Zapraszamy na www.publicat.pl

Tytuł oryginału

Eldvittnet

Projekt okładki

HUMMINGBIRDS

Fotografia na okładce

© Love Lanner

Koordynacja projektu

NATALIA STECKA, ANNA RYCHLICKA

Opieka redakcyjna

ANNA HEINE

Redakcja

SANDRA TRELA / D2D.PL

Korekta

IWONA HUCHLA

Redakcja techniczna

LOREM IPSUM – RADOSŁAW FIEDOSICHIN

Copyright © Lars Kepler 2011
Published by agreement with Salomonsson Agency

Polish edition © Publicat S.A. MMXXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-271-6250-2

Konwersja do formatu ePub 3.0: eLitera

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Informujemy, że udostępniony przez Wydawcę Utwór nie może być wykorzystywany do celów szkolenia technologii sztucznej inteligencji do generowania tekstu, w tym między innymi technologii zdolnych do tworzenia utworów w tym samym stylu lub gatunku, co niniejszy utwór. Każde działanie sprzeczne z powyższym stanowi naruszenie praw autorskich i może skutkować konsekwencjami prawnymi.

A miejsce dla tchórzy, niewiernych, postępujących obrzydliwie, zabójców, rozpustników, czarodziejów, bałwochwalców i wszelkich kłamców jest w jeziorze płonącym ogniem i siarką.

Ap 21, 8

Medium to osoba, która przypisuje sobie zdolności paranormalne, umiejętność odczytania tego, co znajduje się poza zasięgiem ogólnie przyjętej nauki.

Niektóre media pośredniczą w kontaktach ze zmarłymi podczas seansów spirytystycznych, inne oferują porady z użyciem na przykład kart tarota.

Próby komunikacji z duchami zmarłych za pomocą medium mają bardzo długą historię. Już tysiąc lat przed narodzeniem Chrystusa król Izraela Saul prosił ducha zmarłego proroka Samuela o radę.

Na całym świecie policja przy skomplikowanych sprawach korzysta z pomocy mediów i spirytystów. Dzieje się tak wielokrotnie w ciągu roku, chociaż nie ma ani jednego udokumentowanego przypadku, w którym medium przyczyniłoby się do rozwiązania zagadki.

1

Elisabet Grim ma pięćdziesiąt jeden lat i przetykane siwizną włosy. Ma wesołe oczy, a kiedy się uśmiecha, widać, że jeden z przednich zębów nieco wystaje.

Elisabet jest pielęgniarką w Birgittagården, domu dla trudnej młodzieży na północ od Sundsvall. Jest to wielofunkcyjna placówka opiekuńcza, wychowująca osiem dziewcząt w wieku od dwunastu do siedemnastu lat, zgodnie z ustawą o środkach opieki nad małoletnimi (LVU).

Niektóre z nich w chwili przybycia do Birgittagården są uzależnione od narkotyków, prawie wszystkie się okaleczają i cierpią na zaburzenia odżywiania. Wiele z nich wykazuje dużą agresję.

W zasadzie nie ma dobrej alternatywy dla zamkniętych placówek opiekuńczo-wychowawczych z drzwiami podłączonymi do alarmu, zakratowanymi oknami i śluzami jak w areszcie. Kolejnym etapem stają się zazwyczaj „dorosłe” więzienia i przymusowe leczenie w zakładzie psychiatrycznym. Birgittagården należy do niewielu wyjątków – oferuje miejsce dziewczętom, które docelowo mają wrócić do otwartych oddziałów opieki.

Elisabet zwykła mawiać, że do Birgittagården trafiają grzeczne dziewczynki.

Kobieta bierze ostatni kawałek gorzkiej czekolady, wkłada do ust i czuje pod językiem rozpływającą się słodycz i łaskotanie goryczy. Jej ramiona powoli się rozluźniają. Wieczór był trudny, a przecież dzień zaczął się tak dobrze. Lekcje przed południem, zabawa i po lunchu kąpiel w jeziorze.

Po kolacji gospodyni pojechała do domu i Elisabet została sama. Personel nocny zredukowano cztery miesiące temu po wykupieniu przez holding Blancheford firmy medycznej, do której należało Birgittagården.

Uczennice miały tego dnia pozwolenie na oglądanie telewizji do dziesiątej. Elisabet siedziała w kantorku pielęgniarek i próbowała nadgonić papierkową robotę, kiedy usłyszała pełne złości okrzyki. Pobiegła do pokoju telewizyjnego i zobaczyła, że Miranda rzuciła się na małą Tuulę. Wykrzykiwała, że Tuula to cipa i dziwka, ściągnęła ją z kanapy i zaczęła kopać w plecy.

Elisabet zdążyła się już przyzwyczaić do gwałtowności Mirandy. Wpadła do pokoju i odciągnęła dziewczynę od Tuuli, ale od razu dostała w twarz i musiała wrzasnąć coś o niedopuszczalnym zachowaniu. Bez słowa zaprowadziła niesforną wychowankę na rewizję i do izolatki.

Życzyła jej dobrej nocy, ale Miranda nie odpowiedziała. Siedziała na łóżku ze wzrokiem wbitym w podłogę i uśmiechała się do siebie, kiedy Elisabet zamykała za sobą drzwi na klucz.

Nowa dziewczynka Vicky Bennet miała ustaloną godzinę rozmowy wieczornej, ale ze względu na konflikt między Mirandą a Tuulą Elisabet nie zdążyła jej przeprowadzić. Vicky nieśmiało przypomniała, że teraz jej kolej na rozmowę indywidualną, a kiedy się okazało, że trzeba ją odłożyć, zrobiło jej się przykro, rozbiła filiżankę, wzięła kawałek skorupy i przeciągnęła nim po brzuchu i nadgarstkach.

Kiedy Elisabet weszła do pokoju, Vicky siedziała, zasłaniając zakrwawionymi rękami twarz.

Pielęgniarka przemyła powierzchowne rany, nakleiła jej plaster na brzuchu, opatrzyła ręce gazikami, pocieszała ją, nazywając „skarbem”, aż w końcu zobaczyła na jej buzi nieśmiały uśmiech. Trzecią noc z rzędu podała jej dziesięć miligramów Sonaty, żeby mała mogła zasnąć.

2

Teraz wszystkie uczennice śpią i w Birgittagården panuje cisza. W oknie pokoju pielęgniarek świeci się lampka, przez co świat na zewnątrz wydaje się czarny jak smoła.

Elisabet siedzi przed komputerem i zapisuje w dzienniku wydarzenia dnia, a jej czoło przecina głęboka bruzda.

Zbliża się dwunasta i kobieta zdaje sobie sprawę, że nie zdążyła nawet zażyć wieczornej tabletki. Swojej „działki”, jak mawia w żartach. Nocne dyżury i ciężkie dni sprawiły, że ma problemy ze snem. Zażywa dziesięć miligramów Stilnoctu, żeby móc zasnąć około jedenastej i odpocząć przez kilka godzin.

Wrześniowe ciemności zamknęły się wokół lasu, ale wciąż jeszcze widoczna jest gładka powierzchnia jeziora Himmelsjön, lśniąca jak macica perłowa.

W końcu Elisabet może wyłączyć komputer i zażyć lek. Otula się szczelniej kamizelką i myśli sobie, że miałaby ochotę na kieliszek czerwonego wina, coś do czytania i pogawędkę z Danielem.

Jednak dziś w nocy ma dyżur i będzie spała w pokoju pielęgniarek.

Wzdryga się, kiedy nagle Buster zaczyna szczekać na podwórzu. Pies ujada tak zawzięcie, że Elisabet czuje na rękach gęsią skórkę.

Jest późno, powinna się położyć. Zazwyczaj o tej porze już śpi.

Kiedy gaśnie monitor, w pokoju robi się zupełnie ciemno. Wszystko nagle zdaje się tonąć w ciszy. Elisabet słyszy dźwięki, które sama wywołuje. Syknięcie poduszki, kiedy wstaje z krzesła, skrzypienie desek, kiedy podchodzi do okna. Próbuje wyjrzeć na zewnątrz, ale ciemność odbija jedynie jej własną twarz, pokoik z komputerem i telefonem, ściany pomalowane szablonem na żółto i zielono.

Nagle zauważa, jak za jej plecami drzwi nieco się uchylają.

Serce zaczyna jej szybciej bić. Drzwi były przymknięte, ale teraz są otwarte do połowy. To pewnie przeciąg, próbuje sobie wmówić. Piec kaflowy w jadalni wciąga dużo powietrza.

Elisabet czuje w sercu dziwny niepokój, w jej żyłach zaczyna pełzać strach. Nie ma odwagi się odwrócić, wpatruje się tylko w odbicie drzwi w ciemnej szybie.

Wsłuchuje się w ciszę, w delikatne tykanie wyłączającego się komputera.

Chcąc otrząsnąć się z nieprzyjemnego wrażenia, wyciąga rękę i gasi lampkę na okiennym parapecie, a potem się odwraca.

Drzwi są otwarte na oścież.

Elisabet czuje dreszcz wzdłuż kręgosłupa.

W korytarzu prowadzącym do jadalni i pokojów uczennic świeci się światło. Wychodzi z dyżurki, żeby sprawdzić, czy drzwiczki pieca są zamknięte, kiedy nagle słyszy szept dochodzący z pokojów dziewcząt.

3

Elisabet stoi nieruchomo, nasłuchując, ze wzrokiem wbitym w korytarz. Najpierw nic nie słychać, potem znowu jakiś dźwięk. Szept tak cichy, że prawie nieuchwytny.

– Teraz twoja kolej, zamknij oczy.

Kobieta boi się poruszyć, wpatruje się w ciemność, mruga, ale nie może dostrzec żadnych postaci.

I w momencie kiedy dochodzi do wniosku, że to pewnie któraś z dziewcząt mówiła przez sen, słychać dziwny odgłos, jakby ktoś upuścił na podłogę przejrzałą brzoskwinię. I jeszcze jeden owoc. Ciężki i mokry. Szuranie przesuwanego stołu i jeszcze dwie brzoskwinie spadające na podłogę.

Elisabet kątem oka dostrzega jakiś ruch. Odwraca się i widzi, że drzwi do jadalni powoli się zamykają.

– Czekaj! – woła, choć wydaje jej się, że to znowu tylko przeciąg.

Podchodzi, chwyta za klamkę i czuje dziwny opór, niewielką próbę sił, a potem drzwi ustępują.

Elisabet wchodzi do jadalni. Jest uważna, próbuje ogarnąć pomieszczenie wzrokiem. Porysowany stół lekko połyskuje. Ostrożnie zbliża się do pieca, widzi odbicie swoich ruchów w mosiężnych drzwiczkach. Z rozgrzanego komina emanuje ciepło.

Nagle coś trzaska i stuka. Elisabet robi krok w tył i wpada na krzesło. To tylko rozżarzone drewno pękło i uderzyło od wewnątrz w drzwiczki pieca. Stołówka jest pusta.

Elisabet wciąga głęboko powietrze, wychodzi z jadalni i rusza z powrotem w stronę swojego pokoiku. Nagle zatrzymuje się i znów zaczyna nasłuchiwać.

Od strony pokojów dziewcząt nic nie słychać. W powietrzu unosi się kwaśnawy zapach, jakby ciepły i metaliczny. Elisabet wytęża wzrok, wypatrując ruchów w ciemnym korytarzu, ale wszędzie panuje spokój. Mimo to coś ją ciągnie ku rzędowi niezamkniętych na klucz drzwi. Niektóre są uchylone, inne zatrzaśnięte.

Po prawej stronie znajdują się toalety, a potem wnęka z wejściem do izolatki, w której śpi Miranda. Wizjer w drzwiach połyskuje. Elisabet staje i wstrzymuje oddech. W którymś z pokojów słychać szept, który milknie, kiedy kobieta podchodzi bliżej.

– Bądźcie cicho – mówi na głos.

Serce zaczyna jej mocniej bić, kiedy słyszy serię szybkich uderzeń. Trudno zlokalizować dźwięk, ale brzmi to tak, jakby Miranda, leżąc w łóżku, kopała bosymi stopami w ścianę. Elisabet ma zamiar podejść i zajrzeć do niej przez wizjer, kiedy zauważa jakąś postać w ciemnej wnęce. Człowiek.

Kobieta zachłystuje się powietrzem i zaczyna się cofać, czując dziwną ociężałość w ciele. W jednej chwili zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa, ale strach spowalnia jej ruchy. Dopiero skrzypnięcie podłogi w korytarzu wyzwala impuls do ucieczki, ratowania życia.

Postać w ciemności porusza się raptownie. Elisabet odwraca się, zaczyna biec, słyszy za sobą kroki, potyka się o dywanik, uderza ramieniem w ścianę, biegnie naprzód. Łagodny głos namawia ją, żeby się zatrzymała, ale ona nie chce, biegnie dalej korytarzem. Drzwi otwierają się i zamykają z trzaskiem.

W panice mija pokój do przeprowadzania rewizji osobistych, odpychając się od ścian. Tablica z konwencją ONZ o prawach dziecka spada z haka i uderza o podłogę. Elisabet dopada drzwi, szuka po omacku klamki, otwiera z impetem i wybiega w chłód nocy, ślizgając się na oblodzonych schodach. Upada na biodro, noga jej się podwija, czuje przeszywający ból w kostce, krzyczy. Zsuwa się na ziemię, słyszy ciężkie kroki w sieni, odczołguje się kawałek, pantofle spadają jej ze stóp. Z jękiem bólu wstaje.

4

Pies szczeka na nią, biega w kółko, dyszy i skowyczy. Elisabet, kulejąc, oddala się od domu przez ciemne podwórze. Pies znów zaczyna ujadać, wściekle, urywanie. Pielęgniarka zdaje sobie sprawę, że nie przedrze się przez las, a do najbliższego gospodarstwa jest daleko – pół godziny samochodem. Nie ma dokąd uciec. Rozgląda się w ciemnościach i chowa za suszarnią. Dociera do budynku gospodarczego, trzęsącymi się rękoma otwiera drzwi, wchodzi do środka i ostrożnie zamyka je za sobą.

Ciężko dysząc, pada na podłogę i wyciąga telefon.

– Boże, Boże...

Ręce drżą jej tak mocno, że upuszcza komórkę na podłogę. Klapka z tyłu odpada, wylatuje bateria. Kobieta zaczyna składać części, kiedy słyszy chrzęst kroków na podwórzu.

Wstrzymuje oddech. Czuje dudnienie pulsu, w uszach jej szumi. Próbuje zobaczyć coś przez niskie okienko.

Pies szczeka tuż pod drzwiami. Buster pobiegł za nią, a teraz podniecony drapie w drzwi i piszczy.

Elisabet wczołguje się głębiej w róg, obok murowanego paleniska, stara się oddychać jak najciszej. Chowa się za koszem na drewno i wtyka baterię telefonu we właściwe miejsce.

Kiedy drzwi do szopy się otwierają, Elisabet nie może powstrzymać wrzasku. W panice przesuwa się wzdłuż ściany, ale nie ma dokąd uciec. Widzi gumowe buty, postać w cieniu, a potem straszną twarz i młotek trzymany w garści, ciemny połysk, masę.

Schyla głowę, posłuszna głosowi, i zakrywa twarz.

Cień waha się, ale potem płynie przez podłogę, dociska Elisabet nogą do ziemi i uderza z całej siły. Kobietę wypełnia palący ból głowy tuż nad linią włosów. Przestaje cokolwiek widzieć. Cierpienie jest potworne, ale jednocześnie ofiara czuje wyraźnie, jak po uszach i szyi niczym pieszczota spływa ciepła krew.

Następny cios trafia w to samo miejsce, głowa odskakuje, ale Elisabet czuje już tylko, jak jej płuca wypełniają się powietrzem. Ze zdziwieniem stwierdza, że powietrze, którym oddycha, jest cudownie słodkie, a potem traci przytomność.

Nie czuje pozostałych uderzeń ani jak ciało podryguje w ich rytm. Nie widzi już, jak ktoś wyciąga z jej kieszeni klucze do dyżurki i izolatki. Nie wie też, że zostaje porzucona na podłodze, a pies wślizguje się do szopy i zlizuje krew z jej zmiażdżonej głowy, podczas gdy powoli uchodzi z niej życie.

5

Ktoś zostawił na stole wielkie czerwone jabłko. Błyszczy i wygląda bardzo smakowicie. Stwierdziła, że je zje, a potem będzie się zachowywać jak gdyby nigdy nic. Ma w nosie pytania i ględzenie, będzie sobie siedzieć naburmuszona i już.

Wyciąga rękę, ale kiedy dotyka owocu, okazuje się, że jest przegniły. Palce zanurzają się w miękkim, zimnym miąższu.

Nina Molander budzi się, szarpiąc ręką. Jest środek nocy. Leży w łóżku. Słychać tylko szczekanie psa na podwórzu. To nowe lekarstwo przerywa jej w nocy sen, musi wstawać do łazienki. Puchną jej łydki i stopy, ale potrzebuje tego leku, bo bez niego ma czarne myśli, o nic nie dba i nie ma na nic siły, leży tylko z zamkniętymi oczyma.

Myśli, że przydałoby jej się jakieś światełko w tunelu, coś, na co mogłaby się cieszyć, a nie tylko rozmyślania o śmierci.

Nina odsuwa kołdrę, stawia stopy na ciepłej drewnianej podłodze i wstaje z łóżka. Ma piętnaście lat, proste jasne włosy, mocną budowę ciała – szerokie biodra i obfity biust. Biała flanelowa koszula nocna opina się jej na brzuchu.

Dom tonie w ciszy, a korytarz rozjaśnia jedynie zielona poświata znaków ewakuacyjnych. Za drzwiami jednego z pokojów słychać dziwne szepty. Nina uznaje, że pewnie pozostałe dziewczyny urządziły imprezę, ale nawet nie raczyły zapytać, czy chciałaby się przyłączyć.

„I tak bym nie chciała”, myśli.

W powietrzu unosi się zapach wygasłego ognia. Pies znowu zaczyna szczekać. Na korytarzu podłoga jest chłodniejsza. Nina nie stara się iść cicho, ma ochotę trzasnąć drzwiami do ubikacji, i to nie raz. Ma gdzieś, że Almira się wścieknie i że będzie potem rzucać w ludzi różnymi przedmiotami.

Stare deski podłogi cicho poskrzypują. Nina idzie w stronę łazienek, ale zatrzymuje się, kiedy pod prawą stopą wyczuwa coś mokrego. Spod drzwi izolatki, w której śpi Miranda, wypływa ciemna kałuża. Nina początkowo stoi bez ruchu, nie wie, co robić, ale po chwili zauważa, że klucz jest w zamku. Dziwne.

Chwyta za błyszczącą klamkę, otwiera drzwi, wchodzi do środka i zapala światło. Krew jest wszędzie – kapie, połyskuje, płynie. Miranda leży na łóżku.

Nina robi kilka kroków w tył, w szoku bezwiednie oddaje mocz. Opiera się jedną ręką o ścianę, widzi krwawe ślady butów na podłodze i ma wrażenie, że zaraz zemdleje.

Odwraca się, jest na korytarzu, otwiera drzwi do pokoju obok, wchodzi do środka i potrząsa ramieniem Caroline.

– Miranda jest ranna – szepcze. – Chyba jest ranna.

– Co robisz w moim pokoju? – pyta Caroline i siada na łóżku. – Która właściwie jest godzina?

– Na podłodze jest krew! – krzyczy Nina.

– Uspokój się.

6

Nina oddycha bardzo szybko. Patrzy w oczy Caroline. Chce za wszelką cenę powiedzieć jej, co strasznego widziała, a jednocześnie jest zdziwiona, słysząc własny głos, i tym, że w ogóle odważyła się krzyczeć w środku nocy.

– Wszędzie jest krew!

– Cicho bądź – cedzi przez zęby Caroline i wstaje z łóżka.

Krzyk Niny obudził pozostałe dziewczęta, z ich pokojów dobiegają głosy.

– Chodź, zobacz – mówi Nina, drapiąc nerwowo ramiona. – Miranda dziwnie wygląda, musisz tam iść, musisz...

– Możesz się uspokoić? Pójdę, zobaczę, ale na pewno...

W korytarzu rozlega się krzyk małej Tuuli. Caroline wybiega z pokoju. Tuula stoi przed izolatką, oczy ma szeroko otwarte z przerażenia. Na korytarz wychodzi Indie, drapiąc się pod pachą.

Caroline odciąga Tuulę, ale kątem oka dostrzega krew na ścianach i białe ciało Mirandy. Serce mocno jej bije. Zasłania Indie widok, do głowy przychodzi jej myśl, że żadna z nich nie powinna oglądać więcej samobójstw.

– Był wypadek – oznajmia krótko. – Możesz zabrać wszystkich do jadalni, Indie?

– Coś się stało Mirandzie? – pyta dziewczyna.

– Tak, musimy obudzić Elisabet.

Lu Chu i Almira wychodzą z jednego pokoju. Lu Chu ma na sobie tylko spodnie od piżamy, a Almira owinęła się kołdrą.

– Idźcie do jadalni – mówi Indie.

– Mogę najpierw umyć twarz? – pyta Lu Chu.

– Weź ze sobą Tuulę.

– Co się tu dzieje? – pyta Almira.

– Nie wiemy – ucina Caroline.

Podczas gdy Indie próbuje zebrać wszystkich w jadalni, Caroline idzie do pokoju pielęgniarek. Wie, że Elisabet zażywa tabletki nasenne i że nigdy się nie budzi, kiedy dziewczyny biegają po korytarzu.

Caroline łomocze do drzwi.

– Elisabet, wstawaj!

Nikt nie reaguje na jej wołanie. Odpowiada jej cisza.

Caroline mija pokój rewizyjny i idzie do dyżurki. Drzwi są otwarte, wchodzi więc, podnosi słuchawkę telefonu i dzwoni do Daniela – pierwszej osoby, która przychodzi jej na myśl.

Na linii słychać trzaski.

Indie i Nina wchodzą do dyżurki. Nina ma blade usta, porusza się niezgrabnie i drży na całym ciele.

– Poczekajcie w jadalni – mówi krótko Caroline.

– Ale krew? Widziałaś krew? – krzyczy Nina, kalecząc paznokciami prawą rękę.

– Daniel Grim – odzywa się w słuchawce zmęczony głos.

– To ja, Caroline, zdarzył się wypadek, nie mogę dobudzić Elisabet, nie mogę jej obudzić, więc dzwonię do ciebie, nie wiem, co robić.

– Mam stopy we krwi! – wrzeszczy Nina. – Stopy we krwi!

– Uspokój się! – krzyczy Indie, próbując ją odciągnąć.

– Co tam się dzieje? – pyta Daniel, w jednej chwili otrząsając się ze snu.

– Miranda jest w izolatce, pełno tam krwi – odpowiada Caroline, przełykając głośno ślinę. – Nie wiem, co mamy...

– Jest ciężko ranna?

– Tak, wydaje mi się... To znaczy ja...

– Caroline – przerywa jej Daniel. – Dzwonię po karetkę i...

– Ale co ja mam robić? Co ja...

– Zobacz, czy Miranda potrzebuje pomocy i spróbuj obudzić Elisabet – odpowiada mężczyzna.

7

Centrala alarmowa w Sundsvall mieści się w trzypiętrowym budynku z czerwonej cegły przy Björneborgsgatan obok parku Bäck. Jasmin zazwyczaj nie ma problemu z nocnymi dyżurami, ale dziś czuje się wyjątkowo zmęczona. Jest czwarta rano, najgorsza godzina minęła.

Siedzi przed monitorem komputera, z zestawem słuchawkowym na głowie i dmucha na czarną kawę w kubku. Z pokoju socjalnego słychać rozmowy i żarty. Wczoraj na pierwszych stronach gazet pojawiła się informacja, że pracownica policyjnej centrali alarmowej dorabiała sobie seksem przez telefon. Okazało się, że tylko pracowała w administracji firmy sprzedającej takie usługi, ale prasa wieczorna przedstawiła to tak, jakby odbierała w centrali dwa rodzaje rozmów.

Jasmin zerka na monitor, a potem wygląda przez okno. Jeszcze jest ciemno. Drogą przejeżdża z łoskotem ciężarówka. Kawałek dalej stoi latarnia, blada poświata spowija koronę drzewa, szarą skrzynkę rozdzielczą i fragment pustego chodnika.

Kobieta odstawia kubek i odbiera połączenie:

– SOS sto dwanaście. Co się stało?

– Nazywam się Daniel Grim, jestem kuratorem socjalnym w Birgittagården. Właśnie dzwoniła jedna z uczennic, to chyba coś poważnego. Musicie tam jechać.

– Może pan powiedzieć, co się stało? – pyta Jasmin, jednocześnie szukając w komputerze Birgittagården.

– Nie wiem dokładnie, dzwoniła jedna z dziewczynek. Nie zrozumiałem dobrze, o co chodziło. Ktoś krzyczał w tle, a ona płakała i mówiła, że w pokoju jest pełno krwi.

Jasmin pokazuje na migi swojej koleżance Ingrid Sandén, że potrzeba będzie więcej operatorów.

– Czy jest pan na miejscu? – pyta Ingrid.

– Nie, byłem w domu, spałem, kiedy zadzwoniła.

– Mówi pan o Birgittagården na północ od Sunnås? – upewnia się spokojnie Jasmin.

– Błagam, pospieszcie się – prosi mężczyzna drżącym głosem.

– Wysyłamy policję i karetkę do Birgittagården na północ od Sunnås – powtarza Jasmin.

Rozłącza się i alarmuje policję i pogotowie.

Ingrid dalej wypytuje Daniela:

– Czy Birgittagården to nie jest dom dla młodzieży?

– Tak, taki rodzaj domu dla młodzieży.

– Chyba powinien tam być ktoś z personelu?

– Zgadza się, dyżur ma moja żona Elisabet, zaraz do niej zadzwonię... Nie wiem, co się dzieje, nie mam pojęcia.

– Policja jest już w drodze – mówi uspokajająco Ingrid, kątem oka dostrzegając niebieskie światła pierwszych karetek omiatające opustoszałe ulice.

8

Wąska droga odchodząca od trasy 86 prowadzi prosto przez ciemny las do jeziora Himmelsjön i Birgittagården. Pod kołami policyjnych samochodów chrzęści żwir. Światła reflektorów migoczą między wysokimi pniami sosen.

– Byłaś już tu kiedyś? – pyta Rolf Wikner, wrzucając czwórkę.

– Tak. Kilka lat temu jedna z dziewczynek próbowała podpalić budynek – potwierdza Sonja Rask.

– Do diabła, czemu nie mogą złapać nikogo z personelu? – burczy Rolf.

– Na pewno mają pełne ręce roboty. Bez względu na to, co się stało – odpowiada Sonja.

– Ale byłoby dobrze wiedzieć cokolwiek więcej.

– Fakt.

Milkną i słuchają wymiany zdań przez policyjne radio. Karetka pogotowia jest już w drodze i wyjechał jeszcze jeden radiowóz.

Droga, jak wiele dróg do zwózki drewna, biegnie zupełnie prosto. Opony dudnią na wybojach. W bocznych oknach migają pnie drzew, niebieskie światło policyjnego koguta wnika głęboko w las. Kiedy już wjeżdżają na podwórze między brunatne budynki Birgittagården, Sonja raportuje do centrali.

Na schodach głównego budynku stoi dziewczynka w koszuli nocnej. Oczy ma rozszerzone ze strachu, twarz bladą, nieobecną. Rolf i Sonja wysiadają z samochodu i podchodzą do niej w pulsującym niebieskim świetle, ale dziewczynka zdaje się ich nie zauważać.

Pies zaczyna ujadać.

– Czy ktoś jest ranny? – woła Rolf. – Czy ktoś potrzebuje pomocy?

Dziewczynka z roztargnieniem macha ręką w stronę lasu, chwieje się i próbuje zrobić krok, ale w tej samej chwili nogi się pod nią uginają. Upada na plecy i uderza się w głowę.

– Dobrze się czujesz? – pyta Sonja, podbiegając do niej.

Dziewczynka leży na schodach, wbija wzrok w niebo, oddycha szybko i płytko. Sonja zauważa, że podrapała sobie ręce i szyję.

– Wchodzę – oznajmia Rolf zdecydowanie.

Sonja zostaje z dziewczynką, która wyraźnie jest w szoku, i czeka z nią na karetkę, a Rolf wchodzi do budynku. Widzi krwawe odciski butów i gołych stóp biegnące w różne strony. Długie kroki prowadzą przez korytarz do sieni i z powrotem. Rolf czuje przypływ adrenaliny. Stara się nie zadeptać śladów, ale jego najważniejszym zadaniem jest ratowanie życia.

Zagląda do pokoju dziennego i widzi, że wszystkie lampy się świecą, a na dwóch kanapach siedzą cztery dziewczynki.

– Czy ktoś jest ranny? – pyta głośno.

– Może trochę. – Rudowłosa dziewczynka w różowym dresie uśmiecha się.

– Gdzie ona jest? – pyta zaniepokojony policjant.

– Miranda leży w łóżku – odpowiada starsza dziewczyna o ciemnych prostych włosach.

– Tutaj? – Rolf wskazuje na część sypialną korytarza.

Dziewczyna kiwa tylko głową w odpowiedzi, więc Rolf podąża za krwawymi odciskami stóp, mija jadalnię, w której mieszczą się wielki drewniany stół i piec kaflowy, a następnie wkracza do ciemnej części korytarza z szeregiem drzwi prowadzących do prywatnych pokojów uczennic. Wszędzie widać krwawe ślady butów i bosych stóp. Stara podłoga skrzypi. Rolf staje, odczepia z paska latarkę i oświetla korytarz. Szybko przebiega wzrokiem po ręcznie wymalowanych na ścianach porzekadłach i cytatach z Biblii, a potem kieruje światło w dół.

Spod drzwi znajdujących się w ciemnej wnęce na korytarz wypłynęła krew. W zamku tkwi klucz. Rolf podchodzi bliżej, ostrożnie przekłada latarkę do drugiej ręki i naciska koniuszek klamki.

Słychać kliknięcie, drzwi ustępują, a klamka z trzaskiem sprężyny wraca na miejsce.

– Halo? Mirando? Mam na imię Rolf, jestem z policji – rzuca w ciszę. – Wchodzę.

Słychać tylko jego własny oddech.

Ostrożnie popycha drzwi i omiata pokój światłem latarki. Widok, który ukazuje się jego oczom, jest tak straszny, że zatacza się i musi się oprzeć o framugę.

Odruchowo odwraca wzrok, ale oczy zdążyły już zarejestrować to, czego nie chciał oglądać. W uszach dudni mu puls do wtóru kroplom krwi kapiącym do kałuży na podłodze.

Na łóżku leży młoda kobieta, jej głowa wygląda na zmiażdżoną. Ściany zbryzgane są krwią, która wciąż spływa z ciemnego abażuru.

Drzwi za plecami Rolfa zatrzaskują się nagle, mężczyzna ze strachu upuszcza latarkę. Robi się całkowicie ciemno. Policjant odwraca się, szuka po omacku i słyszy, jak drobne pięści łomoczą w drzwi.

– Teraz cię widzi! – krzyczy ktoś cienkim głosem. – Teraz patrzy!

Rolf znajduje klamkę, próbuje otworzyć drzwi, ale są zablokowane. Wizjer połyskuje w ciemnościach. Trzęsącymi się rękami naciska klamkę i uderza ramieniem.

Drzwi otwierają się z impetem i mężczyzna wypada na korytarz. Wciąga głęboko powietrze. Rudowłosa dziewczynka stoi nieopodal i patrzy na niego wielkimi oczyma.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki