Redakcja: Anna Płaskoń – Sokołowska
Projekt okładki: Krzysztof Rychter
Zdjęcie na okładce: © Cem Ozgan /Arcangel
Korekta: Bartosz Szpojda, Beata Wójcik, Ewa Skibińska
Redaktor prowadzący: Katarzyna M. Słupska

Copyright © by Przemysław Piotrowski, 2022
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8252-077-4

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Adze – jedynej prawdziwej
wojowniczce…

PROLOG

Po raz ostatni spojrzał w zimne oczy trupa.

Były przekrwione i spowite mgłą, jałowe, jakby nigdy nie tliło się w nich życie. Nagie ciało, które zostało już umyte i zdążyło stężeć, nosiło ślady pobicia, twarz była czerwona i spuchnięta. Żałosny widok. Ot, kupa połamanych kości, zmiażdżonych mięśni i pozrywanych ścięgien obleczona skórą. Nic więcej. Ta myśl jednak nie sprawiła mu spodziewanej przyjemności. Może wcześniej, teraz już nie. Czuł co najwyżej odrazę. I strach przed tym, co nastąpi. W świecie, w którym żył, długi trzeba było spłacać.

– Wystarczy tych pożegnań – oznajmił jeden ze stojących obok ludzi. Echo jego słów, wypowiedzianych lekko ochrypłym głosem, odbiło się od zimnych ścian przestronnej hali.

– Jeszcze chwila.

– Nie mam na to czasu. I tak zbyt wiele go dla ciebie zmarnowałem. A mój czas jest cenny.

– Wiem o tym i…

– No właśnie nie jestem tego tak do końca pewny – przerwał mu i wytarł dłonie w chusteczkę. – I, kurwa, spójrz na mnie, gdy do ciebie mówię! – warknął.

Mężczyzna pochylający się nad trupem przełknął ślinę i przeniósł wzrok na rozmówcę. Ten mierzył go surowym spojrzeniem. Na co dzień nie wyglądał na tak groźnego, jak w rzeczywistości był. Pomimo sporej nadwagi nosił dobrze skrojone garnitury i często się uśmiechał. Biznesmen, inwestor, filantrop. W mieście znał każdego – i każdy się z nim liczył. Był szanowanym obywatelem, prowadził szereg intratnych interesów i regularnie płacił podatki. Sponsorował nawet place zabaw dla dzieci. Działał w wielu branżach, w tym w sektorze trzody chlewnej, a miejsce, w którym właśnie się znajdowali, było ponurą emanacją tego, o czym większość zjadaczy schabowych nigdy nie chciałaby słyszeć i czego nigdy nie chciałaby oglądać.

– Przepraszam, szefie. Za dużo emocji.

– Emocje to zły doradca. Nigdy nie kieruj się emocjami, bo skończysz jak on.

– Rozumiem, szefie.

– Nie rozumiesz. Ale kiedyś zrozumiesz. Chcesz dać tatuśkowi buziaka?

Nie odpowiedział, tylko skrzywił się z odrazą. Odniósł wrażenie, że szef z niego kpi. Odsunął się od zwłok.

– W takim razie kończymy imprezę.

Facet w garniturze przetarł czoło i schował chusteczkę do kieszeni. Skinął na swojego człowieka stojącego obok. Mięśniak o aparycji niedźwiedzia wyciągnął rękę, w której na długim kablu trzymał sterownik z kilkoma kolorowymi przyciskami. Przekazał go rozmówcy swojego szefa. Ten przez chwilę ważył urządzenie w dłoni, po czym ostatni raz spojrzał na trupa.

– Spłoń w piekle, skurwysynu – mruknął i splunął na zwłoki. Gdy wcisnął zielony guzik, halę wypełnił zgrzyt mechanizmu uruchamianej linii produkcyjnej.

Patrzył w milczeniu, jak ciało powoli się oddala. Nadal nie czuł satysfakcji. Nie spodobało mu się to, bo liczył, że będzie się karmił tym uczuciem długie miesiące, a może nawet lata. Ogarnął go zawód, tym większy, że zdawał sobie sprawę ze swojego położenia. Wiedział, że kiedy przyjdzie czas zapłaty, nie będzie mógł odmówić.

– Zapowiada się dużo roboty – odezwał się mężczyzna w garniturze, jakby czytał mu w myślach. – Możesz mi się przydać, więc nie ruszaj się z miasta.

Skinął na znak, że usłyszał, i przeniósł wzrok z powrotem na sunące po taśmie produkcyjnej zwłoki. Dudniący echem w pustej hali odgłos przemysłowej rozdrabniarki mięsa wybrzmiewał jakby coraz głośniej, wwiercał się w skronie, niemal rozsadzał czaszkę. Wtedy poczuł ukłucie lęku. Co on najlepszego narobił? Czy naprawdę było warto? To nie tak, kurwa, miało wyglądać! Tylko co z tego? Było już za późno. Teraz mógł tylko patrzeć.

Zacisnął powieki, zdjęty odrazą do samego siebie. Wtedy zwłoki zsunęły się z taśmy. Coś zachrzęściło, coś mlasnęło. I już nie było spuchniętej głowy ani jałowych oczu, nie było rąk, nóg ani obleczonego skórą worka kości.

Pozostał dług.

ROZDZIAŁ 1

– Metrowa spira, dwie metrowe vangi i chuja. – Luta przymknęła oko i raz jeszcze się upewniła, czy kąt się zgadza, a jej plan przebudowy rusztowania nie spali na panewce.

– Chuja? – Młody chłopak wyraźnie się speszył.

– No chuja, chuja. Wiesz, jak wygląda chuj?

– No… wiem.

Luta westchnęła.

– Dobra, nie wiesz – mruknęła, po czym zeszła z rusztowania. Poprawiła kask i uśmiechnęła się do chłopaka. – Chuj to taki vange router z wystającym bolcem. Wiesz, jak wygląda zwykły vange router?

– Wiem. Takie coś z łańcuszkami.

– Otóż to. Więc to coś z łańcuszkami ma jeszcze bolec. Mniej więcej taki. – Rozsunęła dłonie na około trzydzieści centymetrów. – I to coś z łańcuszkami i bolcem potocznie nazywamy chujem. Powinieneś go znaleźć w jednym z tamtych metalowych koszy. – Wskazała na pokaźne pojemniki stojące na przestronnym balkonie.

– Okej.

– Tylko migiem, bo chcę skończyć przed przerwą, żeby już tu nie wracać.

– Metrowa spira, dwie vangi…

– Metrowe.

– I chuj. Już się robi.

Odprowadziła chłopaka wzrokiem. Poruszał się, rozglądając po całej konstrukcji, tak jakby chwilę wcześniej teleportował się tu z innej planety albo przypadkiem znalazł się na statku kosmicznym obcych. Z jednej strony kompletnie przerażony, z drugiej – totalnie zafascynowany. Prawie każdy świeżak zachowywał się tak samo. Ona kiedyś też. Co prawda minęło już dobrych kilka lat, ale doskonale pamiętała to uczucie, gdy po raz pierwszy znalazła się na zadokowanej w stoczni platformie wiertniczej. Ogrom konstrukcji ją przytłoczył, a koledzy jej byłego męża – choć wzięli na nią poprawkę – dodatkowo nie ułatwili jej zadania.

– Luta, weź no mi po… tfu, naciągnij druta – polecił jej Daniel pierwszego dnia pracy. Jego szyderczy uśmieszek i chichot kumpli sprawiły, że w środku się zagotowała. Zachowała jednak kamienną twarz.

– A jak długiego chcesz tego druta? – zapytała.

– No…

– No jakiego? – powtórzyła.

Na deku zapadła cisza. Zamilkły nawet szlifierki. Poczuła na sobie spojrzenia kilkunastu mężczyzn w czerwonych roboczych drelichach. Nawet spawacze zdjęli maski i odłożyli sprzęt.

– Mogę ci pokazać – odparł Daniel, choć wyraźnie bez przekonania.

Przejrzała go natychmiast. Znalazł się pod presją kolegów i chciał błysnąć. Były mąż ostrzegał ją, że to krewki typ i lubi się napinać, ale bez wątpienia szepnął też chłopakom kilka słów na jej temat. Ona również miała swoją historię.

– To pokaż – poleciła, wbijając w faceta surowe spojrzenie.

Sekunda. Dwie, trzy, pięć. Mięsień pod jego lewym okiem drgnął kilka razy. To musiał być nerwowy tik i na pewno nad nim nie panował. Potrafiła czytać z mowy ciała. Daniel wyraźnie się zagalopował i teraz nie do końca wiedział, jak wybrnąć z sytuacji.

– No, pokaż jej! – poniosło się za jej plecami.

– Musi się dziewucha jakoś wkupić, co nie?

– Niech młoda chapie dzidę!

Posypały się niewybredne teksty, ale zignorowała je. Patrzyła prosto w oczy Daniela. Była w tym dobra. W koszarach twardsi wymiękali i zwieszali głowy. Gdy dostrzegła, że partner z teamu się szykuje, aby coś powiedzieć, pozwoliła mu uniknąć kompromitacji.

– Żartowałam. – Uśmiechnęła się życzliwie. – To ile ci nawinąć tego druta?

– Ty… – prychnął i pokręcił głową z niedowierzaniem. – Kilka metrów. Janusz mówił, żeby na deku wyżej powiązać jakieś planki.

– W porządku.

Za plecami słyszała śmiechy, ktoś nawet gwizdnął, ale kompletnie to olała. Przygotowała się na takie przytyki. Szymon ją uprzedził, że lekko nie będzie. To był świat mężczyzn. Wielkich, buzujących od testosteronu koni pociągowych, często z bagażem doświadczeń, czasem po wyrokach. Wiedziała, że nie może przesadzać, zwłaszcza że nie wszyscy musieli kojarzyć jej byłego męża, a ona była świeżakiem i pracę znała tylko z teorii, nie licząc kilku małych robót w Polsce, które jednak nie miały prawie żadnego przełożenia na warunki panujące na platformie. Tutaj wszystko było nowe i po prostu inne. Może z wyjątkiem facetów. Oni bez względu na czas i miejsce zawsze pozostawali takimi samymi ogrami.

– Wejdź na górę i spróbuj to zamontować – powiedziała, gdy chłopak wrócił z zamówionymi elementami rusztowania. – Wiesz mniej więcej, jak to zrobić?

– No…

– Dobra, wytłumaczę ci. Właź, a ja podam ci materiał.

Mariusz nie wyglądał na przekonanego, ale dłużej się nie ociągał. Wiedziała, że jeśli ma się czegoś nauczyć, to prędzej z nią niż z innymi. Nie chciała generalizować, ale podejrzewała, że ze swoim miękkim charakterem i aparycją uczniaka młody szybko stanie się ofiarą docinków ze strony starszych i bardziej doświadczonych kolegów, zwłaszcza tych z zaniżoną samooceną, którzy kompleksy próbowali tuszować niezliczoną liczbą tatuaży i sztucznie zawyżonym stężeniem testosteronu we krwi.

Skinęła dwóm kolegom przechodzącym obok i podała elementy rusztowania Mariuszowi, który poprawiwszy kask, zabrał się do montażu. Musiała wytłumaczyć mu jak krowie na rowie, ale ostatecznie chłopak poradził sobie całkiem zgrabnie.

– Będą z ciebie ludzie – pochwaliła go, gdy zeskoczył na dek. – Za pięć minut przerwa. Idź coś zjeść.

– A właśnie… wiesz, gdzie jest kantyna?

Luta westchnęła i skinęła, aby chłopak ruszył za nią. W przeciwieństwie do Mariusza, który dopiero zaczynał rotację, ona swoją na dziś kończyła. Pomyślała, że zanim chłopak trafi pod skrzydła kogoś innego, pomoże mu się zadomowić i poczuć odrobinę pewniej.

W kantynie usiadła na swoim miejscu, w towarzystwie najbliższych kompanów. Przedstawiła im Mariusza – który zachowywał się, jakby włożył czapkę niewidkę – a potem przy akompaniamencie niewybrednych żartów zjedli obiad złożony z ryżu i kurczaka curry, popili ohydną kawą i wrócili do pracy. Ostatnie trzy godziny ciągnęły się jak flaki z olejem, roboty też było niewiele, więc pod rusztowaniem wypytała trochę młodego, kim jest i czym się wcześniej zajmował. Okazało się, że Mariusz to ratownik medyczny, który w pewnym momencie miał już serdecznie dość swojej pracy, zupełnie stracił do niej serce i postanowił zająć się czymś, co zapewni jego rodzinie byt na przyzwoitym poziomie. Zdziwiła się, gdy oznajmił, że ma dwie córki – sześcio- i dziewięcioletnią – a żona jest w ciąży z trzecim dzieckiem. W końcu miał być syn.

– Dlatego tu przyjechałeś? – zapytała.

– Miałem kumpla, który tu jeździł. Od dłuższego czasu mnie namawiał, ale ja przecież nigdy nie miałem nic wspólnego z budowlanką. Gdy Malwina zaszła w trzecią ciążę, a ja zrozumiałem, że ten cholerny koronawirus może tak szybko nie odpuścić, zdecydowałem się spróbować. Uwierz mi, bycie ratownikiem to naprawdę przerąbana praca. Ciągle w tych kombinezonach, maskach, nawet wysikać się nie można. Tragedia…

– Trochę z deszczu pod rynnę. – Luta się roześmiała, ale szybko umilkła. – Poczekaj, jak ruszą rozbiórki, zwłaszcza po czarteku, albo co gorsza w ruch pójdzie pyrogel. To cholerstwo jest dopiero szkodliwe, podobno silnie rakotwórcze. Bez maski i szczelnego kombinezonu ani rusz.

– Słyszałem. Ale przynajmniej ludzie nie będą cię wyzywać od morderców i bandytów. A to już coś.

Godzinę przed końcem Luta pożegnała się z Mariuszem, wcześniej dając mu kilka wskazówek odnośnie do pracy na platformie, po czym poszła do szatni, aby się przebrać i spakować sprzęt. W środku czekało już kilkunastu kumpli z rotacji, którzy od dłuższego czasu odliczali minuty, aż odbiją kartę i opuszczą teren stoczni. Nie miała oporów, żeby się przy nich przebierać – zresztą oni przez lata zdążyli się już do tego przyzwyczaić – więc po przybiciu kilku piątek zrzuciła pas z narzędziami, kask oraz drelich, pod którym w lecie nosiła jedynie obcisłe szorty i sportowy stanik niemal do zera spłaszczający jej i tak mało wydatny biust. Do tej pory tylko jedna część ciała Luty sprawiała, że kolegom, nawet tym najbardziej otrzaskanym z jej obecnością, trudno było czasem odwrócić wzrok. Jej wyrobione przez lata ciężkich treningów pośladki były duże i jędrne, a talia z płaskim brzuchem i lekko zarysowanym sześciopakiem odcinała się od szerokich bioder, jakby ktoś wyrzeźbił jej sylwetkę z marmuru. Również długie i umięśnione nogi budziły respekt, zwłaszcza że niejeden ze współtowarzyszy przekonał się o ich sile na macie, na której od czasu do czasu spotykali się po pracy entuzjaści sztuk walki, a ona – od ponad dwudziestu lat regularnie trenująca i odnosząca sukcesy w kick-boxingu, judo i brazylijskim jiu-jitsu – większości z nich w ciągu pierwszych sekund udowadniała, że jej reputacja nie wzięła się z niczego. Tylko jeden jedyny raz przytrafiła jej się przykra sytuacja w szatni. To było cztery dni po jej przyjeździe do Norwegii. Niejaki Bartosz, ksywa Wuju, nasterydowany kurdupel o nalanej, wyjątkowo nieprzyjemnej twarzy, chcąc zaimponować kolegom, klepnął Lutę w tyłek. Ale nie zdążył nawet zacisnąć dłoni na pośladku, gdy w jego nadgarstku i łokciu coś chrupnęło, a on sam, jęcząc z bólu, wylądował w parterze z twarzą dociśniętą do podłogi.

– Warto było? – zapytała, gdy go dosiadła i zacisnęła kolana na jego żebrach.

– Puszczaj, bo mi rękę złamiesz, głupia cipo – odwarknął, czując na sobie spojrzenia zszokowanych kumpli.

– Następnym razem… – Luta się nachyliła i resztę zdania wyszeptała mu do ucha.

Wuju tylko jęknął i pokiwał głową. Wtedy z niego zeszła, a w szatni rozległy się głosy podziwu dla jej umiejętności i szyderstwa z Wuja, który zdruzgotany zaistniałą sytuacją dwa dni później wyjechał i na kolejną rotację już nie wrócił.

Od tej pory zyskała szacunek kolegów, a Wuju nie zagrzał już miejsca na żadnym norweskim projekcie, bo wiadomości o jego kompromitacji wyprzedzały go, zanim zadokował na innej stoczni, rafinerii czy platformie wiertniczej. Ostatecznie ponoć zdecydował się podjąć pracę na projektach w Holandii, a przynajmniej takie krążyły plotki.

– A ty, Luta, masz jakieś plany na wakacje? – zapytał Tomek Czachowicz, zwany Czachą, wielki jak tur facet z Gdańska. Jak wielu tutaj miał ciekawą historię, swoje w pierdlu odsiedział, ale choć momentami wkurzały ją jego sterydowe odpały, tolerowała go, bo był inteligentny, a czasem nawet całkiem sympatyczny.

– Zabieram dzieciaki nad morze – odparła, zamykając szafkę na klucz.

– Gdzie konkretnie, jeśli można spytać?

– Sianożęty.

– Znam. Ale to przecież wiocha. Co ty tam będziesz robić?

– Jadę z dziećmi – podkreśliła Luta. Większość swojego życia spędziła w towarzystwie facetów i nauczyła się z nimi rozmawiać, nie używając zbyt wielu słów. Tak naprawdę w ogóle nie była zbyt rozmowna i zamiast bić pianę, wolała działać. Za to chyba ją szanowali, bo nigdy się nie tłumaczyła, nie doszukiwała się we wszystkim drugiego dna i nie dzieliła włosa na czworo. Trochę jak przeciętny samiec. Krótko, jasno i na temat. A gdy nie było innego wyjścia, tak jak samiec po prostu waliła w pysk.

– Baw się dobrze, Luta – rzucił za nią Czacha, gdy z torbą na ramieniu opuszczała szatnię. Kilku kompanów mu zawtórowało.

– Wy też, ogry – odparła, posyłając im zalotnego buziaka. Za plecami usłyszała przekomarzanki kolegów kłócących się o to, kto był jego adresatem. Przyzwyczaiła się i nawet to lubiła, czasem rzucała im kawałek mięsa, aby się trochę ponakręcali i nie zapominali, że mimo wszystko jest kobietą.

Gdy wyszła na zewnątrz, odgarnęła włosy i zrobiła z dłoni daszek nad oczami. Obudowana olbrzymim rusztowaniem majestatyczna platforma wiertnicza stała w doku, rzucając cień na budynki gospodarcze. Luta odetchnęła głębiej, wpatrując się w posrebrzoną promieniami słońca taflę fiordu. Chwilę później odbiła kartę i pewnym krokiem ruszyła w kierunku baraków pracowniczych. Marzyła już tylko o tym, aby zjeść kolację, wziąć kąpiel i położyć się spać. Rano miała wsiąść na pokład samolotu i polecieć do domu, a potem czekał ją tydzień wakacji z Frankiem i Werką. Pomyślała, że bardzo się za nimi stęskniła.

ROZDZIAŁ 2

Nadkomisarz Zygmunt Szatan wyszedł z budynku Komendy Miejskiej w Zielonej Górze i od razu zapalił papierosa. Druga połowa czerwca była dość upalna, a on nie lubił, jak żar leje się z nieba. W ostatnim czasie w ogóle wkurzało go wszystko, zwłaszcza kolejne przydzielane sprawy. Na jego biurku piętrzył się taki stos teczek, że nie wyobrażał sobie, aby z tego wybrnął przed świętami Bożego Narodzenia. Wymuszenia, pobicia, w tym jedno ze skutkiem śmiertelnym, morderstwo na działkach, a teraz jeszcze to…

– Kurwa mać – zaklął pod nosem, odcharknął i splunął. Miał sucho w ustach, a do tego bolało go gardło. Szkoda mu było pieniędzy na tabletki czy syrop. Ostatnio było u niego krucho z kasą. Nie żeby kiedykolwiek pławił się w luksusach, ale teraz prządł naprawdę kiepsko.

– Cześć, Zygi – rzuciła w jego kierunku Magda, niska i krępa aspirantka z fryzurą na jeża.

Nie lubił, jak młodsi funkcjonariusze zdrabniali jego imię, ale przyzwyczaił się, że traktują go trochę jak wiekowy wiktoriański mebel, który jest na tyle stary, że głupio go wyrzucić, chociaż nikt już nie chce z niego korzystać. Wolał po prostu Szatan albo nawet Stary, ale Zygi czy Zyga go wkurwiało. Odmachnął jej i wrócił do palenia.

Przez dłuższą chwilę zastanawiał się, jak ugryźć temat. W końcu podreptał do pobliskiego sklepu i kupił zimne piwo. Wypił je duszkiem. Wprawdzie gustował w mocniejszych alkoholach, ale zimny browar najszybciej gasił pragnienie. Może od tego bolało go gardło? Ta myśl odciągnęła go od głównego problemu, jednak na krótko. Chwilę później długi znów o sobie przypomniały. Jak z takim bałaganem w głowie miał szukać tego dzieciaka?

– Przyjrzyj się sprawie. Masz największe doświadczenie – polecił mu podinspektor Zbigniew Kurowski. Facet miał ksywę Kura, ale to była wersja oficjalna. Kurwa była tą bardziej rozpowszechnioną, bo należało uczciwie przyznać, że naczelnik wydziału nie należał do ludzi sprawiedliwych, a tym bardziej życzliwych czy serdecznych. Szatan jednak też nie był święty i chyba dzięki temu, w przeciwieństwie do wielu młodszych podkomendnych, jakoś się dogadywali.

– Wiesz, ile mam roboty? – zapytał swoim wiecznie zachrypniętym głosem. – Niech ktoś inny weźmie tego dzieciaka.

– A wiesz, ilu ja mam ludzi?

– Tak chcesz podejść starego lisa? Zlituj się, Zbychu. To naprawdę gówniana wymówka.

– Tak jak i twoja. Zawsze możesz spróbować cofnąć czas i oddać komuś innemu Maliniaka i całą resztę. Umowa stoi?

– Tonący brzytwy się chwyta… – Szatan skrzywił się i chwycił akta. Chciał otworzyć teczkę, ale zrezygnował. – Poza tym masz jakieś dowody, że została porwana?

– W świetle ostatnich zaginięć dzieciaków i sygnałów z Warszawy zakładamy, że to prawdopodobne.

– Znowu wciskają nos w nie swoje sprawy. – Szatan potarł spocone czoło i westchnął z niesmakiem. – Jeśli to ma być priorytet, to nie licz, że pozostałe śledztwa ruszą choćby o milimetr – ostrzegł przełożonego.

– Nie pali się. Poczekają.

– No to… poczekają.

Nadkomisarz poprawił krawat i wstał z krzesła. Zawahał się, jakby chciał coś dodać, ale ostatecznie bez słowa obrócił się na pięcie i ruszył do wyjścia.

– Poczekaj! – zawołał za nim Kurowski. – Znam przyjaciółkę matki tej dziewczyny, więc nie odwal jakiejś maniany.

Szatan się zatrzymał i odchrząknął. Podejrzewał, że ta sprawa ma drugie dno.

– Nie można było tak od razu? – Odwrócił się i posłał przełożonemu zdegustowane spojrzenie.

– Może i było można. Mogę ci dać kogoś do pomocy…

Znali się wiele lat, a Kurowski do tej pory czasem traktował go jak faceta z połową mózgu. Był naprawdę wkurzający, ale los tak się ułożył, że to on został naczelnikiem, a nie Szatan. Zygmunt się z tym pogodził i w sumie tolerował Kurę, pomijając te idiotyczne zagrywki.

Chuj by go strzelił, pomyślał.

– Wiesz dobrze, że pracuję sam, więc nie zmieniaj tematu – odburknął.

– Tylko pytałem…

– Ile mam czasu?

– Wiesz, że przy porwaniach czas to…

– Pytam o tych z centrali.

– Aha… – Kurowski podrapał się po czole i spojrzał w kalendarz. – Zapowiedzieli się na czwartek. Rzuć im trochę mięsa, żeby się odjebali. Mogę na ciebie liczyć?

Nadkomisarz pomyślał, że jeśli przed chwilą znalazł się w czarnej dupie, to teraz będzie musiał zacząć się w niej urządzać. Już dawno chciał rzucić tę robotę w cholerę. Po tylu latach pracy dostałby nawet całkiem przyzwoitą emeryturę. Tylko co z tego? Zostałby odcięty od informacji, a na to nie mógł sobie pozwolić. Stara sprawa wciąż tkwiła w nim niczym drzazga pod paznokciem, a on sam nie chciał pogodzić się z tym, co wydarzyło się przed laty. Obiecał sobie, że nie popuści, i tego się trzymał. Tego wymagała przyzwoitość.

– Jasne – odparł, po czym wyszedł z gabinetu szefa.

Spojrzał na akta. Najchętniej by je spalił, wyrzucił przez okno, ewentualnie zakradł się z powrotem do biura Kurowskiego i wcisnął mu je w dupę, ale w zaistniałej sytuacji żadna z tych opcji nie wchodziła w grę.

Niestety, w tym mieście to Szatan był łowcą pedofili. Taką łatę przykleiły mu media i generalnie nie mógł mieć o to pretensji. Na tym się skupiał od blisko dwudziestu lat. Zaczęło się od niejakiego Ignacego Maliniaka, nauczyciela, psychologa i pedofila, który w jednym z gimnazjów napastował młode dziewczyny, obiecując im karierę w modelingu. Facet nieźle kombinował, w związku z czym całkiem długo unikał wymiaru sprawiedliwości. Miał nieco ponad trzydzieści lat, dbał o siebie, był przystojny i wysportowany, więc wiele dziewcząt robiło do niego maślane oczy. Swoje ofiary wybierał bardzo skrupulatnie, działał ostrożnie i planował każdy ruch z wyprzedzeniem. Najpierw wyszukiwał dziewczyny z najpoważniejszymi problemami – głównie z rodzin patologicznych, zagubione, zahukane, bywało, że już wcześniej bite i molestowane przez ojców. Następnie dzięki odpowiednim sztuczkom socjotechnicznym wzbudzał ich zaufanie, a gdy już czuł, że ma je w garści, roztaczał przed nimi wizję światowej kariery. „Tylko pamiętaj, że to tajemnica – ostrzegał. – Wybrałem właśnie ciebie, bo widzę w tobie ogromny potencjał. Ale jeśli piśniesz choćby słowo koleżankom, na pewno zaczną ci zazdrościć, a może nawet będą chciały ci zaszkodzić i wskoczyć na twoje miejsce. Wtedy wszystko się posypie, cała kariera legnie w gruzach. Nigdy nie wyjedziesz na Zachód”. Zmanipulowane i zapatrzone w nauczyciela dziewczyny po kilkumiesięcznym urabianiu były w stanie zrobić dla niego wszystko. Zaczynało się od pokazywania zdjęć tych już zatrudnionych, potem były telefoniczne rozmowy po angielsku z ludźmi z branży, w końcu pierwsza pikantna sesja, podczas której Maliniak zwykle przystępował do ataku. Żadna nie odmawiała seksu. Potrafił je oczarować do tego stopnia, że były gotowe spełnić każdą jego zachciankę, przez co stosunkowo szybko kończyło się na wymyślnych praktykach spod znaku BDSM, zwykle w jego domku na podmiejskiej działce. Aby jeszcze mocniej je do siebie przywiązać, regularnie wspomagał je finansowo, zwykle małymi kwotami, aby nie wzbudzać podejrzeń rodziców czy opiekunów prawnych, byle miały na sukienkę czy nowe perfumy. A gdy kończyły szkołę, dotrzymywał obietnicy – wysyłał je na Zachód, nie wspominając jednak, że ich zadaniem nie będzie chodzenie po wybiegach dla modelek, tylko kurwienie się w niemieckich, francuskich czy holenderskich burdelach, na których łapy trzymały rosyjskie, albańskie albo tureckie gangi sutenerów. Z tymi ostatnimi miał najlepsze kontakty i wypracował sobie świetne warunki, a oni za młode, ale już doświadczone, wyuzdane, generalnie świetnie przygotowane do pracy piętnasto- czy szesnastolatki płacili nawet po kilkanaście tysięcy euro za sztukę. Ich zniknięcia zwykle nie były traktowane przez policję zbyt poważnie, zwłaszcza że patologiczni opiekunowie albo nie zgłaszali zaginięć podopiecznych, albo robili to dopiero po kilku czy kilkunastu dniach. Szybki wywiad sugerujący, że zaginiona nie należała do grzecznych dziewczynek, tylko utwierdzał śledczych w przekonaniu, że to najpewniej ucieczka z domu – i tak kolejne sprawy lądowały na dnie stosu akt, aż w końcu o nich zapominano. Maliniak popełnił jednak jeden błąd, bo choć zawsze skrupulatnie prześwietlał najbliższe otoczenie swoich potencjalnych ofiar, nie był w stanie ustalić, że siostra matki jednej z nich potajemnie spotyka się z Szatanem. Nadkomisarz, poproszony przez kochankę, przyjrzał się sprawie i wpadł na trop. Stosunkowo szybko dostrzegł, że wspólnym mianownikiem pięciu zaginięć młodych dziewcząt jest młody i przystojny nauczyciel Ignacy Maliniak, który choć musiał się zarzynać, pracując aż w trzech placówkach, o dziwo dwa, a nawet trzy razy w roku mógł sobie pozwolić na wyjazdy na Filipiny albo do Tajlandii. Reszty można było się domyślić. Szatan zawnioskował o obserwację i zasadził się na podejrzanego, a gdy już był pewny, że facet jest śliski, docisnął jedną z dziewcząt, która pękła i wszystko mu opowiedziała. Potem wystarczyło już tylko wysłać ją do domu na działce i przyłapać pedofila na gorącym uczynku.

Nadkomisarz ściągnął marynarkę, przewiesił ją przez oparcie ławki i poluzował krawat. Przez chwilę siedział, bezmyślnie obserwując mijających go ludzi. Koszula kleiła mu się do pleców, był kompletnie zajechany, a w jego głowie kołatały się ponure myśli, w tym ta najbardziej złośliwa.

Dług.

W jego ocenie urósł do niebotycznych rozmiarów. Może przesadzał, ale podskórnie czuł, że człowiek, który od lat sponsorował jego prywatne śledztwo, wcześniej czy później się o niego upomni. Cyryl Majski był bogatym i wpływowym inwestorem z aspiracjami do wielkiej polityki, ostatnio nie miał jednak dobrej prasy i ciągnął się za nim smród z czasów, gdy zaczynał zdobywać swój majątek. Tak jak większość lokalnych kacyków, dorobił się w czasach przemiany ustrojowej – głównie na przemycie papierosów, choć zarzucano mu poważniejsze przestępstwa. Po latach oczywiście nikt nie miał na nie żadnych dowodów, a nawet jeśli miał, sprawy dawno uległy przedawnieniu albo rozmyły się na tyle, że biorąc pod uwagę szereg dokonań Majskiego na polu gospodarczym, politycznym czy charytatywnym, posądzanie go o takie „pierdoły” z przeszłości nie miało sensu. Ta sytuacja zaczynała jednak Szatanowi ciążyć, bo choć nie mógł odmówić Majskiemu wsparcia, był gliną i rozumiał, że sponsor nie zawsze działał zgodnie z prawem. Co z tego, jeśli los tak mocno ich ze sobą związał? Co, jeśli Majski był jedynym człowiekiem, któremu zależało na szukaniu sprawiedliwości? Szatan nie był naiwny i wiedział, że gdyby kiedyś jego życie potoczyło się inaczej, dziś zostałby zupełnie sam.

Nadkomisarz przeciągnął dłonią po bliźnie na szyi. Codziennie przypominała mu o tym, co się stało dwadzieścia pięć lat wcześniej. Szrama ciągnęła się od ucha do ucha i była dowodem bestialstwa ludzi, których ścigał nieprzerwanie od tamtych mrocznych dni. Nie była jedyną pamiątką, kolejnych pięć straszyło na korpusie: wszystkie między żebrami tuż pod sercem. Miał wtedy ogromne szczęście, że nie umarł, choć do dziś nie mógł pozbyć się nękających go wyrzutów sumienia. Może gdyby pomoc przybyła kilkadziesiąt sekund wcześniej, jego żona i córka wciąż by żyły?

Poprawił krawat. Wątpił, aby powierzona mu sprawa Martyny Piskorskiej miała jakikolwiek wspólny mianownik z ludźmi odpowiedzialnymi za to, co wydarzyło się przed laty, ale oczywiste było, że tamci zwyrodnialcy wciąż nie zostali ukarani i bez cienia zażenowania prowadzą swoją haniebną działalność. Taki był świat i tylko ci, którzy nie zetknęli się bezpośrednio z jego mroczną stroną, mogli żyć w swojej szklanej bańce. On nie miał tego komfortu. On był, jest i będzie potępiony na zawsze.

Jeszcze przez chwilę obserwował tych wszystkich mniej lub bardziej szczęśliwych ludzi, a potem podniósł się z ławki i zanurzony w ponurych myślach ruszył pod adres widniejący w dokumentacji. Matka Martyny Piskorskiej musiała przeżywać horror. Rozumiał to lepiej niż jakikolwiek gliniarz w mieście. W końcu żył w tym koszmarze od dwudziestu pięciu lat.

ROZDZIAŁ 3

Porucznik Lutosława Karabina była kobietą silną i prawie zgrabną. „Prawie” stanowiło jedno z jej ulubionych słów, bo – jak twierdziła – była prawie Polką, żyła prawie na własnych zasadach i prawie miała faceta. Większość jej rówieśniczek z pewnością marzyłaby o takiej figurze, ale ona – jak to kobieta – widziała rzeczy, których nie widzieli mężczyźni, jak choćby w jej ocenie masywne i umięśnione nogi, które z pewnością dyskwalifikowałyby ją na wybiegu dla modelek, ale bezsprzecznie przydawały się na ringu czy macie, siejąc pośród sparingpartnerów prawdziwy terror. W wieku trzydziestu sześciu lat wciąż wyglądała bardzo młodo i niepozornie. Długie kruczoczarne włosy, które zwykle związywała gumkami albo robiła z nich fantazyjne warkocze, duże czarne oczy i nieco ciemniejsza cera wyróżniały ją spośród koleżanek, przez co w szkole nie miała lekko. Rówieśnicy dawali jej odczuć, że jest inna – od czasów przedszkolnych dorobiła się kilku przezwisk, począwszy od Żaby, a kończąc na Czarnuchu, ale ostatecznie na dłużej przylgnęła do niej Cyganka. Nie lubiła tej ksywki, podobnie jak swojego pełnego imienia – Lutosława, które kojarzyło jej się z kimś starym i brzydkim. Niestety kolegom i koleżankom również, dlatego czas na przerwach zwykle spędzała sama, słuchając muzyki albo się ucząc, przez co rówieśnicy dodatkowo uważali ją za kujona. Piątki i szóstki ze sprawdzianów dla prześladowców były jak woda na młyn. Gnębili ją przy każdej okazji. Do czasu.

– Chodź, kochanie, coś ci pokażę – rzekł do niej dziadek, gdy w wieku trzynastu lat zdobyła się na odwagę i powiedziała mu o swoich problemach. Odwiedziła go w jego rodzinnej wsi Balikçilar, niewielkiej nadmorskiej osadzie na północnym wschodzie Turcji, niecałe dwie godziny od granicy z Gruzją. – Może trochę już wyszedłem z formy, ale wiedz, że twój dziadek był kiedyś niezłym chojrakiem. – Uśmiechnął się, ale zaraz znów spoważniał. – Myślę, że nadszedł czas, abyś poznała prawdę.

Tego wieczoru Lutosława Karabina usłyszała historię swojej rodziny, a parę dni później znała już kilka technik, dzięki którym była w stanie powalić większego i silniejszego przeciwnika.

Często wracała myślami do tamtego czasu, zwłaszcza do ciepłej nocy w domku na wzgórzu. Pamiętała grające cykady, świece, zapach tytoniu i płonący w kominku ogień. Dziadka w fotelu, z fajką w dłoni, której końcówka nikła pod dorodnym wąsem kryjącym mięsiste usta. Głębokie bruzdy na jego czole i policzkach, cień rzucany na ścianę z orderami.

– Karabina to w Turcji szanowane nazwisko, moje dziecko – zaczął senior, gdy uznał, że nadszedł już czas. – Powinnaś być z niego dumna i nigdy, ale to nigdy nie wstydzić się swojego pochodzenia. Jesteś Lutosława Karabina, córka Ogüna Karabina, wnuczka Tunahana Karabina, emerytowanego podpułkownika Millî İstihbarat Teşkilatı.

Dziadek opowiedział jej swoją historię, a ta była niezwykła, tak jak niezwykła była historia jego jedynej wielkiej miłości, niemal filmowej, niespotykanej, spontanicznej i zakazanej. Babci Luta nigdy nie poznała, bo Anastasia Karabina z domu Krawczenko zmarła dwa lata przed jej narodzinami – dopadł ją nowotwór, znienacka, zdewastował jej organizm w trzy miesiące i dziś leżała pod ziemią, niedaleko domu dziadka, na niewielkim cmentarzu na wzgórzu. Poznali się w Odessie, gdzie dziadek czasem bywał jako operujący na terenie ZSRR dyplomata, a przynajmniej oficjalnie, bo prawda była trochę inna, bardziej złożona i z dyplomacją nie miała zbyt wiele wspólnego. To było niczym erupcja wulkanu, prawdziwa Tambora miłości, która nie miała prawa się zdarzyć, a jednak się zdarzyła. Już rok później na świecie pojawił się syn, który pomimo nienachalnych sprzeciwów matki otrzymał imię Ogün, półkrwi Turek, półkrwi Ukrainiec, chłopak piekielnie zdolny, tak po ojcu, „dyplomacie”, jak i po matce, wybitnej onkolog, która okrutnym zrządzeniem losu dwadzieścia lat później zmarła na raka.

W czasie pierestrojki i odwilży, która zapanowała w stosunkach międzynarodowych, ojciec Luty poszedł w ślady dziadka i został dyplomatą, tym razem przed duże „d”, gdyż w przeciwieństwie do Tunahana jego funkcja rzeczywiście polegała na dyplomacji, a nie niebezpiecznych tajnych misjach wywiadowczych. Ponieważ Ogün odziedziczył po ojcu zdolności do nauki języków obcych, już w wieku dwudziestu trzech lat władał biegle tureckim, angielskim, ukraińskim i rosyjskim, a dzięki bliskim kontaktom z rodzinami polskich i niemieckich dyplomatów całkiem dobrze radził sobie również z polskim i niemieckim. Tunahan był z niego dumny, jednak tęsknił za ojczyzną, zwłaszcza że dwa lata wcześniej odeszła jego ukochana Anastasia i już nic go w Ukrainie nie trzymało. A że szpiegowska przeszłość też nie działała na jego korzyść, postanowił nie kusić losu i wrócił do Turcji, Ogün zaś się uparł, że chce zostać w Odessie, w której się wychował i którą pokochał całym sercem. Miał ku temu także inne powody, a jednym z nich była Krystyna, dwudziestoletnia turystka z Polski, którą poznał przez swoją przyjaciółkę Agnieszkę, córkę ambasadora, podczas wspólnych wakacji nad Morzem Czarnym. Być może kierowała nimi młodzieńcza fantazja, a może do głosu doszły geny, w każdym razie Ogün zakochał się w Krystynie po uszy, a i ona gotowa była pójść za wybrankiem na koniec świata.

– Jesteś córką prawdziwej bogini, Luciu – powtarzał ojciec, gdy Luta zaczęła zadawać pierwsze, niekoniecznie przemyślane pytania. – Nigdy nie zapomnę, jak spóźniony dotarłem na plażę i ją zobaczyłem. Mamusia z ciocią Agą akurat wychodziły z morza i…

– I co? I co? – dopytywała, kiedy odpływał myślami.

– I… wtedy… tatuś… – dozował kolejne słowa, rozbudzając ciekawość dziewczynki. Jej oczy błyszczały z podniecenia, a on co rusz wymyślał kolejne niestworzone historie, które chłonęła całą sobą. – I wtedy tatuś rzucił się do wody i najpierw pokonał rekina, a potem wieeelką ośmiornicę! A gdy już myślałem, że mamusia jest bezpieczna, z wody wyłonił się ogromny wąż i…

– Jego też pokonałeś?

– Porwał mamusię, ale chwyciłem go za ogon i zanurkowałem. Potem wspiąłem się po jego twardym pancerzu i wyrwałem mamusię z jego paszczy.

– I co było dalej? – Mała Luta miała oczy okrągłe jak spodki.

– Wsadziłem ją na konia i ruszyliśmy hen, za góry i lasy. A później na świat przyszłaś ty.

Wtedy zaczynał ją gilgotać albo ubarwiał historię, opowiadając o potyczkach ze smokiem czy sforą wilków.

Prawda oczywiście była nieco inna, choć samo uczucie nie mniej bajkowe, bo od momentu, gdy Krystyna wyszła z wody, Ogün już wiedział, że kiedyś ta wysoka brunetka o ciele Afrodyty zostanie jego żoną. Już rok później, w niewielkiej miejscowości pod Poznaniem, stanęli na ślubnym kobiercu. Nie miał problemu z katolickim obrzędem, bo sam nie przywiązywał wagi do religii, a że przyszłą żonę wychowano w głębokiej wierze, poszedł jej na rękę. Na ceremonię przyjechał Tunahan z wujami i kuzynostwem. Brakowało tylko matki, która odeszła dwa lata wcześniej, czego Ogün bardzo żałował. Ojciec, który wciąż miał koneksje w świecie dyplomacji, postarał się o angaż dla syna w konsulacie Turcji w Poznaniu, a także wsparł go przy budowie domu, z którym trzeba było się spieszyć, bo mała Luta już się pchała na świat. A potem przyszła i rozgościła się w Puszczykowie, gdzie rodzina Karabinów osiadła i zaczęła wieść życie spokojne, zwyczajne, powszednie, jakiego większość ludzi mogłaby zazdrościć, bo było w nim szczęście. Do czasu…

Luta się zbudziła, gdy samolot wylądował. Podszczecińskie lotnisko w Goleniowie było małym portem obsługującym głównie trasy krajowe i kierunki skandynawskie w związku z dużym zapotrzebowaniem tamtejszego rynku na tanią siłę roboczą z Polski. Dochodziła dziesiąta. Niebo było bezchmurne, temperatura oscylowała w granicach dwudziestu kilku stopni, a z zachodu niósł się lekki ożywczy wiatr. Wystawiła twarz do słońca i odetchnęła głęboko, by już po chwili wraz z kolegami z rotacji przebić się przez halę przylotów. Nie musiała czekać na bagaż, bo wszystkie robocze ciuchy i narzędzia zostawiła w stoczni. Miała przy sobie tylko podręczny sportowy plecak z kilkoma niezbędnymi rzeczami.

Po wyjściu z terminala pożegnała się z kompanami i ruszyła w stronę parkingu. Uśmiechnęła się na widok czekającej na nią maszyny.

– Cześć, kochany – mruknęła, gdy zbliżyła się do czarno-zielonego kawasaki ninja. Kochała motory i wiatr we włosach, a od blisko dziewięciu lat była wierna swojemu ulubionemu modelowi. Matka czasem przynudzała, że powinna go sprzedać, bo kiedyś się zabije, ale taka opcja nie wchodziła w grę. Nawet Lucie coś się od życia należało.

– Szerokiej drogi! – usłyszała za plecami.

Odwróciła się i przez uchyloną szybę audi ujrzała uśmiechniętą twarz Andrzeja, z którym kilka razy przyszło jej pracować w teamie. W Polsce produkował miody, miał kilka pasiek. Lubiła go, bo był naturalny i nigdy nie udawał kogoś, kim nie jest. Musiał wyjść z samolotu jako jeden z pierwszych i właśnie wyjeżdżał z parkingu.

– Dzięki. I pamiętaj o zamówieniu! – rzuciła, wyciągając z plecaka skórzaną kurtkę.

– Masz to jak w banku. A wrzosowy to mercedes wśród miodów. Zaufaj mi!

– Trzymam za słowo.

– Raz jeszcze spokojnej podróży, Luta.

Andrzej odjechał, a ona włożyła kurtkę i kask. Chwilę później silnik mruknął z zadowolenia, a gdy wyjechała na asfaltówkę i odkręciła manetkę, znów poczuła się wolna.

Droga do Zielonej Góry minęła jak z bicza strzelił. Luta nie pędziła na złamanie karku, chociaż gdy na S3 robiło się luźniej, momentami podkręcała do dwustu na godzinę. Na osiedle Pomorskie dotarła przed południem. Zaparkowała motor pod blokiem, tradycyjnie wzbudzając zainteresowanie bawiących się w okolicznym skate parku dzieciaków. Do mieszkania wpadła, po czym z niego wypadła, przebrana w szorty i krótki obcisły top, odkrywający pępek. Jej druga maszyna nie była już tak efektowna. Szesnastoletni volkswagen passat w wersji kombi trzeszczał i piszczał, jakby zaraz miał wydać z siebie ostatnie tchnienie. A jednak wciąż jeździł i nawet specjalnie się nie psuł. Dotarła nim na drugą stronę miasta, gdzie mieszkała jej matka. To tam Szymon zawsze zostawiał dzieci, gdy wymieniali się rotacjami, z tą różnicą, że on wylatywał do pracy z Berlina.

Osiedle Leśne przywitało ją zapachem żywicy i grzybów. Luta zaparkowała pod jednym ze stosunkowo nowych czteropiętrowców, zamknęła szybę i wysiadła.

– Mama!

Odwróciła się zaskoczona. Zwykle była bardziej czujna. Może to te buzujące w niej emocje? Tęsknota? Przy ławce dostrzegła dwie postaci, z których jedna wystrzeliła do niej jak z procy. Przebierała małymi nóżkami, jakby zaraz miała się wywrócić i wyrżnąć brodą w płytę chodnikową.

– Werka, chodź do mnie, kochanie… – Luta mocno przytuliła córkę i jak zwykle w takich momentach poczuła, że oczy jej wilgotnieją. Trzymała ją mocno przez kilka sekund, a potem dodatkowo wycałowała. – Bardzo się za tobą stęskniłam, wiesz?

– Bibi Kotek też się stęsknił.

Luta wytarła łzę. Do tej pory nie miała pojęcia, skąd jej trzyletniej córce wpadł do głowy pomysł, by przybrać taką ksywkę. Kilka miesięcy temu po prostu oznajmiła, że jest Bibi Kotkiem – i do tej pory uparcie się tego trzymała.

– A gdzie Franek?

– Gra na tablecie – odparła mała.

– Jest w domu z Nikosem – dodała stojąca przy ławce kobieta. Choć już po pięćdziesiątce, Krystyna Karabina wciąż trzymała się świetnie. Jej szlachetne rysy konserwowały nieprzeciętną urodę, choć córka miała wrażenie, że oczy matki już na zawsze pozostaną smutne.

– Z Nikosem? – Luta zmarszczyła brwi, a kąciki jej ust nieznacznie opadły. Nie spodziewała się, że matka może być tak nieodpowiedzialna. Podniosła Werkę i zrobiła krok w jej kierunku.

– Pojawił się wczoraj. Wygląda lepiej niż ostatnio…

– Na pewno – obruszyła się Luta, rzucając rodzicielce pełne wyrzutu spojrzenie. – Nie powinnaś…

– Jestem też jego matką – weszła jej w słowo Krystyna, kiedy córka przemknęła obok, wyraźnie rozdrażniona. – Mam nadzieję, że zjesz z nami obiad. Zrobiłam rosół i gołąbki – dodała, ale nie doczekała się odpowiedzi.

Ostatecznie Luta została, choć niechętnie. Zjadła, chwilę pobawiła się z dziećmi, ale wobec brata trzymała wyraźny dystans. Krótko później się pożegnała i wyszła. Gdy tylko wsiadła do samochodu, odetchnęła z ulgą.

– Co się stało, mamo? – zapytał Franek, który najwyraźniej dostrzegł, że coś jest nie w porządku.

– Nic takiego, bąbel. Mama jest po prostu trochę zmęczona.

– Fajnie, że wujek wrócił, no nie?

– No… fajnie.

Wcale nie była z tego powodu zadowolona. Nikos był ćpunem, pijakiem i hazardzistą, a jeszcze do niedawna bezdomnym menelem. Z przyrodnim bratem nigdy nie żyła blisko – po pierwsze dzieliła ich duża różnica wieku, po drugie nie znosiła ojczyma, który go spłodził, a po trzecie Nikos stanowił jej całkowite przeciwieństwo. Owszem, kiedy jeszcze był dzieckiem, a ona zaczynała wyjeżdżać na misje, kilka razy starała się przemówić mu do rozumu, a gdy to nie pomogło, próbowała wyciągnąć go z kolejnych tarapatów. Niestety, choć zawsze obiecywał poprawę, i tak zawsze kończył w rynsztoku. Nieco ponad trzy lata temu, tuż po narodzinach Werki, miarka się przebrała i Luta powiedziała mu kilka słów prawdy, być może o kilka za dużo. Od tamtej pory się nie widzieli, ale na mieście chodziły słuchy, że niewiele się zmienił. To tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że podjęła słuszną decyzję, a Nikos, aby się odbić, najpierw musi sięgnąć dna.

Gdy wyjechała na główną drogę, myśli o bracie uleciały, a humor poprawił się jej na tyle, że zaproponowała dzieciakom lody. Kiedy kwadrans później siedziała z Frankiem i Werką pod parasolem jednej z kawiarni, gdzieś całkiem niedaleko przestraszona dziewczynka płakała w kącie, bo bardzo się bała, tęskniła za mamą, a do tego usłyszała od brzydkiej kobiety ze szpiczastym nosem i papierosem w ustach, że jest za młoda i za gruba i najpierw trzeba ją „trochę oszlifować”. Martyna Piskorska nie miała pojęcia, że tylko dzięki temu zdołała uszczknąć z życia kilka dni względnego spokoju.

ROZDZIAŁ 4

Cyryl Majski był sześćdziesięciodwuletnim mężczyzną, którego majątek wyceniono na blisko sześćset osiemdziesiąt milionów złotych. Miał niezwykle bystry umysł i wiedział, z kim pić wódkę, zwłaszcza na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, gdy w Polsce powstawały pierwsze fortuny. Sam zaczął zarabiać na przygranicznym bazarze, gdzie jego ojciec Mirosław Majski prowadził stoisko z przemycanymi zza muru berlińskiego ciuchami, a potem podróbkami różnych zachodnich marek, komiksami, słynną niemiecką chemią i oczywiście pornosami, w których występowały panie z owłosieniem wszelakim i brzuchaci panowie z dorodnym wąsem.

„Pracuj ciężko, a będziesz żył lekko”, powtarzał ojciec, lecz Cyryl jego słowa jednym uchem wpuszczał, a drugim wypuszczał. Miał siedemnaście lat i nie chciało mu się wystawać całymi dniami na zbitym z blachy falistej straganie. Wolał pić wódkę, palić zioło i bzykać na potęgę inne dzieci kwiaty, oczywiście przy akompaniamencie rockowych rytmów Led Zeppelin, Sex Pistols czy Rolling Stonesów.

Lata osiemdziesiąte rządziły się swoimi prawami i zdarzało się, że dzieci robiły sobie dzieci. Brak edukacji seksualnej i kiepski dostęp do środków antykoncepcyjnych, a do tego młodzież na haju bzykająca się na prawo i lewo – wszystko to zaowocowało wyżem demograficznym, jakiego nie powstydziłyby się kraje afrykańskie. Cyryl Majski również wpisał się w ten schemat i pewnej czerwcowej nocy w starym ojcowskim namiocie spłodził syna, któremu dziewięć miesięcy później dał na imię Florian. Życie sprawiło, że musiał nieco otrzeźwieć, zwłaszcza że Teresa, matka Florianka, z chęcią wzięła na siebie rolę wiernej i dobrej żony pilnującej domowego ogniska. Młodemu, acz nie do końca wyhulanemu Cyrylowi pozostał więc powrót na przygraniczny stragan z blachy falistej i sprzedawanie niemieckich pornosów.

Interes szedł całkiem nieźle, a sytuacja polityczna sprzyjała jak nigdy wcześniej. Cyryl może i nie należał do przodowników pracy, ale w przeciwieństwie do swojego nie do końca rozgarniętego ojca miał łeb na karku i potrafił kombinować, dlatego stosunkowo szybko nawiązał znajomości z rosyjskimi i niemieckimi przemytnikami. Wypił z nimi morze wódki, a że był łebskim facetem i przewyższał kompanów pod względem ilorazu inteligencji przynajmniej o trzydzieści punktów, szybko przyklepał pierwsze poważne interesy na całkiem znośnych dla siebie warunkach, a przez następne lata prowadził biznes w taki sposób, aby wszyscy myśleli, że ruchają go w odbyt, podczas gdy to on ruchał ich, i to bez mydła. Kiedy niedługo później pewien elektryk doprowadził do upadku komuny w Polsce, a za zachodnią granicą runął mur berliński, przed Cyrylem otworzyły się możliwości, o jakich nawet nie śnił.

Majski strzepnął tytoń do popielniczki i odchylił się w fotelu, który lekko zaskrzypiał pod jego ciężarem. Westchnął na myśl o starych dobrych czasach. Wszystko toczyło się idealnie aż do tamtej feralnej nocy.

Zgasił do połowy wypalonego papierosa, gdy usłyszał stukot szpilek jednej ze swoich długonogich sekretarek. Chwilę później rozległo się pukanie i drzwi ustąpiły.

– Przyszedł umówiony gość, profesorze – oznajmiła młoda blondynka o figurze modelki.

Oczywiście Majski nie miał tytułu profesora ani nawet doktora, ale podobno papier przyjmie wszystko, a w swoich papierach był profesorem prawa, co, jak sądził, brzmiało lepiej niż dyrektor, przewodniczący czy po prostu szef.

– Niech wejdzie – polecił, po czym niechlujnym gestem kazał dziewczynie opuścić gabinet.

Chwilę później próg przekroczył stary znajomy.

– Cześć, Cyryl – mruknął nadkomisarz Zygmunt Szatan.

– Cześć. – Majski poruszył się niezgrabnie w fotelu. – Wyglądasz jak gówno.

– Dzięki.

– Nie ma za co. Znów pijesz?

– Piję, nie piję. Jakie to ma znaczenie?

– Fundamentalne. No chyba że…

– Może po prostu mi nalej.

Majski wydął usta i cmoknął niepysznie, ale chwilę później wstał, podszedł do barku i wyjął karafkę oraz dwie szklanki z grubego szkła. Nalał do każdej po solidnej porcji whisky i jedną z nich wręczył Szatanowi.

– Zdrowie tych, których nie ma z nami. – Wzniósł toast i upił słuszny łyk.

– Zdrowie. – Szatan uniósł swoją szklankę i w milczeniu wychylił do dna. Alkohol lekko nim wstrząsnął.

– Dawno cię tu nie było, Zygmunt. Co cię do mnie sprowadza? – zapytał Majski, gdy usiedli przy stoliku kawowym.

Nadkomisarz poczekał, aż gospodarz naleje mu drugą porcję. Kiedyś w biurze MajskiCorp bywał znacznie częściej, nawet kilka razy w miesiącu. Obaj potrafili zarwać noc na planowaniu czegoś, co dziś wydawało się już tylko złudnym poczuciem trwania w przysiędze złożonej nad grobami tych, których kochali ponad wszystko. Mieli już swoje lata, byli realistami. On, zniszczony przez życie gliniarz, któremu nie udało się pogodzić z traumatyczną przeszłością, i Majski – bogaty przedsiębiorca, który owszem, żył w luksusach i coraz odważniej zgłaszał aspiracje polityczne, ale tak naprawdę wciąż taplał się w bagnie tamtej czerwcowej nocy. Obie rany ropiały i nie chciały się zabliźnić, choć od lat regularnie podlewali je mocnymi i szlachetnymi trunkami z północy Wysp Brytyjskich, mimo to żaden z nich nigdy nie miał odwagi, aby powiedzieć „dość”. I choć obecnie widywali się nie częściej niż raz, góra dwa razy do roku, żaden nigdy oficjalnie nie wycofał się z umowy, jaką zawarli blisko ćwierć wieku temu.

– A czy coś musi mnie do ciebie sprowadzać? – odpowiedział pytaniem Szatan. Wziął kolejny łyk, sięgnął po paczkę papierosów i wbił spojrzenie w gospodarza, który wyraźnie czekał na rozwój sytuacji. – No dobra, konkretnie… – podjął i odpalił jednego. – Wczoraj dostałem sprawę zaginionej dziewczyny. Nazywa się Martyna Piskorska, ma dwanaście lat i według wstępnych ustaleń mogła zostać zawinięta przez nową grupę zajmującą się handlem żywym towarem. A wiesz, jak jest. Wszyscy, którzy operują na tym terenie, wcześniej czy później nawiązują kontakt z Turkami albo Albańczykami.

– Hmm…

– To musi być gruba sprawa, bo rozkazy przyszły z samej góry. A jeśli w śledztwo zaangażował się bezpośrednio Wydział do Walki z Handlem Ludźmi, to pewnie CBŚ współpracuje z Niemcami.

– Jaka w tym twoja rola?

– Mam zbadać temat tej Piskorskiej. Poszperać, popytać, dowiedzieć się, co w trawie piszczy. A jeśli jest choć minimalna szansa, żeby…

– Naprawdę jeszcze w to wierzysz? – Majski nie dał mu dokończyć.

Kąciki ust Szatana opadły bezwiednie. Cyryl zaskoczył go tym pytaniem. Do tej pory nic nie wskazywało na to, że planuje odpuścić. Owszem, obaj doskonale zdawali sobie sprawę, że pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć, a dotarcie do ludzi odpowiedzialnych za ich krzywdę może być bardzo trudne, ale właśnie nadarzała się okazja – nikła bo nikła, ale jednak – by nieco odkurzyć temat i spróbować coś na tym ugrać.

– Nie rozumiem – mruknął, wyraźnie zniesmaczony.

– Minęło dwadzieścia pięć lat, Zygmunt. Dwadzieścia pięć cholernych lat. I co? Co zdołałeś osiągnąć przez ten czas? Pomijając oczywiście te twoje kalambury w piwnicy…

Nadkomisarz zastygł z papierosem przy skroni. Wpatrywał się w rozmówcę, jakby nie do końca rozumiał, co właśnie usłyszał. Kalambury? Zamrugał nerwowo. A więc dwadzieścia pięć lat infiltrowania, demaskowania i rozkładania na czynniki pierwsze klanu Ozalanów to dla Majskiego pierdolone kalambury? Tego klanu Ozalanów, który…

– Co ty do mnie pierdolisz? – warknął, a nadmiar popiołu z papierosa spadł na podłogę.

– Tylko bez takich…

– Powtórz, bo chyba się przesłyszałem. Co miałeś na myśli, mówiąc o kalamburach w piwnicy?

– Zygmunt… – Majski wypił drinka do dna i odstawił pustą szklankę na stolik, po czym się nachylił, skracając dystans. – Minęło dwadzieścia pięć lat, a my wciąż żyjemy, jakby to było dwadzieścia pięć godzin. Różnica jest taka, że dwadzieścia pięć lat temu Hakan Ozalan był jeszcze do zdjęcia, a dziś… – Wykrzywił usta w nerwowym grymasie. – Dziś jest w Niemczech pierdolonym bogiem. Jego majątek szacuje się na kilka miliardów euro. Ma kilkuset krewnych i kilka tysięcy żołnierzy gotowych oddać za niego życie w każdej chwili. Kontroluje szlaki przerzutowe kokainy z Kolumbii, heroiny z Afganistanu i żywego towaru z Rosji na zachód Europy. Podporządkował sobie Albańczyków, Serbów, boi się go nawet cosa nostra, a na jego dzielnice w Berlinie policja nawet nie zajeżdża, bo wie, że nie ma tam czego szukać. Jak ty sobie, kurwa, wyobrażasz, że jesteśmy w stanie mu zagrozić? Naprawdę myślisz, że jakiś frajer z CBŚ albo nawet ten zasrany Interpol ruszą palcem, bo w Zielonej Górze zniknęła gówniara, a bez urazy, nikomu nieznany moczymorda żyjący traumą z przeszłości ustalił, że dziewczyna mogła zostać porwana i sprzedana do berlińskiego burdelu ludziom z jego klanu? – Majski wymownie pokręcił głową.

Czas zwolnił, jakby ktoś nasypał piasku do zegara odmierzającego kolejne sekundy. Szatan wpatrywał się w gospodarza, który sięgnął po karafkę i ponownie napełnił szklanki.

– Chcesz odpuścić? – zapytał po długiej chwili milczenia.

– A jesteś w stanie podać mi choć jeden sensowny powód, aby tego nie zrobić?

– Przysięgaliśmy…

– Nie znając realiów! Zygmunt, zrozum to, kurwa mać! Działaliśmy pod wpływem emocji. Od początku to wszystko nie miało najmniejszego sensu. A nawet jeśli kiedyś mieliśmy jakieś szanse, to w ciągu tych dwudziestu pięciu lat straciliśmy je bezpowrotnie.

Znów zapadła cisza. W tle dało się słyszeć tykanie ściennego zegara i cichy szum miejskiego zgiełku za oknem.

– I chcesz to wszystko wyrzucić na śmietnik? Chcesz o tym zapomnieć, ot tak? Jakby to się nigdy nie stało? – W tonie nadkomisarza po raz pierwszy dało się wyczuć narastającą trwogę.

– Mój syn stracił życie, bo taką wybrał sobie pracę. Policjanci czasem giną na służbie. I najwyższy czas się z tym pogodzić.

– Mój syn nie zginął na służbie. Nawet się nie uro…

– Daj spokój, Zygmunt. To już nie ma sensu.

– Moja żona i córka też nie nosiły odznaki, a wracały do mnie miesiącami w kawa…

– Dość! – Majski rąbnął pięścią w stół z taką siłą, że jedna ze szklanek podskoczyła. Wychlapana whisky stworzyła nieregularny rozbryzg na blacie.

Niemal natychmiast drzwi do gabinetu się otworzyły i w progu stanął postawny ochroniarz. Cyryl wygonił go machnięciem dłoni i próbując zapanować nad emocjami, podjął:

– Zrozum, Zygmunt, że nie jesteśmy w stanie nic poradzić. Musisz się z tym pogodzić albo to cię zeżre, przetrawi i wysra.

– Nigdy się z tym nie pogodzę, i dobrze o tym wiesz.

– W takim razie musisz sobie radzić sam. Ja już nie mogę dłużej babrać się w tym gównie. Niedługo zaczyna się kampania. Mam szansę dostać się do parlamentu i…

– A więc o to chodzi. – Usta Szatana wygięły się w podkowę. Podniósł się z fotela i poprawił krawat. Przez chwilę z nieukrywanym obrzydzeniem przyglądał się staremu towarzyszowi niedoli. – Zmieniłeś się, Cyryl. Zmieniła cię kasa i te pierdolone luksusy. Twój syn… – Sięgnął po szklankę i wychylił alkohol do dna. – Przewraca się w grobie, jak na to patrzy.

– Wypierdalaj – syknął Majski. – Wypierdalaj i nigdy tu nie wracaj!

– Powodzenia w wyborach.

Chwilę później nadkomisarz Zygmunt Szatan odwinął się na pięcie i opuścił biuro szefa MajskiCorp. W drodze do domu myślał już tylko o tym, aby jak najszybciej się dopić.

ROZDZIAŁ 5

Dwa kolejne dni Luta spędziła z dziećmi, próbując nadrobić stracony czas. Rosły jak na drożdżach i strasznie żałowała, że nie może z dnia na dzień obserwować, jak się rozwijają. Ale czy tu, na miejscu, zarobiłaby tyle co na platformie? Zaraz po odejściu ze służby zahaczyła się w firmie ochroniarskiej, potem jeździła w konwojach, ale choć praca wymagała pełnej dyspozycyjności, zarabiała grosze. Odpowiedź była zatem oczywista. Jeśli chciała utrzymać rodzinę na przyzwoitym poziomie, musiała wyjechać, a system rotacyjny, polegający na tym, że pracowała dwa tygodnie, a później trzy miała wolne, i tak był o niebo lepszy od wielomiesięcznych misji, na które jeździła przed urodzeniem Franka. Gdy tylko nachodziły ją ponure myśli, przypominała sobie o niezależności, którą tak ceniła, oraz o codziennych dylematach i problemach znajomych, których ona nie musiała doświadczać. Chciała kupić córce nowe buciki? Pytanie nie brzmiało, czy kupi, tylko jakie. Pragnęła zafundować sobie nowe perfumy albo wypad w góry? Proszę bardzo. W sklepach też nie musiała szukać promocji i do koszyka wkładała to, na co akurat miała ochotę. Generalnie dzieciom niczego nie brakowało, no, może z wyjątkiem matki. Ale i to miało swoje plusy, bo podczas jej nieobecności – przynajmniej w teorii, bo często lądowały u dziadków – Franka i Werkę wychowywał były mąż Luty. Uważała, że dzieci powinny mieć ojca, nawet jeśli był niedojrzałym synalkiem mamusi, który po zjechaniu z rotacji większość czasu spędzał na przesiadywaniu z kolegami na parkowej ławce, paleniu zioła i bzykaniu małolat. Czasem się zastanawiała, gdzie miała oczy, gdy za niego wychodziła, ale tłumaczyła sobie, że miłość jest ślepa. Była wtedy młoda i głupia. Tylko że ona z tego wyrosła, a on głupi pozostał.

Po obiedzie u matki zabrała dzieci do domu i resztę dnia spędzili, ciesząc się swoim towarzystwem. Rysowali, grali w planszówki, a Franek jak zwykle przymarudził i musiał poszaleć na tablecie. Nie obyło się bez wszystkich tych głupkowatych zabaw w zombie, duchy czy samoloty, które w sumie powinny być domeną ojca, ale Luta starała się go godnie zastępować. Potem przyszedł czas na zapasy, które uskuteczniała głównie z Frankiem, a następnie wojna na poduszki – tu brylowała Werka. Wycieńczone aktywnym popołudniem dzieciaki usnęły już przed dziewiątą, a ona mogła chwilę poczytać i obejrzeć film. Zadzwoniła też do Emila, swojego kochanka. Wszak brak stałego partnera nie oznaczał, że nie potrzebuje czy nie ma prawa do bliskości.

– Mogę przyjechać jutro wieczorem? – zapytała, gdy już się przywitali.

– Jasne – odparł mężczyzna. – Mam wino, sery, jakieś owoce. No i specjalnie z myślą o tobie kupiłem nowy zestawik…

– Wrr…

Umówili się na kolejny wieczór, bo musiała się upewnić, czy może liczyć na swoją przyjaciółkę. Mirka jako jedyna znała jej małą tajemnicę i gdy Luta potrzebowała poskromić żądze, pomagała jej w opiece nad dziećmi. Chwilowo taki układ jej pasował, bo znalazła mężczyznę, który potrafił spełnić jej oczekiwania, co wbrew pozorom wcale nie było takie łatwe, gdyż miała potrzeby niekoniecznie przyjęte powszechnie za standardowe.

Kolejny dzień postanowiła spędzić z dziećmi w Niesulicach nad pobliskim jeziorem Niesłysz. Umówiła się z Kamą i Elą, koleżankami jeszcze z czasów liceum, a dziś tak jak ona samotnymi matkami. Cała piątka ich maluchów w podobnym wieku dogadywała się świetnie – pluskały się w wodzie, łobuzowały i jadły lody, a Luta, popijając piwo malinowe w cieniu rosnącego przy plaży dębu, rozkoszowała się tymi chwilami.

Późnym popołudniem wróciła do Zielonej Góry, spędziła z dziećmi jeszcze kilka godzin w domu, a potem przyszła Mirka, która przejęła pałeczkę, aby Luta mogła się oporządzić przed randką. Gdy dzieci zasnęły, wsiadła na motor i popędziła do Emila, który już na nią czekał w stroju wieczorowym, a konkretnie w stroju Adama. Tylko przez chwilę był dla niej miły – potem odegrali zaplanowany scenariusz, o który Luta sama wcześniej poprosiła.

– Na kolana! – warknął kochanek, chwytając ją za włosy, a ona posłusznie przed nim uklękła, dopadła jego penisa i zaczęła go drapieżnie ssać.

Taka była jej mała tajemnica, o której nie wiedział nikt poza Emilem, mężczyzną, któremu zaufała. Podczas kolejnej godziny pozwalała się poskramiać na każdy możliwy sposób. Lubiła taki seks. Ostry, agresywny, bez tabu, pełen dzikiej, niepohamowanej namiętności. Uwielbiała być wiązana, zniewalana i zmuszana do uległości.

– Skąd w tobie takie potrzeby? – zapytał kiedyś Emil, niedługo po tym, jak zaczęli się spotykać. Był całkiem zdolnym pisarzem i po prostu fajnym facetem, a że w łóżku lubił i – co najważniejsze – potrafił dominować, dogadywali się doskonale.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki