Zapraszamy na www.publicat.pl

Projekt okładki
TOMASZ MAJEWSKI

Koordynacja projektu
NATALIA STECKA-KUBANEK
KALINA KONARZEWSKA

Redakcja
URSZULA ŚMIETANA

Korekta
BOGUSŁAWA OTFINOWSKA

Redakcja techniczna
LOREM IPSUM – RADOSŁAW FIEDOSICHIN

Polish edition © Michał Wagner, Publicat S.A., MMXXIV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved

ISBN 978-83-271-6703-3

Konwersja: eLitera s.c.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Dla babci Ali –

czerwonowłosego anioła

ROZDZIAŁ 1

KOLT I AWANS W OPARACH SPLINU

Trzy tygodnie temu zaszło we mnie słońce.

Ciemność opanowała moje wnętrze jak szaleńczy rój mrówek oblepiający cząstkę mango, która niezamierzenie zatopiła się w piasku. Każda moja żyła, każda jama i każda przestrzeń międzykomórkowa tonęła w czerni nieregularnie drgających, wypełnionych żrącym kwasem odwłoków.

Jeśli uśmiechy, to wymuszone. Jeśli filmy, to dobijające. Piosenki – melancholijne. Rozmowy – tylko konieczne. Wszystko w potężnej kontrze do nad wyraz pogodnej wrześniowej aury. Czas leczy rany, twierdzą naiwni, choć, trzeba im oddać, wyrwa po eksplozji serca przestała już dymić, a temperatura tlących się zgliszcz spadła.

Zaprosiłem na spacer Michaela McDonalda, który po godzinach przygrywał w The Doobie Brothers. Wepchnąłem czarne słuchawki głęboko w uszy i nonszalancko włożyłem ręce do kieszeni. Muzyka stała się paliwem, prądem. Moje ciało bujało się na boki, a ja rozglądałem się wokoło i wchłaniałem wieczorną atmosferę Oliwy łapiącej oddech po chaotycznym dniu. Zupełnie jak ja.

Zmierzałem w kierunku najwyższego budynku w okolicy. Przypominająca monstrualną łódź i podświetlona od dołu Hala Olivia zdawała się płynąć w moją stronę. W pewnym momencie pośród szklanych biur pojawił się wiatr, który musnął moją skórę chłodem. Spojrzałem na swoją koszulę z lyocellu – samotny tukan wpatrywał się w słońce, które zachodziło akurat na drugiej pole. Pomyślałem wtedy, po raz pierwszy od wielu miesięcy, że lato bezpowrotnie przemija, a ciepło ustępuje miejsca lodowi.

Uniosłem głowę i zerknąłem na rozświetlone szyby najwyższego piętra wieżowca. Przystanąłem na chwilę i zastanowiłem się, czy na pewno chcę tam dotrzeć. Zawsze mogłem skręcić w kierunku Bałtyku, od którego dzielił mnie półgodzinny spacer. Morze nie pyta, morze jest. Po chwili ruszyłem. Bez przekonania.

McDonald skończył śpiewać o problemach z pamięcią.

Dotknąłem lewej słuchawki i poprosiłem go, żeby zrobił to jeszcze raz. Tylko dla mnie.

Zgodził się.

I keep forgettin’ we’re not in love anymore

I keep forgettin’ things will never be the same again

I keep forgettin’ how you made that so clear

I keep forgettin’[1]

Zawiesiłem wzrok na niebie. Dźwięki zapełnionej klientami restauracji przycichły, ale tylko wewnątrz mojej głowy. Pozwoliłem oczom błądzić, a sercu się uspokoić.

Róż. Do tego plejada nieregularnych granatowych obłoków. Kosmiczne zjawisko, które było ciekawsze od tego, co przede mną. W tle lekkie pianino i jazzowa melodia, snująca się po sali niczym rzadka mgła.

Młody kelner, nieświadomy, że właśnie łapię chwilę, stanął między mną a kolejnym stolikiem i przesłonił mi widok na okno. Pomięta koszula i błyszczące spodnie wyrwały mnie z zamyślenia.

Wziąłem spokojny oddech i spojrzałem na swoich współtowarzyszy – dwoje zakochanych i trzymających się za ręce zdrajców oraz zdezorientowanego łysawego starca. Oto moja rzeczywistość.

Witek głośno przełknął ślinę i uniósł dłoń, w której trzymał lampkę szampana.

– Za nowy początek – powiedział z entuzjazmem.

Matylda lekko ścisnęła usta.

– Żeby praca nam się układała. I współpraca też. – Skinęła głową w moją stronę, po czym niepewnie zerknęła na Adama.

Adam zmarszczył nos i poprawił prostokątne okulary.

– Mam coś wymyślić? – Zawahał się. – W takim razie... Chwytliwych tematów i otwartych rozmówców. Rozgłosu!

Niespiesznie podniosłem smukły kieliszek do połowy wypełniony wodą.

– Za więcej spokoju, choć w gruncie rzeczy chaos to nasz sprzymierzeniec i chlebodawca – dodałem, czując, że powinienem.

Cztery kieliszki zawisły w powietrzu. Brzdęk szkła.

Zabawiłem się w jasnowidza i spróbowałem odczytać myśli kompanów. Oni wierzyli w to, że wróciliśmy do normalności po ostatniej przygodzie z niepoczytalnym właścicielem fabryki zabawek. „Provocatio znów w starym składzie! Silne jak nigdy i gotowe do kolejnych dziennikarskich śledztw. Razem możemy więcej”. Zemdliło mnie od tych niewypowiedzianych frazesów. Zmusiłem się do uśmiechu i wypiłem wodę. Jednym haustem.

Kolacja integracyjna na trzydziestym drugim piętrze wieżowca w sercu Oliwy brzmiała jak dobra okazja, by przypieczętować naszą jedność, wyjaśnić nieporozumienia i odpuścić. Zacementować dziury w sercach. Zapomnieć o pracy i o miłości i po prostu się zabawić. Taki był plan Witka, mojego podstarzałego szefa z wielkim sercem i jeszcze większymi ubytkami trychologicznymi. Tylko że te pozory – teatralne uprzejmości, puste słowa, eleganckie ubrania i umiarkowanie drogi szampan, były niczym. To tak, jakby chcieć pozbierać drobinki szkła z rozbitej szyby skasowanego samochodu z nadzieją, że da się je jeszcze posklejać. Nie da się.

Nagłe olśnienie.

„Jesteś profesjonalistą, Kolt”, pomyślałem. „Potraktuj wszystko i wszystkich z dystansem. Prywatne sprawy zostaw za progiem biura. To twoi współpracownicy, nie przyjaciele. Matylda wybrała innego, pogódź się z tym”.

Mimowolnie sobie przytaknąłem. I znów się uśmiechnąłem. Tym razem szczerze. I postanowiłem – od teraz będę miły. Nad wyraz miły.

Matylda i Adam poszli przypudrować noski, a Witek zaciągnął mnie do baru i kazał usiąść na złotym hokerze.

– Wódka? – zapytał. – Walniesz sobie?

Pokręciłem głową.

– Chcę być trzeźwy. Ostatnio nie ciągnie mnie do alkoholu. – Wskazałem ręką na menu drinków. – Ty zaszalej. Spróbuj czegoś innego niż czysta czysta – zaproponowałem.

Witek zmrużył oczy i zbliżył menu do twarzy, próbując je rozczytać.

– Pozwól. – Zwróciłem się do kelnera: – Wódka z peppermintem raz.

– Dzięki. – Szef odłożył menu na blat baru.

– Zanim przejdziesz do meritum, czymkolwiek ono jest, zwrócę jedynie uwagę, że facet na jedenastej za twoimi plecami gapił się na nas, gdy wspólnie siedzieliśmy przy stole. Obstawiam, że ktoś z nas wpadł mu w oko. – Ścisnąłem Witka za ramię. – Kędzierzawa siwa broda, zielonkawa kamizelka z pojemnymi kieszeniami, świecące czoło, pełne czerwone usta... Bardzo całuśne.

Szef złapał dłonią za bar. Zaczął się obracać na krześle, aby spojrzeć na mężczyznę, którego przed sekundą opisałem. Zatrzymałem Witka w miejscu.

– Opanuj żądze! – rzuciłem półgłosem. – Zrobiłoby się niezręcznie, gdybyśmy obaj patrzyli na niego w tym samym czasie. Mógłby pomyśleć, że coś do niego czujemy albo że mamy na niego chrapkę...

Witek westchnął ciężko i schował twarz w dłoniach. Gdy po kilku sekundach ją odsłonił, oczy miał przymknięte, a jego palce momentalnie wylądowały na skroniach, energicznie je masując.

– Kolt, pierdolety na bok – odezwał się po chwili. – Chciałbym poruszyć pewien drażliwy temat. Na poważnie. – Odchrząknął.

Wsparłem stopy na podnóżku hokera i spiąłem mięśnie, przygotowując się na nadciągający wykład.

– Wiem, za kogo mnie masz... Nie jestem w ciemię bity – zaczął. – Myślisz: to ten stary patafian, który lata temu pożegnał się z rozumem. Denerwujące nawyki i emeryckie plany. – Wyprostował palec wskazujący i uniósł go. – Nie zaprzeczaj.

– Nie będę, ale źle to odbierasz. Nigdy nie chciałem...

– Posłuchaj, daj mi skończyć. – Przerwał mi. – Nieważne, co o mnie sądzisz. Nie interesuje mnie to, dopóki zgrywasz dobrego pracownika i nie zakładasz mi śmietnika na łeb. Widzę natomiast, jak traktujesz Matyldę i Adama.

W mojej głowie zapaliła się lampka – niewielka, ledwie przypominająca diodę, ale jej koloru nie mogłem pomylić z niczym innym. Pulsująca jaskrawa czerwień! Ta rozmowa skręcała w niewłaściwym kierunku.

– Zdaje mi się, że od pewnego czasu chodzisz podkurwiony. Właśnie przez Matyldę – stwierdził Witek. – Nie jestem detektywem, ale swoje wiem. – Rozejrzał się konspiracyjnie po sali. – Ta panienka wpadła ci w oko – oznajmił, nie pytał.

Fala gorąca. Niewypowiedziane właśnie zostało wypowiedziane. Wódka się rozlała i zapaliła.

Złapałem za hawajską koszulę i przykryłem wizerunek tukana symbolem pomarańczowego słońca.

– Wymyślasz. Między nami nic nie ma. – Splotłem nerwowo ramiona.

– A było – odparł z przekonaniem naczelny.

– Nie było – zaprzeczyłem ponownie.

Witek przejechał dłonią po łysej glacy, odbijającej ciepłe światło niczym plamisty księżyc w pełni.

– Ile ty masz lat, Kolt?

– Skończyłem trzydzieści.

– Naprawdę? Nieźle się trzymasz.

– Trzy lata temu – dopowiedziałem.

– Dałbym ci maksymalnie trzydzieści dwa. Ta broda cię odmładza. Infantylne koszule cię odmładzają. – Szef zmarszczył czoło, a ja zanotowałem w pamięci, by zapytać go kiedyś, w jaki sposób zarost może działać odmładzająco. – W tym wieku powinieneś już wiedzieć: życie oszukasz, ale mnie nie oszukasz. – Nachylił się w moją stronę. – Mam żonę. Od kilkudziesięciu lat tę samą. Wiem coś o kobietach. Znam się na tych sprawach. Widziałem, jak na siebie patrzyliście i jak sobie pomagaliście. Ty i Matylda, rzecz jasna. Nie ty i moja żona.

– Witek... – Odchyliłem tors do tyłu, odsuwając się od szefa i uważając, by nie spaść z krzesła. – Jeśli czujesz, że jestem dla ciebie niemiły, to przepraszam. Postaram się zmienić. A w ramach rekompensaty zapłacę za twojego drinka. Ale...

W tym momencie barman postawił przed Witkiem wąski pokal wypełniony kruszonym lodem i zielonkawym płynem. Z naczynia wystawała papierowa słomka.

Szef sięgnął po szklankę, przyłożył słomkę do ust i upił łyka. Jego policzki się uniosły, prawe oko przymknęło, a górna warga powędrowała w kierunku nosa.

– Ja pierdolę, co to za gówno? Płyn do mycia naczyń? – Spojrzał z obrzydzeniem na pokal i odstawił go na blat. – Piperment? Tak go nazwałeś?

Parsknąłem śmiechem.

– Pij. Ważne, że trzepie – odpowiedziałem. – A co do twoich podejrzeń...

– Faktów, nie podejrzeń.

– Co do twoich spekulacji... Chciałbym, żeby w biurze było miło, a atmosfera stała się swobodna. Nie rozdrapujmy starych ran. Jesteśmy zawodowcami.

– Może porozmawiacie i wyjaśnicie zaszłości? – spytał szef, ostentacyjnie mlaskając i próbując się pozbyć miętowego smaku z języka. – Strasznie ostatnio marudzisz. Ciągle tylko: to nie tak, tamto źle. Ciężko się tego słucha. Ten szajs rozlewa się na nas wszystkich. Zamiast ekscytacji rezygnacja. Coś z ciebie uleciało, Kolt. Nie podoba mi się to. Nie lubię tego.

Potarłem czoło.

– Złamane serce jest okej. – Westchnąłem. – Przejdzie mi.

Witek przeszył mnie drwiącym spojrzeniem.

– Jakie złamane serce? – Ponownie zbliżył twarz do mojej. Dotarł do mnie jego alkoholowy oddech. – Ustalmy, Matylda nic ci nie złamała. Sam się połamałeś. Swoimi urojeniami. Nigdy nie byliście razem.

Zastygłem.

Poczułem, jak moje serce samoistnie próbuje przyspieszyć, a mózg wariacko wysyła sygnały, by zwolniło. A może wcale tego nie czułem, tylko to sobie wyobrażałem. W desperacji uniosłem kąciki ust.

– Pójdę na taras widokowy. Przewietrzę się – powiedziałem. – I dzięki za rozmowę, mój ty samozwańczy psycholu... Psychologu, znaczy się.

Zeskoczyłem z siedziska i ruszyłem w stronę automatycznych drzwi na zewnątrz. Obejrzałem się.

Witek naprędce siorbał swojego drinka, niemiłosiernie wykrzywiając przy tym twarz. Biedaczysko. Chciał dobrze, chciał mnie pocieszyć. A wyszło jak zawsze.

– Uważaj na tego siwuska w zielonej kamizelce – wyszeptałem, przechodząc przez drzwi. – Albo nie uważaj – dodałem po chwili sam do siebie.

Rzędy bloków. Niebo, które zgubiło purpurę. Zieleń drzew. Falowce jak węże. I morze w oddali. Wszystko tonące w coraz gęstszym mroku. Z wysokości stu trzydziestu metrów miasto wydawało się śnięte, choć z pewnością oddychało miarowo.

Wysokie szyby dawały poczucie bezpieczeństwa. Wiatr łopotał materiałem kolorowej koszuli. Włosy szalały. Dłonie miałem mokre, ale tego akurat nie potrafiłem kontrolować. Błądziłem wzrokiem po horyzoncie i myślałem o słowach Witka.

– Nie boisz się? – usłyszałem nagle za plecami.

Nie musiałem się odwracać, by wiedzieć, kto pyta.

Matylda Kotarska.

– Twoja metoda terapii szokowej zadziałała. – Patrzyłem przed siebie. – Nogi z waty to przeszłość.

Z dołu dobiegły do nas dźwięki klaksonów i szum przejeżdżającego pociągu Szybkiej Kolei Miejskiej. Kiedy skład się oddalił, Matylda się odezwała:

– Kolt... Jeśli masz ochotę porozmawiać, daj znać.

Milczałem.

– Chciałabym, żeby było jak wcześniej. Wspólne śledztwa, szaleńcze pogonie za kryminalistami, nocne włamania. Jak sobie o tym przypomnę... – Trąciła mnie ramieniem. – Tęsknię za naszymi przygodami. Luźny wieczór jest dobrą okazją, żeby wyjaśnić sobie...

– Jest dobrze, jak jest – przerwałem jej. – Czasem musi być gorzej, żeby mogło być lepiej. A może wcale nie będzie lepiej. – Skierowałem wzrok na Matyldę, która impulsywnie przygładzała włosy. – I nie myśl sobie, że wszystkie te kryminalne hece to coś normalnego. Przytrafiło się raz, nie przytrafi się więcej. To byłoby absurdalne! Wracamy do nudnego życia.

Matylda rozluźniła mięśnie twarzy, a na jej policzkach ukazały się niewielkie dołki.

– Okej, jak chcesz. Odpuszczam – podsumowała. – Czysta karta. Splin i marazm.

– Sztama. Splin brzmi idealnie.

Za naszymi plecami pojawili się Witek z Adamem. Panowie dyskutowali.

Adam podszedł do Matyldy, złapał ją pewnie za biodra i pocałował w lewy policzek. Beztrosko dotknął jej dłoni. Szepnął coś do ucha.

Drgnąłem. Nie mogłem na to patrzeć. Nie potrafiłem. Zacisnąłem zęby i wypełniłem płuca powietrzem.

– Będę leciał. – Obróciłem się, szukając drogi ucieczki.

– Poczekaj. – Witek gestem dłoni zasugerował, abyśmy się do niego zbliżyli. – Mam dla was ważną wiadomość...

– Odchodzisz? – wypalił Adam.

Szef głośno westchnął.

– Z tego świata? – dokończyłem, zanim naczelny się odezwał. – Złośliwy nowotwór gałek ocznych wdarł ci się do mózgu?

Oczy Matyldy się powiększyły.

– Daj Boże, ale jeszcze nie teraz – stwierdził Witek. – Wyjeżdżam. Obiecałem Stasi ciepłe kraje. Padło na Tunezję z pakietem Ol Ekskjuzmi. Wygrzeję tyłek, najem się na zapas, napiję do oporu, a potem wrócę opalony i szczęśliwy, że przez chwilę nie musiałem słuchać głupot, które wygadujecie. – Zaśmiał się, po czym wskazał na mnie palcem. – Ty, Kolt, przejmujesz dowodzenie. Na tydzień stajesz się naczelnym.

Adam i Matylda wyglądali na zmieszanych, a ich twarze zdradzały lekkie rozczarowanie.

Wzruszyłem obojętnie ramionami.

– Jakieś przywileje? – Uniosłem pytająco brwi. – Benefity?

– Możesz zająć moje biurko. Poczujesz się jak prawdziwy szefunio. W górnej szufladzie leży dobra kawa. Sypana. Ta droższa. Nie krępuj się.

– Kusisz – skwitowałem.

– To nie propozycja. To polecenie. – Witek zwrócił się do Matyldy i Adama. – Dogadacie się?

– Czasem musi być gorzej, żeby mogło być lepiej. – Matylda powtórzyła moje wcześniejsze słowa i uśmiechnęła się do mnie.

– Potrzebujemy więcej wiary i ognia – zakomunikowałem. – Będę najlepszym szefem pod słońcem. Surowy, ale kompetentny. Przystojny, ale znający granice. Wymagający, ale kochany.

Adam przewrócił oczami.

– Poniedziałek, ósma rano zebranie – oznajmiłem. – Operatywka. Przegląd tematów. Zabierzcie notatniki, napoje z kofeiną i dobre humory.

– To będzie koszmar. – Adam nachylił się do Matyldy i celowo szepnął tak doniośle, abyśmy wszyscy usłyszeli jego słowa.

„Nie wiesz, chłopie, co to koszmar”, pomyślałem, patrząc na niego przyjaźnie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[1] Michael McDonald, I Keep Forgettin’ (Every Time You’re Near), 1982.