Tytuł oryginału: IN ORDER TO LIVE. A North Korean Girl’s Journey to Freedom

Redakcja: Hanna Śmierzyńska
Korekta: Igor Mazur
Konsultacja sinologiczna: Olgierd Uziembło
Zdjęcie na okładce: ©Beowulf
Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka/Aureusart
Mapa: John Gilles
Redaktor prowadzący: Anna Brzezińska

Copyright © 2015 by Yeonmi Park. All rights reserved.
Zdjęcia w książce dzięki uprzejmości autorki
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2021
Copyright © for the Polish translation by Tomasz Wyżyński 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie II

ISBN 978-83-8252-120-7

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla mojej rodziny i wszystkich
walczących o wolność

Opowiadamy historie, by przeżyć.

Joan Didion

MAPA

Przeżyć

Prolog

W nocy z 31 marca na 1 kwietnia 2007 roku moja matka i ja gramoliłyśmy się po stromym, kamienistym brzegu skutej lodem rzeki Jalu, która oddziela Koreę Północną od Chin. Było ciemno i zimno. Nad nami i poniżej krążyły patrole, a co sto metrów znajdowały się posterunki graniczne obsadzone przez żołnierzy gotowych zastrzelić każdego, kto próbuje przekroczyć granicę. Nie miałyśmy pojęcia, co nas czeka, ale rozpaczliwie pragnęłyśmy się przedostać do Państwa Środka. Miałyśmy nadzieję, że zdołamy tam przeżyć.

Miałam trzynaście lat, a ważyłam zaledwie dwadzieścia osiem kilogramów. Jeszcze tydzień wcześniej leżałam w szpitalu w swoim rodzinnym mieście Hiesan przy granicy z Chinami, ponieważ zachorowałam na ostre zapalenie jelit, które lekarze mylnie zdiagnozowali jako zapalenie wyrostka robaczkowego. W dalszym ciągu czułam straszliwy ból po operacji i byłam tak osłabiona, że ledwo trzymałam się na nogach.

Północnokoreański przemytnik, który miał przeprowadzić nas przez granicę, nalegał, byśmy wyruszyli tej nocy. Przekupił kilku strażników, by udali, że nas nie widzą, ale nie mógł opłacić wszystkich pilnujących w tym rejonie, więc musieliśmy zachowywać wyjątkową ostrożność. Szłam za nim w ciemności, lecz tak kiepsko trzymałam się na nogach, że potknęłam się i zjechałam z brzegu na pośladkach, pociągając za sobą niewielką lawinę kamieni. Odwrócił się i szepnął gniewnie, żebym nie hałasowała, ale było już za późno. Zauważyliśmy sylwetkę północnokoreańskiego żołnierza wspinającego się po stoku. Jeśli był to jeden z przekupionych strażników granicznych, to prawdopodobnie nas nie rozpoznał.

– Wracajcie! – krzyknął. – Wynoście się stąd!

Przewodnik ruszył w jego stronę i usłyszałyśmy, że rozmawiają ściszonymi głosami. Wrócił sam.

– Chodźmy – powiedział. – Pośpieszcie się!

Była wczesna wiosna, robiło się coraz cieplej i lód na zamarzniętej rzece zaczynał się topić. Przechodziliśmy Jalu w wąskim, stromym miejscu, osłoniętym w ciągu dnia przed słońcem, więc tafla lodowa w dalszym ciągu powinna być wystarczająco gruba, by wytrzymać nasz ciężar – przynajmniej taką miałyśmy nadzieję. Przewodnik zatelefonował z komórki do kogoś na drugim, chińskim brzegu rzeki, a potem szepnął:

– Biegniemy!

Popędził naprzód, ale ja nie mogłam poruszyć nogami i tylko ściskałam dłoń matki. Sparaliżował mnie strach. Przewodnik wrócił do nas, chwycił mnie za ręce i pociągnął po lodzie. Kiedy dotarliśmy do przeciwległego brzegu, zaczęliśmy biec i zatrzymaliśmy się dopiero, gdy nie mogli nas już zauważyć strażnicy graniczni.

Brzeg rzeki był ciemny, ale przed nami płonęły światła Changbai w Chinach. Szybko zerknęłam za siebie na kraj, w którym się urodziłam. Jak zwykle nie było prądu i widziałam tylko czarny, martwy horyzont. Serce łomotało mi w piersi, gdy dotarliśmy do niewielkiej szopy na skraju płaskich, pustych pól.

Kiedy uciekałam z Korei Północnej, nie marzyłam o wolności. Nie rozumiałam nawet, co to jest. Wiedziałam tylko, że jeśli moja rodzina pozostanie w kraju, prawdopodobnie umrzemy – z głodu, wskutek chorób, nieludzkich warunków w obozie pracy. Głód stał się niemożliwy do zniesienia; byłabym gotowa zaryzykować życie dla miski ryżu.

Nie chodziło tylko o przetrwanie. Matka i ja szukałyśmy mojej starszej siostry, Eunmi, która uciekła do Chin kilka dni wcześniej i nie dawała znaku życia. Miałyśmy nadzieję, że kiedy przejdziemy przez rzekę, będzie na nas czekała. Zamiast niej powitał nas łysy mężczyzna w średnim wieku, członek koreańskiej mniejszości narodowej licznie zamieszkującej strefę przygraniczną Chin. Powiedział coś do mojej matki, a potem wyprowadził ją przed szopę. Usłyszałam jej błagania: Anyo! Anyo! Nie! Nie!

Wiedziałam, że stało się coś strasznego. Znalazłyśmy się w złym miejscu, może jeszcze gorszym niż kraj, który opuściłyśmy.

Jestem szczęśliwa z dwóch powodów: że urodziłam się w Korei Północnej i że uciekłam z Korei Północnej. Oba te wydarzenia ukształtowały moją osobowość i nie zamieniłabym swojego losu na zwykłe, spokojne życie. Ale opowieść o tym, jak stałam się tą osobą, którą jestem dzisiaj, jest znacznie bardziej skomplikowana.

Podobnie jak dziesiątki tysięcy Koreańczyków z Północy, uciekłam z ojczyzny i osiedliłam się w Korei Południowej, gdzie mieszkańcy Korei Północnej są ciągle uważani za obywateli, chociaż od blisko siedemdziesięciu lat oddziela nas zamknięta granica i wzajemna wrogość. Koreańczycy z Północy i Południa są tym samym narodem, mówią tym samym językiem – choć na Północy nie istnieją słowa takie jak „centrum handlowe”, „wolność”, a nawet „miłość”, przynajmniej w znaczeniu nadawanym temu pojęciu przez resztę świata. Jedyną prawdziwą „miłością”, jaką wolno nam wyrażać, jest cześć dla Kimów, dynastii dyktatorów rządzących Koreą Północną od trzech pokoleń. Reżim blokuje wszystkie informacje z zewnętrznego świata, zabrania dystrybucji zagranicznych filmów, zagłusza sygnały radiowe. Nie ma internetu ani Wikipedii. Książki wypełnia propaganda, z której wynika, że żyjemy w najwspanialszym kraju na świecie, choć przynajmniej połowa Koreańczyków z Północy cierpi skrajne ubóstwo i jest chronicznie niedożywiona. Moja dawna ojczyzna nie nazywa się nawet Koreą Północną – uważa się za Joseon, prawdziwą Koreę, socjalistyczny raj zamieszkany przez dwadzieścia pięć milionów ludzi, którzy mają służyć tylko Ukochanemu Przywódcy, Kim Dzong Unowi. Wielu uciekinierów z Korei Północnej, którzy nie chcieli się pogodzić ze swoim losem i umrzeć za Przywódcę, ma z tego powodu poczucie dezercji. Reżim uważa nas za zdrajców. Gdybym próbowała wrócić, zostałabym skazana na śmierć.

Blokada informacyjna działa w dwie strony: władze dbają, by do mieszkańców kraju nie docierały zagraniczne media, i nie chcą, by świat zewnętrzny poznał prawdę o Korei Północnej. Kraj ten bywa nazywany Pustelniczym Królestwem, bo jest całkowicie odcięty od świata. Tylko uciekinierzy mogą opowiedzieć, co naprawdę dzieje się za ściśle strzeżonymi granicami. Ale do niedawna nasze opowieści nie budziły większego zainteresowania.

Przybyłam do Korei Południowej wiosną 2009 roku jako piętnastolatka bez grosza przy duszy, z zaliczonym odpowiednikiem dwóch klas szkoły podstawowej. Pięć lat później byłam na drugim roku studiów na prestiżowej uczelni w Seulu, specjalizując się w prawie karnym, i czułam coraz silniejsze przekonanie, że kraj, w którym się urodziłam, zasługuje na sprawiedliwość.

Wiele razy i na wielu forach opowiadałam historię swojej ucieczki z Korei Północnej. Opisywałam, jak handlarze żywym towarem zwabili matkę i mnie do Chin, gdzie matka pozwoliła się zgwałcić, by uchronić mnie przed zakusami pośrednika. Znalazłszy się na terenie Chin, bezskutecznie szukałyśmy mojej siostry. Ojciec przekroczył granicę, by przyłączyć się do naszych poszukiwań, lecz po kilku miesiącach zmarł na nieleczonego raka. W 2009 roku matkę i mnie uratowali chrześcijańscy misjonarze, którzy pomogli nam przekroczyć granicę chińsko-mongolską. Przez długą, zimową noc szłyśmy po lodowatej pustyni Gobi, podążając za gwiazdami ku wolności.

To wszystko prawda, ale nie cała.

Dotychczas tylko moja matka wiedziała, co się wydarzyło w ciągu dwóch lat, które upłynęły między nocą, gdy uciekłyśmy do Chin przez rzekę Jalu, a dniem, kiedy przybyłyśmy do Korei Południowej, by rozpocząć nowe życie. Nie opowiedziałam prawie nic ze swojej historii innym uciekinierom i obrońcom praw człowieka, których poznałam w Korei Południowej. Wierzyłam, że jeśli pominę milczeniem swoją niechlubną przeszłość, to ona jakoś przestanie istnieć. Wmówiłam sobie, że wiele rzeczy nigdy się nie zdarzyło, a o reszcie nauczyłam się nie pamiętać.

Niemniej kiedy zaczęłam pisać tę książkę, zdałam sobie sprawę, że bez całej prawdy moje życie będzie pozbawione siły, prawdziwego sensu. Z pomocą matki wspomnienia naszego życia w Korei Północnej i Chinach wróciły niczym sceny z dawno zapomnianego koszmaru. Część obrazów pojawiła się ze straszliwą wyrazistością, inne były niewyraźne lub wymieszane jak talia kart bezładnie rozsypana na podłodze. Proces pisania stał się procesem przypominania i próbą nadania sensu wspomnieniom.

W porządkowaniu mojej wizji świata pomagało nie tylko pisanie, lecz również czytanie. Po przybyciu do Korei Południowej uzyskałam dostęp do przekładów arcydzieł literatury światowej i zaczęłam je pochłaniać. Z czasem mogłam już je czytać po angielsku. Kiedy zaczęłam pisać własną książkę, natknęłam się na słynne zdanie pisarki Joan Didion: „Opowiadamy historie, by przeżyć”. Chociaż obie pochodzimy z tak odmiennych kultur, czuję w sercu prawdę tych słów. Rozumiem, że czasem trzeba przekształcić własne wspomnienia w opowieść, która nadaje sens pozornie niewytłumaczalnym wydarzeniom: jest to sposób, by przeżyć.

W czasie swojej wędrówki byłam świadkiem straszliwych krzywd, które ludzie wyrządzali innym, ale widziałam także czułość, dobroć i poświęcenie w najgorszych możliwych warunkach. Wiem, że można zatracić część człowieczeństwa, by przeżyć. Ale wiem też, że iskra ludzkiej godności nigdy całkowicie nie gaśnie, że wolność i potęga miłości mogą sprawić, iż zapłonie na nowo.

Oto opowieść o wyborach, których dokonałam, by przeżyć.

Część pierwsza

Korea Północna

Rozdział pierwszy

Ptaki i myszy słyszą twoje szepty

Rzeka Jalu, kręta jak smoczy ogon, oddziela Chiny od Korei Północnej i wpada do Morza Żółtego. W Hiesan płynie doliną w górach Paektu, obok dwustutysięcznego miasta rozciągającego się wśród łagodnych wzgórz i na wysokim płaskowyżu pokrytym polami, zagajnikami i grobami. Rzeka, zwykle płytka i niegroźna, zamarza w zimie, która trwa przez większą część roku. To najzimniejsza część Korei Północnej, gdzie temperatury spadają niekiedy do minus czterdziestu stopni Celsjusza. Przeżywają tylko najodporniejsi.

Hiesan było moim domem.

Po drugiej stronie rzeki znajduje się chińskie miasto Changbai, gdzie mieszka wielu ludzi pochodzenia koreańskiego. Rodziny żyjące po obu stronach granicy handlują ze sobą od pokoleń. Jako dziecko często stawałam w ciemności i patrzyłam przez rzekę na światła Changbai, zastanawiając się, jak wygląda życie poza granicami mojego miasta. W podnieceniu obserwowałam kolorowe sztuczne ognie rozpryskujące się na aksamitnym, czarnym niebie podczas świąt i obchodów chińskiego Nowego Roku. Po naszej stronie granicy nigdy nie wystrzeliwano fajerwerków. Czasami, gdy schodziłam nad rzekę, by napełnić wiadra wodą, i wilgotny wiatr wiał w moim kierunku, czułam zapach pysznego jedzenia, klusek smażonych w głębokim tłuszczu w kuchniach na drugim brzegu. Ten sam wiatr przynosił głosy chińskich dzieci bawiących się po przeciwnej stronie rzeki.

– Hej, ty! Jesteś głodna? – krzyczeli chłopcy po koreańsku.

– Nie! Zamknij się, tłusty Chińczyku! – wołałam w odpowiedzi.

Kłamałam. Byłam bardzo głodna, ale mówienie o tym niczego by nie zmieniło.

Przyszłam na świat za wcześnie.

Poród matki zaczął się już w siódmym miesiącu ciąży. Urodziłam się 4 października 1993 roku, ważąc niespełna półtora kilograma. Lekarz ze szpitala w Hiesan powiedział matce, że nic nie może dla mnie zrobić, bo jestem za mała.

– Przeżyje albo umrze – stwierdził. – Nie potrafimy tego przewidzieć.

Decyzję, czy przeżyć, pozostawiono mnie.

Matka owijała mnie kocami, ale stale byłam zimna jak lód. W końcu rozgrzała kamień i podłożyła go pod zawiniątko, w którym spoczywałam. Dzięki temu ocalałam. Po kilku dniach rodzice zabrali mnie do domu. Czekali.

Dwa lata wcześniej urodziła się moja siostra Eunmi, więc teraz ojciec, Park Jin Sin, liczył na syna. W patriarchalnej Korei Północnej najważniejszy jest męski potomek. Jednak szybko zapomniał o rozczarowaniu. Zwykle najsilniejsza więź łączy dziecko z matką, ale ojciec zawsze potrafił mnie uspokoić, gdy płakałam. W jego objęciach czułam się bezpieczna i kochana. Ojciec i matka od początku mnie zachęcali, żebym była z siebie dumna.

Kiedy byłam malutka, mieszkaliśmy w parterowym domu na stoku wzgórza wznoszącego się nad torami kolejowymi, które biegły łukiem przez miasto niczym rdzawy sierp.

Nasz dom, mały i zimny, przylegał do domu sąsiadów i słyszeliśmy wszystko, co się u nich działo. Słyszeliśmy także myszy, które piszczały i szeleściły na strychu. Ale czułam się jak w raju, bo nasza rodzina była razem.

Moje pierwsze wspomnienia to mrok i zimno. W zimie najchętniej siadaliśmy w domu w okolicach niewielkiego paleniska, na którym paliliśmy drewno, węgiel lub cokolwiek się do tego nadawało. Gotowaliśmy potrawy na ogniu; pod cementową podłogą znajdowały się kanały odprowadzające dym do drewnianego komina po drugiej stronie domu. Ten tradycyjny system ogrzewania miał utrzymywać ciepło, lecz sprawdzał się w lodowate noce. Dlatego pod koniec dnia matka rozkładała obok paleniska gruby koc i wszyscy wchodziliśmy pod przykrycie – najpierw mama, potem ja, później siostra, a na końcu ojciec, zawsze zajmujący najzimniejsze miejsce. Po zachodzie słońca panował całkowity mrok. W naszej części Korei Północnej tygodniami, czasem miesiącami nie działała elektryczność, a świece były bardzo drogie. Dlatego bawiliśmy się w ciemności. Czasem żartowaliśmy pod kocem.

– Czyja to stopa? – pytała matka, trącając jedną z nas palcem nogi.

– Moja! Moja! – wołała Eunmi.

W zimie, a nawet w lecie, rano i wieczorem, w Hiesan wszędzie snuły się dymy z kominów. Znaliśmy wszystkich mieszkańców okolicznych domów. Jeśli z czyjegoś komina nie wydobywał się dym, pukaliśmy do drzwi, by sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Niewybrukowane drogi biegnące między domami były za wąskie dla samochodów, ale nie stanowiło to problemu, bo bardzo rzadko widywaliśmy samochody. Ludzie z sąsiedztwa poruszali się pieszo, a nieliczni, których było na to stać, na rowerach lub motorowerach. Po deszczu uliczki stawały się śliskie od błota; dzieci z sąsiedztwa lubiły się wtedy bawić w berka. Byłam niższa i wolniejsza od reszty rówieśników, więc z trudem się przystosowywałam i nie potrafiłam biegać tak szybko jak inne dzieci.

Kiedy zaczęłam chodzić do szkoły, Eunmi czasem stawała w mojej obronie i biła się ze starszymi uczniami. Ona również nie była zbyt wysoka, za to sprytna i szybka. Chroniła mnie i bawiła się ze mną. Gdy spadł śnieg, wspinała się ze mną na wzgórza w okolicach domu, sadzała sobie między kolanami i obejmowała rękami. Po czym zjeżdżałyśmy na siedzeniach, śmiejąc się i krzycząc. Byłam szczęśliwa, że jestem częścią świata siostry.

Latem wszystkie dzieci chodziły kąpać się w rzece Jalu, ale ja nigdy nie nauczyłam się pływać. Siedziałam na brzegu i patrzyłam, jak inni pluskają się w wodzie. Eunmi albo moja najlepsza przyjaciółka Yong Ja czasem zauważały, że siedzę sama, i przynosiły mi ładne kamyki znalezione w rzece. Czasem brały mnie na ręce i wnosiły do rzeki, a potem pomagały wrócić na brzeg.

Yong Ja była w tym samym wieku co ja i mieszkałyśmy w tej samej części miasta. Lubiłam ją, bo obie byłyśmy równie pomysłowe w tworzeniu sobie zabawek. Na targu można było czasem kupić lalki i inne rzeczy, lecz zwykle były one za drogie. Wobec tego lepiłyśmy z gliny małe naczynia i zwierzątka, czasem nawet mikroskopijne czołgi do zabawy w wojnę, bardzo popularnej w Korei Północnej. Ale my, dziewczynki, miałyśmy bzika na punkcie papierowych lalek: spędzałyśmy długie godziny na wycinaniu ich z grubego papieru, robiłyśmy sukienki i chustki ze ścinków tkanin.

Czasami moja matka robiła nam wiatraczki, które umieszczałyśmy na metalowej kładce nad torami kolejowymi nazywanej przez nas Mostem Obłoków. Wiele lat później, gdy życie stało się znacznie cięższe i bardziej skomplikowane, mijałam ten most i przypominałam sobie, jakie byłyśmy szczęśliwe, patrząc na wiatraczki kręcące się w podmuchach wiatru.

Kiedy byłam mała, nie otaczał mnie słyszalny w tle mechaniczny hałas jak w Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych. Nie było odgłosów śmieciarek, klaksonów samochodów, dzwonków komórek. Słyszałam tylko dźwięki wydawane przez ludzi: kobiety zmywały naczynia, matki wołały dzieci, kiedy rodziny zasiadały do posiłku, rozlegał się brzęk łyżek lub stukot pałeczek do ryżu uderzających w miseczki. Czasem słyszałam, jak rodzice strofują moje przyjaciółki. W tamtych czasach wokół nie rozlegała się muzyka, nikt nie wpatrywał się w smartfony. Jednak ludzie byli sobie bliscy, co rzadko się zdarza we współczesnym świecie, w którym teraz żyję.

W naszym domu w Hiesan prawie nigdy nie było bieżącej wody, więc matka prała ubrania w rzece. Po powrocie kładła je na ciepłej podłodze, by wyschły.

Ponieważ w naszym osiedlu rzadko włączano elektryczność, po zapaleniu się świateł ludzie byli tak szczęśliwi, że śpiewali, klaskali i krzyczeli. Świętowaliśmy pojawienie się prądu nawet w środku nocy. Kiedy człowiek ma bardzo mało, mogą go uszczęśliwić nawet najdrobniejsze rzeczy – jest to jedna z nielicznych cech życia w Korei Północnej, których mi brakuje. Oczywiście światła nigdy nie paliły się długo. W chwili gdy gasły, mówiliśmy po prostu: „Och, koniec”, i kładliśmy się spać.

Nawet jeśli elektryczność działała, napięcie było bardzo niskie i wiele rodzin miało urządzenia wspomagające zasilanie urządzeń domowych. Często wywoływały one pożary i pewnej marcowej nocy zdarzyło się to w naszym domu pod nieobecność rodziców. Byłam jeszcze maleńka i pamiętam tylko, że się obudziłam i zaczęłam płakać, a ktoś wyniósł mnie na dwór wśród dymu i płomieni. Nie wiem, czy uratowała mnie siostra, czy sąsiadka. Matka przybiegła natychmiast, gdy ktoś powiedział jej o pożarze, lecz ja i siostra byłyśmy już bezpieczne w domu sąsiadki. Nasz dom spłonął, ojciec jednak szybko go odbudował własnymi rękoma.

Później posadziliśmy rośliny w naszym niewielkim, otoczonym płotem ogródku. Matka i siostra nie interesowały się ogrodnictwem, ale ojciec je uwielbiał, podobnie jak ja. Zasialiśmy dynię, kapustę, ogórki i słoneczniki. Ojciec posadził wzdłuż płotu piękną odmianę fuksji, którą nazywaliśmy „kolczykami”. Uwielbiałam wkładać sobie za uszy długie, delikatne kwiaty i udawać, że to kolczyki. Matka pytała ojca, dlaczego marnuje na kwiaty cenne miejsce, ale on puszczał to mimo uszu.

W Korei Północnej ludzie żyją blisko natury i potrafią przewidywać pogodę na następny dzień. Nie mieliśmy internetu i zwykle nie mogliśmy oglądać państwowej telewizji z powodu braku prądu. Dlatego musieliśmy sami prognozować pogodę.

W długie letnie wieczory sąsiedzi siadali wokół swoich domów w chłodnym powietrzu. Nie było krzeseł; siadaliśmy na ziemi i patrzyliśmy w niebo. Jeśli ujrzeliśmy w górze miliony gwiazd, ktoś mówił: „Jutro będzie słonecznie”. Wszyscy pomrukiwali na znak zgody. Gdy widzieliśmy tylko tysiące gwiazd, ktoś inny zauważał: „Jutro będzie pochmurno”. Tak wyglądała nasza lokalna prognoza pogody.

Najlepszym dniem miesiąca był Dzień Klusek, gdy matka kupowała w mieście świeże, wilgotne kluski wytwarzane maszynowo. Musiały starczyć na jak najdłużej, więc suszyliśmy je na ciepłej podłodze kuchni. Było to święto dla mojej siostry i mnie, bo zawsze udawało się nam podkraść i zjeść kilka klusek, wciąż jeszcze miękkich i słodkich. Kiedy byłam małą dziewczynką, przed klęską głodu w połowie lat dziewięćdziesiątych, przychodziły do nas przyjaciółki i dzieliłyśmy się z nimi kluskami. W Korei Północnej istnieje zwyczaj, by się wszystkim dzielić. Ale później, gdy nadeszły trudne czasy dla naszej rodziny i kraju, matka zabroniła nam wpuszczać dzieci do domu. Nie stać nas było na dzielenie się jedzeniem.

Kiedy dobrze się nam powodziło, jedliśmy posiłki złożone z ryżu, kimchi, fasoli i zupy z wodorostów. Ale w okresach biedy nie mogliśmy sobie pozwolić na takie potrawy. Czasami w ogóle obywaliśmy się bez posiłków; często jedliśmy tylko chudy kleik z jęczmienia lub pszenicy, fasolę albo czarne, przemarznięte ziemniaki, które matka tarła i robiła knedle nadziewane kapustą.

Kraj, w którym się wychowałam, różnił się od Korei Północnej z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, gdy rodzice byli dziećmi. W tamtych czasach państwo dbało o podstawowe potrzeby obywateli – zapewniało ubrania, opiekę zdrowotną, żywność. Po zakończeniu zimnej wojny kraje komunistyczne wspierające reżim północnokoreański przestały nam pomagać i kontrolowana przez państwo gospodarka się załamała. Koreańczycy z Północy nagle musieli radzić sobie sami.

Byłam zbyt mała, by zdawać sobie sprawę, jak rozpaczliwa stała się sytuacja dorosłych. Moja rodzina próbowała się przystosować do ogromnych zmian, jakie zaszły w kraju w latach dziewięćdziesiątych. Kiedy moja siostra i ja zapadłyśmy w sen, rodzice często rozmawiali ze sobą, zastanawiając się, co zrobić, byśmy wszyscy nie umarli z głodu.

Szybko zrozumiałam, że nie wolno powtarzać niczego, co podsłuchałam. Nauczono mnie nigdy nie wyrażać własnego zdania, nigdy niczego nie kwestionować. Miałam po prostu robić, mówić i myśleć to, co nakazują władze. Szczerze wierzyłam, że nasz Ukochany Przywódca, Kim Dzong Il, potrafi czytać w moich myślach i że zostanę ukarana, jeśli przyjdzie mi do głowy coś złego. A jeśli nawet sam Kim Dzong Il mnie nie usłyszy, to wszędzie są szpiedzy, którzy podsłuchują pod oknami i obserwują dzieci na boisku szkolnym. Wszyscy należeliśmy do inminbanu, czyli wspólnoty sąsiedzkiej, i kazano nam donosić o każdym, kto powiedział coś niewłaściwego. Żyliśmy w ciągłym strachu i wszyscy – również moja matka – mieli osobiste doświadczenia dowodzące, jak niebezpiecznie jest coś powiedzieć.

Kiedy 8 lipca 1994 roku zmarł Kim Ir Sen, miałam zaledwie dziewięć miesięcy. Mieszkańcy Korei Północnej czcili osiemdziesięciodwuletniego Wielkiego Przywódcę jak Boga. Kim Ir Sen przez blisko pięćdziesiąt lat rządził krajem żelazną ręką, a jego fanatyczni zwolennicy – w tym moja matka – szczerze wierzyli, że jest nieśmiertelny. Po jego śmierci nastąpił okres manifestacyjnej żałoby; towarzyszył jej niepokój o losy kraju. Następcą zmarłego został syn Wielkiego Przywódcy, Kim Dzong Il, lecz wszyscy odczuwali straszliwą pustkę pozostawioną przez Kim Ir Sena.

Matka przywiązała mnie do pleców i dołączyła do tysięcy żałobników, którzy w okresie oficjalnej żałoby codziennie gromadzili się na placu przed pomnikiem Kim Ir Sena w Hiesan, by płakać i lamentować z powodu śmierci Ukochanego Przywódcy. Zostawiali przed pomnikiem kwiaty i czarki z wódką ryżową na znak smutku i czci dla zmarłego.

W tamtym czasie odwiedził nas stryj Yong Soo, jeden z krewnych ojca z północno-wschodnich Chin, gdzie mieszka wielu Koreańczyków. Jako cudzoziemiec nie okazywał należytej czci Wielkiemu Przywódcy i kiedy matka wróciła spod pomnika, opowiedział jej niedawno usłyszaną historię. Władze w Pjongjangu ogłosiły, że Kim Ir Sen zmarł na atak serca, ale według Yong Soo jeden z jego chińskich przyjaciół słyszał od północnokoreańskiego policjanta, że to nieprawda. Jak twierdził, prawdziwą przyczyną śmierci była hwa-byung – oznacza to w przybliżeniu „chorobę wywołaną przez stres psychiczny lub emocjonalny” i jest pospolitym określeniem stosowanym w Korei Północnej i Południowej. Yong Soo słyszał, że doszło do rozbieżności poglądów między Kim Ir Senem a Kim Dzong Ilem na temat planów starszego Kima, by rozpocząć negocjacje z Koreą Południową…

– Przestań! – przerwała matka. – Nie mów ani słowa więcej! – To, że stryj ośmielił się opowiadać plotki o naszych przywódcach, zdenerwowało ją do tego stopnia, iż zachowała się niegrzecznie wobec gościa i kazała mu milczeć.

Następnego dnia, gdy poszła z przyjaciółką pod pomnik, by znowu złożyć pod nim kwiaty, zauważyły, że ktoś zniszczył część darów.

– Ach, na świecie są tacy źli ludzie! – zauważyła przyjaciółka.

– Masz rację! – potwierdziła matka. – Nie uwierzyłabyś, jakie ohydne plotki rozpuszczają nasi wrogowie. – Później opowiedziała przyjaciółce o kłamstwach, które usłyszała.

Następnego dnia, kiedy przechodziła przez Most Obłoków, zauważyła oficjalnie wyglądający samochód zaparkowany w zaułku poniżej naszego domu. Stała wokół niego liczna grupa mężczyzn. Natychmiast zrozumiała, że wkrótce stanie się coś strasznego.

Przybysze byli cywilnymi agentami budzącej grozę bo-wi-bu, czyli Narodowej Agencji Bezpieczeństwa, która kieruje obozami dla więźniów politycznych i prowadzi śledztwa w sprawach działalności antypaństwowej. Wszyscy wiedzieli, że funkcjonariusze bo-wi-bu mogą zabrać człowieka, a potem ginie po nim wszelki ślad. Co gorsza, nie pochodzili z Hiesan; wysłano ich z centrali w Pjongjangu.

Agent dowodzący grupą czekał na matkę pod naszymi drzwiami i zaprowadził ją do domu sąsiada, który wypożyczył go funkcjonariuszom na całe popołudnie. Oboje usiedli i agent spojrzał na nią oczami przypominającymi czarne szkiełka.

– Wiesz, dlaczego tu jestem? – spytał.

– Tak, wiem – odpowiedziała matka.

– Gdzie słyszałaś tę plotkę?

Wyjaśniła, że opowiedział ją stryj męża pochodzący z Chin, który z kolei słyszał ją od przyjaciela.

– Co o tym myślisz? – spytał agent.

– To okropne, złe kłamstwo! – odparła szczerze matka. – Rozpuszczają je nasi wrogowie, którzy próbują zniszczyć największy naród na świecie!

– Jaki błąd popełniłaś, jak sądzisz? – spytał beznamiętnie.

– Powinnam była to zgłosić organizacji partyjnej, towarzyszu. Źle postąpiłam, mówiąc o tym prywatnej osobie.

– Nie. Mylisz się – odrzekł. – Nigdy nie powinnaś wypowiedzieć tych słów.

Matka była pewna, że czeka ją śmierć. Powtarzała, że bardzo żałuje, i błagała, by darował jej życie przez wzgląd na dwoje małych dzieci. Prosiła, aż zmęczyły jej się ręce, jak mówimy w Korei.

– Nie wolno ci nigdy o tym wspominać – powiedział w końcu agent ostrym głosem, który sprawił, że matka poczuła lodowaty chłód. – Ani przyjaciółkom, ani mężowi, ani dzieciom. Rozumiesz, co się stanie, jeśli to zrobisz?

Matka rozumiała. Bardzo dobrze.

Później przesłuchał stryja Yong Soo, który nerwowo czekał z rodziną w naszym domu. Matka uważa, że jej nie ukarano, bo Yong Soo potwierdził, iż bardzo się rozgniewała, gdy powtórzył plotkę.

Po zakończeniu przesłuchań agenci odjechali samochodem. Stryj wrócił do Chin. Kiedy ojciec spytał matkę, czego chciała od niej tajna policja, powiedziała, że nie może o tym rozmawiać, i nigdy więcej nie wspominała o całej sprawie. Ojciec umarł, nie zdając sobie sprawy, jak blisko katastrofy wówczas się znaleźliśmy.

Wiele lat później, gdy matka opowiadała mi tę historię, w końcu zrozumiałam, dlaczego wysyłając mnie do szkoły, nigdy nie mówiła: „Powodzenia!”, czy nawet: „Strzeż się nieznajomych”, lecz zawsze powtarzała: „Uważaj, co mówisz”.

W większości krajów matki zachęcają dzieci, by zadawały jak najwięcej pytań, ale nie w Korei Północnej. Kiedy byłam dostatecznie duża, by coś rozumieć, matka ostrzegła mnie, że muszę uważać, co mówię.

– Pamiętaj, Yeonmi-ya, nawet gdy myślisz, że jesteś sama, ptaki i myszy słyszą twoje szepty – powiedziała łagodnie.

Nie chciała mnie przestraszyć, ale poczułam w sercu trwogę. Spojrzałam w mrok.

Rozdział drugi

Niebezpieczna historia

Myślę, że gdyby mój ojciec urodził się w Korei Południowej albo Stanach Zjednoczonych, zostałby milionerem. Ale przyszedł na świat w Korei Północnej, gdzie liczą się tylko koneksje rodzinne i lojalność wobec partii, a ciężka praca nie zapewnia żadnych korzyści i jest ciągłą walką o przetrwanie.

Park Jin Sik urodził się 4 marca 1962 roku w Hamhyng, mieście portowym i ośrodku przemysłu, w rodzinie wojskowego o dobrych koneksjach politycznych. Powinno mu to zapewnić znakomity start życiowy, ponieważ w Korei Północnej perspektywy każdego człowieka zależą od przynależności do jednej z kast, tak zwanego songbunu. Kiedy Kim Ir Sen zdobył władzę po drugiej wojnie światowej, zniszczył tradycyjny system feudalny, w którym społeczeństwo dzieliło się na właścicieli ziemskich i chłopów, szlachtę i lud, duchownych i uczonych. Kazał badać pochodzenie wszystkich obywateli, zebrać informacje o ich przodkach na kilka pokoleń wstecz. W systemie opartym na songbunie każdy człowiek należy do trzech głównych kast o różnym stopniu lojalności wobec reżimu.

Najwyższe miejsce w hierarchii zajmuje tak zwany twardy rdzeń, klasa złożona z zasłużonych rewolucjonistów – chłopów, weteranów wojennych lub krewnych ludzi, którzy walczyli bądź oddali życie za Koreę Północną – oraz osób o sprawdzonej lojalności wobec rodziny Kima. Tworzą oni aparat utrzymujący reżim przy władzy. Druga kasta, nazywana „podstawową”, składa się z warstw społecznych uznanych za chwiejne: byłych mieszkańców Południa bądź ludzi mających tam rodziny, dawnych kupców, intelektualistów lub zwykłych ludzi, którzy nie mogą liczyć na pełne zaufanie nowych władz. W końcu najniższą klasą są „wrogowie”: dawni właściciele ziemscy i ich potomstwo, kapitaliści, byli żołnierze południowokoreańscy, chrześcijanie i wyznawcy innych religii, rodziny więźniów politycznych i inne osoby uznawane za wrogów państwa.

Bardzo trudno awansować do wyższej kasty, ale niezwykle łatwo spaść, bez własnej winy, na najniższy poziom. Jak przekonał się mój ojciec i jego rodzina, po utracie statusu związanego z songbunem traci się wszystko, co się osiągnęło.

Ojciec mojego ojca, Park Chang Gyu, wychował się na wsi w pobliżu Hiesan, gdy Korea była japońską kolonią.

Naród koreański istnieje od przeszło czterech tysięcy lat i w tym czasie przechodził różne koleje losu. Według legendy historia Korei rozpoczyna się w 2333 roku przed naszą erą, od królestwa Joseon, co oznacza „Krainę Poranka”. Mimo poetyckiej nazwy w mojej ojczyźnie rzadko panował pokój. Półwysep Koreański leży w miejscu, gdzie ścierają się wpływy wielkich imperiów i w ciągu wieków królowie Korei musieli odpierać najeźdźców z Mandżurii, Mongolii i innych krajów. Później, na początku dwudziestego wieku, posługując się groźbami i dyplomacją, Koreę powoli wchłonęło rozszerzające się imperium japońskie, aż w końcu w 1910 roku zaanektowało cały kraj. Było to dwa lata przed urodzeniem się pierwszego przywódcy Korei Północnej, Kim Ir Sena, i jedenaście lat przed narodzinami mojego dziadka Parka.

Japończycy byli despotycznymi kolonialistami próbującymi zniszczyć koreańską kulturę i zmienić nas w obywateli drugiej kategorii na naszej własnej ziemi. Zabronili używania języka koreańskiego, przejęli gospodarstwa rolne i przedsiębiorstwa przemysłowe. Doprowadziło to do aktów oporu przeciwko ich rządom, które okupanci brutalnie stłumili. Rodzice Kim Ir Sena, podobnie jak wielu innych Koreańczyków, uciekli przez północną granicę do Mandżurii, wchodzącej wówczas w skład imperium chińskiego. Kiedy na początku lat trzydziestych Japończycy opanowali również Mandżurię, nasz przyszły Wielki Przywódca wstąpił do oddziału partyzanckiego walczącego z japońskimi okupantami. Ale na początku drugiej wojny światowej zaciągnął się do armii sowieckiej i (jak się później dowiedziałam) spędził wojnę w bazie wojskowej z dala od terenu walk, choć północnokoreańska propaganda głosi coś przeciwnego, przypisując mu główny udział w pokonaniu Japończyków.

Na początku drugiej wojny światowej dziadek Park pracował w wydziale finansowym japońskiego zarządu miasta Hiesan. Poznał tam swoją przyszłą żonę, Jung Hye Soon, która również pracowała w ratuszu. Była sierotą wychowaną przez ciotkę i przed poznaniem dziadka miała bardzo trudne życie. Ich związek był nietypowy, bo w odróżnieniu od wielu koreańskich małżeństw, aranżowanych przez rodziny, moi dziadkowie znali się i lubili przed ślubem.

Dziadek pracował w administracji w czasie całej drugiej wojny światowej. Po kapitulacji Japonii 15 sierpnia 1945 roku do północnej części Korei wkroczyła armia sowiecka, a wojska amerykańskie opanowały Południe – co zapoczątkowało cierpienia mojego kraju trwające przeszło siedemdziesiąt lat. Wzdłuż 38. równoleżnika arbitralnie nakreślono linię dzielącą kraj na dwie strefy administracyjne: Koreę Północną i Południową. Amerykanie przywieźli samolotem do Seulu antykomunistycznego emigranta o nazwisku Syng-man Li, który stanął na czele Republiki Koreańskiej, obejmując funkcję prezydenta. Na Północy przywódcą Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, czyli KRLD, został Kim Ir Sen, w owym czasie major wojsk sowieckich.

Sowieci szybko powołali do armii wszystkich mężczyzn zdolnych do służby, by stworzyć północnokoreańskie siły zbrojne. Mój dziadek przestał pracować w ratuszu i został oficerem Armii Ludowej.

W 1949 roku zarówno Stany Zjednoczone, jak i Związek Sowiecki wycofały wojska z Korei i przekazały półwysep marionetkowym rządom. Miało to opłakane skutki. Kim Ir Sen, stalinista i ultranacjonalistyczny dyktator, postanowił zjednoczyć kraj i w lecie 1950 roku otrzymane od Rosjan czołgi oraz tysiące żołnierzy zaatakowały Południe. W Korei Północnej wmawia się ludziom, że wojnę rozpoczęli amerykańscy imperialiści, a nasi żołnierze dzielnie walczyli, by odeprzeć obcą inwazję. W rzeczywistości wojska amerykańskie wróciły do Korei tylko po to, by bronić Południa – wspierane przez oficjalny kontyngent ONZ – po czym szybko odrzuciły armię Kim Ir Sena aż nad rzekę Jalu i opanowały prawie cały kraj. Amerykanów zatrzymały dopiero masy chińskich żołnierzy, którzy przekroczyli granicę i dotarli aż do 38. równoleżnika. W czasie tej bezsensownej wojny zginęły lub odniosły rany trzy miliony Koreańczyków, miliony ludzi uciekły ze swoich domów, a większa część kraju legła w ruinie.

W 1953 roku obie strony postanowiły zakończyć działania zbrojne, lecz nigdy nie podpisały traktatu pokojowego. Do dziś dnia jesteśmy oficjalnie w stanie wojny, a rządy zarówno Korei Północnej, jak i Korei Południowej uważają się za jedynych legalnych przedstawicieli całej Korei.

W czasie wojny koreańskiej dziadek Park pełnił funkcję oficera finansowego i nie oddał ani jednego strzału. Po podpisaniu rozejmu pozostał w wojsku i przenosił się wraz z rodziną z bazy do bazy. Stacjonował w Hamhyng, około trzystu kilometrów od Hiesan, gdy urodził się mój ojciec – czwarty z piątki dzieci i najmłodszy syn. Później, kiedy dziadek przeszedł w stan spoczynku, władze osiedliły go wraz z rodziną w Hiesan. Służba oficerska i przynależność do rządzącej Koreańskiej Partii Pracy dawały mu dobry songbun, toteż otrzymał pracę jako kierownik finansowy sklepu zaopatrującego rodziny wojskowych. Przez pewien czas, gdy gospodarka Korei Północnej szybko się rozwijała, mojej rodzinie powodziło się względnie dobrze.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Chiny i Związek Sowiecki wspomagały finansowo Koreę Północną, by pomóc w jej odbudowie. W górach Północy znajdują się pokłady węgla i rud; zawsze była to bogatsza, bardziej uprzemysłowiona część kraju. Odrodziła się szybciej niż Południe, które miało charakter bardziej rolniczy i wolniej przezwyciężało skutki wojny. Ale sytuacja zmieniła się w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, gdy Korea Południowa stała się krajem przemysłowym, a sowiecki system gospodarczy Korei Północnej zaczął się załamywać. W kraju obowiązywało centralne planowanie i cała produkcja przemysłowa była kontrolowana przez państwo. Nie istniała własność prywatna – przynajmniej oficjalnie – a wszystkie gospodarstwa rolne skolektywizowano, chociaż ludzie mogli hodować trochę warzyw i sprzedawać je na ściśle nadzorowanych targowiskach. Władze zapewniały wszystkim pracę, płaciły pensje, racjonowały większość artykułów spożywczych i przemysłowych.

Kiedy moi rodzice dorastali, system dystrybucji był w dalszym ciągu subsydiowany przez Związek Sowiecki i Chiny, toteż niewielu ludzi głodowało. Jednak naprawdę dobrze powodziło się tylko elicie. Z drugiej strony w wielu dziedzinach podaż nie zaspokajała popytu: brakowało importowanej odzieży, elektroniki i zagranicznej żywności. Chociaż uprzywilejowane warstwy społeczeństwa mogły kupić wiele z tych towarów w specjalnych sklepach prowadzonych przez państwo, ceny były zbyt wysokie dla przeciętnych ludzi. Zwykły człowiek, który chciałby zdobyć zagraniczne papierosy, alkohol lub japońskie torebki, musiał je kupować na czarnym rynku. Towary te najczęściej docierały z północy, z Chin.

Mojego ojca powołano do wojska około 1980 roku, gdy dobiegał dwudziestego roku życia. Podobnie jak większość młodych Koreańczyków z klasy średniej lub wyższej, musiał służyć w armii przez dziesięć lat, choć dzięki odpowiednim koneksjom można było skrócić ten okres do zaledwie dwóch. Jednak niespełna rok po powołaniu do wojska ojciec ciężko zachorował: nabawił się zapalenia wyrostka robaczkowego, który pękł. Przeszedł cztery lub pięć operacji z powodu komplikacji wywołanych zakażeniem, po czym jego kariera wojskowa definitywnie się skończyła. Mogło to mieć katastrofalne skutki, bo Koreańczycy z Północy, którzy nie odbyli służby wojskowej, zwykle nie mogą liczyć na dobrą pracę. Kiedy wrócił do Hiesan i nie miał czym się zająć, dziadek podsunął mu pomysł podjęcia studiów w zakresie finansów. Ojcu udało się dostać na trzyletnie studia w szkole ekonomicznej w Hiesan. Reszcie rodziny również się powiodło. Park Jin, starszy brat ojca, uczęszczał do szkoły medycznej w Hiesan, a najstarszy brat, Park Dong Il, pracował jako nauczyciel w szkole średniej w Hamhyng. Starsza siostra wyszła za mąż i wyjechała do Pjongjangu, gdzie pracowała jako kelnerka, a młodsza chodziła do szkoły w Hiesan.

Jednak w 1980 roku doszło do katastrofy. Park Dong Ila oskarżono o zgwałcenie jednej z uczennic i próbę zabójstwa żony. Nigdy nie poznałam szczegółów tamtych wydarzeń i nie wiem, czy zarzuty były prawdziwe, lecz brata ojca skazano na dwadzieścia lat ciężkich robót. Uniknął egzekucji tylko dzięki koneksjom dziadka Parka. Przestępców kryminalnych często zwalnia się z obozów przed śmiercią, by oszczędzić władzom konieczności odsyłania zwłok do domu. Po odbyciu dwunastu lat kary Dong Il został zwolniony z przyczyn zdrowotnych i wrócił do Hiesan. Żaden z członków rodziny nigdy nie wspominał o jego przeszłości. Zapamiętałam go jako drobnego, milczącego mężczyznę; zawsze był dla mnie dobry. Umarł, gdy byłam małą dziewczynką.

W Korei Północnej istnieje zasada, że jeśli jeden z członków rodziny popełni poważne przestępstwo, wszyscy jego krewni są uważani za kryminalistów. Mój ojciec i jego rodzina nagle stracili korzystny status społeczny i polityczny.

Trzy główne kasty songbun dzielą się na przeszło pięćdziesiąt podgrup, a władze monitorują i nieustannie zmieniają status każdego dorosłego. Dzięki sieci donosicieli w miejscu zamieszkania i inwigilacji przez policję władze mają szczegółowe informacje o każdym obywatelu i jego rodzinie. Wszystkie te dane są przechowywane w biurach miejscowej administracji i wielkich krajowych organizacji politycznych; wykorzystuje się je, by określić, gdzie dana osoba może mieszkać, gdzie chodzić do szkoły, gdzie pracować. Ludzie o wysokim songbunie mogą wstąpić do rządzącej Koreańskiej Partii Pracy. Pozwala to podjąć studia na dobrym uniwersytecie i dostać dobrą pracę. Mając zły songbun, można skończyć w kołchozie i do końca życia harować na polach ryżowych. I umrzeć z głodu w razie kiepskich zbiorów.

Po skazaniu najstarszego syna za próbę zabójstwa nic nie mogło uratować kariery dziadka Parka. Wkrótce po wysłaniu Dong Ila do obozu zwolniono dziadka z pracy w sklepie dla rodzin wojskowych, nie podając żadnych oficjalnych przyczyn. Na szczęście młodsi synowie mniej ucierpieli wskutek skandalu i zdołali skończyć studia. Mój stryj Park Jin uzyskał dyplom lekarza i został profesorem Uniwersytetu Medycznego w Hiesan, a później dyrektorem pomaturalnej szkoły medycznej. Był znakomitym studentem i zręcznym graczem politycznym, więc zdołał odnieść sukces mimo problemów rodziny. Ojciec uzyskał dyplom w zakresie planowania gospodarczego i rozpoczął pracę w biurze finansowym władz lokalnych w Hiesan. Ale zaledwie po roku przeprowadzono reorganizację miejscowej administracji i stracił posadę. Zły songbun wreszcie go dopadł.

Ojciec zrozumiał, że nie ma przyszłości, jeśli nie wstąpi do Koreańskiej Partii Pracy. Postanowił zostać robotnikiem w miejscowej odlewni, gdzie, ciężko pracując, mógłby dowieść swojej lojalności wobec reżimu. Zdołał nawiązać dobre stosunki z wpływowymi ludźmi w swoim zakładzie pracy, w tym z szefem miejscowej organizacji partyjnej. Wkrótce został przyjęty.

W owym czasie ojciec zaczął się zajmować prowadzeniem interesów, by zarobić dodatkowe pieniądze. Wymagało to odwagi, ponieważ prowadzenie handlu poza kontrolą państwa było nielegalne. Ale ojciec odznaczał się nietypowymi cechami: miał w sobie wrodzonego ducha przedsiębiorczości i coś, co można nazwać zdrową pogardą dla zakazów. Szczęśliwie żył we właściwym czasie i we właściwej części kraju, więc jego interesy rozkwitały. Przynajmniej przez pewien czas.

Hiesan miało długie tradycje przygranicznego handlu z Chinami. Na miejscowym czarnym rynku, niewielkim, lecz sprawnie działającym, można było kupić wszystko, od suszonych ryb po elektronikę. W latach osiemdziesiątych kobietom pozwolono sprzedawać żywność i wyroby rękodzielnicze na prowizorycznych targach, ale prawdziwym czarnorynkowym handlem zajmowali się wyspecjalizowani zawodowcy. Mój ojciec dołączył do nielicznej, lecz rosnącej grupy czarnorynkowych handlarzy potrafiących wykorzystywać luki w upaństwowionej gospodarce. Zaczął od drobnej spekulacji. Odkrył, że na czarnym rynku w Hiesan karton najwyższej jakości papierosów kosztuje od siedemdziesięciu do stu wonów, w głębi Korei Północnej zaś każdy pojedynczy papieros można sprzedać za siedem do dziesięciu wonów. W owym czasie kilogram ryżu kosztował dwadzieścia dwa wony, z czego wynika, że papierosy były bardzo drogie.

Władze ograniczyły możliwość podróżowania po Korei Północnej i wyjazd z Hiesan wymagał załatwienia wielu biurokratycznych formalności. Na początku ojciec musiał uzyskać zezwolenie na nieobecność w fabryce, w której pracował. Przekupywał lekarza, by wypisał mu zwolnienie, po czym mówił kierownikowi, że musi na kilka dni wyjechać z miasta na leczenie. Kierownik wydawał mu zaświadczenie. Później ojciec szedł na policję i za łapówkę otrzymywał zezwolenie na podróż.

Jeździł pociągiem do niewielkich miast, gdzie nie istniał rozwinięty czarny rynek. Ukrywał papierosy w torbach, na ciele, w każdej kieszeni. Bez przerwy się przemieszczał, by nie namierzyła go policja, stale szukająca kontrabandy. Czasem policjanci odkrywali papierosy albo zmuszali go do oddania pieniędzy, grożąc mu metalowym prętem. Wtedy przekonywał ich, że puszczenie go wolno, by coś zarobił, leży w ich obopólnym interesie, bo po powrocie zrewanżuje im się papierosami. Często się zgadzali. Miał wrodzony talent do handlu.

Chociaż wiedziałam, że wolałby prowadzić bezpieczniejsze, bardziej konwencjonalne życie jako wysoki urzędnik państwowy, los sprawił, że stało się inaczej. W każdym innym kraju ojciec zostałby biznesmenem. Ale nie w Korei Północnej. Był to po prostu sposób, by przeżyć. I uczynił go przestępcą.

Rozdział trzeci

Jaskółki i sroki

Ojciec zaczął od handlu papierosami, szybko jednak zajął się również chińskimi ubraniami, na które był wielki popyt. Latem 1989 roku pojechał do Kowon, niewielkiego miasta w pobliżu wschodniego wybrzeża Korei Północnej, by sprzedać swoje towary, i tam odwiedził przyjaciela Byeon Min Sika, innego ambitnego młodego człowieka poznanego w Hiesan. I tam właśnie poznał młodszą siostrę przyjaciela, Keum Sook. Moją matkę.

Była cztery lata młodsza od ojca i miała równie niski songbun, także nie ze swojej winy. Jej ojciec musiał się zmagać z przeciwnościami, bo miał brata w więzieniu, a matka uchodziła za podejrzaną, ponieważ jej dziadek ze strony ojca posiadał ziemię w czasie, gdy Korea była japońską kolonią. Piętno przetrwało trzy pokolenia i kiedy moja matka przyszła na świat w 1966 roku, automatycznie uznano ją za „wroga klasowego”, który nie mógł liczyć na przywileje należne elicie.

Ojciec matki, Byeon Ung Pook, pochodził z północnej części prowincji Hamgiong w najdalszej północnej części Korei. Jego rodzina nie była zbyt bogata, ale posiadała dość ziemi, by zostać uznana za posiadaczy ziemskich. W 1931 roku, gdy urodził się mój dziadek Byeon, rodzina zubożała. W tym samym roku Japończycy postanowili rozszerzyć swoje imperium, najeżdżając i okupując trzy chińskie prowincje tworzące Mandżurię, na północ od granicy z Koreą.

W 1933 roku, gdy mój dziadek Byeon miał dwa lata, cała rodzina przeprowadziła się do Hunchun w Chinach, naprzeciwko Hamgiong nad rzeką Tumen. W chwili wybuchu drugiej wojny światowej chodził do szkoły, ale pod koniec konfliktu trafił do wojska. Matka nie wiedziała, w której armii służył, bo dziadek nigdy o tym nie mówił.

Po zakończeniu wojny pozostał w Chinach, lecz często odwiedzał Koreę Północną. W 1949 roku, tuż przed wybuchem wojny koreańskiej w 1950 roku, przyjechał do Onsong, miasta pogranicznego, gdzie jego ojciec miał kiedyś ziemię. Spotkał tam grupę ludzi jadących do Związku Sowieckiego pracować przy wyrębie lasów. Zjadł z nimi suto zakrapianą kolację. W końcu ich opuścił i ruszył pieszo do zajazdu, w którym się zatrzymał, ale był tak pijany, że położył się na torach kolejowych i zasnął. Obudził się następnego dnia w szpitalu w Onsong bez ręki i nogi, nie mając pojęcia, jak się tam znalazł. Powiedziano mu, że gdy spał, przejechał go pociąg i że przeżył tylko dzięki dróżnikowi, który go znalazł i odtransportował do lekarza.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki