Redakcja
Magdalena Szymkowiak

Projekt okładki
Magdalena Zawadzka Aureusart

Zdjęcie na okładce
© Zurijeta/Shutterstock

Korekta
Ewa Jastrun, Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący
Anna Brzezińska

Text © copyright by Marta Zaborowska
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

ISBN 978-83-8015-240-3

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

W księżycowy wniknąć chłód,

Wejść w to srebro na wskroś złote,

W niezawiły śmierci cud

I w zawiłą beztęsknotę!

Był tam niegdyś czar i śmiech,

Tłumy bogów w snów obłędzie –

Było dwóch i było trzech –

Lecz żadnego już nie będzie!

…

Noc oddycha naszą krwią,

Krew podziemną płynie miedzą…

Nasze ciała teraz śpią –

Nasze ciała nic nie wiedzą…

Bolesław Leśmian, Wiersz księżycowy

PROLOG

Była niedziela. Ostatnie tego roku słoneczne popołudnie. Gałęzie drzew kołysały się lekko, a pożółkłe liście wirowały w podmuchach wiatru.

Mimo połowy listopada drzwi szkoły były szeroko otwarte. Ciężkie i drewniane opierały się o ceglany mur budynku, wpuszczając zapach jesiennego powietrza.

Sala powoli wypełniała się gośćmi. W pośpiechu dostawiano krzesła przyniesione z klas z górnego piętra. Liczba rzędów wciąż wydawała się zbyt mała, aby pomieścić ciągle napływającą widownię. Nie spodziewano się aż takiej frekwencji. Zwykle na podobne uroczystości przychodziła garstka matek i robiła sztuczny tłum, aby nie sprawiać dzieciom przykrości.

Tym razem było inaczej. Podekscytowani rodzice wypatrywali pojedynczych, jeszcze wolnych krzeseł i wciskali się z przepraszającym uśmiechem na ostatnie puste miejsca. Kolana tych, którzy wcześniej zdążyli złapać dla siebie miejsce, przesuwały się w tę i z powrotem niczym wahadło w ściennym zegarze. Jedynie dwa pierwsze rzędy pozostawały puste. Na krzesłach leżały kartki z napisanymi na czarno nazwiskami szacownego grona pedagogicznego.

Gwar, zamiast cichnąć, przybrał na sile wraz z otwarciem bocznych drzwi. Do sali wsypała się dwudziestka dzieci, które rozglądały się i szarpały wzajemnie za rękawy śnieżnobiałych koszul.

Dziewczęta zbiły się w biało-granatową gromadkę i ruszyły w kierunku drabinek gimnastycznych, przysłoniętych na tę uroczystość długimi do podłogi, ciemnozielonymi zasłonami. Niestarannie odprasowane płachty materiału, z widocznymi załamaniami od wielomiesięcznych zagnieceń, kontrastowały z nienagannie gładkimi koszulami dzieci.

Za dziewczynkami szła grupka chłopców, poganiana nerwowo przez trzy młode nauczycielki. Szeroko rozłożonymi rękami popychały przed sobą tych małych cwaniaków, którzy próbowali oderwać się od reszty i niepostrzeżenie wymknąć z sali. Wyglądały jak przebrane w odświętne garsonki wiejskie gospodynie zaganiające drób do klatek.

Na półmetrowej wysokości scenę wszedł ubrany w zielony golf mężczyzna i zaczął majstrować przy stojaku z mikrofonem. Raz, dwa, trzy… raz, dwa. Kilka puknięć palcem w mikrofon i przez salę przeszedł spowodowany sprzężeniem pisk. Kolejna próba wypadła lepiej. Nagłośnienie zadziałało, wystarczyło tylko podregulować siłę dźwięku. Raz, dwa… Teraz dobrze. Mężczyzna podszedł do stojącego pośrodku sceny fortepianu. Tu nie było nic do poprawiania. Podsunął więc tylko bliżej taboret dla pianisty. Nacisnął ręką siedzisko. Jedna z nóżek zachybotała się niebezpiecznie. Dokręcił ją i ponownie sprawdził, czy wszystkie cztery stoją stabilnie na deskach. Nie patrząc na zgromadzoną widownię, opuścił scenę i zniknął za kotarą.

Jego miejsce zajął mężczyzna około sześćdziesiątki. Z widocznym brzuchem, w staromodnym, welurowym garniturze z szerokimi klapami. Nerwowo przeczesał palcami resztki włosów. Dla zebrania myśli spojrzał na wypolerowane pantofle, po czym chwycił oburącz mikrofon i kiwnięciem głowy dał znać woźnemu, aby zamknął drzwi sali. Szczęknęły, przerywając przyciszone rozmowy zgromadzonych gości.

Mówił długo i kwieciście. Lekkie seplenienie nie mogło odebrać mu tego, co lubił najbardziej. Błyszczeć. Błyszczał więc w świetle skierowanego wprost na niego reflektora i wyrzucał z ust dziesiątki słów o zniekształconych głoskach. Urodzony orator.

Dziesiąty, jubileuszowy rok na stanowisku dyrektora napawał go dumą. Wyniki nauczania i nagrody z kuratorium mówiły same za siebie. Tak, był dumny. Kochał swoją szkołę i nie wyobrażał sobie, że mógłby ją porzucić nawet za cenę etatu w Ministerstwie Edukacji. Kolejne roczniki były coraz bardziej uzdolnione, dwa lata temu otworzył nawet dodatkową klasę skrzypiec. Nie dlatego, że zwiększyła się liczba uczniów. Pragnął stworzyć wychowankom komfortowe warunki i zapewnić im indywidualny tok nauczania. Było warto. Prawdziwy talent mógł się wybić i pokazać swą ponadprzeciętność tylko wtedy.

Fabryka talentów. W trakcie przemowy podkreślał te słowa z niesłabnącym entuzjazmem i rozmarzeniem w oczach. Osoby w pierwszych rzędach mogły przysiąc, że widziały w nich łzy wzruszenia.

Ta szkoła była jego marzeniem. Kiedy zaczynał, patrzono na to, co robi, z powątpiewaniem. Nie wierzono, że się uda. Udało się. Zgromadzenie w jednym miejscu dzieci uzdolnionych muzycznie, plastycznie i sportowo przestało być z czasem postrzegane jako coś osobliwego. Nie chciał prowadzić zwykłej podstawówki. Te były jak ziarna piasku na pustyni. Jednakowe, nijakie. Nie widział siebie na stanowisku dyrektora w jakiejś „przechowalni”. Wymarzył sobie, że jego szkoła będzie na ustach całego kraju. Odmienność. Doskonałość w każdym calu. Prawdziwa perła wśród sztucznych błyskotek.

Przez pierwszy rok szkoła świeciła pustkami. Fabryka talentów w podwarszawskiej dziurze odstręczała innością. Złożył to na karb kołtunerii, drobnomieszczaństwa. Ale kolejny rok przyniósł poprawę. Szkoła wpisała się w lokalny krajobraz i zamiast odstraszać, zaczęła ciekawić. Najpierw w porannym programie telewizyjnym wyemitowano materiał z zajęć muzycznych. Potem był dyplom i puchar. Zaskoczony sukcesem uczeń kłaniał się w pas jury. Jako bonus dorzucono roczne stypendium. Następnie przyszła pora na szermierkę. Kolejny dyplom, tym razem z krajowych zawodów, i kolejne stypendium. To kusiło. W mieście rozpoczął się wyścig do miejsc na listach głównych i rezerwowych. Kryteria były jednak twarde: ostra selekcja i wielogodzinne testy sprawnościowe ciała i umysłu.

Kilkuosobowe klasy dotowano z budżetu centralnego. Nie obowiązywała zatem zasada grubego portfela. Liczył się talent. Nie zawsze odpowiadało to miejscowym dorobkiewiczom, pragnącym, aby ich dziecko zrobiło karierę. Nie wahaliby się sypnąć groszem, aby ich ukochany potomek znalazł się w gronie geniuszy. Z jednej strony płynęła lawina odmów, z drugiej garstka szczęśliwców dumnie przypinała do piersi czerwoną tarczę z logo szkoły.

Jeszcze parę ukłonów w stronę sali. Kilka ponaglających gwizdów przebiło gromkie oklaski. Dyrektor, solidaryzując się z widownią, uderzał w dłonie i zerkał na wiszącą za jego plecami kurtynę.

Na scenę wszedł chłopiec. Zgodnie z zapowiedzią dyrektora dziewięcioletni wirtuoz fortepianu, młody Chopin. Padające światło lampy odbiło się w ulizanych rudych włosach dziecka. Ukłonił się i kilka niesfornych kosmyków wysunęło się i przylepiło do policzka. Założył je za odstające uszy. Chłopiec był ubrany w połyskujący, granatowy garnitur z taniego materiału. Pod szyją zamiast aksamitki miał zawiązaną zwykłą tasiemkę dopasowaną kolorem do garnituru. Kołnierzyk koszuli odstawał od chudej szyi. Buty miały lekko zdarte czubki, niedokładnie nabłyszczone czarnym woskiem.

Stał ze złączonymi nogami, jedynie palce rąk lekko mu drżały, kiedy dociskał je do szwów spodni. Wystraszonym wzrokiem wpatrywał się w masę głów. Reflektor go oślepiał. Jeszcze raz poprawił opadający kosmyk włosów i zamknął na chwilę powieki. Ukłonił się ponownie. Zachęcany brawami ruszył w stronę fortepianu. Usiadł na samym brzegu taboretu. Sprawdził, czy dosięga nogami pedałów. Podsunął stołek bliżej. Przy ogromnym, czarnym pudle chłopiec wydawał się jeszcze drobniejszy.

Położył ręce na kolanach i spłoszonym wzrokiem spojrzał na widownię, próbując odszukać znajomą twarz. Sami obcy. Nikogo, kto pokazałby mu trzymane na szczęście kciuki. Opuścił głowę i zagryzł wargi. Drżącą z przejęcia ręką wyjął z kieszeni marynarki maleńkiego słonika i postawił obok siebie na taborecie tak, aby nikt z sali go nie zobaczył.

Zza kurtyny wysunęła się niewiele starsza dziewczynka. Trzymała w ręku skrzypce. Nie spuszczała wzroku z chłopca, śledząc każdy jego ruch. Przytrzymała brodą pudło skrzypiec w oczekiwaniu na małego mistrza.

Jeszcze chwila. Ostatnia, zanim zacznie. Wyszeptał kilka słów, zdawało się, że modlitwy. Pierwsze pociągnięcie smyczka przyprawiło go o drżenie serca. Potem kilka długich, przeciągłych. Wyciągnął rękę. Lewa dłoń zaczęła delikatnie wędrować po białych klawiszach. Przerwał na ułamek sekundy. Tyle wystarczyło, aby druga ręka dołączyła, wypuszczając spod palców podniosłe takty muzyki.

Requiem Lacrimosa Mozarta. Spod palców ze spokojem wypłynęły dźwięki pełne żałości. Nieudawane, na wskroś prawdziwe, przepełnione boskością. Uderzenia w klawisze starły z rozbawionych twarzy uśmiech. Nigdy dotąd w tak niewielkim pomieszczeniu nie czuło się takiego ogromu świętości. Powietrze było ciężkie od wibrujących myśli. Spod rąk pianisty wychodziły dźwięki zatrważające, wypełnione wołaniem do Boga.

W szkole, na co dzień pełnej życia, dawno nie panowała taka cisza. Wszystkie oczy wpatrywały się w zadumie w dziewięcioletniego skromnego chłopca, który właśnie stał się muzyką. Gdy odrywał palce od klawiszy, w sali słychać było jedynie niknącą muzykę. Był tylko chłopiec i czarodziejski instrument.

Narastające powoli dźwięki brzmiały coraz bardziej zatrważająco, dramatycznie. Kilka ostatnich, najmocniejszych uderzeń i oderwał ręce od fortepianu. Wyglądał tak, jakby zakończenie gry było dla niego równoznaczne z zakończeniem czegoś bardzo ważnego. Czegoś, co było tylko jego.

Jeszcze nie wstawał, sięgnął po słonika i schował go do kieszeni marynarki.

W sali nadal panowała cisza. Przedziwna, wypełniona wzruszeniem. Ktoś z tylnych rzędów jako pierwszy uderzył w dłonie. Najpierw nieśmiało, jakby nie był pewien, czy zmącenie nastroju nie będzie odebrane jako profanacja. Zaraz potem dołączył się ktoś jeszcze. Z przeciwnego końca sali jakiś mężczyzna podniósł się z miejsca i zaczął głośno klaskać. Po chwili całe pomieszczenie wypełniło się brawami.

Chłopiec nieśmiało skłonił się, trzymając ręce przy tułowiu. Panujący półmrok powoli się rozjaśniał. Gdy zapaliły się wszystkie lampy, podniósł głowę i znowu przebiegł wzrokiem po twarzach gości. Wyraźnie wypatrywał kogoś znajomego. Dziesiątki głów zasłaniały się wzajemnie, odchylały ku innym głowom. Może jednak jest? Jeśli nie w tym rzędzie, to w następnym, albo jeszcze dalej… pod ścianą, przy drzwiach… Jasnozielone oczy zaszły mgłą, potarł ręką twarz, udając, że poprawia niesforną grzywkę.

Za chwilę miał wystąpić kolejny uczestnik. Dyrektor szkoły brylował z roześmianą miną. Kiwał się przy tym na boki jak zawieszony na sprężynach pajac. Nadal bił chłopcu brawo. Wreszcie położył mu ręce na ramionach i tym gestem dał znak, żeby oklaski ucichły. Sepleniąc, powiedział kilka zdań o dziewczynce, która miała wykonać na skrzypcach Arię na strunie G Bacha. Ukłonił się, pochylając jedynie głowę, i pociągnął chłopca w stronę wyjścia.

ROZDZIAŁ I

– To tu. Jeszcze kilka kroków, za tymi drzewami. – Para staruszków skręciła w leśną drogę i podeszła do zwalonych pni przygotowanych do wywózki. W rękach trzymali kije do nordic walkingu. Zawieszone na mocnych, skórzanych paskach obracały się przy każdym ruchu nadgarstków.

Trasę, która biegła wzdłuż lasu aż do miejsca, gdzie znajdowało się palenisko, przemierzali co drugi dzień. Osłonięty od wiatru ceglany kominek od wczesnej wiosny do późnej jesieni był miejscem rodzinnego grillowania. Staruszkowie wracali zawsze tą samą drogą, nie zbaczając z utartego szlaku.

Tego dnia nie dotarli do paleniska, ich marsz zakończył się dużo wcześniej. Podkomisarz Julia Krawiec szła we wskazanym kierunku. Ścieżka była nierówna, wyżłobiona przez koła wozu, który regularnie tędy kursował, wywożąc ścięte drzewa do pobliskiego tartaku.

Posiwiały mężczyzna nadal trzymał w ręku komórkę. Przystanął na chwilę i dał żonie znak, żeby nie podchodziła bliżej. Została posłusznie w tyle, nie chciała powtórnie narażać się na przykry widok.

– Chodzimy tędy od lat, a odkąd przeszliśmy na emeryturę, nawet trzy razy w tygodniu. – Posuwał się dalej, w głąb lasu. – Jest tu tak spokojnie. Nigdy bym nie przypuszczał, że… To takie straszne. Proszę podejść. To już tu, na tych liściach. Widać nogę.

Julia zatrzymała go gestem ręki.

– Niech pan wróci do żony. Nie powinna zostawać sama. – Obróciła się i spojrzała na dygoczącą kobietę, która jedną ręką ściskała na piersiach bluzę od dresu, a drugą ocierała wilgotne oczy.

– Tak, ma pani rację, tak będzie lepiej. O mało nie zemdlała, gdy to zobaczyła. – Wzrok mężczyzny padł na leżące ciało.

Julia zostawiła ich w tyle i podeszła bliżej. Podmokłe igliwie przylepiało się do butów i wchodziło za cholewkę. Nie czuła dyskomfortu. Schowała ręce do kieszeni kurtki i stanęła nad ciałem.

Pierwsze, co zobaczyła, to sprane dżinsy z przetarciami na kolanach, podniszczone buty i sweter w kolorowe pasy. Głowa nieboszczyka była wsunięta pod niezabezpieczone bale drewna, ułożone w kwadrat jeden na drugim.

Odrzuciła na bok liście, które wymieszane z igłami świerka częściowo zasłaniały twarz chłopca. Spodziewała się ujrzeć w niej emocje, może ból lub strach, ale twarz była dziwnie spokojna. Jedynie nienaturalnie wygięta szyja świadczyła o tym, że prawdopodobnie doszło do tragedii. Ciało leżało na wznak, dłonie przylegały do tułowia, nogi były złączone w kostkach.

Otwarte oczy wpatrywały się w niebo zasnute chmurami i czubki strzelistych świerków.

W pierwszym odruchu chciała pogładzić chłopca po policzkach, jednak położyła dłoń na jego powiekach i zamknęła mu oczy. Tego by pewnie po niej oczekiwał.

Oparła się ostrożnie o bale drewna i wyjęła telefon. Ekipa dotarła na miejsce szybciej, niż się tego spodziewała. Zazwyczaj chłopcom od Zasępy zajmowało to około godziny. Najwidoczniej nudzili się przy biurkach, skoro wskoczyli w samochód i zameldowali się na miejscu po kwadransie.

A potem standard: zdjęcia, pobieranie próbek, zaraz się zacznie pakowanie zwłok do czarnego worka. Wszystko szło szybko, zbyt szybko.

Na leśnej drodze pojawił się kolejny wóz. Żółta honda z obitym przednim zderzakiem i wciśniętym za kierownicą podtatusiałym lekarzem w okularach przypominających denka od butelek. Ludzie już dawno temu wymyślili szkła kontaktowe i jednodniowe operacje, po których oczy ma się jak u noworodka, ale doktor Urbanowicz wolał siebie w takim właśnie wydaniu.

Na fotelu obok, w eleganckim granatowym żakiecie, siedziała młoda kobieta z tlenionymi blond włosami. Zaciskała rękę na uchwycie umieszczonym nad drzwiami auta – w przeciwnym razie jej głowa doznałaby urazu w wyniku niezliczonych uderzeń od ciągłego chybotania na nierównej drodze. Gdy doktor Urbanowicz zgasił silnik, odetchnęła z ulgą i poprawiła włosy. Prokurator Myszkowska nawet na miejscu zbrodni musiała prezentować się doskonale. Nikt nie miał jej tego za złe. Była i ładna, i bystra. I zdecydowanie odbiegała od stereotypu typowej, głupkowatej blondi. Uśmiechała się mało, jakby wykonywany zawód nakładał na nią obowiązek pozostawania poważną. Mówiła też mało, nawet na sali sądowej. Zamiast wodolejstwa stosowała taktykę: konkret i dowód. To zamykało innym usta. Na domysły i gdybania szkoda było czasu.

Tu też przyjechała po konkrety. W ręku trzymała służbowy notatnik oprawiony w skórę. Na przygotowanej na notatki kartce była już zapisana godzina i miejsce zdarzenia. Brakowało tylko opisu.

Drzwi wysłużonej hondy nie chciały się zamknąć po dobroci. Po kilku mocniejszych trzaśnięciach doktora Urbanowicza zamek wreszcie zaskoczył. I jeszcze tylko piskliwe „didit, didit” puszczone z pilota. Na wszelki wypadek, gdyby komuś z ekipy zachciało się zrobić skok na żółte cacko.

Julia podłapała drwiący wzrok Zasępy.

– Psiamać, jak zimno! – Doktor Urbanowicz wzdrygnął się i ruszył w stronę czekającej Julii. – No, dawajcie, co tam macie. Komu to się chciało umierać w taki cholerny ziąb?

Zasępa do tej pory nie odezwał się ani słowem. Przeważnie gęba mu się nie zamykała, ale w wolną niedzielę nie był skory do rozmów. Właśnie miał zamiar obejrzeć Premier League snookera, kiedy zadzwoniła jego komórka. Kiepska zamiana – grzebanie w mokrych liściach zamiast snookera.

Tłumaczenie tego, co tu zastał, zostawił Julii. Zresztą o czym tu gadać, dzieciak leżał siny, a on swoje zrobił. Prawie. Zostało do obejrzenia jeszcze to, co było pod ciałem.

– Ci państwo znaleźli chłopca niecałą godzinę temu. – Julia chuchnęła w zmarznięte dłonie. – Nie wygląda mi to na naturalną śmierć. Nie w tym wieku. A i miejsce daje do myślenia.

Prokurator Myszkowska rzuciła okiem na leśną drogę i na drewno, a następnie stanęła za plecami Urbanowicza. Doktor naciągnął na dłonie rękawiczki i kucnął obok ciała. Przesuwał palcami wzdłuż głowy i szyi aż po obojczyk dziecka. Podciągnął sweter chłopca, aby obejrzeć klatkę piersiową. Była zapadnięta, jak to często zdarza się u tak szczupłych osób, ale nie widać było na niej żadnych urazów.

– Na pierwszy rzut oka wygląda, że dzieciakowi przetrącono kark twardym narzędziem. Dostał kilka ciosów, co zapewne uszkodziło kręgi szyjne. Sekcja wykaże więcej. Ktoś mu nieźle przyłożył, sami widzicie, jakie to było chuchro. Kilka mocniejszych uderzeń, a złamałby się jak słomka. Poza tym nie widzę żadnych innych obrażeń, ale trzeba dzieciaka rozebrać i dokładnie obejrzeć.

– Kiedy nastąpiła śmierć?

Doktor Urbanowicz spojrzał na zegarek z datownikiem. To samo zrobiła prokurator Myszkowska.

– Cztery, najdalej pięć dni temu. Możecie go już zabrać, nic więcej nie wymyślę, choćbyście chcieli. Jak powiedziałem, wieźcie dzieciaka na sekcję, tam powiedzą więcej.

Wypisywanie aktu zgonu, tymczasowo dla „NN”, trwało kilka sekund. Przyczyna śmierci: prawdopodobny uraz szyi, tymczasowo bez potwierdzenia. Robienie notatki przez prokurator Myszkowską trwało nieco dłużej.

– Przyślijcie mi zdjęcia i raport. Może być wstępny, zanim dowiecie się czegoś więcej – powiedziała i zaczepiła skuwkę długopisu o brzeg notesu.

– Jasna sprawa – Julia potrząsnęła jej ręką z idealnie opiłowanymi w migdałek paznokciami. – Dziękuję za szybkie przybycie. Naprawdę doceniam.

Dźwięk zapinanego zamka w worku i zaraz potem „didit, didit” wypełniło skrawek lasu.

– Był chyba w wieku mojej córki. – Julia patrzyła na odgnieciony na mchu zarys ciała.

– Dzieci też są istotami śmiertelnymi – odezwał się wreszcie Zasępa. – Ciągle o tym zapominasz.

– Mimo wszystko to jednak tylko dzieci. Dopóki nie będziesz miał własnych, dopóty tego nie zrozumiesz. – Odwróciła się i odeszła kilka kroków.

Mądrości życiowe Zasępy nie przemawiały do niej w takich momentach. Mogła ze spokojem i niezmąconym opanowaniem oglądać ciała dorosłych ofiar, jednak martwe dzieci wywoływały w niej poczucie straty i osobistej porażki. Wiedziała, że jest to całkowicie bezpodstawne i pozbawione zdrowego rozsądku, mimo to za każdym razem przeżywała ich śmierć, jakby przyłożyła do niej rękę.

– Musisz się z tego wyleczyć. – Zasępa poklepał ją po ramieniu, wyjął gumę do żucia i wrzucił drażetkę do ust. – Nic z tym nie zrobisz. Weź kilka sesji u dobrego terapeuty, to ci przejdzie.

– Obędzie się. Co powiesz o tym miejscu? Gdyby doszło do bijatyki, byłoby ją słychać od strony drogi. Kręci się tu sporo ludzi.

Zasępa pokręcił głową.

– Nie ma śladów szarpaniny. W przeciwnym razie piach byłby zryty nogami. Poza tym na butach chłopca nie znalazłem większych zabrudzeń. Kilka liści i igieł przylepionych do podeszew. To wszystko.

– Myślisz, że chłopiec się nie bronił? Instynkt życia zazwyczaj zaczyna brać górę nad potulnością. No, chyba że jego instynkt został całkowicie przez coś lub kogoś stłumiony.

Zasępa dosunął pod samą szyję zamek błyskawiczny w swojej polarowej bluzie. Wiatr zaczynał nieprzyjemnie smagać po plecach.

– Mógł zostać zaatakowany niespodziewanie, bez szans na obronę – dodał, patrząc z niesmakiem w sine niebo. – Ale zebraliśmy kilka ciekawych dowodów. Przyjrzymy się im dokładnie. Spójrz na to, leżało pod ciałem. – Chwycił leżącą na stosie drewna torebkę z zebranymi próbkami i podał Julii.

– Co to? – Pomacała przez folię zebrany materiał. – Pokruszona kreda?

– Dowiemy się we właściwym czasie. – Zasępa odebrał torebkę z białą substancją i podał ją chłopakowi w policyjnej czapce z daszkiem. – Spadam stąd. Niczego więcej tu nie znajdziemy. Tobie też radzę zajrzeć do domu.

– Najpierw odwiozę starszych państwa. Powinni łyknąć po lampce koniaku dla uspokojenia nerwów. Potem wracam na komisariat. Tylko o jedno cię proszę. Jedź z ciałem prosto do Lipskiego, nie chcę znów czekać na wyniki sekcji w nieskończoność. Zróbcie kilka zdjęć ciała, zanim zostanie poddane sekcji. Trzeba też zawiadomić rodziców, o ile dowiemy się, kim był.

– Nikt nie zgłaszał ostatnio zaginięcia dziecka?

– Nikt.

– Niewiarygodne. – Zasępie wróciły ludzkie uczucia. – Ginie kilkuletni smarkacz…

– Nie nazywaj go tak. To brzmi obrzydliwie, nawet jak na twoje standardy.

– Okej, ginie kilkuletni chłopiec i co? Nikt tego nie zauważa?

– Przykre.

– Cholernie. Zwłaszcza że leżał tu cztery dni. Wiesz, larwy owadów i te sprawy. Widać gołym okiem. Domyślam się, że wolałaś nie przyglądać się zbyt dokładnie. No tak, lepiej było poczekać i mnie zostawić najgorszą robotę.

– Lubisz się użalać nad sobą, prawda? To mało męskie, serio – rzuciła kąśliwie i otworzyła drzwi swojego fiata. Pomogła małżeństwu ulokować się na tylnym siedzeniu. Nadal ściskali kije do nordic walkingu. Nie pozwolili Julii odłożyć ich do bagażnika.

Zapytała ich o adres i ruszyła. Samochód zakołysał się na nierównej drodze prowadzącej do miasta.

* * *

Na korytarzu komisariatu przy Rzecznej unosił się pył. Dwóch umięśnionych mężczyzn ubranych w jednakowe, poplamione farbą drelichy wynosiło na zmianę wiadra z gruzem. Remont. Zaplamione podłogi i wszechobecny zapach farby wywoływały irytację. Huk wiertarek niósł się po ścianach. Zarówno w gabinecie, jak i w każdym innym pomieszczeniu nie sposób się było skoncentrować.

Wszystkie meble były pokryte folią malarską. Spływała po nich i szeleściła pod nogami. Dodatkowo można było zaliczyć salto w powietrzu, o ile nieopatrznie stanęło się na śliskiej powierzchni. Wykładzina była upstrzona plamami białej mazi, która wychlapywała się podczas targania blaszanych pojemników z farbami.

Julia przeskoczyła chemiczną kałużę i zerwała folię ze swojego biurka.

– Tu nie wolno! – Opasły facet, trzymając wałek w ręku, zatoczył nim koło w powietrzu. Kilka bryzgów poleciało na świeżo odmalowaną ścianę. – Zaraz będziemy zrywać dywany!

Dywany! Eufemistyczne określenie kilku metrów wyliniałej szmaty. Nawet jej to nie ubawiło. Przed oczami wciąż miała leżące na mchu ciało chłopca. Kiwnęła tylko głową i wyjęła z szuflady kalendarz A4, który od jakiegoś czasu sprawdzał się idealnie jako notatnik. Wymknęła się z powrotem na korytarz. Napisała szybko kilka zdań, krótki opis tego, co zauważyła, zanim ludzie Zasępy zabrali worek ze zwłokami do vana.

Zajrzała do pokoju komisarza Stefaniaka. Od czasu zawału bywał tu coraz rzadziej. Odliczał dni do emerytury. Oficjalnie pracował z domu, jednak wszyscy wiedzieli, że nie miał ochoty na szarpanie się z tą cholerną robotą z powodu nadwerężonego zdrowia. Wyraźnie spasował i bez skrupułów wyręczał się swoimi ludźmi nawet w błahych sprawach. Wyglądało na to, że wszystkim taki układ pasuje. Nikt nie miał do niego pretensji. Niedawno przebyty zawał i tak wykluczał go z czynnej służby. Bywał zgryźliwy, czasami nawet wredny, ale robił to zawsze w taki sposób, żeby nikt długo nie chował do niego urazy. Na komisariacie zaczęto spekulować. Obstawiano, kto zajmie jego miejsce.

Stefaniak udawał, że o tym nie wie, chciał jedynie przetrwać w spokoju tych kilka ostatnich tygodni. A może wcale go to już nie interesowało.

Siedział na ławce i wygrzewał stare kości w ostatnich tej jesieni promieniach słońca. Na widok Julii przesunął się, robiąc miejsce obok siebie.

– Słyszałem. O tym dzieciaku, co go znaleźli w lesie – sapnął, po czym starł pot z grubej szyi.

Odczekał, aż Julia sama zacznie mówić. Była jakby nieobecna, całkiem nieskora do rozmowy.

– Aż tak cię zabolał widok martwego dziecka? Zmiękłaś, Krawiec.

– Był w wieku mojej Sylwii. – Julia przetarła ręką ławkę i usiadła obok komisarza. – Nie chce mi się o tym gadać. Takie sytuacje całkowicie mnie rozwalają. Mało profesjonalne, prawda?

Nie patrzyła na niego. Zmrużyła oczy i skierowała twarz do słońca.

– W rzeczy samej – odparł i poklepał się po kolanach. – A co z tą twoją małą? – Nagle zmienił temat. – Jak zakończyła się sprawa w sądzie?

– Dali mi pół roku na wykazanie, że jestem dobrą matką. W przeciwnym razie odbiorą mi ją. Źle to wszystko wygląda…

Komisarz podniósł się z ławki i stanął nad nią, zasłaniając jej słońce.

– Chciałbym powiedzieć, że mi przykro i że powinnaś zająć się teraz swoim życiem, ale ta sprawa nie może czekać. Dasz radę to pociągnąć czy mam zlecić dochodzenie Bodnar, jak tylko pokaże się po tej swojej wyprawie? Ostatnio nieźle jej idzie, choć nie będę krył, że to ty jesteś moim czarnym koniem w sprawach o morderstwa. Poza tym to będzie moje ostatnie śledztwo.

Nie była pewna, czy żartuje. Po pierwsze, przekazanie sprawy Bodnar w ogóle nie wchodziło w grę dla samej zasady. Po drugie, metody śledcze Michaliny nadal pozostawiały wiele do życzenia. Za młoda, za smarkata, zbyt roztrzepana. I co miało oznaczać zdanie, że to jego ostatnie śledztwo? Jego?! Od zawsze lubił się nią wysługiwać, ale skoro zadeklarował, że odpuszcza, powinien się trzymać swojej wersji.

– I wolałby pan, komisarzu, odejść w blasku chwały na zasłużony odpoczynek? Jasna sprawa. – Julia uśmiechnęła się gorzko. Miała nadzieję, że ten grymas został zauważony. – A co do Bodnar, musi jeszcze upłynąć wiele wody, żebym przynosiła jej poranną gazetę i parzyła kawę. Może się tego nie doczekać.

– Nie dasz się tak łatwo wygryźć, co, Krawiec? – Z gardła Stefaniaka wyrwał się śmiech połączony z kaszlem.

To miał być blef? Słaby, ale poskutkował. Ani nie chciał przekazać sprawy Michalinie, ani przypisywać sobie zasług. Podszedł ją jak gówniarza. Był prostym człowiekiem, nie podejrzewała go o to, że umie manipulować ludźmi, a jednak czegoś się nauczył w trakcie dwudziestu paru lat służby. Najwyraźniej straciła na chwilę czujność.

Komisarz potrząsnął jej dłonią na odchodne.

– Wiesz, co masz robić. Nie spieprz tego.

„Nie spieprz tego” – słyszała to milion razy. Powinien mieć tak na drugie imię.

Skierował się w stronę parkingu. Szedł wolniej niż zwykle, ostrożnie stawiał kroki. Nigdy nie był jak pies gończy, ale po przebytej chorobie zwolnił jeszcze bardziej. Julia znała go niewiele ponad rok. W ostatnich miesiącach postarzał się o dobre dziesięć lat.

Patrzyła, jak leniwie obraca w palcach breloczek z kluczykami od auta. Blokada drzwi puściła dopiero za trzecim naciśnięciem pilota. Wycofał opla powoli, jakby pierwszy raz siedział za kółkiem. Przeklęta starość, pomyślała i westchnęła głęboko. Biały samochód nieśpiesznie ruszył w kierunku centrum.

Spała niespokojnie. Pod jej powiekami przesuwały się obrazy wirującego lasu. Stała pośród drzew, których gałęzie poruszały się wokół niej. W ułamku sekundy zapadła ciemność. Wszechobecna i czarna jak smoła z samego dna piekieł. Po chwili pojedyncze smugi światła przebiły się przez gałęzie. Padały na zawiniątko leżące na poszyciu. Do tej pory była pewna, że się nie poruszało. Jednak gdy schyliła się, żeby zobaczyć, co to, ciało martwego chłopca zaczęło drgać i zmieniać kształt. Rozciągało się i kurczyło. Zwłoki przepoczwarzały się w konwulsjach, aż w końcu znieruchomiały. Korony drzew rozchyliły się i wpuściły więcej światła. Jej oczom ukazał się prawdziwy widok. Zamiast chłopca na mchu leżała dziewczynka. Rozpoznała w niej własne dziecko. Obudziła się z krzykiem. Zegar u sąsiadów wybijał piątą.

* * *

Najpierw należało się upewnić, czy drzwi są dobrze zamknięte od środka. Zwinne palce rozciągnęły sznurek i zakręciły jego końce na wbitych w ścianę haczykach. Sprawdziły napięcie linki. Była dobrze naprężona. Wzrok skupił się na szukaniu pudełka ze spinaczami do papieru. Z cichym trzaskiem rozsypały się po stole. Miejsce, mało miejsca na to wszystko. Za mało na postawienie trzech kuwet. Spinacze wróciły do pudełka i powędrowały na siedzenie krzesła. Sięgnie po nie, gdy będzie trzeba. Tak, dużo lepiej. Teraz kuwety. Dno pierwszej powoli zapełniło się wodą z octem, pozostałych dwóch – wywoływaczem i płynem utrwalającym. Za dużo światła. Ciche pstryknięcie zgasiło żarówkę. Wysunięte przed siebie ręce macały ciemność. Krzesło, stół i leżący na nim scyzoryk. Ostrze otworzyło delikatnie kasetkę aparatu. Klisza nadal była naciągnięta. Wystarczyło nawinąć ją na spiralę koreksu i docisnąć zamknięcie. Kolejne kroki do ściany. Pstryk. Powieki odruchowo zacisnęły się od blasku żarówki.

Palce podsunęły gotową kliszę pod światło lampy. Szkło powiększające było trochę porysowane, ale po przyłożeniu go do kliszy i tak było widać, że ostrość negatywu jest doskonała.

Coś zaszeleściło na korytarzu. Znów kroki do drzwi, przyłożenie ucha i oczekiwanie. Trzaśnięcie drzwi gdzieś dalej. Jest dobrze, jest bezpiecznie, przynajmniej na razie. Trzeba się śpieszyć.

Kolejny pstryk. Błysk zapalniczki i wymiana żarówki na czerwoną.

Oczy wpatrywały się jak zahipnotyzowane w pływającą w kuwecie odbitkę. To było naprawdę fascynujące obserwować, jak kształty na zdjęciach nabierają ostrości. Drewniane szczypce poruszyły odbitkę i docisnęły ją do dna kuwety. Półtorej minuty. Doskonałe.

Leżąca na trawie czarno-biała postać wyglądała żałośnie. Byłoby dużo lepiej, gdyby nogi dzieciaka zostały przesunięte trochę bardziej w lewo. Jeszcze twarz. Lekko skrzywiona, ale nie wystraszona. Oczy i ten grymas… Idealnie. Wystarczy odczekać, aż zdjęcie wyschnie. Będzie gotowe na jutro. Teraz trzeba odpocząć, dużo się wydarzyło.

Płyny z kuwet zniknęły w odpływie umywalki. Plastikowe pudełka rzucone na podłogę uderzyły jedne o drugie z głuchym hukiem. Palce poprawiły schnące na sznurze zdjęcie.

Pstryk.

ROZDZIAŁ II

– Jesteś wreszcie! – Julia podniosła wzrok znad filiżanki kawy. Stołówkowa lura, ale po nocnych koszmarach każda dawka kofeiny była na wagę złota. – Już myślałam, że zostałaś w tym najbardziej ze słonecznych krajów, żeby wypasać wielbłądy.

Michalina wróciła z Egiptu, gdzie ukończyła kurs nurkowania, i teraz stała w drzwiach uśmiechnięta od ucha do ucha. Wypłowiałe od słońca blond włosy kontrastowały z różową opalenizną. O tym wyjeździe trąbiła od początku wakacji. Odkładała każdy grosz, nie chcąc zapożyczać się u rodziców. Matka pracowała jako księgowa w prywatnej firmie eksportującej na Wschód wyroby bieliźniane, o których Michalina nie wyrażała się inaczej jak „gacie”. Ojciec od niedawna prowadził niewielki sklepik zoologiczny. Schodziło się do niego z ulicy po trzech wąskich schodkach. Julia była tam kilka razy z Sylwią. Córka tarmosiła wszystkie króliki po kolei i podstawiała papugom palce do dziobania.

– Tęskniłaś? – Bodnar wygięła się rozkosznie do tyłu, napinając świeżo wyćwiczone mięśnie ramion. Przez ostatnich kilka tygodni przed wyjazdem nie wychodziła z siłowni. Obiecała sobie, że będzie najbardziej wyrzeźbioną uczestniczką tygodniowego kursu nurkowego. Było warto. Poza czterema całkiem nieźle wysportowanymi facetami reszta prezentowała marne muskuły. Jej też nie były zbyt pokaźne, mimo to z prawdziwą dumą podkreślała ich zarys pod krótkimi rękawkami T-shirtu.

– Mam coś dla ciebie. – Podeszła tanecznym krokiem do stolika w kącie stołówki, jedynego miejsca, gdzie można było zebrać myśli podczas kolejnej serii wierceń w ścianach.

Położyła przed Julią zawiniętą w bąbelkową folię niewielkich rozmiarów lampkę nocną. Miała kształt głowy Nefretete.

– Targałaś to przez pół świata? – Julia pogładziła palcem glinianą, kolorową figurkę. Zajrzała przez górny otwór w nakryciu królewskiej głowy. Dość dziwne miejsce na umieszczenie żarówki.

– Piękna, prawda? Dla twojej matki mam zapas przypraw. – Michalina wygrzebała z plecaka kilka przezroczystych torebek bez opisu. Zawahała się przez chwilę, nie do końca przekonana, czy powinna się z nimi rozstać, ale położyła je obok lampki. – Co u niej?

Emilia od kilku dni przebywała w szpitalu. Bardziej dla świętego spokoju niż z rzeczywistej potrzeby. Gdyby Julia miała określić jej stan, nazwałaby go notoryczną hipochondrią. Dzięki znajomościom Artura umieściła ją na oddziale, w przeciwnym razie matka ze strachu przed nieistniejącym nowotworem odeszłaby od zmysłów. Julię gryzły wyrzuty sumienia, że zajmuje komuś potrzebującemu miejsce, ale tylko do momentu, gdy usłyszała w słuchawce: „Tu mi wreszcie pomogą, na dobrą sprawę już mi lepiej”. Gwarancja spokoju w domu, bez umierania po kilka razy dziennie, warta była każdej ceny.

– Wyjdzie z tego – odpowiedziała. Miało być poważnie, ale zabrzmiało groteskowo. Michalina zrobiła oburzoną minę. Nie mogła zrozumieć, co śmiesznego jest w leczeniu nowotworu. – Uspokój się, Bodnar, mówiłam ci wielokrotnie, że moja matka przesadza.

Dziewczyna dalej nic z tego nie rozumiała. Sytuacja sprzed jej wyjazdu wyglądała poważnie. Istniało nawet zagrożenie usunięcia piersi, tak przynajmniej informowała wszem wobec matka Julii. Wersja z powolnym umieraniem przyciągała uwagę i budziła litość.

– Mimo wszystko, cholera! – Michalina skrzywiła się z niesmakiem. – Wiesz, że gdyby było potrzeba…

– Wiem. Dzięki.

Bodnar rozejrzała się po stołówce. Dochodziła dziesiąta, pomieszczenie z wolna wypełniało się ludźmi. Kładli na stołach teczki ze służbowymi papierami, co niektórzy wyciągali laptopy lub bawili się komórkami.

– Miałam nadzieję, że gdy wrócę, będzie już po remoncie.

– Gdybyś wróciła za miesiąc, byłaby taka szansa. Wszystko tonie w kilogramach gruzu i litrach farby. Nie ma się gdzie schować. – Julia rzuciła okiem na kolejne osoby stojące w drzwiach i rozglądające się za wolnym stolikiem. – Tylko patrzeć, a zaczną rozkładać karimaty na podłodze.

Gwar rozmów stawał się nie do zniesienia. Uderzenia palców w klawiaturę denerwowały i rozpraszały myśli. Julia odniosła kubek do okienka zwrotu brudnych naczyń i ruszyła w stronę wyjścia. Przepraszająco spojrzała na Michalinę, która pakowała lampę i torebki z przyprawami ponownie do plecaka. Torba Julii, mimo że pokaźnych rozmiarów, tym razem okazała się zbyt mała. Dziwnym trafem nie miała jak upchać prezentów z krainy faraonów. Poza tym nie była do końca przekonana, czy głowa Nefretete będzie pasowała do jej ikeowskiego wnętrza. Dawno nie widziała czegoś tak tandetnego jak ten kawałek pomalowanego gipsu. Mógłby konkurować z prezentem, który dostała od przesłodzonej ciotki, siostry Emilii, kiedy spotkały się siedem lat temu. Julia była wtedy świeżo upieczoną mężatką. Był to zegar z kukułką, która nigdy nie trafiała w odpowiednią godzinę. Gliniany ptak żył własnym życiem i wydobywał z siebie skrzekot o dowolnej porze. Musiał opuścić swój brązowy domek – Julia z radością wyrwała go wraz ze sprężyną.

A teraz lampa. Na razie spoczywała bezpiecznie w plecaku Michaliny. Odda Nefretete Julii, jak tylko ta znajdzie bardziej pojemną siatkę albo reklamówkę.

Wyszły przed budynek i usiadły na ławce. Tej samej, zresztą jedynej, na której poprzedniego dnia Julia siedziała z komisarzem.

– Mamy morderstwo. – Spojrzała badawczo na twarz Bodnar. Dziewczyna musiała wreszcie wrócić na ziemię, mimo że jej myśli błądziły między nurkowaniem wśród raf a tarzaniem się w piasku. – Chłopiec, mniej więcej w wieku mojej córki. Znaleziono go w lesie, niedaleko ścieżki dla spacerowiczów.

– Sssss… – Michalina wypuściła powietrze przez zęby. – Fatalnie. Czyżby jacyś kochający rodzice stwierdzili, że dzieciak utrudnia im życie, i postanowili pozbyć się kłopotu?

– Trudno powiedzieć. Zwłaszcza że nie wiemy, kim jest. Nie znamy jego nazwiska, nie zgłoszono zaginięcia.

– Może nie chciano zgłosić?

– Może. Dziś rano Zasępa miał wysłać faksem do miejscowych szkół zdjęcie chłopca. Gdzieś przecież musiał się uczyć. Zaczynamy od tego. Nie znaleziono przy nim legitymacji ani niczego, co pozwalałoby na identyfikację.

– Jak zginął? Mamy jakieś poszlaki? – Michalina ostrożnie postawiła plecak z lampą na ziemi, żeby upadek nie zagroził drogocennemu egipskiemu cacku.

– Uszkodzone kręgi szyjne.

– Skręcenie karku?

– Śmierć spowodowało raczej silne uderzenie.

– Okropne. Niektórzy ludzie nie powinni mieć dzieci. – Michalina uchwyciła pytający wzrok Julii. – Nie mówię przecież o tobie – dodała pośpiesznie. – Ty to całkiem co innego. Zostawili ci Sylwię, to chyba coś znaczy. Ogarniesz się ze swoim życiem i sprawy same się ułożą, zobaczysz.

Sprawy, chociaż chwilowo się ułożyły, wcale nie wyglądały najlepiej. Wizja pozbawienia praw do opieki nad Sylwią wisiała nad głową Julii jak chmura gradowa. W sądzie Daniel wytoczył przeciwko niej najcięższe działa. Wywlókł wszystkie brudy, na czele z jej uzależnieniem alkoholowym, dokładnie tak jak się tego spodziewała. Dostała nadzór kuratora i dodatkowo musiała przyjmować regularne wizyty miłej pani z opieki społecznej. W grudniu sprawa wróci na wokandę i wszystko zacznie się od nowa: przesłuchania, relacje świadków i inne atrakcje. Gdyby ktoś powiedział jej kilka miesięcy temu, że sprawy przybiorą taki obrót, wyśmiałaby go i wyrzuciła za drzwi. Teraz wcale nie było jej do śmiechu.

Sylwia, obecnie pierwszoklasistka, była nieświadoma tej wojny. Zachwycona nowymi koleżankami z klasy z dumą opowiadała o mamie, która łapie przestępców i wsadza ich za kratki. O ojcu nie mówiła wcale. Jego życie u boku nowej kochanki było jej całkowicie obojętne. Julia postanowiła nie uświadamiać córki, że za kilka tygodni być może będzie musiała zamieszkać z ojcem. Odsuwała od siebie te myśli, pragnęła zapomnieć o tym, co się wokół niej dzieje, i udawać choć przez chwilę, że to tylko zły sen. Michalina miała rację: trzeba wierzyć, że wszystko się ułoży; że ostateczna decyzja sądu przechyli szalę zwycięstwa na jej stronę.

– Przeszukaliście las? – Michalina wyrwała ją z rozmyślań.

– Tak. Z tego, co wiem, ludzie Zasępy znaleźli w zaroślach mały chlebak, w którym były herbatniki i butelka soku jabłkowego. Nie widziałam jeszcze tego chlebaka, Zasępa trzyma go u siebie. To wszystko.

Jakby na zawołanie zwróciły oczy w kierunku idącego w ich stronę Zasępy. Strzepywał z marynarki pył, który unosił się w całym budynku i wciskał w każdą najmniejszą szczelinę.

– Przeniosłyście biuro na zewnątrz? – spytał i obrzucił bacznym spojrzeniem opaleniznę Michaliny. – Swoją drogą całkiem mądrze, zważywszy na to, co dzieje się w środku. Powoli zaczynam mieć tego dosyć. Mogliby chociaż zafundować maseczki na twarz, takie jakie noszą Japończycy czy Chińczycy. Zresztą jeden czort!

– Naprawdę chciałbyś zakryć swe szlachetne oblicze? Jakoś ciężko mi to sobie wyobrazić. – Bodnar wróciła z dalekiej podróży. – Każdy dzień bez oglądania cię w całej okazałości byłby dniem straconym. Przynajmniej dla mnie.

– Nie było dłuższych kursów? Na przykład kwartalnych? – odciął się Zasępa. – Ja, w przeciwieństwie do ciebie, Bodnar, dałbym sobie radę bez oglądania twojej pryszczatej buzi.

– Okej, wymianę powitalnych uprzejmości uważam za skończoną. – Julia wyciągnęła rękę w stronę kartek papieru, którymi Zasępa wymachiwał w powietrzu. – Co tam masz? Informacje ze szkół?

– Tak. Z dwóch. Jednej zwykłej, drugiej tej dziwnej, przy starym parku. Obie potwierdziły tożsamość zmarłego. Z tej zwykłej wypisano chłopca w zeszłym roku. Przeniósł się do Szymanowskiego po pierwszym półroczu.

Julia przebiegła wzrokiem zawartość kartek. Nazwisko chłopca pokrywało się w obu przypadkach: Szymon Sitarz, lat dziewięć. Wyglądał na rok lub dwa młodszego, niż był w rzeczywistości. Adres zamieszkania wskazywał blokowisko w centrum miasta. Nie mogło być żadnej pomyłki, dane z obu źródeł były identyczne.

– Trzeba tam pojechać. Rodzina powinna jak najszybciej zidentyfikować ciało. Dobra robota, Zasępa. Wiemy przynajmniej, że nie szukamy igły w stogu siana.

Złożyła kartki i przeciągnęła palcami po zgięciu.

Osiedle wyglądało jak tysiące innych w kraju. Betonowe, z trzepakiem, na którym mimo wiejącego ostro wiatru wisiały uczepione nogami do góry dzieciaki. Osiedlowy trawnik był udeptany przez biegające po nim setki trampek i adidasów i upstrzony kilkoma rozmokłymi psimi kupami. Ze śmietnika wysypywały się śmieci szarpane podmuchami wiatru. Stado wron przysiadło na jego dachu, wypatrując co lepszych kąsków w przepełnionych kontenerach.

Julia weszła do klatki bez windy. Drzwi były otwarte, nie zainstalowano tu jeszcze domofonów. Czwarte piętro, drzwi z jednym zamkiem pomalowane na pomarańczowy kolor, który w zamierzeniu miał być brzoskwiniowy.

Nacisnęła guzik dzwonka. Drzwi otworzyła dziewczyna z papierosem w ustach. Miała oczy obrysowane dokoła niedokładnie roztartą czarną kredką, przez co wyglądała jak panda albo jakby ją ktoś obił. Dżinsy opuszczone do połowy bioder, stopy bose. W pępku, który wystawał spod krótkiego swetra, tkwił kolczyk. Zwykła srebrna kulka.

Dziewczyna strząsnęła popiół na posadzkę i oparła się o framugę. Miała wyjątkowo tępy wyraz twarzy.

– Kto i do kogo? – Potarła palcami kąciki ust.

– Jesteś sama? – Julia postanowiła być delikatna. Na wszelki wypadek, gdyby panda miała okazać się siostrą zmarłego chłopca.

Dziewczyna obejrzała się za siebie.

– Jest matka. A ty co? Ze szkoły? Z kuratorium znaczy? Już mówiłam, że kończę karierę naukową. Nie bawi mnie to. Matka nie ma nic do gadania, to i gówno pomoże. Jeśli to wszystko, ogłaszam koniec wizyty.

Odsunęła się od drzwi, chcąc zamknąć je Julii przed nosem. Krawiec otworzyła drzwi jednym pchnięciem ręki, wyminęła dziewczynę i weszła do środka.

Przedpokój był wyłożony pociemniałą ze starości drewnianą boazerią. Relikt z lat osiemdziesiątych. Na wbitych w deszczułki gwoździach wisiały małe obrazki – zasuszone kwiaty za szkłem. Pod ścianą stała szafka na buty, a nad nią wisiało lustro, oczywiście w drewnianej oprawie. Na wprost wejścia nad drzwiami do pokoju znajdował się pawlacz, w którym nie domykały się drzwiczki. Wąski przedpokój miał kształt litery L. Na jego drugim końcu, pod jedną ze ścian, stała klatka z chomikiem.

– Mały dziad hałasuje po nocach. – Dziewczyna minęła klatkę i weszła do kuchni, żeby zgasić papierosa. Wsadziła go pod bieżącą wodę i wyrzuciła mokrego peta do kosza na śmieci.

Zza przymkniętych drzwi pokoju dochodził głos spikera radiowego czytającego wiadomości. Julia zapukała i pchnęła drzwi. Na wersalce siedziała bardzo szczupła kobieta. Chude nogi miała splecione na wysokości kostek, na kolanach trzymała ręczną robótkę. Koło niej stał koszyk z nićmi do cerowania.

Podniosła wzrok i spojrzała na gościa przez grube szkła. Z powodu silnych soczewek jej oczy wyglądały jak małe kulki.

– Pani do mnie? – Odłożyła robótkę i ściszyła radio.

Julia stanęła na wprost niej. Dopiero teraz zauważyła kilka sukienek i bluzek czekających na naprawę.

– Ładne. – Kłamstwo gładko przeszło Julii przez usta.

– Kupiłam wczoraj. – Kobieta wydawała się zawstydzona. – Używana odzież bywa nie najgorsza. Wystarczy kilka poprawek – wytłumaczyła pośpiesznie. – Pani też przyniosła coś do przeszycia?

Julia w mgnieniu oka zrozumiała wszystko: biedny dom w biednej dzielnicy, ubrania z second-handu i niczego nieświadoma, przygnieciona życiem kobieta.

– Pani Sitarz? – Julia przybrała najłagodniejszy ton głosu, na jaki mogła się zdobyć.

Kobieta kiwnęła głową, zdjęła okulary i szybkim ruchem zamieniła je na inne. W tych jej oczy nie wyglądały już tak groteskowo.

– Julia Krawiec z komisariatu przy Rzecznej. – Dla przyzwoitości chciała sięgnąć po legitymację, ale zrezygnowała w ostatniej chwili. Uznała, że nie czas na formalności.

Do pokoju wsunęła się dziewczyna i usiadła okrakiem na krześle. Kiwała się w przód i w tył, wypuszczając z ust balony z gumy do żucia.

– Trzeba było tak od razu – odezwała się nieproszona. – Lepsza glina od tych głupków z kuratorium.

– Krystyno, proszę cię! – Kobieta zwróciła się do córki z pretensją w głosie.

– Kristi, do wszystkich diabłów! Mówiłam ci setki razy, żebyś zwracała się do mnie Kristi! Ta durna Krystyna doprowadza mnie do szału! Co ci przyszło do głowy, żeby dać mi takie beznadziejne imię?! Nie było innych?! – krzyczała prosto w twarz matki.

Julia chrząknęła, próbując się przebić przez wrzaski dziewczyny.

– To, z czym przychodzę, jest naprawdę ważne. Chodzi o pani syna.

Twarz kobiety znieruchomiała. Patrzyła na stojącą przed nią postać. Młoda policjantka z kasztanowymi włosami związanymi w kucyk była nad wyraz poważna.

– Coś się stało? – Matka Szymona podniosła rękę, zasłaniając usta. – Wypadek? Na pewno mieli wypadek!

– Owszem, zdarzyło się nieszczęście, ale to nie był wypadek. Wczoraj znaleziono pani syna w lesie. Nie żyje od kilku dni. Bardzo mi przykro.

Chude palce zacisnęły się na spódnicy. Kobieta zaczęła oddychać szybciej. Z sekundy na sekundę jej i tak blada twarz zamieniała się w pergamin.

– Pani kłamie – wymamrotała, ledwie poruszając ustami. – To nie może być prawda. Mój syn przebywa na szkolnym obozie. Szkolnym obozie, rozumie pani? Wyjechało ich dużo… dużo dzieci, wszystkie trzecie klasy. Szymon jest w Żelazowej Woli, jutro wraca. Autokar przyjeżdża o siódmej trzydzieści.

– Proszę mi wybaczyć, ale muszę panią zapytać, czy Szymon był ubrany w sweter w pasy i miał ze sobą chlebak w kolorze moro?

Kobieta osunęła się na leżące na wersalce sukienki z second-handu.

* * *

– Staraj się bardziej. – Artur Maciejewski wskazał palcem krzywo napisane zdanie.

Sylwia z językiem wysuniętym na brodę uzupełniała kolejną linijkę w zeszycie. Odtrąciła jego rękę i z premedytacją napisała kolejne zdanie takimi samymi kulfonami. Wiedziała, że miłego wujka Artura to nie zdenerwuje. Odkąd zaczął wpadać do niej i do mamy częściej, w domu zrobiło się miło i rodzinnie. Teraz też z dobrotliwym uśmiechem przyglądał się rozciągniętym poza linię literom. W końcu pogłaskał ją po głowie i poszedł do kuchni odgrzać wczorajsze spaghetti.

Julia stała na balkonie oparta o barierkę. W dole dwóch chłopców goniło za piłką i mocnymi kopniakami uderzało nią w ścianę bloku.

– Co jest? – Artur stanął za jej plecami, postawiwszy uprzednio przed Sylwią talerz makaronu z sosem bolońskim. Zabrała się do jedzenia z apetytem, jakby od rana chodziła głodna. Wciągała nitki makaronu, rozbryzgując sos na policzkach.

– Ktoś zatłukł dzieciaka, takiego jak ci dwaj tam na dole. Dziś zawiozłam jego matkę na identyfikację zwłok.

– Rozpoznała go?

– Uhm. Ciężko było na to patrzeć. Bałam się, że tego nie udźwignę. Nawet mówić o tym jest mi trudno.

Artur przymknął drzwi balkonowe, żeby Sylwia nie słyszała ich rozmowy. Zajęta jedzeniem wpatrywała się w kolorowe kartki podręcznika z jakąś fascynującą czytanką.

– Ostatnio przytrafiają ci się dziwne wahania nastroju. Nie musisz zaprzeczać, widzę przecież. Zbrodnia jak każda inna. Nie powinnaś sobie odpuszczać. To nie jest w twoim stylu.

Wzruszyła ramionami. Chłopcy odbijali piłkę głową, naliczyła trzynaście odbić.

– Jestem w psychicznej rozsypce.

– Psychiczne rozsypki są dla mnie jak bułka z masłem.

– Tak, wiem, doktorku. Nie ma lepszych od ciebie – przytaknęła, wpatrując się dla odmiany w kominy na dachu sąsiedniego bloku. – Od lat matka namawia mnie na rzucenie tej roboty, może zna mnie lepiej niż ja siebie. Udaję chojraka, a tak naprawdę trzęsę się w środku przed tą sprawą.

Poczuła obejmujące ją ramiona. Artur pachniał tak, jak lubiła. Jego Armani zawsze wyzwalał w niej najlepsze instynkty. Przymknęła oczy i delektowała się zapachem. Boże, jak ona kochała tego faceta. Był zawsze we właściwym miejscu i właściwym czasie, jakby miał szósty zmysł.

– Jeśli chcesz znać moje zdanie… – Jego ciepły szept płynął do jej ucha. – Pomyśl tylko, matce tego zabitego chłopca w jednej chwili skończył się świat. Naprawdę mogłabyś żyć ze świadomością, że zabójca cieszy się tą samą wolnością co ty czy ja, a zwłaszcza twoja córka?

– Przestań, to nie fair.

– Nie fair jest to, co roisz sobie teraz w głowie. Chcesz dać nogę, bo boisz się, że poniesiesz porażkę?

– Ja nie ponoszę porażek.

– I właśnie dlatego trzęsiesz portkami, że tym razem nie podołasz. Wolisz wycofać się, niż stanąć oko w oko z własnym strachem. Rozumiem, że historia, która przydarzyła się Sylwii, mogła zablokować cię na sprawy związane z krzywdą dzieci. Ale Sylwia żyje. Może właśnie dlatego, że zakasałaś rękawy i nie odpuściłaś.

– Nic już nie mów. – Wspomnienia z ubiegłego roku nadal były żywe. – Nie chcę wracać do tamtego piekła.

– Ktoś inny właśnie w nim jest. – Oczy Artura wyrażały więcej niż tysiąc słów. – Przemyśl to i przestań się nad sobą użalać.

Wyszedł. Zostawił ją samą. Zza doniczki wyjęła schowaną paczkę papierosów. Pobawiła się jednym, po czym schowała go z powrotem do pudełka. Spojrzała przez firankę na Sylwię, która przepisywała z książki urywek czytanki. Mała podniosła głowę i uśmiechnęła się szczerbatym, pomidorowym uśmiechem.

ROZDZIAŁ III

Tej nocy spała lepiej. Pewnego dnia Artur wymusił na niej rozmowę z Sylwią na temat tego, że od czasu do czasu będzie u nich nocował. Biła się z myślami, czy dobrze robi. W końcu zdecydowała, że lepiej będzie nie odwlekać tej rozmowy w nieskończoność. Sylwia przyjęła nowinę nad wyraz spokojnie. Nie zadawała niewygodnych pytań, a tego właśnie Julia obawiała się najbardziej.

Leżała otoczona ramieniem Artura. Spał jak zabity. Wypuszczał z ust wąski strumień powietrza, który łaskotał ją delikatnie w ucho. Odsunęła jego rękę na kołdrę i wymknęła się z łóżka.

Dzień wstawał wolno, od razu było widać, że na pogodę nie ma co liczyć. Jesienne słoty zaczęły się na dobre. Nie lubiła pluchy, a zwłaszcza chodzenia w szalikach i krępujących ruchy płaszczach. Zazdrościła ludziom, którzy mieszkali w ciepłych krajach. Wystarczał im jeden sweter na chłodniejsze wieczory. Żadnych kurtek, kozaków i innych uszanek.

Włożyła dwie grzanki do tostera i wyjrzała przez okno. Za kilka minut wstaną oboje. Roztrzepała jajka na jajecznicę i podsmażyła cebulę, tak jak lubiła Sylwia. Poczuła, że znowu ma pełną rodzinę. Jeszcze nie wiedziała, czy ta myśl bardziej ją cieszy, czy przeraża. W każdym razie powoli układała sobie życie, a o to przecież chodziło sądowi.

Żeby jeszcze matka wzięła się w garść. Obawiała się, że u Emilii zaczną się kiedyś problemy z psychiką, ale miała nadzieję, że nie nastąpi to zbyt szybko. Matka od zawsze lubiła biadolić, znalazła sobie więc powód do narzekania i robienia z siebie męczennicy.

Grzanki wyskoczyły z tostera. Posmarowała je dżemem i włączyła mały, radziecki telewizorek, którego za żadne skarby matka nie chciała pozbyć się z kuchni. Nadawano prognozę pogody. Był dopiero listopad, a już straszyli przymrozkami. Perspektywa zdecydowanie kiepska, zwłaszcza po tak krótkim lecie. Przełączyła na TVN24. Zmarła znana pisarka romansów. Nazwisko powtarzano w co drugim zdaniu, ale Julii wydało się całkiem obce. Znaczy, że nie była aż tak znana. Jednak zawsze to szkoda, pomyślała.

Spojrzała na zegarek. Siódma dwanaście. W drzwiach stanęła Sylwia, zupełnie nieprzytomna chwiała się na chudych nogach w trochę za dużej piżamie w biedronki. Julia zaprowadziła córkę do łazienki, pomogła jej się umyć, a potem obie sprawdziły książki w tornistrze. Artur skorzystał z okazji i wskoczył pod prysznic. Boże, jak to dobrze mieć taki zamęt w domu. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Wszystko będzie dobrze, jest moc.

* * *

Szkoła imienia Karola Szymanowskiego, nazywana przez jej założyciela i dyrektora fabryką talentów, mieściła się w bocznej ulicy, tuż przy parku. Stary piętrowy budynek z czerwonej cegły z małym balkonem nad głównym wejściem. Obiekt był kiedyś esbeckim więzieniem, grube kraty nadal tkwiły w oknach, dokładnie tak jak trzydzieści lat temu. Mówiono, że z piwnic dochodziły wrzaski i jęki przesłuchiwanych wrogów systemu. Mijający więzienie ludzie przechodzili wówczas na drugą stronę ulicy. Lepiej było nic nie słyszeć, o niczym nie wiedzieć. O tamtych wydarzeniach przypominała wmurowana w ścianę czarna tablica pamiątkowa.

Julia weszła przez frontowe drzwi. Zatrzasnęły się za nią z takim samym hukiem, z jakim zatrzaskiwały się drzwi starej biblioteki, do której jako dziecko chodziła z babcią. Podobne korytarze, podobne ciężkie, drewniane drzwi z mosiężnymi klamkami, kamienna posadzka, od której echem odbijał się każdy krok.

W powietrzu unosił się zapach geniuszu. Na ścianach wisiały dyplomy i zdjęcia z uroczystości szkolnych, w gablotach stały puchary za wybitne osiągnięcia absolwentów. Kiedy ona była dzieckiem, taki dyplom znaczył wszystko. Był powodem do dumy. Teraz młodzież nie przywiązywała uwagi do kawałka papieru oprawionego w szkło i drewnianą ramkę. Lepsze były wysokie stypendia, za które można było kupić sobie coś fajnego.

W sekretariacie dyrektora było pusto. Zapukała do kolejnych drzwi. Starszy, niewysoki mężczyzna z zaczeską na głowie ukłonił się jej przesadnie nisko. Przypominał przedwojennego aktora, którego nazwisko wypadło jej z głowy. Pękaty, uśmiechnięty, ciągle gestykulujący rękami. Aktor zawsze grał albo bogatego ziemianina, albo dyrektora. Podobieństwo było uderzające.

Kilka słów wyjaśnienia co do celu wizyty spowodowało, że mężczyzna przestał się kłaniać. Poprawił mankiety bladożółtej koszuli i poprowadził ją korytarzem prosto do sali. Zamknął za nimi dokładnie drzwi i ruszył w kierunku sceny. Widziała, jak się pręży, żeby dodać sobie kilka centymetrów. Obcasy jego butów były podbite dodatkowymi flekami.

– To tu. – Dyrektor szkoły odwrócił się do Julii i wskazał ręką scenę. – Grał tu ostatni raz ponad dwa tygodnie temu podczas koncertu jubileuszowego naszej szkoły. Mieliśmy zorganizować tę uroczystość wcześniej, ale byliśmy pochłonięci przygotowaniami do szkolnych wycieczek. To nasza wieloletnia tradycja, w listopadzie młodzież wyjeżdża na kilka dni. Nie potrafię uwierzyć, że doszło do takiej tragedii…

Mężczyzna seplenił. Mało pożądana cecha u kogoś, kto powinien być autorytetem dla młodzieży. Do tego zaczeska i otyła sylwetka. Pewnie dzieciaki się z niego nabijają, pomyślała Julia. Zaczęła się dyskretnie rozglądać.

– To zwykła sala gimnastyczna – rzekł dyrektor, widząc jej rozczarowanie. – Nic nadzwyczajnego, ale udało nam się wygospodarować trochę miejsca na małą estradę. Musimy przygotowywać nasze dzieci do występów. W końcu to genialna młodzież i nie takie sceny jak ta na nią czekają, nie uważa pani? – Nie doczekawszy się odpowiedzi, ciągnął: – Poza tym jest tu całkiem dobra akustyka. Można ćwiczyć głos. Zawsze to lepsze od szkolnego korytarza.

– Jednym słowem, serce całej szkoły mieści się właśnie tu?

– A gdzieżby indziej? – Dyrektor wdrapał się na scenę i zaczął przemierzać ją z jednego końca na drugi. – Jest miejsce na fortepian czy choćby niewielką orkiestrę. Proszę się rozejrzeć. Jest nawet kurtyna, jak w prawdziwej filharmonii. Poza tym trzeba gdzieś posadzić gości.

Julia patrzyła na chodzącego po scenie mężczyznę. Był wyraźnie podniecony wizjami kolejnych koncertów i skandującej widowni.

– Jak było tamtego dnia? Wtedy, kiedy Szymon dał swój ostatni występ.

Mężczyzna z lekkim zmieszaniem przeczesał resztki włosów, aby jego sceniczny wizerunek, mimo braku widowni, był idealny. Potarł ręce, a następnie schował je za plecami.

– W tamtym dniu wszystko zapowiadało się zwyczajnie. Otworzyliśmy punktualnie o dwunastej. Między południem a pierwszą sekretarka wpuszczała dzieci i rodziców. Pozostali goście mogli wchodzić dopiero po pierwszej. Zależało nam na tym, aby rodzice naszych uczniów swobodnie zajęli miejsca siedzące. Tak więc publiczność wchodziła na dwie tury. Potem bywa różnie, na pewno pani rozumie, tłok, ścisk.

– Nikt nie zauważył niczego dziwnego? Może ktoś zgłosił panu coś niepokojącego?

– Co ma pani na myśli? To jest porządna szkoła, zaręczam.

– Nie wątpię. – Julia w ślad za nim weszła na scenę. Fortepian lśnił kruczoczarnym blaskiem, nie było na nim nawet odrobiny kurzu. Przeciągnęła palcami po klawiszach. Wydały piękny dźwięk, ale zupełnie nieskoordynowany, bardziej w stylu jazzowym niż klasycznym. – Jednak nie w każdej szkole dochodzi do zabójstwa ucznia. Zatem nic nie zauważono?

Dyrektor zawahał się przez chwilę, po czym podszedł do niej i zatrzasnął wieko fortepianu. Głuchy brzęk rozszedł się po pustej sali.

– Jeśli insynuuje pani, że nie panujemy nad sytuacją w szkole…

– Ja niczego nie insynuuję. Próbuję zrozumieć, w jaki sposób doszło do zamordowania dziewięcioletniego ucznia pańskiej szkoły, dyrektorze.

Nie spuszczała z niego wzroku. Okrąglutki dyrektorek sprawiał wrażenie podirytowanego. Potarł nos, a za moment czoło. Wcale nie było spocone. Dobrze znała te wszystkie gesty zwane mową ciała. Stara szkoła psychologii.

– Nie mamy sobie nic do zarzucenia – powiedział z naciskiem na „nic”. – Koncert przebiegał zwyczajnym trybem. Dzieci popisywały się zdolnościami, widownia klaskała. To prawdziwa kuźnia talentów. Dlatego wolałbym, żeby ta sprawa nie rozniosła się między uczniami. Mogłoby to odstraszyć rodziców, a przecież nam wszystkim zależy, aby kształcić przyszłych geniuszy w spokojnej i bezpiecznej atmosferze.

– Pobożne życzenia. – Julia oparła się o skrzynię fortepianu. – Takie informacje roznoszą się jak dżuma. Wystarczy jeden dzień, a szkoła będzie huczeć od plotek. Naprawdę wierzy pan, że śmierć Szymona przejdzie bez echa?

– Jeśli tylko policja będzie współpracować, nikt poza rodziną się nie dowie.

– Jeśli policja będzie współpracować? – Julia ceniła ludzi z poczuciem humoru, ale pod jednym warunkiem. Że nie było chamskie. – Mam przemilczeć morderstwo, żeby miał pan święty spokój? Pan oszalał.

Mężczyzna zrobił gest, jakby chciał złapać ją za gardło. Z trudem powściągnął emocje i schował ręce za plecami. Zacisnął place, aż paznokcie wbiły się w tłustą dłoń.

– Chce pani zniszczyć mój wieloletni dorobek.

– Nie – odpowiedziała Julia ze spokojem. – Chcę znaleźć zabójcę chłopca i zrobię to, choćby ta buda miała wylecieć w powietrze razem z panem. Będzie mógł się pan przyglądać z góry, jak rodzice w popłochu zabierają swoje genialne dzieci i pakują je do samochodów. Nie zostanie tu kamień na kamieniu. Pasuje panu taka wizja? Zrobił się pan dziwnie blady.

– Nie zrobicie mi tego – wybełkotał. – Ani tym bardziej dzieciom. Przecież to wszystko jest dla nich. Ten biedny chłopiec… ta szkoła była dla niego jedyną szansą. Myśleliśmy o stypendium dla Szymona, był wybitnym uczniem.

– Dzieci, szansa, szczytne cele i stypendia. Do cholery, jeden z waszych wychowanków został znaleziony z przetrąconym karkiem, a pan mi tu o stypendiach?! Co pan chce przede mną ukryć?

– Nic takiego nie powiedziałem, nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby…

– Nie musiał pan. Fabryka talentów, tak pan to ujął? Czy może zwykła bańka mydlana i wyciąganie pieniędzy od państwa?

Przełknął ślinę. Jego twarz zrobiła się purpurowa. Zerknął na zegarek.

– Wychowawca klasy powinien tu być za kilka godzin. On z panią porozmawia. Wyjechał z dziećmi do Żelazowej Woli na kilkudniowy obóz, ale zgodnie z planem powinni wrócić po zmierzchu.

– Szymon miał jechać ze wszystkimi, prawda? W takim razie dlaczego nikt ze szkoły nie zawiadomił matki, że nie ma go w autokarze?

Nie odpowiedział, przeżuł tylko coś i zacisnął usta. Ukłonił się niedbale i zszedł ze sceny.

– Proszę więc zostawić wychowawcy informację, żeby skontaktował się ze mną, kiedy tylko wróci. A, jeszcze jedno. Jak ma na nazwisko wychowawca Szymona?

Mężczyzna odwrócił się przez ramię.

– Maestro Hinc.

Zbyt głośno zamknął za sobą drzwi.

– Maestro! – parsknęła Julia. Ponownie otworzyła klapę fortepianu i stojąc nad klawiszami, zaczęła przesuwać po nich palcami. Grała starą kołysankę, jedyną melodię, jakiej nauczyła się w dzieciństwie. Klawisze piekły ją w palce. Miała wrażenie, że gdy ich dotyka, czuje obecność chłopca. Zakręciło jej się w głowie. Schyliła się i wciągnęła głęboko powietrze. Jeszcze raz dotknęła palcami pożółkłej klawiatury i zamknęła wieko.

* * *

Twardy grafit ostrzył się z oporem. Trzeba było chwycić ołówek mocniej, żeby nie porysować oprawki ostrzem żyletki. Gdy rysik stał się dostatecznie ostry, wystarczyło potrzeć go papierem ściernym i wyczyścić kawałkiem waty. Czarna kreska musi pójść po kartce równo, na pewno tak samo pójdzie po płótnie.

Światło lampy padło na sztalugę. Nie było idealnie, pierwsza kreska poszła krzywo.

Mała poprawka i roztarcie linii drżącym palcem. Teraz dobrze.

Dosuwany do sztalugi stołek zazgrzytał po podłodze i zaczepił nogą o róg chodnika. Spokojnie, jeden ruch ręki i wszystko będzie na powrót ustawione tak jak trzeba, nie dalej niż pół metra od drewnianego stojaka.

Kaleczenie pinezką płótna byłoby świętokradztwem. Metalowy klips przytwierdził fotografię do górnej części ramy. Zdjęcie przez noc wyschło idealnie. Wyszło dużo lepiej, niż można się było spodziewać. Wyraźnie i bez odbarwień.

Kolejnych kilka kresek i kolejne roztarcia palcami. Podłużne bale drewna nakładały się na siebie. Te na samej górze były najcieńsze. Jeden rzut oka zadecydował, że konieczne będzie nadanie większego mroku. Drzewom i trawie. Muszą być złowieszcze, w końcu są świadkami snu. Też mrocznego. Kolejne ruchy ołówka.

Teraz tułów. Ramiona chude, ale lekko zaokrąglone od swetra, identyczne jak na zdjęciu. Nic nie może być gorsze od oryginału, może być jedynie lepsze, bardziej przejmujące.

Głowa. Przedziałek biegnący równo po prawej stronie, włos przy włosie. Ostre ruchy rysikiem. Raz za razem.

Oczy. Lepiej nie rysować oczu, to takie dramatyczne. Wystarczą dwie ciemne plamy. Dalej sweter w pasy i spodnie. I te biedne podniszczone buty. Jeszcze więcej drzew, bliżej, nad samym ciałem. Pochyliły się nad narysowaną postacią w osobliwy sposób. Ich wierzchołki stworzyły iglastą aureolę. Bosko.

Właściwie koniec, ale rysunkowi czegoś brakowało, czegoś charakterystycznego. Z drewnianego pudełka palce wyjęły pomarańczową kredkę. Nie był to profesjonalny rysik, ale trudno. Kilka pociągnięć na płótnie nadało włosom narysowanej postaci odpowiedni kolor. Tak, teraz dobrze, bardzo dobrze.

Obraz na zdjęciu był identyczny ze stworzonym przed kilkoma minutami rysunkiem. Ciszę w pomieszczeniu zakłóciło pojedyncze klaśnięcie w umazane ołówkiem dłonie. Usta wygięły się w słodko-gorzki uśmiech.

* * *

– Proszę się dobrze zastanowić. Muszę to wiedzieć. – Julia usiadła na zapadającej się wersalce obok matki Szymona. Ograniczyła poprzednią wizytę do przekazania informacji o śmierci chłopca, nie miała sumienia dręczyć pytaniami tej biednej kobiety. Wróciła do zarzuconego starymi ciuchami mieszkania na drugi dzień. – Ktoś powinien przekazać mu wiadomość o śmierci syna. Nawet najgorsi ojcowie zasługują na to, żeby pożegnać się z własnym dzieckiem.

Sitarzowa spojrzała na nią niewidzącym wzrokiem. Jej twarz, z natury pełna dobroci i łagodności, wyglądała, jakby ktoś naciągnął na kości czaszki gumową, pomarszczoną maskę. Krótko ścięte włosy przylepiły się do prześwitującej przez nie skóry. Nie miała ani siły, ani głowy do wykonywania nawet tak podstawowych czynności, jak mycie włosów. Nie myślała o niczym, w głowie miała kompletną pustkę, podobnie jak w oczach.

– On nie będzie chciał się pożegnać z moim chłopcem. Nigdy mu na nim nie zależało. Szymon był tylko mój – powiedziała, patrząc na wiszący na przeciwległej ścianie obraz, który jak na ironię przedstawiał leśny zakątek z wydeptaną przez zwierzęta ścieżką.

– Rozstaliście się z mężem? Mimo to ma prawo wiedzieć.

Nawet nie wzruszyła ramionami. Jej powieki poruszały się rzadko, zamykając się na dłuższą chwilę, jakby chciała zatrzymać pod nimi jak najdłużej ciemność, po czym znowu się otwierały, odsłaniając zielone tęczówki zmęczonych oczu. Julia bała się, że w każdej chwili może stracić z nią kontakt, że kobieta odpłynie w swój świat i już do niej nie wróci. Ta jednak wzięła kilka płytkich oddechów i zaczęła mówić.

– Ojciec Szymona nigdy nie wierzył, że to jego dziecko. Nazywał go bękartem albo złym duchem tego domu. Nie chciał go i na każdym kroku dawał mu to do zrozumienia.

– Miał powody, żeby nie uznać syna?

Kobieta nagle przybrała łagodniejszy wyraz twarzy. Jej oczy zabłysły na wspomnienie czegoś, co miało miejsce przed laty. Nie musiała odpowiadać. Julia rozumiała bez słów.

– Chciał, żebym zrobiła test na ojcostwo. Nigdy się na to nie zgodziłam.

– Bała się pani wyników?

Sitarzowa położyła łokcie na kolanach i podparła rękami brodę. Zasłaniała usta palcami, pocierając opuszkami drobny meszek nad górną wargą.

– Nie mogłam dopuścić do plotek. Zgodnie z prawem mąż był ojcem Szymka i tak miało zostać. Poza tym nie było dla mnie ważne, czyim synem był naprawdę. Najważniejsze, że był moim dzieckiem. Kochałam go ponad wszystko.

Schowała twarz w dłoniach. Jej ciałem wstrząsnął płacz. Dusiła go w sobie, kwiliła cicho. Nie było krzyku, spazmów, zwierzęcego wycia, które zapewne by jej pomogło.

– A córka? – spytała Julia.

– Krystyna? – Sitarzowa otarła wnętrzem dłoni policzki. – Jest jego.

– Czy to możliwe, że chciałby zemścić się na pani za, nazwijmy to, ten swój brak pewności co do ojcostwa Szymona i…

– …zabić go? – dokończyła kobieta. Wyglądała na przerażoną. – To niemożliwe… nie odważyłby się.

– Kiedy ostatnio kontaktował się z synem?

Kobieta zawahała się. Wstała z wersalki i zajrzała do szafki w regale na wysoki połysk.

– Półtora miesiąca temu. Zaznaczyłam w kalendarzu, żeby nie zapomnieć.

– Po co się z nim spotykał, skoro nie wierzył, że to jego dziecko?

– Może się to pani wydać dziwne, ale Szymon był lubiany i, jak pani wiadomo, pięknie grał na fortepianie. Mąż chciał, żeby syn zagrał u niego na jakiejś uroczystości. Oczywiście za darmo. Ma u siebie w domu mały keyboard. Drugi taki sam kupił kiedyś Szymonowi. Chyba na złość, bo syn od początku nie znosił tego instrumentu. Dla niego to nie to samo co pianino czy fortepian.

– Uległ ojcu? Wtedy, kiedy miał u niego grać?

– Nie wiedział, co ma zrobić. Bał się i nie chciał mu podpaść, z drugiej strony nie lubił, gdy ojciec traktował go jak jakiegoś grajka i kazał zabawiać towarzystwo. Syn był w rozterce. W końcu odmówił. Ojciec ze złości chwycił go za głowę i uderzył o ścianę. Nie obchodziło go, że Szymek miał chore ucho. Mały płakał przez całą noc, nad ranem dostał gorączki. Od tamtego dnia mąż nie pojawił się u nas.

– Nie szukał kontaktu?

– Nie.

– Mimo to muszę się z nim spotkać. Jeśli nie jest zamieszany w to, co przydarzyło się pani synowi, powinien mieć solidne alibi.

Kobieta urwała kawałek gazety i napisała adres. Julia spodziewała się jakiejś meliny lub przytuliska, jednak adres wskazywał na lepszą część miasta. Była tam kilka razy, dwa sąsiadujące ze sobą luksusowe osiedla. Z ochroną i zamykanymi na pilota bramami wjazdowymi.

– Jest pani pewna, że to dobry adres? – Z powątpiewaniem przyjrzała się temu, co napisała Sitarzowa.

– Że niby wysokie progi?

– To drogie osiedle. Mało kogo na nie stać.

Matka Szymona uśmiechnęła się smutno. Wzięła do ręki wiszący na poręczy krzesła podkoszulek syna. Znowu ścisnęło ją w gardle.

– Odciął się od nas. I to nie tylko z tego powodu, o którym pani wspomniałam. Przystojny jest drań, nie mogę powiedzieć. Wstyd o tym opowiadać, ale nie prowadzi godnego życia i nie zarabia godnie na swoje utrzymanie.

– Handel papierosami ze Wschodu? To popłaca.

Pokręciła głową.

– Kobiety. Samotne i bogate. Nasza bieda nie była mu w smak, chciał się wyrwać do lepszego świata. Odwiedzać nocne lokale i pić szampana. Jest jeszcze młody. Ma czterdzieści dwa lata. Znalazł sobie taki właśnie sposób na życia. Resztę może sobie pani sama dopowiedzieć.

Julia przyjrzała się bacznie matce Szymona. Jak to jest, że wszystkie nieszczęścia spadają naraz na barki tych, którzy ledwo są w stanie je udźwignąć. Jakby jakaś niewidzialna siła pchała te sterane życiem kobiety w ramiona lekkoduchów, oszustów i bawidamków. Może to jednak prawda, że wystarczy regularnie takim draniom skopywać tyłki, żeby być szanowaną i rozpieszczaną. Jej własne doświadczenia z Danielem, albo choćby rozstanie jej rodziców, potwierdzały tylko tę teorię. Nie opłaca się być pokorną żoną, płaci się za to zbyt wysoką cenę. Dobrze, że jest przy niej Artur, ale kto wie, jak długo z nią pozostanie? Może zniknie tak samo szybko, jak się pojawił?

Pożegnała się. Sitarzowa stała w drzwiach, odprowadzając Julię wzrokiem. Julia nie mogła się nie odwrócić i nie spojrzeć na nią. Lekko zgarbiona postać wyglądała jak cień. W oczach kobiety dostrzegła jednak nadzieję. Nie na to, że śmierć jej dziecka jakimś cudem okaże się jedynie złym snem. Była w nich ufność, że ta młoda policjantka, która pewnie też jest matką, nie pozwoli, aby jej syn nie zaznał po śmierci spokoju.

Wjechała na policyjny parking i wyłączyła silnik. Deszcz miarowo uderzał w szyby starego fiata. Nawet gdyby włączyła wycieraczki na najszybsze obroty, nie byłyby w stanie zbierać takiej ilości wody lejącej się z nieba.

Szum deszczu ją wyciszał, tego w tej chwili potrzebowała najbardziej. Mimo to w głowie myśli kłębiły się jak stado węży. Myśl o domowej przemocy nie dawała jej spokoju. Świat się stacza, skoro podnosimy rękę na własne dzieci, stwierdziła.

Urwana i niesiona wiatrem gałąź odbiła się od przedniej szyby auta. Sprawdziła, czy szyba nie pękła, po czym z powrotem oparła się o zagłówek. Zamknięta w metalowej skrzynce, biegła myślami od widoku leśnej ścieżki do własnych spraw, które wyglądały nie mniej koszmarnie. Powinna teraz zajmować się Sylwią, odłożyć na bok te wszystkie śledztwa, zagadki i łapanie przestępców. Pół roku, z którego minęło już pięć miesięcy. Tyle dostała, aby dać szansę sobie i Sylwii. Powtórki nie będzie. Daniel tylko czeka na jej błąd. Z drugiej strony musi dać z siebie wszystko, żeby nie zawieść tej biednej kobieciny. Odpowiedzieć na pytanie, dlaczego i jak zginął jej syn. Czy nie tego właśnie chciałaby ona sama, będąc na jej miejscu? Zabicie dziecka, najpodlejsze ze wszystkich zabójstw. A jeśli nie rozwiąże tej sprawy? Brak świadków i jak na ten moment brak motywu. Z jakiego powodu zginął dziewięcioletni chłopiec? Czy dlatego, że nie chciał zagrać ojcu kilku akordów, czy może wiedział o czymś niewygodnym? Jeśli tak, to o czym?

Wysiadła i zatrzasnęła drzwi auta. Szła przez parking zatopiona w myślach, nie zwracając uwagi na siekący po głowie deszcz. Parasolka została w samochodzie, zawahała się, czy nie cofnąć się po nią, ale w końcu zrezygnowała. Chłód gęstych kropel miał zbawienny wpływ i przywracał jasność umysłu. Da radę. Z boską pomocą lub bez niej.

– Wszelki duch! – Michalina zerwała się z pokrytego folią krzesła i wyciągnęła ręcznik ze swojej torby treningowej. – Nurkowałaś w Wiśle czy co?

Z rozkoszą pogładziła odrośniętą na czubku głowy fryzurę. Boki nadal były bardzo wystrzyżone i pokryte połyskującym żelem.

Julia wytarła mokre strąki w ręcznik i rzuciła go na stół. Bodnar nie zdążyła go złapać, więc z jednej strony pokrył się białym pyłem.

– Wracam od matki tego zamordowanego dziecka.

– Dom z fortepianem czy wręcz przeciwnie?

– Przeciwnie, i to aż do bólu. To biedna rodzina. Ledwie wiąże koniec z końcem. Pomoc społeczna, Caritas i używane ciuchy. Jednym słowem, niewesoło jak na szalejący kapitalizm. Na pewno daleko im do marzeń o nurkowaniu w Egipcie, jeśli o to pytasz.

– Według ciebie są poza podejrzeniem? – Michalina z obrzydzeniem strząsała brud z ręcznika. – Biedni, ale uczciwi, czy tak?

Julia szukała kubka. Stał w szafce, tam gdzie zwykła go stawiać sprzątaczka. Dobra, porządna kobieta, nie to, co Bodnar, która odstawia kubki gdzie popadnie. Zajrzała do czajnika, żeby sprawdzić, czy nie ma w nim tony gruzu. Włączyła wodę i zalała neskę wrzątkiem.

– Mam mieszane uczucia. Matka sprawia wrażenie uczciwej, choć, co wydało mi się dziwne, nie wspomniała ani słowem, że jest dumna z syna. Przecież matki zazwyczaj pękają z dumy, kiedy mają genialne dzieci. On taki był. Dziewięcioletni wirtuoz. Na półkach stało kilka pucharów, musiał zdobywać nagrody. O takich rzeczach się nie milczy.

– A ojciec?

– Nawet nie wie, że jego syn nie żyje od kilku dni. Z zeznań matki wynika, że jego zainteresowanie dzieckiem koncentrowało się głównie na uprzykrzaniu mu życia. Mały regularnie zaliczał kuksańce.

– Przemoc domowa? Ciągle się o tym słyszy.

– Facet uważał, że to nie jego dziecko.

– Myślisz, że dlatego posunął się za daleko? Na miłość boską, nie jesteśmy przecież zwierzętami! Chciał zemsty na chłopcu za to, że jego matka poszła kiedyś w tango?

– Według matki Szymona to zwykły bawidamek. Dorosły gówniarz, który żyje ze sponsoringu. Musimy go sprawdzić. Jest jeszcze nastoletnia siostra. Szkolna dezerterka z luźnym podejściem do życia. Nie sprawiła na mnie wrażenia przejętej tym, co się stało. Podczas mojej pierwszej wizyty kiwała się na krześle i słuchała, jak mówiłam, gdzie go znaleźliśmy. Jej twarz nawet nie drgnęła. Jakbym mówiła o zeszłorocznych skokach narciarskich, a nie o identyfikacji zwłok jej brata. Zajmiesz się nią, sprawdzisz, z kim się kontaktuje i gdzie bywa.

– Powalona rodzinka – podsumowała Michalina, wpatrując się w zamyśloną twarz Julii. Obracała pusty kubek w dłoniach i przyglądała się pęknięciom na kolorowej porcelanie.

– Genialne dzieci nie giną przez przypadek. Muszę przyjrzeć się temu bliżej, a ty mi w tym pomożesz, Bodnar. I, do diabła, kup wreszcie jakąś porządną kawę.

ROZDZIAŁ IV

Kolejka do stoiska z pamiątkami wydłużyła się aż do zakrętu, przy którym stały bryczki. Konie żuły swój popołudniowy posiłek ze spokojem, tylko od czasu do czasu łypały oczami na rozgorączkowany tłum dzieciaków.

Krupówki mimo podłej pogody były pełne turystów. Jedni wykorzystywali zaległe urlopy, drudzy wpadli do Zakopanego z nadzieją, że po letnim sezonie będzie luźniej i taniej. Nic bardziej mylnego, ludzkie mrowie przewalało się w tę i z powrotem, nie wiedząc, co robić z wolnym czasem. Przysiadali na kilka minut na ławkach, wypalali papierosa i ruszali dalej, żeby zajrzeć do sklepików i budek z przekąskami.

Przy pochylonej latarni kłębił się tłum dzieciaków. Same dziewczynki. Podskakiwały i piszczały, wyciągając palce w stronę straganowych wełnianych owieczek. Łapały wiszące na rzemykach dzwonki i potrząsały nimi, wypróbowując ich brzmienie. Nieistotne, że każdy gadżet przywędrował tu z Chin. Na metki nikt nie patrzył. Kupione w górach, a to znaczy, że góralskie.

Malwina stała z boku, nie garnęła się do reszty. W czerwonych legginsach na chudych nogach i mimo przejmującego chłodu w cienkiej wiatrówce z nasuniętym na głowę kapturem związanym pod brodą troczkami. Przyglądała się koleżankom, które z łatwością wyciągały kolejne dwudziestozłotówki i wymieniały je na owieczki czy pieski z beczułką pod szyją. Nie znajdowała w tym zakupowym szaleństwie nic zabawnego. Wolała patrzeć na przysypiające konie. Podeszła do jednego i wyciągnęła rękę do aksamitnego pyska. Zamszowa sierść załaskotała ją w dłoń. Koń niespokojnie potrząsnął łbem. Zabrała rękę. Opiekunka przywołała ją ruchem głowy, po czym głośnym klaśnięciem w dłonie obwieściła koniec zakupów.

Dziewczęta ustawiały się dwójkami, jak to zwykle na wycieczkach klasowych. Malwina szła na końcu.

Teraz było ją dobrze widać. Smukła sylwetka, gibka i zwinna. Jeszcze bardziej niż dwa lata temu, w końcu dzieci tak szybko się zmieniają. Wtedy była zwykłym dzieciakiem wyginającym się jak guma, jej ruchy były nieskoordynowane. Ale teraz… Teraz szła z gracją, wyprostowana. Łopatki ściągnięte do tyłu, głowa uniesiona, jakby była modelką. Wzruszająco piękna.

Wyminięcie trzech podpitych turystów musiało się odbyć niepostrzeżenie. Zaśmiewali się z jakiegoś dowcipu i rozglądali na boki. Pewnie za kolejną karczmą do zaliczenia tego popołudnia. Lepiej ich ominąć szerokim łukiem, aby nie narazić się na zaczepki. Nic gorszego w takim miejscu jak uliczna konfrontacja z ludźmi, którzy zwracają na siebie uwagę. Lepiej odejść na bok. Wreszcie weszli do jednego z lokali zachęceni muzyką na żywo. Do uszu dobiegł przeciągły gwizd i okrzyki.

Grupa dziewcząt skręciła w boczną uliczkę. Szły w górę, latarnie powoli się zapalały. Lepiej, gdyby było ciemno. Twarz na wszelki wypadek schowała w kołnierzu kurtki. Przejście na drugą stronę jezdni było jednak najlepszym rozwiązaniem. Nie ma to jak stać się niewidocznym.

Stanęły przed niewielkim pensjonatem. Widoczne jak na dłoni. Opiekunka przepuściła dziewczynki przodem i zamknęła za nimi furtkę. Można było usłyszeć, co mówiła. Że za godzinę mają się zebrać w sali gimnastycznej. Po chwili zniknęły w budynku.

Szybkie kroki przez ulicę, metalowe ogrodzenie. Mokre i zimne. To jednak nie pensjonat. Napis na małej tabliczce na ścianie brzmiał: „Dom Nauczyciela”. Kroki wzdłuż trawnika. Kolejny budynek za ogrodzeniem. Szkoła. Duża, nowoczesna. Połączona z salą gimnastyczną, w której paliło się światło. Cienie osób wewnątrz przesuwały się szybko w oknach. Mecz koszykówki.

Dopiero czwarta. Godzina czekania na wietrze po to, żeby zobaczyć ją znowu. Można wrócić na Krupówki i kupić puszkę piwa dla zabicia czasu. Zabicie czasu. Czas. Tyle jest jeszcze do zrobienia. Palce poruszyły się niecierpliwie w kieszeniach kurtki. Ręce. Prawdziwe dzieło Boga.

Lepiej zostać i poczekać. Znów kroki wzdłuż siatki, furtka, oświetlona sala połączona długim korytarzem z główną częścią budynku. Tam powinny być szatnie. Usiądzie pod murem i poczeka. Nie może tego przeoczyć. Nie tym razem.

Zadzwonił telefon. Odpowie, że wszystko okej i że niedługo wróci do hotelu. Wtedy pogadają. Przecież nic złego się nie dzieje.

Ręce zagarnęły pod siedzenie liście, żeby nie dotykać spodniami ziemi. Gra w komórce wypełni biegnące minuty. Jeszcze tylko pół godziny i zaczną się zajęcia na sali gimnastycznej.

* * *

Emilia zamknęła książkę. Historia Jane Eyre miała ją rozerwać, ale zamiast tego spowodowała smutek. Płacz nazywała chorobą ludzi bezsilnych, uważała za ułomność. Toteż czując nadciągający potok łez, wolała przerwać lekturę.

Bóg jej wysłuchał. Lekarz dwukrotnie zapewnił, że mastektomia nie jest konieczna. Nie wierzyła, dlatego musiał powtórzyć. Z początku wzięła go za konowała, który nie rozpoznał jej choroby, ale po tym, jak objaśnił wyniki badań i pokazał wydruk z USG, odpuściła. Może jednak się znał. W każdym razie uratowała pierś. Nie żeby była jej na stare lata szczególnie potrzebna, ale zawsze co pierś to pierś. Każdego wieczoru gładziła obfity biust przez koszulę z obawy przed jego utratą.

Myślała wtedy o Julii. To takie naturalne, że kobiety, dotykając piersi lub patrząc na nie w lustrze, wspominają czasy, kiedy były gładkie i jędrne, zanim przyssały się do nich dzieci. Dzieci zmieniają piersi na zawsze. Gdy położono Julię na jej brzuchu tuż po porodzie, była jak pisklę. Maleńka i bezbronna. Doskonale pamięta, jak kręciła się niecierpliwie, próbując wyssać z niej choćby kilka kropel mleka. Ile to czasu upłynęło… Tamte dni były dobre i szczęśliwe, tak je zapamiętała. Dziesięć lat później rozleciało się jej małżeństwo i życie przestało być miłe. Wspomnienia jak bumerang wróciły i zawładnęły myślami.

Julia powinna dziś wpaść do niej po pracy. Jest w ciągłym biegu, to ją w końcu zniszczy. Emilia prosiła tylko, żeby nie przyprowadzała Sylwii. Widok tego całego szpitalnego zamętu nie jest dla dziecka. Może Julia przyjdzie razem z Arturem? Kochała swoją dorosłą córkę całym sercem, jednak nadal nie potrafiła zrozumieć jej wyborów. Julia była w trzecim miesiącu ciąży. Wiedziały o tym tylko one dwie. Artur pozostawał nieświadomy tego, że Julia nosi jego dziecko. Bała się jego reakcji. Emilia dowiedziała się o ciąży przypadkiem, gdy przed samym pójściem do szpitala znalazła w koszu na śmieci test ciążowy. Julia nakazała jej milczeć, przynajmniej do czasu, kiedy sama będzie gotowa powiedzieć o wszystkim Arturowi. Zachowanie całkiem typowe dla Julii.

Drzwi do pokoju uchyliły się. Córka przyszła sama. Pod pachą trzymała kilka świeżych gazet, żeby matka nie umarła z nudów.

Leżąca pod oknem starsza kobieta obróciła się przez ramię i spojrzała na gościa. Jej nikt nie odwiedzał. Przyjechała z daleka i nie mogła liczyć na wizyty członków rodziny z naręczami kwiatów ani ciasteczkami własnego wypieku.

Emilia patrzyła, jak Julia mocniej zaciska na brzuchu foliowy płaszcz ochronny i siada na tyle daleko od niej, aby nie przenosić zarazków. Była blada i wymęczona, jakby nie spała od kilku nocy.

– Zostawiłaś małą w domu? – Poprawiła się na poduszce i wyciągnęła rękę po gazety.

– Oglądają bajki z doktorkiem.

– Wreszcie masz to, czego chciałaś. – Znów dotknęła piersi. – Należy ci się trochę szczęścia od życia. Doceń to.

– Doceniam. Jak się czujesz? – Wzrok Julii przebiegł po przykrytym kocem ciele matki. – Nie jesteś głodna?

Emilia pokręciła głową.

– Tych kilka dni szpitalnej głodówki dobrze mi zrobi. Wiesz przecież, że jestem na diecie. Co się dzieje w domu?

Julia przysunęła się odrobinę bliżej i pogłaskała matkę po dłoni, którą ta ciągle trzymała na piersi.

– Myśl o sobie. – Uspokoiła ją łagodnym uśmiechem. – Teraz to jest najważniejsze.

– Ojciec się odzywał?

W niewinnym pytaniu Emilii Julia wyczuła drugie dno. Ojciec. Od wakacji miała go stale na głowie. Jego natarczywe telefony z prośbami o spotkania z Sylwią drażniły i doprowadzały do szału. Nie rozumiał odmowy i nie dopuszczał do siebie myśli, że w jej życiu jest osobą całkowicie zbędną. Julia wiedziała, że te jego sztuczki i przypadkowe spotkania na placu zabaw czy przed szkołą to ustawka.

– Postanowiłam zmienić numer telefonu.

– I myślisz, że to go powstrzyma? – Emilia wierciła się niespokojnie na łóżku.

– Tak. O ile powstrzymam ciebie przed podaniem mu mojego numeru.

– Jesteś w ciąży, więc ci wybaczam. – Matka była wyraźnie poruszona. – Chciałam spełnić tylko swój obowiązek, zanim odejdę. Nie mogłam dopuścić, żebyś żyła w nędzy. Ty i twoje dzieci. Co jesteś w stanie zapewnić im za tę swoją nędzną pensyjkę? Chyba tylko chleb z masłem.

Znów to samo. Dobrze, że wpadła tylko na chwilę i zaraz wyjdzie. Ostatnio przebywanie z matką źle na nią wpływało. Nie mniej niż duszne pomieszczenia szpitala. Czuła ciężar w żołądku od wdychania szpitalnianych zapachów. Za każdym razem, gdy wchodziła do tego budynku i widziała ogrom chorób, była bliska zemdlenia.

– Co ci jest? – Emilia spojrzała na jej twarz. Julia była jeszcze bledsza niż kilka chwil temu. – Napij się trochę wody, stoi na dolnej półce.

Julia pokręciła głową. Podeszła do okna i uchyliła je, żeby wiatr owiał jej twarz. Kobieta z łóżka obok ostentacyjnie naciągnęła na siebie dodatkowy koc. Nie było wyjścia. Okno zostało zamknięte.

– Kiedy powiesz Arturowi? Chyba ma prawo…

– Nie chcę o tym rozmawiać. Ani z nim, ani z nikim innym. Przynajmniej nie teraz.

– Zaprzątasz sobie głowę jakąś kolejną sprawą, tak?

– O ile zamordowanie dziecka można nazwać zaprzątaniem sobie głowy, to owszem, zaprzątam sobie tym każdą szarą komórkę.

– To się nigdy nie skończy, wiesz o tym? – Emilia potarła twarz rękami. Rozciągnięta na boki skóra nadawała jej wygląd mopsa. – Po tej sprawie będą kolejne, a po nich jeszcze następne. To nie jest dobre życie dla kobiety, zwłaszcza z dwójką małych dzieci. Teraz, kiedy wreszcie masz szansę na ułożenie sobie życia z Arturem, powinnaś to przemyśleć.

– Masz na myśli: zrezygnować i zająć się lepieniem pierogów? To faktycznie mniej stresuje niż pościgi i łapanki. Przemyślę sprawę. – Sięgnęła po leżące na brzegu stolika zamszowe rękawiczki i ruszyła w stronę wyjścia. Posłała matce całusa i pociągnęła za sobą drzwi.

Z ulgą wyszła na korytarz. Salowa myła podłogę cuchnącym płynem dezynfekcyjnym. Węch wyostrzył się jak u psa myśliwskiego. Jeszcze parę tygodni i będzie mogła sprawdzać walizki z narkotykami na lotnisku. W gardle zebrała się nieprzyjemna ślina. Wypluła ją w ostatnim momencie do chusteczki. Przyśpieszyła kroku, aby jak najprędzej znaleźć się na zewnątrz. Zimny, rześki wiatr podziałał jak balsam. Chwyciła się poręczy i z ulgą usiadła na schodach prowadzących do szpitala. Nieważne, że były mokre i brudne od naniesionego błota. Musiała gdzieś przycupnąć, choćby na chwilę. Łapała powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg.

W torbie zabrzęczał telefon. Odrzuciła połączenie od ojca.

Strzeżone osiedle było otoczone metalowym ogrodzeniem, jakby znajdowało się tu tajne laboratorium chemiczne. Umowna granica dzieląca zamożną część miasta od mniej zasobnej reszty dawała wyraźnie do zrozumienia: wchodzi ten z wypchanym portfelem, pozostałym dziękujemy. Pod parkanem rosły ogołocone z liści krzewy forsycji i innych roślin, których nazw nie znała. W trawie stały tabliczki z narysowanym przekreślonym psem, który w cudacznej pozycji wyrzucał spod ogona coś czarnego na niewidoczny trawnik.

W bloku obok uniosła się brama i z podziemnego garażu wyjechała nawoskowana czerwona toyota. Julia odruchowo spojrzała na nienawoskowanego czerwonego fiata, którego zostawiła na pobliskim krawężniku. Wyglądał, jakby właśnie zaliczył rajd Paryż–Dakar.

Nacisnęła guzik domofonu i pomachała przed nosem ręką, próbując rozwiać smród spalin. Trzeci miesiąc. Całą poprzednią ciążę przeleżała w łóżku. Przez pierwsze cztery tygodnie z miednicą pod nosem.

Oparła się ramieniem o słupek. Był mokry od wilgoci, która zbierała się w powietrzu. Zimno przeszło przez materiał i dotarło do skóry. Nacisnęła guzik ponownie. Nikogo nie było w mieszkaniu. Wybrała sąsiadujący numer i podała się za roznosiciela ulotek.

Ktoś otworzył. Wśliznęła się na osiedle i ruszyła przejściem dla wózków inwalidzkich pod niewielką górkę. Piąta klatka, trzecie piętro, tym razem z windą. Mieszkanie numer 54.

Z drzwi naprzeciwko wysunęła się głowa kobiety mniej więcej w jej wieku. Ładna, zadbana, z pobrzękującą bransoletką na nadgarstku.

– Wyjechali dwa dni temu – poinformowała, dopijając przezroczysty płyn ze szklanki. – Nie ma co dzwonić.

Czuć było alkohol. Szlachetna, czysta finlandia albo absolut z domieszką lemoniady i soku jabłkowego. Julia wyciągnęła szyję, żeby uchwycić zapach unoszący się na klatce schodowej.

– A ten mężczyzna? – spytała, nie spuszczając wzroku ze szklanki. – Też wyjechał?

Kobieta dopiła łakomie resztę drinka.

– Widziałam, jak taszczył walizkę do windy. Pojechali razem. Dziwna z nich para.

– To znaczy?

– On niczego sobie. Wysportowany i zadbany. Małomówny, ale z błyskiem w oku. A ona? Dobrze po pięćdziesiątce. Podobno bezdzietna wdowa ze sporą schedą po mężu. Takie układy teraz spotyka się coraz częściej. Rozumie pani, o czym mówię?

– Pracują gdzieś? Wychodzą rano, a wracają po południu?

– Nic z tych rzeczy. – Kobieta zerknęła w głąb mieszkania. Z wnętrza dobiegł rumor, musiało przewrócić się krzesło lub coś ciężkiego zwaliło się na podłogę. – To tylko mój syn – wyjaśniła. – Zaczyna raczkować i zrzuca wszystko, co ma pod ręką. A tych dwoje? Nie, nie zauważyłam, żeby biegali co rano w garniturach. Wiedziałabym przecież, jestem na wychowawczym i nudzę się w domu od rana do nocy.

– Aż tak to się chyba pani nie nudzi? – Julia wskazała na pustą szklankę. Widząc, że za chwilę drzwi zamkną jej się przed nosem, doskoczyła do nich i przytrzymała klamkę. – Czy widziała pani, żeby kiedykolwiek przychodził do nich chłopiec? Rudy, dziewięcioletni, w okularach?

Kobieta oblizała wargi i potarła nimi, jakby chciała rozetrzeć szminkę.

– Rudy? Owszem, przychodził. Początkowo nawet często. Potem coraz rzadziej. Ta… jak jej tam, Laleczka, nie lubiła dzieci. Pewnie dlatego chłopak przestał przychodzić. Nie widziałam go od kilku dni. Coś się stało?

– Powiedziała pani „Laleczka”?

– On ją tak nazywa. Ten jej lowelas.

– Jest pani pewna?

– Przecież głucha nie jestem.

Julia podeszła do zamkniętych drzwi mieszkania Sitarza i jego kochanki. Dwa zamki, gałka w kształcie kwadratu z rzędami wygrawerowanych dziurek. Stylowo i bogato.

– Jeszcze jedno. Czy z tego mieszkania dochodziły kiedykolwiek odgłosy szarpania lub innej przemocy? Może krzyk dziecka?

Kobieta spojrzała na Julię, jakby nagle wyrosły jej dwie głowy.

– Że niby tego chłopca? Nie, nie słyszałam. Jak już powiedziałam, tamta nie lubiła smarkacza, ale nie widziałam, żeby wychodził od nich z siniakami. Przyjrzę mu się następnym razem, jak go tylko spotkam.

– Już go pani nie spotka. – Julia zatrzymała się na półpiętrze. Kobieta spojrzała na nią ze zdziwieniem i powoli zamknęła drzwi. Nie chciało jej się dopytywać, o co chodzi, musiała nalać sobie kolejnego drinka.

* * *

Dochodziła siódma wieczorem, gdy poproszono Julię do pokoju przesłuchań. W komisariacie panowała cisza. Kilku robotników nadal kręciło się po korytarzach i zbierało folię, szeleszcząc nią okropnie. Jednak w porównaniu z tym, co ekipa budowlana zafundowała wszystkim w ciągu ostatnich dwóch tygodni, odgłos porządków był dla uszu niczym relaksujące takty muzyki.

Mężczyzna siedział odwrócony plecami do wejścia. Miał szerokie ramiona, które dodatkowo powiększała marynarka w wielką kratę. Siedział oparty wygodnie, z nogą założoną na nogę. Czubek buta podnosił się i opadał wraz z ruchem stopy.

Przekrzywił się na krześle. Zobaczyła jego profil z orlim nosem i wysuniętą brodą. Zapaliła górne światło i usiadła na wprost niego. Nie odrywał od niej oczu, niemalże nie mrugał powiekami.

– Pan Hinc? – zapytała i wyciągnęła rękę po jego dowód osobisty.

– Leo Hinc – potwierdził. „Leo” w dowodzie okazał się Leonem. – Chciała się pani ze mną widzieć. Słyszałem o tym, co się stało, trudno mi w to uwierzyć.

Odsunął ręką na prawy bok farbowaną blond grzywę. Czoło miał pokryte bliznami po ospie. Nie wyglądały estetycznie. Musiał sobie o tym przypomnieć, bo zasłonił je z powrotem włosami.

– Od dawna uczył pan Szymona?

– Od samego początku, to jest od początku pierwszej klasy.

– Proszę mi o nim opowiedzieć. O wszystkim, co przyjdzie panu do głowy.

Hinc poprosił o szklankę wody. Upił równo połowę, a w reszcie zanurzył chustkę do nosa i wytarł nią dłonie, starannie, aż do nadgarstków. Rozłożył mokrą szmatkę na środku stołu, pod opuszczonym kloszem lampy.

– Szymona przyprowadził do szkoły jego ojciec. Zazwyczaj robią to matki, z nim było inaczej. Nie umiał grać, jednak miał doskonały słuch. I talent, co się rzadko zdarza. Rodzice przyprowadzają dzieci, widząc w nich przyszłych wirtuozów, wystarczy, jak dzieciak umie zagrać gamę. Ambicje rodzin są znacznie większe niż umiejętności tych malców. Z Szymonem było inaczej. Mylił nuty, często zapominał kolejności akordów, ale miał w sobie to coś. Z początku pozwalałem mu grać tak, jak chciał. Nie przeszkadzałem, nie przymuszałem do grania pod linijkę. Uderzał w klawisze niekrępowany moimi nakazami. Postanowiłem dać mu to, czego nie daje się innym uczniom: swobodę. Gdy się nią nasycił, zacząłem go ukierunkowywać, powoli okiełznywać jego zachłanność na nieograniczone niczym brzmienia. Zaczęliśmy żmudne ćwiczenia, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu. Nie buntował się jak inne dzieciaki. Tylko czasem narzekał na ból głowy, ale zaraz potem znów siadał do fortepianu. Był pracowity i kochał muzykę. Swój pierwszy prawdziwy koncert dał przed Nowym Rokiem. Potem ruszyła lawina. Wygrał letni konkurs muzyczny, zaproszono go nawet do telewizji. Zagrał wtedy nokturn Chopina, dobrze pamiętam ten dzień. Zachwyt ludzi z naszej branży nad Szymonem i jego nieprzeciętnym talentem nie ustawał. Obstawialiśmy, że jego kariera będzie toczyć się bez przeszkód, ale los zadecydował inaczej. To niewyobrażalna strata dla nas wszystkich.

– Czy ojciec Szymona bywał na koncertach?

Hinc pokiwał głową.

– Naturalnie. Bardzo przejmował się postępami syna. Stawał pod samą sceną z aparatem fotograficznym w ręku. Chciał uwiecznić drogę chłopca do kariery. Wielokrotnie z nim rozmawiałem. Mało kiedy zdarzają się rodzice tak żywo zainteresowani tym, co się dzieje z ich dziećmi.

– A czy tamtego dnia, kiedy Szymon po raz ostatni grał w sali, również był?

Twarz Hinca sposępniała. Sięgnął po nadal leżący na stole dowód osobisty i zaczął stukać jego krawędzią w blat.

– Nie, tamtego dnia nie przyszedł – odpowiedział krótko.

– Domyśla się pan, czemu?

– Nie. Skąd niby miałbym to wiedzieć?

Oczy Hinca, jeszcze do niedawna wwiercające się w twarz Julii, wędrowały teraz po nagiej posadzce. Julia przysunęła się bliżej stołu i przekrzywiła na bok głowę, starając się dopatrzyć czegoś w jego twarzy.

– Pan wie więcej, niż chce powiedzieć.

– Bzdura. Nie mam powodów, aby cokolwiek ukrywać.

– Mówi pan o ojcu chłopca, jakby go pan dobrze znał.

– Już mówiłem, że często u nas bywał. Chciał wiedzieć, co się dzieje w szkole. Jeśli to wszystko…

– Nie, nie wszystko. Czy ojciec Szymona dotuje waszą szkołę?

– Nie rozumiem, skąd ten pomysł…

– Nie rozumie pan czy nie chce zrozumieć? To przecież proste pytanie. Dostajecie od niego pieniądze? – Temat ewidentnie był niewygodny. Wyczuła to, obserwując ruchy jego rąk i tułowia. – Milczenie potrafi być bardzo wymowne, jest pan tego świadomy?

Powoli sięgnął po suszącą się pod żarówką chustkę. Nadal była mokra, ale złożył ją i schował do kieszeni. Nic z niego więcej nie wyciśnie, ale i tak miała już wyrobione zdanie na temat relacji szkoła–stary Sitarz.

– Dlaczego matka Szymona nie wiedziała o tym, że jej syn nie pojechał razem ze wszystkimi?

Hinc nagle się ożywił.

– Jak to: nie wiedziała? Pamiętam doskonale, że przekazałem siostrze Szymona, że z nami nie jedzie. Przyszedł do mnie w dniu wyjazdu, z samego rana, i powiedział, że musi zostać. Mówił, że ktoś mu kazał. Pomyślałem, że chodzi o matkę, ale wolałem się upewnić i zadzwoniłem. Po powrocie miałem mu zwrócić pieniądze za wycieczkę.

Nie wyglądało na to, że kłamie.

– Na razie to wszystko, może pan iść.

Julia odprowadziła go do wyjścia. Szedł, kołysząc się na boki. Nie pożegnał się, kiwnął tylko niezdarnie głową, po czym włożył kaszkiet w taką samą kratę jak marynarka.

Minął się na parkingu z Michaliną. Biegła do wejścia, zasłaniając twarz od wiatru.

– Kto to był? – spytała i chuchnęła w zmarznięte dłonie.

– Maestro – odpowiedziała z przekąsem Julia.

– Jasne, może od razu biskup. A tak po ludzku?

– Wychowawca Szymona. Początkowo starał się być pomocny, a nawet zbyt wylewny jak na mój gust. Pytanie o sponsorowanie szkoły zasznurowało mu usta.

– Kasa zawsze wiąże ludziom usta. Nic nowego – powiedziała Bodnar rozwlekle i poszła wolno w kierunku schodów. Julia ruszyła za nią bez słowa. – Rozmawiałam z Lipskim. Sekcja potwierdziła to, o czym mówił Zasępa. Powodem śmierci chłopaka było zmiażdżenie kręgów szyjnych. Został uderzony kilka razy. Wystarczyło, żeby przerwać rdzeń.

– Wiemy już, czym uderzano? – Julia zamknęła za sobą drzwi gabinetu i z ulgą opadła na krzesło. Nadciągające wieczorne nudności zmusiły ją do poszukania kosza na śmieci, na wszelki wypadek. Postawiła go koło nogi, gdyby miało dojść do katastrofy na świeżo położonej wykładzinie.

– To był prawdopodobnie tępy, twardy przedmiot o średnicy mniej więcej trzech centymetrów. Morderca nie musiał być bardzo silny, uderzenie takim narzędziem w szyję zmiażdżyło kości bez problemu. I jeszcze jedno: Lipski znalazł na ubraniu chłopca drzazgę. Mogła pochodzić z narzędzia zbrodni, ale równie dobrze odłamać się od gałęzi jakiegoś drzewa.

– Niech przebadają ją w laboratorium. Każdy drobiazg może być ważny.

Opary schnącej na ścianach farby znów spowodowały ucisk w żołądku. Julia poczuła kropelki potu zbierające się na czole. Michalina była zajęta podpinaniem kabla od telefonu, który zwisał z biurka po remontowej rewolucji. Julia w duchu dziękowała malarzom za nadprogramowe poplątanie sznura i odwrócenie uwagi Bodnar od swojej zielonej twarzy. Dopiła zimną, gorzką herbatę, co nie spotkało się z entuzjazmem żołądka. Jego całodzienna, aczkolwiek znikoma zawartość wylądowała w koszu. Michalina oderwała ręce od kabla.

– Nieplanowany zwrot prosto z kiszek?

– Jak widzisz. – Julia splunęła do foliowego worka i wyniosła go do łazienki. Wylała wszystko do sedesu i wyrzuciła worek do stojącego pod parapetem kubła. Przepłukała usta lodowatą wodą. Coraz gorzej. Nie da rady utrzymać ciąży w tajemnicy, Michalina w końcu zacznie węszyć i powie Arturowi, że coś jest nie tak. Niech to szlag.

Wytarła twarz papierowym ręcznikiem. Odstała jeszcze chwilę, czekając na kolejny potencjalny zryw żołądka. Okej, pełen spokój, da radę.

– Przewietrzyłam gabinet. Śmierdziało tak, że nie mogłam wytrzymać. – Michalina zamykała okno. Zrobiło się zimno, ale przynajmniej jest czym oddychać. – Co to było? Zjadłaś skunksa czy co?

– Dwa naraz. I dopchałam się starą rybą. Ustaliłaś coś na temat siostry Szymona?

– No raczej. – Michalina wywróciła oczami. – Kristi to klasyka. Ma piętnaście lat i nienawidzi całego świata. Chodzi do tej samej szkoły, co twoja córka. Powinna kończyć gimnazjum, ale wygląda na to, że w tym roku jej się nie poszczęści.

– Domyślam się. Nie wyglądała mi na kogoś, kto ma wiele wspólnego z matematyką kwantową. Mimo to jej matka nic nie wspominała, że ma z nią problemy.

– Bo jeszcze o tym nie wie. – Michalina wycisnęła z tuby krem do rąk i z namaszczeniem zaczęła go wcierać w wysuszone od egipskiego słońca dłonie. Miał waniliowy zapach, co Julia momentalnie wyczuła. Przezornie schowała nos w duży golf. – Młoda od paru tygodni nie zajrzała do szkoły. Rozmawiałam z jej koleżankami. Nie są od niej lepsze, ale przynajmniej pokazują się w szkole od czasu do czasu. Krystyna już jakiś czas temu stwierdziła, że nauka nie popłaca. Ma zresztą świetny przykład.

– Masz na myśli jej ojca?

– Skoro on utrzymuje się na powierzchni i nie brudzi sobie przy tym rąk pracą, to ona też postanowiła pokombinować. Życie jest zbyt krótkie, żeby się zamęczać. Nie każdy lubi urabiać sobie ręce po łokcie.

– Do rzeczy, Bodnar. Chcę wreszcie iść do domu i położyć się do łóżka. Co kombinuje ta smarkula?

Michalina szukała czegoś w telefonicznym notesie. Niecierpliwie stukała palcami w klawisze.

– Słowackiego jeden a. Byłaś tam kiedyś? Salon tatuażu i piercingu. Dziewczyna nielegalnie dziurawi ludziom ciało bez atestu i przeszkolenia. Jak widać, lubi krew i nie stroni od zadawania bólu.

– Dzieciaki lubią ostre zabawy. Żyletki, kapsle i inne żelastwo. Takie eksperymenty są dla nich jak wypicie popołudniowej herbaty. Ciało to afisz, który krzyczy i pokazuje nastawienie do świata. – Julia odsunęła rękaw swetra. – Kiedyś sama taka byłam. Te trzy jasne blizny wydrapałam zapałką. W proteście.

– Przeciw czemu?

Julia zmarszczyła czoło.

– Przeciw wszystkiemu. Skóra piekła, ale przerwałam dopiero wtedy, kiedy spod zapałki wypłynęła krew. Potem wzięłam kolejną, już mniej bolało. Co do dziewczyny, poobserwuj ją jeszcze. Dowiedz się, z kim się spotyka poza salonem. Ja spadam, muszę się wreszcie wyspać.

Julia sięgnęła po wiszącą na kaloryferze kurtkę. Plama z błota po siedzeniu na szpitalnych schodach nie chciała zejść. Nie pomogła nawet mieszanka wody z płynem do mycia naczyń. Dobrze, że choć trochę zdążyła obeschnąć. Strzepnęła kurtkę i zaczęła zbierać się do wyjścia. Informacji było dużo, miała nad czym myśleć. Były niespójne, zwłaszcza zachowanie ojca Szymona. To, co mówiła Sitarzowa, zaprzeczało temu, co powiedział dziś Julii nauczyciel muzyki. Ktoś kłamał. Miała do wyboru: albo uwierzyć matce dwójki dzieci, albo dać wiarę lekko postrzelonemu Hincowi.

Tymczasem słaniała się na nogach i marzyła o łóżku. Nie zdąży już na wspólną kolację, Artur pewnie zrobił kanapki i położyli się oboje z Sylwią spać. Anioł nie człowiek.

* * *

Dziewczęta, wyraźnie zmęczone, posuwały się noga za nogą w stronę sali gimnastycznej. Opatulone w grube szaliki i z naciągniętymi na uszy kapturami nie sprawiały wrażenia, jakby za kilkanaście minut miały rozpocząć gorączkowe, kolejne tego dnia przygotowania do zawodów.

Widać je było jak na dłoni. Szły w całkowitej ciszy, jakby prowadzone na rzeź. Nie rozglądały się na boki, zbite w grupę zmierzały zasłanym liśćmi chodnikiem prosto do wejścia prowadzącego do szatni. Gdy ostatnia z nich zniknęła za drzwiami, wreszcie można było podejść do przeszklonych okien sali. Część zamalowano białą farbą, jedno z okien pozostawało idealnie czyste, musiano wymienić je niedawno. Było uchylone, aby wywietrzyć zapach potu po zakończonym meczu koszykówki.

Okna zaczynały się dopiero na wysokości głowy, co uniemożliwiało wygodną obserwację. Oczy rozejrzały się za czymś, na co można byłoby się wspiąć. Kilka silniejszych szarpnięć i stojąca nieopodal ławka znalazła się pod oknem. Poręcz była cienka i niewygodna, ale dobrze, że w ogóle coś się znalazło. Doskonale. Z tego miejsca widać było całą salę. Palce zacisnęły mocniej kurtkę na piersiach. Całą postać okrywał mrok, była niewidoczna z wewnątrz rozświetlonego budynku. Pozostawało tylko czekać.

Dziewczęta wysypały się z przebieralni i skupiły wokół uchylonych drzwi do magazynku ze sprzętem sportowym. Szczupłe ciała ubrane były w kolorowe, obcisłe sukienki, które ledwo zakrywały pośladki. Każda z nich miała ciasno ściągnięte włosy, upięte na czubku głowy w większy lub mniejszy kok. Na nogach miały sportowe, jasne baletki, które czyniły ich stopy lekkimi i smukłymi jak stopy tancerek.

Podzielono je na cztery grupy. Pierwsza trzymała w rękach piłki, druga maczugi, kolejna obręcze. Te nie były interesujące. Wystarczyło poczekać, gdy ostatnia z magazynku wyjdzie Malwina. Dołączyła do czwartej grupy, ze wstążkami. Dziewczyna nie miała już na nosie grubych szkieł. Pocierała ręką oczy z niewygodnymi soczewkami kontaktowymi. Usiadła na niskiej, drewnianej ławeczce gimnastycznej i czekała na swoją kolej. To dla niej było to sterczenie pod oknem, tylko jej występ się liczył.

Gdy wyszła na środek sali, twarz przycisnęła się do szyby. Oczy nie chciały utracić ani jednej chwili, ani jednego ruchu gibkich ramion i nóg. Przez uchylone okno dobiegały takty muzyki. Z magnetofonu popłynęła melancholijna muzyka fortepianowa.

Położyła wyprostowaną wstążkę na podłodze, jej koniec poprawiła palcami stopy. Drugi koniec trzymała w dłoni. Delikatnie, w dwóch palcach. Wyczekała do momentu, aż akordy przybiorą na sile. Pociągnęła taśmę i naprężyła mięśnie. Wygięta do tyłu wykonała w powietrzu ewolucję, podrzucając wstążkę niemal pod sam sufit. Wstążka wróciła do jej wyciągniętych rąk i znów zawirowała, tworząc barwną spiralę. Kilka skocznych taktów i kolejny rzut wstążki w górę. Środek sali wypełnił się barwami, które przecinały powietrze, obracały się i spadały jak fajerwerki prosto do wyciągniętej ręki dziewczyny. Zachwycona twarz trenerki mówiła wszystko.

Taniec trwał dwie i pół minuty. Oczy chłonęły każdą chwilę, każde wznoszenie i opadanie, obroty i skoki. Migawka aparatu fotograficznego trzaskała w wieczornym mroku.

ROZDZIAŁ V

Komisarz Stefaniak pojawił się w biurze z samego rana. Nie zdjął płaszcza, siedział w gabinecie i wpatrywał się z melancholią w stare meble. Zrobił, co mógł. Oddał temu miejscu całe swoje życie. Co z tego, że ta dziura znaczy tyle, co niewielka kropka na mapie. Nawet dla takiej pipidówki warto było się poświęcać. Na początku zawsze jest dobrze. Ba, objęcie głównego stanowiska wiązało się z nie lada prestiżem. Tak było przez lata. Znał wszystkich i wszyscy znali jego, jak szeryfa z westernu. No, a teraz trzeba będzie zebrać swoje manatki i zamknąć za sobą drzwi. Przez ostatni rok czekał na ten moment z mieszanymi uczuciami. Przestanie być szeryfem i ludzie o nim zapomną. Sam nie wiedział, czy to dobrze, czy źle. Ostatecznie zdecydował, że dobrze. Zamiast męczyć się nad kolejnymi sprawami, jego jedynym zmartwieniem będzie wybór przynęty na ryby. Już nawet przymierzał się do kupienia nowych wędek i podbieraków. Te stare wstyd wyciągać przy ludziach. Już to widział: nad brzegiem jeziora ustawi turystyczne krzesło z uchwytem na puszkę piwa i zamoczy kij. Nie będzie myślał o niczym, pełny relaks. Po latach szarpania się w robocie zacznie czytać książki i wreszcie nadrobi zaległości filmowe. Ten cały bajzel spadnie na młodych, w końcu sami się pchali. Trzydzieści lat podejmowania decyzji i użerania się z podwładnymi właśnie odchodzi w przeszłość.

Z kieszeni płaszcza wyjął tabletkę na nadciśnienie. Podłużna, żółta pigułka powędrowała do ust. Zamiast połknąć, rozgryzł ją na pół. Wykrzywił usta i rozejrzał się za czymś do popicia. W gabinecie nie było butelek z wodą, zmieszał tabletkę ze śliną i z niechęcią przełknął.

Ten, kto go zastąpi, nie będzie miał łatwo. To już nie to samo sielskie miasteczko, które zastał, zasiadając w tym gabinecie po raz pierwszy. Na jego oczach senna mieścina przeobraziła się w całkiem niespokojne miejsce. Znak czasu, pomyślał. Nie ma to jak odejść w najlepszym możliwym momencie i chodzić spać z zupełnie spokojną głową.

Poprawił się na swoim wyrobionym przez lata fotelu. Zabierze go do domu i wstawi do pokoju. Idealny, wielki grat, w którym można oglądać mecze. Stary, zużyty druh zasługujący na meblową emeryturę.

Po kolei otwierał szuflady i trącał palcami porozrzucane długopisy i pieczątki. Wszystko to powędruje do małego, kartonowego pudełka i zniknie, zwalniając miejsce komuś, kto przyjdzie po nim.

Za oknem gałęzie drzew przesuwały się to w jedną, to w drugą stronę. Pamiętał, że sadził je chudy facet z wąsem chyba ze dwadzieścia lat temu. Stefaniak nawet nie zauważył, jak sięgnęły okna jego gabinetu i potem strzeliły jeszcze wyżej. Nie zwracał na to uwagi, bo co może być ciekawego w rosnących drzewach. Drzewa to drzewa. Ale tej jesieni wyglądały jakoś bardziej nostalgicznie i wywijały przed jego oknem bezlistnymi konarami.

Westchnął głęboko i spojrzał na zegarek. Za dziesięć siódma. Zaraz zacznie się robić tłoczno. Będą wpadać zziajani, niedospani i zmarznięci. Czajniki zaszumią tak samo jak od lat. Litry kawy popłyną do żołądków i odblokują szare komórki w mózgach.

Zdjął prochowiec i powiesił go na metalowym wieszaku. Poprawił marynarkę i wyprostował mankiety koszuli. Zaczynał ostatni tydzień pracy.

* * *

Zebranie w pokoju konferencyjnym zwołano na godzinę ósmą. Julia Krawiec chodziła zamyślona od ściany do ściany z butelką wody w ręku. Co chwila pociągała łyk i ocierała usta wierzchem dłoni.

Michalina odwinęła bezszelestnie lizaka z folii i powąchała różową kulkę, zanim włożyła ją do ust. Julia nie zwracała na nią uwagi pochłonięta własnymi rozmyślaniami. Komisarz też zdawał się odpływać w swych medytacjach poza mury komisariatu.

Zasępa nie wytrzymał przeciągającego się milczenia.

– Ktoś coś powie czy dalej będziemy czcić coś minutą ciszy?

Julia wypiła łyk wody i rzuciła pustą butelkę na biurko. Poturlała się pod ręce komisarza. Nowo zakupiony kosz na śmieci czekał na uroczyste wniesienie do konferencyjnego, co miało nastąpić dopiero po południu.

– Zacznijmy od podsumowania – powiedziała i wskazała brodą na Michalinę. – Z raportu patologa wynika, że chłopiec został zabity uderzeniami w kość potyliczną. Pokaż mi jeszcze raz opis. – Wyciągnęła rękę w stronę Bodnar. – Dokładnie. Puściło unerwienie wegetatywne.

– Dzieciak musiał nieźle oberwać. Zastanawiam się, jak mocno trzeba uderzyć kogoś w kark, żeby zamiast paraliżu nastąpiła śmierć. – Zasępa odruchowo potarł ręką szyję. – Chrząstkozrost klinowo-potyliczny u tak młodych ludzi nadal jest delikatny, wystarczy trafić w czułe miejsce, aby poważnie je uszkodzić. Ośrodek oddechowy i sercowy na tym odcinku szyi są skupione w rdzeniu przedłużonym. Morderca musiał celować dokładnie w to miejsce. – Julia dotknęła wgłębienia z tyłu pod czaszką. – Im biegną wyżej, tym są bardziej osłonięte. Ten odcinek jest kluczowy dla życia lub śmierci organizmu.

Komisarz zakręcił butelką na blacie biurka, po czym zatrzymał ją w półobrocie. Spojrzał na Julię z niekłamanym podziwem. A może tylko świetnie udawał.

– Zostałaś specem od anatomii? Rdzenie, nerwy, sploty? Bierzesz nocne korepetycje u swojego doktora? – Pochwycił gniewne spojrzenie Julii. – No przecież nic nie mówię. To dobrze, nawet bardzo dobrze. – Znów zakręcił butelką.

Krawiec włożyła ręce do kieszeni spodni. Wyglądała, jakby coś przeżuwała w ustach. Odpuściła ripostę. Nie miała ochoty na słowną szarpaninę, w końcu to ostatni tydzień pracy komisarza. I tak starał się od jakiegoś czasu stwarzać pozory dobrego wujka. Musiała wiedzieć, o co dokładnie chodzi w raporcie Lipskiego. I owszem, spędziła kilka godzin na szukaniu danych. Jeśli to kogoś dziwi, to jego problem. Zawsze starała się wiedzieć więcej, niż wymagał tego jej zawód. Zwykła poprawność równała się mierności, a ona miernością gardziła, interesowała ją jedynie doskonałość.

– Przerwanie nerwów spowodowało śmierć chłopca – podsumowała. – Oddech się zatrzymał. To, według Lipskiego, jest bezpośrednia przyczyna zgonu.

Otworzyły się drzwi. Nowy asystent komisarza Gracjan Sawa pojawił się Bóg wie po co na miesiąc przed odejściem Stefaniaka. Wysoki i chudy, lekko zgarbiony, z trądzikiem na policzkach i słabym zarostem na brodzie. Sawa został przysłany przez przełożonych Stefaniaka, być może po to, żeby dopilnować, czy wszystko gra przed przyjściem następcy tronu. Tego nikt nie wiedział. Młody i nieopierzony, z dosyć osobliwym imieniem.

Sawa pochylił głowę, jakby to miało uczynić go mniej widocznym, i położył na biurku wydruk z faksu.

– Dopiero przyszło. Pomyślałem, że to coś ważnego. Zaadresowane do pani podkomisarz. – Zrobił uprzejmy ukłon w stronę Julii.

– Daruj sobie te kurtuazje, tu nie Wersal. – Michalina rozciągnęła się na krześle. – Długo będziesz tak chodził w pokłonach? Możesz zachowywać się normalnie, nikt cię w tyłek nie ugryzie.

Uśmiechnął się kącikiem ust, nie wiedząc, jak ma zareagować. Komisarz nie był wcale skory do wstawienia się za swoim nowym nabytkiem, a Julia patrzyła na niego niewidzącym wzrokiem.

Sawa wymamrotał coś podenerwowanym głosem i wyszedł.

– Niezły gość! – Michalina sięgnęła po wydruk z faksu. – Daleko zajdzie, jeśli będzie wszystkim lizał buty. Co to właściwie jest? Raport z laboratorium w sprawie drzazgi. – Podała Julii papier. – Limba.

– Limba?

– Rodzaj sosny.

– Wiem, co to jest limba. – Julia odczytała wynik badania. – O ile mnie pamięć nie zawodzi, nie rośnie w okolicy. W ogóle nie ma jej na Mazowszu. Masz przy sobie ten swój sprytny telefon z dostępem do internetu? Suchocki chyba zapomniał, że po remoncie trzeba z powrotem podłączyć nam komputery.

Bodnar wyciągnęła z kieszeni blackberry’ego. Prezent od rodziców za to, że po pierwszych miesiącach pracy w policji nie rzuciła jej w diabły. Dołożyli do tego kasę na kupno mikrofalówki do gabinetu. Wszystko po to, aby ich oczko w głowie uwierzyło w dobrze obraną drogę.

– Jest. – Przysunęła telefon bliżej oczu. – To znaczy nie ma. Nie ma nigdzie indziej oprócz gór. Przynajmniej na terenie Polski.

Julia zajrzała jej przez ramię.

– To znaczy, że drzazga z ubrania chłopca nie pochodzi ani z miejsca, w którym znaleziono ciało, ani z żadnego innego lasu w promieniu kilkuset kilometrów. W raporcie Lipskiego jest jeszcze jeden ciekawy szczegół. Poddano badaniu białą substancję, która przykleiła się do twarzy dziecka. Pierwotnie myślałam, że to pokruszona kreda. Ale laboratorium potwierdziło, że to gips.

– Gips?

– Tak, ale nie ten zwykły, budowlany. Specjalna mieszanka do wyrobu odlewów.

Bodnar schowała swój technologiczny cud do skajowego pokrowca.

– Jest na to tylko jedno wytłumaczenie. Ktoś zawlókł dzieciaka do warsztatu jakiegoś rzeźbiarza-garncarza i kilka odprysków musiało przyczepić się do ciała i ubrania. Tak to widzę. Sprawca musiał tego nie zauważyć.

Do pokoju po raz kolejny zajrzał Sawa. Wniósł na tacy cztery filiżanki i dzbanek z parującą kawą. Ręce mu się trzęsły, gdy stawiał naczynia na blacie stołu. Julia posłała w kierunku komisarza pytające spojrzenie. Nigdy dotąd nie widziała na komendzie filiżanek z porcelitu. Zamiast nich wystarczały zwykłe kubki dołączane w ramach promocji do kupowanej herbaty.

Stefaniak odczekał, aż Sawa zamknie za sobą drzwi, i przechylił dzbanek z kawą. Zapach świeżo zmielonej arabiki wypełnił pokój.

– Chcę, żeby pozostało po mnie dobre wspomnienie – wyjaśnił. – W końcu to jedno z naszych ostatnich spotkań.

– To może stąd ten remont i prywatny lokaj? – odparowała Michalina i sięgnęła po filiżankę. Zanurzyła usta we wrzątku i syknęła. – Może szykują się jeszcze jakieś niespodzianki?

– Może. – Stefaniak zamieszał bezdźwięcznie łyżeczką. – No, dalej, co tam jeszcze mamy?

– Będzie prędzej, jeśli dowiemy się, czego nie mamy. – Julia poprawiła włosy i wreszcie usiadła przy stole. – Nie mamy narzędzia zbrodni ani motywu. Mamy natomiast sprzeczne informacje na temat relacji Szymona z jego ojcem. Mam trzy różne relacje świadków. Co innego mówi matka chłopca, a co innego nauczyciel i sąsiadka.

– Przesłuchałaś go? Może wersja starego Sitarza coś by nam rozjaśniła.

– Wyjechał z miasta. Razem ze swoją nową kobietą. Sąsiadka widziała, jak taszczyli walizy.

– A, to w takim razie odwołam się do twojej intuicji. Podobno ta wasza, babska, jest niezawodna. Jakieś podszepty w głowie? – Idiotyczny grymas twarzy Zasępy był skutkiem jego ostatnich niepowodzeń w relacjach damsko-męskich. Romans ze śledczą Pilewicz ze stołecznej staczał się po równi pochyłej. Pierwsze tygodnie zachłyśnięć przerodziły się w regularną czkawkę, którą odreagowywał na każdej kobiecie znajdującej się akurat pod ręką. Pilewicz załatwiła go równo. Po dwóch miesiącach upojnej miłości oświadczyła mu, że nie widzi w nim potencjału na dalsze wspólne lata. Jednym słowem, nie rokuje. Nie to stanowisko i za mało zer na koncie. Jest dowcipny i nawet przystojny, ale nie mieści się w jej widełkach płacowych.

– Moja intuicja nie ma tu nic do rzeczy. A właściwie ma: szepcze mi, żebyś ogarnął się wreszcie, Zasępa, i nie podgryzał, bo na mnie łatwo połamać sobie zęby. Wracając do tematu, nadal mamy za mało danych.

– Może Szymon naraził się swojej siostrze? – odezwała się Michalina. – Nie od dziś wiadomo, że rodzeństwa nie przepadają za sobą. Kristi dorabia nielegalnie w salonie piercingu i tatuażu. Na pewno nie zarabia kroci, ale w takiej rodzinie jak jej każdy grosz się liczy. Jeśli Szymon podprowadził jej kilka stówek, mogła przestać nad sobą panować.

– À propos. – Julia wychyliła się z fotela. – Nie powinnaś warować pod salonem? Otwierają za pół godziny.

Bodnar z niechęcią spojrzała za okno. Wiatr hulał po ulicach, zamiatając po drodze setki liści. Na dodatek w szyby zaczęły uderzać pierwsze krople deszczu.

– Pół godziny to szmat czasu. Zdążę – powiedziała bez entuzjazmu i podniosła się ze stęknięciem z krzesła. Przygładziła blond fryzurę, sprawdzając, czy wytrzyma porywy wiatru, czy też należałoby zabezpieczyć ją dodatkową porcją lakieru. – Może ktoś z was byłby tak uprzejmy i z dobrego serca pożyczył mi swoje auto? Szlag mnie trafia na samą myśl o wycieraniu się po autobusach.

Żadna z rąk nie podniosła się do góry.

* * *

Julia zaparkowała w tym samym miejscu, co poprzednio. Koła zatopiły się w czarnym piachu przysypanym z wierzchu warstwą igliwia. Nie było widać żadnych śladów butów ani dziur po kijkach. Nikt nie przechodził tą ścieżką od dnia, w którym zabrano stąd ciało chłopca. Informacja o tym, że w lasku ktoś zabił dziecko i może nadal się tam ukrywać, powstrzymywała od zapuszczania się w rejon lasu. To miejsce straszyło i odpychało.

Wyłączyła silnik. Przez chwilę siedziała w ciszy, wpatrując się w spływające po przedniej szybie fiata strugi deszczu. Nie wiedziała, po co właściwie tu przyjechała. Coś pchało ją w to miejsce. Chciała jeszcze raz stanąć na mchu, gdzie kilka dni temu leżały zwłoki dziewięcioletniego chłopca.

Rzadko wracała na miejsce zbrodni. Zdarzyło się to raz, może dwa. Ostatnim razem było to mieszkanie, w którym oprócz ciała młodej kobiety utopionej w wannie nic nie wskazywało na to, że doszło do morderstwa. Żadnej szamotaniny, poprzewracanych krzeseł czy porozlewanej wody w łazience. Przecież powinna się bronić. W grę wchodziła druga wersja, mało prawdopodobna: śmierć z przyczyn naturalnych. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pewien drobiazg – zdrowe dwudziestoparolatki nie zasypiają w wannie ani nie dostają zawału ot tak. A ona zasnęła. Sekcja zwłok wykazała obecność środka nasennego w organizmie. Mogła zażyć go sama, jak robi to tysiące osób. Mogła przedawkować. W mieszkaniu nie znaleziono ani jednej fiolki. Na stole w pokoju widać było jedynie rozmazany ślad po szklance. Zlekceważony drobiazg, który nie dawał Julii spać po nocach. Zwykła, sucha plama na stole. Niby nic, dziewczyna mogła szklankę umyć, odstawić i nie zauważyć odciśniętego krążka. Julia poszła tam ponownie. Sąsiad z naprzeciwka wymiatał właśnie piach spod wycieraczek, swojej i zmarłej dziewczyny. To ona ustaliła, że raz na tydzień będą sprzątać piętro i odkurzać wycieraczki. Była pedantką. W dniu, w którym znaleziono ją w wannie, mieszkanie lśniło. Nawet ścierki do kurzu były wytrzepane i odłożone na półkę w łazience. Tymczasem plama na stole była jak wyprysk na gładkiej skórze. Natręctwo na tle czystości i pozostawiony ślad po szklance, z której wylało się kilka kropel jakiejś cieczy i zastygło na blacie. To zgrzytało. Cieczą okazała się zwykła woda z cytryną zmieszana z tiopentalem. Wystarczyło kilkanaście minut, żeby po przyjęciu leku i wygodnym ułożeniu się w wannie wejść w fazę REM. W czasie snu ciało zsunęło się pod wodę, nastąpiło zachłyśnięcie się i sprawa załatwiona. Szklankę znaleziono w kontenerze pod blokiem zmarłej dziewczyny. Była wepchnięta na sam spód, pod grubą warstwę śmieci. Obok leżała druga szklanka z wyraźnym śladem szminki. Pobrane próbki DNA idealnie pasowały do DNA siostry denatki. Mogła chociaż wyrzucić szklanki w inne miejsce, ale zaraz po zabiciu siostry śpieszyła się na odczyt o metodach osiągania sukcesu. Mały odcisk na stole załatwił ją na całe życie.

Julia otrząsnęła się z tamtych wspomnień i sprawdziła, czy na tylnym siedzeniu nie leży parasolka. Oprócz kilku gazet nie leżało nic. Parasolka zapodziewała się zawsze wtedy, gdy była potrzebna. Julia nasunęła na głowę kaptur.

Szła prosto do miejsca, gdzie leżały bale drewna. Było ich tyle samo, co ostatnim razem. Tartak od paru tygodni nie prowadził wycinki z powodu przymusowych urlopów bezpłatnych.

Oparła się ramieniem o wilgotną kłodę, tak samo jak tamtego dnia. Przywołała w myślach moment, kiedy znaleziono Szymona. Jego głowa zwrócona była na wschód, cudem nie zsunęły się na nią poukładane jedne na drugich bale drewna. Mocniejsze szarpnięcie i stoczyłyby się, miażdżąc chłopcu czaszkę. Jeśli morderca miał nadzieję, że tak się stanie, był skończoną kanalią. A jeśli wcale tak nie myślał? Jeśli wsuwając głowę pod stertę drewna, chciał osłonić ją przed ptakami, aby nie miały łatwego dostępu do twarzy dziecka?

Po leżącym kilka dni ciele nie było już śladu. Wgłębienie w ściółce zniknęło, mech się podniósł i miejsce wyglądało tak, jakby nic się tu nie wydarzyło.

Coś przykuło jej uwagę. Głęboki kaptur przeszkadzał, zasłaniał oczy. Zsunęła go z głowy, włosy natychmiast pokryły się kroplami deszczu. Podeszła bliżej ściętych drzew i przykucnęła. Spod igieł i mokrych liści wydostała małego słonika. Musiał umknąć ich uwadze tamtego dnia. Zwykły słonik pomalowany na szaro, z lekko poodpryskiwaną farbą. Uśmiechnęła się do dużych, wesołych oczu. Przetarła figurkę kciukiem i schowała do kieszeni.

Czuła go pod palcami, kiedy wracała do auta. Ostra krawędź trąby wbijała się w skórę. Słoniowe nogi były łagodnie zaokrąglone, ale mimo to dawało się rozpoznać, gdzie się kończą, a gdzie zaczyna opasły brzuch figurki. To dziwne uczucie trzymać w dłoni przedmiot, który jeszcze kilka dni temu miało w ręce zmarłe dziecko.

Jechała przed siebie. Nie zauważyła, że skręciła w przeciwną stronę, niż powinna. Droga prowadziła do kliniki psychiatrycznej Artura. Nie było sensu zawracać. Wysłała mu SMS-a, że będzie u niego za kwadrans.

Czekała na korytarzu. Wyszedł po kilku minutach z sali projekcyjnej po zakończonej naradzie lekarzy. Spod idealnie białego, zapiętego na ostatni guzik kitla wystawał zawiązany na gruby węzeł krawat. Poprawiła go, dosuwając do szyi. Artur przytulił ją do siebie i nie zważając na mijających ich lekarzy, pocałował w usta.

– To miło, że się za mną stęskniłaś. Kawa u mnie w gabinecie czy może wpadłaś na coś więcej?

Zobaczyła szelmowski błysk w jego oczach. Zawsze potrafił ją oczarować, nawet kiedy nie była w nastroju.

Weszli na piętro do gabinetu, w którym nic się nie zmieniło, odkąd była tu po raz pierwszy. To samo proste biurko, metalowe szafy na dokumenty i leżące wszędzie magazyny medyczne. Nawet wieszak na ubrania stał, jak przyspawany, w tym samym miejscu.

– Męczy cię sprawa tego chłopca? – spytał Artur i zamknął za nimi drzwi. Pomógł jej zdjąć kurtkę i odsunął krzesło od stołu. Był jedynym znanym jej mężczyzną, który odsuwał krzesła i otwierał drzwi samochodu przed kobietą. Początkowo czuła się z tym niezręcznie, ale z czasem przywykła.

– Czytasz w moich myślach. Gdybyś nie był światowej sławy psychiatrą i znał się trochę mniej na tym, co ludzie mają pod czaszką, pomyślałabym, że masz czarcią duszę. – Rozejrzała się po gabinecie. – Potrzebuję czegoś na ból głowy. Masz rację, ten chłopiec ciągle stoi mi przed oczami. Może wpadam w paranoję, ale mam wrażenie, że on cały czas przy mnie jest.

– To tylko złudzenie. – Maciejewski wyjął z szafki małe połyskujące pudełeczko z maścią eukaliptusową. Stanął za plecami Julii i zaczął masować jej skronie. – Tak to właśnie działa. Męczą cię prywatne problemy, które kręcą się wokół twojej córki, i przekładasz je na śmierć tamtego chłopca.

– Myślisz, że zwariowałam? – Julia odsunęła jego ręce. – Naprawdę uważasz, że postradałam rozum?

– Nie. Boję się jedynie, że zbyt angażujesz się w sprawy, na które nie masz wpływu.

– Co za brednie!

Maciejewski ruszył spokojnym krokiem do umywalki.

– Zrozum mnie dobrze. Dzieci umierają i będą umierać. Codziennie. To naturalne, że jako matka jesteś przewrażliwiona, ale poddając się takiemu myśleniu, zniszczysz samą siebie. Musisz odciąć się od tego psychicznie. Obserwuję cię, odkąd wzięłaś tę sprawę. Przestałaś rozgraniczać życie prywatne od zawodowego. To cię niszczy, zżera od środka. Myślisz, że nie widzę, jak patrzysz na Sylwię, a potem nurkujesz myślami w jakąś piekielną czeluść?

Obserwowała, jak myje ręce pod strumieniem bieżącej wody, dokładnie, fachowo. Namydlał każdy palec i przestrzenie między nimi, jakby przygotowywał się do operacji na otwartym sercu.

– Zdumiewasz mnie. Ty i te twoje poglądy. – Julia wstała z krzesła i podeszła do regału, na którym stały książki z zakresu psychiatrii i psychologii. Miała wrażenie, że przez ostatnich kilka miesięcy przybyło ich dwukrotnie. Były poukładane jedne na drugich. Z wielu wystawały kolorowe kartki samoprzylepne z niewyraźnymi zapiskami.

Artur strząsnął krople z dłoni, a następnie wytarł je w papierowy ręcznik wiszący przy umywalce. Jego ręce powędrowały ku skroniom, pogładził odstające od głowy włosy.

– Uważasz, że powinienem cierpieć, widząc cierpienie innych? Płakać razem z nimi? Jakim byłbym wtedy lekarzem? Kto by ich wówczas leczył?

– I nie martwisz się tymi nieszczęsnymi dzieciakami, które trafiają pod twoją opiekę?

– Owszem. Nawet nie wiesz, jak bardzo. Tylko co z tego? Cierpienie bywa paraliżujące, a nie tego ode mnie oczekują. Wystarczy, że im współczuję. Jak dla mnie to i tak za dużo. Czasami wolałbym nic nie czuć. Kiedy zaczynałem pracę, miałem nadzieję, że tak właśnie będzie: diagnoza i leczenie. Krótka piłka. Bez niepotrzebnych emocji, one tylko przeszkadzają. Nie miałem pojęcia, że dam się wkręcić w tę chorą machinę współodczuwania dramatów, zwłaszcza tych z dziećmi w roli głównej. – Głos Artura stał się matowy. Miała wrażenie, że ten temat jest dla niego niewygodny. – Może właśnie dlatego nie mam swoich.

– Dobrze ci z tym? – Pytanie wyrwało się z jej ust. Przecież wiedziała, jak jest.

– Tak. Właśnie tak jest mi dobrze. Blada jesteś. Trzeba przewietrzyć pokój.

– Zostaw. Ja to zrobię.

Podeszła do okna i uchyliła je na tyle szeroko, by wystawić twarz. Wciągała w płuca powietrze urywanymi haustami, jakby ktoś chwycił ją za gardło i zaciskał, odcinając dopływ tlenu. Miała rację. Ta ciąża była pomyłką. Katastrofą, na którą żadne z nich nie było gotowe.

– Lepiej zamknij, przeziębisz się. – Artur docisnął ramę okna. Objął Julię ramieniem i pocałował w szyję. – Niepotrzebnie cię zdenerwowałem. Jeszcze teraz czuję, jak się trzęsiesz. Masz lodowate ręce.

– To tylko chłodny wiatr – odpowiedziała. – Może to głupie, ale pomogłeś mi w podjęciu pewnej ważnej decyzji.

– Skończ z tym, co cię dręczy, to jedyny sposób. Trzeba to w sobie zabić. Raz na zawsze – zamruczał.

Stała odwrócona do niego tyłem. Nie widział jej twarzy ani szklistych oczu. Kiwnęła spokojnie głową.

* * *

Krystyna przystanęła na chwilę przed wejściem do salonu Blue Dragon i wyjęła z plecaka małe, okrągłe lusterko. Pociągnęła usta szminką i pchnęła drzwi.

Radio nastawione było na rockowe brzmienie. Podwieszone pod sufitem głośniki wydawały z siebie gitarowe riffy i wrzaski wokalisty. Zza kotary odgradzającej część główną salonu od prywatnego pomieszczenia wysunęła się umięśniona sylwetka dwudziestoletniego chłopaka. Elvis podrapał się po zbyt wcześnie wyłysiałym czubku głowy. Włosy zaczęły mu wypadać zaraz po skończeniu szkoły. Nadrabiał te braki bokobrodami, które, wypielęgnowane, rozszerzały się w kierunku ust. Wykrzywił w ironicznym uśmiechu wąskie wargi, unosząc lewy kącik ust.

– No, wreszcie. Masz wszystko?

Dziewczyna postawiła na ladzie torbę i zaczęła w niej nerwowo grzebać. Wcale się nie cieszyła, że znów go widzi. Ich kilkudniowa rozłąka miała dać jej trochę luzu, ale nie umiała go z siebie wykrzesać. Nawet nie zapytał, jak się czuje po śmierci brata. Wiedział przecież. I nic, ani słowa.

Wyjęła uszyte na maszynie kieszonki z pikowanego materiału. Nie zdążyła położyć ich na ladę, kiedy zabrzęczał zawieszony nad drzwiami dzwonek. Elvis chwycił torbę wraz z kieszonkami i zrzucił na podłogę, wprost pod swoje nogi. Krystyna obróciła się w stronę drzwi, ale Elvis był szybszy. Wykorzystała moment i schowała się za kotarą. Słychać było, jak głośno wyciera nos. Po kilku minutach wyszła przebrana w niebieski, sięgający bioder fartuszek. Nie podnosząc wzroku na gościa, zabrała się do zamiatania podłogi.

W drzwiach stała młoda kobieta, pulchna, z blond włosami zaczesanymi do góry i wygolonymi po bokach. Rozglądała się ciekawie po wnętrzu. Sprawiała wrażenie, jakby weszła do salonu meblowego i szukała wzrokiem odpowiedniego pufa czy krzesła.

Salon jakich wiele. Nieduże pomieszczenie ze ścianami pomalowanymi na ciemny fiolet, który rozjaśniał się dopiero przy podłodze. Nie wiadomo, czy był to efekt zamierzony, czy też dolna część ściany odbarwiła się od zbyt częstego wycierania mokrym mopem. Na środku, po obu stronach szklanego stolika, stały dwie czerwone kanapy. Na stoliku leżały albumy z wzorami tatuaży. Na ścianie wisiała półtorametrowej długości półka z buteleczkami zawierającymi kolorowe tusze.

– Tatuaż czy kolczyk? – Elvis obrzucił gościa wzrokiem od góry do dołu. – Wczoraj były zniżki, dziesięć procent taniej. Dziś mogę dać pięć.

Kolczyk w dolnej wardze poruszał się przy każdym drgnięciu ust.

– Nie szukacie kogoś do pomocy? – spytała pulchna blondynka, wciąż się rozglądając. – Podobno wisiało tu ogłoszenie.

– Już mamy. – Elvis wskazał Krystynę. – A o ogłoszeniu nic nie wiem. Może ci obok kogoś szukają.

– Obok?

– Przez ścianę jest sklep ze starociami. Zwykłe graty i potłuczone skorupy. Właściciel jest stary i pewnie ślepy, więc może szuka kogoś do pomocy.

– Wolałabym u was. – Dziewczyna wypięła pierś. – Ślepcy nie kręcą mnie tak jak prawdziwi artyści – zaryzykowała. – Na pewno nic się nie znajdzie? Mogę się przydać, znam się na rzeczy.

Elvis podszedł do niej bliżej. Nachylił się tak bardzo nad dużym dekoltem, jakby zaraz miał polizać jej skórę. Dopiero teraz rzuciły się jej w oczy dziury w uszach, które wypełniały czarne tunele. Źrenice Elvisa były równie czarne i dałaby głowę, że większe, niż powinny. Nie próbował udawać, że nie zauważył, jak mu się przygląda.

– Ta mała w niebieskim jest nawet niezła – wyszeptał jej prosto w nos. – Ma spore grono znajomych, a oni mają swoich znajomych. Jednym słowem, pomocna jest. I do tego całkiem obrotna.

Testował ją bez cienia zażenowania. Owijanie w bawełnę to nie był jego styl. Krótko i na temat.

– Tylko na moim roku jest kilkuset studentów. – Blondynka wygięła palce, aż zatrzeszczały stawy. – Mają więcej kasy i luzu niż gówniarze z gimnazjum. Rozumiesz, o czym mówię?

Długo się zastanawiał. W końcu uśmiechnął się bezczelnie i pokiwał głową.

– Może się dogadamy. – Wrócił za blat i napisał kilka słów na kartce. – Najpierw to załatw, bez tego nie przyjmę cię do roboty. Salon musi trzymać poziom.

* * *

– Co to jest? – Julia nie wierzyła własnym oczom.

Michalina miała krople potu na czole. Jej policzki płonęły żywym ogniem, podobnie jak skóra na ramieniu. Przykładała do niego worek z lodem i syczała przy każdym poruszeniu.

– Indianin – odpowiedziała i ponownie zasyczała.

– Pozwoliłaś sobie wydziergać Indianina?!

– A co miałam według ciebie zrobić? On ma takiego samego na bicepsie, nawet pióro odstaje w ten sam sposób. Musiałam się jakoś wkupić, klasyczne frycowe. Na dodatek mam załatwić to. – Wskazała brodą kartkę wystającą z kieszeni kurtki. Przy zdejmowaniu okrycia musiała sobie pomóc zębami, żeby zsunęło się z ramienia bezboleśnie.

– Badania lekarskie?

– Na nosicielstwo. Bez tego mnie nie przyjmie.

– Zwariowałaś, prawda? Chcesz się zatrudnić w salonie jako kto?

– Jeszcze nie wiem, ale to był jedyny pomysł, jaki mi przyszedł do głowy, kiedy śledziłam Kristi.

– Strach pomyśleć, co by się stało, gdybym wysłała cię na przeszpiegi do Syrii. Przystąpiłabyś do dżihadystów i wysadziła pół świata w powietrze?

– Myślałam, że to docenisz. – Michalina miała łzy w oczach.

– Głupotę? Nigdy. Co za pomysł?! Żeby to było jeszcze coś ładnego lub oryginalnego. Indianin! Przerób go do lata na coś innego, żebyś nie spaliła się ze wstydu na tych swoich kursach dla nurków. Zabiją cię śmiechem, jak zobaczą tego Apacza z pióropuszem.

– Jesteś podła. – Bodnar poprawiła się na fotelu. Pod bolące ramię podłożyła zwinięty grubo szalik.

– Wstawaj – Julia wyciągnęła rękę w jej stronę. – W takim stanie do niczego się dziś nie przydasz. Równie dobrze mogłabyś przyjść tu z ręką na temblaku. Odwiozę cię do domu, a w drodze powrotnej zajrzę tam, gdzie ludzie podcierają sobie tyłki forsą.

Przez całą drogę Michalina zerkała na błąkający się na twarzy Julii uśmieszek. Indianin jak ta lala, precyzyjny i z rozmachem. Nie żaden głupkowaty smok, czaszka czy płonąca róża. Rasowy Apacz. Zamiast się uśmiechać z pożałowaniem, też mogłaby wreszcie wyluzować i choćby przekłuć pępek. Od razu poczułaby się lepiej. Mamuśka!

Kiedy auto się zatrzymało, uchyliła drzwi i wyślizgnęła się ostrożnie, aby nie uderzyć ramieniem w karoserię. Chroniła rękę, jakby trzymała w rękawie tuzin nowo narodzonych pisklaków.

– Widzimy się jutro – burknęła i ruszyła w kierunku swojego bloku. Julia patrzyła na nią z rozbawieniem, jak próbuje lewą ręką trafić kluczem do zamka.

* * *

Bramka wejściowa do osiedla przy Granitowej była uchylona. Delikatny mechanizm furtki nie domknął się albo ktoś celowo zostawił ją otwartą. Julia szła w dobrze już znanym kierunku. Kilka szerokich schodów biegło równolegle z podjazdem dla wózków. Wszystko przemyślane i idealnie zaplanowane przez architekta. Nie to co w starych blokach, gdzie nie wiadomo, czy najpierw wnieść dziecko i zakupy, czy targać na górę wózek, zostawiając torby na dole.

Podniosła głowę, kiedy zobaczyła sypiące się na trawnik okruchy chleba. Miły staruszek rozdrabniał go w palcach i kusił nim gołębie. Zbierały się w gulgoczące stada i przepychały, wykradając sobie z dziobów co większe kawałki.

Nacisnęła przycisk domofonu i spojrzała w okna. To tam, drugie piętro. Może wrócili. Firanka poruszyła się gwałtownie. A jednak. Ktoś stał i obserwował ją z góry. Domofon jednak nie odpowiadał.

ROZDZIAŁ VI

Tym razem miękki ołówek okazał się lepszy. Ani twarz, ani reszta ciała nie powinny wyjść kanciasto, za ostro. Kilka kresek roztartych palcem wyszło całkiem nieźle, choć trochę zbyt ciemno. Lepiej by wyglądało, gdyby kontur był szary. Czerń wydała się zbyt tragiczna. To przecież taka młoda dziewczyna. Tak, szary będzie lepszy.

Ogólny zarys już był, trzeba mu było dodać lekkości. Przy skroniach koniecznie należy dołożyć trochę bieli, tak samo jak przy szyi. Jasna kredka przebiegła przez płótno. Teraz trzeba dodać więcej koloru.

Znalezienie pudełka z kolorowymi ołówkami nie było problemem. Nowe, trzymane na tę wyjątkową okazję kredki pachniały nieziemsko. Dokładnie tak: nieziemsko. Nie ma lepszego zapachu od nieużywanych ołówków. Drewniane oprawki muśnięte końcami palców wywołały wzruszenie.

Trudno było wybrać spośród kilkunastu, jednak czerwień i błękit wydały się najbardziej trafione. Szybkie, ale pełne pietyzmu ruchy palców i dwie smugi przebiegły przez obraz. Kończyły się tam, gdzie kończyło się naciągnięte na ramę płótno.

Jeszcze sukienka. Powinna być żywa, to zrobiłoby dobrze całości. Oczy odsunęły się na pewną odległość i oceniły rysunek. Kolor czy jego brak? Przecież musi być idealnie, tak jak w rzeczywistości. Pudełko z barwnymi ołówkami zatrzasnęło się. Sukienka pozostała nietknięta. Szara, w kolorze płótna.

Z korytarza dochodziły kroki. Palce zarzuciły na sztalugę płachtę i dla bezpieczeństwa odwróciły ją tyłem do wejścia.

Drzwi otworzyły się i stanęła w nich kobieta. Ciągle coś mówiła i wymachiwała rękami. Identyczne zdania powtarzane każdego dnia zaczynały męczyć. Lepiej udać, że się słucha, mimo że głowa jest zajęta czym innym. Trzeba kontynuować swój plan, tylko to się liczy.

Kobieta postawiła na stole obiad i wycofała się z pokoju. Widelec zazgrzytał o talerz i podniósł do ust kawałek mięsa. Pieczony kurczak już wystygł, tak samo ziemniaki. Miały posmak brudnej ścierki. Wyplute mięso powędrowało do kosza podobnie jak reszta obiadu. Jałmużna za bycie dla niej nie wiadomo kim.

Lepiej skoncentrować się na obrazie. Oczy porównały rysunek ze zdjęciem, które dopiero co wyschło. Przez tych kilka dni spędzonych poza domem ciało przeżywało udrękę z dala od klisz, odczynników i wywoływaczy. Już ich nie opuści. Ani ich, ani swojej sztalugi i ołówków.

Chryste, jakie to piękne. Jak trudno oderwać wzrok od własnego dzieła. Wyglądała, jakby zasnęła chwilę temu. Palce pogładziły twarz dziewczyny, a usta posłały jej słodki pocałunek.

* * *

Niedokończony basen, którego budowa rozpoczęła się w latach osiemdziesiątych, straszył przerdzewiałym szkieletem. Betonowe paskudztwo, obudowane ze wszystkich czterech stron blokami mieszkalnymi, wkomponowało się w pejzaż miasta.

Decyzją gminy, po otrzymaniu środków z Unii, ogrodzono go na tyle, żeby utrudnić wynoszenie metalowych części do pobliskiego skupu złomu. Zostało jedynie wąskie przejście, żeby kierownik budowy mógł wejść tam raz na ruski rok i ocenić stan niszczejącego żelastwa. Ruski rok właśnie nadszedł, za parę dni miał wjechać tu znowu ciężki sprzęt.

Trzydziestodwuletni inżynier Sławomir Kuc trzymał pod pachą odświeżone plany budowy. Chciał przeskoczyć butwiejące deski, ale w sięgających łydek gumiakach oblepionych błotem nie było to takie proste. Rzucił pod nosem przekleństwo i wytarł podeszwy o resztki trawy. Wizytę w tym podłym miejscu odkładał z dnia na dzień. Gdyby nie zapowiedzi nadchodzących ulew, nie pojawiłby się tu również dzisiaj. Projekt przebudowy tego, co od lat popadało w ruinę, spokojnie mógł poczekać dodatkowych parę tygodni. Telefon z gminy zmusił go do odwiedzenia budowy i podgonienia sprawy.

Betonowe ściany basenu nadal się trzymały, ale pęknięcia miały szerokość ręki. Wzmocniono je metalowymi łączeniami, aby nie zagrażały zawaleniem. Przychodzące na budowę dzieciaki wymalowały je sprayem, graffiti zasłaniało niemal całą powierzchnię płyt.

Pod butami chrzęściło szkło, pozostałość po letnich libacjach. Stawiał stopy ostrożnie, aby nie przebić gumowców. Było dużo gorzej, niż przypuszczał. Rusztowania nadawały się do rozbiórki. Drewno zbutwiało. Naiwniacy z gminy chcieli wycisnąć z tego śmietnika cokolwiek, aby popisać się gospodarnością. Trochę późno. Co miało zgnić, zgniło. Metalowe druty były zardzewiałe.

Kuc obrócił się na pięcie i spojrzał na plansze przybite do ogrodzenia basenu. Wisiały tam kilka lat, wyblakły i porozrywały się w kilku miejscach. Przedstawienie basenu z boku, z lotu ptaka i w środku. Idealnie, niemal jak opera w Sydney. Mimo największego wysiłku nie mógł jednak sobie wyobrazić, jak to straszydło miałoby się w cudowny sposób przeobrazić w coś. Cokolwiek. Powiedzenie „Z gówna bicza nie ukręcisz” pasowało tu jak ulał.

Dotknął jednego z metalowych filarów. Nity ledwo się trzymały. Jedno kopnięcie i wszystko zawaliłoby mu się na głowę.

Rozwinął plany. W miejscu, gdzie teraz stał, powinno być główne wejście. Poprawił żółty kask i docisnął pod szyją parciany pasek. Zrobił kilka kroków do przodu. Betonowe schodki prowadziły na dół. Nastąpił na jeden, żeby sprawdzić, czy stopień nie odpadnie. Schody nadal wydawały się solidne, w przeciwieństwie do reszty obiektu. Rozejrzał się i zgodnie z planem ruszył w stronę szatni. W miejscu, gdzie miały znajdować się przebieralnie, walały się kolejne butelki opróżnione przez lokalnych pijaczków i imprezującą po nocach młodzież.

Zadarł głowę. Jedno z metalowych przęseł wisiało nad nim niebezpiecznie. Czuł się jak w poniemieckim bunkrze. Beton, metal, a wszystko groziło zawaleniem w każdej chwili. Wolał się stąd jak najszybciej zwinąć. Właściwie zobaczył to, co powinien. Do obejrzenia została jedynie część pomieszczeń.

Minął szatnie i znalazł się w miejscu, gdzie w długiej na pięćdziesiąt metrów niszy miały biec basenowe niecki. Jak na pływalnię w takiej dziurze, plany zbudowania torów o olimpijskich rozmiarach były ambitne.

Przeszedł wzdłuż niewykończonego toru do kolejnej wnęki w murze. Według projektu miała tam być pojedyncza sauna. Kopnął leżący na ziemi kawałek gruzu i zajrzał do środka. Z początku wydało mu się, że w kącie leży jeden z bezdomnych, nakryty foliową płachtą, aby schować się przed deszczem. Podszedł bliżej i ściągnął folię z twarzy człowieka.

Trzymane pod ramieniem projekty upadły i zanurzyły się w mokrej brei. Stał na wprost trupa, nie mogąc złapać oddechu. Poczuł, że mimo przeszywającego wiatru zaczyna się pocić. Skostniałymi palcami wybrał numer 112.

Lampy ustawiono na pokruszonych cegłach. Światło raziło Zasępę w oczy, osłonił się od blasku rozłożonym parasolem. Zakrył usta i przykucnął przy zwłokach.

– Kolejny dzieciak. Nie żyje co najmniej od dwudziestu czterech godzin. Temperatura ciała w takich warunkach spada bardzo szybko. – Podniósł w dwóch palcach opadającą na ramiona głowę dziewczynki.

– Odsuń się i stań gdzieś, gdzie nie będziesz przeszkadzał. – Ręka doktora Urbanowicza popchnęła lekko Zasępę. – A najlepiej zajmij się swoją robotą.

– Wygląda na uduszenie. – Julia wskazała zawiązaną pod brodą wstążkę. – Spójrzcie na to. Na szyi zawiązano kokardę. Równo. Makabra.

– Dość fantazyjnie jak na mordercę. Mamy do czynienia z estetą. Poza tym to nie jest zwykła kokarda ani zwykła wstążka.

Urbanowicz powoli odwinął materiał z szyi. Pozostała na niej czerwonosina pręga.

– Owinięto nią szyję kilkanaście razy, materiał o mało nie przeciął skóry. Wstążka ma jakieś sześć metrów.

– Szarfa gimnastyczna – podpowiedziała Julia. – Odcięto z jednego końca pałeczkę, zobacz tylko, materiał nadal się strzępi. Kiedyś sama próbowałam tańca z szarfą. Kończyłam wtedy podstawówkę. Nie szło mi najlepiej i przerzuciłam się na pisanie opowiadań o przygodach domowych zwierząt. Ile ona mogła mieć lat? Dziesięć?

– Dzieciak jeszcze. – Zasępa nastawił foliową torbę na dowody. – Nie wiedziałem, że masz zdolności pisarskie.

– Ze zwierzętami też poszło mi nie najlepiej. W ogóle mało co mi w życiu wyszło.

Na moment wszyscy zamilkli. Doktor Urbanowicz ujął dłonie dziewczynki i dokładnie je obejrzał. Nie znalazł śladów zadrapań, skóra była nieuszkodzona.

– Nawet się nie broniła. Jakby z własnej woli poddała się temu, kto jej to zrobił.

Sprawdził kurtkę. Była zasunięta pod samą szyję. Szara sukienka i rajstopy również nie wyglądały na naruszone.

– Na pierwszy rzut oka nie wydaje mi się, żeby zabójstwo miało podłoże seksualne.

Julia wstała z kucek i stanęła obok Zasępy.

– Czyli co? Standard? W ciągu dwóch tygodni znajdujemy kolejne zwłoki dziecka. Nikt mi nie wmówi, że to przypadek.

Doktor Urbanowicz machnął w jej stronę rękę. Julia nachyliła się ponownie nad ciałem. Mężczyzna odchrząknął, po czym kciukiem odchylił powieki ofiary.

– Spójrz na jej oczy.

Odsunęła się z odrazą. Oczy dziewczynki przypominały oczy zwierzęcia. Źrenice były wydłużone, jak u kota. Tęczówki miały nieokreślony kolor.

Zasępa nie mógł odmówić sobie, żeby coś go ominęło. Wcisnął się między lekarza i Julię.

– Dziwna jakaś. Widziałaś kiedyś takie źrenice? Człowiek-nieczłowiek. Trzeba ją przewieźć do Lipskiego, niech się trochę pomęczy.

Stęknął, jakby kilkusekundowe zgięcie pleców było nadludzkim wysiłkiem. Julia pomogła mu wstać z przykurczonych kolan. Otrzepał spodnie, mimo że nawet nie dotknęły ziemi. Szybko schował zmarznięte dłonie do kieszeni wiatrówki. Stał w rozkroku, lustrując z niesmakiem budowę.

– Dobrze, że wreszcie ktoś się weźmie za tę ruderę. Straszyła tyle lat. Aż się prosiła, żeby podrzucić tu trupa. No i wreszcie mamy.

Julia patrzyła na niego w osłupieniu. Zwariował czy udaje, że kolejne morderstwo obchodzi go tyle co zeszłoroczny śnieg? To jasne, że Zasępa, wieczny kawaler, nie mógł czuć tego, co ona. U niej próg bólu został przekroczony.

Z całej siły starała się zapanować nad emocjami. Kiedy jednak wnoszono po betonowych schodach ciało dziecka, stała sparaliżowana od stóp po czubek głowy. Była porażona tym widokiem.

Zasępa zarzucił torbę na ramię i teraz to on wziął Julię pod rękę. Wyglądał już na bardziej współczującego niż kilka minut temu. Oczy mu spoważniały, z twarz znikł niepoprawny uśmieszek. Jakby wreszcie do niego dotarło, że sytuacja nie jest najweselsza.

– Prasa nam tego nie odpuści – powiedziała Julia, patrząc, jak wynoszone zwłoki znikają na górnej kondygnacji basenu. – Zjedzą nas żywcem. Już to czuję.

Zasępa rozłożył nad nią parasol i delikatnie popchnął w stronę schodów. Starła z twarzy krople deszczu i postawiła nogę na pierwszym stopniu. Odwróciła się i spojrzała mu w oczy. Zrozumiał to spojrzenie.

– Uda ci się. Znajdziesz sukinsyna, masz mnie przecież po swojej stronie. Póki co czeka cię przygotowanie kolejnego raportu dla prokuratury. Podrzucę ci tyle zdjęć, że Myszkowskiej będzie się zdawało, że ogląda miejsce zbrodni w 3D.

Julia wsiadła do fiata i ruszyła za vanem, w którym znajdowały się zwłoki. Wysłała do Michaliny SMS z krótką prośbą o sprawdzenie w bazie, czy może tym razem ktoś zgłosił zaginięcie dziecka. O ile w przypadku Szymona matka żyła w nieświadomości, myśląc, że chłopiec jest na szkolnej wycieczce, o tyle w tej sytuacji wydało jej się wprost niewiarygodne, żeby nikt nie zameldował o zniknięciu kolejnego dziecka.

Położyła komórkę w zagłębieniu fotela pasażera, żeby mieć ją pod ręką. Co chwila spoglądała na wyświetlacz, jednak mijały kolejne minuty, a Michalina nie dawała znaku życia.

Fiat sunął powoli, w tempie jadącej przodem furgonetki z ciałem. Ten krótki kondukt żałobny zamykał samochód Zasępy i jego ludzi. Odłączył się za zakrętem i zniknął w którejś z przecznic. Zamiast niego zza zakrętu wyłonił się jadący na sygnale wóz strażacki. Z najwyższego piętra trzypiętrowej kamienicy na rynku unosiły się kłęby dymu. Zaczynał się sezon grzania piecykami bez atestów.

Wyjechali za miasto. Kierowali się do Warszawy, prosto do Zakładu Medycyny Sądowej. Znała tę drogę, mogłaby tam trafić z zamkniętymi oczami. Złapała się na tym, że nigdy do tej pory nie odprowadzała żadnego ze „swoich” zmarłych w to miejsce. Robili to za nią inni. Tym razem chciała, żeby było inaczej. Musiała towarzyszyć tej małej, nie mogła zostawić jej samej. Wiedziała, że to nieracjonalne, ale odczuwała potrzebę bycia przy zmarłej, jakby tym chciała wynagrodzić krzywdę, która spotkała to dziecko.

Machinalnie wrzucała biegi na kolejnych światłach. Wpatrywała się w tylne drzwi vana, wyobrażając sobie plastikowy worek kołyszący się i podskakujący na nierównościach. Setki świateł i setki aut mijały ich konwój. Ludzie nie zdawali sobie sprawy z tego, że przez korki przebija się jedna metalowa puszka wioząca zwłoki dziecka.

W głowie Julii rozgrywała się scena jak z horroru. Chuda, bezimienna dziewczynka macha w powietrzu rękami, nie mogąc znaleźć oparcia. Ktoś owija wokół jej szyi taśmę. Oplata kilkakrotnie, aby wzmocnić ucisk. Szarpie za brzegi wstążki, zaciska, dziewczynka otwiera usta i łapie krótkie oddechy. Powoli obraca się, chcąc spojrzeć na mordercę, a może zna go od dawna? Potem opada na ziemię, brudzi błotem kurtkę i sukienkę. Oddech się spłyca i w końcu ustaje. Bezwładne ciało siedzi oparte o betonowy mur pływalni, pośród szkła i rozrzuconych metalowych prętów. Nikt nie wie, gdzie jest. Nikt nie wie, gdzie jej szukać. Jest sama, zdana na przypadkowego człowieka, który pojawia się w żółtym kasku z trzymanymi pod pachą szkicami wykonanymi przez młodych architektów.

Zaparkowała za vanem. Poczekała, aż worek z ciałem zostanie ułożony na noszach i zapięty pasami. Nie znosiła tego budynku. Straszył od lat i przywoływał złe wspomnienia. Ostatni raz była tu latem. Bez względu na porę roku tak samo śmierdział śmiercią.

Nosze wjechały na podjazd i zatrzymały się przy głównych drzwiach. Jeden z popychających je mężczyzn wyjął z kieszeni fartucha papierosa. W powietrzu błysnął ogień zapałki. Zaciągnął się z zadowoleniem, jakby był po dobrym seksie. Szarpnęła klamką, chcąc biec do niego i obić go pięściami. Żeby bolało i żeby zapamiętał ten ból do końca życia. Z jej gardła wyrwał się krzyk, przynajmniej tak się jej zdawało. Nie usłyszał. W tym samym momencie z budynku ktoś wyszedł. Rozpoznała Lipskiego. Podniósł rękę i pomachał Julii na przywitanie. Kiwnęła głową. Zrobił gest zapraszający do środka. Nie, nie tym razem, teraz nie da rady.

Za Lipskim i noszami zamknęły się drzwi. Teraz dziewczynka była bezpieczna, w dobrych rękach. On będzie zajmował się nią z szacunkiem, nawet wtedy gdy położy ją na stole sekcyjnym i sięgnie po skalpel.

Widziała, jak po kwadransie zapalają się jarzeniówki na piętrze. Widocznie tym razem nie było kolejki w poczekalni.

Włączyła silnik i zawróciła w kierunku wylotówki z Warszawy.

* * *

Tego wieczoru Emilia czuła się lepiej. Po raz pierwszy, odkąd ją tu przywieziono, nie skarżyła się na zbytnią senność ani rozbicie. Przy pomocy pielęgniarki włożyła szlafrok i usiadła przy oknie. Dotknęła ręką kaloryferów. Grzały mocno, mimo to w pokoju nie było zbyt ciepło. Wszystko przez nieszczelne, stare okna, pomyślała i wzdrygnęła się na myśl o szalejącej na zewnątrz wichurze.

Okryta dodatkowym kocem zapatrzyła się w mrok za szybą. Latarnie stojące po drugiej stronie ulicy oświetlały sąsiadujące osiedle. Ludzkie mrowisko. Zapchane po brzegi autobusy woziły zmęczonych po całym dniu ludzi. Wpatrywali się bezmyślnie w tych, którzy wskakiwali do środka, strzepując deszcz z parasoli, i szukali wzrokiem wolnych siedzeń.

W dniu, w którym tu trafiła, obiecała sobie, że jeśli Bóg da jej jeszcze jedną szansę, zrobi wszystko, żeby jej dalsze życie wyglądało inaczej. Nie wiedziała do końca, czy to, co zamierza, jest dobre i czy warto zaczynać wszystko od nowa. W wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat mało komu udaje się przewrócić świat do góry nogami.

Rzuciła okiem na zegarek. Szósta dziesięć. O tej porze powinna szykować kolację dla Sylwii. Poczuła ucisk w sercu na myśl o wnuczce. Pewnie znowu schudła na wikcie swojej roztrzepanej matki. Niech no tylko stąd wyjdzie, wszystko wróci na dawne tory.

Do drzwi pokoju ktoś nieśmiało zapukał. Pielęgniarka, która zbierała naczynia po kolacji, wyjrzała na korytarz. Emilia odwróciła głowę od okna na dźwięk jej głosu.

– Już późno. Dobrze, proszę zaczekać w pokoju obok. – Pielęgniarka zamknęła drzwi i podeszła do Emilii. – Ktoś chce się z panią widzieć.

Emilia podniosła się z krzesła i przeczesała palcami siwe włosy, które na końcach zaczęły się podwijać i układać w cienkie loki.

– Nie spodziewam się dziś córki – tłumaczyła przepraszająco i wsunęła stopy w kapcie.

– To z pewnością nie córka. – Pielęgniarka nacisnęła klamkę drugiego pokoju. Wpuściła Emilię do środka i poprosiła, żeby nie przeciągać spotkania zbyt długo.

Na dźwięk zamykanych drzwi gość odwrócił się w jej stronę.

– Ty tutaj? – Emilia poczuła się niezręcznie.

– Wcześniej nie miałem odwagi. Nie mam też kwiatów ani pomarańczy. Podobno nie można tu nic wnosić. – Ojciec Julii podszedł bliżej i przejechał dłońmi po ramionach byłej żony. – Jest poprawa?

Wydał się jej starszy niż ostatnio. Schudł i zmizerniał. Wiszący do tej pory nad paskiem brzuch wyraźnie zmalał. Nawet jej się to spodobało, mimo że uważała ludzi szczupłych za nieszczęśliwych, wiecznie głodnych i przez to sfrustrowanych. Po jego twarzy błąkał się nieśmiały uśmiech, specyficzne zachowanie tych, którzy przychodzą do szpitala w odwiedziny i nie wiedzą, co powiedzieć.

– Jeszcze nie umieram – odpowiedziała, nadal lustrując jego sylwetkę od góry na dół. – Mam w planie przeżyć, jeśli o to pytasz.

– Całkiem słusznie. Dobry plan to podstawa. – Uśmiechnął się już szerzej. Odsunął od stołu krzesło i pomógł Emilii wygodnie usiąść. Położyła na kolanach koc i obserwowała, jak krąży po pokoju wyraźnie czymś zafrasowany.

– Po co przyszedłeś? – spytała, nie odrywając od niego wzroku.

Potarł dłonie. Zbierał się na odwagę. Uśmiech zastąpił poważny wyraz twarzy, zupełnie do niego niepodobny.

– Nie wiem, od czego zacząć.

– Może od początku? Chociaż nie. – Emilia zawahała się i zrobiła gorzką minę. – Początki nam nie wychodzą. Zresztą ani środki, ani zakończenia. A ja, jak się domyślasz, nie chcę wracać do tego, co było.

– Ani ja. Tamto było pomyłką. Ostatnio miałem dużo czasu na to, aby spojrzeć na swoje życie.

– I… zobaczyłeś coś?

– Same zgliszcza. Dlatego tu jestem.

– Wybrałeś zły moment i złego spowiednika. Nie znajdziesz we mnie pocieszycielki. – Emilia przesunęła paznokciem po nitce wystającej z koca. – Co mogłam, puściłam w niepamięć. Nie możesz mnie prosić o nic więcej.

– A jednak. Chcę cię prosić, żebyś mnie wysłuchała i nie odpowiadała, zanim nie przemyślisz mojej propozycji do końca.

– Gotowa jestem pomyśleć, że chcesz mi się znowu oświadczyć. – Odchyliła głowę do tyłu i zrobiła nią obrót, jak robią dzieci na lekcjach gimnastyki. – Jeśli tak, to wybacz, ale zdecydowanie odmawiam.

– Wprowadź się do mnie – wyrzucił z siebie, jakby chciał mieć to już za sobą. – Zaraz po tym, jak stąd wyjdziesz. Zaczniemy wszystko od nowa.

Chwila ciszy dłużyła się w nieskończoność. Bali się spojrzeć na siebie, jak gdyby byli parą nastolatków, którzy nagle po raz pierwszy znaleźli się sami w pustym pokoju.

– Zwariowałeś. – Emilia odezwała się pierwsza. Nie potrafiła powiedzieć nic innego. – Zwyczajnie zwariowałeś.

– Dojrzałem. – Jednym ruchem dopadł do niej i przykucnął przy jej przykrytych kocem kolanach. – Może zbyt późno, ale nawet grzesznikom daje się ostatnią szansę.

W przymocowanym na ścianie płaskim telewizorze zapowiadano nadejście zimnego frontu. Głos był wyciszony, prezenter otwierał bezgłośnie usta i wskazywał ręką na mapę. Emilia podeszła do odbiornika i wyłączyła obraz, jakby nie chciała, żeby ktoś obcy podglądał rozgrywającą się scenę.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, co mi proponujesz? – zapytała niemal szeptem.

Wstał i nieśmiałym ruchem poprawił jej kołnierz podomki. Miała wrażenie, że bardziej go głaszcze, niż układa. Dawno nie widziała u niego takich spokojnych oczu. Policzki, do tej pory lekko ogorzałe, wydały się jej bledsze.

– Wiem, że przez lata uważałaś mnie za potwora. Miałaś do tego prawo, zdziwiłbym się nawet, gdyby było inaczej. Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie i oboje świetnie o tym wiemy.

Wydała z siebie ni to jęk, ni westchnienie. W jednej chwili przez głowę Emilii przebiegło dwadzieścia lat życia w pojedynkę, bez miłości i wsparcia, za to z córką, która systematycznie odkrywała, jakim draniem był jej ojciec.

– Posłuchaj mnie, Edmundzie…

Nie wymawiała jego imienia od momentu, w którym wykrzyczała je na klatce schodowej, kiedy z walizką w ręku znikał z jej życia, zbiegając po schodach. Potem usłyszała tylko trząśnięcie drzwi na klatce i ciszę. Teraz imię zabrzmiało nienaturalnie, jakby dopiero co powstało w wyniku przypadkowego połączenia liter. Nigdy wcześniej, nawet za dobrych czasów, nie zdrabniała tego imienia, wolała jego brzmienie bez zbędnych udziwnień.

Zauważyła, że porośnięte białą szczeciną mięśnie twarzy poruszyły się. Wyglądał na zaskoczonego tym, jak znów się do niego zwróciła. Dopiero teraz poczuł, że brakowało mu tego głosu wypowiadającego jego imię. Ujął jej pulchną dłoń i pocałował.

– Zaufaj mi. O nic więcej cię nie proszę.

– Potrzebuję czasu. – Zabrała rękę i potarła, jakby oparzyła się pokrzywą. Nie zrobiła tego świadomie, zadziałał mechanizm obronny.

– Dam ci wszystko, o co poprosisz. Ba, nawet nie będziesz musiała prosić. Należy ci się za to, co ode mnie wycierpiałaś. Przez ostatnie lata zgromadziłem pokaźną sumkę.

– Chcesz mnie kupić za swoje brudne pieniądze? – Emilia nie wierzyła własnym uszom.

Uznał to za dobry żart, więc tylko uśmiechnął się łagodnie.

– Nie są takie brudne, jak ci się wydaje. Trafiło mi się kilka niezłych inwestycji, więc dlaczego miałem nie skorzystać? Pieniądze lubią ryzyko, a ja nie miałem nic do stracenia. Udało się, ot co. Do grobu ich przecież nie zabiorę, a ty na pewno będziesz miała pomysł, co z nimi zrobić. Są twoje, o ile zechcesz spróbować jeszcze raz.

Emilia wstała, ale nie mogła się poruszyć. Przez głowę przelatywało jej tysiące myśli, jednak każda z nich zaczynała się i kończyła na jednym. Nie potrzebowała pieniędzy dla siebie, nie podniecał jej szelest banknotów. Zastanawiała się przez moment, czy naprawdę powinna to zrobić. Przeżegnała się w duszy i przełknęła ślinę przez zaciśnięte gardło.

– Zatem dobrze. Jednak ta twoja, jak ją nazwałeś, propozycja będzie cię drogo kosztować. Zrobisz dla mnie pewną rzecz.

Stali w pustym pokoju przez kolejne pół godziny. Emilia mówiła spokojnym tonem, jednak czuła, że pod nocną koszulą serce łopocze jak złapany w sidła ptak. Edmund nie odzywał się ani słowem. Patrzył na poruszające się usta byłej żony, które wyrzucały z siebie warunki ich kontraktu. Na jej czole pojawiła się kropla potu. W pierwszym odruchu chciał ją zetrzeć, ale wstrzymał się pomny tego, że chwilę temu bezlitośnie odepchnęła jego rękę.

Gdy skończyła, miała wilgotne oczy. Zostawił ją stojącą na środku pokoju i usiadł w zwróconym przodem do okna wytartym fotelu. W szybie odbijała się jego spięta twarz. Emilia zrozumiała, że to, czego zażądała, jest ponad jego siły. Milczenie trwało za długo.

– Dużo chcesz – powiedział i odchrząknął w zwiniętą dłoń. – Naprawdę dużo.

Odebrała to jako odmowę. Poczuła upokorzenie i rozczarowanie. Iskierka nadziei, jaka się w niej tliła, zgasła na dobre. Te wszystkie zapewnienia i złote słowa były jak pył na wietrze. Sama nie rozumiała, dlaczego dała się tak podejść, i to po raz kolejny.

– Idź już – wycedziła przez zęby. – To wszystko nie ma najmniejszego sensu.

Kiwnął głową. Powoli, z nabożeństwem obracał w ręku swój wełniany beret. Chciał powiedzieć coś na odchodne, jednak zrezygnował. Nachylił się tylko nad Emilią i pocałował ją na do widzenia w policzek. Była sparaliżowana do tego stopnia, że nawet się nie uchyliła.

Nie odprowadziła go do wyjścia ani nie obejrzała się za nim. Zamknęła za sobą drzwi i odpychając się ręką od ściany korytarza, powlokła się do swojego pokoju. Światło było przytłumione, współlokatorka spała odwrócona do niej plecami. Emilia wsunęła się pod kołdrę i wyciągnęła z szuflady stolika pudełko z różańcem. Musnęła ustami mały blaszany krzyżyk i mamrocząc pod nosem modlitwę, zamknęła oczy.

* * *

Pierwsze ruchy dziecka Julia poczuła tuż po północy. Delikatne łaskotanie w brzuchu było jak muskanie piórkiem, ale doskonale rozpoznała to drżenie. Sylwia spała obok, korzystając z okazji, że Artur został na noc w szpitalu i nie zajął miejsca przy jej matce. Przez sen ściskała swoją lalkę ubraną w różową koszulę ozdobioną pod szyją kołnierzykiem z koronki.

Nie zapalając światła, Julia wsunęła rękę pod kołdrę, a potem dalej, pod gumę spodni od piżamy. Brzuch nadal był niemal całkowicie płaski, podobnie jak w pierwszej ciąży. Pogłaskała go palcami, robiąc koła na skórze. W odpowiedzi łaskotanie się powtórzyło.

– Dajesz mi znaki? – szepnęła, aby nie obudzić Sylwii. Córka przekręciła się i wtuliła nos w ramię Julii. Zalała ją fala czułości, co wytłumaczyła sobie jako kolejną huśtawkę nastrojów. Chciało jej się śmiać i płakać zarazem. Rozciągnęła usta w szerokim uśmiechu i otarła kręcącą się w oku łzę.

Mimo kilkakrotnych prób zmuszenia płodu do ruchu nic już tej nocy nie poczuła.

ROZDZIAŁ VII

SMS od Michaliny przyszedł dziesięć minut przed siódmą. Baza danych po nałożeniu dodatkowych filtrów wyrzuciła zgłoszenie zaginięcia dziesięciolatki o nazwisku Malwina Stolarska. Źle oznaczone zawiadomienie pozostawało na łączach przez trzy doby.

Julia odstawiła Sylwię do szkoły i z kubkiem kawy na wynos wpadła do komisariatu. Michalina siedziała przy włączonej lampce, której klosz był tak pochylony nad stołem, jakby zaraz miał się na niego przewrócić. Mikrofalówka ustawiona na regale obok kubków i zestawu herbat buczała, podgrzewając śniadanie.

Bodnar otworzyła drzwiczki kuchenki i wsadziła palec do miski. Podsmażone bakłażany z cukinią były wystarczająco ciepłe i na dodatek wydzielały smakowitą woń.

Postawiła na biurku parujące jedzenie i pomachała w powietrzu widelcem.

– Cholerny bałagan i ignorancja. – Przełknęła pierwszy kęs. – Zaginięcie tej dziewczynki zostało nam zgłoszone przez jej dziadków trzy dni temu. Rozumiesz? Trzy dni na własną rękę szukali dzieciaka!

– Kto rejestrował zgłoszenie? – Julia dopiła kawę i wycelowała kubkiem do kosza. – Obstawiam tego nowego od Stefaniaka, Sawę.

Mina Michaliny potwierdziła jej przypuszczenia. Twarz miała nabrzmiałą ze złości, jednak to nie przeszkadzało jej pochłaniać jedzenia. Kolejne porcje znikały w ustach jak japońskie superszybkie pociągi w tunelu. Spod miski wyciągnęła kartkę i podała ją Julii. Odciśnięty okrągły ślad bakłażanowego sosu wyglądał jak płonąca obręcz w cyrku. Wszystkie dane opisowe dziecka zgadzały się z tym, co Julia zobaczyła na budowie pływalni. Dziadkowie z precyzją opisali wygląd i ubranie. Nie było żadnych wątpliwości, że wczoraj odwiozła do kostnicy ich wnuczkę.

– Gimnastyczka ze szkoły przy parku – powiedziała Michalina, nie odrywając wzroku od niebezpiecznie zmniejszającej się zawartości miski. – Wybitnie zdolna, miała na wiosnę wziąć udział w zawodach międzywojewódzkich. Nadzieja polskiego sportu.

– Tańczyła z szarfą.

– I od szarfy zginęła. – Zęby widelca zazgrzytały o dno miski. – Ironia losu.

– Raczej zabójstwo z premedytacją. – Julia spojrzała na zegarek. – Poczekamy do ósmej. Potem trzeba będzie pojechać do jej rodziny. Nie chciałabym, żeby dowiedzieli się o tym z mediów. Co z rodzicami?

– Malwina to typowa sierota unijna. Ze zgłoszenia wynika, że matka i ojciec wyjechali do Belgii. Nie pojawili się w domu od dwóch lat.

– No tak, Belgia w końcu leży na końcu świata – skomentowała Julia z niesmakiem. – Malwina też do nich nie jeździła? Na wakacje, ferie?

– Tego nie wiem.

– Trzeba będzie ich stamtąd ściągnąć. W końcu będą mieli powód, żeby odwiedzić swoje dziecko.

Michalina wolała nie komentować. Uniosła jedynie powieki, dając wyraz swemu zdegustowaniu sytuacją. Wiedziała, co teraz nastąpi. Któraś z nich będzie musiała wsiąść za kółko i jechać do opiekunów dziewczynki. Do tej pory Michalinie udawało się wymigać od przykrego obowiązku, z którym nie umiała sobie poradzić. Wolała przekazywać dobre wieści o odnalezionych kotach i rowerach. Stanięcie twarzą w twarz z kimś, komu miała przekazać najgorszą wiadomość, było ponad jej siły. Julia widziała, jak wije się na krześle. Poprawiła stójkę pod szyją i zgarnęła ze stołu kluczyki od fiata.

– Dzięki – wykrztusiła Bodnar.

– Kiedyś będziesz musiała to zrobić. Będą drżeć ci wszystkie mięśnie i zaschnie ci w gardle, ale w końcu to powiesz.

– Nie wiem, czy kiedykolwiek dam radę.

– Stań przed lustrem i poćwicz. Na różne sposoby. Łagodnie, ze spokojem. Bez machania rękami i ciągłego poprawiania włosów. Możesz się nagrać.

– Nagranie pomoże?

– Nie. Ale zobaczysz, jak głupio będziesz wyglądać, bełkocząc żenujące „tak mi przykro”. Za dziesiątym razem będziesz wyglądać dokładnie tak samo. Za dwudziestym będzie ci to już obojętne.

– Jasne, już w to wierzę. Jakoś nie zauważyłam, żeby tobie to było obojętne.

Julia sprawdziła adres dziadków Malwiny i wyszła z pokoju. Minęła na korytarzu Zasępę, niemal zderzyli się ramionami. Gdzieniegdzie ściany nadal były wilgotne od farby, nikt nie chciał ryzykować pobrudzenia sobie ubrania.

– Zaczekaj. – Zawrócił i przyśpieszył kroku, zrównując się z Julią. – Rozmawiałem dziś z Lipskim.

– Są wyniki badań?

– Dobry żart. – Przykleił do twarzy jeden z tych denerwujących uśmieszków. – Dzieciak pod nóż pójdzie dopiero jutro rano. Tamtego dnia Lipski kończył robić jakiegoś dzianego gościa, rodzina zaczynała się niecierpliwić. Każdy musi swoje odczekać. Jest jednak pewna rzecz, na którą nie zwróciliśmy wcześniej uwagi, tam na basenie.

– O co chodzi? – Julia przytrzymała ciągle otwierające się od podmuchów wiatru drzwi komisariatu. Automatyczne ramię zerwane latem zwisało smętnie i tłukło o szybę.

– Lipski obejrzał pobieżnie ciało przed zamknięciem w lodówce. Rozumiesz, zawodowa rutyna. Zgadnij, co znalazł w jej włosach?

– Do rzeczy, Zasępa. Właśnie jadę powiadomić rodzinę tej małej, że ją znaleźliśmy. Nie dokładaj mi problemów.

– Resztki gipsu. Zaschniętego gipsu, rozumiesz? – Miał wyraz triumfu na twarzy, jakby wynalazł sposób na pozyskiwanie złota. – Mamy powiązanie ze śmiercią poprzedniego dzieciaka. Co jest, Julia?

Oparła się o ścianę, nie zważając, że na rękawie zostanie jasna plama.

– Wiesz, co to może oznaczać?

– Tylko tyle, że mamy do czynienia z seryjnym zabójcą.

– Powinieneś dodać „dzieci”. Nic ci to nie mówi?

– Nie myślisz chyba… nie, to niemożliwe. – Twarz Zasępy spoważniała. – Mam sprawdzić listy pasażerów, jacy lądowali na Okęciu w ciągu ostatnich kilku miesięcy? Zaznaczam, że zrobię to tylko dla twojego świętego spokoju. Osobiście nie wierzę w jego powrót.

Pokręciła głową.

– Listy pasażerów? To nic nie da. Lasota wyfrunął z kraju pod przybranym nazwiskiem. Mógł je zmienić ponownie. Założę się o milion dolarów, że ma wystarczająco dużo trefnych paszportów, żeby nie dać się zbyt łatwo namierzyć.

– Naprawdę myślisz, że to może być on? Że wrócił do swojego dawnego rewiru? Nie ośmieliłby się.

– Jesteś naiwny jak dziecko, Zasępa. To psychopata.

– A gips?

– Może to jakaś jego nowa pasja. Co mam ci powiedzieć, to przecież świr. Musimy brać pod uwagę wszystkie opcje. Jeśli okaże się, że Lasota wrócił, w mieście się zagotuje.

– Nie przesadzasz?

– Mało znasz się na ludziach, Zasępa.

Chwycił ją pod łokieć. Jedyne, co mógł zrobić, to przemówić jej do rozsądku. Osobiście historię z Lasotą uważał za zakończoną, dla Julii jednak sprawa nadal była otwarta. Zeszłoroczne śledztwo w sprawie zbiegłego psychopaty było dla Krawiec solą w oku.

– Ten człowiek będzie cię męczył w snach do końca życia. Chcesz się trząść za każdym razem, kiedy ofiarą zbrodni padnie dziecko? Obsesje są groźne, pamiętaj o tym.

Zamknął za nią drzwi. Patrzył, jak mimo zżerającego ją stresu zgrabnie wsiada do auta. Zupełnie jakby nie była gliną, tylko gwiazdą filmową. Wypracowany ruch nóg chowanych z wdziękiem do fiata zasługiwał na Oscara.

* * *

Świetlica szkolna w czasie lekcji była prawie pusta. Tylko kilkoro dzieci siedziało przy pojedynczych stolikach i czekało na rozpoczęcie swoich zajęć.

Pięćdziesięciopięcioletnia Zofia Bogucka starannie wycierała ścierką długie liście kwiatów. Zaczynała pracę jako bibliotekarka, ale po dziesięciu latach, kiedy jej miejsce zajęła długonoga absolwentka studiów o dziwacznej nazwie, została zdegradowana do funkcji szkolnej sprzątaczki. Jej odwołanie od decyzji dyrektora zostało potraktowane tak, jak traktuje się w pracy osoby powoli dobiegające do emerytury: bez krzty litości. Przedarty na pół wniosek wylądował w kuble na śmieci.

Początkowo była obiektem drwin uczniów, ale po kilku tygodniach wszyscy przywykli. Bogucka znalazła sposób na wynagrodzenie sobie degradacji i poniżenia. Świetlica nadawała się do tego znakomicie. Kursując między świetlicą a pokojem nauczycielskim, zbierała krążące po szkole plotki. Traktowano ją jak powietrze, więc mało kto zwracał uwagę na to, co mówi. Notowała wszystko. Siadała przy jednym ze świetlicowych stołów i prowadziła dziennik z życia szkoły. Początkowo był chaotyczny, miała opory przed opisywaniem zdarzeń, podając na domiar złego nazwiska nauczycieli. Zaczęła więc oznaczać ich inicjałami, co w dużym stopniu uspokajało jej sumienie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki