Zapraszamy na www.publicat.pl

Projekt okładki
NATALIA TWARDY

Fotografie na okładce
Unique Vision/Adobe Stock
StockPhotoPro/Adobe Stock

Koordynacja projektu
ANNA RYCHLICKA

Opieka redakcyjna
ANNA HEINE

Redakcja
MAŁGORZATA GROCHOCKA

Korekta
ANNA KURZYCA

Redakcja techniczna
LOREM IPSUM – RADOSŁAW FIEDOSICHIN

Polish edition © Klaudia Muniak, Publicat S.A. MMXXVI (wydanie elektroniczne)

All rights reserved

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

Utwór nie może być wykorzystywany do szkolenia sztucznej inteligencji, w tym do tworzenia treści naśladujących jego styl. Nieprzestrzeganie tego zakazu jest naruszeniem praw autorskich i grozi konsekwencjami prawnymi.

ISBN 978-83-271-7132-0

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 601 167 313
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

PROLOG

Wpuszczasz mnie do swojego mieszkania bez większych obaw. Za chwilę gorzko tego pożałujesz. Ciekawe, czy domyślisz się, dlaczego tu jestem. Czy w ogóle zdajesz sobie sprawę, że są ludzie, którzy życzą ci śmierci?

Znam takie jak ty. Jesteś zbyt próżna, żeby choć na moment w siebie zwątpić. Myślisz, że świat leży u twoich stóp, a tak naprawdę czołgasz się po jego padole. Niczym wstrętna glista.

Cios okazuje się celny. Od razu upadasz. Z rany tryska krew i zalewa ci oczy. Pochylam się, żeby sprawdzić, czy żyjesz. Czasem zdarza mi się uderzyć zbyt mocno.

Leżysz na posadzce i pojękujesz. Całe szczęście, bo mam dla ciebie coś znacznie lepszego niż banalny uraz głowy. Na przyszłość muszę jednak pamiętać, żeby bardziej panować nad siłą, z jaką atakuję.

Boli? Pewnie boli. I pewnie myślisz, że twoim największym problemem jest krwawiąca głowa. Otóż nie. Gdyby na tym miało się skończyć, byłabyś jebaną szczęściarą, a ja jestem tu po to, żeby ci to szczęście zabrać. Żeby ci udowodnić, że jesteś nikim.

Sięgam po strzykawkę. Kiedy zdejmuję plastikową osłonkę z igły, przechodzi mnie dreszcz czystego podniecenia. Mam władzę, kontrolę absolutną. Zaczynasz się poruszać, może będziesz nawet próbowała wstać. Twój los jest jednak przesądzony i spoczywa w moich rękach.

Nim oprzytomniejesz na tyle, żeby chociaż zmienić pozycję, zaciskam na twoim przedramieniu stazę. W zgięciu łokcia uwidocznia się okazała żyła. Jej widok również mnie podnieca. Zwiastuje wygraną. Zręcznie wbijam igłę w naczynie, a potem naciskam tłok do samego spodu. Zawartość strzykawki nieodwracalnie miesza się z twoją krwią i wraz z nią rozchodzi się po całym twoim ciele.

Chowam strzykawkę, dłonie drżą mi z ekscytacji. Zaraz rozpęta się piekło. Zaraz nie będziesz mogła oddychać. Najpierw porażeniu ulegną mięśnie odpowiedzialne za ruchy gałki ocznej, później mięśnie gardła i krtani. Będą cię zawodzić kolejne grupy mięśni, ostatecznie także przepona. Spróbujesz nabrać powietrza i ci się nie uda. Będziesz próbowała wielokrotnie, za każdym razem ponosząc klęskę. A wszystko przy zachowaniu pełnej świadomości. Będę to obserwować. I choć dzielą nas od tego wszystkiego zaledwie minuty, drżę z niecierpliwości.

Teraz dopiero cię boli, widzę to w twoich wytrzeszczonych oczach. Już nie są takie ładne, już nikogo nimi nie oczarujesz. Nie możesz nawet mrugnąć powiekami, ale wiem, że jeszcze kojarzysz, co się dzieje, bo z twoich źrenic wyziera bezgraniczne przerażenie. Upajam się tym widokiem. Czuję spełnienie, które dociera do najgłębszych zakamarków mojego ciała. Patrzę na ciebie do końca. Aż do chwili, gdy zastygasz w zupełnym bezruchu. Aż stajesz się bezużyteczną masą mięśni i tkanek.

DZIEŃ PIERWSZY

.

Katowice
Maj, środa, 10:05

Ktoś wykazał się zatrważająco czarnym poczuciem humoru. A może nie miało to nic wspólnego z jego usposobieniem, lecz było jedynie dziełem przypadku. Ciało, którego skóra przybrała już nienaturalny zielonkawy odcień, spoczywało w pozycji bezpiecznej bocznej, jakby za życia oczekiwało na pomoc, która nigdy nie nadeszła. Na gołych nogach i przedramionach wiły się nabrzmiałe linie naczyń krwionośnych. Resztę martwego ciała osłaniała jedwabna koszula nocna w kolorze głębokiego szmaragdu, natomiast twarz ginęła w gąszczu rudych pukli. W małym, czterdziestokilkumetrowym mieszkaniu unosił się słodkawy, duszący odór.

– Ja pierdolę... – wymamrotał pod nosem sierżant Kamil Kosowski, gdy jako tako zapanował nad odruchem wymiotnym.

– No, nieciekawie... – Podkomisarz Rafał Szymczak zerknął badawczo na młodszego kolegę. Sierżant zarzygał już przedpokój i nie byłoby dobrze, gdyby zrobił to samo z salonem, gdzie leżała denatka. Sam czuł uporczywe mdłości, ale skupiwszy się na telefonach, które miał w obowiązku wykonać, wytrzymał.

– O la, la – gwizdnął głośno Paweł Krystyniak, wkraczając do mieszkania. Technik kryminalistyki uniósł rękę w kierunku policjantów.

Szymczak i Kosowski przywitali go podobnym gestem.

– No to co my tu mamy. – Mężczyzna obrzucił kąty pokoju uważnym spojrzeniem, a potem zerknął na zastygłe w bezruchu ciało. – Rana na głowie jest dobrze widoczna, ale krwi nie ma nie wiadomo ile. Wykrwawić to się raczej nie wykrwawiła – wymamrotał pod nosem, a potem wziął się do roboty.

Krystyniak rozpoczął zabezpieczanie śladów od obfotografowania zwłok, zaczęły błyskać flesze. W mieszkaniu kręciło się jeszcze dwóch umundurowanych funkcjonariuszy, którzy wyraźnie trzymali się na dystans. Jeden z nich stale zakrywał twarz ramieniem. Przesiąknięty śmiercią zaduch był co najmniej nieznośny. Chwilę później na miejscu zjawił się lekarz medycyny sądowej Marek Mazur. Do kompletu brakowało jeszcze prokuratora.

– Jakieś wstępne przypuszczenia co do czasu zgonu? – zapytał Ireneusz Kamiński, kiedy wreszcie dołączył do zespołu. Pochylił się nad zwłokami, osłaniając nos i usta chusteczką. – Otwórzcie tu okna, do chuja!

– Cóż... – Mazur kucał przy ciele, jakby unoszący się dokoła odór nie działał na jego zmysł węchu. Przyglądał się zwłokom w skupieniu, poruszał się i mówił niespiesznie. – Stężenie pośmiertne obejmuje równomiernie całe ciało zaraz po tym, jak serce się zatrzyma, a komórki mięśniowe przestają otrzymywać tlen. Wtedy zachodzą nieodwracalne zmiany, najpierw najlepiej widoczne na drobnych mięśniach. Tutaj stężenie pośmiertne wyraźnie już ustępuje...

Lekarz zerknął na technika pytająco, a ten skinął głową. Uzyskawszy zgodę, medyk uniósł delikatnie ciało i zaczął lustrować powierzchnię, która do tej pory stykała się z podłogą.

– Gdy krew przestaje krążyć, jej składniki poddają się sile ciążenia i opadają na dół, tworząc dobrze widoczne plamy opadowe. – Mazur zmrużył oczy i przyjrzał się dokładniej zmianom, które do złudzenia przypominały wielkie pełnobarwne sińce. – Plamy opadowe już się utrwaliły, a co więcej, zdaje się, że rozpoczęła się autoliza komórek krwi.

– No to jak długo nie żyje? Dobę? – spytał prokurator, nie spuszczając wzroku z medyka sądowego.

Lekarz nie odezwał się od razu, w skupieniu nadal oglądał leżące przed nim zwłoki.

– Co najmniej – stwierdził w końcu. – Wygląda też na to, że ciało nie było przemieszczane. Jestem skłonny uznać, że zgon nastąpił tutaj. – Mazur przesunął się bliżej głowy denatki i skupił na oglądaniu obrażeń czaszki.

– Przyczyną zgonu jest uraz głowy? – W tonie prokuratora brzmiało zniecierpliwienie.

– Możliwe – oznajmił medyk, odsłaniając okolice skroni denatki. Za gąszczem rudych loków ukazała się pokryta skrzepłą krwią rana.

– To musiało być jakieś tępe narzędzie – włączył się technik, po czym pochylił nad zwłokami i pstryknął kilka dodatkowych zdjęć. – Młotek, metalowa rurka albo łom, jest wiele możliwości.

– Stawiałbym na coś bardziej miękkiego. – Lekarz podniósł się z kucek i zdjął jednorazowe rękawiczki. – Powiem więcej, kiedy ciało trafi na stół.

– Wiadomo, kto to? – Kamiński zwrócił się do policjantów.

– Malwina Orłowska – odezwał się podkomisarz Szymczak. – Trzydzieści trzy lata, biotechnolożka z wykształcenia, zatrudniona w firmie nanotechnologicznej. Wynajmuje to mieszkanie od blisko trzech lat wraz z koleżanką, niejaką Magdaleną Borecką. Współlokatorka wyjechała na kilka dni do rodziców.

– Kto znalazł ciało?

– Sąsiadka, Krystyna Rojek, mieszka naprzeciwko. To, co wiemy o dziewczynie, wiemy właśnie od niej, zresztą to ona zadzwoniła po policję.

– Bo? – Prokurator przyglądał się denatce z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Zaniepokoiła się. Nie widziała Orłowskiej od kilku dni, a ta nie planowała żadnego wyjazdu. Przyszła sprawdzić, czy wszystko w porządku.

– Tak dobrze znała tę dziewczynę, że orientowała się w jej planach?

– Twierdzi, że dogląda mieszkania, kiedy dziewczyny wyjeżdżają na dłużej. Ma zapasowy zestaw kluczy, więc raczej nie mija się z prawdą.

– Są rodziną? – Kamiński wciąż gapił się na zwłoki. – Orłowska i ta sąsiadka?

– Nie. Ale właścicielem mieszkania jest siostrzeniec Rojek.

– Hm – mruknął prokurator.

– Rojek ostatni raz widziała Orłowską w piątek – ciągnął Szymczak. – Twierdzi, że dziewczyna wróciła do mieszkania z mężczyzną, którego nigdy wcześniej z nią nie widziała. Z tego, co pamięta, mogła być dwudziesta, może kwadrans po dwudziestej. Niestety, nie potrafiła wiele powiedzieć na temat tego mężczyzny. Nie zapamiętała go dobrze.

– Coś jeszcze? – Prokurator powiódł wzrokiem po funkcjonariuszach.

– Na razie wiemy tylko tyle – odparł Szymczak.

– Czyli jedno wielkie gówno – fuknął Kamiński, po czym podszedł do technika uwijającego się jak w ukropie.

– Zostanę tu jeszcze chwilę, a ty popytaj sąsiadów. – Szymczak zwrócił się do sierżanta Kosowskiego. – Może ktoś coś widział albo słyszał.

Młody policjant chętnie przystał na polecenie. Nie miał najmniejszej ochoty przebywać w tym śmierdzącym mieszkaniu dłużej, niż było to konieczne. Nadal męczyły go mdłości. Kiedy przenosił się do jednostki Rafała, przez myśl mu nie przeszło, że tego typu aspekty pracy w wydziale kryminalnym przysporzą mu tylu problemów. Z dnia na dzień przekonywał się, że udowodnienie, iż wcale nie porwał się z motyką na słońce, będzie trudniejsze, niż przypuszczał.

Katowice
Maj, środa, 14:05

– Jak pan mówi? Orłowska? – zapytał szpakowaty, wysoki mężczyzna zbliżający się do siedemdziesiątki. Pozłacana tabliczka na drzwiach jego mieszkania informowała, że nazywał się Zbigniew Jędrzejczyk. Mieszkał z żoną Marią pod denatką.

– Malwina Orłowska – powtórzył Kosowski, rozglądając się po mieszkaniu. Układ pomieszczeń był identyczny jak piętro wyżej, ale wystrój zgoła odmienny. Rozkładana, wzorzysta kanapa i ciemnobrązowa meblościanka zapewne pamiętały jeszcze czasy PRL-u. Dywan, zdecydowanie nowy, nie pasował do całości, tak jak i modne ostatnio tiulowe firany. Całość po prostu się gryzła.

– Nie miałam nawet pojęcia, że ktoś taki mieszka w naszym bloku – oświadczyła z przejęciem gospodyni.

Kosowski opisał, jak wyglądała zamordowana dziewczyna, ale małżeństwo nadal jej nie kojarzyło. Nawet ognistorude włosy nie sprawiły, że denatka zapadła im w pamięć. To o czymś świadczyło. Albo była wyjątkowo spokojną, schodzącą każdemu z drogi osobą, albo nieczęsto wychodziła z mieszkania. Istniała jeszcze możliwość, że większość czasu spędzała w firmie, pracoholizm był przecież zmorą dwudziestego pierwszego wieku.

– Orłowska mieszkała dokładnie nad państwem – powiedział policjant. – Nie słyszeli państwo żadnych niepokojących odgłosów z góry? Czegoś podejrzanego?

– Nie, nie, niczego takiego nie było. – Jędrzejczyk potrząsnął przecząco głową, po czym zerknął na żonę.

– Absolutnie nie! – potwierdziła kobieta.

– Żadnych hałasów?

– Nie, proszę pana – odparł gospodarz. – Nigdy nie mieliśmy takich problemów. Ani w ostatni weekend, ani w ogóle nigdy. Wiem, że mieszkanie nad nami jest wynajmowane, ale nie interesowałem się, kto tam mieszka. Lokatorzy z góry nigdy nie hałasowali, więc nie było takiej potrzeby.

– A nie zauważyli państwo ostatnio kogoś podejrzanego w okolicy?

– Nie, raczej nie.

– No a kogoś, kogo wcześniej tu państwo nie widzieli?

– Ciężko powiedzieć. –Jędrzejczyk wzruszył ramionami. – To spory blok, tak jak i całe osiedle. Nie znamy wszystkich.

– A ten zakapturzony wyrostek? – wtrąciła jego żona.

– Maryśka, młodzi się teraz tak ubierają. Ty widziałaś któregoś z chłopaków od Żanety w kantkach? Same jakieś luźne spodnie, którą ciągną się po ziemi, szerokie bluzy, koszulki po kolana. Tragedia jakaś.

– O kim pani mówi? – zainteresował się policjant.

– Żona ostatnio wracała ze sklepu i spotkała jakiegoś młokosa. – Głos ponownie zabrał pan domu. – Mało to takich po osiedlu chodzi?

– Stał pod naszym blokiem – oświadczyła.

– No to już stać pod blokiem nie wolno, Maryśka? – zaśmiał się mężczyzna. – Pewnie na kolegę czekał.

– Dlaczego zwróciła pani na niego uwagę? – dopytywał Kosowski.

– Bo ja wiem... Taki kaptur miał wielki, tak głęboko na głowę naciągnięty. Jakby chciał się przed kimś schować albo... nie wiem... Twarz też zasłonił. Taką czarną chustą.

– Może to była kominiarka? – spytał Jędrzejczyk. – Nie jest tajemnicą, że chodzą tu ci z GKS-u. – Mężczyzna wrócił spojrzeniem do policjanta. – Pewnie pan wie, że trzeba regularnie interweniować. Nie wiem, co oni w tych ustawkach widzą, co im to daje.

– Przestraszył mnie – mruknęła żona.

– Maryśka, ty to się boisz własnego cienia – stwierdził gospodarz. – A czasem to chłystki takie, że ojciec z matką złoiliby mu skórę i dałby se siana jeden z drugim.

Wzmianka o potencjalnym chuliganie nie wydała się sierżantowi warta większej uwagi. Pseudokibice Górniczego Klubu Sportowego rzeczywiście stale kręcili się po mieście.

– I słusznie, że się boję – rzekła zbolałym tonem Jędrzejczykowa. – Popatrz, jakie nieszczęście się stało! I to w naszym bloku. Mieszkamy tutaj ponad dwadzieścia lat. I jeszcze nigdy nic podobnego się nie wydarzyło.

– Rozumiem – mruknął policjant, podnosząc się z miejsca. Skoro małżeństwo niczego niezwykłego nie słyszało, postanowił pójść dalej. Miał jeszcze kilka mieszkań do odwiedzenia. – Proszę się z nami skontaktować, gdyby się państwu coś przypomniało.

– Dobrze! – odpowiedzieli zgodnie, po czym odprowadzili funkcjonariusza do wyjścia.

Kosowski przepytał pozostałych sąsiadów Orłowskiej. Ci również niewiele mieli do powiedzenia o młodej biotechnolożce. Nikt niczego niepokojącego nie zauważył.

– I co? – spytał Szymczak ciekawy efektów rozmów.

– Mało kto ją w ogóle kojarzy – odparł sierżant. – A jeśli już kojarzy, to nic nie widział ani nie słyszał.

– Cicha i spokojna – ogłosił podkomisarz, podpierając się pod boki. – A jednak nie żyje.

– Trochę się to kłóci z profilem na Insta – oznajmił Kosowski. – Sprawdziłem jej media społecznościowe. Nie ma konta ma Facebooku, ale za to na Instagramie trochę się u niej działo. No spójrz. – Policjant odszukał konto Orłowskiej i przekazał telefon Szymczakowi. – Mnóstwo zdjęć z imprez.

Rzeczywiście, na profilu roiło się od fotek z uśmiechniętą Orłowską. Dziewczyna często pozowała z kolorowymi drinkami w dłoni. Od czasu do czasu trafiało się bardziej stonowane zdjęcie. Na przykład ostatni wpis zawierał całą serię ujęć z eventu naukowego. Z treści postu można się było dowiedzieć, że Orłowska w piątek uczestniczyła w konferencji poświęconej nowoczesnym materiałom polimerowym, która odbyła się w Zabrzu.

– Piątkowego bolca mogła zatem przyprowadzić sobie z tej właśnie konferencji.

Szymczak posłał Kosowskiemu karcące spojrzenie. Czasem tracił wiarę, że policjant nabierze ogłady.

– Sprawdziłem, czy ostatnio Orłowska była oznaczana na jakichś zdjęciach czy nagraniach, które trafiły na Insta – ciągnął niewzruszony sierżant. – Nie ma tego wiele. Ostatnie oznaczenie jest sprzed trzech tygodni. Zjadła kolację z jakąś koleżanką w barze sushi. Niestety, Orłowska nie pochwaliła się znajomym, z kim spędziła noc z piątku na sobotę, koleś też tego nie zrobił. Albo nie oznaczył Orłowskiej.

– Ustalmy najpierw, kto i kiedy widział Orłowską żywą jako ostatni. Rozmawiałem z jej współlokatorką. Sąsiadka dała mi numer do Boreckiej.

– No ba. – Kosowski uśmiechnął się sugestywnie.

– Nie kontaktowała się z Orłowską od czwartku, czyli odkąd wyjechała. – Szymczak zignorował grymas policjanta, który również mu się nie spodobał. – Ale podała mi adres, pod którym złapiemy rodziców dziewczyny.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki