, że chcesz odejść z tego domu wariatów, to rozumiem, ale że chcesz być szefem najnudniejszej w Szwecji gazety starych tetryków, jakoś ciągle nie może pomieścić mi się w głowie.

– Pracuje tam całkiem sporo kobiet.

– Ech. Popatrz tylko na pierwszą stronę. Przecież to sami starcy. Musisz chyba być nieuleczalną masochistką. Napijemy się kawy?

Erika usiadła.

– Muszę wiedzieć, co się działo w Göteborgu dzisiaj w nocy.

– Zacząłem już pisać tekst – powiedział Mikael. – Kiedy go opublikujemy, wywołamy najprawdziwszą wojnę.

– Nie my. Wy.

– Wiem. Opublikujemy go, jak zacznie się proces. Ale zakładam, że nie chcesz zabierać tego tematu ze sobą do SMP. Faktem jest, że chciałbym, żebyś napisała coś o sprawie Zalachenki, zanim odejdziesz z „Millennium”.

– Micke, ja…

– Twój ostatni wstępniak. Możesz go napisać, kiedy będziesz miała ochotę. Przypuszczalnie nie zostanie opublikowany przed procesem, kiedykolwiek by się rozpoczął.

– To chyba nie jest najlepszy pomysł. O czym to miałoby być?

– O moralności – odpowiedział Mikael Blomkvist. – O tym, że jeden z naszych współpracowników został zamordowany, bo piętnaście lat temu państwo nie wypełniło swoich obowiązków.

Nie musiał mówić nic więcej. Erika Berger wiedziała dokładnie, o jaki artykuł mu chodzi. Zastanawiała się przez krótką chwilę. Rzeczywiście była kapitanem tego statku, kiedy zamordowano Daga Svenssona. Nagle poczuła się o wiele silniejsza.

– Okej – zgodziła się. – Ostatni wstępniak.

Rozdział 4

Sobota, 9 kwietnia – niedziela, 10 kwietnia

W sobotę o pierwszej po południu prokurator Martina Fransson z Södertälje zaczęła wyciągać wnioski. Leśny cmentarz w Nykvarn zapowiadał się na niezły pasztet, a wydział kryminalny nagromadził już masę nadgodzin, odkąd Paolo Roberto odbył walkę bokserską z Ronaldem Niedermannem w pobliskim magazynie. Chodziło o morderstwa co najmniej trzech osób, których zwłoki następnie zakopano w ziemi, brutalne porwanie i ciężkie pobicie przyjaciółki Lisbeth Salander Miriam Wu, a także o podpalenie. Z Nykvarn powiązano wypadki ze Stallarholmen, które rozegrały się wprawdzie na terenie podlegającym policji Södermanlandu, ale główną rolę odgrywał w nich Carl-Magnus Lundin ze Svavelsjö MC. Lundin nadal był w szpitalu w Södertälje ze stopą w gipsie i stalową szyną w szczęce. Zresztą i tak wszystkie przestępstwa podlegały policji regionalnej, co oznaczało, że to Sztokholm będzie miał w tej sprawie ostatnie słowo.

W piątek podjęto decyzję o aresztowaniu. Z całą pewnością Lundin był powiązany z Nykvarn. Stopniowo doszukano się informacji, że magazyny stanowiły własność firmy Medimport, która z kolei należała do niejakiej Anneli Karlsson, lat pięćdziesiąt dwa, zamieszkałej w Puerto Banus w Hiszpanii. Była kuzynką Maggego Lundina, dotychczas nienotowaną. Wszystko wskazywało na to, że jest tylko figurantką.

Martina Fransson zamknęła teczkę z wynikami wstępnego dochodzenia. Nadal było w fazie początkowej i teczka miała zostać uzupełniona o kilkaset stron, zanim przyjdzie pora na proces sądowy. Ale Martina Fransson już teraz musiała podjąć decyzje w kilku sprawach. Spojrzała na kolegów.

– Mamy dość dowodów, żeby oskarżyć Lundina o udział w porwaniu Miriam Wu. Paolo Roberto zidentyfikował go jako kierowcę furgonetki. Aresztuję go także za prawdopodobny współudział w podpaleniu. Zaczekamy jeszcze z zarzutem udziału w zamordowaniu trzech osób, których zwłoki zakopane były na posesji. Przynajmniej dopóki nie zostaną zidentyfikowane.

Policjanci pokiwali głowami. Właśnie takich decyzji się spodziewali.

– A co zrobimy z Sonnym Nieminenem?

Martina Fransson wertowała chwilę akta Nieminena.

– Ten pan ma imponującą listę dokonań. Rabunek, nielegalne posiadanie broni, pobicie, ciężkie pobicie, zabójstwo i przestępstwa narkotykowe. Został aresztowany razem z Lundinem w Stallarholmen. Jestem absolutnie przekonana, że on też jest w to zamieszany. Raczej nieprawdopodobne jest, żeby nie był. Ale problem polega na tym, że nie możemy mu zarzucić niczego konkretnego.

– Mówi, że nigdy nie był w magazynie w Nykvarn i że tylko wybrał się z Lundinem na przejażdżkę motocyklową – odezwał się inspektor, który zajmował się sprawą Stallarholmen z ramienia Södertälje. – Twierdzi, że nie ma pojęcia, co Lundin miał do załatwienia w Stallarholmen.

Martina Fransson rozważała, czy jest jakiś sposób, żeby podrzucić tę sprawę prokuratorowi Richardowi Ekströmowi ze Sztokholmu.

– Nieminen nie chce mówić o tym, co się tam stało, ale zdecydowanie zaprzecza, żeby miał w tym jakiś udział – mówił dalej inspektor.

– Nie, wszystko wskazuje raczej na to, że to on i Lundin byli ofiarami przestępstwa w Stallarholmen – powiedziała Martina Fransson i z irytacją zabębniła palcami na stole.

– Lisbeth Salander – dodała z wyraźnym powątpiewaniem. – A więc mówimy o dziewczynie, która wygląda, jakby ledwie co weszła w okres dojrzewania, ma sto pięćdziesiąt centymetrów wzrostu i raczej nie może mieć siły potrzebnej do obezwładnienia Nieminena i Lundina.

– O ile nie była uzbrojona. Pistoletem można zrekompensować dużo fizycznych braków.

– Ale to nie zgadzałoby się z rekonstrukcją.

– Nie. Użyła gazu łzawiącego i kopnęła Lundina w krocze i twarz z taką siłą, że zmiażdżyła mu jedno jądro, a potem złamała szczękę. Do postrzału w stopę musiało dojść po pobiciu. Ale trudno mi uwierzyć, żeby była uzbrojona.

– W centralnym laboratorium techniki kryminalnej zidentyfikowano broń, z której strzelano do Lundina. To polski P-83 wanad z amunicją Makarowa. Znaleziono go w Gosseberdze pod Göteborgiem, są na nim odciski palców Salander. Możemy założyć, że zabrała go ze sobą do Gossebergi.

– Tak. Ale numer serii pokazuje, że pistolet został skradziony cztery lata temu podczas włamania do sklepu z bronią w Örebro. Złodziei po pewnym czasie schwytano, ale zdążyli pozbyć się broni. To był lokalny talent z problemami narkotykowymi, miał kontakty ze Svavelsjö MC. Wolałbym przypisać tę broń albo Lundinowi, albo Nieminenowi.

– A może po prostu było tak, że to Lundin miał ze sobą broń. Salander rozbroiła go, wtedy padł strzał, który trafił go w stopę. Chodzi mi o to, że w każdym razie nie miała zamiaru go zabić, bo przecież on żyje.

– Albo postrzeliła go w stopę z sadyzmu. Skąd możemy wiedzieć. Ale jak potraktowała Nieminena? On nie ma widocznych obrażeń.

– Ma. Na jego klatce piersiowej znaleźliśmy dwa oparzenia.

– I co?

– Stawiamy na paralizator.

– A więc to znaczy, że Salander była uzbrojona w paralizator, gaz łzawiący i pistolet. Ile to wszystko razem waży… Nie, jestem raczej pewna, że to Lundin albo Nieminen mieli broń, a ona im ją odebrała. Jak dokładnie doszło do postrzelenia Lundina, nie będziemy mieć jasności, dopóki ktoś nie zacznie mówić.

– Okej.

– Ale w tej chwili sytuacja wygląda tak, że Lundin jest aresztowany na podstawie zarzutów, które wcześniej wymieniłam. Nie mamy za to niczego na Nieminena. A więc zamierzam wypuścić go dzisiaj po południu.

Kiedy Sonny Nieminen opuszczał areszt w budynku policji w Södertälje, był w fatalnym humorze. Do tego miał tak sucho w ustach, że jego pierwszym przystankiem był sklepik tytoniowy. Kupił pepsi i wypił ją na stojąco, prosto z butelki. Nabył także paczkę lucky strike’ów i puszkę tytoniu Götebergs Rapé. Włączył komórkę, sprawdził baterię i wybrał numer do Hansa-Åkego Waltariego, lat trzydzieści trzy, który w Svavelsjö MC pełnił funkcję sergeant at arms, czyli w wewnętrznej hierarchii był numerem trzy. Waltari odebrał po czterech sygnałach.

– Nieminen. Wyszedłem.

– Gratuluję.

– Gdzie jesteś?

– W Nyköping.

– A co ty, kurwa, robisz w Nyköping?

– Kiedy złapali ciebie i Lundina, zdecydowaliśmy, żeby się trochę wycofać, póki się nie dowiemy, na czym stoimy.

– No to już wiesz, na czym stoimy. Gdzie są wszyscy?

Hans-Åke Waltari wyjaśnił, gdzie jest pozostałych pięciu członków Svavelsjö MC. Wyjaśnienia te nie uspokoiły ani nie zadowoliły Sonny’ego Nieminena.

– A kto, do jasnej cholery, pilnuje interesu, kiedy wy chowacie się jak baby?

– To niesprawiedliwe. Ty i Magge jedziecie sobie gdzieś na jakąś śmierdzącą robotę, o której nikt z nas nie ma pojęcia, a potem nagle jesteście zamieszani w strzelaninę z tą cholerną poszukiwaną przez policję pindą. Magge jest postrzelony, ty w areszcie. Potem gliny odkopują trupy w naszym magazynie w Nykvarn.

– I co?

– No i zaczęliśmy się zastanawiać, czy Magge i ty czegoś przed nami nie ukrywacie.

– A co, do kurwy nędzy, miałoby to być? Przecież to my nakręcamy robotę dla firmy.

– Ale nie słyszałem nigdy ani słowa o tym, że nasz magazyn jest leśnym cmentarzem. Co to za truposze?

Sonny Nieminen miał już na końcu języka ostrą odpowiedź, ale się powstrzymał. Hans-Åke Waltari był trochę tępawy, ale to nie była odpowiednia chwila, żeby wdawać się w sprzeczki. Teraz trzeba było szybko zebrać siły. Poza tym właśnie udało mu się przetrwać policyjne przesłuchania dzięki ciągłemu zaprzeczaniu. Nie byłoby teraz mądrze dwieście metrów od siedziby policji wykrzykiwać do komórki, że jednak coś o tych sprawach wie.

– Olej truposzy – powiedział. – Nie mam o tym pojęcia. Ale Magge siedzi w gównie. Potrzymają go trochę dłużej, a w tym czasie to ja będę rządził.

– Okej. To co teraz zrobimy? – zapytał Waltari.

– Kto pilnuje majątku, kiedy wy wszyscy zeszliście pod ziemię?

– Benny Karlsson został i trzyma wartę w klubie. Policja zrobiła rewizję tego dnia, kiedy was aresztowali. Niczego nie znaleźli.

– Benny K! – wykrzyknął Nieminen. – Kurwa, Benny K to dzieciak, ma jeszcze mleko pod nosem.

– Spokojnie. Towarzyszy mu ten wielki blondyn, z którym Magge i ty się spotykaliście.

Sonny Nieminen poczuł lodowaty dreszcz. Rozejrzał się pośpiesznie na boki i odszedł kilka metrów od drzwi sklepiku.

– Co mówiłeś? – zapytał ściszonym głosem.

– Ten blond osiłek, co się kumplował z tobą i Lundinem. Zjawił się u nas i chciał, żeby mu pomóc się ukrywać.

– Do kurwy nędzy, Waltari, on jest poszukiwany w całej Szwecji za zamordowanie policjanta.

– No… właśnie dlatego chciał się ukryć. Co mieliśmy zrobić? Przecież to wasz kumpel.

Sonny Nieminen na dziesięć sekund zamknął oczy. Ronald Niedermann przez kilka lat zapewniał Svavelsjö MC zlecenia i dobre zarobki. Ale w żadnym razie nie był kumplem. Był groźnym bydlakiem, psychopatą, i to psychopatą poszukiwanym przez policję. Sonny Nieminen ani przez sekundę nie ufał Ronaldowi Niedermannowi. Najlepiej by było, gdyby odnalazł się z kulką w głowie. Wtedy policja trochę by przystopowała.

– To co z nim zrobiliście?

– Benny K się nim zajął. Zabrał go do Viktora.

Viktor Göransson był skarbnikiem i ekspertem finansowym klubu. Mieszkał na przedmieściach Järny. Göransson miał maturę z ekonomii i karierę zaczynał jako doradca finansowy jugosłowiańskiego właściciela sieci knajp, póki mafia nie trafiła za kratki za przekręty ekonomiczne na dużą skalę. Poznał Maggego Lundina w więzieniu w Kumli, na początku lat dziewięćdziesiątych. Był jedynym członkiem Svavelsjö MC, który chodził w garniturze i krawacie.

– Waltari, wsiądź do samochodu i przyjedź po mnie do Södertälje. Odbierz mnie sprzed stacji kolejki podmiejskiej za czterdzieści pięć minut.

– Dobra. A dlaczego tak ci się śpieszy?

– Bo musimy zorientować się w sytuacji tak szybko, jak się tylko da.

Jechali do Svavelsjö. Sonny Nieminen milczał. Hans-Åke Waltari przyglądał mu się ukradkiem. W odróżnieniu od Maggego Lundina Nieminen nigdy nie był łatwy w kontaktach. Był piękny jak młody bóg i wyglądał na mięczaka, ale miał porywczy i groźny charakter, zwłaszcza po pijanemu. W tej chwili był trzeźwy, ale Waltari odczuwał niepokój na myśl o przyszłości pod rządami Nieminena. Magge zawsze umiał w jakiś sposób sprawić, żeby Nieminen się podporządkował. Waltari zastanawiał się, jak sprawy się potoczą z Nieminenem pełniącym obowiązki prezesa klubu.

Pojechali do domu Nieminena, oddalonego od siedziby klubu nieco ponad kilometr. Policja przeprowadziła rewizję, ale nie znalazła niczego, co miałoby jakieś znaczenie dla śledztwa w sprawie Nykvarn. Niczego, co potwierdzałoby zarzuty kryminalne, dlatego Nieminen został zwolniony.

Nieminen wziął prysznic i przebrał się, podczas gdy Waltari czekał cierpliwie w kuchni. Potem poszli ponad sto pięćdziesiąt metrów w las za domem i odgarnęli warstwę ziemi przykrywającą płytko zakopaną skrzynię. Zawierała sześć sztuk broni ręcznej, w tym karabin AK5, znaczną ilość amunicji i ponad dwa kilo materiałów wybuchowych. Mały arsenał Nieminena. W skrzyni były też dwa polskie wanady P-83 pochodzące z tej samej partii co broń, którą Lisbeth Salander odebrała Nieminenowi w Stallarholmen.

Nieminen odsunął od siebie myśl o Lisbeth Salander. To był nieprzyjemny temat. W celi aresztu w Södertälje raz po raz przeżywał w myślach tamtą scenę: razem z Maggem Lundinem przyjechali do domku letniskowego Nilsa Bjurmana i w ogrodzie natknęli się na Salander.

Wypadki potoczyły się w sposób niemożliwy do przewidzenia. Pojechali razem z Lundinem, żeby spalić ten cholerny domek adwokata Bjurmana. Zrobili to na polecenie blond bestii. I wpadli na pieprzoną Salander – samą, mającą sto pięćdziesiąt centymetrów wzrostu i chudą jak patyk. Nieminen zastanawiał się, ile właściwie może ważyć. Potem wszystko poszło źle i skończyło się eksplozją przemocy, na którą żaden z nich nie był przygotowany.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki